muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/8033, Karar No: 2018/1904, Tarih: 05.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/8033 E.  ,  2018/1904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanık hakkında “2010 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunu işlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; sanığın savunmasında suçlamaları kabul etmediğini bildirmesi, ... Başkanlığı'nın 18.04.2011 tarih ve 2682 sayılı yazısında, sanık hakkında 31.03.2011 tarih ve RDK-I/241 sayılı rapor değerlendirme komisyonu mütalaası ile mütalaada bulunulduğu bildirilmesine karşın, bahse konu raporun dosya içerisinde mevcut olmaması, sanığın 19.01.2012 havale tarihli ve sanık müdafiinin Dairemize hitaben yazılan 24.01.2018 tarihli dilekçeleri ile UYAP üzerinden yapılan sorgulamada, sanık hakkında aynı mükellefiyete ilişkin olarak bağlantılı dosyalar bulunduğunun tespit edilmesi, dosya içerisinde adı geçen takvim yılında düzenlenmiş herhangi bir fatura aslı ya da suretine rastlanılmaması, sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından; ... Başkanlığı'nın 18.04.2011 tarih ve 2682 sayılı yazısında belirtilen 31.03.2011 tarih ve RDK-I/241 sayılı rapor değerlendirme komisyonu mütalaası dosya içerisine getirtilerek, 213 sayılı VUK'nun 367. maddesi gereğince mütalaanın dava şartı olduğu hususu da gözetilerek, dava konusu eyleme ilişkin olarak mütalaada bulunulup bulunulmadığının belirlenmesi, sanık tarafından düzenlenen 2010 takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı suretinin temin edilip dosya arasına konulması ve incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadıklarının tespit edilmesi, Adana 14. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2011/352 Esas, Adana 9. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2011/256 Esas, Adana 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2011/300 Esas, Adana 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2011/464 Esas, Adana 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2011/730 Esas, Adana 8. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2011/456 Esas, Adana 11. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2011/451 Esas, Adana 10. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2011/372 Esas ve 2011/364 Esas sayılı dava dosyalarının getirtilip incelenerek, mükerrer dava olup olmadığının belirlenmesi, dosyaların irtibatlı ve derdest olmaları halinde davaların birleştirilmesi, aksi takdirde bu davayı ilgilendiren onaylı örneklerinin dosya içerisine konulmasından sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

a)5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı, Adana Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 26.04.2011 tarih ve 2011/21627 Soruşturma-2011/9849 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında "2010 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kamu davası açıldığı, “2010 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenlemek" ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeksizin, mahkemece hüküm kurulurken gerekçesinde "Sanığın 2010 yılı içerisinde 213 adet sahte belge düzenlediği, 238 adet sahte belge aldığı anlaşıldığından sanığın cezasından TCK 43. maddesine göre artırım yapılmıştır. Sanığın kullandığı sahte ve muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belgeleri vergilendirme döneminin son tarihi en son olan Kurumlar Vergisinde de esas alındığı dikkate alındığında suç tarihi bu verginin tarhı için kanunda belirlenen sürenin bitim tarihi olan 02/05/2011 tarihi olduğu kabul edilmiştir." denilmek suretiyle hükmün karıştırılması, yasaya aykırı,

b)5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 05.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12273, Karar No: 2017/19886, Tarih: 10.10.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/12273 E.  ,  2017/19886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : TCK'nın 204/1, 62, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

Resmi belgede sahtecilik suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Her ne kadar Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamede nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçları hakkında görüş belirtilmiş ise de; Bakırköy 7. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 07/11/2012 tarih 2011/411 esas ve 2012/370 karar sayılı kararı ile sanıklar ... ve ...hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan beraatlerine, sahtecilik suçundan ise cezalandırılmalarına ve CMK'nun 231.maddesi gereğince haklarında ayrı ayrı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, katılan vekilinin sahtecilik suçundan verilen kararlara karşı itiraz yoluna gitmesi üzerine Bakırköy 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 06/02/2013 tarih 2013/6 D.iş sayılı kararıyla sanık ...'nun sabıkasında silinme koşulları oluşmayan sabıkasının bulunması gerekçesiyle itirazın kısmen kabulü ile kararın sanık ... yönünden kaldırılmasına karar verilerek dosyanın mahkemesine iade edildiği, bu sırada katılan vekilinin dolandırıcılık suçundan verilen beraat hükümlerini de temyiz etmesi nedeniyle dosyanın Yargıtay'a gönderildiği ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 27/05/2014 tarih ve 2013/140018 sayılı tebliğnamesi ile görüş belirtilerek dosyanın Dairemizin 2017/1745 E sayılı sırasına kaydedildiği, sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kaldırılması ile mahkemenin 2013/80 E sırasında kayıt edilerek sanık hakkında hükmün açıklandığı ve sanık müdafiinin temyizi üzerine bu dosyanın da Yargıtay'a gönderildiği, her ne kadar tebliğnamede nitelikli dolandırıcılık suçu hakkında da görüş belirtilmiş ise de bu suçla ilgili Yargıtay 15. Ceza Dairesi'nin 2017/1745 E sayılı dosyası ile inceleme yapılmış olduğundan, resmi belgede sahtecilik suçu ile ilgili sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesinde;

Sanık ...'nun ...bankası'na ait, yetkilisi olduğu ...Petrol Kollektif Şirketine ait, 0625304 seri numaralı, 70.000 TL bedelli çeki arkadaşı olan ... Tekstil'in sahibi ...'a verdiği, ...'ın da suça konu çeki alışverişte bulunduğu ... Metal Şirketinin sahibi olan şikayetçi ...'ye verdiği, şikayetçi ...'nin de suça konu çeki kredi teminatı olarak ...bank'a sunduğu,...bank tarafından çekin bankaya ibrazında kayıp olduğundan bahisle verilen ödemeden men talimatı gereğince ödeme yapılmadığı, bu suretle sanığın resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği tüm dosya kapsamından anlaşıldığından mahkemenin mahkumiyet hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, 10.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9914, Karar No: 2016/11393, Tarih: 20.09.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/9914 E.  ,  2016/11393 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, sigorta primine esas kazanç (ücret) tutarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilâmına uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı .....ı Kanununun Geçici .... maddesi uyarınca davanın yasal dayanağı 506 sayılı ....r Kanununun 77 ve 5510 sayılı Kanunun 80. maddesidir.

Bu kapsamda davacı işçinin, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı ...’na davalı işveren/işverenler tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur.

Gerçek ücret; sigortalının kıdemi, yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre ödenmesi gereken ücrettir. Hizmet akdinin tarafları görünüşte bir ücret belirlemiş olabilirler, ancak bu ücret tarafların aralarında kararlaştırdıkları gerçek ücret olmayabilir. Uygulamada bazen taraflar arasında kararlaştırılmış olan gerçek ücret (örneğin .... primlerini daha az ödemek amacıyla) bordroya yansıtılmamakta, daha düşük (örneğin asgari ücret) gösterilmektedir. Bu gibi durumlarda yargıç tarafından gerçek ücretin saptanması yoluna gidilmelidir (...kuku, .... B....rı, Sy:287).

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/...-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 288. maddesindeki yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı HMK’nun Geçici .... maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti

gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları gibi delillerle sigortalının imzasını taşıyan ücret bordroları veya hizmet sözleşmesinde yazılı olan ücretin gerçek olmadığı kanıtlanabilir. Ücretin mevcut delillerle şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi mümkün bulunmayan kimi durumlarda, yapılan iş, hizmet süresi ve diğer belirleyici özellikler belirtilmek suretiyle ilgili meslek örgütlerinden sorulmak suretiyle de belirlenebilir. Meslek örgütlerince bildirilen ücret miktarları tarafları ve mahkemeyi bağlayıcı nitelikte olmayıp, diğer bilgi ve belgelerle de desteklenmeleri gerekir.

Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için yine HMK’nun Geçici .... maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK’nun 289. maddesi gereğince tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür.

506 sayılı Kanunun 78. maddesinde ve 5510 sayılı Kanunun 82. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “...günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. 82. madde de bu düzenlemeye paralel bir hüküm içermektedir. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Somut uyuşmazlıkta; davacı, davalı işyerinde 01.03.2007-07.06.2013 tarihleri arasında depo sorumlusu olarak en son net 1450,00 TL ücretle çalıştığının tespitine karar verilmesini talep etmiş, Mahkemece, davacının davalı işyerinde 01.03.2007-07.06.2013 tarihleri arasında dönemin asgari ücretinin ....0889 katı ücretle çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Yerel mahkemece, tespitine karar verilen sürede davacının aldığı ücretin tespitinde, emsal ücret araştırması esas alınarak karar verilmiş ise de, yukarıdaki esaslar dahilindeki deliller celp edilip, değerlendirildikten sonra, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem hâlinde davalı şirkete iadesine, ....09.2016 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2009/14856, Karar No: 2010/11663, Tarih: 11.11.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/14856 E.  ,  2010/11663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Dış Tic. Tur. San. Ltd. Şti. ve diğeri aleyhine 24/07/2007 gününde verilen dilekçe ile haksız eyleme dayalı maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27/05/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, davalılardan ...’ne ait golf sahasının sulanması için su borusu ağı döşenmesi işinin diğer davalı ... Dış Ticaret İnşaat Turizm Sanayi Ltd Şti tarafından yapıldığını; işin görülmesi sırasında görev ve sorumluluğu altındaki bir çok sulama kanalının kırılarak zarara uğratıldığını belirterek, davalıların tazminat ile sorumlu tutulmalarını istemiştir.

Davalılardan ... Dış Ticaret İnşaat Turizm Sanayi Ltd Ş, projeye onay veren belediyenin, davacıya ait sulama kanallarının bulunduğu araziyi sulama bölgesinden çıkartarak imara açtığını, zaten yıkılacağı bildirilen sulama kanallarını kırarak çalışmaya devam etmelerinin bildirilmesi üzerine, 6 adet kanaleti yıktıklarını, diğerlerinin önceden yıkılmış olduğunu ileri sürerek, istemin reddedilmesini istemiş; diğer davalı ... de projenin işvereni olarak diğer davalı taşeronun sorumlu olduğu zararı kabul ettiğini bildirmiştir.

Yerel mahkemece, diğer sulama kanallarını davalıların kırdığının kanıtlanamadığı gerekçesiyle, 6 adet kanalet bedelinin ödetilmesine karar verilmiştir.

Dosyada bulunan bilirkişi raporları, davacı birlik ile davalılardan ... Dış Ticaret İnşaat Turizm Sanayi Ltd Ş arasındaki yazışmalar, birlik encümen kararı ve ... XIII. Bölge Müdürlüğü görevlilerince tutulan 24.01.2007 günlü tespit tutanağından; dava konusu su kanallarının yol ile davalıların yapmış olduğu kanal arasında kaldığı, dava konusu kanaletlerin tümünün davalılar tarafından Acısu deresinden su almak amacıyla kanal açıldığı sırada kırıldığı sonucuna varılmaktadır

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek zarar kapsamı belirlenip varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle, istemin bir bölümünün kabul edilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/11/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6569, Karar No: 2012/24943, Tarih: 27.12.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/6569 E.  ,  2012/24943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (...) Mahkemesi

Davacı, muvazaalı boşanma nedeniyle kesilen ölüm aylığının tekrar bağlanmasına, aksi yöndeki Kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, muvazaalı boşanma gerekçesi ile davacının aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptali ile kesilmiş bulunan aylığın yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, 5510 sayılı Yasa'nın 56/son maddesindeki düzenlemenin davacı hakkında uygulama olanağı bulunmadığından, davanın kabulü ile davacıya babası nedeniyle bağlanan ölüm aylığının kesilmesine ilişkin davalı Kurum işleminin iptaliyle kesilen aylığın ödenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 56. maddesinin ikinci fıkrası olup, uyuşmazlığın çözümünde sosyal güvenlik, sosyal güvenliğin amaç ve yöntemleri, sosyal sigortalar, sosyal güvenlik sistemi gibi kavram ve olguların değerlendirilmesine gereksinim bulunmaktadır.

Sosyal sigorta sistemlerinde sigortalılar veya hak sahipleri belli şartların yerine getirilmesi halinde sosyal edime (yardıma) hak kazanırlar. Sosyal edim ya da sosyal yardım hakkı kişilerin belli bir yardım ya da edim üzerinden yargısal yönden icrası mümkün kamusal talep hakkını ifade eder. Sosyal sigortalar; sosyal koruma, dayanışma, sosyal denkleştirme, zorunluluk ilkelerine dayanmakta olup, özellikle inceleme konusu 5510 sayılı Kanunun 56. maddesi yönünden önem arz eden sosyal koruma ilkesiyle, toplumun ekonomik ve sosyal yönden en fazla gereksinimi olan bireylerini/gruplarını koruma, güvenceye kavuşturma ve onlara hizmet amaçlanmakta, yaşamlarını sürdürebilmeleri için bu kişilerin sosyal güvenlik şemsiyesi altına alınması hedefi öne çıkmaktadır. Devletler tarafından amaç olarak benimsenen sosyal güvenlik genellikle sosyal sigortalar ile sosyal yardım ve hizmetler olarak adlandırılan iki temel yöntem uygulanmak suretiyle sağlanmaya çalışılmaktadır. İki ana rejimden meydana gelen Türk Sosyal Güvenlik Sisteminde, yardımlar genellikle devlet bütçesinden veya gönüllü özel yapılanmalardan karşılandığı, katılmasız veya primsiz rejim olarak adlandırılan sosyal yardım ve hizmetlerin yanı sıra sistemin temel dayanağını oluşturan ve ilgililerin herhangi bir maddi katkısının söz konusu olmadığı katılmalı veya primli rejimde bulunmaktadır.

Ülkemizde, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu, 1479 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kurumu Kanunu, 2925 sayılı Tarım İşçileri Sosyal Sigortalar Kanunu, 2926 sayılı Tarımda Kendi Adına Ve Hesabına Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kanunu, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanunu olmak üzere beş ana sosyal güvenlik yasası bulunmakta olup, bu mevzuatlarda düzenlenen sosyal güvenlik hakkı, Sosyal Sigortalar Kurumu, kısaca ... olarak adlandırılan Esnaf ve Sanatkarlar ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kurumu , Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı tarafından yerine getirilmekte iken, öncelikle 20/05/2006 tarihinde Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren örgütlenme yasası niteliğindeki 5502 sayılı Sosyal Güvenlik Kurumu Kanunu ile kamu tüzel kişiliğine sahip, idari ve mali açıdan özerk, Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK) kurularak, anılan üç kurum tek çatı altında bu Kurumda birleştirilmiş, sonrasında mevzuat birliğini sağlamaya yönelik olarak, istisnaları dışında 01/10/2008 günü yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanun kabul edilmiştir. Tüm modern sosyal güvenlik sistemlerinde yer alan ölüm sigortası, sigortalının yaşamını yitirmesi durumunda geride kalan ve hak sahibi olarak nitelendirilen (tanımlanan) kişilerin geleceklerini güvence altına almayı amaçlamaktadır. Söz konusu kanunlarda ... kazalarıyla meslek hastalıkları sigortası veya ölüm sigortası kollarından hak sahiplerine ölüm geliri, ölüm aylığı, dul ve yetim aylığı bağlanabilmesi için bazı koşullar öngörülmüş, bunlar arasında anne/baba üzerinden hayattaki kız çocuğuna veya eş üzerinden sağ kalan diğer eşe tahsis yapılabilmesi evli olmama şartına bağlanmıştır. 506 sayılı Kanunun 99. ve 1479 sayılı Kanunun 43. maddelerinde "hakkı doğuran olay tarihi" ibarelerine yer verilmiş, 5510 sayılı Kanunun 35. maddesinde "hak sahibi olma niteliğinin kazanıldığı tarih", 97. maddesinde "hakkın kazanıldığı tarih" ve "hakkın doğduğu tarih" sözcükleri kullanılmıştır. Kız çocuğuna anne/baba üzerinden ölüm geliri/aylığı veya yetim aylığı bağlanabilmesi için yalnızca ölümün gerçekleşmesi veya evli olunmaması yeterli bulunmayıp, tahsis için her iki olgunun bir arada varlığı gerekmektedir. Evli kız çocuğu kimi zaman boşanmayla, bazen de ölümle hak sahibi sıfatını kazanmakta, başka bir anlatımla, sigortalı anne/baba yaşamını yitirmesine karşın kız çocuğu evli ise hak sahibi olamamakta, evli olmayan kız çocukları ise sigortalı anne/baba hayatta olduğu sürece bu sıfatla anılmamakta ve her iki durumda da gelire/aylığa hak kazanılamamaktadır. Şu durumda, evli kız çocuğu bazen boşanmayla, kimi zaman da ölümle ve hangisi daha sonra ise o tarihte hak sahibi olmaktadır. Dolayısıyla, hak sahibi olma niteliğinin kazanıldığı tarih (Hakkın kazanıldığı tarih-Hakkın doğduğu tarih-Hakkı doğuran olay tarihi) değişkenlik arz etmektedir.

Anılan beş temel kanunda yer almayan inceleme konusu norm ilk kez 5510 sayılı Kanunun " Gelir ve aylık bağlanmayacak haller" başlığını taşıyan 56. maddesinin ikinci(son) fıkrasında düzenlenerek 01/10/2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Fıkrada "eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar 96. madde hükümlerine göre geri alınır" düzenlemesine yer verilmiştir. Öncelikle belirtilmelidir ki, inceleme konusu hükmün Anayasaya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesine yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28/04/2011 tarihinde verilen karar ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu kuşkusuzdur.