muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5065, Karar No: 2019/2249, Tarih: 06.03.2019

Bölge adliye mahkemesince,velayet yönünden eksik inceleme sebebi ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verildiği görülmektedir.

HMK'nın 353/l-a-6. maddesinde ise, ilk derece mahkemesince, tarafların davanın esasıyla ilgili olarak gösterdikleri delillerin hiçbiri toplanmadan veya gösterilen deliller hiç değerlendirilmeden karar verilmiş olması halinde, esasa ilişkin inceleme yapılmadan kararın kaldırılmasına kesin olarak karar verileceği düzenlenmiştir. İşbu dosyada, ilk derece mahkemesince tarafların gösterdikleri deliller toplanmış, tanıkların beyanları alınmış ve uzman raporu da alınmıştır. Bu durumda ilk derece mahkemesince, tarafların davanın esasıyla ilgili olarak gösterdikleri delillerin hiçbirinin toplanmamış veya gösterilen delillerin hiç değerlendirilmemiş olmasından söz edilemez. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353. maddesinde, bölge adliye mahkemesinin dosyayı ilk derece mahkemesine geri gönderme sebepleri tadadi olarak değil tahdidi olarak sayılmıştır. Kanunda sayılan geri gönderme sebepleri arasında "Delillerin eksik toplanması" bulunmamaktadır. "Delillerin hiç birinin toplanmaması ve gösterilen delillerin hiç değerlendirilmemesi" vardır. Bölge adliye mahkemesince verilen kararda da idrak çağındaki çocuğun bizzat dinlenmesi gerektiği hususuna işaret edilmiş, ancak eksik delillerin toplanması için dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir. Az yukarıda da açıklandığı üzere ilk derece mahkemesince tarafların gösterdikleri deliller toplandığından Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/l-a-6. maddesi uyarınca eksik hususların ikmali için dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi doğru olmadığı gibi, eksik delillerin toplanması konusunda özellikle HMK’nın 353, 354 ve 373. maddeleri ele alındığında da, kanundaki düzenleme karşısında bölge adliye mahkemesince verilen kararın yerinde olmadığı anlaşılmaktadır.

Yukarıda belirtilen hükümler değerlendirildiğinde de, eksik delillerin bölge adliye mahkemesince toplanması gerektiği anlaşılmaktadır. O halde bölge adliye mahkemesince idrak çağındaki çocuğun görüşünün alınarak tüm delillerle birlikte değerlendirilerek sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi.06.03.2019 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/12225, Karar No: 2013/17336, Tarih: 03.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/12225 E.  ,  2013/17336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11.10.2011 gün ve 2008/941-2011/505 sayılı kararı onayan Daire’nin 25.04.2013 gün ve 2012/18237-2013/8294 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline sigortalı 1800 adet kompresör makinesi emtiasının, Slovakya'dan Manisa'ya karayolu ile nakliyesinin davalı ...Lojistik Kargo Hizmetleri ve Tic. A.Ş. sorumluluğunda iken, 19/10/2007 tarihinde meydana gelen trafik kazası neticesinde zarar gördüğünü, Romanya'da düzenlenen tutanakta davalı şirketin araç sürücüsünün tam kusurlu olarak tespit edildiğini, hasarlı emtiaların bir başka şirket ile Manisa İli'ne getirildiğini, 1800 adet kompresörün hasarlı olması nedeniyle üretimde kullanılmasının mümkün olmadığının ve 61.721,35 Euro'luk zarar meydana geldiğinin anlaşıldığını, bu zararın 12/02/2008 tarihinde sigortalıya ödendiğini ileri sürerek, hasarlı kompresörlerin sovtaj bedelinin mahsubu ile bakiye 46.733,17 Euro'nun davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, meydana gelen kazada sürücülerinin kusurunun bulunmadığını, dava dışı araç sürücüsünün tam kusurlu olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 03.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3041, Karar No: 2012/299, Tarih: 16.01.2012

**14. Ceza Dairesi         2011/3041 E.  ,  2012/299 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zorla kaçırıp alıkoyma ve ırza geçme suçlarından sanık ... ile zorla kaçırıp alıkoyma suçundan sanık ...'nın yapılan yargılamaları sonunda; sanıklar Ferhat ve Turan'ın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatlerine ve sanık ...'ın reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan mahkûmiyetine dair Tokat Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 27.09.2006 gün ve 2005/290 Esas, 2006/299 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılanlar vekili ve sanık ... müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar Ferhat ve Turan'ın oluşa uygun olarak işledikleri kabul edilen reşit olmayan mağdureyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçunun 765 sayılı TCK.nın 430/2 ve sanık ...'ın oluşa uygun olarak işlediği kabul edilen reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun 765 sayılı TCK.nın 416/3. maddelerinde öngörülen cezalarının üst sınırları itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi oldukları, suç tarihi olan Mayıs-Aralık 1999'dan inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükümlerin 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ve 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca sanıklar hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 16.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19415, Karar No: 2015/24225, Tarih: 08.09.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/19415 E.  ,  2015/24225 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haklı bir sebep olmaksızın iş sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süreye ilişkin ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında feshin geçerli sebeple yapılıp yapılamadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verilmiş, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren yönetim hakkı kapsamında amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar alabilir. Geniş anlamda işletmesel karar işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda bu kapsamda aldığı her türlü karardır.

İşverenin mevcut olan işçi sayısını fiilen mevcut olan iş ihtiyacına uyumlaştırmak için açıkça ifade etmediği kararları, “gizli, örtülü” işletmesel karar olarak nitelendirmektedir. Bu tür durumlarda işletmesel kararın varlığı iş sözleşmesinin feshi için gösterilen sebepten çıkarılır. 4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi uyarınca işletmesel gereklere dayalı feshin söz konusu olabilmesi için varlığı şart olan açıkça işletmesel kararın varlığı yerine bir anlamda işverence fesih bildiriminde açıklanan sebep geçmektedir.

İşletmenin işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşir. İşletmesel karar çerçevesinde fesih işlemi değişen durumlara karşı işverenin tepkisidir. Bu kararlar işyeri ve işletme içi veya dışından doğabilir. Bu sebepler işçinin işyerinde çalışmaya devam etmesi gerekliliğini doğrudan veya dolaylı olarak ortadan kaldırıyorsa dikkate alınmalıdır.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda kararın yararlı veya amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz. Kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 2. fıkrasında feshin geçerli sebeplere dayandığının ispat yükü işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken feshin biçimsel şartlarına uyduğunu içerik yönünden fesih sebeplerinin geçerli veya haklı sebebe dayandığını ispatlamalıdır. Bu kapsamda işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

Feshin işletme işyeri ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle yapıldığı ileri sürüldüğünde bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını ve feshin geçerli sebebini oluşturduğunu ispatlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığı değerlendirilmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil teknik denetim kapsamında bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken keyfi davranmamalı, işletmesel karar dürüstlük kuralarına uygun olarak alınmalı ve bu hak kötüye kullanılmamalıdır. İşverenin keyfi davrandığını ispat yükü işçiye aittir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; işverenin aldığı işletmesel kararın yerindelik denetimi yapılamamakla beraber söz konusu karar uyarınca istihdam fazlalığının ortaya çıkıp çıkmadığı, işverenin işletmesel kararı tutarlı uygulayıp uygulamadığı, feshin keyfi olup olmadığı ve feshin kaçınılmaz olup olmadığı ile feshe son çare olarak başvurulup başvurulmadığı hususlarında yargısal denetim mümkündür.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; işverenin aldığı işletmesel kararın yerindelik denetimi yapılamamakla beraber söz konusu karar uyarınca istihdam fazlalığının ortaya çıkıp çıkmadığı, işverenin işletmesel kararı tutarlı uygulayıp uygulamadığı, feshin keyfi olup olmadığı ve feshin kaçınılmaz olup olmadığı ile feshe son çare olarak başvurulup başvurulmadığı hususlarında yargısal denetim mümkündür.

Somut olayda, davacının iş sözleşmesi 05.11.2014 tarihinde yeniden yapılanma çalışmaları ve tasarruf tedbirleri uyarınca feshedildiği, mahkemece, iş sözlşemesinin feshinde son çare olma ilkesine uyulmadığı, çıkarılacak işçilerin seçiminde objektflik kurularına uyulduğunun ispatlanamadığı gerekçesiyle feshin geçersiz olduğuna karar verilmiştir.

Davalı işyerinde söz konusu yeniden yapılanma ve tasarruf tedbirlerinin neler olduğu, davalının savunmasında geçen işçilik maliyetleri ve davalı işyerindeki mühendislerin verimli çalışmalarının fesihle bağlantılı olup olmadığı, bağlantılı ise davacıların durumu gereği var olan çalışma sistemine etkisinin olup olmadığının dosyadan tespiti yapılamamıştır. Davalı işyerinde, yeniden yapılanma sonrasında yeni çalışma düzeninde, davacının çalıştığı görevi itibariyle bu durumdan nasıl etkilendiği, davacının görevine ihtiyaç olup olmadığı ve mühendislerce davacının işinin yapılabilecek nitelikte olup olmadığı, iş gücü fazlası oluşup oluşmadığı, davalı tarafça alınan bu kararın tutarlı olarak uygulanıp uygulanmadığı konusunda yeterli araştırmanın yapılmadığı anlaşılmıştır. Mahkemece, davalı işyerinin mali tabloları ve finansal kayıtlarınını değerlendirilmesi, kayıtlara göre organizasyon değişikliği ve iş gücü fazlalığının oluşup oluşmadığı yönünden somut olarak araştırma yapılmalıdır. Bunun için de davacının görev tanımı, çalıştığı bölümü gösteren kayıtlar, işletmesel karar gerekçesinde geçen mühendislerin görev tanımlamaları ve davacı ile bu görev alanının karşılaştırılması, yeniden yapılanma kararı öncesi ve sonrası davacıya duyulan ihtiyaç durumu, fesihten önce ve sonrasını kapsayacak şekilde işçi alımı ve çıkarılmasını gösteren işyeri SGK bildirgeleri getirilmeli, özellikle işletmenin faaliyet alanını ve iş organizasyonunu bilen üç kişilik uzman bilirkişi heyeti aracılığı ile mahkemesinde inceleme yapılmalı ve feshin yukarıda belirtilen ilkelere göre geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı belirlenmelidir. Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma sebebidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2642, Karar No: 2025/3432, Tarih: 16.04.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/2642 E.  ,  2025/3432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2019/496 E., 2024/284 K.

DAVA TARİHİ : 18.03.2014

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar taraflar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankada bireysel kitle bankacılığı satış yöneticisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesini yapılan psikolojik taciz (mobbing), fazla çalışma alacaklarının ödenmemesi ve bordroda gösterilmemesi nedeniyle haklı nedenle feshettiğini belirterek kıdem tazminatı ile fazla çalışma ve hafta tatili ücretinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; zamanaşımı def'inde bulunarak davacının istifa ederek ayrıldığını, fazla çalışma yapıldığında İK Online sistemine girilerek onaylanması durumunda ödendiğini, 270 saatlik fazla çalışmanın ücrete dâhil olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 13.11.2015 tarihli kararı ile; toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

II. CEVAP

Davalı vekili; zamanaşımı def'inde bulunarak davacının istifa ederek ayrıldığını, fazla çalışma yapıldığında İK Online sistemine girilerek onaylanması durumunda ödendiğini, 270 saatlik fazla çalışmanın ücrete dâhil olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 13.11.2015 tarihli kararı ile; toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Mahkemenin 13.11.2015 tarihli kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 24.09.2019 tarihli kararı ile; diğer temyiz itirazlarının reddine karar verildikten sonra fazla çalışma yapıldığını ispat yükü davacıda olup davacının delil olarak tanık beyanları ile işyeri giriş-çıkış, bilgisayar ve e-posta kayıtlarına dayandığı, dosya içerisine birkaç CD hâlinde e-posta kayıtlarını sunduğu, söz konusu kayıtların dökümü yapılarak fazla çalışma alacağı hesaplandığı, kayıtların davacının kullandığı işyeri bilgisayarından iş ile ilgili attığı ve aldığı e-postalara ilişkin olup bu e-postalar dikkate alınarak fazla çalışma alacağı tüm dönemi kapsar şekilde hesaplanmış ise de hükme esas alınan bilirkişi asıl ve ek raporunda yapılan hesaplamanın açık ve net olmadığından denetime elverişli olmadığı, ayrıca davacıyla yapılan iş sözleşmesinin 9. maddesinde yasal sınırlar içerisinde yapılan fazla çalışmaların ücrete dâhil olduğunun belirtildiği, e-posta kayıtları ile desteklenen tanık beyanında da davacının çalışma saatlerinin Bankanın belirttiği 09.00-18.00 saatlerinin üzerinde olduğu anlaşıldığından kayıt bulunan dönemde kayıtlara göre bulunmayan dönemde ise davacı talebi, tanık beyanı ve e-posta kayıtları, davacının kullandığı bilgisayar açılış-kapanış sistem kayıtları da getirtilerek birlikte değerlendirilip, sözleşmede mevcut yıllık 270 saatin ücrete dâhil olduğunun kabulüyle varsa fazla çalışma alacağının hüküm altına alınması gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulmasının isabetsiz olduğu gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma ilâmına uyularak; bilgisayar açılış kapanış kayıtları sunulamadığından e-postalar, tanık beyanları, davacı talebi birlikte değerlendirilmek suretiyle fazla çalışma alacağının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

a. Bilirkişi raporları arasındaki çelişkinin giderilmediğini,

b. 270 saat kuralının kanuna aykırı olup haftalık yasal 45 saatlik çalışma süresini 52,5 saate çıkarttığını ileri sürmüştür.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

a. Bilirkişi raporunda, kayıt bulunmayan dönem için 270 saat kuralına uyulmadığını,

b. 270 saati aşan çalışma bulunmadığından kıdem tazminatı talebinin de reddi gerektiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

a. Bilirkişi raporları arasındaki çelişkinin giderilmediğini,

b. 270 saat kuralının kanuna aykırı olup haftalık yasal 45 saatlik çalışma süresini 52,5 saate çıkarttığını ileri sürmüştür.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

a. Bilirkişi raporunda, kayıt bulunmayan dönem için 270 saat kuralına uyulmadığını,

b. 270 saati aşan çalışma bulunmadığından kıdem tazminatı talebinin de reddi gerektiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, fazla çalışma alacağının ispatı ve hesaplanmasına ilişkindir.

1. Temyizen incelenen Mahkeme kararında ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı ve bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Dairemizin bozma ilâmında fazla çalışma ücretinin hesabında kayıt bulunmayan dönem bakımından davacının talebi, tanık beyanı ve e-posta kayıtları, davacının kullandığı bilgisayar açılış-kapanış sistem kayıtları da getirtilerek birlikte değerlendirilip, sözleşmede mevcut yıllık 270 saatin ücrete dâhil olduğunun kabulüyle varsa fazla çalışma alacağının hüküm altına alınması gerektiği belirtilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunun 1. seçeneğinde; kayıt bulunmayan dönem yönünden davacı talebi dikkate alınarak davacının 08.45-20.00 saatleri arasında 1 saat ara dinlenme süresi mahsubuyla haftalık 6.15 saat fazla çalışma yaptığı sonucuna varılmış ve 270 saat mahsup edilmeksizin hesaplama yapılmıştır. Raporun 2. seçeneğinde ise kayıt bulunmayan döneme ait fazla çalışma ücreti, kayıt bulunan döneme kıyas yapılmak suretiyle hesaplanmıştır. Mahkemece raporun 2. seçeneğindeki hesaplama hükme esas alınmış ise de ulaşılan sonuç yerinde görülmemiştir.

Fazla çalışma yaptığının ispatı davacı işçiye ait olup kıyaslama yapılmak suretiyle yapılan hesaplama hükme esas alınamaz. Bilirkişi raporunun 1. seçeneğinde belirtilen hesaplama yönünden ise davacının tespit edilen çalışma saatine göre dikkate alınması gereken ara dinlenme süresi 1,5 saat olup bu şekilde belirlenen haftalık çalışma süresinden 270 saatin (haftalık 5,2 saat) mahsubu hâlinde davacının haftalık 45 saati aşan çalışması bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca 10.10.2022 tarihinde dosyaya sunulan bilirkişi raporuna göre, kayıt bulunan dönem için 270 saatin mahsubuyla tespit edilen fazla çalışma ücreti brüt 1.866.53 TL olup sadece bu miktarın ispat edildiği kabul edilerek hüküm kurulması gerekmektedir. Mahkemece fazla çalışma ücreti bakımından bu miktarla sınırlı olarak hüküm kurulması gerekirken kayıt bulunmayan dönem, kayıt bulunan döneme kıyaslanmak suretiyle yapılan hesaba göre hüküm kurulması isabetsiz olmuştur.

V. KARAR

Açıklanan sebeple;

V. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Mahkeme kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgililere iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

16.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.