muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2346, Karar No: 2023/5119, Tarih: 11.10.2023

4. İlk Derece Mahkemesinin 26.08.1987 tarihli ve 1986/14 Esas, 1987/28 Karar ... kararının davalı ... vekili tarafından 04.03.2023 tarihinde temyiz edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesinin 08.03.2023 tarihli 1986/14 Esas, 1987/28 Karar ... ek kararı ile davalının 23.06.2010 tarihinde temyiz talebinden feragat ettiği gerekçesi ile temyiz isteğinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen asıl kararına karşı davalı ... vekili, ek kararına ise davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı ... vekili temyiz başvuru dilekçesinde, davalılar vefat ettiği halde mirasçılarına usulüne uygun şekilde tebligat yapılmadığını, hüküm usulünce tebliğ edilmediğinden kesinleştirme şerhinin de usul ve Kanun'a aykırı olduğunu, işin esası yönünden ise çekişmeli taşınmazın 766 ... Kanun'un 46 ıncı maddesinin 1 inci fıkrası gereğince tapu kütüğüne aktarılması gerektiğini, diğer yandan eksik inceleme ile karar verildiğini ileri sürerek hükmün bozulmasını istemiştir.

2.Davalı ... vekili temyiz başvuru dilekçesinde, İlk Derece Mahkemesinin temyiz isteğinin reddine gerekçe teşkil eden dilekçenin Kanun'a aykırı olarak yapılan tebliğ üzerine verildiğini, davalılar vefat ettiği halde mirasçılarına usulüne uygun şekilde tebligat yapılmadığını, hüküm usulünce tebliğ edilmediğinden kesinleştirme şerhinin de usul ve kanuna aykırı olduğunu, işin esası yönünden ise çekişmeli taşınmazın 766 ... Kanun'un 46 ıncı maddesinin 1 inci fıkrası gereğince tapu kütüğüne aktarılması gerektiğini, diğer yandan eksik inceleme ile karar verildiğini ileri sürerek hükmün bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, çekişmeli taşınmazın orman tahdit hattı içerisinde kalıp kalmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 ... Kanun) Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 ... Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 ... Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedinci fıkrası ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 766 ... Kanun'un 46 ıncı maddesi

3. Değerlendirme

1.Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde; hükmü temyiz yetkisi, temyizde hukuki yararı bulunmak kaydıyla davanın taraflarına ve aleyhine hüküm kurulan üçüncü kişilere aittir.

3. Değerlendirme

1.Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde; hükmü temyiz yetkisi, temyizde hukuki yararı bulunmak kaydıyla davanın taraflarına ve aleyhine hüküm kurulan üçüncü kişilere aittir.

Somut olayda, çekişmeli taşınmaz paylı mülkiyet hükümlerine dayalı olarak tespit edilmiş olup, İlk Derece Mahkemesi'nin 29.11.1974 tarihli ve 1973/80 Esas, 1974/456 Karar ... kararı ile; "...çekişmeli taşınmazın kesinleşmiş orman tahdit hattı içerisinde kaldığı..." gerekçesi ile davanın kabulüne yönelik kararı yalnızca davalı ... ..., ... ve ... tarafından temyiz edilmekle bu kişilerin payları yönü ile bozulmuş olup, davalı ...'nun temyize konu ettiği murisi ...'e ait 16/48 pay yönünden verilen karar, karar tarihinde tespit malikinin tek mirasçısı durumunda bulunan ... tarafından temyiz etmediğinden, bu pay yönünden kesinleşmiştir.

İlk Derece Mahkemesi'nin sonraki tarihli hükmü ile de aleyhe yeni bir hukuki durum yaratılmadığı anlaşıldığına göre, hükmü temyizde hukuki yararı bulunmayan davalı ... vekilinin temyiz inceleme isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2.Davalı ... vekili'nin 08.03.2023 tarihli ek karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, 6100 ... Kanun’un Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 ... Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de bulunmadığına göre, İlk Derece Mahkemesinin kararındaki gerekçe dikkate alındığında temyizen incelenen ek karar usul ve Kanun'a uygun olup davalı ... vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı ... vekilinin temyiz dilekçesinin/ talebinin yukarıda (V.C.3.1) nolu bentte açıklanan nedenlerle REDDİNE ,

Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının yukarıda (V.C.3.2) nolu bentte açıklanan nedenlerle reddi ile temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi ek kararının ONANMASINA,

Peşin harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'na iadesine,

179,90 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 89,95 TL'nin temyiz eden davalı ...'dan alınmasına,

1086 ... Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,11.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11124, Karar No: 2017/3319, Tarih: 07.03.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/11124 E.  ,  2017/3319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti ve hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde 2005 yılından 16.07.2010 tarihine kadar dizayn mühendisi ve dizayn şefi olarak çalıştığı, çalıştığı süre boyunca fazla mesai yaptığını, hafta sonları da çalıştığını iddia ederek, fazla mesai ve hafta tatili ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir..

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının işyerinde çalışma saatlerini tamamen kendisinin belirlediğini, bu nedenle fazla mesai ücreti talebinin haksız olduğunu, davacının aylık hak edişlerinin düzenli olarak banka maaş hesabına ödendiğini, dosyaya davacı tarafından sunulan personel devam kontrol sistemi kayıtlarının kanun dışı elde edildiğini, bu nedenle bu kayıtlara itibar edilmemesi gerektiği savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak sunulan bilirkişi raporlarında da 30/12/2013 tarihli kök rapordaki davalı tarafın sunmuş olduğu puantaj kayıtları giriş çıkış saatlerini göstermesi, davacı tarafın sunduğunda ise giriş çıkış saatlerinin yazmaması gözönüne alınarak giriş çıkış saatlerini içeren davalı tarafından sunulan puantaj kayıtlarına göre yapılan hesaplamaya itibar edilerek fazla çalışma alacağına hükmedilmiş yine aynı nedenle davalı tarafından sunulan puantaj kayıtlarına göre belirlenen hafta tatili alacağına hükmedilmiş ve puantaj kayıtları nedeniyle hakkaniyet indirimi yapılmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemenin ilk kararı, Dairemizin 16.11.2015 tarihli ve 2014/18345 E. sayılı kararı ile “Fazla mesai yönünden davacı taraf davalı işyerinden aldığını belirttiği işe giriş çıkış elektronik kayıtlarına, davalı işveren ise kendi sunduğu kayıtlara dayanmıştır. Ancak bu personel devam takip sistemine ilişkin kayıtlar davacı imzasını taşımadığı gibi tanık anlatımlarına göre özellikle davalı tanığı anlatımından hafta içi saat 21.00 e kadar çalışıldığı ayrıca ayda 4 hafta tatilinde Cumartesi ve Pazar günü dahil en az 2 gün çalışıldığı anlaşılmaktadır. Sunulan kayıtlar çelişkili olduğuna göre, tanık anlatımları dikkate alınarak haftanın 5 iş günü 08.00-21.00 arası ve ayda 2 hafta 6 gün çalışma esasına göre haftalık çalışma saati ara dinlenme de dikkate alınarak belirlenmeli ve 45 saati aşan kısım fazla mesai olarak hesaplanmalıdır. Bu hesaplamada davacının ıslah dilekçesindeki taleple bağlılık kuralı dikkate alınarak sadece personel takip kayıt sistemi yani işe giriş çıkış kayıtlarının tutulduğu tarihler için hesaplama yoluna gidilmelidir. Mahkemece hatalı ve talep aşacak şekilde fazla mesai ücretinin hesaplanıp hüküm altına alınması hatalıdır.

Hafta tatili yönünden davacının kural olarak haftanın 5 günü ayda ise 2 hafta 6 iş günü çalıştığı anlaşıldığından, 7 gün çalışması bulunmadığından hafta tatili ücreti talebinin reddi yerine kabulü de ayı bir bozma nedenidir.” gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozma kararı gereğince davacının fazla çalışma ücret alacağının tanık beyanlarına göre ve personel kayıt sistemi kayıtlarının tutulduğu döneme hasren olmak üzere haftanın 5 iş günü 08.00-21.00 saatleri arası ve ayda 2 hafta 6 gün çalışma esasına hesaplanması gereklidir.

Buna ve bozma ilamına uyulması yönünde ara kararı oluşturulmasına karşın karar gerekçesinde davalı tarafın sunduğu puantaj kayıtlarına göre yapılan 30.12.2013 tarihli hesaplama raporuna itibar edildiği açıklanmıştır. Ancak bu hesap raporunun dahi açıklanan gerekçenin aksine davacı tarafça sunulan kayıtlara dayandığı görülmüştür.

Kaldı ki Mahkemece bozma ilamı sonrası alınan ve ilamda belirtilen çalışma usulüne göre hesap yapılan bilirkişi raporuna neden itibar edilmediği de gerekçelendirilmemiştir.

Ayrıca, hüküm sonucuna aykırı olarak karar gerekçesinde hafta tatili alacağının kabul edildiği açıklanmış, böylelikle gerekçe ve hüküm çelişkisi oluşturulmuştur.

Mahkemece uyulmasına karar verilen bozma kararının gereğinin ifa edilmediği ve gerekçe ile hüküm arasında çelişki oluşturulduğu için kararın bozulması gerekmiştir.

Ayrıca, hüküm sonucuna aykırı olarak karar gerekçesinde hafta tatili alacağının kabul edildiği açıklanmış, böylelikle gerekçe ve hüküm çelişkisi oluşturulmuştur.

Mahkemece uyulmasına karar verilen bozma kararının gereğinin ifa edilmediği ve gerekçe ile hüküm arasında çelişki oluşturulduğu için kararın bozulması gerekmiştir.

İlk bozma kararı gereğince fazla çalışma alacağı hesabı tanık anlatımlarına göre yapılacağından takdiri indirim uygulanmasının gerekeceği ayrıca hükmedilecek fazla çalışma alacak miktarında davalının usulü kazanılmış hakkının dikkate alınması gerektiği hususları da gözden kaçırılmamalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 07.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/661, Karar No: 2012/6032, Tarih: 27.03.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/661 E.  ,  2012/6032 K.**

**"İçtihat Metni"**

... (devredilen ...) adına Av. ... ile 1... adına Av. ... 2-... . arasındaki dava hakkında ...Mahkemesinden verilen 13.12.2010 günlü ve 790/819 sayılı hükmün, taraflar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dosya kapsamından, dava dilekçesi ekinde olduğu belirtilen sigortalıya bağlanan peşin sermaye değerli geliri gösterir tablonun bulunmadığı ve tedavi giderlerine yönelik Kurum zararının 2.714,42 TL olduğu belirtildiği halde, dosyada yer alan belgelerin tedavi giderlerinin sadece 568,15 TL'sini kapsadığı anlaşılmakla; sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri ile sosyal yardım zammı tutarını açıklıkla gösterir "peşin sermaye değerli gelir tablosu” nun ve tedavi giderlerine yönelik "geriye kalan 2.146,27 TL" yi gösterir belgenin, Kurumdan istenip eklendikten sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, davacı Kurum vekilinin temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip, dosya geldikten sonra incelenmesine, 27.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13956, Karar No: 2016/12399, Tarih: 02.11.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/13956 E.  ,  2016/12399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit/istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın menfi tespit talebi yönünden kabulüne, istirdat talebi yönünden dava konusuz kaldığından esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; .... Mahallesi, 28294 ada, 1 parselde bulunan binanın toplu yapı yönetim işlerinin davacı tarafından yerine getirildiğini, ... tarafından herhangi bir kanalizasyon yahut inşaat hizmetinin sunulmadığını, su abonelik tesisi için ...'ye başvurulduğunda toplam 794.801,36TL ödeme yapılmasının istediğini, 18.04.2012 tarihinde ...'ye 94.836,97TL ödeme yapıldığını, ayrıca 10 adet 70.000TL'lik bono düzenlendikten sonra abonelik sözleşmesinin imzalandığını, talep ve tahsil edilen kanal katılım bedeli ve şebeke hissesinin müvekkilinden istenemeyeceğini ileri sürerek 793.937,02TL kadar davalıya borçlarının bulunmadığının tespitini, 93.972,63 TL'nin davalıdan istirdadını, haksız alınan senetlerin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 23.10.2014 tarihli duruşmada ise; Ankara 6. Vergi Mahkemesinin kararı üzerine ödemiş oldukları bedelin davalı idare tarafından, yaptıkları hesabın yanlış olduğu tespit edilmek suretiyle yeniden hesaplama sonucu taraflarına iade edildiğini, bu yönüyle istirdatlı taleplerinin konusuz kaldığını, menfi tespit taleplerinin devam ettiğini belirterek menfi tespit davasının kabulüne karar verilmesini, istirdat talebi yönünden ise dava konusuz kaldığından gereğinin takdir edilmesini talep etmiştir.

Davalı; davacının su şebekesi ve kanal hizmetinden ilk kez yararlanmaya başladığını, bu nedenle tahsilin zorunlu olduğunu, alt yapı çalışması var olan binalardan kanal katılım ve şebeke hissesi tahsil edilip altyapı sonrasında yapılan binalardan bu bedel alınmaksızın hizmetten yararlanma dolayısıyla eşitsizliğe sebebiyet verdiğini, taşınmaz üzerindeki pissu ve yağmursuyu kanalizasyon hatlarının idarece tesis edildiğini, periyodik onarım, temizlik ve bakım işlerini de yüklenici firmalara yaptırıldığını, yönetim aboneliği ile bu yerde bulunan tüm işyerlerine su bağlanacağını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Yargıtay’ın yerleşik uygulamasına göre davalı tarafça hizmet götürüldüğü kanıtlanmış ise; iskan öncesi ve sonrası ayrımı yapılmaksızın hizmetten yararlanan davacı kanal katılım bedelinden sorumlu olur; aboneliğin iskan tarihinden sonra olmasının; iskan tarihinden sonra yeni hizmet sunulmasının bir önemi bulunmamaktadır. Bunun yanında; İmar Kanunu'nun 30/3. maddesi uyarınca iskân ruhsatının alınmış olması davalı idarenin kanal katılım payı istemesine engel teşkil etmez.

Somut olayda, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda; ... Genel Müdürlüğü'nün bölgede içme suyu inşaatını 1998 yılında yaptığı, kanalizasyon şebekesini de 1999 yılında ıslah ettiği, davaya konu parselin bulunduğu yerde daha önce Türkiye Çimento Müstahsilleri Birliği'nin binalarının bulunduğu ve 1976 yılında inşaatların yapılarak 1978 yılında yapı kullanma izin belgesinin alındığı, bu tarih itibariyle kanal katılım payının ödenmiş olduğu, davacı tarafından işletilen binaların inşaat ruhsatının 22.08.2008 tarihinde alındığını, dolayısı ile bu tarih itibariyle kanalizasyon ve içme suyu şebeke hattının mevcut olduğu, 1998-1999 yıllarında yapılan şebeke hattı ve kanalizasyon hattına ait bedellerin önceden var olan ve parselde binaları bulunan Çimento Müstahsilleri Birliği'nden tahsil edilmesi gerektiğinin anlaşıldığını, parselin yeni imara açılmadığını, ilk imar planına göre yapılaşma esnasında kanal ve içme suyu şebeke hattı bedellerinin de tahsil edilmiş olması gerektiğini, kanal katılım payının da tahsil edildiğini, katılım bedellerinin dava dışı birlikten alınması gerektiğini, imar planı değişikliğinden sonra yeni yapılan inşaatın sahibinden ya da işletmecisinden talep edilmesinin mümkün görülmediğini, katılım payının Tarifeler Yönetmeliğinde ve Belediye Gelirleri Kanunu'nda belirtildiği üzere imar planı olmayan yerlerde yeni imar planı yapılması ile ilk malikten alınan bedel olduğunu, yeniden katılım bedeli tahsilinin bu bedelin mükerrer olarak tahsili demek olduğunu görüşünün belirtildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece; yukarıdaki bilirkişi raporu hükme esas alınarak ilk malik tarafından kanal katılım ve şebeke hissesinin ödendiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş ise de; dosya kapsamı ve bilirkişi raporu ile davacı Tepe Prime Yönetiminin inşaa ettiği davaya konu binadan daha evvel aynı yerde daha önce dava dışı Türkiye Çimento Müstahsilleri Birliği'nin binalarının bulunduğu ve 1976 yılında inşaatların yapılarak 1978 yılında yapı kullanma izin belgesinin alındığı, davaya konu binaların ise 01.07.1981 tarihinde yürürlüğe giren 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanununun Kanalizasyon Harcamalarına Katılım Payı başlığı altında 87. ve 88. maddelerinin yürürlüğünden sonra yıkılarak, yeniden inşaat ruhsatının 22.08.2008 tarihinde alındığı, dolayısıyla davacı yönetimin bu binaların ilk su aboneliğini yaptıran olması nedeniyle, kanal katılım ve şebeke hisse bedelinin ödenmesinden sorumlu olması gerektiği anlaşılmakta ise de; davacı yönetim tarafından, su abonelik işlemi sırasında ... tarifeler yönetmeliğinin, 39.maddesinde belirlenen tarife esas alınarak ödemek durumunda kaldıkları kanalizasyon ve su tesisleri harcamalarına katılım paylarının düzeltilerek iadesi talebi ile ilgili davalı idareye yaptıkları başvurunun reddi yolundaki işlemin iptali amacıyla Ankara 6. Vergi Mahkemesi’nde açılan davada mahkemece, davanın kabulü ile işlemin iptaline karar verilmiş, iş bu karar Danıştay 9. Daire tarafından onanmış, davacı vekili tarafından da 23.10.2014 tarihli duruşmada; Ankara 6. Vergi Mahkemesinin belirtilen bu kararı üzerine, ödemiş oldukları bedelin davalı idare tarafından taraflarına iade edildiğini, bu yönüyle istirdat taleplerinin konusuz kaldığı belirtilmiştir.

Mahkemece; davacı tarafın, menfi tespit talebinin konusuz kaldığı iddiası değerlendirilip, tartışılmadan yazılı şekilde hüküm verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: (1) nolu bentte belirtilen nedenle kararı temyiz eden davalının sair temyiz itirazlarının reddine, (2). ve (3). bentte açıklanan nedenlerle, temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8062, Karar No: 2025/6239, Tarih: 23.06.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/8062 E.  ,  2025/6239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/199 E., 2024/860 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 5. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/825 E., 2023/874 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın vekili tarafından birleşen davanın kabulü, kusur belirlemesi, maddi ve manevi tazminat miktarları ile tedbir ve yoksulluk nafakası miktarları yönünden; davalı-davacı erkek vekili tarafından ise kusur belirlemesi, asıl davanın kabulü, maddi ve manevi tazminat, tedbir ve yoksulluk nafakası ile reddedilen maddi ve manevi tazminat talepleri yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle İlk Derece Mahkemesince davalı-davacı erkeğe "davacı davalıya fiziksel şiddet uyguladığı ve davacı davalıyı sürekli müşterek konuttan kovarak psikolojik şiddet uyguladığı" kusuru yüklenmiş ise de; erkek tarafından kadına karşı açılan ve davanın reddi ile sonuçlanan İstanbul 10. Aile Mahkemesinin 2013/801 Esas ve 2016/577 Karar sayılı dosyasında; kadının vermiş olduğu cevap dilekçesinde dayanmış olduğu ve fiili ayrılık öncesinde gerçekleşen "davacı davalıya fiziksel şiddet uyguladığı ve davacı davalıyı sürekli müşterek konuttan kovarak psikolojik şiddet uyguladığı" kusurlarının erkeğe kusur olarak yüklenmediği ve bu haliyle kesinleştiği, ancak İlk Derece Mahkemesince erkeğe yüklenen "başka kadınlarla ilişki yaşadığı, sadakat yükümlülüğünü ihlal ettiği, birlik görevlerini ihlal ettiği, gerek davacı davalıyı gerekse müşterek çocuğu maddi ve manevi anlamda yalnız bıraktığı" kusurlarının ise reddolunan dava açıldıktan sonra fiili ayrılık döneminde de gerçekleştiği ve erkeğe kusur olarak yüklenmesinin doğru olduğu anlaşılmakla; reddolunan İstanbul 10. Aile Mahkemesinin 2013/801 Esas ve 2016/577 Karar sayılı dosyasında kadın tarafından cevap dilekçesinde dayanılan ve fiili ayrılık öncesinde gerçekleşen "davacı davalıya fiziksel şiddet uyguladığı ve davacı davalıyı sürekli müşterek konuttan kovarak psikolojik şiddet uyguladığı" kusurlarının erkeğe kusur olarak yüklenemeyeceğinin, ancak kabul edilen ve gerçekleşen diğer kusurları uyarınca erkeğin boşanmaya sebebiyet veren olaylarda yine de tam kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre, usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının temyiz eden ....'ya yükletilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ....'ya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.