muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/18721, Karar No: 2015/384, Tarih: 22.01.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/18721 E.  ,  2015/384 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 13/12/2012

Numarası : 2009/983-2012/1004

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, taraflar arasındaki iş sözleşmesinin davalı işverence haklı bir nedene dayanmaksızın feshedildiğini ileri sürerek bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili davacının kendi isteğiyle işi bıraktığını ve işverenden herhangi bir alacağı bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Anayasanın 141. maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır.

Somut olayda, davacı tarafça fazla mesai, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili ücretleri ile iş arama izin ücreti taleplerinde bulunulmuş olup, mahkemece karar gerekçesinde söz konusu taleplerin hangi sebeple reddedildiği açık bir biçimde gösterilmeksizin hüküm kısmında "...Davacının diğer taleplerinin reddine,... " biçiminde karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 22/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3343, Karar No: 2012/22348, Tarih: 18.10.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/3343 E.  ,  2012/22348 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1-2.b, 22/3, 62, 52/2. Maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan ...'nun yokluğunda verilen hükmün bilinen son adresine tebliğe çıkarıldığı,ancak katılanın askerde olduğuna ilişkin tebligat parçasına şerh düşülerek tebliğ edilemediğinin belirtildiği,mahkece aynı adrese Tebligat Kanunu'nun 35.maddesi uyarınca tebliğe çıkarıldığı ve tebliğin ilgili madde uyarınca yapıldığı, Tebligat Kanunu'nun 14. maddesindeki ''Astsubaylar hariç olmak üzere erata yapılacak tebliğler, kıta kumandanı ve müessese amiri gibi en yakın üste yapılır.'' düzenlemesi karşısında yapılan tebligatın usulsüz olduğu gözetildiğinde,katılana usulüne uygun gerekçeli kararın tebliğ edilerek, tebligat parçasının ve verildiğinde temyiz dilekçesinin dosyaya eklenmesi için mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17077, Karar No: 2013/19228, Tarih: 05.12.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/17077 E.  ,  2013/19228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ........ ... vekili Avukat .... tarafından, davalı ... aleyhine .../02/2010 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 08/05/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, dava dışı .....tarafından açılan davada tazminat ödemeye mahkum edildiğini; söz konusu davada, dava dışı şahsın .../..., davalı belediyenin ve kendilerinin .../... oranında müşterek kusurlu bulunduklarının saptandığını; hüküm altına alınan tazminatın tamamının zincirleme sorumluluk kuralları uyarınca ödendiğini belirterek; davalı belediyenin kusur oranına karşılık gelen miktarın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın öncelikle zamanaşımı nedeniyle reddini, olmadığı takdirde imar uygulamaları ve yol çalışmalarının davacıya bildirilmiş olması nedeniyle belediyenin kusuru bulunmadığından reddini savunmuştur.

Mahkemece, meydana gelen olayda yol içerisinde kalan elektrik direği ile ilgili gerekli önlemleri almayan davalı belediyenin de davacı ile birlikte müştereken kusurlu oldukları gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, meydana gelen trafik kazasında davalı ... belediyesine "yol genişletme çalışmaları ve imar uygulamaları sonucunda zamanla yol içerisinde kalan elektrik direği ile ilgili gerekli önlemleri almadığı" gerekçesiyle kusur atfedildiği anlaşılmaktadır. Şu haliyle istemin dayanağı, davalı ... belediyesinin "işleten"lik sıfatına ilişkin olmayıp, kamu hizmetinin kusurlu biçimde yürütülmesi ile ilgilidir. İdare’nin hizmet kusuru niteliğindeki eylemi sonucu meydana gelen zararlardan dolayı ise; İdari Yargılama Usulü Yasası’nın .../...-b maddesi gereğince İdare’ye karşı, idari yargı yerinde tam yargı davası açılması gerekir. Açıklanan nedenlerle mahkemece, yargı yolu bakımından görevsizlik kararı verilmesi yerine işin esasının çözümlenmesi doğru görülmemiştir. Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05/.../2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9821, Karar No: 2022/13841, Tarih: 03.11.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/9821 E.  ,  2022/13841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Davacılar vekili, 22.08.2015 tarihinde davalının trafik sigortacısı olduğu aracın sürücüsü, müvekillerinin desteği Ahmet Yoğurtçu’nun tek taraflı trafik kazası neticesinde vefat ettiğini belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla her bir davacı için 2.000,00 TL olmak üzere toplam 4.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, talebini her iki davacı için 240.658,02 TL destek alacağının 16.10.2015 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili şeklinde ıslah etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davanın kabulü ile 115.640,83 TL destek alacağının dava tarihi olan 23/10/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacı ... 'ya verilmesine,125.017,19 TL destek alacağının dava tarihi olan 23/10/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacı ... 'ya verilmesine karar verilmiş; karara karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuş, Ankara Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava,trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Karayolu Trafik Kanunu’nun 91. maddesi gereği, KTK 85. maddesinde belirtilen bir motorlu aracın işletilmesinin bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına yahut bir şeyin zarara uğramasına sebep olması durumunda, poliçe limiti dahilinde işletenin sorumluluklarının karşılanmasını sağlamak üzere, mali sorumluluk sigortası yaptırılması zorunludur.

Türk Ticaret Kanunu’nun 1425. maddesine göre sigorta poliçesi genel ve varsa özel şartları içerir.

Yeni Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk (Trafik) Sigortası Genel Şartları 01.06.2015 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Genel şartlar C.10. maddesi ile de 12.08.2003 tarihli ve 25197 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları yürürlükten kaldırılmıştır. Yeni Genel Şartlar C.11 maddesine göre, Genel Şartlar yürürlük tarihi olan 01.06.2015 tarihinden sonra akdedilmiş sözleşmelere uygulanacaktır. Bunun doğal sonucu olarak artık eski genel şartların, yeni genel şartların yürürlük tarihinden sonra düzenlenen poliçelerde uygulanma imkanı bulunmamaktadır.

01.06.2015 tarihinde yürürlüğe giren Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk (Trafik) Sigortası Genel Şartları’nın uygulanmasının, Karayolları Trafik Kanunu’nun 95. maddesinde belirtilen "tazminat yükümlülüğünün kaldırılması veya miktarının azaltılması sonucunu doğuran hallerin zarar görene karşı ileri sürülemeyeceği" ilkesine aykırı olduğunu söylemek mümkün değildir. Bu ilkenin uygulanabilmesi için her iki tarafın özgür iradesi ile poliçe düzenlendikten sonra zarar görenin aleyhine tazminatın kaldırılması yada azaltılmasını gerektirecek değişikliklerin yapılması durumunda geçerli olacaktır. Oysa 01.06.2015 tarihinde yürürlüğe giren Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk (Trafik) Sigortası Genel Şartları, yürürlüğe girmesinden sonra düzenlenen poliçelerde geçerli olacağından, poliçenin düzenlendiği tarih itibarı ile Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk (Trafik) Sigortası’nın kapsamı tüm taraflarca bilinmektedir. Sigortacı, işletenin sorumluluğunu poliçe ve genel şartlar kapsamında üstlendiğine göre, sonradan bir değişiklikten bahsetmek mümkün olmayacaktır. Kaldı ki, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 1423. maddesine göre sigortacı, sigorta sözleşmesine ilişkin tüm bilgileri, sigortalının haklarını, sigortalının özel olarak dikkat etmesi gereken hükümleri, gelişmelere bağlı bildirim yükümlülüklerinden oluşan aydınlatma yükümlülüğünü sigortalıya karşı yerine getirmese dahi sigortalı, sözleşmenin yapılmasına 14 gün içinde itiraz etmemiş ise sözleşme poliçede yazılı şartlar ve poliçenin ayrılmaz bir parçası olan genel şartlar kapsamında yapılmış olur.

01.06.2015 tarihinde yürürlüğe giren Karayolları Motorlu araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları’nın amacı A.1 maddesinde; “Karayolları Trafik Kanunu uyarınca motorlu araç işletenlerine yüklenen hukuki sorumluluk için düzenlenen Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortasına yönelik ilgililerinin hak ve yükümlülüklerine ilişkin usul ve esasların düzenlenmesidir.” şeklinde belirlenmiştir. Sigortanın kapsamı ise, Genel Şartlar A.3. maddesinde; “Sigortacı, poliçede tanımlanan motorlu aracın işletilmesi sırasında, üçüncü şahısların ölümüne veya yaralanmasına veya bir şeyin zarara uğramasına sebebiyet vermiş olmasından dolayı, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununa göre sigortalıya düşen hukuki sorumluluk çerçevesinde Genel Şartlarda içeriği belirlenmiş tazminatlara ilişkin talepleri, kaza tarihi itibariyle geçerli zorunlu sigorta limitleri dahilinde karşılamakla yükümlüdür. Sigortanın kapsamı üçüncü şahısların, sigortalının KTK çerçevesindeki sorumluluk riski kapsamında, sigortalıdan talep edebilecekleri tazminat talepleri ile sınırlıdır.” şeklinde düzenlenmiştir. Kapsama giren teminat türlerinin tanımlandığı A.5. maddesinin (ç) bendinde ise; Destekten Yoksun Kalma (Ölüm) Teminatı “Üçüncü kişinin ölümü dolayısıyla ölenin desteğinden yoksun kalanların destek zararlarını karşılamak üzere bu genel şart ekinde yer alan esaslara göre belirlenecek tazminattır.” şeklinde ifade edilmiştir. Genel Şartlar A.6. maddesinin (c) bendinde; “İlgililerin, sigortalının sorumluluk riski kapsamında olmayan tazminat talepleri” ve (d) bendinde “Destekten yoksun kalan hak sahibinin, sigortalının sorumluluk riski kapsamında olmayan destek tazminatı talepleri ile destekten yoksun kalan hak sahibinin, sigortalının sorumluluk riski kapsamında olmakla beraber destek şahsının kusuruna denk gelen destek tazminatı talepleri” Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortasının teminatı dışında kalan hallerden sayılmıştır.

Somut olayda, sürücü desteğin sevk ve idaresindeki araçla 22.08.2015 tarihinde kusurlu olarak yapmış olduğu tek taraflı trafik kazasında vefatı nedeni ile davacılar aracın zorunlu mali sorumluluk sigortacısından destekten yoksun kalma tazminatı talebinde bulunmuştur.

Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk (Trafik) Sigortası Genel Şartları A.3. maddesine ve A.5. maddesinin (ç) bendine göre ancak üçüncü kişinin ölümü dolayısıyla oluşan destek zararları, destekten yoksun kalma (ölüm) teminatı kapsamındadır. Bunun sonucu olarak, sigortacının destek zararlarından sorumlu olması için, motorlu aracın işletilmesi sırasında ölen kişinin mutlaka üçüncü bir kişi olması gerekir. Eldeki davada ise, murisin (desteğin) üçüncü kişi olarak kabulü mümkün değildir.

Yine Genel Şartların A.6. maddesi (d) bendine göre, destekten yoksun kalan hak sahibinin, sigortalının sorumluluk riski kapsamında olmakla beraber, destek şahsının kusuruna denk gelen destek tazminatı taleplerinin teminat kapsamı dışında tutulması nedeniyle asli kusuru ile kendi ölümüne neden olan sürücü murisin tam kusuruna isabet eden destek tazminatı sigorta teminatı kapsamında bulunmamaktadır. (Aynı yönde HGK'nun 20.04.2021 tarih, 2020/17-191 Esas ve 2021/514 Karar sayılı ilamı) Kaza tarihi (22.08.2015) itibari ile davacıların, davalı ...Ş.'den destek tazminatı talep etme hakkı bulunmadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün HMK’nın 371.maddesi gereğince BOZULMASINA ve Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına; HMK‘nın 373/1 maddesi uyarınca, dosyanın İlk Derece Mahkemesine ve kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 03.11.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7901, Karar No: 2012/7786, Tarih: 21.06.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/7901 E.  ,  2012/7786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ESKİŞEHİR 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/09/2011

Yanlar arasında görülen tapu iptali, tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, vekalet görevinin kötüye kullanılması hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; çekişme konusu 20 parsel sayılı taşınmazın ½ payının davacıya, ½ payının davalıya ait olduğu, davacının payının 19.06.2008 tarihinde  dava dışı vekil K.K. tarafından Eskişehir 2. Noterliği'nin 25.04.2008 tarihli özel vekaletnamesi kullanılarak davalıya satış suretiyle temlik edildiği  anlaşılmaktadır.

Davacı, dava dışı yüklenici T.T.  ile kat karşılığı inşaat sözleşmesi yaptığını ve bu sözleşme kapsamında yüklenicinin yanında çalışan K. K.'a satış yetkisini de içeren vekalet verdiğini, yüklenicinin daha sonra sözleşme gereklerini yerine getirmediği gibi, çekişme konusu taşınmazdaki payını kötüniyetli vekilin bilgisi ve rızası dışında, taşınmazın diğer paydaşı ve aynı zamanda akrabası olan, yüklenici ile aralarındaki ilişkileri bilen ve bilebilecek konumda olan davalıya  satış suretiyle devrettiğini ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği üzere; Borçlar Kanununun temsil ve vekalet bağıtını düzenleyen hükümlerine göre, vekalet sözleşmesi büyük ölçüde tarafların karşılıklı güvenine dayanır. Vekilin borçlarının çoğu bu güven unsurundan, onun vekil edenin yararına ve iradesine uygun davranış yükümlülüğünden doğar.

Borçlar Kanununda sadakat ve özen borcu, vekilin vekil edene karşı en önde gelen borcu kabul edilmiş ve 390/2 maddesinde "vekil, müvekkiline karşı vekaleti hüsnüniyetle ifa ile mükelleftir..." hükmüne yer verilmiştir. Bu itibarla vekil, vekil edenin yararına ve iradesine uygun hareket etme, onu zararlandırıcı davranışlardan kaçınma yükümlülüğü altındadır. Sözleşmede vekaletin nasıl yerine getirileceği hakkında açık bir hüküm bulunmasa veya yapılan işlem dış temsil yetkisinin sınırları içerisinde kalsa dahi vekilin bu yükümlülüğü daima mevcuttur.

Hatta malik tarafından vekilin bir taşınmazın satışında, dilediği bedelle dilediği kimseye satış yapabileceği şeklinde yetkili kılınması, satacağı kimseyi dahi belirtmesi, ona dürüstlük kuralını, sadakat ve özen borcunu gözardı etmek suretiyle, makul sayılacak ölçüler dışına çıkarak satış yapma hakkını vermez. Vekil edenin yararı ile bağdaşmayacak bir eylem veya işlem yapan vekil değinilen maddenin birinci fıkrası uyarınca sorumlu olur.

Hatta malik tarafından vekilin bir taşınmazın satışında, dilediği bedelle dilediği kimseye satış yapabileceği şeklinde yetkili kılınması, satacağı kimseyi dahi belirtmesi, ona dürüstlük kuralını, sadakat ve özen borcunu gözardı etmek suretiyle, makul sayılacak ölçüler dışına çıkarak satış yapma hakkını vermez. Vekil edenin yararı ile bağdaşmayacak bir eylem veya işlem yapan vekil değinilen maddenin birinci fıkrası uyarınca sorumlu olur.

Öte yandan, vekil ile sözleşme yapan kişi Medeni Kanunun 3. maddesi anlamında iyi niyetli ise yani vekilin vekalet görevini kötüye kullandığını bilmiyor veya kendisinden beklenen özeni göstermesine rağmen bilmesine olanak yoksa, vekil ile yaptığı sözleşme geçerlidir ve vekil edeni bağlar. Vekil vekalet görevini kötüye kullansa dahi bu husus vekil ile vekalet eden arasında  bir iç sorun olarak kalır, vekil ile sözleşme yapan kişinin kazandığı haklara etkili olamaz.

Ne var ki, üçüncü kişi vekil ile çıkar ve işbirliği içerisinde ise veya kötü niyetli olup, vekilin vekalet görevini kötüye kullandığını biliyor veya bilmesi gerekiyorsa vekil edenin sözleşme ile bağlı sayılmaması, Medeni Kanunun 2. maddesinde yazılı dürüstlük kuralının doğal bir sonucu olarak kabul edilmelidir. Söz konusu yasa maddesi buyurucu nitelik taşıdığından hakim tarafından kendiliğinden (resen) göz önünde tutulması zorunludur. Aksine düşünce kötü niyeti teşvik etmek en azından ona göz yummak olur. Oysa bütün çağdaş hukuk sistemlerinde kötü niyet korunmamış daima mahkum edilmiştir. Nitekim uygulama ve bilimsel görüşler bu yönde gelişmiş ve kararlılık kazanmıştır.

Somut olaya gelince; davacının, dava dışı paydaşı olduğu 4 parsel sayılı taşınmazla ilgili H. İnşaat Limited Şirketi ile noterde 25.04.2008 tarihli düzenleme şeklinde daire karşılığı inşaat yapımı ve satış vaadi sözleşmesi yaptığı, bu sözleşme kapsamında çekişmeye konu vekaletnamenin düzenlendiği, sözleşmenin özel hükümlerinde açıkça; 4 nolu parsel üzerine inşa edilecek binanın su basmanı atıldığında ve kat irtifakı kurulduğu takdirde arsa sahibinin 20 nolu parseldeki  payının yüklenicinin talebi halinde arsa sahibi tarafından bizzat veya bir başkasını vekil tayin etmek suretiyle yükleniciye veya gösterilecek kişiye ferağını vereceğinin kararlaştırıldığı ve bu amaçla vekaletin verildiğinin  kabul edildiği, yüklenici firmanın yetkilisi ile vekil K.K.hakkında davacının şikayeti üzerine Eskişehir Ağır Ceza Mahkemesinde dava açıldığı, ceza dosyası kapsamı ile dinlenen tanık beyanlarından yüklenici firmanın edimlerini yerine getirmediği ve sözleşmeye konu binaya hiç başlanmadığı halde vekilin davacının bilgi ve rızası dışında çekişmeli payı davalıya devrettiği, öte yandan davacı ile davalının akraba oldukları, davacı ile yüklenici arasında sözleşme yapıldığından davalının da bilgi sahibi olduğu  sabittir.

Öyleyse; anılan somut olgular yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde değerlendirildiğinde, yapılan temlikin vekalet görevinin kötüye kullanılması suretiyle gerçekleştirildiği kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacı vekilinin belirtilen sebeplerle temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 21.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/922, Karar No: 2020/186, Tarih: 17.03.2020

**Ceza Genel Kurulu         2017/922 E.  ,  2020/186 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 6. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 68-100

Nitelikli yağma suçundan sanık ...'ün TCK'nın 149/1-c-h, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Çorlu 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 09.03.2012 tarihli ve 68-100 sayılı hükmün, Cumhuriyet savcısı ile sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 05.04.2016 tarih ve 31851-2610 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 24.05.2017 tarih ve 27030 sayı ile;

"...Görgü tanığı bulunmayan olayda suça sürüklenen çocuk aleyhine değerlendirilebilecek delil sadece teşhis işlemidir. Ancak teşhis işlemi kesin bir kanaat verecek şekilde gerçekleştirilmemiştir. Suça sürüklenen çocuğun kim oldukları, yaşları ve fiziksel özellikleri belli olmayan üç kişi ile birlikte mağdura gösterilip, mağdurdan teşhis etmesinin istenmesi, kovuşturma aşamasında ise, aradan uzun süre geçtiğini ve eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinden emin olamadığını beyan etmesi karşısında, kesin bir kanaat vermekten uzak olan teşhis işlemine, mağdurun sonradan döndüğü beyanlarına ve sanığın tüm aşamalardaki istikrarlı savunmalarına göre yağma suçundan sanığın mahkûmiyetine karar verilmesinin mümkün olmadığı," görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 6. Ceza Dairesince 20.06.2017 tarih ve 2315-2352 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1- Sanığa atılı nitelikli yağma suçunun sabit olup olmadığının,

2- Sabit olduğunun kabulü hâlinde suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olan sanık hakkında sosyal inceleme raporu alınmama gerekçesinin karar yerinde gösterilmesinin gerekip gerekmediğinin,

3- Dosyada tek sanık olmasına rağmen “Yargılama giderlerinin sanığa ve suça sürüklenen çocuğa eşit olarak yüklenmesine” karar verilmesi nedeniyle önceki uyuşmazlıklarda varılan sonuca göre;

a) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulü hâlinde bu hususun bozma,

b) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddi hâlinde ise 2 numaralı uyuşmazlığın sonucuna göre hükmün yargılama gideri yönünden düzeltilerek onanma veya bozma nedeni yapılmasına karar verilip verilmeyeceğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;