muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/22100, Karar No: 2016/5839, Tarih: 12.05.2016

un 12/2 maddesine göre; "Genel Müdürlük; bu Kanun kapsamındaki görevleri dolayısıyla yapacağı işlemler yönünden, katma değer vergisi ve özel tüketim vergisi hariç, her türlü vergi, resim, harç ve paydan, tapu ve kadastro işlemlerinden kaynaklanan her türlü döner sermaye ücretinden muaftır. Ancak, yargı harçlarının Genel Müdürlüğün haklılığı nispetinde karşı taraftan tahsiline ilgili merciince karar verilir." hükmü düzenlenmiştir.

Mahkemece; davalı ...'nün harçtan muaf olmasına rağmen hüküm fıkrasında yargılama giderlerinden sorumlu tutulmuş olması doğru değil bozma sebebi ise de; bu yöndeki yanılgının giderilmesi de yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte bulunmadığından 6100 sayılı HMK.nın geçici 3/2 maddesi delaletiyle mülga 1086 sayılı HUMK.nın 438/7 maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı... vekilinin sair, davacılar vekilinin ve davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı Karayolları vekili hükmün 11.bendinde yer alan "Karayolları Genel Müdürlüğü" ibaresinin çıkarılarak hükmün bu haliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8145, Karar No: 2017/6397, Tarih: 06.12.2017

**10. Ceza Dairesi         2014/8145 E.  ,  2017/6397 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Olay tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre; suç konusu uyuşturucu maddenin ele geçirildiği Aktaş Mahallesi .... adresinde suç tarihi itibari ile kim veya kimlerin ikamet ettiklerinin muhtarlık kayıtlarından araştırılması, bu kişilerin kimliği tespit edilerek olay hakkında tanık olarak dinlenilmelerinden sonra sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gözetilmeden eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanıklar ... ve ... müdafii ile sanık ...’in temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin, hükümlerin BOZULMASINA, 06/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2720, Karar No: 2022/18889, Tarih: 14.11.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/2720 E.  ,  2022/18889 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 14.03.2022 tarih ve 2020/14364 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 14.04.2022 tarih ve KYB-2022/42667 sayılı ihbarname ile;

Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Dikili Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 17/03/2020 tarihli ve 2018/2797 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına ilişkin Bergama Sulh Ceza Hâkimliğinin 09/07/2020 tarihli ve 2020/802 değişik iş sayılı kararının "3194 sayılı İmar Kanunu'na 7143 sayılı Kanun'un 16. maddesi ile eklenen geçici 16. maddesinde yer alan, "Afet risklerine hazırlık kapsamında ruhsatsız veya ruhsat ve eklerine aykırı yapıların kayıt altına alınması ve imar barışının sağlanması amacıyla, 31/12/2017 tarihinden önce yapılmış yapılar için Çevre ve Şehircilik Bakanlığı ve yetkilendireceği kurum ve kuruluşlara 31/10/2018 tarihine kadar (31/12/2018 tarihine kadar uzatılmıştır) başvurulması, bu maddedeki şartların yerine getirilmesi ve 31/12/2018 tarihine kadar kayıt bedelinin ödenmesi halinde Yapı Kayıt Belgesi verilebilir. Yapı Kayıt Belgesi yapının kullanım amacına yöneliktir..." şeklindeki,

Çevre ve Şehircilik Bakanlığının Yapı Kayıt Belgesi Verilmesine İlişkin Usul ve Esaslara İlişkin Tebliğ'in 10. maddesinde yer alan "..(2) (Değişik:RG-20/9/2018-30541) Yapı Kayıt Belgesi düzenlenmesi safhasında e-Devlet sistemi üzerinden veya kurum ve kuruluşlara yapılan müracaatta yalan beyanda bulunulması durumunda; a) Yapı Kayıt Belgesi bedeli eksik olarak ödenmiş ise müracaat sahibince e-Devlet üzerinden gerekli düzeltme işlemi yapılması ve eksik olanmeblağın ödenmesi sağlanarak, duruma uygun yeni Yapı Kayıt Belgesi düzenlenir. Eksik olan meblağın ilgilisince ödenmemesi halinde verilmiş olan Yapı Kayıt Belgesi iptal edilir, daha önce yatırılmış olan bedel iade edilmez ve yalan beyanda bulunan hakkında 5237 sayılı Kanunun 206 ncı maddesi uyarınca suç duyurusunda bulunulur.." şeklindeki düzenlemeler ile,

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 28/06/2018 tarihli ve 2016/1023 esas, 2018/5983 karar sayılı ilâmında yer alan, "..5237 sayılı TCK'nın 206. maddesinde düzenlenen ve doktrinde "fikri sahtecilik" olarak adlandırılan "resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunmak" suçunun oluşabilmesi için, kişinin açıklamaları üzerine bir resmi belge oluşturulması ve bu belgenin beyanın doğruluğunu ispat edici bir güce sahip olması gereklidir. Maddenin gerekçesinde de belirtildiği üzere beyanı alan memur bu beyanın doğruluğunu araştırıp daha sonra edindiği kanaate göre resmi belgeyi düzenlemek durumunda ise, bir başka ifade ile resmi belge sadece kişinin (sanığın) beyanına göre değil de memur tarafından yapılacak inceleme sonucuna göre meydana getirilmekte ise bu maddede tanımlanan suç oluşmayacaktır.." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında,

7143 sayılı Kanun ile 3194 sayılı İmar Kanun'a eklenen Geçici 16. maddenin 1. fıkrasına göre afet risklerine hazırlık kapsamında ruhsatsız veya ruhsat ve eklerine aykırı yapıların kayıt altına alınması ve imar barışının sağlanması amacıyla, 31/12/2017 tarihinden önce yapılmış yapılar için Çevre ve Şehircilik Bakanlığı ve yetkilendireceği kurum ve kuruluşlara 31/10/2018 tarihine kadar başvurulması, anılan maddedeki şartların yerine getirilmesi ve 31/12/2018 tarihine kadar kayıt bedelinin ödenmesi halinde Yapı Kayıt Belgesi verilebileceği, başvuruya konu yapının ve arsasının mülkiyet durumu, yapı sınıf ve grubu ve diğer hususların Bakanlık tarafından hazırlanan Yapı Kayıt Sistemine yapı sahibinin beyanına göre kaydedileceği, somut olayda ...,... ilçesi ... ada 6 nolu parselde bulunan taşınmaz için 4240974, 5056607, 5072497 ve 5073230 nolu başvurular üzerinden 25/03/2019 tarihli ve ... belge nolu yapı kayıt belgesinin düzenlendiği, 23/07/2018 ve 10/10/2018 tarihli Google Earth uydu görüntülerinin incelenmesinde yapı kayıt belgesine esas yapının 31/12/2017 tarihinden sonra inşa edildiğinin tespit edildiği, 26/11/2019 tarihli ve 354 sayılı tutanak ile Yapı Kayıt Belgesinin iptal edildiği anlaşılmakla, yapı kayıt belgesinin düzenlenmesi sonrasında Google Earth uydu görüntülerinin incelenmesi ve basit bir araştırmayla yapının 31/12/2017 tarihinden sonra inşa edildiğinin tespit edilerek yapı kayıt belgesinin iptal edildiği, bu nedenle sanığın görevli memurları aldatabilecek, hile oluşturabilecek nitelikte davranışının bulunmadığı, yalan beyanda bulunma suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı, bu nedenle kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin ek kararın usul ve yasaya uygun olduğu cihetle, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden" bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Dikili Cumhuriyet Başsavcılığının 17.03.2020 tarih ve 2018/2797 Soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı yapılan itirazın kabulüne ilişkin merci Bergama Sulh Ceza Hakimliğinin 09.07.2020 tarih ve 2020/802 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA; dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 14.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12046, Karar No: 2017/6449, Tarih: 14.12.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/12046 E.  ,  2017/6449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Basit cinsel saldırı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

28.02.2016 tarihli raporda mağdurenin olay nedeniyle ruh sağlığının bozulduğunun tespit edilmesi karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 102/5. maddesinin uygulanma koşulunun gerçekleştiği nazara alınarak buna göre 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikler yönünden lehe-aleyhe kanun değerlendirmesi yapıldıktan sonra hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 14.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/41, Karar No: 2008/89, Tarih: 29.04.2008

Ceza Genel Kurulu 2008/5-41 E., 2008/89 K.

**Ceza Genel Kurulu 2008/5-41 E., 2008/89 K.**

**- EKSİK TEŞEBBÜS

- İNDİRİM

- LEHE OLAN KANUN HÜKÜMLERİNİN UYGULANMASI

- LEHE YASA KARŞILAŞTIRILMASI

- ZORLA IRZA GEÇMEK**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 35 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 61 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 61 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 62 ]

**"İçtihat Metni"**

Zorla ırza geçmeye eksik teşebbüs suçundan sanığın, lehe olan 765 sayılı TCY’nın 416/1, 61 ve 59. maddeleri uyarınca 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Manisa Ağır Ceza Mahkemesince verilen 26.12.2005 gün ve 117-313 sayılı hüküm, sanık müdafiinin temyizi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 5. Ceza Dairesince 13.03.2006 gün ve 45-1750 sayı ile;

.....

“765 sayılı TCK’nun 61. maddesi uyarınca yasada öngörülen üst sınır olan 2/3 oranında indirim yapıldığı halde 5237 sayılı TCK’nun 35/2. maddesinin uygulanması durumunda orantılılık ilkesi gereği en üst indirim miktarı olan 3/4 yerine zarar ve tehlikenin ağırlığına göre taktiren 2/3 oranının esas alınarak karşılaştırma yapılması”

” isabetsizliğinden bozulmuştur.

Manisa Ağır Ceza Mahkemesince 18.07.2006 gün ve 397-598 sayı ile;

“765 sayılı TCY’nın 61 ve 62. maddelerinde sanığın işlemeyi kastettiği cürümü ikaya yönelik fiillerinin aşaması nazara alınarak sanığın eksik veya tam teşebbüs hükümlerinin tatbiki suretiyle tecziyesi gerekmekte iken, 5237 sayılı TCY’nın 35. maddesinde icrai hareketlerin aşamasına ilişkin kıstastan vazgeçilerek tamamen farklı bir değerlendirme yöntemi tercih edilmiş ve suçun teşebbüs aşamasında kalması halinde cezada şahsileştirme yapılırken “

“zarar ve tehlikenin ağırlığına göre”

” indirim yapılması esası getirilmiştir.

Bu nedenle cezada tenkisi gerekli kılan teşebbüs halinde önceki yasadaki azami haddin indirimde uygulanması, 5237 sayılı TCY’nın 35/2. maddesinde yazılı indirim miktarının en üst seviyeden uygulanmasını gerekli kılmayacaktır. Bu husus sanığın eylemi ile sebebiyet verdiği zarar ve meydana getirdiği tehlikenin ağırlığına göre mahkemece takdir olunacaktır.”

” görüşüyle ilk hükümde direnilmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya Yargıtay C.Baş¬

¬savcılığının 08.02.2008 gün ve 236064 sayılı “

“bozma”

” istekli tebliğnamesiyle, Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Ceza Genel Kurulunca, çözümlenmesi gereken uyuşmazlık;

Sanık Ramazan Öztürk hakkında 29.09.2003 tarihinde, eski nişanlısı olan 1974 d.lu H..... A....’ın, ırzına geçmeye eksik teşebbüs suçundan kurulan hükümde;

¬savcılığının 08.02.2008 gün ve 236064 sayılı “

“bozma”

” istekli tebliğnamesiyle, Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Ceza Genel Kurulunca, çözümlenmesi gereken uyuşmazlık;

Sanık Ramazan Öztürk hakkında 29.09.2003 tarihinde, eski nişanlısı olan 1974 d.lu H..... A....’ın, ırzına geçmeye eksik teşebbüs suçundan kurulan hükümde;

765 sayılı TCY’nın 61. maddesinde öngörülen indirim miktarının en üst oranda uygulandığı ahvalde, lehe yasa karşılaştırılmasında da 5237 sayılı TCY’nın 35/2. maddesi uyarınca en üst oran olan 3/4 oranında indirim yapılarak, lehe yasa karşılaştırılmasının buna göre yapılmasının gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Manisa Ağır Ceza Mahkemesince 26.12.2005 gün ve 117-313 sayı ile tesis ettiği ilk hükümde;

Sanığın zorla ırza geçmeye teşebbüs eylemi nedeniyle,

5237 sayılı TCY’nın 102/2. maddesinde, 7 yıldan 12 yıla kadar hapis cezasının öngörüldüğü, 35/2. maddesi gereğince cezasının zarar veya tehlikenin ağırlığına göre takdiren 2/3 oranında ve 62. madde gereğince de 1/6 oranında indirim yapıldığında, sonuç cezanın gerek 765 sayılı, gerekse 5237 sayılı Yasada değişmeyip, 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası olacağı ancak, sanık hakkında 765 sayılı TCY’nın 31 ve 33. maddelerindekinden daha kapsamlı mahrumiyetleri içeren 5237 sayılı TCY’nın 53. maddesinde yazılı tedbirlere hükmetmek zorunluluğu bulunduğundan, 765 sayılı Yasa hükümlerinin sanık lehine olduğu kabul edilerek,

Sanığın 765 sayılı TCY’nın;

416/1.maddesi uyarınca 7 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,

Eylemi eksik teşebbüs aşamasında kaldığından 61. madde uyarınca cezasının takdiren 2/3 oranında indirilerek 2 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

59. madde uyarınca cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına,

Karar verilmiştir.

Görüldüğü gibi Yerel Mahkeme lehe yasa karşılaştırması yaparken, 765 ve 5237 sayılı Yasalara göre temel cezayı asgari hadden tayin etmiş ve yine taktiri indirim miktarını azami oran olan 1/6 oranında tatbik etmiş, teşebbüsle ilgili uygulama yaparken bu kez, 765 sayılı Yasanın 61. maddesindeki indirim miktarını azami 2/3 oranında uygularken, 5237 sayılı Yasanın 35. maddesi uyarınca azami oran olan 3/4 yerine, dosya içeriğiyle bağdaşmayan soyut gerekçelerle 2/3 oranında indirim yapılmasını kabul ederek lehe yasayı saptamıştır.

Her iki yasanın teşebbüs halinde farklı ölçütlerle cezada indirim yapılmasını kabul ettiği yadsınamaz bir gerçek ise de, yargı organlarınca gerek temel cezanın tayininde, gerekse teşebbüs aşamasında kalan suçlarda, teşebbüs nedeniyle yapılan indirimlerde, 765 sayılı Yasanın 29, 62 ve 61, 5237 sayılı Yasanın 61 ve 35. maddelerindeki ilkelere uygun olarak değerlendirme yapılması ve değerlendirmelerin gerekçelerinin gösterilmesi zorunludur. Gösterilen gerekçeler ise, dosya içeriğine uygun, hak ve nasafet kurallarıyla bağdaşır nitelikte olmalıdır. Yasadaki soyut sözcüklerin tekrarı gerekçe olarak değerlendirilemez.

Lehe yasa karşılaştırılmasında, önceki yasadaki ceza asgari hadden tayin edilmiş ise, yeni yasada da mutlak suretle asgari hadden tayin edilmelidir, ya da indirimler en üst oranda uygulanmış ise, 5237 sayılı Yasa hükümlerinin uygulanmasında da aynı şekilde azami oranda indirim yapılmalıdır şeklindeki matematiksel bir ölçü konulması, cezanın kişiselleş¬

¬tirilmesi ilkesine aykırıdır. Yargıç her somut olayda, sanığın eylemdeki etkinliğini, meydana gelen zarar ile yargılama sürecindeki tutumunu ve sair halleri gözetip 765 sayılı TCY’nın 29 ve 5237 sayılı TCY’nın 61. maddelerince şahsileştirme yöntemiyle hükmünü kurmakta özgürdür, yeter ki, gerek lehe yasanın belirlenmesinde, gerekse temel cezanın tayin edilmesinde ve indirim maddelerinin uygulanmasında bir çelişki ve zaafiyet yaratılmamış olsun.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, Yerel Mahkemece suçun işleniş şekli her iki yasa yönünden de sanık lehine değerlendirilip, temel ceza asgari hadden tayin edildiği halde, eksik teşebbüs aşamasında kalan eylem nedeniyle, 765 sayılı TCY’nın 61. maddesindeki en üst orandaki indirim takdir edilmek suretiyle tüm hükümlerin en lehe ölçüyle uygulanması ilkesi benimsenmiş, 5237 sayılı Yasanın 35/2. maddesinin ise haklı ve kabul edilebilir hiçbir gerekçeye dayanılmadan azami 3/4 indirim oranı yerine, 2/3 oranında indirilmesi suretiyle lehe yasa karşılaştırması takdir yetkisi kullanılarak aleyhe döndürülmüştür. Sanık aleyhine yapılan bu değerlendirme dosya içeriğiyle de bağdaşmamaktadır. Öte yandan 765 sayılı TCY’nın eksik kalkışma halinde benimsediği en lehte indirim düzeyi olan 2/3’ün, 5237 sayılı Yasanın 35. maddesinde tam ve eksik kalkışma hali birleştirilse dahi en ziyade indirimi öneren 3/4 nisbetinin karşıtı olduğu gözetildiğinde, maddi olaydaki kalkışmanın eksik kalkışma olduğu ve ilk değerlendirmede en ziyade indirimi gerektirir nitelikte gerçekleştiği kabul gördüğü için 5237 sayılı TCY’nın 35. maddesince de en fazla indirimi gerektirir sayılması tabiidir.

Anılan ilkelere uygun olarak lehe yasa karşılaştırması yapıldığında, 5237 sayılı Yasanın 102/2, 35 ve 62. maddeleri uyarınca sanık hakkında hükmedilecek ceza 1 yıl 5 ay 15 gün olacağından 5237 sayılı Yasa hükümlerinin sanık lehine sonuç vereceği tartışılmaz bir gerçek olarak ortaya çıkacaktır.

Bu nedenlerle isabetsiz olan direnme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

Anılan ilkelere uygun olarak lehe yasa karşılaştırması yapıldığında, 5237 sayılı Yasanın 102/2, 35 ve 62. maddeleri uyarınca sanık hakkında hükmedilecek ceza 1 yıl 5 ay 15 gün olacağından 5237 sayılı Yasa hükümlerinin sanık lehine sonuç vereceği tartışılmaz bir gerçek olarak ortaya çıkacaktır.

Bu nedenlerle isabetsiz olan direnme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:Açıklanan nedenlerle,

1- Yerel Mahkeme direnme hükmünün BOZULMASINA,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, tebliğnamedeki isteme uygun olarak 29.04.2008 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9266, Karar No: 2025/5663, Tarih: 21.04.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/9266 E.  ,  2025/5663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1006 Esas, 2024/1069 Karar

KARAR : Esastan ret/ Yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Vize 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/408 Esas, 2023/322 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasında yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine, yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun davacı idare yönünden esastan reddine, davalı yönünden kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Kırklareli ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 160 ada 68 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili dava dilekçesinde özetle; taşınmaza idare tarafından takdir edilen bedelin çok düşük olduğunu, taşınmazın gerçek bedelinin tespitini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile davalı tarafa derhâl ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak tapudan terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; kamulaştırma bedelinin yüksek hesaplandığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kamulaştırma bedelinin idarece geç depo edildiğini, davanın reddi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; kamulaştırma bedelinin yüksek hesaplandığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kamulaştırma bedelinin idarece geç depo edildiğini, davanın reddi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tespit edilen kamulaştırma bedelinin bloke edilmesi için davacı idareye 2942 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca iki kez kesin süre verildiği, davacı idare vekiline verilen süreler içerisinde kamulaştırma bedeli depo edilmediğinden İlk Derece Mahkemesince davanın reddine dair hüküm kurulduğu, hükmün taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine sunulan banka dekontuna göre davacı idarenin depo kararını yerine getirdiği anlaşıldığından kararın kaldırıldığı, ancak davalının geç bloke edilen bedeli kabul etmediği anlaşılmış olup davanın reddine karar verilmesi gerektirken kaldırma kararı sonrası davanın kabulüne dair hüküm kurulması doğru görülmediğinden davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile davanın reddine yönelik yeniden hüküm kurulmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; bedelin depo edildiğini, davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini, kaldırma kararının usuli kazanılmış hak oluşturduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler karann bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI.KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,