muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3481, Karar No: 2018/1361, Tarih: 26.02.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/3481 E.  ,  2018/1361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davaya konu taşınmazın 2 nolu bağımsız bölümün maliki olduğu, söz konusu binada 4 bağımsız bölüm olduğu, arsa paylarının tapuda hatalı olarak gösterilmesi sebebiyle her daire için arsa paylarının 10/40 olarak düzeltilmesi istenilmiş, mahkemece; tapu kaydının incelenmesinde ve önceki arsa payının düzenlenmesi belgelerinin incelenmesinde tarafların müşterek imzaları ile arsa payları düzenlenmiş olduğundan hepsinin bu konuda hemfikir oldukları görüldüğünden başlangıçtaki irade beyanının zedelendiği hususu da taraflarca iddia edilmediğinden daha önceden düzenlenen arsa payının aynı kalmasının hakkaniyete daha uygun olacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, mahkeme 2014/599 E. - 2016/52 K. sayılı ek kararıyla davacılar vekilinin UYAP elektronik ortamdan göndermiş olduğu 4.3.2016 tarihli temyiz başvurusu süresinde olmadığından HMK'nın 432-426/F maddelerine göre temyiz talebinin reddine karar verilmiş, hüküm ve ek karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, arsa payının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Davacılar vekilinin temyiz talebi süresinde olup mahkemenin temyiz talebinin reddine dair 09.03.2016 tarihli ek kararın kaldırılması gerekmiştir.

Davacılar vekilinin hükmün esasına yönelik temyiz itirazlarına gelince; davacının talebi taşınmazdaki bağımsız bölümlerin arsa payları oranlarının eşit olarak düzenlenmesi olup bu durum Kat Mülkiyeti Kanunu 3. maddedeki kriterlere aykırılık taşıdığı ve Kat Mülkiyeti Kanunu kurulurken 3. maddeye açık aykırılık payı bulunmayan orantılı arsa payları tahsis edildiği anlaşılmakla dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının davacılara yükletilmesine 26/02/2018 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3175, Karar No: 2011/853, Tarih: 19.09.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/3175 E.  ,  2011/853 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/04/2011

Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacı vekili başlangıçta ...Belediye Başkanlığı  hakkında açtığı davada müvekkilinin   Belediyede  çalışırken 3417 sayılı yasa uyarınca ücretlerinden kesilen tasarrufu teşvik kesintileri ile işveren katkı paylarının bankaya yatırılmadığını  ileri sürerek tasarrufu teşvik ana para ve nema alacaklarının müştereken ve müteselsilen ödetilmesini talep etmiştir.

Davalı Belediye vekili  davanın reddini istemiştir.

Yerel mahkemece verilen 2006/352 esas 2008/206 karar sayılı kararla istek  hüküm altına alınmıştır.

Davalılar vekillerinin temyizi üzerine inceleme yapan yüksek Yargıtay 9.Hukuk Dairesi 2008/28659 esas 2010/15603 karar sayılı ilamıyla  karar Hazine Müsteşarlığının ve Sosyal Güvenlik Kurumunun sorumlu olup olamayacağı yönünden araştırmaya yönelik olarak bozulmuştur.

Mahkemece Yargıtay bozma ilamına aynen uyulmasına karar verilmiş, davanın Hazine Müsteşarlığı ve Sosyal Güvenlik Kurumuna  yöneltilmesi sağlanarak yargılamaya devam edilmiştir.Hazine vekili ve Sosyal Güvenlik Kurumu vekili dava konusu alacaktan sorumlu tutulamayacaklarını savunarak davanın reddini istemişlerdir.

Yerel mahkemece bozma üzerine yapılan yargılama sonunda hesap bilirkişisinden alınan  raporda belirlenen alacaktan   Hazine Müsteşarlığı ve Sosyal Güvenlik Kurumunun müştereken ve müteselsilen sorumluluğuna,....Belediye Başkanlığı hakkında açılan davanın reddine karar verilmiştir.

Karar Hazine Müsteşarlığı ve Sosyal Güvenlik Kurumu vekillerince temyiz edilmiştir.

SGK ile  davalı Belediye  arasında uzlaşma sağlandığına göre  bilirkişi raporunda hesaplanan alacaktan  Hazine'nin sorumlu olduğu dikkate alınarak hakkında hüküm kurulması, davalı Belediye ve Sosyal Güvenlik Kurumu hakkındaki davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA,  19/09/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10628, Karar No: 2012/17406, Tarih: 05.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/10628 E.  ,  2012/17406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22/12/2009 tarih ve 2008/174-2009/518 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin, işyerini davalı şirkete hırsızlık sigorta poliçesi ile sigortalattırdığını, müvekkilinin işyerinde 30/04/2006 tarihinde meydana gelen hırsızlık olayında müvekkilinin 10.000 TL zararının oluştuğunu, hasar bildirimi yapılmasına rağmen davalı şirketçe ödeme yapılmaktan kaçınıldığını, bu nedenle meydana gelen zararın davalıdan faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının işyerinin müvekkilince sigortaladığını, davacının aynı işyerinde daha evvel meydana gelen hırsızlık olayı neticesinde zararının kendisine ödendiğini, kısa bir süre sonra meydana gelen dava konusu ikinci hırsızlık olayında ise hasar dosyası açılarak ekspertiz incelemesi yaptırıldığını, ancak davacının inceleme için kendisinden istenen muhasebe kayıtlarında tutarsızlık olduğunun ve ibraz edilen faturaların usulüne uygun olmadığının tespit edildiğini, yine davacının karakola ve ekspere vermiş olduğu ifadelerin çelişkili olduğunu, tespit edilen durumun sigorta genel şartlarına aykırılık teşkil ettiğinden davacıya ödeme yapılmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere, benimsenen bilirkişi raporuna ve tüm dosya kapsamına göre; hesaplama yapılması için davacı tarafından sunulan işletme hesabı defteri ile satın alınan mallara ilişkin faturalar dışında tarafların ortak düzenlediği emtia stok miktarını gösterir belge bulunmadığı, davacının ibraz etmiş olduğu faturaların usulüne uygun olduğu ve davalının hesap ettirilen 8.650 TL zarardan sorumlu olduğu kanaati ile davanın kısmen kabulüne ve davacının 8.650 TL zararının 18/08/2006 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Davalı vekili; kararı temyiz etmiştir.

Davalı vekili; kararı temyiz etmiştir.

Dava; hırsızlık sigortasından kaynaklanmakta olup uyuşmazlık, esas itibariyle çalınan malın miktarı noktasında toplanmaktadır. Davalı davada, belirtilen miktarda malın çalınmadığını savunduğundan riziko nedeniyle uğradığı gerçek zararı, davacı sigortalı kanıtlamak durumundadır. Her ne kadar mahkemece, bilirkişi raporuna göre tespit edilen zarar miktarına hükmedilmiş ise de; rapor hüküm kurmaya ve hükmü izlemeye elverişli değildir. Yukarıda belirtildiği üzere, dava konusu uyuşmazlıktan çok kısa bir süre önce 15/03/2006 tarihinde de aynı yerde hırsızlık olduğu bildirildiğinden , mahkemece, o hırsızlık olayına konu hasar dosyası getirtilip, hırsızlık sonrası işyerinde mal kalıp kalmadığı,kalmış ise miktarı, o tarihten sonra yeni alınan mal miktarı saptanıp,hırsızlık yapılan yerin günlük olarak satış yapmaya elverişli olduğu hususu da nazara alınarak gerçek zararın saptanması, bunun mümkün olmaması halinde somut olayın özellikleri dikkate alınarak Mülga 818 sayılı B.K.'nun 42 nci maddesi uyarınca uygun bir tazminata hükmedilmesi gerekirken yetersiz bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması doğru olmamış, bu nedenle yerel mahkeme kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 05/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33503, Karar No: 2016/14905, Tarih: 27.06.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/33503 E.  ,  2016/14905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın beraatine dair

Mahalli mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucu verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılanın aşamalardaki anlatımlarına, sanığın soruşturma aşamasındaki "...aramızda arbede yaşandı..." şeklindeki ikrarını içerir savunmalarına, sanığın eşi tanık ...'ın 08.07.2010 tarihli celsedeki "...kavga ettiler o sırada eşim kavga sırasında kafa attı yere düştü..." şeklindeki anlatımlarına ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın öğretmen olan katılanı yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle haksız tahrik altında basit kasten yaralama suçundan sorumlu tutulması gerekirken oluşa ve dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 27.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/13636, Karar No: 2020/7152, Tarih: 30.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/13636 E.  ,  2020/7152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlenmiş olması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesi uygulanmamış ise de; suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 116/4, 119/1-c, 31/3 maddelerinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçunda, suçların daha ağır ceza verilmesini gerektiren nitelikli hâllerinin de aynı Kanun'un 66/3. maddesi uyarınca dava zamanaşımı sürelerinin hesabında dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK'nın 66/1-d, 66/2 ve 67/4. maddelerine göre hesaplanan 10 yıl olağan ve 15 yıl olağanüstü zamanaşımı sürelerinin dolmadığı belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141, CMK'nın 34/1, 230. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak verecek biçimde açık ve gerekçeli olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirmesi için gerekçe bölümünde iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin belirtilmesi, mevcut delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterilmesi ve ulaşılan kanaat, suça sürüklenen çocuğun suç oluşturduğu sabit görülen fiili ve bunun nitelendirilmesinin belirtilmesi, delillerle sonuç arasında bağ kurulması gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkında açıklanması geri bırakılan hükümlerin neden açıklandığına ilişkin gerekçeyle yetinilip yazılı şekilde gerekçesiz hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 30.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2340, Karar No: 2020/561, Tarih: 20.01.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/2340 E.  ,  2020/561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADLİYE MAHKEMESİ 12. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 12/10/2017 tarih ve 2015/303 E.- 2017/688 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nce verilen 21/02/2019 tarih ve 2018/434 E.- 2019/234 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalının müvekkili şirkette kuruluşta %80 pay sahibi olarak ortak olduğunu, ihtarnameye rağmen sermaye borcunu ödememesi üzerine Beyoğlu 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2010/317 Esas 2010/476 sayılı kararıyla kesinleşen ortaklar kurulu kararı ile TTK nun 529. maddesine göre ortaklıktan çıkartıldığını, verilen kararın 01.02.2011 tarihinde kesinleşerek ticaret sicilinde 05.01.2011 tarihi ve 7723 sayı ile tescil edildiğini, davalının ortaklıktan çıkarılma tarihine kadar sermaye borcunu ödemeyerek şirkete verdiği bilanço zararına ilişkin sorumluluğunun bulunduğunu, davalının sermaye borcunu ödemeyerek şirkete zarar verdiğini, şirketin 2009 yılında 169.852,24 TL ve 2010 yılında 129.425,47 TL olmak üzere toplam 299.277,71 TL zarar ettiğini, davalının şirketten çıkarılma tarihine kadar oluşan bu zarardan payı oranında sorumlu olduğunu, davalının hissesine düşen zararın 239.422,16 TL olduğunu, anılan zararın TTK'nın 407. maddesi gereği temerrüt faizi ile birlikte ödenmesi gerektiğini ileri sürerek 239.422,00 TL’nin ticari temerrüt faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; husumet ve zaman aşımı itirazında bulunarak müvekkilinin kardeşi tarafından diğer ortak Şevket Kahraman'a birçok ödeme yapıldığını, tazmini istenen zararın nasıl oluştuğu ve vakıanın hangi kanıtla kanıtlanacağının belirtilmediğini, şirket bilançolarının müvekkiline tebliğ edilmediğini, hisse devri ve ortaklıktan çıkarılmaya ilişkin alınan kararların usul ve yasaya uygun olmadığını, şirketin tek ortaklı olarak münfesih sayılması gerektiğini, şirketin zararının nasıl oluştuğunu bilmediğini, müvekkilinin ev kadını olduğunu, ortaklık ve ticari işlerle ilgili bilgi sahibi olmadığını, sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddini talep istmiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacı şirketin 305.277,00 TL zararda olduğu, davacının sermaye koyma borcunu yerine getirmediğinden davalının sermaye payının 1/4'ünü ödememiş olduğu konusundaki raporuna karşılık alınan ek bilirkişi raporunda davalının sermaye payının 320.000,00 TL olduğu, bunun 1/4'ünün tescil aşamasında ödendiğinin belirtilmesine karşın davalının sermaye payının tamamını ödemediği, çekilen ihtara rağmen temerrüte düştüğü, Ticaret Sicil Gazetesinde belirtilmesine rağmen 1/4'ü olan 80.000,00 TL’nin ödendiğine dair şirket kayıtlarında bir ibare olmadığı, şirketin

tam olarak faaliyete geçememesinden ötürü meydana gelen zararın davalının sermayesini koymamasından, şirketin sermayesinin ödenmemiş olmasından meydana geldiği, 305.277,00 TL zararın davalının payına isabet eden %80'nin 244.222,17 TL olduğu, davalının TTK'nın 529/2. maddesi uyarınca şirketten ayrılmasına rağmen zararın %80’inden sorumlu bulunduğu, 239.422,00 TL talep edildiği gerekçesiyle davanın kabulüne, 239.422-TL’nin tahsiline karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; davalının 320.000,00 TL bedelli sermaye payı ödeme borcunu yerine getirmediği, bu sebeple şirket ortaklığından çıkarılmasına karar verildiği ve payının da şirket tarafından ortak Şevket Kahraman"a satıldığı, ortak tarafından eTTK'nın 530/1 maddesi gereği gerçek değeri üzerinden devir alındığı, davalı payının 320.000,00 TL bedelle satıldığı, davalının sermayesi ödenmemiş payı 320.000,00 TL bedelle gerçek değerinden satın alındığına göre sermaye payında açığın bulunmadığı, davalının sorumluluğunun gerçek değer üzerinden yapılan satışla sona erdiği, ödenmemiş sermaye payından sorumluluğun devralan Şevket Kahraman"a ait olduğu, davalıdan sermaye koyma borcunun talep edilemeyeceği, şirket ortaklığından sermaye payı ödenmemesi yönünden çıkarma kararı verilerek payı gerçek değeri üzerinden satılan davalının sermaye koyma borcunun sona erdiği gözetilmeden davalıdan tahsile dair karar verilmesinin doğru olmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun kabulüne, ilk derece mahkemesince verilen kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davalının sermaye koyma borcunu ifa etmemesi nedeniyle oluşan davacı şirket zararının tazmini istemine ilişkin olup İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmiş, anılan karara karşı davalı tarafça yapılan istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesince verilen karar kaldırılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davalının sermaye koyma borcunu ifa etmemesi nedeniyle oluşan davacı şirket zararının tazmini istemine ilişkin olup İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmiş, anılan karara karşı davalı tarafça yapılan istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesince verilen karar kaldırılarak davanın reddine karar verilmiştir.

6762 sayılı TTK’nın 140/4. maddesi (6102 sayılı TTK md.128/7) şirketin, her ortağın sermaye koyma borcunu yerine getirmesini isteyebileceği ve dava edebileceği gibi, yerine getirmede gecikme sebebiyle uğradığı zararın tazminini de isteyebileceği hükmünü haizdir. Şu halde, şirket kural olarak, ortağının sermaye koyma borcunu ifa etmemesi yahut sermaye koyma borcunu ifada gecikmesi nedeniyle uğradığı zararı talep ve dava edebilecektir.

Somut olayda davalının koymayı taahhüt ettiği sermayenin davacı şirketin toplam sermayesine oranı %80 olup İlk Derece Mahkemesince yapılan bilirkişi incelemesi uyarınca, davacı şirketin 2009-2010 yıllarında şirketin atıl kalması ve ticari faaliyetinin bulunmaması nedeniyle bilançoya yansıdığı şekilde zarara uğradığı belirtilmiştir. Davacı taraf esasen, davalıya ait sermaye borcunun ödenmemesinin, davacı şirketin 2009-2010 yıllarına ait bilanço zararına yol açtığından bahisle işbu davayı ikame etmiş olup Bölge Adilye Mahkemesince, 20.07.2010 tarihinde vuku bulan ıskata bağlı olarak askıdaki payların 3. kişiye devri nedeniyle bilanço zararının bulunmadığı gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesince verilen karar kaldırılarak davanın reddine karar verilmiş ise de; talebin ileri sürülüş biçimi ve davacı şirket zararının niteliği gözetilerek, davacı şirketin 2009-2010 yıllarına ait dava konusu bilanço zararına, davalının sermaye koyma borcunu süresinde ifa etmemesinin etkileri değerlendirilip hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken Bölge Adliye Mahkemesince, hatalı değerlendirme ve eksik incelemeyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıdaki açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı yararına BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 20/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12294, Karar No: 2018/2496, Tarih: 22.02.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/12294 E.  ,  2018/2496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tespiti ve tescili davasının reddine dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş; davalı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 22.02.2018 günü taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

1)Dava konusu ... köyü 805 parsel sayılı taşınmaz için mevzii imar planı yapılıp yapılmadığı hususu ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ve ... Valiliği'nden ayrı ayrı sorulup, mevzi imar planı dahilinde ise imar paftası üzerindeki konumu işaretlettirildikten,

2)Taşınmazın değerlendirme tarihi olan 27.01.2014 tarihi itibarıyla belediyece düzenlenen imar planı içinde olup olmadığı (kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde veya nazım planı içinde), bu imar planının hangi tarihte onaylandığı, kısmen imar planı içinde ise ne kadarlık bölümünün bu plan dahilinde olduğu, belediye ve mücavir alan sınırları içinde olup olmadığı, belediye ve diğer alt yapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi hangilerinden yararlandığı, hangilerinden yararlanmadığı tek tek ayrıntılı olarak açıklanarak) yararlanma durumu, etrafının meskûn olup olmadığı, belediye nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı, beldenin gelişme yönünde olup olmadığı, kullanım biçimi itibarıyla iskan amacına yönelik yapılaşma olanakları vs. gibi hususlar (krokiye bağlanarak açıkça gösterilmek suretiyle) ilgili belediye başkanlığından istenildikten,

3)Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 27.01.2014 günü itibariyle ... Organize Sanayi Bölgesi 1/5000 ölçekli nazım imar planı ve 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde olup olmadığı KOSBİ'den sorulduktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.