muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/53748, Karar No: 2014/2850, Tarih: 03.02.2014

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının haftanın üç günü 8 saat, 3 günü 12 saat kabul edilen çalışma usulüne göre hesaplanan haftalık 9 saatlik fazla çalışmaya itibarla hüküm kurulmuş ise de; Dairemizin istikrar kazanmış uygulamalarına göre onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak kabul edilmelidir.

Buna göre, davacının 12 saatlik çalışmasında 1,5 saat, 8 saatlik çalışmasında da 1 saat ara dinlenmesinin tenzili ve haftalık 7,5 saat fazla çalışmanın kabulü ile bu alacağın hesaplanması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile haftalık 9 saat üzerinden hesaplama yapılması hatalıdır.

3- Davacı vekili, dava dilekçesinde yıllık izinlerinin kullandırılmadığını iddia etmiştir. Davalı vekili ise davacının yıllık izinlerini kullandığını savunmuş ve davacıya ait yıllık izin belgesinin suretini sunmuştur. Mahkeme ise davacının kıdemine göre 90 gün yıllık izin hakkı olduğunu, bunun 85 gününü kullandığını ve bakiye 5 gün yıllık izin hakkı bulunduğunu kabul ederek yıllık izin alacağına hükmetmiştir.

Davalı tarafından sureti sunulan yıllık izin belgesine göre davacının tüm izinlerini kullandığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece davacıya ait yıllık izin belgesinin aslının getirtilerek içeriği ve imzanın aideti davacıdan sorulup sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yıllık izin alacağı hakkında karar verilmesi hatalı olup kararın bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03.02.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25702, Karar No: 2016/4055, Tarih: 24.03.2016

**10. Hukuk Dairesi         2014/25702 E.  ,  2016/4055 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün taraflarca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı SGK Başkanlığı vekili ile davalı ... ............. ve Ticaret Ltd. Şti. vekilinin tüm, davalı ...’ın ise sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davalı işveren ....... Tekstil Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti.’ne ait işyerinde 25.08.2009 günü gerçekleşen iş kazasında sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalı ...’a bağlanan gelir nedeniyle uğranılan davacı Kurum zararının işverenden rücuan alınması için işbu davanın açıldığı, ilk oturumda sigortalının meslekte kazanma gücü kayıp oranına işveren vekilince itiraz edilmesi üzerine mahkemece, hak alanını ilgilendirdiği gerekçesiyle sigortalının kendiliğinden davaya katılımına karar verilip gerekli tebligat yapıldıktan sonra “davalı” konumuna getirildiği, sonrasında sürekli iş göremezlik derecesinin tespiti yönünde farklı davayla yargıya başvurması için mahkemece tanınan kesin süreye ve başvurmadığı takdirde itirazdan vazgeçmiş sayılacağı uyarısına karşın anılan davanın işverence açılmadığı, yargılama aşamasında düzenlenen bilirkişi raporuyla, kazanın oluşumunda davalı işverenin %60, davalı sigortalının %40 oranında kusurlu, hazırlanan hesap raporuyla sigortalının gerçek zararının, gelirin ilk peşin sermaye değerinden fazla olduğunun belirlendiği anlaşılmakta olup, söz konusu raporlar esas alınarak karar verilmiştir.

İş kazası ve meslek hastalıkları ile hastalık sigortası kapsamında Kurumca açılacak rücuan tazminat davalarının yasal dayanakları 5510 sayılı Kanunun 21. ve 76. maddeleridir. Gelirler ve geçici iş göremezlik ödenekleri yönünden 21. maddenin 1. fıkrasında, sigortalıya veya hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının Kurumca, kasıtlı veya kusurlu davranışı saptanan işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, kusurlu davranışıyla zarara sebep olan üçüncü kişilere ve bunları çalıştıranlara rücû edileceği bildirilmiştir.

Sağlık hizmeti giderlerine ilişkin 76. maddenin 4. fıkrasında ise Kurumca yapılan sağlık hizmeti giderlerinin kasıtlı veya kusurlu işverene tazmin ettirileceği, son fıkrasında, kastı veya suç sayılır davranışı ya da kusuru nedeniyle Kurumun sağlık hizmeti sağlamasına sebep olan üçüncü kişilere, sağlık hizmeti giderlerinin tazmin ettirileceği açıklanmıştır.

Sağlık hizmeti giderlerine ilişkin 76. maddenin 4. fıkrasında ise Kurumca yapılan sağlık hizmeti giderlerinin kasıtlı veya kusurlu işverene tazmin ettirileceği, son fıkrasında, kastı veya suç sayılır davranışı ya da kusuru nedeniyle Kurumun sağlık hizmeti sağlamasına sebep olan üçüncü kişilere, sağlık hizmeti giderlerinin tazmin ettirileceği açıklanmıştır.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “ihbar” kurumunun düzenlendiği 61. maddesinde, taraflardan biri davayı kaybettiği takdirde, üçüncü kişiye veya üçüncü kişinin kendisine rücu edeceğini düşünüyorsa, tahkikat sonuçlanıncaya kadar davayı üçüncü kişiye ihbar edebileceği, 62. maddesinde, dava kendisine ihbar edilen kişinin, davayı kazanmasında hukuki yararı olan taraf yanında davaya katılabileceği belirtildikten sonra 65. maddede asli, 66 – 69. maddelerde fer’î müdahale hükümlerine yer verilmiştir.

65. maddede, bir yargılamanın konusu olan hak veya şey üzerinde kısmen ya da tamamen hak iddia eden üçüncü kişinin, hüküm verilinceye kadar bu durumu ileri sürerek, yargılamanın taraflarına karşı aynı mahkemede dava açabileceği, asli müdahale davası ile asıl yargılamanın birlikte yürütüleceği ve karara bağlanacağı açıklanmış, 66. maddede, üçüncü kişinin, davayı kazanmasında hukuki yararı bulunan taraf yanında ve ona yardımcı olmak amacıyla, tahkikat sona erinceye kadar fer’î müdahil olarak davada yer alabileceği, 67. maddede, müdahale isteminde bulunan üçüncü kişinin, yanında katılmak istediği tarafı, müdahale sebebini ve bunun dayanaklarını belirten bir dilekçeyle mahkemeye başvuracağı, müdahale dilekçesinin, davanın taraflarına tebliğ edileceği, mahkemenin, gerekirse taraflarla birlikte üçüncü kişiyi de dinlemek üzere davet edeceği, gelmeseler dahi müdahale istemi hakkında karar vereceği, 68. maddede, müdahale isteminin kabulü durumunda müdahilin, davayı ancak bulunduğu noktadan itibaren takip edebileceği, müdahilin, yanında katıldığı tarafın yararına olan iddia veya savunma araçlarını ileri sürebileceği, onun işlem ve açıklamalarına aykırı olmayan her türlü usul işlemlerini yapabileceği, mahkemece, katıldığı noktadan itibaren, taraflara bildirilen işlemlerin müdahile de tebliğ edileceği, 69. maddede, müdahilin de yer aldığı asıl davada hükmün taraflar hakkında verileceği bildirilmiştir. Ayrıca 328. maddede, fer’î müdahil olarak davada yer alan kimsenin, yanında katıldığı taraf haksız çıkarsa, yalnızca fer’î müdahale giderinden sorumlu tutulacağı, aksi durumda bu giderlerin diğer tarafa yükletileceği, ancak, hüküm üçüncü kişinin katıldığı taraf yararına verilmiş olsa bile, lehine hükmolunan tarafın hâl ve davranışı, üçüncü kişinin davaya katılmasını gerektirmişse, müdahale giderinin tamamı veya bir kısmının, lehine hüküm verilen tarafa yükletilebileceği öngörülmüştür.

Anlaşılacağı üzere 5510 sayılı Kanunun 21/1. ve 76/4. maddelerinde işverenin, 21/4. ve 76/son maddelerinde üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup, bu maddelere göre açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunmaktadır. Zararlandırıcı sigorta olayına maruz kalarak anılan Kanun hükümleri gereğince Kuruma yüklenen görev çerçevesinde sosyal sigorta yardımlarından hak olarak faydalanan sigortalıya ise bu tür davalarda husumet yöneltilmesi veya sigortalının davalı taraf olarak davaya katılımının sağlanması, başka anlatımla kendisine yapılan yardımların geri istenmesi olanaksızdır. Bununla birlikte, eldeki davada olduğu gibi meslekte kazanma gücü kayıp oranına işveren itirazının söz konusu bulunduğu durumlarda sigortalının fer’î müdahil olarak davada yer alması mümkün ise de bunun yöntemi değinilen maddelerde açıklanmış olup başvuru (istem) olmaksızın mahkemece kendiliğinden fer’î müdahillik kararı verilemeyeceği belirgindir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu, sigortalının kendiliğinden davaya katılımı sağlanıp davalı konumuna getirildikten sonra hakkında aleyhine hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı ...’ın bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davalı ...’a geri verilmesine, 24.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5031, Karar No: 2017/10950, Tarih: 12.10.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/5031 E.  ,  2017/10950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, nafakalar ve kadın lehine hükmedilen tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanma sebebiyle manevi tazminata hükmedilebilmesi için tazminat talep eden tarafın kusursuz veya az kusurlu olması yanında, boşanmaya sebep olan olayların kişilik haklarına saldırı niteliğinde olması gerekir (TMK m. 174/2.) Somut olayda erkeğin mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen kusurlu davranışları kadının kişilik haklarına saldırı oluşturacak nitelikte değildir. Bunun dışında davalının, davacının kişilik haklarına saldırı sayılabilecek başkaca bir kusurlu davranışı da ispatlanamamıştır. Şu hale göre, mahkemece davacının manevi tazminat talebinin reddi gerekirken, yazılı şekilde kabulü doğru bulunmamıştır.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre ortak çocuk için takdir edilen iştirak nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) ve (3.) bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5837, Karar No: 2019/430, Tarih: 21.01.2019

**20. Ceza Dairesi         2018/5837 E.  ,  2019/430 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Temyiz incelemesi; duruşmalı inceleme talebinde bulunan sanık ... müdafiinin yöntemine uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmemesi ve geçerli bir mazeret de bildirmemesi nedeniyle sanık ... yönünden ; sanıklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteklerinin süresinden sonra yapılması ve hükmedilen cezanın süresi dikkate alınarak, 5320 sayılı Kanun’un 8/1, 1412 sayılı CMUK’nın 318 ve CMK'nın 299. maddeleri uyarınca reddine karar verilerek sanıklar ... ve ... yönünden ve istemde bulunmayan diğer sanıklar yönünden de duruşmasız olarak yapılmıştır.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-)Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında verilen hükümlere yönelik incelemede:

TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140; K.2015/85 sayılı kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç tipi ile artırma ve indirme nedenleri tartışılarak yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanıklar müdafileri ile sanık ...’ın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA,

2-)Sanık ... hakkında verilen hükme yönelik incelemede:

Yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

İletişimin tespitine ilişkin çözüm tutanakları ve tüm dosya kapsamına göre, sanık ...’ın eyleminin, sanıklar Yusuf ve Ünsal ile hakkında ayrıca kovuşturma yapılan ...’in, ...’den uyuşturucu madde almalarına aracılık etmekten ibaret olduğu, eylemin TCK'nın 39.maddesi kapsamında suça yardım niteliğinde bulunduğu dikkate alınarak; sanık hakkında hükmolunan cezadan TCK’nın 39.maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, 21.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4992, Karar No: 2021/1189, Tarih: 16.02.2021

**14. Ceza Dairesi         2020/4992 E.  ,  2021/1189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine dair Ankara Batı 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 28.09.2017 gün ve 2017/46 Esas, 2017/269 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulüyle hükmün kaldırılarak beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınıp 5271 sayılı CMK'nın 299/1. maddesi uyarınca takdiren duruşmasız yapılan incelemede dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Olayın intikal süresi, suç tarihleri itibarıyla sekiz-on dört yaş aralığında bulunan mağdurun aşamalardaki çelişkili anlatımları, katılan ... tanık beyanları, savunma, mağdur ile sanık haklarında düzenlenen adli raporların içerikleri ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi, katılan ... ile katılan mağdur vekilleri ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 04.03.2020 gün ve 2018/209 Esas, 2020/448 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun kabulüyle hükmün kaldırılarak sanığın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine dair kurulan hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, bozma sebebine göre çocuğun cinsel istismarı suçundan tutuklu bulunan sanığın TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu veya hükümlü bulunmadığı takdirde derhal salıverilmesinin temini hususunda en seri vasıtayla mahalline bilgi verilmesi için ilgili yerlere müzekkere yazılmasına, dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmesine, 16.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1945, Karar No: 2015/1829, Tarih: 30.09.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/1945 E.  ,  2015/1829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kütahya İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 28.02.2014 gün ve 2013/502 E. 2014/132 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 23.06.2014 gün ve 2014/14762 E. 2014/18289 K. sayılı ilamı ile;

“...Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı EÜAŞ’ın Seyitömer Termik Santrali İşletme Müdürlüğü bünyesinde işçi olarak çalıştığını, Türkiye Enerji Su ve Gaz İşçileri Sendikasına (TES-İŞ) üye olduğunu, üyeliğin davalı işverene bildirildiğini, ancak davalı tarafın davacı işçinin kendi personeli olmadığı için üyelik formunu iade ettiğini, davacıyı İşletme toplu iş sözleşmesinden yararlandırmadığını; oysa davacının muvazaalı olarak alt işveren işçisi olarak gösterildiğini, aslında davalının asıl işçisi olduğunu, davalının daha az maliyetle kadro açığını kapatmak için alt işveren işçisi istihdam ettiğini; alt işverenlik sözleşmelerinin Alt İşverenlik Yönetmeliğinde belirtilen unsurları taşımadığını, alt işveren işçisi olarak gösterilen işçilerin asıl işverenle birlikte termik santralın, elektrik bakım, kazan bakım, değirmen bakım gibi elektrik üretiminin asıl işlerinde çalıştıklarını; davalının asıl işini bölerek alt işverenlere verdiğini; davacı işçilerin uzun yıllardır aynı işlerde çalıştıklarını; alt işverenler değişse de işçilerin değişmediğini; zaten bu şirketlerin de elektrik üretim işinde bir uzmanlıklarının bulunmadığını; alt işverenlerin kendi işçi kadrolarının bulunmadığını, çalıştırılacak işçilerin EÜAŞ tarafından belirlendiğini; alt işverenlerin asıl işverenden bağımsız bir organizasyonlarının bulunmadığını; çalışma şartlarının EÜAŞ tarafından belirlendiğini, emir ve talimatın EÜAŞ çalışanları tarafından verildiğini; bu sebeplerle alt işverenlik ilişkilerinin muvazaalı olduğunu; davacı işçinin sendika üyesi ve asıl işverenin işçisi olarak işletme toplu iş sözleşmesinden yararlandırılması gerekirken yararlandırılmadığını, davacının 13. ve 14. dönem toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan taban ücret, yevmiye, ikramiye, iş güçlüğü tazminatı, bakım tazminatı, yemek yardımı, sosyal yardım ve vardiya tazminatından oluşan işçilik alacaklarının ödenmediğini bildirerek, bu alacakların işletme kredilerine uygulanan en yüksek faizleri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davalı teşekkülün ikamet adresi sebebiyle Ankara Mahkemelerinin yetkili olduğunu, davanın husumet yönünden reddedilmesi gerektiğini, çünkü davacının kendi işçileri olmadığını, davacının ihaleyi alan firmaların işçisi olduğunu, işçilerin işe alınıp çıkartılmasından firmaların sorumlu olduğunu; işyerinde uygulanmakta olan toplu iş sözleşmesinden işverene bir iş sözleşmesi ile bağlı olan işçilerin yararlanabileceğini, davacının alt işveren işçisi olarak toplu iş sözleşmesinden yararlanamayacağını; bu sebeple davacı işçilerin danışma aidatı ödeyerek veya sendika üyeliği yoluyla toplu iş sözleşmesinden yararlanma taleplerinin kabulünün mümkün olmadığını; 5538 sayılı Kanunun 18. maddesi ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesine eklenen fıkralar sebebiyle davacının taleplerinin yersiz olduğunu; çünkü davalı işverenin sözkonusu eklenen fıkralardaki kamu kurumlarından olduğunu, hizmet alımı yoluyla ihale edilen işlerde muvazaa nedeniyle toplu iş sözleşmesinden yararlanma talebinde bulunulamayacağını; muvazaa iddialarının yersiz olduğunu, zira davalı kurumun yaptığı ihalelerin Kamu İhale Kanununa tabi olduğunu ve idari yargı denetimine tabi bulunduğunu; şirket ana sözleşmesinin hizmet alım ihalelerine imkan tanıdığını; davalı işverenin bir kamu kurumu olup, muvazaa yapmasının mümkün olmayacağını; davacının yaptığı işin de asıl işlerden olmadığını; davacının kamu ihale mevzuatına uygun olarak yapılan ihalelerle iş verilen firmaların işçisi olup, davalının asıl işçileri ile aynı işleri yapmadığını; kurum personelinin sadece kontrolör olarak bulunduğunu; muvazaalı olduğu iddia edilen ihalelerin iptali için açılan idare mahkemesindeki davanın reddedildiğini; bu sebeplerle davacının kendi işçisi değil alt işverenlerin işçisi olduğunu ve bu sebeple de toplu iş sözleşmesinden yararlandırılmasının mümkün olmadığını ve davanın reddedilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının muvazaalı alt işverenlik ilişkisi sebebiyle asıl işveren davalının işçisi olduğu, bu nedenle de asıl işveren ile sendika arasındaki toplu iş sözleşmesinden yararlanması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davalı ile dava dışı alt işverenler arasında geçerli ya da muvazaalı bir alt işverenlik ilişkisi olup olmadığı ve buna bağlı olarak davacının başından itibaren davalı işçisi sayılması gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.