muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/1263, Karar No: 2021/3380, Tarih: 28.04.2021

**14. Ceza Dairesi         2021/1263 E.  ,  2021/3380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde

çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden

yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde

çocuğun cinsel istismarı eylemi cinsel taciz

kabul edilerek bu suç ile kişiyi hürriyetinden

yoksun kılma suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

İddianame ve görevsizlik kararındaki sevklere, hükümlerin içeriğine, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı eylemi değişen vasfa göre cinsel taciz kabul edilerek bu suç ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanığın mahkumiyetine dair kurulan hükümlere yönelik temyizin kapsamına, Yargıtay Kanununun 14. maddesine, Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 28.01.2020 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak 01.02.2020 tarihinde yürürlüğe giren 23.01.2020 günlü, 2020/1 sayılı ... bölümü kararına göre temyiz incelemesini yapma görevinin öngörülen ceza miktarı itibarıyla en ağır cezayı içeren kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden Yargıtay 8. Ceza Dairesine ait olduğundan bahisle verilen 10.09.2019 gün ve 2015/9378 Esas, 2019/10715 sayılı görevsizlik kararıyla dosyanın gönderildiği Yargıtay 8.Ceza Dairesince sanık hakkında cinsel istismar suçundan kurulan beraat hükmünün temyiz edildiği gerekçesiyle verilen 22.03.2021 gün ve 2019/20716 Esas,2021/4327 sayılı görevsizlik kararıyla Dairemize gönderilen dosyanın tetkikinde sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan verilmiş beraat kararı bulunmayıp, mahkumiyet hükümlerine göre temyiz incelemesi yapma görevinin Yargıtay 8. Ceza Dairesine ait bulunduğu anlaşıldığından, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, anılan dosya ile ilgili olarak daha önceden Yargıtay 8. Ceza Dairesince görevsizlik kararı verilmesi nedeniyle dosyanın mevcut görev uyuşmazlığının çözülmesi maksadıyla Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Birinci Başkanlığına iletilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6735, Karar No: 2011/10405, Tarih: 22.09.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/6735 E.  ,  2011/10405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davalılar Hazine ve ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtayca temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1948 yılında yapılarak kesinleşen orman tahdidine ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneğinin,

2) Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve ... bilirkişilerine verilerek; 1948 yılında yapılarak kesinleşen orman kadastrosu, aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı, açıklamalı krokili ek rapor alınarak,

bu dosya içine konulması, ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi için dava dosyasının mahkemesine gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 22.09.2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1982, Karar No: 2023/8907, Tarih: 12.10.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/1982 E.  ,  2023/8907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2317 Esas, 2022/3502 Karar

KARAR : Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/46 Esas, 2022/56 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 Sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve davacı idare adına tescili ile kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak, düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekilince temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; İzmir ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, 1578 parsel (eski 287) sayılı taşınmazın 1067,03 m²lik kısmının kamulaştırma bedelinin tespiti ile davacı idare adına tescili ve yol olarak terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın mahallinde bilirkişi heyetiyle keşif yapılmak suretiyle taşınmazın piyasa rayiç bedelleri ve objektif değer artışı ölçüleri dikkate alınarak kamulaştırma bedelinin tespitini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava kapsamında 2015/112 Esasına kayden yapılan ilk yargılamada 155.485,97 TL kamulaştırma bedeline hükmedildiğini, bu kararın sadece davacı idarece istinaf edilmiş olup kazanılmış hakkın göz önünde bulundurulması gerektiğini, buna göre depo ettirilen 11.363,87 TL fark kamulaştırma bedelinin taraflarına iadesine karar verilmesi gerekiğini, taşınmaz tarım arazisi vasfında olup 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinde “taşınmazın kamulaştırma tarihindeki mevkii ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri dikkate alınarak değerlendirme yapılmalıdır” denildiğini, kapitalizasyon faiz oranını belirleyen kriterlerle objektif değer artışını belirleyen kriterlerin aynı olduğunu, Yargıtay içtihatlarında da tarım arazisi niteliğindeki taşınmazın değerinde en fazla %50 oranında objektif değer artışı olabileceği açık bir şekilde belirtilmişken %200 objektif değer artışı verilmesinin uygun görülmediğini, bilirkişi heyeti 60-80 yaşında zeytin ağacına 700 TL ağaç bedeli, asma ağacına da 350 TL ağaç bedeli belirlendiğini, bu bedelin hesabının hangi yöntemi kullanarak yapıldığının açık olmadığını, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemiyle istinaf talebinde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; bilirkişi raporunda, net gelir hesabında domates için bulunan üretim giderinin makul olduğu, buğday ve sivri biber için bulunan üretim giderinin brüt gelirin %50'sine yakın olup ekonomik tarımdan bahsedilemeyeceğinden brüt gelirin 1/3'ü oranında alınmasının gerektiği, kavun için alınan üretim giderinin de brüt gelirin 1/3'ünden az olmasının doğru olmadığı dikkate alınmamıştır. (Yargıtay 5. Hukuk Dairesinin 2021/5744 Esas, 2021/13102 Karar; 2021/5598 Esas, 2021/100 Karar) Bu eksiklik düzeltilerek net gelirin hesaplanması mümkün olduğundan, usul ekonomisi de dikkate alınarak, bu hususta ek rapor alınmamış ve Dairemizce kamulaştırma bedelinin yeniden hesaplanmasının gerekmiştir. Bulunan birim m² değeri (76,86 TL/m²), ilk derece mahkemesinin son kararına dayanak bilirkişi raporunda bulunan birim m² değerinden (73,02 TL/m²) ve mahkemenin ilk kararına dayanak alınan bilirkişi raporunda bulunan birim m² değerinden (62,37 TL/m²) yüksek ise de davalının istinaf talebi olmadığından davacı lehine kazanılmış hak doğduğu dikkate alınarak artırım yapılamayacağından, ilk karara dayanak olan bilirkişi raporunda belirlenen 155.485,97 TL toplam kamulaştırma bedeline itibar edilmesi gerekmiştir. Dolayısıyla, ilk derece mahkemesince, ilk kararının davalı tarafından istinaf edilmediği, bu hali ile davacı lehine kazanılmış hak doğduğu dikkate alınarak ilk kararda belirlenen 155.485,97 TL üzerinden karar verilmesi gerekirken, kazanılmış hakkın dikkate alınmaması doğru bulunmamıştır. 11.04.2013 tarihli 6459 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi ile, Kamulaştırma Kanunu'nun 10 uncu maddesine eklenen fıkra hükmü gereğince, kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davanın 4 ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren kanuni faiz işletilmesi gerektiği belirtilmiş olup, davanın açıldığı tarihten 4 ay sonrası olan 02.11.2015 tarihinden başlamak üzere yasal faiz uygulanması gerekirken, ilk derece mahkemesince faizin başlangıç tarihinin 01.11.2015 olarak alınması da hatalıdır. Bu itibarla, davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili, taşınmaz tarım arazisi vasfında olup 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinde "taşınmazın kamulaştırma tarihindeki mevkii ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri dikkate alınarak değerlendirme yapılmalıdır” denildiğini, kapitalizasyon faiz oranını belirleyen kriterlerle objektif değer artışını belirleyen kriterlerin aynı olduğunu, Yargıtay içtihatlarında da tarım arazisi niteliğindeki taşınmazın değerinde en fazla %50 oranında objektif değer artışı olabileceği açık bir şekilde belirtilmişken % 200 objektif değer artışı verilmesinin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesi ile 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Sulu Tarım Arazisi niteliğindeki İzmir ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 1578 parsel (eski 287 parselden ifrazlı) sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca olduğu gibi kullanılması hâlinde getireceği net gelir esas alınarak değer biçilmesi yerindedir.

3. Dava konusu taşınmazın özelliklerine ve dosya kapsamına göre uygulanan münavebe planı, kapitalizasyon faiz ve objektif değer artış oranı uygun görülmüştür.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre, usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21880, Karar No: 2015/826, Tarih: 13.01.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/21880 E.  ,  2015/826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

6360 sayılı Yasa uyarınca Büyükşehir Belediye sınırları içinde kalan taşınmazla ilgili olarak verilen kararın, belde belediyelerinin kaldırılması nedeniyle, yokluğunda verilen hükmün, suçtan zarar görme olasılığı bulunan...Belediye Başkanlıklarına tebliğ edildiğine ilişkin bir belgeye rastlanılmadığından, varsa dosyasına konulması, aksi halde gıyabi hükmün CMK.nun 34/2. madde ve fıkrasında belirtilen başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekli de belirtilmek suretiyle yöntemine uygun olarak ... Belediye Başkanlıklarına tebliği sağlanarak tebellüğ belgeleri ve temyiz edilmesi halinde dilekçesi de eklenip ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi, temyiz etmemesi halinde ise sanığın temyizine hasren inceleme yapılmak üzere dosyanın geri gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına (TEVDİİNE), 13.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5267, Karar No: 2019/7176, Tarih: 30.10.2019

**14. Hukuk Dairesi         2018/5267 E.  ,  2019/7176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... ve davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda somut olaya gelince,

1-Gerekçeli kararın davalı ... vekili Av. ...'e, ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...’a doğrudan Tebligat Kanunun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu,

2-7201 sayılı Tebliğat Kanunun 11 maddesine göre vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır hükmü gereğince gerekçeli kararın davalı ... vekiline tebliğ edilmesi gerekirken davalı asile doğrudan Tebligat Kanununun 21/2 maddesi gereğince tebliğ edildiği anlaşıldığından, tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu;

2-7201 sayılı Tebliğat Kanunun 11 maddesine göre vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır hükmü gereğince gerekçeli kararın davalı ... vekiline tebliğ edilmesi gerekirken davalı asile doğrudan Tebligat Kanununun 21/2 maddesi gereğince tebliğ edildiği anlaşıldığından, tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu;

Bu durumda mahkemece, yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda, gerekçeli karar usulsüz olarak tebliğ edilen davalılara gerekçeli kararın 7201 Sayılı Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi,

Belirtilen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 30.10.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/32557, Karar No: 2019/14279, Tarih: 13.11.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/32557 E.  ,  2019/14279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5846 sayılı Kanun’un 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki "71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir” şeklindeki düzenlemeye göre, şikayetçinin 6 aylık kanuni şikayet süresi içerisinde dava konusu edilen materyaller yönünden hak sahibi olduğunu kanıtlayan belgeleri ibraz etmediği anlaşılmakla, davaya katılma ve temyiz hakkı bulunmayan şikayetçi vekilinin temyiz inceleme isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE, 13.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2119, Karar No: 2015/2003, Tarih: 30.09.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/2119 E.  ,  2015/2003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kütahya İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 07.03.2014 gün ve 2013/784 E. 2014/ 220 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 23.06.2014 gün ve 2014/ 14967 E. 2014/ 18494 K. sayılı ilamı ile;

"...Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı EÜAŞ’ın Seyitömer Termik Santrali İşletme Müdürlüğü bünyesinde işçi olarak çalıştığını, Türkiye Enerji Su ve Gaz İşçileri Sendikasına (TES-İŞ) üye olduğunu, üyeliğin davalı işverene bildirildiğini, ancak davalı tarafın davacı işçinin kendi personeli olmadığı için üyelik formunu iade ettiğini, davacıyı İşletme toplu iş sözleşmesinden yararlandırmadığını; oysa davacının muvazaalı olarak alt işveren işçisi olarak gösterildiğini, aslında davalının asıl işçisi olduğunu, davalının daha az maliyetle kadro açığını kapatmak için alt işveren işçisi istihdam ettiğini; alt işverenlik sözleşmelerinin Alt İşverenlik Yönetmeliğinde belirtilen unsurları taşımadığını, alt işveren işçisi olarak gösterilen işçilerin asıl işverenle birlikte termik santralın, elektrik bakım, kazan bakım, değirmen bakım gibi elektrik üretiminin asıl işlerinde çalıştıklarını; davalının asıl işini bölerek alt işverenlere verdiğini; davacı işçilerin uzun yıllardır aynı işlerde çalıştıklarını; alt işverenler değişse de işçilerin değişmediğini; zaten bu şirketlerin de elektrik üretim işinde bir uzmanlıklarının bulunmadığını; alt işverenlerin kendi işçi kadrolarının bulunmadığını, çalıştırılacak işçilerin EÜAŞ tarafından belirlendiğini; alt işverenlerin asıl işverenden bağımsız bir organizasyonlarının bulunmadığını; çalışma şartlarının EÜAŞ tarafından belirlendiğini, emir ve talimatın EÜAŞ çalışanları tarafından verildiğini; bu sebeplerle alt işverenlik ilişkilerinin muvazaalı olduğunu; davacı işçinin sendika üyesi ve asıl işverenin işçisi olarak işletme toplu iş sözleşmesinden yararlandırılması gerekirken yararlandırılmadığını, davacının 13. ve 14. dönem toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan taban ücret, yevmiye, ikramiye, iş güçlüğü tazminatı, bakım tazminatı, yemek yardımı, sosyal yardım ve vardiya tazminatından oluşan işçilik alacaklarının ödenmediğini bildirerek, bu alacakların işletme kredilerine uygulanan en yüksek faizleri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti: