muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/9460, Karar No: 2020/2185, Tarih: 25.06.2020

Dava, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 22/2-A maddesi gereğince yapılan uygulama kadastrosuna itiraz davasıdır.

Taşınmazın bulunduğu yörede yapılan 22/2-a çalışmaları 07.04.2015/06.05.2015 tarihleri arasında ilana çıkarılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre, yazılı şekilde hüküm kurulmasında ve istinaf talebinin esastan reddi yönünde kurulan bölge adliye mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, karar tarihinden sonra, 28.04.2018 tarihinde yürürlüğe giren 7139 sayılı Kanunun 33. maddesi ile Orman Genel Müdürlüğü, 2/7/1964 tarihli

ve 492 sayılı Harçlar Kanununa göre alınan harçlardan, bu Kanunda belirtilen görevleri kapsamında düzenlenen kâğıtlar sebebiyle damga vergisinden ve tapu ve kadastro işlemlerinden kaynaklanan döner sermaye hizmet bedellerinden muaftır, hükmü gereğince davalı Orman Yönetimi aleyhine harçlara hükmedilmesi hatalı olup bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple; ilk derece mahkemesi hükmünün harçla ilgili 3. bendinin tümden hükümden çıkarılarak yerine “3- Davalı Orman Yönetimi harçtan muaf olduğundan aleyhine harçlara hükmedilmesine yer olmadığına” yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı HMK'nın 370/2. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, dosyasının ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde iadesine 25/06/2020 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5633, Karar No: 2020/5668, Tarih: 07.12.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/5633 E.  ,  2020/5668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezanın nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, sanık müdafisi ile katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık hakkında teşebbüs hükümlerinin uygulanabilmesi için işlemeyi kastettiği nitelikli cinsel saldırı suçunu elverişli hareketlerle doğrudan doğruya icraya başlayıp da elde olmayan nedenlerle tamamlayamamasının gerektiği, dosya kapsamı ile olay yerinin özelliklerine göre mağdureye yönelik cinsel saldırı eyleminin organ sokmak suretiyle gerçekleştirmek istendiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmayıp, mevcut haliyle tamamlanan eylemin cinsel saldırı suçunu oluşturduğu gözetilerek hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlarda yapılan düzenlemeler de nazara alınıp belirlenecek lehe Kanuna göre hüküm kurulması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde uygulama yapılması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin anılan hükme yönelik temyiz isteminin reddiyle, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5315, Karar No: 2015/5510, Tarih: 09.04.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/5315 E.  ,  2015/5510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kayyım atanması istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davaya konu ...Mahallesi 245 ada 35 parselde 7/14 hissesinin ..., 1/14 hissesinin ..., 1/14 hissesinin ... adına kayıtlı olduğunu, yapılan idari tahkikat neticesinde, bu kişilerin mahalle sakinlerince tanınmadığı, yıllar öncesinden kayıp oldukları, mirasçılarının olup olmadığının bilinmediği ve muhtarlık kayıtlarında herhangi bir kayıtlarının bulunmadığının tesbit edildiği gerekçeleri ile taşınmaz üzerinde hazine hak ve menfaatlerinin korunması için TMK.nun 427 ve ilgili maddeleri ile 3561 sayılı Kanun hükümlerine göre taşınmazın yönetimi için kayyım atanmasını talep etmiş, mahkemece ...'ın payı yönünden davanın reddine, .... ve ... payları yöünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

3561 sayılı Mal Memurlarının Kayyım Tayin Edilmesine Dair Kanunun 2/1. maddesinde “4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 427 nci maddesine göre, bir kimsenin uzun süreden beri bulunamaması veya oturduğu yerin bilinememesi veya ortada bulunmayan ve miras açıldığında sağ olup olmadığı ispatlanamayan mirasçının payının resmen yönetilmesi amacıyla kayyım atanmasının gerektiği hallerde, vesayet makamı; bu kimselerin malları üzerinde Hazinenin hak ve menfaati bulunup bulunmadığını, mahallin en büyük mal memurluğundan araştırır. Hazinenin hak ve menfaatinin söz konusu olduğunun anlaşılması hâlinde, mahallin en büyük mal memurunu yönetim kayyımı tayin eder.”hükmü yer almaktadır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davaya konu 245 ada 35 parseldeki taşınmazın tapuda 7/14 hissesinin ..., 1/14 hissesinin ..., 1/14 hissesinin ... adına kayıtlı olduğu, bu kişilerin öldüğü, mahkeme kararından sonra dosyaya sunulan nüfus kayıtlarından maliklerin mirasçılarının sağ ve belli olduğu anlaşılmıştır. Tüm malikler yönünden Türk Medenî Kanunu'nun 427. maddesi ile 3561 sayılı Yasada açıklanan koşullar gerçekleşmediği halde bir kısım maliklerin payı yönünden mahallin en büyük mal memurunun kayyım atanması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 09.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10521, Karar No: 2015/7737, Tarih: 30.04.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/10521 E.  ,  2015/7737 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Davalı vekili, Dairemizin 25.9.2014 gün ve 2014/9508-18183 E.K. sayılı bozma kararının maddi hataya dayandığını ileri sürerek, maddi hatanın giderilmesi isteğinde bulunmuştur.

Dairemiz kararında maddi hata yapıldığına dair dilekçede bozma ilamında dosyada yer alan takograf kayıtlarına atıfla karar verilmişse de; dosya kapsamından yer alan kayıtların takograf değil, GPRS kayıtları olduğu, bu kayıtlarının okunmasının hatalı olduğu bu haliyle Dairemizce alınan kararın maddi hataya dayandığı belirtilmiştir.

Dosya ve eklerinin yeniden incelenmesinde; öncelikle Dairemizce dosya içerisinde yer alan kayıtların takograf kaydı olduğuna atıf yapılarak karar verilmiş ise de; bu kayıtların takograf kaydı değil GPRS kaydı dökümleri olduğu anlaşılmıştır. Ayrıca dosya içerisinde klasör halinde "tarih, zaman, plaka, grup, sürücü (sürücü hanesi boştur), adres/ileti, hız, yol, ileti tipi, gönderen" verilerini içeren detaylı GPRS verilerine dair dökümler ile davalı tarafça dosyaya ibraz edilmiş "plaka, tarih, işe başlama zamanı, işi bırakma zamanı, hareket süresi, rölanti süresi, çalışma süresi, durma süresi, kathedilen mesafe, sürücü sayısı (tüm kayıtlarda -0- olarak gösterilmiştir), ihlal sayısı, mesai dışı durma süresi" verileri bulunan "Araç Aktive Özet Raporu" başlıklı belgelerin yer aldığı görülmüştür. Mahkemece söz konusu kayıtların incelenerek çalışma sürelerinin tespiti bakımından dosya bilirkişiye tevdi edilmiş, makine mühendisi bilirkişi 12.4.2013 havale tarihli raporuna aylık bazda fazla mesai sürelerini saat olarak liste halinde mahkemeye bildirmiştir. Söz konusu raporun denetlenmesi amacıyla yapılan irdelemede, dosya içerisindeki GPRS verilerine dair kayıtlar ve araç aktive özet raporu belgelerindeki bilgiler ile bilirkişi raporunda fazla mesai süresi olarak belirlenen süreler karşılaştırıldığında bilirkişi raporunda belirlenen sürelere hangi veriler esas alınarak ve hangi hesaplama yöntemi ile ulaşıldığı denetlenememiştir.Söz konusu rapordaki fazla mesai süresi olarak belirtilen süreler esas alınarak hukukçu bilirkişi tarafından fazla mesai ücreti hesaplanmış olmakla denetime elverişli olmayan rapora göre karar verildiği bu nedenle Dairemiz bozma kararının da maddi hataya dayandığı görülmekle davalı vekilinin maddi hatanın düzeltilmesi talebi kabul edilmeli Dairemizin 25.09.2014 gün ve 2014/9508-18183 E.K. sayılı bozma kararı ortadan kaldırılmalı tarafların 24.02.2014 tarihli mahkeme kararına yönelik temyiz itirazları yeniden incelenmelidir.

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, fazla mesai ve diğer işçilik alacaklarının ödenmemesi nedeni ile iş akdini haklı olarak feshettiğini ileri sürerek, bazı işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş akdinin davacı tarafça haklı olarak feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında davacının fazla mesai ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususunda uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 41. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir. Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

Somut olayda; dosya içerisinde klasör halinde "tarih, zaman, plaka, grup, sürücü (sürücü hanesi boştur), adres/ileti, hız, yol, ileti tipi, gönderen" verilerini gösteren GPRS verilerine dair belgeler ve yine "plaka, tarih, işe başlama zamanı, işi bırakma zamanı, hareket süresi, rölanti süresi, çalışma süresi, durma süresi, kathedilen mesafe, sürücü sayısı (tüm kayıtlarda -0- olarak gösterilmiştir), ihlal sayısı, mesai dışı durma süresi" verileri bulunan "Araç Aktive Özet Raporu" başlıklı belgelerin yer aldığı görülmüştür. Mahkemece söz konusu kayıtların incelenerek çalışma sürelerinin tespiti bakımından dosya bilirkişiye tevdi edilmiş, makine mühendisi bilirkişi 12.4.2013 havale tarihli raporuna aylık bazda fazla mesai sürelerini sürelerini liste halinde mahkemeye bildirmiştir. Söz konusu raporun denetlenmesi amacıyla yapılan inceleme sonucu, dosya içerisindeki GPRS verilerine dair kayıtlar ve araç aktive özet raporu belgelerindeki bilgiler ile bilirkişi raporunda fazla mesai süresi olarak belirlenen süreler karşılaştırıldığında bilirkişi raporunda belirlenen sürelere hangi veriler esas alınarak ve hangi hesaplama yöntemi ile ulaşıldığı denetlenememiştir.Ayrıntılı GPRS dökümü yer alan klasör halindeki kayıtlarla "Araç Aktive Özet Raporu" başlıklı belgedeki kayıtların uyum içinde olup olmadığı bilirkişi raporunda işlenmemiştir.Ayrıca bu belgelerin niteliği ve çalışma sürelerine dair verileri hakkında da tereddütler hasıl olmuştur. Şöyle ki; özellikle "Araç Aktive Özet Raporu" başlıklı belgede bazı tarihlerde işe başlama zamanının bazı tarihlerde ise işi bırakma zamanının kayıtlı olmadığı, çalışma süresi kaydındaki sürelerin örneğin aracın yüklenmesi,bakımı vb süreleri içerip içermediği, keza durma süresi ile mesai dışı durma sürelerinden kastedilenin ne olduğu ve hangi niteleme ile farklı kayıtlarının tutulduğu,rölanti süresi,durma süresi ve mesai dışı durma sürelerinin ne anlama geldiği ve davacının çalışma süresinden sayılıp sayılamayacağı vb hususlarda dosyada bu kayıtları değerlendirmek için yeterli veri olmaması nedeniyle kayıtların fazla mesai hesabında esas alınıp alınamayacağı net olarak anlaşılamamıştır. Bu nedenle söz konusu kayıtlar hakkından taraf beyanlarına başvurulmalı ayrıca bu verileri destekleyen sair işyeri belgeleri,takograf kayıtları,aracın yükleme ve boşatılması ile ilgili saat tarih içeren belgeler getirtilmeli ve kayıtlar hakkındaki tereddütler giderilmelidir. Akabinde söz konusu kayıtların fazla mesai hesabında kullanılabileceği anlaşılırsa denetime elverişli ve yukarıda da belirtildiği üzere haftalık bazda çalışma süreleri ve eğer varsa haftalık yasal çalışma süresi olan 45 saati aşan fazla çalışma süreleri belirlenmeli (işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur

. Akabinde söz konusu kayıtların fazla mesai hesabında kullanılabileceği anlaşılırsa denetime elverişli ve yukarıda da belirtildiği üzere haftalık bazda çalışma süreleri ve eğer varsa haftalık yasal çalışma süresi olan 45 saati aşan fazla çalışma süreleri belirlenmeli (işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmesi gerektiği unutulmamalıdır)ve sonuca göre karar verilmelidir.

Ayrıca fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemesi gerektiği göz önünde tutulmalıdır.

Tüm sıralanan nedenlerle eksik araştırma sonucu ve denetlenemeyen bilirkişi raporuna dayanılarak karar verilmesi hatalıdır.

3-Davacının ulusal bayram genel tatil ücretine hak kazanıp kazanmadığı taraflar arasında çekişme konusudur.

Yukarıdaki bentte belirtilen GPRS kayıtlarına atıfla fazla mesai ücreti hesaplanmış olmasına karşın ulusal bayram genel tatil ücretinin (özellikle dosyadaki 2012 yılına dair GPRS kayıtları karşısında) tanık ifadelerine göre hesap edildiği anlaşılmıştır. Yapılacak iş GPRS verilerine dair belgelerin yukarıdaki bentte belirtilen şekilde sıhhati konusunda araştırma yapmak ve sonuçta belgelere itibar edilirse bu belgelerin isabet ettiği zaman aralığı bakımından tanık ifalerine göre değil GPRS verilerine itibar etmek olmalıdır.Bu kayıtlara itibar edilmesi halinde fazla mesai ücretinde olduğu gibi hakkaniyet indirimi yapılmaması gerektiği unutulmamalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Dairemizin 25.09.2014 tarihli, 2014/9508-18183 E.K.sayılı kararının ortadan kaldırılmasına, temyiz olunan 24.02.2014 tarihli kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 30.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4341, Karar No: 2017/8544, Tarih: 23.10.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/4341 E.  ,  2017/8544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ

SUÇ : 1632 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Her ne kadar Hava Eğitim Komutanlığı Adli Müşavirliğine tebliğin 21/02/2017 tarihinde yapıldığından bahisle kanuni temyiz süresinin geçmiş olduğu ileri sürülmüş ise de; halen yürürlükte bulunan 353 sayılı Askeri Mahkemeler Kuruluşu ve Yargılama Usulü Kanunu'nun 209/2. maddesinde yer alan "Nezdinde askeri mahkeme kurulan kıta komutanı veya askeri kurum amiri için temyiz süresi hükmün gerekçesiyle birlikte tebliği tarihinden başlıyarak bir haftadır." hükmü gereği; hükmün gerekçesiyle birlikte Hava Eğitim Komutanına 31/03/2017 tarihinde tebliğ ve aynı gün temyiz edildiği anlaşılmakla; tebliğnamedeki temyiz isteminin reddi görüşüne iştirak edilmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Eyleme ve yükletilen suça yönelik Hava Eğitim Komutanı'nın, temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye kısmen uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 23/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9019, Karar No: 2011/10510, Tarih: 24.10.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/9019 E.  ,  2011/10510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme sonucu alınan bilirkişi kurulu raporu hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Taşınmazın arsa niteliğinde kabulüne dayanak yapılan dosya içerisindeki Belediye Başkanlığı yazılarında dava konusu taşınmazın belediye sınırları içinde imar alanı dışında olduğu, belediye hizmetlerinden yararlandığı bildirilmiş ise de, imar alanında olmaktan neyin kastedildiği, taşınmazın çevresinin meskûn olup olmadığı konularında yeterli bilgiye yer verilmemiş, fen bilirkişisi taşınmazın şehir merkezine 1 km. uzaklıkta olduğunu tespit etmiş, dosyaya taşınmazın tüm çevresinin tarım arazileriyle çevrili olduğunu gösteren fotoğraflar ibraz edilmiş, mahkemece belediyenin yeterli bilgiyi içermeyen yazısı ve bilirkişi kurulunun soyut beyanları esas alınarak taşınmaz arsa niteliğinde kabul edilmiştir.

Oysa ki; Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca kısmen benimsenen 28.02.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, belediye ve mücavir alan sınırları içinde kalan bir taşınmazın arsa niteliğinde kabulü için, uygulamalı (genelde 1/1000 ölçekli) imar planı ile iskân sahası olarak ayrılmış yerlerde bulunması esastır. Aynı karara göre, imar planında yer almayan bir taşınmazın, arsa sayılabilmesi için ise, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskûn olduğu için veya meskûn hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vs.) yararlanan ve meskûn yerler arasında yer alması gerekir.

2011/9019-10510

Taşınmazların belediye nazım imar (1/5000 ve daha büyük ölçekli) planı içinde ise, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca, bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, şehir merkezine uzaklığı, kullanım biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları da değerlendirilmek üzere araştırılmalıdır.

Bu hususlar Belediye Başkanlığından ve diğer ilgili mercilerden sorulup alınacak cevap yazılarına göre taşınmazların arsa niteliğinde olup olmadığı yeterince tespit edilmeden arsa olarak değerlendiren rapora göre hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Bu hususlar Belediye Başkanlığından ve diğer ilgili mercilerden sorulup alınacak cevap yazılarına göre taşınmazların arsa niteliğinde olup olmadığı yeterince tespit edilmeden arsa olarak değerlendiren rapora göre hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2-Tüm araştırmalara karşın kamulaştırılan taşınmazın bulunduğu il veya ilçede uygun emsal bulunamaması halinde, benzer sosyo-ekonomik özellikte olması kaydıyla, emsalin civar il ve ilçelerde yer alan taşınmazlar arasından seçilebileceği Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarından olmakla birlikte, Silifke gibi gelişmiş ve taşınmaz alım satımının çok olduğu bir ilçede uygun emsal bulunamayacağı kabul edilemeyeceğinden, bilirkişi kurulunun raporunda emsalin komşu ilçe olan Gülnar'dan seçilmiş olması ve buna göre değerlendirme yapılması,

3-Emsal taşınmaza ait tapu kayıt örneğinin dosyaya getirtilip bilirkişi raporunun denetlenmesi gerektiğinin düşünülmemiş olması,

4-13.07.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6001 sayılı ... Teşkilat ve Görevleri Hakkındaki Kanun'un 22.maddesinin (1) nolu bendi “Genel Müdürlük, görev alanına giren her türlü karayolunun yapımı, geliştirilmesi, çevresinin korunması ve düzenlenmesi ve/veya tesislerin yapımı için gerekli taşınmazları kamulaştırma yetkisine sahiptir” ve aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin (5) nolu bendi ise "Genel Müdürlüğün mülkiyetinde iken 5018 Sayılı Kanunun Geçici 12. maddesi gereğince Hazineye devredilen taşınmazlardan satışı yapılmamış, başka kurum ve kuruluşlara tahsis edilmemiş ve devredilmemiş olanların mülkiyeti, bu Kanunun yayımı tarihinden itibaren üç ay içinde Genel Müdürlüğe devredilir” hükümlerini içermekte olup, bu yasal düzenlemelere göre kamulaştırılan taşınmazın davacı ... adına tesciline karar verilmesi gerektiğinin dikkate alınmaması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.