muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5918, Karar No: 2013/5535, Tarih: 09.10.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/5918 E.  ,  2013/5535 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, icra takibine davalının vaki itirazının iptâli istemiyle açılmış; mahkemece, davanın reddi ile davalı yararına %40 oranındaki 18.060,80 TL kötüniyet tazminatına hükmedilmesine karar verilmiş ve verilen karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

... 3. İcra Müdürlüğü'nün 2010/3782 takip sayılı dosyası kapsamından; davacı şirket tarafından, davalı hakkında adî takip yoluyla başlatılan icra takibinde, 45.152,00 TL asıl alacağın yıllık %15 ticari reeskont faiziyle birlikte tahsilinin istendiği, takip borçlusu davalının süresindeki itirazı sonucu takibin durduğu anlaşıldığı gibi; itirazın iptâli davasının da bir yıllık süresi içerisinde açılmış olduğu tespit olunmuştur. Taraflar arasında, davalıya ait taşınmazlardaki fidanların bakımına ilişkin "sözlü anlaşma" yapıldığı ve yüklenilen tüm işin davalı iş sahibine teslim ve onun tarafından kabul edildiği; iş bedelinin de götürü olarak 121.594,28 TL olduğu hususları çekişmeli olmayıp, tarafların kabulündedir. Yanlar arasındaki uyuşmazlık, davalı tarafından savunulduğu gibi, iş bedelinin davalı tarafından, davacı yükleniciye tamamen ödenmiş olup olmadığına yöneliktir.

Yüklenici davacı tarafından düzenlenen 11 adet faturanın 8 adedi “kapalı” olarak düzenlenmiş ise de; 20.08.2010 tarihli, 8770 numaralı, 21.240,00 TL bedelli, 17.09.2010 tarihli, 8775 numaralı 18.880,00 TL bedelli ve 01.11.2010 tarihli, 8785 numaralı, 18.880,00 TL bedelli faturalar, açık faturalardır. Sözleşme konusu işin, yüklenici tarafından tamamlanmış olarak davalı iş sahibine teslim edilmiş olduğu davalı tarafından da kabul edilmiş olduğuna göre; somut olayda uygulanması gereken 818 Sayılı Borçlar Kanunu'nun 364. maddesi hükmü gereğince, takip ve dava konusu iş bedelini, davacı yüklenicinin isteme

hakkı doğmuştur. 6100 Sayılı HMK'nın geçici 1/II. maddesi hükmü gereğince, uygulanması gereken 1086 Sayılı HUMK'nın 288. maddesi hükmü gereğince, davalının iş bedeline mahsuben yaptığı ödemeleri yazılı delille kanıtlaması gerekir. Davalı tarafından yazılı delil başlangıcı niteliğinde delil sunulmadığından HUMK'nın 292. maddesi; karşı tarafın onayı bulunmadığı içinde aynı Kanunun 289. maddesi hükümleri gereğince davalı, ödemelerini “tanık” delili ile kanıtlayamaz. Ancak; davalı, yemin deliline dayanmış bulunduğundan ödeme savunmasını kanıtlayabilmesi için davacıya yemin önerme hakkının bulunduğunun mahkemece, davalıya hatırlatılması ve yemin önerilmesi durumunda buna ilişkin yargılama işlemleri yapılarak, önerilen yeminin eda edilip edilmemesi dikkate alınarak varılacak sonuç itibariyle dava ve takip konusu davacı alacağının tamamen veya kısmen ödenip ödenmediğinin belirlenmesi durumuna göre davanın çözüme bağlanması gerekmektedir.

Diğer yandan, İİK'nın 67. maddesi hükmü gereğince, icra takip borçlusu yararına “kötüniyet” tazminatına hükmedilebilmesi için icra takip alacaklısının, icra takibinde kötüniyetli olduğunun borçlu tarafından yasal delillerle kanıtlanmış ve ayrıca kötüniyet tazminatının istenmiş olması zorunludur. Somut olayda ise; yukarıda açıklanan hususlarda gözetildiğinde takip alacaklısı davacının kötüniyetli olmadığı açıkça anlaşıldığı gibi; davalı tarafından da yasal delillerle kanıtlanmıştır. Bu yasal nedenle de mahkemece davalı yararına kötüniyet tazminatına hükmedilmesi de doğru olmamıştır.

Açıklanan sebeplerle karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 09.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11148, Karar No: 2010/2127, Tarih: 25.02.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/11148 E.  ,  2010/2127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08/05/2008 tarih ve 2006/390-2008/252 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette azınlık pay sahibi olduğunu, davalı şirketin 31.05.2006 tarihli olağan ve olağanüstü genel kurul toplantısı yapılmasına ilişkin olarak alınan yönetim kurulu kararının geçerli olmadığını, anılan genel kurulda alınan sermaye artırımı kararının kanuna ve afaki iyiniyet kurallarına aykırı bulunduğunu, ortaklığın mali durumu gerektirmediği halde alınan sermaye artırımı kararı ile müvekkilinin pay oranının küçültülmesinin amaçlandığını, şirketin sermaye artırımına ihtiyacının olmadığını, ayrıca TTK’nun 348 nci maddesine dayalı özel denetçi tayin edilmesine ilişkin istemlerinin de sözkonusu genel kurulda reddedildiğini, özel denetçi atanması için gerekli koşulların oluşmuş bulunduğunu ileri sürerek, 31.05.2006 tarihinde yapılan genel kurul toplantısında alınan kararların toplantı yapılmasına ilişkin yönetim kurulu kararının usulsüzlüğü nedeniyle iptaline, bu nedenle iptaline karar verilmediği takdirde esas sermaye artırımına ilişkin kararın kanuna ve afaki iyiniyet kurallarına aykırılığı nedeniyle iptaline ve özel denetçi tayinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının iddialarının hiçbir yasal temele dayanmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre çağrıda yapılan usulsüzlüğün başlıbaşına genel kurul kararlarının iptalini gerektirmediği, sermaye artırımının şirketin hacmine göre uygun olduğu, herhangi bir kötüniyet unsurunu barındırmadığı, davacının özel denetçi tayinine yönelik istemi konusunda kesin ve inandırıcı bir delilin de dosyaya sunulmamış olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 25.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2920, Karar No: 2009/6539, Tarih: 19.10.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/2920 E.  ,  2009/6539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalılar vekilince temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkili şirkete trafik sigortalı, davalıların malik ve sürücüsü oldukları aracın alkollü olarak kullanımı sırasında meydana gelen kaza sonucu, zarar gören karşı araç malikine poliçe kapsamında 1.487.00 YTL ödendiğini belirterek, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları B.4/d maddesi uyarınca, belirtilen miktarın ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili duruşmadaki beyanında, kusur oranını ve tazminat miktarını kabul etmediklerini bildirmiştir.

Mahkemece, toplanan delillere, benimsenen bilirkişi raporuna ve kusur durumuna göre, davalı sürücünün, aldığı aşırı alkolün etkisi altında güvenli sürüş yeteneğini kaybederek tam kusuru ile kazaya neden olduğu, davacı sigorta şirketinin hasar gören araç malikine ödediği gerçek tazminatı davalılardan rücu hakkının bulunduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 1.416.00 YTL'nın 28.12.2005 ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, fazla istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

2-Dava, trafik sigorta poliçesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

2918 sayılı KTK.’nun 48. maddesinde; alkollü içki alması nedeniyle güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu ifade edilmiştir.

Karayolları Trafik Yönetmeliğinin "Uyuşturucu ve Keyif Verici Maddeler ile İçkilerin Etkisinde Araç Sürme Yasağı" başlıklı 97. Maddesinde alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli sürme yeteneğini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu açıklandıktan sonra, konu ile ilgili olan "b-2" bendinde, "alkollü içki almış olarak kandaki alkol miktarına göre araç sürme yasağı kenar başlığı altında; alkollü içki almış olarak araç kullandığı tespit edilen diğer araç sürücülerinden kandaki alkol miktarı 0.50 promil üstünde olanların araç kullanamayacakları açıklanmıştır.

Ayrıca, Zorunlu Mali Mesuliyet Sorumluluk Genel Şartları’nın B.4.d maddesinde; tazminatı gerektirin olay işletenin veya eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin veya motorlu aracın hatır için karşılıksız olarak kendilerine verilen kişilerin uyuşturucu veya keyif verici maddeler almış olarak aracı sevk ve idare etmeleri esnasında meydana gelmiş veya olay yukarıda sayılan kişilerin alkollü içki almış olmaları nedeniyle aracı güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş bulunmalarından ileri geliyorsa sigortacının sigorta ettirene rücu hakkı olduğu açıklanmıştır.

Bununla birlikte, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları’nın B.4.d maddesinin dayanağını teşkil eden KTK'nun 48. Maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup, aynı maddenin 2. fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine olanak tanıyan hükümde, yasaklama yetkisi yönetmeliğe bırakılmış olmadığından, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 97. maddesinde,yukarıda anılan yasa hükmü tekrarlandıktan ve müteakip, uyuşturucu veya keyif verici maddeler ile alkollü içkilerin oranlarının ne şekilde saptanacağı belirlendikten sonra, yasada yer alan hükmü dikkate almadan salt 0.50 promilin üstünde alınan alkol miktarına göre araç kullanma yasağı getirilmesinin yasal dayanağı bulunmadığından geçersiz bulunmaktadır. Geçersiz yönetmelik hükümlerinin yasaya aykırı bir şekilde genel şart olarak kabulü de mümkün değildir.

O halde, hasarın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla, sürücünün alkollü olması tek başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Üstelik, böyle bir durumda hasarın teminat dışı kaldığının ispat yükü TTK'nun 1281. maddesi hükmü gereğince sigortacıya düşmektedir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurlarında olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin saptanması durumunda, oluşan hasarın poliçe teminatı dışında kalacağından davanın reddine, aksi halinde kabulüne karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir. (YHGK 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7.4.2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2.3.2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713 sayılı ilamları).

Somut olayda; yargılama sırasında İTÜ öğretim üyesi bilirkişiden alınan 04.01.2007 tarihli raporda; kaza anında sürücünün %241 promil alkollü ve %100 oranında kusurlu olduğu, olayın münhasıran alkol nedeniyle meydana geldiği belirtilmiş ise de, bilirkişi heyetinde nöroloji uzmanı bulunmadığından, rapor yukarıda açıklanan ilkeler karşısında hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş, sürücünün alkol aldığı kabul edilerek, kazanın münhasıran alkolün etkisi altında olup olmadığı üzerinde durulmalı, içinde nörolog doktorun da bulunduğu uzman bilirkişi kurulundan rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2-Davalı sürücü ..., sigorta sözleşmesinin tarafı olmadığından, aleyhine açılan davanın husumet nedeniyle reddi gerekirken, sigortalı araç maliki ile birlikte tazminattan sorumlu tutulması da isabetli değildir.

SONUÇ:Yukarıda (l) ve (2) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, hükmün davalılar yaranına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 19.10.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5636, Karar No: 2020/3349, Tarih: 14.09.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/5636 E.  ,  2020/3349 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : KAYSERİ 9. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesi'nin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişiklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesi'nin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Uyulmasına karar verilen Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 14.06.2016 tarihli ilamında da belirtildiği üzere; sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle bu hususun Cumhuriyet Başsavcılığından ve Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden sorularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, 14/09/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14311, Karar No: 2013/20414, Tarih: 14.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/14311 E.  ,  2013/20414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27.12.2011 gün ve 2010/721-2011/641 sayılı kararı bozan Daire’nin 02.04.2013 gün ve 2012/16552-2013/6531sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında müvekkiline ait “VİVA TV” logolu televizyon kanalının yayınlarının kablo TV abonelerine ulaştırılması amacıyla sözleşme imzalandığını, sözleşme kapsamında yayınların K22 frekans bandından seyircilere ulaştırıldığını, ancak TV frekans bandının K49 olarak değiştirildiğinin bildirildiğini, bu değişikliğin sözleşmeye ve kanuna aykırılık taşıdığını, kanalın izlenirliğini azaltacağını ileri sürerek, davalının müvekkiline ait “VİVA TV” logolu televizyon kanalının frekans bantlarını değiştirmek sureti ile oluşturduğu muarazanın giderilmesini ve müvekkiline ait televizyon kanalının yayınlarının önceki frekans bantlarından iletilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 14.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10353, Karar No: 2013/17953, Tarih: 16.12.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/10353 E.  ,  2013/17953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davalı idare vekili mahkeme kararını temyiz etmiş ise de, ödenmesi gereken temyiz harcının alındığına dair belge ya da bilgi dosya içerisinde bulunmamaktadır.

Temyiz harcı alınmışsa harcın alındığına dair belgenin dosyasına konulması ve dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, alınmamışsa HUMK.nun 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen 434.maddesinin 3.fıkrası uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanmasından,

2-Dava konusu 8319 ada 1 parsel sayılı taşınmaza 1994 yılında el atıldığı bilidirildiğinden, bu tarih itibariyle dava konusu taşınmazın imar planı içinde olup olmadığının, imar planı içinde ise imara alınış tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumunun, etrafının meskûn bulunup bulunmadığının, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı, belediye sınırları içinde bulunup bulunmadığının, beldenin gelişme yönünde olup olmadığının ilgili belediye başkanlığından,

3-Dava konusu 8319 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 06.04.2012 olan değerlendirme, emsal alınarak incelenen Karslılar Mahallesi 8317 ada 4 parsel sayılı taşınmazın ise 31.08.2006 olan satış tarihleri itibariyle; imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri olup olmadıkları, imar uygulaması görmüşlerse düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediği, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

4-Dava konusu 8319 ada 1 parsel sayılı taşınmaz ile somut emsal alınarak incelenen Karslılar Mahallesi 8317 ada 4 parsel sayılı taşınmazın bulundukları cadde ve sokak itibariyle belediyece belirlenen 2012 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

Sorularak, alınacak yazı cevaplarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7076, Karar No: 2014/5018, Tarih: 08.09.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/7076 E.  ,  2014/5018 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Antalya 8. Asliye Hukuk Hakimliği

Tarihi :06.06.2013

Numarası :2012/222-2013/216

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 818 sayılı Borçlar Yasası'nın 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak ve manevi giderim istemine ilişkindir.

Yerel mahkemede görülen davanın yapılan açık yargılaması sonucunda davanın kısmen kabulüyle 3.779,27 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davacının evinde bulunan ve davalı tarafından eksik ve ayıplı yapıldığı anlaşılan girişteki 2,75-2,80 ölçülerindeki 7,70 m2 vestiyerin, yatak odasında bulunan 2,55-1,40, 2,55-1,40, 0,58-1,03 ölçülerindeki 3,57 m2 1. modül, 3,57 m2 2. modül, 0,60 m2 3. modül dolaplarla 1,82-1,40 m2 ölçülerindeki 2,55 m2 alanı olan sürgü kapaklı dolabın ve 0,70- 0,80 m2 ebatlarında 0,56 m2 alanı olan aynalı lavabo dolabının mevcut haliyle sözleşme ve taşıma masrafları davalıya ait olmak üzere davalıya iadesine, davacının manevi giderim isteminin reddine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davalının diğer temyiz itirazının incelenmesine gelince;