muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6969, Karar No: 2012/11825, Tarih: 04.07.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/6969 E.  ,  2012/11825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Hasımsız olarak görülen davada Antalya 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 07.03.2012 tarih ve 2012/96-2012/122 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin hamili olduğu çekin kayıp olduğunu ileri sürerek çekin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia ve dosya kapsamına göre, HMK'nun 382. maddesi uyarınca çek iptali davasında sulh hukuk mahkemelerinin görevli olduğu gerekçesiyle, mahkemenin görevsizliğine, talep ve kesinleşme halinde dosyanın Antalya Sulh Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

İstem, kambiyo senedinin zayii nedeniyle iptaline ilişkindir.

Mahkemece, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren HMK'nun 383. maddesi uyarınca çek iptal davalarının sulh hukuk mahkemelerinin görevine girdiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

HMK'nun 383. maddesinde çekişmesiz yargı işleri ile ilgili olarak aksine bir düzenleme bulunmadığı sürece sulh hukuk mahkemesinin görevli olacağı öngörülmüştür. Yürürlükte olan 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4. maddesine göre Türk Ticaret Kanunu'nda düzenlenen hususlardan doğan hukuk davaları ticari dava sayılır. Yine aynı Yasa'nın 5/2. maddesi uyarınca bir yerde ticaret mahkemesi varsa asliye hukuk mahkemesinin vazifesi içinde bulunan ve TTK'nun 4. maddesinde ticari sayılan davalara ticaret mahkemesinde bakılır. Bu nedenle TTK'nun 669 ve devamı maddelerinde düzenlenen kambiyo senetlerinin zayi nedeniyle iptaline ilişkin davalarda HMK'nun 383. maddesinde öngörülen aksine düzenleme bulunduğundan sulh hukuk mahkemeleri değil ticaret mahkemeleri görevlidir. Kaldı ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 757/1. maddesinde de bu tür işlerde ticaret mahkemelerinin görevli olacağı öngörülmüştür. Bu da yasa koyucunun iradesinin bu tür işlerde ticaret mahkemelerinin görevli olması gerektiği yolunda olduğunu göstermektedir. Açıklanan bu nedenle istemle ilgili işe bakma görevi asliye ticaret mahkemelerine ait olmasına rağmen görevsizlik ve dosyanın görevli sulh hukuk mahkemesine gönderilmesine dair verilen mahkeme kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile kararın BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 04.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/111, Karar No: 2019/2850, Tarih: 19.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/111 E.  ,  2019/2850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- Sanıklar hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükümlere yönelik sanık ... müdafii ve sanık ...'nın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklara yüklenen suçların sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, temel cezayı teşdit gerekçesi ile cezaları artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafii ve sanık ...'nın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

II- Sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan hükümlere yönelik sanık ... müdafii ve sanık ...'nın temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1- Özel ... Motorlu Taşıt Sürücü Kursu’nun kurucusu olan sanık ... ile aynı sürücü kursunda çalışan ... hakkında, kursa kayıt yaptıran müştekilerden kurs ücreti almalarına rağmen herhangi bir teorik ya da pratik eğitim vermedikleri ve bu nedenle nitelikli dolandırıcılık suçunu işledikleri iddiasıyla açılan kamu davasında; sanık ...'nın savunmalarında; 2008 yılının 9. ayında kursu açtıklarını, 2008 ve 2009 yıllarının birinci dönemlerinde, 30 öğrencinin 15 tanesinin sınavlarda başarılı olduğunu ve sertifikalarını aldıklarını, daha sonra sürücü kursu hakkında müfettişler tarafından soruşturma açılınca kurs faaliyetlerinin durduğunu, öğrencilerin bu sebeple mağdur olduklarını savunması, sanık ...'ın da 25 öğrenciye sertifika verdiklerini savunması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından, söz konusu sürücü kursu aracılığı ile sınavlara giren ve sertifika alan öğrenciler olup olmadığının araştırılması ve tanık olarak beyanlarına başvurulması, sürücü kursu ile ilgili olarak müfettişler tarafından ne zaman soruşturmaya başlandığı ve kursun faaliyetlerinin ne zaman durdurulduğunun sorulması, Milli Eğitim Müdürlüğü'ne şikayet dilekçesi veren müştekiler dışında kursa kayıt yaptıran diğer kursiyerlerin kimlik bilgileri tespit edilerek tanık olarak beyanlarına başvurulması ve kursta eğitim alıp almadıklarının sorulması ile toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanıkların dolandırıcılık kastı ile hareket edip etmediğinin belirlenmesi gerekirken eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

2- Kabule göre de;

a- Sanıkların, kursa kayıt yaptıran müştekilerden kurs ücreti almalarına rağmen herhangi bir teorik ya da pratik eğitim vermediklerinin kabul edildiği olayda, eylemlerinin TCK'nin 157. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek nitelikli dolandırıcılık suçundan hüküm kurulması,

b- Sanıkların, her mağdura karşı işledikleri suçtan dolayı ayrı ayrı cezalandırılmaları gerekirken, eylemin zincirleme şekilde işlendiği kabulü ile tek bir mahkumiyet hükmü kurulması,

c- 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ve sanık ...'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aleyhe temyiz olmadığından ceza miktarı itibarıyla kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 19.03.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6138, Karar No: 2014/14698, Tarih: 23.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/6138 E.  ,  2014/14698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığın bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden ve ruh sağlığın bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyetine

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenip gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hükmün incelenmesinde,

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan verilen hükmün incelenmesinde,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazların reddine,

Ancak,

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yeralan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK.nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3603, Karar No: 2013/4828, Tarih: 26.03.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/3603 E.  ,  2013/4828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu tarafından münavebeye alınan çilek ürününün üretim evreleri itibariyle veri cetvelinin gönderildiği anlaşılmakla, çilek ürününün 2012 yılı itibariyle kuru ve sulu şartlarda dekar başına ortalama verim ve üretim gideri ile kilogram başına ortalama toptan satış fiyatını gösteren veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık il müdürlüğünden getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13629, Karar No: 2011/17302, Tarih: 20.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/13629 E.  ,  2011/17302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Çankırı 2.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 06.04.2009 gün ve 2006/983 - 2009/125 sayılı kararı bozan Daire’nin 14.02.2011 gün ve 2009/8727 - 2011/1650 sayılı kararı aleyhinde davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinin davalı şirketin ortakları olduğunu, yönetim kurulunun 12.08.2006 tarihinde olağanüstü genel kurul yapılmasına karar verdiğini, müvekkili ...'nin yönetim kurulu üyesi olmasına rağmen olağanüstü genel kurul toplantısı yapılması kararının alındığı toplantıya çağrılmadığını, genel kurulda divana toplantı tutanağını imzalama yetkisinin oybirliğiyle verilmediği halde genel kurula katılanların imzalarının zapta alınmadığını, bu nedenle genel kurul ve alınan kararların geçersiz olduğunu, gündemde bulunmamasına rağmen yeni yönetim kurulunun seçildiğini, davalı şirketin diğer ortaklarının 2004 yılında yapılan sermaye artırım bedellerini ödenmiş gibi gösterip gerçekte ödemediklerini, dolayısıyla 12.08.2006 tarihinde sermaye artırımı yönündeki kararın geçersiz olup iptal edilmesi gerektiğini, özel denetçi atanması istemi kabul edilmeyip şirkete denetçi olarak yönetim kurulu üyesinin kardeşinin atandığını, 07.07.2006 tarihli genel kurulun iptali için Çankırı 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nde dava açtıklarını, 12.08.2006 tarihli olağanüstü genel kurulun dayanağı olan 07.07.2006 tarihli genel kurulun iptali halinde 12.08.2006 tarihli genel kurulun da iptalinin gerekeceğini ileri sürerek 12.08.2006 tarihli olağanüstü genel kurul ve alınan kararların iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, TTK. 370. maddesine göre bütün pay sahiplerinin hazır olması halinde genel kurul toplantısının yapılabileceğini, bu nedenle davacı yönetim kurulu üyesinin toplantıya çağrılmadığı iddiasının yasaya aykırı olduğunu, divana genel kurul toplantı tutanağını imzalama yetkisinin oybirliği ile verildiğini, ayrıca davacıların itirazlarının tutanağa geçirildiğini, davanın temelinde, şirket sermayesinin 250.000 TL'den 400.000 TL'ye çıkarılması kararının olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, 12.08.2006 tarihli toplantı için ilan edilen gündemde denetçi seçimine ilişkin bir husus bulunmadığı, 12.08.2006 tarihli genel kurulun 07.07.2006 tarihli genel kurulda sermaye artırım hususunda alınan ilke kararlarının uygulanması için yapıldığı, 2004 yılı sermaye artırımından kaynaklı taahhütlerin

Mahkemece iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, 12.08.2006 tarihli toplantı için ilan edilen gündemde denetçi seçimine ilişkin bir husus bulunmadığı, 12.08.2006 tarihli genel kurulun 07.07.2006 tarihli genel kurulda sermaye artırım hususunda alınan ilke kararlarının uygulanması için yapıldığı, 2004 yılı sermaye artırımından kaynaklı taahhütlerin

07.07.2006 tarihli genel kurul toplantısından sonra yerine getirildiği, TTK'nun 391. maddesine göre de önceki sermaye artırımına ilişkin taahhütler yerine getirilmeden yeni sermaye artırımının yapılamayacağı, 17.08.2004 tarihli genel kuruldaki taahhütlerden sonra sermaye artırımının yerine getirildiğine dair belge bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, 12.08.2006 tarihli olağanüstü genel kurul ve alınan kararların iptaline dair tesis edilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizce ilamda belirtilen nedenlerle bozulmuştur.

Davacılar vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere, TTK.nun 391. maddesinde önceki sermaye artırım kararındaki taahhütler yerine getirilmediği takdirde yeniden sermaye artırımı kararı alınamayacağının düzenlenmiş olmasına, somut olayda iptali talep edilen genel kuruldan önce yapılan 17.08.2004 tarihli genel kurulda alınan sermaye artırım kararına uygun olarak davacıların taahhütlerin geç de olsa yerine getirmiş bulunmalarına, sunulan banka dekontları ve mali müşavirlik raporu kapsamından diğer ortakların da taahhüt ettikleri sermayeyi ödediklerinin anlaşılmış olmasına, her ne kadar davacılar vekili diğer ortakların sermaye taahhütlerinin bankaya yatırıldığını, hemen sonra çekildiğini ve bu şekilde gerçekte bir ödeme yapılmadığını ileri sürmüş ise de sonuç olarak sermaye taahhütlerini kayden yerine getirildiği, şirket kayıtlarına girdiğinin sabit bulunmasına, davacılar vekilinin iddiasının, şüphesiz, şirketin zarara uğratıldığıyla ilgili bir tazminat davasının konusunu oluşturmasının mümkün olmasına, dolayısıyla, iptali talep edilen genel kurul tarihi öncesi 17.08.2004 tarihli genel kurulda alınan sermaye artırım kararı ile ilgili taahhütlerin yerine getirildiğinin kabulünün gerekmesine, her ne kadar bozma ilamında mahkemenin davacıların sermaye artırım kararıyla ilgili taahhütlerini yerine getirdiği yönündeki kabulü, tüm ortakların taahhütlerini yerine getirdiği şeklinde açıklanması yerinde değilse de yukarıda belirtildiği üzere, sonuç olarak dosya kapsamından tüm ortakların bu taahhütlerini yerine getirdiklerinin anlaşılmasına, uyuşmazlık konusu genel kurul kararının, 07.07.2006 tarihli genel kurulda alınan kararların olası iptalinden etkilenmeyecek olmasına, genel kurul kararının tüm ortaklar tarafından imzalanması zorunluluğunun bulunmamasına, sermaye artırımı ile ilgili genel kurul kararının iptali isteminin reddinin gerekmesine göre, davacılar vekilinin HUMK.nun 440 ncı maddesinde sayılan hallerden hiç birisini ihtiva etmeyen karar düzeltme istemlerinin reddi gerekmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2021/12654, Karar No: 2021/13099, Tarih: 29.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/12654 E.  ,  2021/13099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Katılan’ın soruşturma aşamasındaki 25/09/2012 tarihli beyanında “Suç tarihinde iş yerinin civarında gece saat 21.30-02.30 arasında dolaşan kişilerin görüldüğünü” söylediği, suçu birlikte işleyen yaşı büyük sanık Ömer Yamaç’ın Eskişehir 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/705 Esas sayılı dosyası ile yapılan yargılaması sırasında 04/12/2012 tarihli duruşmada “Suçu gece saat 01.30-02.00 saatleri arasında işlediklerini” söylediğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerde 5237 sayılı TCK'nın 143. ve 116/4. maddelerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 29/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9571, Karar No: 2012/3652, Tarih: 13.03.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/9571 E.  ,  2012/3652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre , tarafların aşağıdaki bendlerin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, 20.05.2005 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu uğradığı %65 oranındaki maluliyeti nedeniyle 40.000.00TL manevi tazminat ile islah ettiği talebi ile 124.170.96-TL maddi tazminatın olay tarihinde işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, karar verilmesini talep etmişlerdir.

Mahkemece, 90.658.39-TL maddi tazminat ile 40.000.00TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Maddi tazminat davalarının yasal dayanaklarından birini oluşturan Borçlar Kanunu'nun 43.maddesi tazminatın belirlenmesinde hakime kimi görevler yanında geniş bir takdir hakkı tanımıştır. Böylece gerçekci ve adil bir sonuca ulaşmak amaçlanmıştır. Uygulamada kabul edildiği üzere maddi tazminat hesapları, bilinen bir takım doneler yanında varsayımlara da yer vererek bir sonuca ulaşır. İnsan yaşamının kutsallığı beden ile ruh sağlığının korunması ve bu alanda uğranılan zararların hiç bir şekilde para ile karşılanmasının mümkün olmadığı düşünülebilirse de hukuk sisteminin başka bir giderim yöntemi öngörmemiş olması karşısında zorunlu bu tür hesaplama yolu ile zarara uğrayanın tatmini sağlanmaya çalışılmaktadır.

Bu tür davalarda, sonuca ulaşırken hesaplamaya ilişkin maddi unsurları, tarafların kusur durumlarına, sorumluluğa ilişkin temel hukuk ilke ve esasları yanında, tarafların sosyal ve ekonomik koşullarını hep birden değerlendirmek zorundadır. Maddi tazminatın zenginleştirme aracı olmadığı ve özendirici nitelik göstermemesi gereği gözardı edilmemeli ve bu arada sözü edilen tazminatın bir tarafın zararını karşılarken, diğer tarafında ekonomik ve ticari hayatını etkilemeyecek oranda olması dikkate alınmalıdır.

Mahkemece, bu olgular gözönünde tutulmaksızın belirlenen maddi zarar miktarından Borçlar kanunun 43. Ve 44. maddesi gereğince hakkaniyet indirimi yapılması isabetsiz olmuştur.

Öte yandan,

Mahkemece, bu olgular gözönünde tutulmaksızın belirlenen maddi zarar miktarından Borçlar kanunun 43. Ve 44. maddesi gereğince hakkaniyet indirimi yapılması isabetsiz olmuştur.

Öte yandan,

18.04.2006 tarihli dava dilekçesinden açıkça anlaşıldığı üzere, davacı zararlandırıcı sigorta olayı nedeniyle manevi tazminat talebinde bulunurken, kazanın meydana gelmesinde sigortalının hiçbir kusurunun olmadığını belirtmiş, giderek davalıların tam kusuruna dayanmışlardır. 22.06.1966 gün 1966/7-7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de açıklandığı üzere ölenin müterafik kusurunun varlığı halinde bu durumun manevi tazminatın takdirinde göz önünde bulundurulması gerekir. Somut olayda, kazalının %30 oranında kusurlu bulunduğu kusur raporu karara esas alınmıştır. Hal böyle olunca ve özellikle, sigortalının kusursuz olduğu belirtilerek dava açılmış olmasına göre, sigortalının müterafik kusuru gözetilerek bir miktar indirim yapılmak suretiyle manevi tazminatın belirlenmesi gerekirken, talep gibi manevi tazminat takdiri usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmektedir.

O halde,tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,13.03.2012 günü oybirliği ile karar verildi.