muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/8211, Karar No: 2019/1552, Tarih: 07.02.2019

isabet görülmediğinden, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Tehdit suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 23/05/2018 tarihli ve 2017/202735 soruşturma, 2018/74104 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii İstanbul Anadolu 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 06/09/2018 tarihli ve 2018/6883 Değişik İş sayılı kararının, müştekinin, şüphelinin eşine karşı platonik aşk beslediğini, kendisini arayarak eşinden ayrılmasını aksi takdirde kendisini parçalayacağı yönünde gerek mesaj atarak, gerek sosyal medya üzerinden tehdit ettiğini belirterek şikayetçi olması üzerine, yapılan soruşturma sonucunda, yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilemediğinden bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, müştekinin ifadesinde tehdit içerikli mesajların gönderildiğini belirttiği sosyal medya hesaplarının tespit edilerek söz konusu mesajların olup olmadığının varsa şüpheli tarafından gönderilip gönderilmediğinin tespit edilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle kanun yararına bozmaya konu edildiği anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Tehdit suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 23/05/2018 tarihli ve 2017/202735 soruşturma, 2018/74104 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararda ve bu karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii İstanbul Anadolu 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 06/09/2018 tarihli ve 2018/6883 Değişik İş sayılı kararında isabet bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar." 2. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." 170. maddesinin 2. fıkrasında, “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler." 172. maddesinin 1. fıkrasında, “Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir.” hükümleri düzenlenmiştir.

CMK'nın 173. maddesi " (1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3) (Değişik fıkra: 18/06/2014-6545 S.K./71. md) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik fıkra: 25/05/2005-5353 S.K./26.mad) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

(5) Cumhuriyet savcısının kamu davasının açılmaması hususunda takdir yetkisini kullandığı hâllerde bu madde hükmü uygulanmaz.

(6) (Değişik fıkra: 2/1/2017 - 680 S.K.H.K./11. md) İtirazın reddedilmesi halinde aynı fiilden dolayı kamu davası açılabilmesi için 172 nci maddenin ikinci fıkrası uygulanır." biçimindedir.

Yukarıda yer verilen düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere, Ceza Muhakemesi Kanununun “soruşturma” başlıklı 2. kitabında, Cumhuriyet savcısının suç soruşturmasına ilişkin süreci nasıl yürüteceği ve kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi durumunda, itirazı incelemekle görevli hakimliğin görevleri açık bir şekilde düzenlenmiş bulunmaktadır.

Bu çerçevede, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen hakimlik, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya dosyada yer alan delillerin itirazla ilgili olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi için yeterli olmadığı durumlarda soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

Bu çerçevede, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen hakimlik, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya dosyada yer alan delillerin itirazla ilgili olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi için yeterli olmadığı durumlarda soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK’nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. CMK’nın 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnad edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

İncelenen dosyada;

İncelenen dosyada;

Şikayetçinin müracaatı üzerine alınan ifadesinde; tam hatırlayamadığı tarihlerde şüphelinin .... numaralı hattından arayarak "eşini boşayacaksın, onunla ben evleneceğim, yoksa seni parçalarım" gibi sözler söylemeye başladığını, aynı zamanda facebook ve instagram üzerinden yine hatırlayamadığı tarihlerde mesaj atarak benzer sözler söylediğini belirttiği, şüphelinin alınan ifadesinde; şikayetçi ile hiç karşılaşmadığını, şikayetçinin eşi ....'in Trabzon'da ikamet eden .... isimli askerlik arkadaşının kız kardeşi olduğunu ve bu vesileyle tanıdığını, 2015 yılında arkadaşını görmek için Trabzon'a gittiğini, İstanbul'a şikayetçinin eşi ve çocuklarıyla beraber dönerken Şarköy'de trafik kazası geçirdiklerini, şikayetçinin eşi ile arasında herhangi bir ilişki söz konusu olmadığını, şikayetçinin olayları yanlış değerlendirdiğini, şikayetçiye yönelik tehdit eyleminde bulunmadığını savunduğu, soruşturma neticesinde tehdit suçundan şüpheli .... hakkında, "müştekinin sosyal medya aracılığıyla işlenen eylemler bakımından herhangi bir hesap adı veya mesaj çıktısı vb. delil bildirmediği, olaya ilişkin soyut iddia dışında delil bulunmadığı ... şüphelinin üzerine yüklenen suçu işlediği yönünde hakkında kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi nedeniyle" şeklindeki gerekçeyle İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca 23/05/2018 tarihinde 2017/202735 soruşturma ve 2018/74104 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, anılan karara şikayetçinin itirazı üzerine mercii İstanbul Anadolu 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 06/09/2018 tarihli ve 2018/6883 Değişik İş sayılı kesin nitelikteki kararıyla itirazın reddedildiği, Cumhuriyet savcısı tarafından şüphelinin şikayetçiyi arayıp aramadığının araştırılmadığı, yine tehdit mesajları gönderildiği iddia edilen sosyal medya hesaplarının şikayetçiden ayrıntılı biçimde sorulmak suretiyle tespit edilerek söz konusu mesajların olup olmadığının, varsa şüpheli tarafından gönderilip gönderilmediğinin belirlenmediği anlaşılmıştır.

Dosya kapsamı, kanun yararına bozma istemi ve tüm bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde;

Dosya kapsamı, kanun yararına bozma istemi ve tüm bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde;

Ceza Muhakemesi Kanununun “soruşturma” başlıklı 2. kitabında, Cumhuriyet savcısının suç soruşturmasına ilişkin süreci nasıl yürüteceği ve kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi durumunda, itirazı incelemekle görevli hakimliğin görevleri açık bir şekilde düzenlenmiş bulunmaktadır. Bu çerçevede, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen hakimlik, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya dosyada yer alan delillerin itirazla ilgili olumlu veya olumsuz bir karar verilmesi için yeterli olmadığı durumlarda soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir. Bu açıklamalar karşısında; Cumhuriyet savcısı tarafından şüphelinin şikayetçiyi arayıp aramadığının araştırılması, ayrıca tehdit mesajları gönderildiği iddia edilen sosyal medya hesaplarının şikayetçiden ayrıntılı biçimde sorulmak suretiyle tespit edilerek söz konusu mesajların olup olmadığının, varsa şüpheli tarafından gönderilip gönderilmediğinin belirlenmesi ve sonucuna göre şüphelinin hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerekirken, eksik soruşturma neticesinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesinin hukuka aykırı olduğu ve bu nedenle itirazın reddine dair mercii kararında isabet bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV-Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle,

Kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, mercii İstanbul Anadolu 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 06/09/2018 tarihli ve 2018/6883 Değişik İş sayılı kesinleşen kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre sonraki işlemlerin, CMK'nın 309/4-a maddesi gereğince mahallinde merci mahkemesince yerine getirilmesine, 07/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12021, Karar No: 2015/8218, Tarih: 01.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/12021 E.  ,  2015/8218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Batı 2. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/06/2015

NUMARASI : 2015/580-2015/675

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Çerkeş Sulh Hukuk, Kızılcahamam Sulh Hukuk ve Ankara Batı 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

Çerkeş Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının MERNİS adresinin bakım merkezinin adresi olduğu, kısıtlı adayının bakım amacıyla bakım merkezine yerleştirilmesi sonucunda kısıtlı adayının yeni yerleşim yeri edindiğinin kabul edilemeyeceği, kısıtlının bakım merkezine yerleşmeden önceki ikâmetgah adresinin "Elmalı Köyü Çamlıdere/ANKARA” olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Kızılcahamam Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının “Ö..Ecem Bakım Merkezi Bağlıca Mahallesi Kuzu Pınar Caddesi, No: 16, Etimesgut/ANKARA” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Ankara Batı 2. Sulh Hukuk Mahkemesince bakım ve sağlık kurumlarına konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucu doğurmayacağı ve kısıtlının bakım merkezine konulmadan önceki yerleşim yerinin “E..Köyü Çamlıdere” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” Yine aynı Kanunun 22. maddesi uyarınca "Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.”

Kısıtlının mernis adresi bakım evine ait olup bakım kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağından ve Çerkeş İlçe Emniyet Müdürlüğünce yapılan araştırmaya göre de kısıtlı adayının bakımevine yerleşmeden önce "Elmalı Köyü Çamlıdere/ANKARA” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Kızılcahamam Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Kızılcahamam Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 01/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20899, Karar No: 2015/13285, Tarih: 30.06.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/20899 E.  ,  2015/13285 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili ile davacı vekili tarafından temyiz edilip incelemenin Yargıtayca duruşmalı olarak yapılması davalı .... vekili Av.... tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 30.06.2015 günü belirlenen saatte temyiz eden davalı ... vekili Av... ile davacı ... vekili Av... geldi. Karşı diğer davalı taraftan gelen olmadı. Gelenlerin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafların sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle dosyadaki delil durumuna göre bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacı ve davalı ...'nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2.Davacı vekili, davacının 29.11.2006-01.11.2007 ve 31.05.2008-18.07.2011 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, ücret, fazla çalışma ve bayram-genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda, Mahkemece fazla çalışma alacağından ½ hakkaniyet indirimi yapılmıştır. Hakkaniyet indirimi hastalık, mazeret ve izin gibi nedenlerle çalışılmayan sürelerden kaynaklı yapılmakta olup 1/2 hakkaniyet indirimi hakkın özüne aykırı olacağından daha makul bir oranda indirim yapılması için kararın bozulması gerekmiştir.

3.Alacakların net veya brüt olduğu yazılmaması, alacaklar brüt hesaplandığı halde yasal kesintilerin infazda dikkate alınması şeklinde hüküm kurulmayarak infazda tereddüde yol açılması hatalı olup kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında kendini vekille temsil ettiren davalı yararına takdir olunan 1.100,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalı ....'ye verilmesine, 1.100,00 TL avukatlık ücretinin davalı ...'den alınarak davacıya verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacı ve davalı....'ne iadesine, 30/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16334, Karar No: 2015/14718, Tarih: 14.09.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/16334 E.  ,  2015/14718 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1. Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2. Taraflar arasında, işçilik alacaklarının zamanaşımına uğrayıp uğramadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Zamanaşımı, alacak hakkının belli bir süre kullanılmaması yüzünden dava edilebilme niteliğinden yoksun kalmasını ifade eder. Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere zamanaşımı, alacak hakkını sona erdirmeyip sadece onu "eksik bir borç" haline dönüştürür ve "alacağın dava edilebilme özelliği"ni ortadan kaldırır.

Bu itibarla zamanaşımı savunması ileri sürüldüğünde, eğer savunma gerçekleşirse hakkın dava edilebilme niteliği ortadan kalkacağından, artık mahkemenin işin esasına girip onu incelemesi mümkün değildir.

Zamanaşımı, bir maddi hukuk kurumu değildir. Diğer bir anlatımla zamanaşımı, bir borcu doğuran, değiştiren ortadan kaldıran bir olgu olmayıp, salt doğmuş ve var olan bir hakkın istenmesini ortadan kaldıran bir savunma aracıdır. Bu bakımdan zamanaşımı alacağın varlığını değil, istenebilirliğini ortadan kaldırır. Bunun sonucu olarak da, yargılamayı yapan yargıç tarafından yürüttüğü görevinin bir gereği olarak kendiliğinden göz önünde tutulamaz. Borçlunun böyle bir olgunun var olduğunu, yasada öngörülen süre ve usul içinde ileri sürmesi zorunludur. Demek oluyor ki zamanaşımı, borcun doğumu ile ilgili olmayıp, istenmesini önleyen bir savunma olgusudur. Şu durumda zamanaşımı, savunması ileri sürülmedikçe, istemin konusu olan hakkın var olduğu ve kabulüne karar verilmesinde hukuksal ve yasal bir engel bulunmamaktadır.

4857 sayılı Kanundan daha önce yürürlükte bulunan 1475 sayılı Yasada ücret alacaklarıyla ilgili olarak özel bir zamanaşımı süresi öngörülmediği halde, 4857 sayılı İş Kanunun 32/8 maddesinde, işçi ücretinin beş yıllık özel bir zamanaşımı süresine tabi olduğu açıkça belirtilmiştir. Ancak bu Kanundan önce tazminat niteliğinde olmayan, ücret niteliği ağır basan işçilik alacakları, Borçlar Kanununun 126/1 maddesi (6098 Sayılı TBK 147) uyarınca beş yıllık zamanaşımına tabidir.

Somut olayda, davacı kıdem teşvik primine 01.01.2007 tarihinde hak kazanmıştır. Taraflar arasında geçerli Toplu İş Sözleşmesinde ücretlerin ödeme zamanı takip eden ayın 2.işgünü olarak belirlenmiştir. Bu durumda 25 yıllık kıdem teşvik priminin ödeme tarihi 03.02.2007 tarihidir. Dava 13.02.2012 de açıldığından davanın açıldığı tarih itibariyle 5 yıllık zamanaşımı süresi dolduğundan kıdem teşvik primi alacağının reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

Somut olayda, davacı kıdem teşvik primine 01.01.2007 tarihinde hak kazanmıştır. Taraflar arasında geçerli Toplu İş Sözleşmesinde ücretlerin ödeme zamanı takip eden ayın 2.işgünü olarak belirlenmiştir. Bu durumda 25 yıllık kıdem teşvik priminin ödeme tarihi 03.02.2007 tarihidir. Dava 13.02.2012 de açıldığından davanın açıldığı tarih itibariyle 5 yıllık zamanaşımı süresi dolduğundan kıdem teşvik primi alacağının reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 14/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4564, Karar No: 2019/5233, Tarih: 11.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/4564 E.  ,  2019/5233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

1)Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığı suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2)Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

TCK'nun 168. maddesinin 31/2. maddesinden önce uygulanması suretiyle aynı Kanun'un 61. maddesine aykırı davranılması, sonucu etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 11.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3138, Karar No: 2024/3409, Tarih: 28.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/3138 E.  ,  2024/3409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/155 E., 2024/44 K.

KARAR : Ret

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen yurt dışı borçlanmasının 25.07.2019 tarihi itibariyle geçerli olduğunun tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, aksine Kurum işlemlerinin iptali ile yurt dışı borçlanmasının 25.07.2019 tarihi itibariyle geçerli olduğunun tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili, borçlanma işlemlerinin süresinde tamamlanmadığından iptal edildiğini, işlemlerin usul ve yasaya uygun olduğunu, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 21.01.2021 tarih, 2020/239 E. - K.2021/22 K. sayılı kararıyla davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekilince istinaf başvurusunda bulunulması ve Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi üzerine davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Daire kararında "...Somut olayda, davacının 25.07.2019 tarihli borçlanma başvurusunun kabulüne dair yazının davacı tarafından bildirilen adrese tebliğ edilememesi üzerine, davacının 10.06.2020 tarihinde Kuruma başvurduğu, davalı Kurumun 18.06.2020 tarihli yazısıyla 3 aylık sürede yeni bir borçlanma talebinin bulunmaması nedeniyle borçlanma talebini geçersiz saydığı olayda, davacının bildirdiği adreste bulunamamış olmasının Kurum hatasından kaynaklanmadığı, makul olan 6 aylık süre geçirildikten sonra kuruma başvurulduğu ve eldeki davanın açıldığı anlaşıldığından davanın reddi yerine kabulüne karar verilmiş olması..." nın isabetsiz olduğu belirtilerek karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar