muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1821, Karar No: 2014/4114, Tarih: 12.06.2014

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık 26.03.2007 tarihli sözleşmeden kaynaklanmıştır. Sözleşmenin konusu, akıllı kart teknolojisine dayalı otomatik biletleme sistemi kurulmasıdır. Ayrıca kurulacak sistem içinde (yurtdışında city card olarak tanımlanan) kent kart işlevinin de olması, bu nedenle ön ödemeli sayaçlarda, parkometrelerde, müze, stadyum gibi tesis ve birimlerde de kullanılabilir olması amaçlanmıştır. Sözleşmenin 5. maddesinde işletme bedelinin yıllık 2.540.000,00 TL+KDV olarak idareye ödenmesi, işletmecinin de, aylık gerçekleşmiş taşıma bedellerinin %11+KDV'sini brüt gelir olarak alma hakkına sahip olup %9 +KDV'si uhdesinde kalarak %2+KDV tutarının idareye ödeneceği kararlaştırılmıştır. Burada işletme bedelinin, kartın az yukarıda amaçlanan kullanımına rağmen sadece taşıma giderleri üzerinden hesaplanacağı kabul edilmiştir. Bu nedenle idari yargıda açılan dava sonucu kartın işlevi gözetildiğinde yalnızca toplu taşıma esnafının bedelle sorumlu tutulmasının hakkaniyetle bağdaşmayacağı, yine belediye meclis kararında toplu taşıma araçlarıyla ilgili verilen yetkinin aşılarak kartın kullanım alanının genişletildiği gerekçeleriyle ihalenin feshine karar verilmiştir. Mahkemece, yetkisini aşarak ihaleye çıkan davalı idarenin bu kusuru nedeniyle sözleşmenin feshedildiği kabul edilerek davacının olumlu zarar (kâr kaybı) istemi kabul edilmiştir. Oysa iptal kararının gerekçesinde, işletme bedelinin sadece toplu taşıma araçlarından alınmasının hakkaniyete uygun düşmeyeceği de kabul edilmiştir. Yani sözleşmenin, sözleşme dışında kalan taşıma esnafını mağdur eder biçimde imzalandığı saptanmıştır. Sözleşmenin 12/24 maddesinde, işletmeci (yüklenici) tarafça sözleşmenin yürütülmesinin hukuki imkânsızlığının ortaya çıkması durumunda iş sahibi idareden tazminat istenemeyeceği hükmüne yer verilmiş, sözleşme eki idari şartnamenin 12/2. maddesinde de, hukuki imkânsızlık durumunda tazminat istenemeyeceği kabul edilmiştir. Davalı da bu hükümlere dayanarak tazminat istenemeyeceğini savunmaktadır. Bu nedenle burada "hukuki imkânsızlık" kavramı üzerinde durmak gerekir. Sözleşmenin düzenlendiği tarih itibariyle yürürlükte bulunan mülga 818 sayılı Borçlar Yasası'nın 117. maddesi hükmünce, borcun ifası borçluya yüklenmeyen durumlar sonucu imkânsızlaşırsa borç sona erer. İmkânsızlık, sözleşme öncesi olabileceği gibi, sözleşmenin imzalanmasından sonra da ortaya çıkabilir. Sözleşme öncesi imkânsızlıkta, sözleşme konusu işin başkaları tarafından da yerine getirilmesi mümkün olamaz. Bu durumda da sözleşmenin batıl (geçersiz) olması nedeniyle BK. 20. madde uyarınca geçersizliğine hükmedilir ve sözleşmelere ilişkin direnim hükümleri (BK. 106. 108. maddeleri) uygulanamaz. Burada objektif imkânsızlık hâli sözkonusudur. Sözleşme öncesi subjektif imkânsızlık ise, taraflardan kaynaklanan imkânsızlık halini ifade eder. Bu durumda kimse kendisinden kaynaklanan kusurdan yararlanamayacağı ilkesi uyarınca kusurlu olan taraf diğer tarafın zararını BK. 96

. Bu durumda da sözleşmenin batıl (geçersiz) olması nedeniyle BK. 20. madde uyarınca geçersizliğine hükmedilir ve sözleşmelere ilişkin direnim hükümleri (BK. 106. 108. maddeleri) uygulanamaz. Burada objektif imkânsızlık hâli sözkonusudur. Sözleşme öncesi subjektif imkânsızlık ise, taraflardan kaynaklanan imkânsızlık halini ifade eder. Bu durumda kimse kendisinden kaynaklanan kusurdan yararlanamayacağı ilkesi uyarınca kusurlu olan taraf diğer tarafın zararını BK. 96. madde hükmünce karşılamakla yükümlüdür. (15. HD. 02.03.1994 gün ve 1707-1232 sayılı, 15. HD. 05.12.1994 gün ve 3362-7260 sayılı kararları). Sözleşme sonrası imkânsızlıkta iki kısımda incelenebilir. Sözleşme öncesi mevcut olmayan ve sözleşmeden sonra ortaya çıkan bu imkânsızlık, ifa imkânsızlığı (objektif ) hâlidir. Bu durumda borç sona erer ve borçtan kurtulan taraf, diğer taraftan almış olduğu edimi sebepsiz zenginleşme hükümlerince geri vermekle yükümlü olur. Başkaca bir hak talebinde bulunamaz. Kısaca BK. 106. ve 108. madde hükümlerince zarar istemi dinlenemez, sadece borcun ifasından önceki zararlarını isteyebilir. Sözleşme sonrası subjektif imkânsızlık halinde ise kusurlu olan taraftan BK. 96. madde uyarınca zarar istenilebilir. (15. HD. 05.05.1998 gün ve 845-1844 sayılı, 15. HD. 01.12.1994 gün ve 1886-7200 sayılı kararları).

Bütün bu genel açıklamalardan sonra somut olaya dönüldüğünde; taraflar arasındaki sözleşmenin dayanağı ihale kararının, kesinleşen mahkeme ilâmıyla iptâl edilmesi sonucu sözleşmenin ifası imkânsız hale gelmiş, hukuki imkânsızlık doğmuştur. Davalı idarenin sözleşmeyi fesih iradesinin varlığı iddia ve ispat edilmiş olmadığı gibi uyuşmazlık konusu da değildir. Uyuşmazlık, mahkeme ilâmına dayalı imkânsızlıktan idarenin sorumlu olup olamayacağı noktasındadır. Her ne kadar iptâl kararında, Belediye Meclisince verilen yetkinin aşıldığı ve bu nedenle ihalenin feshi gerektiği açıklanmış ise de sözleşmeyle taşıyıcılar esnafının zarara uğratıldığı da belirtilerek işletme bedelinin yalnızca toplu taşıma esnafından alınmasının hakkaniyete uygun düşmediği hususu da iptâl nedeni sayılmıştır. Bu haliyle karşılıklı edimleri içeren eser sözleşmelerin de tarafların, sözleşmenin ifayla sonuçlanması için objektif iyiniyet kurallarına uymaları asıldır. (TMK. 2.mad.). Kartın amaçladığı işlev Teknik Şartnamede geniş kapsamlı belirlendiği halde bunun bedelinin tüm yararlanan kesimlere yansıtılması yerine sadece taşıyıcılardan tahsilini kararlaştırmanın hakkaniyetle bağdaşmayacağı ortadadır. Kaldı ki, kesinleşen mahkeme ilâmına bağlı iptâl kararının gerekçesi tartışılarak somut olayda kusur değerlendirmesi yapılması da doğru değildir. O halde sözleşmenin hukuki imkânsızlık sonucu ifa edilemeyeceği kabul edilmeli, sözleşme sonrası objektif imkânsızlık haline göre uyuşmazlık sonuçlandırılmalıdır. Buna göre de davacı ancak verdiklerini sebepsiz zenginleşme hükümlerince geri isteyebilir, kâr kaybı (olumlu zarar) isteyemez.

Mahkemece yapılması gereken iş, davacının gerçekleştirdiği yatırımın bedelini konunun uzmanı sayılan bilirkişiler heyetine inceletmek, iptâl kararının kesinleştiği 26.10.2009 tarihi itibariyle piyasa rayiçlerine göre yatırım bedelini hesaplatmak, bundan kısmî işletme döneminde elde edilen bedeli mahsup etmek, kalan yatırım bedelini davadaki talebe göre hüküm altına almak, kâr kaybı (olumlu) zararına ilişkin istemi ise tümüyle reddetmekten ibarettir. Bu hususlar üzerinde durulmadan yanılgılı hukuki değerlendirmeyle kâr kaybının tahsiline karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuş, hükmün bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle tarafların sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harclarının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 12.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/42534, Karar No: 2022/665, Tarih: 18.01.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/42534 E.  ,  2022/665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat

2009 takvim yılında Ba/Bs bildirim formlarına göre sanığın mal sattığını bildirmesine ve sanıktan mal ve hizmet satın alındığının bildirilmesine karşın, vergi suçu ve tekniği raporlarında, faturalara ilişkin ayrıntılı bilgilere yer verilmediğinin anlaşılması karşısında, suç tarihinin en aleyhe kabulle "31.12.2009" olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen "2009 takvim yılında sahte fatura düzenlenme" suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun‘un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 18.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/41, Karar No: 2022/1665, Tarih: 09.03.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/41 E.  ,  2022/1665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ortaca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04.11.2014 tarih ve 2013/147 E. - 2014/438 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 09/01/2012 tarih ve 10 sayılı ortaklar kurulu kararı ile müvekkilinin sermaye borcunu ödemediği gerekçesiyle ortaklıktan çıkarıldığını, ancak kararın açık bir şekilde haksız ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek, çıkarma kararının iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, şirketin 26/04/2010 tarihinde kurulduğunu, davacının şirkete sermaye borcunu ödemediğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının davalı şirkete koymayı taahhüt ettiği 1750 hisse bedeli karşılığı 175.000.-TL sermaye borcunu yerine getirmediği, 09.01.2012 tarihinde sermaye borcunu ödemekte temerrüde düşen davacının ortaklıktan çıkarılması yönündeki kararının yasaya uygun olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından temyiz kanun yoluna başvurulmuştur.

Dava, sermaye payının ödenmemesi nedeniyle ortaklıktan çıkarılmaya yönelik ortaklar kurulu kararının iptaline ilişkindir.

Sermaye payını ödemeyen ortağın iskat edilebilmesi için öncelikle temerrüte düşürülmesi gerekir. Temerrütün söz konusu olabilmesi için de öncelikle sermaye borcunun başka bir anlatımla istenebilir olması, vadesinin gelmesi, ortağa en az 15 gün süreli iki uyarının usulünce tebliğ edilmesi, uyarıların istenen borçla uyumlu olması ve ortaklara eşit davranılması gerekir. Bu açıklamalara göre somut olaya gelindiğinde;

Sermaye payını ödemeyen ortağın iskat edilebilmesi için öncelikle temerrüte düşürülmesi gerekir. Temerrütün söz konusu olabilmesi için de öncelikle sermaye borcunun başka bir anlatımla istenebilir olması, vadesinin gelmesi, ortağa en az 15 gün süreli iki uyarının usulünce tebliğ edilmesi, uyarıların istenen borçla uyumlu olması ve ortaklara eşit davranılması gerekir. Bu açıklamalara göre somut olaya gelindiğinde;

Davacı ortak ile diğer ortaklar arasında 29.03.2010 tarihinde ortaklık protokolü imzalandığı, daha sonra davalı şirketin kurularak 26 Nisan 2010 tarihinde Türkiye Ticaret Sicil Gazetesi'nde ilan yapıldığı, davacının 175.000.-TL sermaye borcuna karşılık 21.875.-TL'nin ödendiği, buna rağmen davalı şirketin 1/4 sermaye borcu olan 43.750 TL'den bu ödeme düşülmeden tamamının uyarılarla istendiği, ayrıca davacı, davalı tarafından sermayenin ödenmesi konusunda ortaklar arasında ayrımcılık yapıldığı, eşit davranılmadığı ileri sürülmesine rağmen bu hususların değerlendirilmediği anlaşılmaktadır. Tüm bu nedenlerle, ortaklık protokolü değerlendirilerek davacının sermaye borcunun bulunup bulunmadığı, ayrıca davacının ödemesi düşülmeden gönderilen uyarıların usulüne uygun olup olmadığı ve diğer ortakların 1/4 sermaye borçları var ise onlar hakkında da iskat prosedür bakımından yapılan işlemlerin ortaklar arasındaki eşitliğe aykırı olup olmadığı değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, mahkeme kararının davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 09/03/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/22421, Karar No: 2012/9512, Tarih: 18.04.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/22421 E.  ,  2012/9512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1)Suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde mahkemece yasaya aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, müştekiye bu niteliği ve dolayısıyla Yasa yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nun 317.maddesi uyarınca müşteki Tekel Tütün, Tütün Mamulleri, Tuz ve Alkol İşletmeleri Genel Müdürlüğü vekilinin tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2)Diğer temyizlere gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılanlar ... ve ...'nün temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 18.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3449, Karar No: 2014/7325, Tarih: 12.06.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/3449 E.  ,  2014/7325 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1-1.cümle, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Temyiz edenler : Sanık ve müdafii

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “25.05.2009” yerine “31.03.2009” olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın haczedilen malların sahibi olduğunun anlaşılması karşısında TCK'nın 289/1-ikinci cümlesi gereğince cezasından indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK'nın 289/1. maddesi gereğince tayin olunan 3 ay hapis ve 5 gün adli para cezasından aynı Kanunun 289/1. maddesinin ikinci cümlesi gereğince 1/2 oranında indirim yapılarak 1 ay 15 gün hapis ve 2 gün adli para

cezasına, anılan Kanunun 62. maddesi ile de 1/6 oranında indirim yapılarak sonuç cezanın 1 ay 7 gün hapis ve 1 gün adli para cezasına, aynı Kanunun 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca sonuç hapis cezası bir gün karşılığı 20 TL’den adli para cezasına çevrilerek 740 TL adli para cezasına, sonuç gün adli para cezasının ise bir gün karşılığı 20 TL'den hesap edilerek 20 TL'ye indirilmesi suretiyle diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1792, Karar No: 2023/7820, Tarih: 25.09.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/1792 E.  ,  2023/7820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1311 Esas, 2021/1670 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 32. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/478 Esas, 2021/412 Karar

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine davada davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin İstanbul ili, ... ilçesi, çiftlik mevkii, 18 paftada bulunan 1415/A ve 1418/A parsel sayılı toplam 74,54 metrekareli taşınmazın maliki olduğunu, söz konusu taşınmazın tamamına yol yapımı sırasında karayolları tarafından yol olarak el atılmış olması nedeniyle el atma tazminatının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçelerinde özetle; kamulaştırmasız el atma unsurları incelendiğinde, dava tarihinde davacının tapusu olmadığından ve belediyenin herhangi bir müdahalesi söz konusu olmadığından el atma iddiasının asılsız olduğunu, davacının dava konusu taşınmazın yol yapılmak suretiyle el atıldığı iddiasının ön koşulun, taşınmazın tapuda kendi adına kayıtlı olması olduğunu, tazminat talebine konu olan tapu hissesinin 7143 sayılı Kanunun Geçici 1 ... maddesi gereğince geçici olarak belediye adına tescil edildiğini, 7143 sayılı Vergi ve Diğer Bazı Alacakların Yeniden Yapılanndırılması ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına İlişkin Kanun'un (7143 sayılı Kanun) Geçici 1 ... maddesi gereği davacıya dava tarihi itibarıyla tapu verilmediğini, davacı dava tarihi itibarıyla mülkiyet hakkına sahip olmadığından fiili el atma nedeniyle tazminat talep etmesi hukuken mümkün olmadığını, herhangi bir müdahale söz konusu olmadığından, kamulaştırmasız fiili el atmanın "müdahale" unsuru da gerçekleşmediğinden davanın usulen reddi gerektiği talep etmiştir.

2. Davalı ... cevap dilekçesinden özetle; dava konusu 1415/A parselin tamamı (2.502,00 m²), 1418/A parselin tamamı (9.012,00 m2) Anadolu Otoyolu Çamlıca-Gebze Kesimi Toplama Yolları Samandıra-Kurtköy Kavşakları Arası Kamulaştırma planı kapsamında 24.06.1992 tarihli ve 1992/53 sayılı Kamu Yararı Kararı ile kamulaştırmaya tabi tutulduğunu, taşınmazlarda yola terkin işlemleri yapılmış ise de İdareleri aleyhine açılmış ve sonuçlanmış tezyidi bedel davaları sonucu ödenmiş kamulaştırma bedellerine rağmen tapuda terkini yapılmamış hisseler de bulunduğunu, İdareleri aleyhine açılmış devam eden ve sonuçlanan kamulaştırmasız el atma davaları bulunmakta olup taşınmazın fiili durumunda ise yoğun şekilde yapılaşmaların olduğu tespit edildiğini, dava konusu taşınmazın bulunduğu alanda uzun zamandır süregelen mülkiyet sorununun çözümüne yönelik olarak işlemlerin 7143 sayılı Kanun'un geçici 1 ... maddesi gereğince ... Belediyesi adına daha sonradan hak sahiplerine verilmek üzere tescil edilmesi planlandığı, dava konusu 1415/A ve 1418/A parsel sayılı taşınmazın tüm hisselerinin “Re'sen Kamulaştırmasız El Koyma Suretiyle Tescil yoluyla” 23.05.2018 tarihli ve 4911 yevmiye ile 7143 sayılı Kanun'un geçici 1 ... maddesinin birinci fıkrası gereğince ... Belediyesi adına tescil edildiğini, davalı kurum tarafından herhangi bir fiili el atma ve herhangi bir kamulaştırmasız el atma söz konusu olmadığınndan davanın reddi talep ettikleri anlaşıldı.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kamulaştırmasız el atma durumu olmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kamulaştırmasız el atma durumu olmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; 7143 sayılı Kanun sebebiyle talebi üzerine tapulu taşınmazların devredildiği ve halen maliki olan ... Belediye Başkanlığının davalı sıfatına sahip olduğunu, ayrıca dava konusu taşınmazların da içinde yer aldığı koordinatları belli listede yer alan taşınmazlar yönünden 26.09.2011 tarihli ve 2011/2266 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile 2942 sayılı Kanun hükümlerine göre kamulaştırma yapmakla yetkilendirilen Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığının da yasal hasım olduğu belirterek dava dilekçesini tekrarla T.C. Anayasası’nın “kamulaştırmayı” düzenleyen 46 ncı maddesi gereği Devlet ve kamu tüzelkişilerinin kamu yararının gerektirdiği hallerde, karşılıklarını peşin ödemek şartıyla, özel mülkiyette bulunan taşınmaz malların tamamını veya bir kısmını, kanunla gösterilen esas ve usullere göre, kamulaştırmaya ve bunlar üzerinde idari irtifaklar kurmaya yetkili olduğunu, peşin karşılığın ödenmesi şartının gerçekleşmediğini, koordinat listesinde gösterilen taşınmazların kamulaştırılması için 26.09.2011 tarihli ve 2011/2266 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile kamulaştırma için Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı yetkilendirildiği halde, davada her hangi bir kamulaştırma işlemi yapılmadan, 18.05.2018 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 11.05.2018 tarihli ve 7143 sayılı Kanun ile taşınmazların mülkiyetinin talebi halinde ... Belediye Başkanlığına geçeceğinin düzenlendiğini ve adı geçen belediyenin müracaatı ile 25.06.2018 tarihli ve 5964 yevmiye sayılı işlemle taşınmazların belediyeye devri ile davacının mülkiyet hakkının sona erdiğini, bu durumun mutlak müsadere niteliğinde olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç