muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/934, Karar No: 2021/241, Tarih: 02.06.2021

Somut olayda yerel mahkemece sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan temel hürriyeti bağlayıcı cezanın, işlenen fiil ile orantılı olmayacak şekilde üst sınırdan belirlenmesi yerinde olmadığından, Özel Daire bozma kararında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Bu itibarla, itirazın reddine karar verilmelidir.

Anayasa Mahkemesinin 12.11.2015 gün, 2015/26 E-2015/100 K sayılı kararında;

'Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirlerine ilişkin kurallar, ceza hukukunun temel ilkeleri ile Anayasa'nın konuya ilişkin kurallarına aykırı olmamak kaydıyla, ülkenin sosyal, kültürel yapısı, ahlaki değerleri ve ekonomik hayatın gereksinimleri göz önüne alınarak saptanacak ceza politikasına göre belirlenir. Kanun koyucu, cezalandırma yetkisini kullanırken toplumda hangi eylemlerin suç sayılacağı, bunun hangi tür ve ölçüdeki ceza yaptırımı ile karşılanacağı, nelerin ağırlaştırıcı veya hafifletici sebep olarak kabul edilebileceği konularında takdir yetkisine sahip olmakla birlikte, bu yetkisini kullanırken suç ve ceza arasındaki adil dengenin korunmasını da dikkate almak zorundadır. Suç ve ceza arasında adalete uygun bir oranın bulunup bulunmadığının saptanmasında o suçun toplumda yarattığı etkinin, suçtan zarar görenin kişiliğinin ve ona verilen zararın azlığı veya çokluğunun da dikkate alınması gerekir.

Kanun koyucu, düzenlemeler yaparken hukuk devleti ilkesinin bir gereği olan ölçülülük ilkesiyle bağlıdır. Bu ilke ise 'elverişlilik', 'gereklilik' ve 'orantılılık' olmak üzere üç alt ilkeden oluşmaktadır. 'Elverişlilik', başvurulan önlemin ulaşılmak istenen amaç için elverişli olmasını, 'gereklilik' başvurulan önlemin ulaşılmak istenen amaç bakımından gerekli olmasını ve 'orantılılık' ise başvurulan önlem ve ulaşılmak istenen amaç arasında olması gereken ölçüyü ifade etmektedir. Bir kurala uyulmaması nedeniyle kanun koyucu tarafından öngörülen yaptırım ile ulaşılmak istenen amaç arasında da 'ölçülülük ilkesi' gereğince makul bir dengenin bulunması zorunludur.'

Yukarıda yargı kararları ışığında cezaların belirlenmesinde orantılılık ilkesine ne kadar önem verildiği açıkça görülmektedir. Bu kural Türk Ceza Kanunun 3. maddesi ile hüküm altına alınan ve Anayasa hükümleri arasında da yer bulan 'orantılılık ilkesinin' doğal bir sonucudur. Kanuni düzenleme yapılırken orantılılık ilkesine önem veren ve sınırın herhangi bir nedenle aşılmasını Anayasa hükümleri ile önlemek isteyen kanun koyucunun, alt ve üst sınır arasındaki temel cezayı belirleme yetki ve görevini mahkemenin takdirine bırakırken orantılılık ve hakkaniyet ilkesine kayıtsız kalması beklenemez. Kimi hukukçular, hakimliğin bir sanat olduğunu söylemektedir. Eğer hakimlik bir sanat ise, belki de bu sanatın en güzel göstergesi bir cezanın belirlenmesi şeklidir. Şüphesiz bu da, orantılılığın ve gerekçenin isabetli olarak tespiti ile mümkün olabilecektir.

Somut olayımızda; avukat olarak görev yapmakta olan sanığın, suça konu senedin sahte olduğunu bildiğine dair şüpheden arındırılmış kesin kanıtların elde olunamadığı gibi yargılamanın dayanığını teşkil eden iddianamede bu hususta herhangi bir iddia dahi ileri sürülmemiştir. Yargılamaya konu edilen ve hükme esas alınan eylemin; sahte olduğu hususunda kuşku bulunmayan ancak sanık tarafından sahteliği bilinmeyen senedin, muhatabının dışında başka birisine tebliğinin sağlanması suretiyle takibin kesinleştirilmesinden ibaret olması ve takibin dayanığını teşkil eden senedin sahte olduğnun ispatı halinde hukuki sonuç doğurmasının mümkün olmaması ve buna bağlı olarak herhangi bir zararın doğmadığının dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; adli sicil kaydında hiçbir hükümlülüğü bulunmayan ve gerek yargılama aşamasında gerekse yargılamadan sonra olumsuz bir davranışı dosyaya yansıtılmayan sanık hakkındaki temel cezanın dosya içeriğine uygun yasal ve yeterli gerekçelerle belirlenmesi gerekirken, yerel mahkeme tarafından temel ceza belirlenirken gerekçe bölümünde 'eylemin ağırlığı, amaçlanan hedef' gibi gerekçelere yer verildikten sonra hüküm fıkrasında 'suç konusunun önem ve değeri', 'suçun işleniş şekli', 'amaçlanan hedef' gibi biraz daha farklı gerekçelere yer verilerek alt haddi 2 yıl hapis olarak öngörülen temel ceza, alt sınırın üzerinde olacak şekilde 3 yıl hapis cezası olarak belirlenerek ilk defa suç işlediği anlaşılan sanık hakkında erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması müesseselerinin uygulanması yasal olarak imkansız hale getirilmiştir. Kanun koyucu, cezaların şahsileştirilmesinin temini bakımından hâkime, olayın özelliği ve işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı bir şekilde gerekçesini göstererek iki sınır arasında temel cezayı belirleme yetki ve görevi yüklemiştir. Hâkimin temel cezayı belirlerken dayandığı gerekçenin, TCK’nun 61/1. maddesine uygun olarak, suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığı, failin güttüğü amaç ve saiki ile ilgili, dosyaya yansıyan bilgi ve belgelerin isabetle değerlendirildiğini gösterir biçimde kanuni ve yeterli olmalıdır.

Ayrıca kaynağında insanın bilme isteğinin bulunduğunu söylediğimiz gerekçenin, zamanla bir temel hak olarak kabul edilmeye başlanıldığı ve 'gerekçeli karar hakkı'nın adil yargılanma hakkının temel bir unsuru haline geldiği görülmektedir. İnsan hakları alanındaki bu kazanımdan geri dönülmesi ise mümkün değildir. AİHS’in 6. maddesi kapsamında, AİHM içtihatlarıyla tanınan ve korunan gerekçeli karar hakkı, Anayasamızda ve usul kanunlarımızda da yer almaktadır. Temyiz mahkemeleri olarak görev yapan Yargıtay ve Danıştay da, kanun yolu incelemesi yaptıkları ilk derece mahkemesi kararlarında, söz konusu düzenlemelere istinaden gerekçeli karar hakkına ilişkin de denetim yapmaktadırlar. Anayasa’da bireysel başvuru yolunun tanınmasıyla, Anayasa Mahkemesinin gerekçeli karar hakkının korunması hususunda kazandığı önem de dikkat çekilmesi gereken bir husustur. Nitekim, Anayasa Mahkemesinin konuya ilişkin oluşturmaya başladığı içtihatların AİHM içtihatlarıyla paralel olduğunu söylemek mümkündür.

Yerel mahkemece temel ceza belirlenirken, kararın gerekçe bölümü ile hüküm fıkrasında farklı gerekçelere yer verdiği gibi ayrıca alt sınırdan uzaklaşma gerekçelerinin TCK’nın 61. maddesi anlamında yeterli olmadığı gibi dosya içeriğine de uygun düşmediği tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Zira yukarıda açıklanan gerekçelerde sanık aleyhine yorumlanacak herhangi bir bilgi ya da belgeye dosya içeriğinde rastlanılamadığı gibi kanuni terimlerin tekrarından ibaret olan bazı kavramların sanık ile nasıl eşleştirildiği de denetime olanak sağlayacak şekilde açıklanmamıştır. Kaldı ki, ortaya çıkabilecek olumsuz neticeleri öngöreren kanun koyucunun buna göre bir düzenleme yapmasına karşın, somut olayda hiçbir olumsuz ve tehlikeli sonuç doğmadığı halde; varsayıma dayanılarak alt sınırın üzerinde ve çok daha önemlisi erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması müesseselerini yasal olarak devre dışı bırakacak şekilde ceza tayin edilmesinin TCK'nın 3. maddesinde düzenlenen hakkaniyet, kanun önünde eşitlik ve orantılılık ilkelerine de aykırı davranıldığı gibi denetimden yoksun yetersiz gerekçeyle alt sınırın üzerinde cezanın tayin edilmesi suretiyle aynı zamanda adil yargılanma hakkının ayrılmaz bir parçası olan gerekçeli karar hakkı da ihlal edilmiştir.

Sonuç itibarıyla; cezanın bireyselleştirmesinin doğal sonucu olarak her sanığın eylemine göre yasal gerekçelerle ayrı ayrı ceza belirlenmesinin mümkün olması nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraza konu edilmeyen hükümlüler hakkındaki cezaların farklı bir şekilde belirlenemeyeceğine ilişkin görüşüne iştirak etmemekle birlikte senet üzerinde yapılan sahteciliği bildiğine dair şüpheden arındırılmış kesin kanıtlar elde olunamayan sanığın, takibi usulsuz bir şekilde kesinleştirmekten ibaret eyleminden dolayı, herhangi bir zararın doğmamış olması dikkate alınarak temel cezanın buna göre belirlenmesi gerekirken, yetersiz ve soyut gerekçelerle teşdit hükümlerinin uygulanmasının isabetsizliğine dayanılarak mahkumiyet hükmünün bozulması gerekirken, onanmasına ilişkin karara itiraz eden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının değişik gerekçeyle kabul edilmesi gerekirken, itirazın reddine dair Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kuruluna sayın çoğunluğunun görüşüne yukarıda arz ve izah edilen nedenlerle iştirak edilmediği" düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi de; itirazın kabulü gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 02.06.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12413, Karar No: 2016/4735, Tarih: 21.03.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/12413 E.  ,  2016/4735 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, sigorta başlangıç tarihinin 23.09.2013 olduğunun ve davalılardan işverene ait işyerinde 23.09.2013-05.05.2014 tarihleri arasında çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, davalıya ait işyerinde 23.09.2013 ile 05.05.2014 tarihleri arasında geçen hizmetinin ve sigortalılık başlangıç tarihinin 23.09.2013 olduğunun tespitini istemiştir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesi olup bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Dosya içeriğinden; davalı işyerinden davacı adına 29.03.2014 tarihli işe giriş bildirgesinin Kuruma verildiği, 29.03.2014-08.05.2014 tarihleri arasında 41 gün çalışmasının bildirildiği, dönem bordrolarının dosyada bulunduğu,tanıkların dinlendiği,bordro tanıklarından T.. D..'ın davacının 2013 yılı 9. aylarında işyerine kursiyer olarak geldiğini beyan ettiği, mahkemece davacının davalı işyerinde na bağlı kursta eğitim aldığı bir dönem olup olmadığı hususunun yeterince araştırılmadığı anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, davacının davalı işyerinde kursiyer olarak eğitim gördüğü dönem bulunup bulunmadığını belirlemek üzere, kurs süresini gösteren resmi kayıtları Müdürlüğünden ve ilgili kurumlardan isteyerek davacının kursiyer olarak geçirdiği süre olup olmadığını araştırmak,staj ve kurs dönemine ilişkin sürenin kanıtlanması durumunda bu süreye ilişkin hizmet tespiti yapılamayacağını gözeterek karar vermektir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu,yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11349, Karar No: 2017/5133, Tarih: 25.04.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/11349 E.  ,  2017/5133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükümlerin açıklanmaları suretiyle sanığın mahkumiyetlerine dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Anayasanın 141/3, 5271 sayılı CMK'nin 34 ve 230. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarının sanıkları, mağdurları, Cumhuriyet savcısını ve herkesi inandıracak ve temyiz denetimine olanak verecek biçim de olması, Yargıtayın gerekçedeki disiplin işlemini yerine getirmesi için, kararın dayandığı tüm verilerin, bu veriler konusunda mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve tanık anlatımlarına ilişkin değerlendirmelerin açık olarak gerekçeye yansıtılması, suçun öğeleri ve kanıtlandığı kabul edilen olayların açıkça gösterilmesi gerekirken, bu ilkelere uyulmadan gerekçesiz hüküm kurulması,

2) Sanığın denetim süresi içerisinde yeniden suç işlemesi nedeniyle hakkında verilen ve açıklanması geri bırakılan hükümlerin açıklanması için 04.11.2015 tarihinde yapılacak duruşma açıldığı, sanığa ''geçerli bir mazeret olmadan duruşmaya gelinmemesi halinde yoklukta karar verilebileceği'' ihtarını da içermemesi nedeniyle geçersiz olan duruşma davetiyesi gönderildiği ve bu duruşma davetiyesinin sanığın yakınına 22.10.2015 tarihinde tebliğ edildiği, UYAP kayıtları incelendiğinde sanığın 22.10.2015 tarihinde... tipi cezaevine girdiğinin anlaşılması karşısında sanığın cezaevinden duruşmalara katılabilmesi için gerekli işlemler yerine getirilmeden sanığın yokluğunda karar verilerek savunma hakkının kısıtlanması,

3) Mağdur ...'ye ait yetersiz raporun hükme esas alınması,

4) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2879, Karar No: 2021/4414, Tarih: 06.04.2021

**10. Ceza Dairesi         2017/2879 E.  ,  2021/4414 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BAKIRKÖY 14. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Beraat

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Olay tutanağı içeriği, sanığın yakalanış şekli, yakalama esnasında ve ikametinde ele geçen uyuşturucu maddelerinin miktarı ve ayrı ayrı paketler halinde olması hususları birlikte değerlendirildiğinde, ticari amaçlı uyuşturucu madde bulundurduğu anlaşılan sanığın atılı suçtan mahkûmiyeti yerine, yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 06/04/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5604, Karar No: 2021/3670, Tarih: 14.04.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/5604 E.  ,  2021/3670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Kütahya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 26.12.2019 tarih ve 2018/198-2019/308 sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı Antalya Gaz Likit Petrol Gazı Tüpü Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 15.02.2011 tarihinde Kütahya Afyon çevreyolu üzeri gar yakınlarında davalı ... yönetiminde bulunan davalı Antalya Gaz Likit Petrol Gazı Tüpü Tic. Ltd. Şti’ye ait LPG yüklü tankerin patlaması sonucu meydana gelen kazada çevreyolunda bulunan menfezler ve müvekkiline ait itfaiye aracında hasar meydana geldiğini, oluşan zarardan davalı sürücü, davalı tanker sahibi şirket ve tehlikeli maddeler zorunlu sorumluluk sigortacısı Güneş Sigorta A.Ş.’nin sorumlu olduğunu ileri sürerek, itfaiye aracı için 100.000,00 TL, zarar gören yollar ve menfezler için 200.000,00 TL olmak üzere toplam 300.000,00 TL’nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline talep etmiş; 18.02.2014 tarihli ıslah dilekçesiyle itfaiye aracı için 60.000.-TL, yol ve menfezler için 310.016,26 TL olmak üzere 370.016,26 TL’nin olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiştir.

Davalı Antgaz Ltd. şirketi vekili, olayın oluşumunda müvekkili şirkete atfedilecek bir kusur bulunmadığını, tankerde gaz sızıntısı olur olmaz patlama meydana gelmediğini, belediyeye ait itfaiyenin gerekli önlemleri almaması ve uygulamada hatalı davranması sonucunda patlama meydana geldiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, olaya sebebiyet veren tüplere ilişkin davalı Antgaz Ltd. Şti. ile müvekkili arasında tehlikeli maddeler zorunlu sorumluluk sigorta poliçesi düzenlendiğini, limitle sınırlı olduğunu, sorumluluğunun olayda yaklaşık 60 kişi zarar gördüğünden poliçe limitinin zarar görenler arasında proporsiyon yapılarak paylaştırılması gerektiğini, zarar görenlere ilişkin listenin dilekçeleri ekinde sunulduğunu savunmuştur.

Davalı ..., davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, Dairemiz bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; davalı ... şirketinin dosyaya sunduğu hasar dosyaları dikkate alınarak garabe/proporsiyon hesabı yönünden aldırılan bilirkişi raporuna itibar edilerek, davanın kabulü ile 370.016,26 TL tazminatın davalı ... yönünden poliçe limiti dahilinde 233.349,88 TL ile sınırlı olmak üzere davalılardan olay tarihi olan 15.02.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Karar, davalı Ant Gaz Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar, davalı Ant Gaz Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı Antalya Gaz Likit Petrol Gazı Tüpü Tic. Ltd. Şti. vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı Antalya Gaz Likit Petrol Gazı Tüpü Tic. Ltd. Şti. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 18.955,81 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı Antalya Gaz Likit Petrol Gazı Tüpü Tic. Ltd. Şti.'den alınmasına, 14.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2337, Karar No: 2008/6156, Tarih: 21.04.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/2337 E.  ,  2008/6156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtay’ca temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1- İncelenmesine gerek görülen ve çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1986 yılında yapıldığı anlaşılan orman tahdidine ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneğinin,

2- Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp,

dosyada yer alması; ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 21/04/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15838, Karar No: 2011/19256, Tarih: 28.11.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/15838 E.  ,  2011/19256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu, taşınmazın dava tarihindeki değerinin biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca taşınmazın ve 2007-2008-2009-2010 yıllarına ait ecrimisil bedelinin takdir edilmesinde ve tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Dava tarihi itibariyle 2011 yılında ot geliri elde edilemeyeceği dikkate alınarak 2011 yılı için ecrimisil bedelinin tespit edilmesi doğru değil ise de, taleple bağlı kalınarak hüküm kurulduğundan bu husus bozma nedeni yapılmamıştır. Ancak;

Baraj göl alanında kalan taşınmazın tapusunun terkini yerine infazda tereddüte yol açacak şekilde, terkin ve Hazine adına mülkiyet tesisine karar verilmesi,

Doğru değilse de, bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının ikinci bendindeki (Maliye Hazine adına mülkiyet tesisine) kelimelerinin çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.