muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1924, Karar No: 2019/1060, Tarih: 15.10.2019

Dava, yabancı mahkemece verilen vasi tayini kararının tanıması ve tenfizi istemine ilişkindir.

Davacı vekili; müvekkilinin Münih Asliye Hukuk Mahkemesinin 25.02.2013 tarihli ve 715 XVII 7353/11 dosya sayılı kararı ile babası Ahmet Hakan'a vasi olarak tayin edildiğini belirterek mezkur kararın Türkiye'de bazı resmî ve özel işlemlerde icra edilebilmesi için tanınmasına ve tenfizine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece; vesayet işlerinde Türk mahkemelerinin yetkisinin münhasır olduğu, yabancı mahkemece verilen vesayete ilişkin kararın tanınmasına ve tenfizine karar verilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekilinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Yerel mahkemece; tanınması istenilen kararın Alman Kanununa göre verildiği, bu husustaki Türk mahkemelerinin yetkisinin kamu düzeni ile ilgili ve kesin yetki olduğu, bir an için aksi düşünülse bile bu defa yabancı mahkemeden verilen izin ve onayın yine Türkiye'de uygulanabilmesi için yeniden tenfiz veya tanınmasının yapılması gerekeceği, 5718 sayılı Yasa’nın 51. maddesine göre kararın Kayseri Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından tanınmasının ve tenfizinin mümkün olduğu kabul edilse bile bu kez Türk hukuku açısından vesayet işlerinde sulh hukuk mahkemesinin yetkili ve görevli olduğuna ilişkin düzenlemeye aykırı bir uygulama yapılmış olacağı, Münih Asliye Hukuk Mahkemesinin 25.02.2013 tarihli kararının Türk mahkemeleri tarafından tanınması hâlinde Türk hukukundaki vesayet kurullarına uygun bir uygulamanın ve icra edilebilirliğin olmayacağı, sulh hukuk mahkemeleri tarafından yapılan uygulamada, yabancı sağlık kurumları tarafından Türk hukukuna göre vasi tayini imkânı sağlayacak doktor raporlarının aslı ve onaylı tercümesinin dosyaya sunulması hâlinde yeniden rapor alınması yoluna gidilmeyerek vasi kararı verilmesi olanağı tanındığı, bu durumda tanıma ve tenfiz talep eden yönünden tenfizin koşullarını tamamlama, icra edilebilirlik yönünden çelişkiler doğurma, vesayet ve denetim makamı görevlerinin belirsiz hâle gelmesi, yetkili ve görevli mahkemelerin hangisi olduğu hususunda çelişki yaşanması, vasi kararından sonraki vasinin yönetimsel işlemleri yönünden Türk mahkemeleri ve yabancı mahkemelerin uygulamalarının birbirine karışması gibi olumsuzlukların önüne geçileceği ve yapılacak olan uygulamanın kısıtlı ve vasi açısından hukuki yarar yönünden daha faydalı olacağı, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine de aykırı olmayacağı gerekçeleriyle önceki kararda direnilmesine karar verilmiştir.

Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmektedir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; vesayet konusunda karar vermenin Türk mahkemelerinin münhasır yetkisinde olup olmadığı, burada varılacak sonuca göre yabancı mahkeme tarafından verilen vasi tayinine ilişkin kararın tanınması ve tenfizine karar verilip verilemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmektedir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; vesayet konusunda karar vermenin Türk mahkemelerinin münhasır yetkisinde olup olmadığı, burada varılacak sonuca göre yabancı mahkeme tarafından verilen vasi tayinine ilişkin kararın tanınması ve tenfizine karar verilip verilemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında işin esasının incelenmesinden önce, yabancı mahkeme tarafından verilen vasi tayinine ilişkin kararın tanınması ve tenfizi isteğine konu eldeki davada, direnme kararı veren Sulh Hukuk Mahkemesinin davaya bakmakta görevli olup olmadığı hususu öncelikle tartışılmıştır.

Davaya konu istem, yabancı mahkeme kararının tanınmasına ve tenfizine ilişkin bulunmakla öncelikle, buna ilişkin yasal düzenlemeler ile kavram ve kurumların irdelenmesinde yarar vardır.

Yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun (MÖHUK)’un ikinci kısmının ikinci bölümünde düzenlenmiştir.

Kanunun 50 ilâ 57. maddeleri tenfize, 58 ile 59. maddeleri ise tanımaya ilişkindir.

5718 sayılı Kanun'un; “Tenfiz Kararı” başlıklı 50. maddesinin 1. fıkrası uyarınca:

“Yabancı mahkemelerden hukuk davalarına ilişkin olarak verilmiş ve o devlet kanunlarına göre kesinleşmiş bulunan ilâmların Türkiye'de icra olunabilmesi yetkili Türk mahkemesi tarafından tenfiz kararı verilmesine bağlıdır.”

“Tenfiz İstemi” başlıklı 52. maddesinin 1. fıkrasının 1. cümlesine göre; “Kararın tenfiz edilmesinde hukukî yararı bulunan herkes tenfiz isteminde bulunabilir.”

Anılan Kanunun “Tenfiz Şartları” başlıklı 54. maddesine göre;

“(1) Yetkili mahkeme tenfiz kararını aşağıdaki şartlar dâhilinde verir:

a) Türkiye Cumhuriyeti ile ilâmın verildiği devlet arasında karşılıklılık esasına dayanan bir anlaşma yahut o devlette Türk mahkemelerinden verilmiş ilâmların tenfizini mümkün kılan bir kanun hükmünün veya fiilî uygulamanın bulunması,

b) İlâmın, Türk mahkemelerinin münhasır yetkisine girmeyen bir konuda verilmiş olması veya davalının itiraz etmesi şartıyla ilâmın, dava konusu veya taraflarla gerçek bir ilişkisi bulunmadığı hâlde kendisine yetki tanıyan bir devlet mahkemesince verilmiş olmaması,

c) Hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması,

ç) O yer kanunları uyarınca, kendisine karşı tenfiz istenen kişinin hükmü veren mahkemeye usulüne uygun bir şekilde çağrılmamış veya o mahkemede temsil edilmemiş yahut bu kanunlara aykırı bir şekilde gıyabında veya yokluğunda hüküm verilmiş ve bu kişinin yukarıdaki hususlardan birine dayanarak tenfiz istemine karşı Türk mahkemesine itiraz etmemiş olması”.

Öte yandan 5718 sayılı Kanun'un “Tebliğ ve İtiraz” başlıklı 55. maddesi uyarınca;

c) Hükmün kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması,

ç) O yer kanunları uyarınca, kendisine karşı tenfiz istenen kişinin hükmü veren mahkemeye usulüne uygun bir şekilde çağrılmamış veya o mahkemede temsil edilmemiş yahut bu kanunlara aykırı bir şekilde gıyabında veya yokluğunda hüküm verilmiş ve bu kişinin yukarıdaki hususlardan birine dayanarak tenfiz istemine karşı Türk mahkemesine itiraz etmemiş olması”.

Öte yandan 5718 sayılı Kanun'un “Tebliğ ve İtiraz” başlıklı 55. maddesi uyarınca;

"(1) Tenfiz istemine ilişkin dilekçe, duruşma günü ile birlikte karşı tarafa tebliğ edilir. İhtilâfsız kaza kararlarının tanınması ve tenfizi de aynı hükme tâbidir. ... ihtilâfsız kaza kararlarında tebliğ hükmü uygulanmaz. İstem, basit yargılama usulü hükümlerine göre incelenerek karara bağlanır.

(2) Karşı taraf ancak bu bölüm hükümlerine göre tenfiz şartlarının bulunmadığını veya yabancı mahkeme ilâmının kısmen veya tamamen yerine getirilmiş yahut yerine getirilmesine engel bir sebep ortaya çıkmış olduğunu öne sürerek itiraz edebilir.”

“Karar” başlıklı 56. maddesine göre, “Mahkemece ilâmın kısmen veya tamamen tenfizine veya istemin reddine karar verilebilir. Bu karar yabancı mahkeme ilâmının altına yazılır ve hâkim tarafından mühürlenip imzalanır.” ve “Yerine Getirme ve Temyiz Yolu” başlıklı 57. maddeye göre,

“(1) Tenfizine karar verilen yabancı ilâmlar Türk mahkemelerinden verilmiş ilâmlar gibi icra olunur.

(2) Tenfiz isteminin kabul veya reddi hususunda verilen kararların temyizi genel hükümlere tâbidir. Temyiz, yerine getirmeyi durdurur.”

5718 sayılı Kanun'un tanımaya ilişkin hükümleri incelendiğinde, “Tanıma” başlıklı 58. maddesinde:

“(1) Yabancı mahkeme ilâmının kesin delil veya kesin hüküm olarak kabul edilebilmesi yabancı ilâmın tenfiz şartlarını taşıdığının mahkemece tespitine bağlıdır. Tanımada 54'üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendi uygulanmaz.

(2) İhtilâfsız kaza kararlarının tanınması da aynı hükme tâbidir.

(3) Yabancı mahkeme ilâmına dayanılarak Türkiye'de idarî bir işlemin yapılmasında da aynı usul uygulanır.” düzenlemesinin yer aldığı anlaşılmaktadır.

Açıklanan hükümler incelendiğinde, 5718 sayılı MÖHUK’da yabancı mahkeme kararlarının tanınması ve tenfizi için uyulması gerekli usulî işlemlere ilişkin olarak, 50 ilâ 53. ve 55 ilâ 57. maddeler arasında esas itibarıyla tenfiz usulünün kapsamlı olarak düzenlendiği, tanımaya ilişkin usulî işlemlerin ise tenfize ilişkin hükümlere tabi tutulduğu anlaşılmaktadır (MÖHUK m. 58/1). Her ne kadar madde başlıklarından yalnızca tenfiz usulünün düzenlendiği, tanımanın ise hangi usul çerçevesinde yapılacağının tespit edilmediği gibi bir sonuç ortaya çıktığı düşünülse bile, madde içeriklerinden kanun koyucunun yabancı mahkeme kararlarının tanınmasını tenfize ilişkin şartlara bağladığı, dolayısıyla tanıma usulü ve tenfiz usulü arasında bir ayrım gözetilmediği görülmektedir (Doğan, V.: Milletlerarası Özel Hukuk, Ankara 2019, s. 144-145).

5718 Sayılı MÖHUK’un “Görev ve Yetki” başlıklı 51. maddesi;

5718 Sayılı MÖHUK’un “Görev ve Yetki” başlıklı 51. maddesi;

“(1) Tenfiz kararları hakkında görevli mahkeme asliye mahkemesidir.

(2) Bu kararlar kendisine karşı tenfiz istenen kişinin Türkiye'deki yerleşim yeri, yoksa sakin olduğu yer mahkemesinden, Türkiye'de yerleşim yeri veya sakin olduğu bir yer mevcut değilse Ankara, İstanbul veya İzmir mahkemelerinden birinden istenebilir.” düzenlemesini içermektedir.

Buna göre, yabancı mahkeme kararlarının tanıması ve tenfizi davasında görevli mahkeme asliye mahkemesidir. Tanıma ve tenfiz kararının önemi dolayısıyla yabancı kararı veren mahkemenin hangi mahkeme olduğuna bakılmaksızın asliye mahkemelerinin görevli olması uygun görülmüştür. Burada, tanıma ve tenfiz davasının, yerel mahkeme içinde sulh hukuk mahkemesine göre daha üst düzey bir mahkeme olan asliye mahkemesi tarafından bakılması amaçlanmıştır (Nomer, E.: Devletler Hususi Hukuku, İstanbul 2013, s. 492).

Yabancı mahkeme ilamının tanınması ve tenfizinde asliye mahkemeleri de görev ilişkisi çerçevesinde davaya ... ( HGK 15.06.2016 tarihli ve 2014/19-1090 E., 2016/819 K.).

Görüldüğü üzere ilgili madde, asliye mahkemesini görevli kabul etmekte ve davanın konusunu teşkil eden ihtilafın niteliğini göz önünde bulundurmamaktadır. İhtilâfsız yargı alanında verilen mahkeme kararlarının tanınması da aynı hükümlere tabi tutulmuştur (MÖHUK m. 58/2). Yabancı ülkedeki kararı veren yabancı mahkemenin sulh veya asliye yahut da istinaf mahkemesi olması tanıma ve tenfiz davasında görevli mahkemeyi etkilemez (Ruhi, A.C.: Türk Hukukunda Yabancı Nafaka İlamlarının Tenfizi, Ankara 2013, s. 265-266).

Bilindiği üzere, dava şartlarının neler olduğu 6100 sayılı HMK’nın 114. maddesinde belirtilmiş olup, anılan düzenlemenin 1. bendinin (c) alt bendinde mahkemenin görevli olması dava şartı olarak düzenlenmiştir. Görev kamu düzenine ilişkin olup, mahkeme davanın her safhasında görevli olup olmadığını resen inceler ve görevsiz olduğu kanısına varırsa kendiliğinden görevsizlik kararı verir (HMK m. 115). Mahkemenin görevli olup olmadığı hususu hüküm kesinleşinceye kadar gerek mahkeme, gerek Yargıtay tarafından resen gözetilir (Arslan, R./ Yılmaz, E./ Taşpınar Ayvaz, S./ Hanağası, E.: Medenî Usul Hukuku, Ankara 2019, s. 204-206).

Tüm bu açıklamalar ışığında somut olaya gelindiğinde, davacı Münih Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından verilen vasi tayinine ilişkin kararın tanınması ve tenfizi isteminde bulunmuştur. MÖHUK’un 51/1. maddesi gereğince görevli mahkemenin asliye mahkemeleri olduğu ve görev hususu dava şartlarından olması nedeniyle yargılamanın her aşamasında kendiliğinden nazara alınması gerektiğinden; davanın asliye mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekirken sulh hukuk mahkemesince davaya bakılmış olması hatalıdır.

O hâlde, yukarıda açıklanan değişik gerekçe ile direnme kararı bozulmalıdır.

O hâlde, yukarıda açıklanan değişik gerekçe ile direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçe ve nedenlerle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, aynı Kanun’un 440/III-2. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 15.10.2019 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7843, Karar No: 2019/9693, Tarih: 13.05.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/7843 E.  ,  2019/9693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Sanık ...'in atılı suçtan mahkumiyeti ile sanık ...'in beraatine

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümlerin katılan vekili ile sanık ... ve müdafileri tarafından temyiz edilmesi ve sanık ... müdafisince incelemenin duruşmalı yapılmasının talep edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle, belirlenen tarihte sanık ... müdafisinin yerinde görülen talebine istinaden duruşmalı yapılan incelemede gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, beraati ve sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, katılan vekili, sanık ... ve müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazları ile ... müdafisinin duruşmalı inceleme sırasındaki sözlü savunmasının reddiyle, sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ile sanık ... hakkında aynı suçtan verilen beraat kararının ONANMASINA, 13.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8218, Karar No: 2009/9266, Tarih: 04.06.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/8218 E.  ,  2009/9266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVACILAR : ...

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı Yerel Mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 02/03/2009 gün ve 2009/2244-3390 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiş, süresi içinde davacılar ... Gülmez ve arkadaşları vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Karar düzeltme dilekçesinde değinilen hususlar temyiz aşamasında da ileri sürülmüştür.

Dairemiz kararı bu konulara cevap teşkil edecek nitelikte olduğu ve taşınmazın içinde bulunduğu 105 sayılı kadastro parselinin 1952 yılında mera niteliği ile sınırlandırılıp kesinleştiği, ancak bu olgu gözönünde bulundurulmadan 1991 yılında kısmen imar uygulamasına tabi tutulduğu, kalan bölümünde de Hazine adına çalılık niteliği ile 31.05.1991 tarihinde tescil edildiği, ne var ki; dava konusu taşınmazın kadastro tesitinden önce 1947 yılında kesinleşen orman sınırları içinde kaldığı ve 1990 yılında da kesinleşen 2/B madde uygulaması ile nitelik kaybı nedeniyle Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığı, taşınmazın orman sınırları içinde iken, hataen 1952 yılında ikinci kadastro yoluyla sınırlandırıldığı ve dava tarihine göre 3402 Sayılı Yasanın 12/3. maddesinde yazılı hak düşürücü sürelerin çoktan geçtiği anlaşıldığı gibi, usul ve yasaya da uygundur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle ve H.Y.U.Y.nın 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı yasanın 442. maddesi uyarınca takdiren 170.00.- TL. para cezası ile Harçlar Yasası uyarınca 32.30.- TL. red harcının düzeltme isteyenlerden alınmasına 04/06/2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17816, Karar No: 2022/19204, Tarih: 26.12.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/17816 E.  ,  2022/19204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

6831 sayılı Kanun'un 110/2. maddesi atfıyla aynı Kanun'un 76/d maddesinde düzenlenen anız yakma suçunun oluşabilmesi için anız kabul edilebilecek ot, çalılık, hasat sonrası tarlada arta kalan ürün sapları vs. gibi bitki örtüsünün en yakın ormanlık alana 4 kilometreden daha az mesafede bulunması ve kasten yakılmış olması gerektiği, dosya kapsamından ise sanığın tarım arazisinde yemek pişirmek için ateş yaktığı anlaşılmakla sanık tarafından çıkarılan ateşin büyümesi sonucu çıkan yangının, ormanlık alana ulaşmadan söndürüldüğü olayda, sanığın eylemi, anız yakma suçunu oluşturmayıp yakılan ateşin orman sahasına 33 metre mesafede bulunması nedeniyle orman yangını tehlikesi oluşturduğundan eylemin TCK'nun 171/1-a maddesinde düzenlenen genel güvenliğin taksirle tehlikeye sokulması suçuna vücut verdiği gözetilmeyerek suç vasfının belirlenmesinde düşülen yanılgı sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24703, Karar No: 2017/30296, Tarih: 20.12.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/24703 E.  ,  2017/30296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının temizlik görevlisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin 31.12.2013 tarihinde ihbar önellerine uyulmaksızın ve hiçbir sebep gösterilmeksizin haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek; kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili ve yıllık izin ücret alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumu vekili, davacının ... Eğitim ve Araştırma Hastanesinde ihale yüklenicisi şirketler bünyesinde sürekli ve kesintisiz olarak görev yapmadığını, davalı idare ile diğer davalılar arasında belirli yıllarda temizlik işi hizmet alımı için yapılan ayrı ayrı ihaleler neticesinde hastanenin temizlik işinin ihaleyi kazanan şirketlere ihale edildiğini, haklarının ödendiğini, bu nedenle davanın reddine yönelik karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, zamanaşımı süresinin 5 yıl olduğundan dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını bu nedenle davanın reddini talep etmiştir.

Davalı .... Şti. vekili, davacının iddia ettiği sürelerde ve çalışma koşullarında çalışmadığını, davacının iş akdinin davalı tarafça feshedilmediğini, davacının tüm haklarının tam ve eksiksiz olarak ödendiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Davalı ... vekili, zamanaşımı süresinin 5 yıl olduğundan dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını bu nedenle davanın reddini talep etmiştir.

Davalı .... Şti. vekili, davacının iddia ettiği sürelerde ve çalışma koşullarında çalışmadığını, davacının iş akdinin davalı tarafça feshedilmediğini, davacının tüm haklarının tam ve eksiksiz olarak ödendiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının ... şirketine bağlı olarak 01.04.2006 tarihinde asıl işveren ... Kamu Hastaneleri Kurumu Başkanlığına bağlı Doğumevi Hastanesi'nde işe başladığı, 20.02.2007 tarihinde aynı temizlik şirketi nezdinde Karayolları 6. Bölge Müdürlüğü'nde işe girip 12.11.2013 tarihine kadar kesintisiz olarak burada çalıştığı, daha sonra 13.11.2013 tarihinde yine ... Şirketi işçisi olarak ... Doğumevi Hastanesi'nde yeniden çalışmaya başladığı, 31.12.2013 tarihine kadar çalıştığı, alt işverenlik ihalesi neticesinde bu kez temizlik ihalesini alt işveren konumundaki ...Temizlik Şirketi'nin kazandığı ve davacının ...Şirketi'ne bağlı olarak 01.01.2014 tarihinde çalışmasına devam ederek halende çalışmakta olduğu, alt işverenler arasında bir işyeri devri olduğu ve bir iş akdi feshinin bulunmadığı, feshe bağlı olan alacaklardan kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin alacağının bu şekilde oluşmamış olduğu, feshe bağlı olmayan taleplerden fazla çalışma alacağının bulunmadığı, haftalık çalışma saatinin 42 saat ile sınırlı olduğu, davacının haftada 6 gün çalışıp 1 gün izin kullandığı, bu nedenle hafta tatili alacağının bulunmadığı, ayrıca davacının genel tatillerde çalışmadığının anlaşıldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, fesih olgusunun bulunup bulunmadığı ve davacının tazminatlara hak kazanıp kazanmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde ara vermeden çalışması halinde, işyeri devri kurallarına göre çözüme gidilmesi gerekmektedir. Bu durumda değişen alt işverenler işçinin iş sözleşmesini ve doğmuş bulunan işçilik haklarını da devralmış sayılırlar. İş sözleşmesinin tarafı olan işçi veya alt işveren tarafından bir fesih bildirimi yapılmadığı sürece, iş sözleşmeleri değişen alt işverenle devam edeceğinden, işyerinde çalışması devam eden işçi açısından, feshe bağlı haklar olan ihbar ve kıdem tazminatı talep koşulları gerçekleşmiş sayılmaz.