muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5286, Karar No: 2019/30, Tarih: 14.01.2019

Ceza yargılamasının amacı maddi gerçeğin insan onuruna yaraşır biçimde araştırılıp bulunmasıdır. Nitekim, Ceza Genel Kurulunun 23.02.2016 tarih ve 2014/5.MD-98 esas 2016/83 sayılı ve 10.12.2013 tarih ve 2013/359 sayılı kararlarında;“...Ceza Muhakemesinin amacı usul ve kuralların ön gördüğü ilkeler doğrultusunda maddi gerçeğin her türlü şüpheden uzak bir biçimde kesin olarak belirlenmesidir.

Medeni Muhakeme Hukukunda hakim, tarafların ileri sürdükleri olaylar, normlar, deliller ve isteklerle bağlı olmasına ve bunların ortaya koyduğu gerçekle yetinmek zorunda bulunmasına karşılık Ceza Muhakemesi Hukukunda, tarafların ileri sürdükleri delillerle yetinmeksizin maddi gerçeği araştırır. Ceza muhakemesinde kanuni delil sistemi çok istisnaidir (mesela duruşma tutanağı; duruşmada olup bitenler anca onunla kanıtlanabilir), onun dışında hukuka aykırı olmaması dışında her şey delil olarak ileri sürülebilir.

Adil yargılanma ve adalete erişim haklarının içerisinde barındırdığı mahkeme kararlarına karşı etkin hukuki denetim mekanizmaları sağlanması güvencelerinden biri olan Temyiz; kural olarak bölge adliye mahkemesi ceza daireleri tarafından verilen hükümlerle, bu dairelerin hükme esas teşkil eden ara kararlarına ve 6706 sayılı Cezai Konularda Uluslararası Adli İşbirliği Kanununun 18. maddesi uyarınca iade taleplerine ilişkin ağır ceza mahkemeleri tarafından verilen kararlara karşı başvurulan olağan bir kanun yoludur.

Temyiz CMK sistematiği içinde olağan kanun yolları arasında düzenlenmiştir. Bir yargılama organı tarafından verilen kararların başka bir merci tarafından denetlenmesi son derece önemlidir. Temyiz yoluyla bir ülkedeki hukuk kurallarının istikrarlı, aynı bir biçimde yorumlanması ve uygulanması sağlanmaktadır. Temyiz yoluyla daha önce bir yargı merci tarafından verilmiş olan kararların hukuka uygunluğu kontrol edilmektedir.

Temyiz incelemesinde, uyuşmazlığın sadece hukuki yönü, yani ilk derece veya bölge adliye mahkemesi tarafından tespit edilen maddi olayın hukuk normları karşısındaki durumu ele alınarak, hukuk normunun maddi olaya doğru bir şekilde uygulanıp uygulanmadığını denetlenmektedir.

5271 sayılı CMK’nın “Temyiz Başvurusunun İçeriği” başlıklı 294/1. maddesi;

“Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır”,

Aynı yasanın “Temyiz Gerekçesi” başlıklı 295. maddesi ise,

“Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.”,

Şeklinde düzenlenmiştir.

Bu açıklamalar ve yasal düzenlemeler ışığında;

Ceza muhakemesinde süreler, hak düşürücü ve düzenleyici süreler olmak üzere ikiye ayrılabilir.

Aynı yasanın “Temyiz Gerekçesi” başlıklı 295. maddesi ise,

“Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.”,

Şeklinde düzenlenmiştir.

Bu açıklamalar ve yasal düzenlemeler ışığında;

Ceza muhakemesinde süreler, hak düşürücü ve düzenleyici süreler olmak üzere ikiye ayrılabilir.

Hak düşürücü süreler, bir işlemin yapılabilmesi ve bir hakkın kullanılabilmesi için işlemin yapılacağı zaman diliminin üst sınırı gösterilerek tayin edilen sürelerdir. İşlemin yapılabileceği süre gün olarak gösterilebileceği gibi belirli bir işlem olarak da gösterilebilir. Örneğin, itiraz (CMK m.268/1) ve temyiz için (CMK m.291/1) tayin edilen süreler gün olarak gösterilmiştir. Buna karşılık mahkemenin yer yönünden yetkisizlik iddiası için süre, ilk derece mahkemelerinde duruşmada sanığın sorgusu olarak gösterilmiştir (CMK m.15).

Düzenleyici süreler ise, hak bahşetmeyip muhakemeyi düzenlemek ve kısa sürede sonuçlandırılmasını sağlamak amacıyla öngörülmüş olan sürelerdir. Bu tür sürelere, uyulmamasının yaptırımı olmadığından yaptırımsız süreler de denilmektedir. Örneğin, itiraz halinde itiraza konu kararı veren makamın üç gün içinde kendi kararını düzeltme imkânı vardır. Bu üç günlük süre düzenleyici süredir (CMK m. 268/2).

Anılan yasal düzenlemelere bakıldığında, öncelikle temyiz başvurusu (dilekçesi, istidası) ile gerekçeli temyiz dilekçesi (temyiz layihası, ek dilekçe) arasındaki fark üzerinde durulması gereklidir. Bu dilekçelerin, tek bir dilekçe olarak birlikte verilmesi de mümkündür. Ancak uygulamada çoğunlukla kısa kararın tefhimiyle birlikte on beş günlük temyiz süresi başladığından, öncelikle süreyi kaçırmamak için temyiz başvurusunda bulunulması (temyiz başvuru dilekçesinin verilmesi) gerekmektedir. Uygulamacılar bu dilekçeye “süre tutum dilekçesi” adını vermektedirler. Son derece yaygın olan bu yanlış tabir, verilen dilekçeyle temyiz süresinin durduğu gibi bir yanılgıyı da beslemektedir. Oysa bu dilekçe verilmekle temyiz gerçekleşmekte ve artık süre sorunu ortadan kalkmaktadır.

Gerekçeli temyiz dilekçesi (ek dilekçe, temyiz layihası) ise, temyiz nedenlerinin gösterildiği dilekçedir. 5271 sayılı CMK’nın temyiz kanun yoluna ilişkin hükümlerinin yürürlüğe girmesinden önce, bu dilekçenin verilmesi zorunlu değildi. Zira CMUK’nın 314/2. maddesinde yer alan “temyiz nedenlerinin gösterilmemesinin temyiz incelemesine engel olmayacağına yönelik” hükme dayanarak Yargıtay temyiz nedenlerini re’sen gözetebilmekteydi. 5271 sayılı CMK’nın kanun yollarına ilişkin hükümlerinin bir bütün olarak yürürlüğe girmesinin ardından, bu dilekçenin hangi aşamaya kadar verilmesi gerektiği konusu önem kazanmıştır.

Bir anlamda yasa koyucunun, hem muhakemeyi hızlandırmak, hem de asıl amacı ülkedeki hukuk kurallarının istikrarlı, aynı bir biçimde yorumlanması ve uygulanmasını sağlanmak olan Yargıtayın gereksiz iş yüküyle karşı karşıya kalmasını önlemek amacıyla “sırf temyiz nedeni gösterilmemesi” gerekçesiyle de olsa hukuka aykırı bir kararın kesinleşmesini göze aldığını söyleyebiliriz.

Ancak adil yargılanma ve adalet erişim hakkı açısından söz konusu hükümler irdelendiğinde, “hangi hukuka aykırılıklara dayanıldığını somut bir şekilde göstermeyen” temyiz dilekçesinin ya da daha sonradan verilen ek temyiz dilekçelerinin, anılan yasal düzenlemeler karşısında reddedilmesi gerektiğinin kabulü, hem Anayasanın 2 ve 36. maddeleriyle hem AİHM’nin içtihatlarında yer alan ölçütler ile hem de ceza yargılamasının maddi gerçeğin insan onuruna yaraşır biçimde araştırılıp bulunması amacıyla uyumlu olduğunu söylemek güçtür.

Kanunda her ne kadar “yedi gün içinde ek dilekçe verilir” yazmaktaysa da, bu sürenin; hak bahşetmeyip muhakemeyi düzenlemek ve kısa sürede sonuçlandırılmasını sağlamak amacıyla öngörülmüş yaptırımsız düzenleyici sürelerden olması ve özellikle 17.05.1939 gün ve 25/45 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararı da nazara alındığında, (7) günlük sürenin geçmesinden sonra fakat Yargıtay'ın incelemesinden önce Yargıtay’a ulaşan dilekçelerin de hükümsüz sayılamayacağı, bu nedenlerle kabul edilmesi gerektiği hususu da hukuken şüpheye yol açmayacak şekilde açıktır.

Bir kere süresinde temyiz isteminde bulunulduktan sonra, Yargıtayda incelemeye başlayıncaya kadar dilekçe veya dilekçeler verilmesine, bu dilekçelerde önceden belirtilmeyen yeni temyiz nedenleri belirtilmesinde herhangi bir engel yoktur. Aksine bir kabul, medeni muhakeme yargılamasında olduğu gibi ceza yargılamasını da tamamen şekli bir yargılama vasfına getirir.

Sonuç olarak; bir kere süresinde temyiz isteminde bulunulduktan sonra, Yargıtay’da incelemeye başlayıncaya kadar dilekçe veya dilekçeler verilmesine, bu dilekçelerde önceden belirtilmeyen yeni temyiz nedenleri belirtilmesinde herhangi bir engel yoktur. Yargıtayın incelemesine kadar verilen ek dilekçe ve gösterilen temyiz nedenleri de, Yargıtay tarafından incelenmeli ve denetlenmelidir. Elbette söz konusu dilekçenin zamanında, tüm temyiz nedenlerini de gösterir şekilde hükmü veren mahkemeye verilmesi, olması gerekendir. Yargıtayın incelemesi sırasında, temyiz dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebinin yer almadığı anlaşılırsa, ancak o zaman temyiz isteminin reddedilmesi gerekir.

Bu cihetlerle, sayın çoğunluğun “temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediği ve gerekçeli kararın tebliğinden itibaren süresi içerisinde gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığı anlaşıldığından temyiz isteminin CMK'nın 298. maddesi uyarınca reddine” ilişkin düşüncesine katılmak mümkün olmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2016/13748, Karar No: 2019/3659, Tarih: 27.05.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/13748 E.  ,  2019/3659 K.**

**"İçtihat Metni"**

........

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava konusu taşınmazın bulunduğu yöreye ait ve çekişmeli taşınmazları gösteren, bilirkişilerce inceleme ve uygulamada kullanıldığı anlaşılan 1993 hava fotoğrafı ve 2014 tarihli ortofoto, üzerinde araştırma yapılarak dava dosyası keşifte dinlenen ve raporları hükme dayanak yapılan orman, ziraat ve fen bilirkişilerine verilerek, hava fotoğrafları, memleket haritaları, amenajman planları ve ortofoto haritalarının ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, kadastro paftası ölçeği de bu taşınmazların ölçeğine çevrilip, denkleştirilip birbiriyle çakıştırıldıktan sonra ..... veya benzeri programlar kullanılarak), taşınmazların ve yakın çevresinin bu belgelerde ne olarak gözüktüğü, hangi işaretle gösterildiği, hava fotoğrafıyla uyumlu olup olmadığı tereddüte mahal bırakmayacak şekilde belirlenmeli, hava fotoğrafları ve ortofoto haritaları stereoskop aletiyle ve varsa güçlü tarayıcı programlarıyla mümkünse ayrı ayrı çok boyutlu incelenmeli, bu belgelerde,

a. Taşınmazların niteliği,

b. Üzerindeki bitki örtüsü,

c. Üzerinde varsa ağaçların cinsi, adedi, yaşı, kapalılık durumu,

d. Kullanılan yerlerden ise imar ihya edilip edilmediği, tarihi, zilyetliğin başlama tarihi, kullanım şekli, tasarruf sınırlarının bulunup bulunmadığı tereddüte yer vermeyecek şekilde belirleyecek müşterek imzalı, açıklamalı ve krokili ek rapor alınması, alınacak bütün cevabî yazıların bu dosya arasına konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 27/05/2019 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3214, Karar No: 2019/1995, Tarih: 26.03.2019

**19. Hukuk Dairesi         2017/3214 E.  ,  2019/1995 K.**

**"İçtihat Metni"**

19. HUKUK DAİRESİ

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davaların açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili asıl ve birleşen davada; davacının 04.01.2010 vade tarihli ve 280.000 TL bedelli bono nedeniyle davalılara borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, şahsi defilerin iyi niyetli hamil olan müvekkiline karşı ileri sürülmesinin mümkün olmadığını, müvekkilinin hakkı olan alacağına karşılık olarak ciro yoluyla senede hamil olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı ... davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre, davanın kabulüne karar verilmiş hükmün davalı ... vekili ve davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 2015/12190 E., 2015/17346 K. Sayılı ve 21.12.2012 tarihli bozma ilamında özetle " Dava, menfi tespit davası olup davalılardan ... ile ... dava konusu bonoda ciranta ve hamil konumundadırlar. Lehdardan sonra gelen ciranta ve hamillerin borçtan sorumlu olmadıklarının ispatı öncelikle borçlunun lehdara karşı borçsuzluğunu kanıtlaması, daha sonra da ciranta ve hamilin iyi niyetli olmadığını ispatlaması ile mümkündür. Bir başka deyişle ciranta ve hamilin bonoyu iktisap ederken bedelsiz olduğunu bile bile kötü niyetli devraldıklarının davacı yanca kanıtlanması gerekir. (6762 sayılı TTK'nun 599. maddesi) Bu durumda mahkemece hükmüne uyulan bozma ilamı kapsamında araştırma ve inceleme yapılması gerekirken ispat külfetinin tayininde hataya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.’’denilmek suretiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası asıl ve birleşen davaların HMK’nın 150. madde hükmü uyarınca açılmamış sayılmasına karar verilmiş,hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece 19.01.2017 tarihli celsede davacı vekilinin mazeretinin kabulüne ,davacı vekilinin duruşma gününü Uyap üzerinden öğrenilmesine,31.01.2017 tarihli celsede ise dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilmiştir. Tebligat Kanunu hükümleri uyarınca davacı vekiline duruşma gününün usulüne uygun tebliğ gerekirken duruşma gününün Uyap üzerinden öğrenilmesine dair karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup mahkemece yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 26/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6518, Karar No: 2013/8999, Tarih: 27.05.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/6518 E.  ,  2013/8999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmaza, hangi tarihte (gün, ay, yıl olarak) el atıldığının taraflardan,

2-El atma tarihi tespit edildikten sonra dava konusu taşınmazın bu tarih itibariyle imar planı içinde kalıp kalmadığı, imar planı içinde ise ilk olarak imara alınış tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskûn bulunup bulunmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı ile belediye sınırları içinde bulunup bulunmadığı, beldenin gelişme yönünde olup olmadığı hususlarının ilgili belediye başkanlığından,

3-Davacının dava açılmadan önce 30.06.2010 tarihinde yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununa eklenen Geçici 6. ve 25.02.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6111 sayılı kanun ile Kamulaştırma Kanununa eklenen Geçici 2. maddelerde öngörülen uzlaşma yoluna gitmek üzere başvuruda bulunup bulunmadığının ilgili idareden,

4-Bilirkişi kurulunca somut emsal olarak incelenen ... Mahallesi 6410 ada 4 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan satış tarihi ve dava konusu taşınmazın 20.05.2011 olan değerlendirme tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu oluşmuş imar parselleri olup olmadıkları, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

5-Bilirkişi kurulunca somut emsal olarak incelenen ... Mahallesi 6410 ada 4 parsel sayılı taşınmazın ve dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 2011 yılındaki emlak vergisine esas m² değerlerinin (belediyenin cadde, sokak itibariyle belirlediği m² değeri) belediye başkanlığından,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2112, Karar No: 2023/5617, Tarih: 27.09.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/2112 E.  ,  2023/5617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/191 E., 2020/284 K.

SUÇLAR : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet, beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Duruşmada dinlendiği sırada on beş yaşında olan mağdure ...'nin davaya katılmak istemediğini beyan etmesi karşısında, mağdureler vekilinin temyiz isteminin mağdure ... yönünden reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin (mağdureler vekilinin mağdure

...'ye yönelik kurulan hükümler bakımından) hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme talebi, hükmedilen cezaların miktarına göre 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 318 inci maddesi uyarınca reddedilmiştir.

Mahkemece kurulan hükümlerin sanık ... ve ... müdafileri tarafından duruşmalı temyiz edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle, belirlenen tarihte yerinde görülen taleplere istinaden gerçekleştirilen duruşmaya sanık ... müdafii katılmadığından sanık ... yönünden duruşmasız; sanık ... hakkında ise duruşmalı yapılan incelemede dosya tetkik edildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.12.2014 tarihli ve 2008/57 Esas, 2014/321 Karar sayılı kararı ile;

a) Sanık ... hakkında mağdure ...'ye yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, altıncı fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 14 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına;

b)Sanık ... ve ... haklarında mağdure ...'ye yönelik çocuğun cinsel istismarı suçundan, 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına;

b)Sanık ... ve ... haklarında mağdure ...'ye yönelik çocuğun cinsel istismarı suçundan, 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına;

c)Sanıklar ... ..., ..., ... ve ... haklarında mağdure ...'ye yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan ayrı ayrı, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, altıncı fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına;

ç)Sanık ... hakkında mağdure ...'ye yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, altıncı fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına;

d)Sanıklar ... ve ... haklarında mağdureler ... ile ...'ye yönelik ikişer kez beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, altıncı fıkrası, 39 uncu maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına;

e)Sanıklar ... ve ... haklarında mağdure ... ile ...'ye yönelik ikişer kez kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (f) bentleri, beşinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

e)Sanıklar ... ve ... haklarında mağdure ... ile ...'ye yönelik ikişer kez kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (f) bentleri, beşinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 30.12.2014 tarihli ve 2008/57 Esas, 2014/321 Karar sayılı kararının sanıklar müdafileri tarafından temyizi üzerine Yargıtay Kapatılan 14. Ceza Dairesinin 03.04.2019 tarihli ve 2018/7500 Esas, 2019/8724 Karar sayılı kararı ile sanıklar ... ve ... haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümler yönünden tek bir fiile birden fazla mağdureye karşı atılı suçu işledikleri gözetilerek eylemlerine uyan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (f) bentleri, beşinci fıkrası ve 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereğince birer kez cezalandırılmaları gerekirken yazılı şekilde mağdure sayısınca hükümler kurulması neticesinde cezaların fazla tayini; sanıklar ..., ..., ... ..., ..., ..., ... haklarında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan (birer kez), sanık ...'un aynı suçtan (iki kez), sanık ...'ın ise mağdure ...'ye yönelik çocuğun cinsel istismarı suçundan (bir kez) mahkumiyetlerine ilişkin hükümler yönünden mağdurelerin hangi sanığın hangi eyleminden dolayı ruh sağlıklarının bozulduğu veya her bir tarihteki eylemler sebebiyle ayrı ayrı ruh sağlıklarının bozulup bozulmadığı hususlarında Adli Tıp Kurumundan rapor aldırılarak belirlenecek lehe kanuna göre hükümler kurulması gerekirken yazılı şekilde 6545 sayılı Kanun değişikliği öncesi 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin altıncı fıkrasının tatbiki suretiyle fazla ceza tayini; sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan (iki kez) kurulan hükümler yönünden sanık ...'un, diğer sanıklar ... ve ...'ın mağdurelerle cinsel ilişkiye gireceklerini bildiğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek atılı suçtan (iki kez) beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi; sanık ... hakkında mağdure ...'ye yönelik çocuğun cinsel istismarı suçundan (bir kez) kurulan hüküm yönünden adı geçen sanığın mağdure ...'ye yönelik atılı suçu işlediğine dair soyut iddia dışında cezalandırılmasına yeter delil bulunmadığı nazara alınarak beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.11.2020 tarihli ve 2019/191 Esas, 2020/284 Karar sayılı kararı ile