muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/12207, Karar No: 2014/14476, Tarih: 11.06.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/12207 E.  ,  2014/14476 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/178471

MAHKEMESİ : Banaz Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2012

NUMARASI : 2011/188 (E) ve 2012/226 (K)

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık İ.. U.. müdafiinin, sanık savunmaları ile ilgili beyanda bu- lunmak için süre istediği, ilk mazeret dilekçesinde sanık savunmalarına ilişkin beyanda da bulunduğu ve mahkemece savunma hakkının kısıtlanmadığı değerlendirildiğinden tebliğ- namede yer alan 2-a no'lu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

I- TCK.nun 245/1. maddesinde düzenlenen suçun oluşabilmesi için her ne suretle olursa olsun ele geçirilen veya elde bulundurulan banka veya kredi kartının, kart sahibinin ya da kart kendisine verilmesi gereken kişinin rızası olmaksızın kullanılması suretiyle haksız yarar sağlanması ya da haksız yarar sağlamaya yönelik icra hareketlerine başlanması, ancak engel nedenlerle yarar sağlanamayarak suçun teşebbüs aşamasında kalması gerekmekte olup; sanıkların ATM'den para çekmek amacıyla gelen kişilere ait banka kartının sıkışmasını sağlayarak ele geçirmeye çalışmaktan ibaret eylemlerinin, kartın sanıklar tarafından ele geçirilemediğinin anlaşılması karşısında, banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suçunun icra hareketleri olan, kartla veya kart bilgileri kullanılarak para çekme, alışverişte kullanma ya da bunlara teşebbüs eylemlerine girişilememesi nedeniyle, hırsızlığa teşebbüs suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçuna teşebbüs suçundan hü- küm kurulması suretiyle fazla ceza tayini,

II- Kabul ve uygulamaya göre de;

a-) Hürriyeti bağlayıcı ceza yanında adli para cezasına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b-) Tutuklulukta geçen sürelerin TCK.nun 63. maddesi uyarınca mahsu- buna karar verilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık İ.. U.. müdafii ile sanık M.. A..'nun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), ve bozmanın niteliğine göre CMUK.nun 325. maddesi uyarınca hakkında temyiz bulunmayan sanık H.. A..'a sirayetine, 11.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14120, Karar No: 2015/6985, Tarih: 11.02.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/14120 E.  ,  2015/6985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülkü, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Ele geçen eşyanın niteliğine ve suç tarihine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin kısının çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1323, Karar No: 2017/10644, Tarih: 21.06.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/1323 E.  ,  2017/10644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (AİLE)MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tedbir nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ile 15 yıldır evli olduklarını, müşterek 5 çocuklarının bulunduğunu, davalının İstanbul’da yaşadığını, hurdacılıkla uğraştığını, kendisinin ve çocuklarının geçimi ile ilgilenmediğini, ihtiyaçlarını karşılamadığını belirterek; kendisi için 500,00 TL, müşterek 5 çocuk için ayrı ayrı 300,00 TL tedbir nafakasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile; davacı eş ve müşterek 5 çocuk lehine ayrı ayrı 50,00 TL olmak üzere toplam 300,00 TL tedbir nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm süresi içerisinde davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; ayrı yaşamaya dayalı tedbir nafakası istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 197.maddesine göre, ayrı yaşamakta haklı olan eş diğer eşten tedbir nafakası isteminde bulunabilir. Tedbir nafakasının niteliği ve yasal düzenlemeler gereği eşler evlilik birliğinin giderlerine güçleri oranında katılmak zorundadırlar (TMK.madde 186/son). Buna göre, evlilik birliğinin ortak giderleri olan kira, elektrik, yakıt, su ve benzeri giderlere davalı eş katılmak zorundadır.

Bu bağlamda; tedbir nafakası miktarı tayin edilirken, birliğin giderlerine katılmada eşlerin "ekonomik güçleri" ile müşterek yaşam sırasında davalının eş ve çocuklarına sağlamış olduğu yaşam düzeyi dikkate alınmalı, hakim; eşlerin birlikte yaşarken sürdürdükleri hayat seviyelerinin ayrı yaşamaları halinde de korumaları gerektiğini gözetmelidir.

Dosyanın incelenmesinde, davacının ev hanımı olduğu, ara sıra gündelik işlere gittiği, çocukları ile yaşadığı, davalıya ait evde ikamet ettiği, davalının ise tanık beyanlarına göre İstanbul’da hurdacılık yaptığı, başka bir kadınla yaşadığı, sosyal ekonomik durum araştırmasına göre düzenli bir işi olmadığı, arkadaşlarında kaldığı, kira ödemediği, müşterek çocukların ise 2000,2001,2003,2008 ve 2010 doğumlu oldukları anlaşılmaktadır.

Buna göre; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği ve özellikle davalının tespit edilen mevcut gelir durumuna göre, mahkemece takdir edilen nafakalar bir miktar az olup, Türk Medeni Kanunu'nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamıştır.

Hal böyle olunca mahkemece; davalı kocanın tespit edilen geliri ile orantılı olacak ve onu zarurete düşürmeyecek şekilde TMK.nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine göre davacı lehine daha uygun miktarda nafakalara hükmedilmesi gerekirken, az miktarda nafaka takdiri usul ve yasaya aykırı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Hal böyle olunca mahkemece; davalı kocanın tespit edilen geliri ile orantılı olacak ve onu zarurete düşürmeyecek şekilde TMK.nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine göre davacı lehine daha uygun miktarda nafakalara hükmedilmesi gerekirken, az miktarda nafaka takdiri usul ve yasaya aykırı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 21/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2467, Karar No: 2018/9121, Tarih: 17.12.2018

**14. Hukuk Dairesi         2018/2467 E.  ,  2018/9121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 Sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir. Bu değişikliğe göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, bilinen veya gösterilen adresine yapılacaktır. Buna göre, ilk defa bildirilen adresin muhatabın (davalının) adres kayıt sistemindeki adresi veya başka bir adres olması arasında fark yoktur. Her iki adres de Tebligat Kanununun 10/1. maddesi kapsamında bilinen adrestir. Bildirilen adrese çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi de nazara alınarak muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebligat çıkarılacaktır.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesine ve Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Somut olaya gelince; her ne kadar Dairemizin, 12.03.2018 tarih, 2017/5877 Esas- 2018/1839 Karar sayılı mahalline iade kararı ile dosyanın gerekçeli karar tebliği yönünden mahkemesine iade edilmesine karar verilmiş ise de davalılar ... ve ...’a gerekçeli karar tebligatının önceki mahalline iade kararına ve yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nın 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, davalıların bilinen son adreslerine tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nın 21/2. maddesine göre yapıldığından usulsüz olduğu anlaşılmakla, bir kez daha yazışmaya sebebiyet verilmemesi, aksi halin yargılamanın uzamasına neden olunacağı ve hukuki sorumluluk doğuracağı, ilgililer hakkında suç duyurusunda bulunulacağının ihtarına, mahkemece adı geçen davalılara gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre tebliğ edildikten sonra temyiz süresi beklenerek Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 17.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6112, Karar No: 2007/9474, Tarih: 02.07.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/6112 E.  ,  2007/9474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı Hazine vekili ve davalı gerçek kişi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Çekişmeli ... Beldesi 416, 439, 470 ve 1487 parselleri geniş çevresi ile birlikte gösterir pafta fotokopisinin,

2) Çekişmeli yeri ilgilendiren orman tahdit sınırlarını gösterir orjinal 2/B maddesi haritalarının,

3) Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve ... bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 02/07/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7318, Karar No: 2023/3336, Tarih: 13.06.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/7318 E.  ,  2023/3336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen el atmanın önlenmesi ve kal, savunma yoluyla temliken tescil davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 8. Hukuk Dairesince Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; kal talebinin kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı-birleştirilen davada davacı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 13.06.2023 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde temyiz eden taraf gelmedi. Karşı taraftan davacı-karşı davada davalı vekili Av. ... geldi. Davalı-birleştirilen dava davacısı vekili Av. ...'nın 12.06.2023 tarihinde mazeret dilekçesi sunduğu görüldü. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Gelenin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra açık duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Asıl dosyada davacı/birleştirilen dosyalarda davalı vekili, dava konusu taşınmazın ve komşu parselin öncesinde bir bütün olup tarafların aralarında yaptıkları 1999 tarihli taksim sonucu 961 parselin davacıya, 960 parselin ise davalıya düştüğünü, davalının ev ve ahırının bir kısmının davacının parseline taşkın olduğunu belirterek el atmanın önlenmesini, ev ve ahırın taşkın kısımlarının davacıya verilmesini, bu mümkün değil ise ev ve ahırın yıkımına karar verilmesini istemiş, davalı tarafından açılan birleştirilen davaların ise reddini savunmuştur.

II. CEVAP

Asıl dosyada davalı/birleştirilen dosyalarda davacı vekili, dava konusu yerlerin bir bütün halinde iken ortak murisleri babaları tarafından evlerin yapıldığını ve taksim krokisinin buna göre çizildiğini, 1974 yılından bu yana dava konusu evde oturduğunu, davacının ise 1977 tarihinde yine muris tarafından kendisine verilen evde oturduğunu, davacının 2012 yılında ölçüm yaptırması sonucu davalının evinin ve deposunun davacının parselinde kaldığının anlaşıldığını belirterek temliken tescil talebinde bulunarak davanın reddini savunmuş, bozmadan sonra açılan 2013/94 Esas sayılı birleştirilen dosyası ile bilirkişi raporu uyarınca belirlenen taşınmazın 47,67 m²’lik kısmının tapusunun iptali ile adına tescilini, davacının davalıya ait parsele yaptığı 9.91 m²’lik kısma el atmasının önlenmesini, taşan kısımların kal’ini ve ecrimisile hükmedilmesini, 2016/90 Esas sayılı birleştirilen dosyası ile de, bilirkişi raporunda belirtilen 2013/94 Esas sayılı dosyasındaki talepleri dışında kalan kısımların tapusunun iptali ile adına tescilini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 06.06.2013 tarihli ve 2012/86 Esas, 2013/147 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne, 961 numaralı parsele 960 parsel maliki tarafından yapılan 47.67 m²'lik müdahalenin men'ine, kal talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur

2. Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 06.11.2014 tarihli ve 2014/883 Esas, 2104/17004 Karar sayılı kararı ile davacının ahıra ilişkin talebi hakkında olumlu olumsuz bir hüküm kurulmadığı, davalı tarafın cevap dilekçesinde, temliken tescil savunmasında bulunduğu ve bu konuda bir dava da açtığı (Malatya 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/574 Esas sayılı) anlaşıldığı halde davalı tarafın bu yöndeki savunması bakımından herhangi bir araştırma yapılmadığı ayrıca, dava konusu taşınmazların bulunduğu köyde yenileme kadastrosu çalışmaları yapıldığı bildirildiğine göre yenileme çalışmaları sonucu taşınmazların sınırlarının değişmesi ihtimalinin dikkate alınmadığı gerekçesi ile hüküm bozulmuştur.

3. İlk Derece Mahkemesinin 09.02.2017 tarihli ve 2015/18 Esas, 2017/27 Karar sayılı kararı ile davacı/birleştirilen dosyada davalının davasının kısmen kabulüne, 153 ada 2 numaralı parsele fen bilirkişisinin (a) harfi ile belirtilen 59.32 m²'lik, (b) harfi ile gösterilen 109.80 m²'lik alana davalı- birleştirilen dosyada davacı tarafından yapılan el atmanın önlenmesine, kal talebinin reddine, davalı-birleştirilen dosyada davacının temliken tescil talebinin, el atmanın önlenmesi ve kal talebinin reddine karar verilmiştir.

4. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

5. Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 09.02.2021 tarihli ve 2018/7626 Esas, 2021/1069 Karar sayılı kararı ile; davacı/birleştirilen dosyada davalının kal talebinin reddine ilişkin temyiz itirazının incelenmesinde, somut olayda, dosyanın içeriğine, toplanan delillere, davacı ve davalı tanıklarının ortak beyanına göre dava konusu evin davacı ve davalının babası tarafından yapıldığı, tarafların aralarında rızai taksim yaptıktan sonra ifrazdan kaynaklı hata sonucu evin ve ahırın bir kısmının 961 numaralı parselde kaldığı gerekçesiyle TMK'nın 723/1 inci maddesi gözetilerek yıkıma konu yapıların dava tarihindeki kaim bedeli hesaplanarak davalıya ödenmesi karşılığında kal kararı verilmesi gerektiği belirtilmiş, davacı/birleştirilen dosyada davalı vekilinin kal talebinin reddi dışındaki temyiz itirazlarının, davalı/birleştirilen dosyada davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

6.Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 27.12.2021 tarihli ve 2021/15137 Esas, 2021/12927 Karar sayılı kararı ile davalı/birleştirilen dosya davacı vekilinin karar düzeltme talebi reddedilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

6.Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 27.12.2021 tarihli ve 2021/15137 Esas, 2021/12927 Karar sayılı kararı ile davalı/birleştirilen dosya davacı vekilinin karar düzeltme talebi reddedilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen Esas ve Karar sayılı kararı ile; asıl dosyada davacı/birleştirilen dosya davalısının kal talebinin kabulü ile 961 ( yeni 153/2 parsel sayılı ) sayılı taşınmaz üzerindeki ev ve ahırın kal'ine, asıl dosyada davacı/birleştirilen dosya davalısı tarafından depo edilen kal bedeli olan 63.495,30 TL'nin karar kesinleştiğinde davacı/birleştirilen dosya davalısına ödenmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili duruşmalı olarak temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı/birleştirilen dosya davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; asıl davada davacının talebi kabul edilirken aynı mahiyetteki birleştirilen davada taleplerinin Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin bozma ilamına aykırı olacak şekilde reddedildiğini, dava konusu parsel ve komşu parsel önceden bir bütün olup tarafların babaları tarafından yapılan binalarda kaldıklarını, 2012 tarihli ifraz krokisinin yanlış yapıldığını, yenileme kadastro çalışmasına yapılan itiraz sonucu açılan Malatya Kadastro Mahkemesi 2014/90 Esas sayılı dosyanın bekletici mesele yapılması gerektiğini, ayrı ayrı açtığımız birleştirilen davaların dilekçeler aşaması bitmeden, uyuşmazlık konusu tespit edilmeden asıl dosyayla birleştirilmesinin doğru olmadığını ve ayrı ayrı hüküm kurulmamasının doğru olmadığını belirtmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Asıl dava, çaplı taşınmaza el atmanın önlenmesi ve kal ile savunma yoluyla ileri sürülen temliken tescil; birleştirilen davalar, el atmanın önlenmesi kal ve ecrimisil talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

2. 4721 sayılı Tük Medeni Kanunu’nun 722, 724, 883 ve 995 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Somut olayda, asıl davada el atmanın önlenmesi ve kal talep edilmiş, asıl dosyanın davalısı tarafından açılan birleştirilen dosyalarda ise el atmanın önlenmesi, kal ve ecrimisil talep edilmesine rağmen, mahkemece asıl davada ev ve ahır yönünden kal kararı verilmekle yetinilmiş, asıl dava için el atmanın önlenmesi ve birleştirilen davalar için ise hiç olumlu olumsuz bir karar verilmemesi, ayrıca davacı tarafından depo edilen bedelin tekrar davacıya ödenmesine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

VI. KARAR

1-Yukarıda V-C-3-1 inci paragrafta açıklanan nedenlerle;

Davalı-birleştirilen dosya davacısı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3 üncü maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nın 428 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA,

VI. KARAR

1-Yukarıda V-C-3-1 inci paragrafta açıklanan nedenlerle;

Davalı-birleştirilen dosya davacısı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3 üncü maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nın 428 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Bozma nedenine göre davalı-birleştirilen dosya davacısı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Taraflarca HUMK'un 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

13.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3940, Karar No: 2012/34911, Tarih: 17.04.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/3940 E.  ,  2012/34911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle emniyeti suistimal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yokluğunda verilen mahkumiyet hükmünün "Yavuz Selim Mah. 3. Sokak Alibaba Apt. No:6 Çubuk/Ankara" adresine tebliğ edilmesi gerekirken "Yavuz Selim Mah. 3. Sokak Alibaba Apt. No:6 Altındağ/Ankara" adresine tebliğ edildiği görülmekle, temyiz isteminin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

01.04.2001 olan suç tarihinden temyiz inceleme gününe kadar 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 17.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.