muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2112, Karar No: 2013/19082, Tarih: 30.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/2112 E.  ,  2013/19082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11.04.2012 tarih ve 2012/64-2012/96 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerin davalı şirketin ortağı olduğunu, 18.04.2005 tarihli yönetim kurulu kararı ile sermaye arttırmı ve arttırılan sermayenin 1/4'ünün tescil tarihinden itibaren 3 ay içinde, kalanın ise yönetim kurulunun alacağı kararlar çerçevesinde en geç 18.04.2008 tarihinde ödeneceği kararının alındığını, bu kararın 22.04.2005 tarihinde yapılan genel kurul toplantısında kabul edildiğini, 12.07.2006 tarihli yönetim kurulu kararı ile de 18.04.2008 tarihine kadar ödenmesi gereken sermeye paylarının iki taksit halinde ödenmesi, taksitlerin ödenmemesi halinde ödenmemiş kısma ilişkin iştirak taahhüdünün geçersiz sayılacağının kararlaştırılmasına rağmen davalı şirket tarafından ödeme planı tebliğ edilmeden ve apel çağrısı yapılmadan, müvekkili şirket ortaklarına sermaye koyma borcunun zamanında ödenmediği, ihtarın tebliğinden itibaren bir ay içinde ödenmez ise iştirak taahhüdünden ve kısmi ödemeden kaynaklanan haklardan mahrum bırakılarak yerlerine yeni ortaklar alınacağının ihtar edildiğini, bu ihtarın sadece müvekkilerine gönderildiğini, diğer ortaklara gönderilmediğini, bunun eşitlik ilkesine aykırı olduğunu, sermaye arttırımına ilişkin işlemlerin 12.07.2006 tarihli yönetim kurulunda belirlenen şekilde gerçekleştirilmediğini ileri sürerek sermayenin arttırılmamış sayıldığının tespitini ve sermaye arttırımına ilişkin 18.04.2005 tarihli yönetim kurulu kararının ve 22.04.2005 tarihinde alınan genel kurul karaının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın 3 aylık hakdüşürücü süre geçtikten sonra açıldığını, davacıların sermeye arttırımı kararında olumlu oy kullandıklarını, ayrıca sermaye arttırım kararının üzerinden uzun süre geçtiğini, bu sebeple dava açmalarının MK'nın 2. maddesine aykırı olduğunu, sermaye koyma borcunu süresinde yerine getirmeyen ortaklara ihtar gönderildiğini, savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davanın 3 aylık hakdüşürücü süre geçtikten sonra açıldığını, davacıların sermeye arttırımı kararında olumlu oy kullandıklarını, ayrıca sermaye arttırım kararının üzerinden uzun süre geçtiğini, bu sebeple dava açmalarının MK'nın 2. maddesine aykırı olduğunu, sermaye koyma borcunu süresinde yerine getirmeyen ortaklara ihtar gönderildiğini, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davanın genel kurul kararının iptali davası olduğu, sermaye arttırımı kararının iptalini gerektirir sebeplerin mevcut olmadığı, davacının talebinin arttırılan sermayenin ödeme şekli ve planının ortaklarca nasıl yerine getirileceğine dair yönetim işlemlerinden kaynaklandığı, iptali istenen yönetim kurulu ve genel kurul kararlarının bununla ilgili olmadığı, bilirkişi raporunun 2. sayfasının 2. paragrafında belirlendiği şekilde ödeme takviminin makul olarak düzenlenmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenlerden alınmasına, 30.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19341, Karar No: 2018/10022, Tarih: 01.11.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/19341 E.  ,  2018/10022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda davanın reddine ilişkin verilen hüküm davacılar vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davacıların içinde bulunduğu araç ile davalının sürücü olduğu aracın karıştığı kaza nedeniyle davacıların yaralandığını, kazada davalının kusurlu olduğunu belirterek davacı ... için fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 100,00 TL maddi, 15.000,00 TL manevi, davacı ... için 1.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı ... yönünden temyiz itirazlarının incelenmesinde;

6100 sayılı HMK'nın geçici 3/2. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 2014 yılı için 1.890,00 TL'dir.

Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir. Temyize konu karar, anılan yasanın yürürlüğünden sonra verildiğinden kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca ...’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden; davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı ... yönünden temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dava, trafik kazası sonucu oluşan cismani zarar nedeniyle tazminat istemine ilişkindir.

Davacı taraf, davaya konu kazadaki yaralanması nedeniyle çalışamadığı günler için maddi tazminat ve yaşadığı üzüntü nedeniyle manevi tazminat talep etmiş olup mahkemece davacı ...'nın doktor raporunda mevcut anksiete bozukluğu ve sol sepneda magna yetmezliği tanısının kaza ile illiyet bağı bulunmadığı, fiziksel durumunda ciddi bir kayıp olmadığı belirterek taleplerin reddine karar verilmiştir. Varılan sonuç dosya kapsamına uygun düşmemektedir.

Davacı ...'nın dava nedeniyle yaralandığı dosya kapsamından anlaşılmakla mahkemece, davacı ...'nın tüm tedavi evrakları ile birlikte iş göremezlik süresi belirlenerek sonucuna göre maddi ve manevi tazminata hükmetmek gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemeiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının (dilekçesinin) kesinlık nedeniyle REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz talebinin kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 01.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10880, Karar No: 2011/11982, Tarih: 28.11.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/10880 E.  ,  2011/11982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davalı vekili tarafından incelemenin duruşmalı olarak yapılması istenilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

A-Davalı vekilinin temyizi yönünden;

Mahkeme kararı davalı vekiline 18.08.2011 tarihinde tebliğ edilmiş olup, temyiz dilekçesi 05.09.2011 tarihinde mahkeme kalemindeki temyiz defterine kaydedilmiş ve bu tarihte harç alınmıştır.

Kamulaştırma Yasasının 37. maddesine göre bu yasadan doğan davalarda basit yargılama usulü uygulanır ve adli ara vermede de bakılır. HUMK.'nun 176. maddesinin 11. bendi kapsamında olan bu davalara ilişkin kararların tebliğinde ve sürelerin hesabında 177.madde uygulanamayacağı cihetle, süresi içinde verilmeyen temyiz dilekçesinin REDDİNE, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı tarafa iadesine,

B-Davacı vekilinin temyizi yönünden;

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi kurulu raporu hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Taşınmazın arsa niteliğinde kabulüne dayanak yapılan dosya içerisindeki belediye başkanlığı yazılarında dava konusu taşınmazın belediye sınırları içinde olduğu, belediye hizmetlerinden yararlandığı bildirilmiş ise de, taşınmazın çevresinin meskûn olup olmadığı konusunda bilgiye yer verilmemiş, fen bilirkişisi taşınmazın belde merkezine 1 km. uzaklıkta olduğunu tespit etmiş, dosyaya taşınmazın tüm çevresinin tarım arazileriyle çevrili olduğunu gösteren fotoğraflar ibraz edilmiş, mahkemece belediyenin yeterli bilgiyi içermeyen yazısı ve bilirkişi kurulunun soyut beyanları esas alınarak taşınmaz arsa niteliğinde kabul edilmiştir.

Oysa ki; Bakanlar Kurulu'nun Yargıtay'ca kısmen benimsenen 28.02.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, belediye ve mücavir alan sınırları içinde kalan bir taşınmazın arsa niteliğinde kabulü için, uygulamalı (genelde 1/1000 ölçekli) imar planı ile iskan sahası olarak ayrılmış yerlerde bulunması esastır. Aynı karara göre, imar planında yer almayan bir taşınmazın, arsa sayılabilmesi için belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskûn olduğu veya meskûn hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vs.) yararlanan ve meskûn yerler arasında yer alması gerekir.

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 Sayılı Kararına göre ise nazım imar planı içinde bulunan ancak belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında olmayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilmesi, bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, sınırları ve mücavir alan içinde yer aldığı belediyenin nüfus ve yapılaşma yoğunluğu, genişleme hızı, taşınmazın altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, belediye merkezine uzaklığı, kullanım biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları da değerlendirilmek üzere araştırılmalıdır.

Bu hususlar belediye başkanlığından ve diğer ilgili mercilerden sorulup alınacak cevap yazılarına göre taşınmazların arsa niteliğinde olup olmadığı yeterince tespit edilmeden arsa olarak değerlendiren rapora göre hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2-Mahkemece, dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde olduğu kabul edildiğine göre Kamulaştırma Kanununun kıymet takdiri esaslarını gösteren 11.maddesinin 1.fıkrasının özellikle arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca kamulaştırma gününden önce özel amacı olmayan emsal satışlara göre satış değerinin tesbiti ve bedelin tesbitinde etkisi olan diğer unsurlarda dikkate alınarak her unsurun gerekçeleri ve değere katkı oranları ayrı ayrı belirlenip dayanakları gösterilmek suretiyle değerlendirilerek kamulaştırma bedelinin saptanması gerekmektedir.

Emsalin kamulaştırılan taşınmazla aynı konumda olması, taşınmaza yakın mesafede bulunması, aynı nitelik ve özellikleri taşıması, benzer yüzölçümünde olması veya kamulaştırmaya yakın günlerde satılmış olması zorunlu değildir. Aynı özellik ve nitelikleri taşıyan başka yerlerde bulunan ve kamulaştırma gününden önce satılmış olan taşınmazlar da emsal alınabilir.

Tüm araştırmalara karşın kamulaştırılan taşınmazın bulunduğu il veya ilçede uygun emsal bulunamaması halinde, benzer sosyo-ekonomik özellikte olması kaydıyla, emsalin civar il ve ilçelerde yer alan taşınmazlar arasından seçilebileceği Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarından olmakla birlikte, Silifke gibi gelişmiş ve taşınmaz alım satımının çok olduğu bir ilçede uygun emsal bulunamayacağı kabul edilemeyeceğinden bilirkişi kurulunun raporunda emsalin komşu ilçe olan Gülnar'dan seçilmiş olması ve buna göre değerlendirme yapılması,

3-Emsal taşınmaza ait tapu kayıt örneğinin dosyaya getirtilip raporun denetlenmesi gerektiğinin düşünülmemiş olması,

4-Kamulaştırılan taşınmazın tapu kaydında mevcut olan haciz şerhlerinin tespit edilen kamulaştırma bedeline yansıtılması gerektiğinin dikkate alınmaması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 28.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9628, Karar No: 2024/8305, Tarih: 05.11.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/9628 E.  ,  2024/8305 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1910 E., 2023/2287 K.

KARAR : Kısmen kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Niksar 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2023/195 E., 2023/327 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma ve birleşen tedbir nafakası davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davaların kabul ve kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

Dosya içeriğine göre, temyize konu kadının açtığı bağımsız tedbir nafakası davasında, kabul edilen tedbir nafakalarının yıllık toplam miktarı 8.400,00 TL olup, miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre kadın için hükmedilen tedbir nafakasının kabul edilen miktarı Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Davacı-davalı erkek vekilinin bağımsız tedbir nafaka davasında hükmedilen nafakalara yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiştir.

Davacı-davalı erkek vekilinin diğer yönlerden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların 21.06.2019 tarihinde evlendiklerini, ortak çocuklarının olmadığını, evlendikten sonra davalının değiştiğini, davalının evlenmeden önce pavyonlarda çalıştığını, çok fazla alkol kullandığını, davalının ev işlerini de yapmadığını, evliliklerinin 1 ay sürdüğünü, davalının evi terk ettiğini, müvekkilinin kandırıldığını, davalının üzerine düşen sorumlulukları yerine getirmediğini, evliliğin bitmesinde davalı tarafın tam kusurlu olduğunu belirterek tarafların boşanmalarına, 15.000,00 TL manevî, 15.000,00 TL maddî tazminatın dava tarihinden itibaren davalıdan yasal faiz ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-davacı kadın vekili cevap ve birleşen dava dilekçelerinde özetle; evliliğin ilk günlerinden itibaren davalının müvekkilini aşağıladığını, kıskançlık gösterdiğini, sürekli alkol alarak hakaretlerde bulunduğunu, davalının alkol kullanımı nedeniyle gösterdiği kıskançlık nedeniyle müvekkilinin evden ayrıldığını, davalının bu davranışları nedeniyle evliliğin çekilmez bir hal aldığını, davalının tüm gelirini alkole harcadığını, evlilik birliğinin bozulmasında davalı tarafın tam kusurlu olduğunu, davalının müvekkiline psikolojik ve fiziksel şiddet uyguladığını belirterek tarafların boşanmalarına, davalının ekonomik durumunun iyi olduğunu belirterek davalının yükümlülüklerini aksatması nedeniyle dava süresince ve dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere mevduata uygulanan en yüksek faiz ile birlikte 5.000,00 TL tedbir nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 100.00,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesini, 10.000,00 TL tedbir nafakasına hükmedilmesini, 6284 sayılı Kanun kapsamında davacı lehine tedbir kararına hükmedilmesini, adli yardım talebinin kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1.İlk Derece Mahkemesinin 24.03.2022 tarihli, 2019/501 Esas, 2022/141 Karar sayılı kararı ile davalı kadının evi ile ilgilenmediği, davacı erkeğe hakaret ettiği, sürekli alkol aldığı, bir defasında sarhoş olup arkadaş ortamında rezillik çıkardığı hususlarına ilişkin tanık beyanları gözetildiğinde davacı yan iddialarının sübut bulduğu, davalı kadının iş bu boşanmada ağır kusurlu olduğu, davacı erkeğin davalı kadına aşağılayıcı hakaretler ettiği, davacı erkeğin sürekli alkol aldığı evi ile ilgilenmediğine yönelik tanık beyanları karşısında davalı yan iddialarının sübut bulduğu, davacı erkeğin hafif kusurlu olduğu, gerekçesi ile; asıl davanın kabulü ile tarafların TMK'nın 166/1.maddesi uyarınca boşanmalarına, asıl davanın boşanma dışındaki feri taleplerinin feragat nedeniyle reddine; birleşen davada kısmen karar verilmesine yer olmadığına, kısmen reddine, boşanma talebi yönünden asıl davada hüküm kurulduğundan yeniden karar verilmesine yer olmadığına, kadının maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir, davalı-davacı kadın vekili hükmün tamamı yönünden istinaf yoluna başvurmuş, Bölge Adliye Mahkemesinin 23.09.2022 tarihli 2022/1934 Esas, 2022/2858 Karar sayılı kararı ile Mahkemece kadının boşanma davası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş ise de; asıl davadaki boşanma hükmü kesinleşmediğinden kadının davasının esası hakkında da karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile kararın bütünüyle kaldırılarak, dosyanın, belirtilen hususlarda esastan inceleme yapılarak bir karar verilmek üzere mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, İlk Derece Mahkemesinin 11.01.2023 tarihli, 2022/583 Esas, 2023/13 Karar sayılı kararı ile tanık beyanlarından davacı karşı davalının süreklilik arz eden şekilde alkol aldığı ve taşkınlık yarattığı, süregelen şekilde davalı karşı davacı kadına hakaret ettiği, kadının ihtiyaçlarını karşılamadığı böylece evlilik birliği görevlerini ihmal ederek yerine getirmediği, davalı karşı davacının ise davacı karşı davalı kocanın rızası hilafında süreklilik arz eder şekilde eski kocası ile görüşmesinin güven sarsıcı davranış olduğu, bu haliyle davacı karşı davalı erkeğin ağır kusurlu, davalı karşı davalı kadının ise hafif kusurlu olduğu gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına kadın yararına 35.000,00 TL toplu yoksulluk nafakasının erkekten alınarak kadına verilmesine, kadın yararına 25.000,00 TL maddî, 25.000,00 TL manevî tazminatın erkekten alınarak kadına verilmesine karar verilmiş, taraf vekilleri istinaf yoluna başvurmuş, Bölge Adliye Mahkemesinin 23.03.2023 tarihli, 2023/668 Esas, 2023/958 Karar sayılı kararı ile Mahkemece, kararın gerekçe kısmında kadına toptan 30.000 TL yoksulluk nafakası verildiği belirtilmiş olup, hüküm kısmında ise kadına toptan 35

.000,00 TL toplu yoksulluk nafakasının erkekten alınarak kadına verilmesine, kadın yararına 25.000,00 TL maddî, 25.000,00 TL manevî tazminatın erkekten alınarak kadına verilmesine karar verilmiş, taraf vekilleri istinaf yoluna başvurmuş, Bölge Adliye Mahkemesinin 23.03.2023 tarihli, 2023/668 Esas, 2023/958 Karar sayılı kararı ile Mahkemece, kararın gerekçe kısmında kadına toptan 30.000 TL yoksulluk nafakası verildiği belirtilmiş olup, hüküm kısmında ise kadına toptan 35.000,00 TL yoksulluk nafakası verildiği anlaşılmakla gerekçeli karar ile hüküm arasında bu yönde çelişki oluşturulması doğru olmadığı gerekçesi ile kararın tümüyle kaldırılarak Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

2.İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tanık beyanlarından davacı karşı davalının süreklilik arz eden şekilde alkol aldığı ve taşkınlık yarattığı, süregelen şekilde davalı karşı davacı kadına hakaret ettiği, kadının ihtiyaçlarını karşılamadığı böylece evlilik birliği görevlerini ihmal ederek yerine getirmediği, davalı karşı davacının ise davacı karşı davalı kocanın rızası hilafında süreklilik arz eder şekilde eski kocası ile görüşmesinin güven sarsıcı davranış olduğu, bu haliyle davacı karşı davalı erkeğin ağır kusurlu, davalı karşı davalı kadının ise hafif kusurlu olduğu gerekçesi ile, asıl ve birleşen davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince boşanmalarına boşanmalarına, davacı kadının tedbir nafakası istemi yönünden; 2019/501 Esas sayılı dosyanın dava tarihi olan 07.10.2019 tarihinden itibaren ve tahsilde tekerrüre neden olmamak kaydı ile boşanma hükmü kesinleşinceye kadar aylık 700,00-TL tedbir nafakası, 35.000,00 TL toplu yoksulluk nafakası ile 25.000,00 TL maddî, 25.000,00 TL manevî tazminatın boşanma hükmünün kesinleşme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte erkekten alınarak kadına verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı-davalı erkek vekili; kusur belirlemesi, kadının boşanma davası ve ekleri, kadının nafaka davası yönünden istinaf yasa yoluna başvurmuştur.

2. Davalı-davacı kadın vekili; kusur belirlemesi, kocanın davası, hükmedilen nafakaların ve tazminatların miktarı, vekâlet ücreti yönünden istinaf yasa yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç