muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/10452, Karar No: 2021/8290, Tarih: 14.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/10452 E.  ,  2021/8290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun 27/11/2015 tarihli temyiz isteminin sadece mala zarar verme suçundan hükmedilen adli para cezasına ilişkin olduğu; suça sürüklenen çocuk müdafiinin 26/11/2015 tarihli temyiz isteminin tüm suçlardan kurulan hükümlere ilişkin olduğu, Mahkemenin 17/12/2015 tarihli, 2014/361 Esas, 2015/433 Karar sayılı ek kararı ile sadece suça sürüklenen çocuk müdafiinin mala zarar verme suçuna yönelik temyiz isteminin reddine karar verildiği, ek kararın suça sürüklenen çocuk müdafiine tebliğ edildiği ve temyiz edilmediği belirlenerek yapılan incelemede;

I- Mala zarar verme suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II- Hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20/11/2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- Daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olan ve fiili işlediği tarihte 18 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan kısa süreli hapis cezasının, 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi gereğince, aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 14/04/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27114, Karar No: 2012/22082, Tarih: 20.12.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/27114 E.  ,  2012/22082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 2003 ve 2004 takvim yıllarında işlenen suçlardan mahkumiyet

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 20.12.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3628, Karar No: 2010/4106, Tarih: 08.04.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/3628 E.  ,  2010/4106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 13/06/2007 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/12/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayın oluş biçimi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 5.000,00 YTL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı yararına 2.500,00 YTL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

Dava konusu olayın oluş biçimi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 5.000,00 YTL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı yararına 2.500,00 YTL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat tutarına ilişkin ikinci paragrafında yer alan "…5.000,00…" biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine "…2.500,00…" sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin üçüncü paragrafının tümden silinerek yerine üçüncü paragraf olarak "Peşin alınan harç, alınması gereken karar harcını karşıladığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına," biçimindeki tümcenin yazılmasına; davacı yararına vekalet ücreti takdirine ilişkin beşinci paragrafında yer alan "…600,00…" biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine "…500,00" sayı dizisinin yazılmasına; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/04/2010 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Davacı, İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2006/26 Esas sayılı dosyasında bir kısım müdahiller vekili, davalı ise aynı dosyanın sanıklarından biri olarak yer almıştır. Davaya konu davalı tarafından mahkemeye verilen 24/11/2006 havale tarihli dilekçede bu dosyaya verilmiştir.

Davacı avukatın müdahil olan müvekkilleri adına içinde davalının da bulunduğu sanıklar aleyhine gerçekliği kanıtlanmayan iddialarda bulunması, vekilliğini kişiselleştirip davalı hakkında "İt herif" demesi, bu hakaretinden dolayı davacı avukatın mahkum olması, kişilik haklarına saldırı oluşturduğu gerekçesi ile dava konusu edilen ve İstanbul 2.Ağır Ceza Mahkemesi'ne verilen 24/11/2006 tarihli dilekçede davacı avukatla ilgili yazılan hususların davalının bu dosya için vermiş olduğu 06/07/2007 tarihli cevap dilekçesindeki açıklamalar ve açıklamaları doğrulayan cevap dilekçesi ekinde bulunan ve davalının sanık olarak yargılandığı Ağır Ceza Mahkemesi dosyasındaki tutanak, beyan ve belgelere ait belge fotokopileri göz önüne alındığında, davalının kendileri hakkındaki suçlamalar ve bu suçlamalarla ilgili ileri sürülen delillere karşı savunma kapsamında kaldığı, savunmaların belgelere dayalı olarak doğru olduğu, davalının davacı avukatı, Adalet Bakanlığı'na şikayet ettiği dilekçede de aynı hususlara yer verildiği, davalı hakkında davaya konu suçlamalardan dolayı açılmış ve sabit olmuş herhangi bir ceza davasının da bulunmadığı anlaşılmakla ortada tazminatı gerektirir bir hukuka aykırılık bulunmadığından açılan davanın reddine karar verilmesi düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun görüş ve kararlarına katılmıyorum. 08/04/2010
Yargıtay — Esas No: 2011/7430, Karar No: 2012/4006, Tarih: 30.05.2012

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2011/7430 E.  ,  2012/4006 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı SS ... Konut ... Kooperatifi ile davalılar 1-... Plastik ... Elemanları San. ve Tic. A.Ş 2-... arasındaki davadan dolayı ... 5. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 02.12.2010 gün ve 2008/487-2010/690 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Yerel mahkeme kararı davalı ...’nın karar başlığında gösterilen ... Mahallesi, ... Sokak No:4/1 .../... adresine tebliğe çıkarılmış olup dağıtım esnasında adresin kapalı olması, sağlıklı bilgi alınacak kimsenin bulunmaması nedeniyle Tebligat Yasası’nın 21. maddesi uyarınca karar tebliği yapılmıştır. Oysa dosyada mevcut ... Emniyet Müdürlüğü’nün 16.05.2008 tarihli yazısı ekindeki tutanakta adresin ... Mahallesi, ... ... Sokak, No:4/3 .../... olarak tespit edilmiştir. Bu durumda tebligat yanlış adrese çıkarılmış olup usulüne uygun tebliğ edilmemiştir. İlgilinin tespit edilen adresine kararın tebliği ile temyiz süresi de beklendikten sonra tekrar dairemize gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23969, Karar No: 2012/44684, Tarih: 31.10.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/23969 E.  ,  2012/44684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, Konut dokunulmazlığını bozma, Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın gerekçeli kararın tebliğ edildiği tarihte Eskişehir Günyüzü İlçe Jandarma Komutanlığı’nda asker olduğu, ancak tebligatın daha önce bildirdiği ev adresinde annesi Necdiye Ekin’e yapıldığı, askeri şahıslara tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanununun 14.maddesine göre kıta kumandanı ve müessese amiri gibi en yakın üste yapılması gerektiğinden, yapılan tebligatın usulsüz olduğu ve sanığın öğrenme üzerine temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan hüküm kurulurken uygulanan maddenin 5237 sayılı TCK.nun 116/1.maddesi yerine aynı Kanunun 119/1. maddesinin yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA, 31/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2272, Karar No: 2019/4630, Tarih: 01.07.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/2272 E.  ,  2019/4630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davada Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi ile Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, boşanmadan sonra açılan katkı payı alacağı istemine ilişkindir.

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince; Dinar Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesinin 01/11/2018 tarih, 2017/38 Esas - 2018/363 Karar sayılı kararı istinaf incelemesine konu edilmiştir. Hakimler ve Savcılar Kurulunun 06.06.2018 tarih ve 217 sayılı kararı uyarınca karar tarihi itibariyle Afyonkarahisar Mahkemelerinden verilen kararların istinaf incelemesini yapmaya Konya Bölge Adliye Mahkemesi yetkili ve görevli olduğu gerekçesiyle dosyanın, istinaf incelemesine yetkili ve görevli Konya Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere ilk derece mahkemesine geri çevrilmesine karar verilmiştir.

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi yargılama devam ederken davacı tarafından dava konusu taşınmazın tapu kaydına ihtiyati tedbir şerhi konulması talep edilmiş, mahkeme tarafından bu talebin reddine karar verilmiş, bu kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi 2017/1813 Esas - 2017/1285 Karar sayılı ilamı ile davacının istinaf talebini kabul ederek İlk Derece Mahkemesinin ihtiyati tedbir talebinin reddine ilişkin kararı kaldırıp, dava konusu taşınmaza ihtiyati tedbir şerhi konulmasına karar vermiştir.

İlk Derece Mahkemesi tarafından davanın esası ile ilgili karar verildiği, bu kararın istinaf edildiği, her ne kadar 03/09/2019 tarihinden itibaren istinafa konu olan kararı veren İlk Derece Mahkemesi, Konya Bölge Adliye Mahkemesi yargı sınırları içerisinde kalmış ise de, daha önce Mahkeme tarafından verilen ara kararın istinaf incelemesinin Antalya Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapıldığı, Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin kuruluş görev ve yetkileri hakkında kanuna eklenen ve ''Yargı Çevresinin Değişmesi'' başlığını taşıyan Ek Madde 1 dikkate alınarak Antalya Bölge Adliye Mahkemesinin davanın esası hakkında verilen kararla ilgili olarak görevli olduğu, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 2018/5987 Esas - 2018/8404 Karar, 2018/4984 Esas - 2018/6682 Karar, 2018/2547 Esas - 2018/4558 Karar, 2019/988 Esas - 2019/1842 Karar sayılı ilamlarında bu yönde olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 22. maddesi uyarınca "Yetkili mahkemenin bir davaya bakmasına herhangi bir engel bulunduğu yahut iki mahkeme arasında yargı çevrelerinin sınırlarının belirlenmesinde tereddüt ortaya çıktığı takdirde, yetkili mahkemenin tayininde, ilk derece mahkemeleri için bölge adliye mahkemelerine, bölge adliye mahkemeleri için Yargıtaya başvurulur."

6100 sayılı HMK'nın 22. maddesi uyarınca "Yetkili mahkemenin bir davaya bakmasına herhangi bir engel bulunduğu yahut iki mahkeme arasında yargı çevrelerinin sınırlarının belirlenmesinde tereddüt ortaya çıktığı takdirde, yetkili mahkemenin tayininde, ilk derece mahkemeleri için bölge adliye mahkemelerine, bölge adliye mahkemeleri için Yargıtaya başvurulur."

HMK'nın "Kanun Yolları" başlıklı sekizinci kısmının birinci bölümünde "istinaf” kanun yolu düzenlenmiş ve 341. maddesinin (1) numaralı fıkrasında "İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabilir" hükmünü içermektedir.

HMK'nın 391/3. ve 394/5. maddelerinde ihtiyati tedbire dair belirtilen (ilk derece) mahkeme kararlarına karşı kanun yoluna başvurulabileceği öngörülmüş; bu kanun yolunun ne anlama geldiği ise HMK'nın 341/1. maddesinde "ilk derece mahkemelerinden verilen ... ihtiyati tedbir... taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabilir" hükmü ile istinaf olarak açıkça belirtilmiştir.

694 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 136. maddesi ile 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri hakkında Kanuna Ek 1. maddenin 1.fıkrasında:"Bölge Adliye Mahkemelerinin yargı çevresinin 25. madde uyarınca değişmesi halinde, bu değişikliğinin uygulanması durumunda Resmi Gazetede belirlenen tarihten önce ilk derece mahkemelerince verilen kararların istinaf incelenmesinde, karar tarihi itibariyle yetkili Bölge Adliye Mahkemelerince yargı çevresinin değiştiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilemez. Yargı çevresinin değiştirilmesinden önce istinaf incelemesinden geçen dosyalar, yeniden istinaf incelemesine konu edilmesi halinde de ilk incelemeyi yapan bölge adliye mahkemesince sonuçlandırılır.

Dosya kapsamında Dinar Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesinin 06/02/2017 tarihli davacının tedbir talebinin reddine karar verildiği, karara karşı davacı tarafından süresi içinde istinaf kanun yoluna başvurulduğu, başvuru üzerine dosyanın Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesine gönderildiği, 2. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonucunda 05/10/2017 tarihinde davacının istinaf talebini kabul ederek İlk Derece Mahkemesinin ihtiyati tedbir talebinin reddine ilişkin kararı kaldırıp, dava konusu taşınmaza ihtiyati tedbir şerhi konulmasına kararı verildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince; Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 01/07/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8484, Karar No: 2019/11588, Tarih: 10.10.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/8484 E.  ,  2019/11588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Hakaret, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından yargılanan sanık hakkında hakaret suçundan açılan kamu davasının şikayetten vazgeçme nedeniyle düşmesine karar verilmesi karşısında, sanıkla ilgili olarak müdafisi tarafından sunulan avukatlık hizmetinin bölünmesi mümkün olmayıp bu kapsamda beraat ettiği suçlar yönünden vekalet ücretine hükmedilemeyeceğinden, tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükümleri usul ve kanuna uygun bulunduğundan, sanık müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 10.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/593, Karar No: 2009/761, Tarih: 13.02.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/593 E.  ,  2009/761 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı İdris Niyazi Kıranoğlu davasında, Edremit 1. Noterliğince düzenleme şeklinde yapılan 17.02.1995 tarih ve 2951 yevmiye numaralı sözleşmenin geriye dönük olarak feshine ve 126.320,00 TL gecikme tazminatının davalı kooperatiften tahsiline karar verilmesini istemiş; davacı ... Ufuk Kent Konut Yapı Kooperatifi vekili ise, taraflar arasındaki 17.12.1995 tarihli sözleşmeye müdahale edilerek sözleşme konusu işin tesliminin 31.12.2004 olarak düzeltilmesini ve ayrıca arsa sahibi davalıya verilmesi sözleşme ile kararlaştırılan 16 adet villanın 15 adete düşürülmesini dava etmiş; mahkemece, davacı-k.davalı İdris Niyazi Kıranoğlu’nun sözleşmenin feshi davasının kabulü ile arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin ileriye dönük olarak feshine, gecikme tazminatı (cezası) talebinin reddine, davacı-k.davalı kooperatifin birleşen davasının ise tamamen reddine karar verilmiş ve verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Edremit 1. Noterliğince doğrudan düzenlenen 17.02.1995 tarih ve 2951 yevmiye numaralı “Düzenleme Şeklinde Kat Karşılığı İnşaat ve Gayrimenkul Satış Vaadi Mukavelesi” başlıklı sözleşme, Borçlar Kanunu’nun 355. maddesinde tanımlanan eser sözleşmesinin bir türü olup, karşılıklı hak ve borçları içeren, tam iki yanlı niteliğindeki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesidir. Edremit Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2005/153-182 sayılı veraset ilâmına göre, 17.02.2005 tarihinde vefat eden İdris Niyazi Kıranoğlu tarafından arsa sahibi; SS Altınoluk Ufuk Kent Konut Yapı Kooperatifi yönetim organınca da yüklenici sıfatlarıyla yanlar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalanmıştır. Yüklenici kooperatif, sözleşme konusu (107) numaralı parsele sözleşmede öngörülen koşullarla 48 adet tripleks villa yapmayı ve 16 adedini arsa sahibine teslim etmeyi yüklenmiştir.

Arsa sahibi davacı, vefatı ile tüm mirasçıları yüklenici kooperatifin, verilen sürelere rağmen sözleşme uyarınca yüklendiği edimini ifa etmediğini ve teslimde temerrüde düştüğünü ileri sürerek sözleşmenin geriye etkili olarak feshini ve 126.320,00 TL gecikme tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.