muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6010, Karar No: 2017/387, Tarih: 14.02.2017

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasında imzalanmış ek sözleşme gereğince 1 no'lu yerin değerinin %25'inin arsa sahiplerine verileceğinin kararlaştırılmasına rağmen davalının edimini yerine getirmediği, ek sözleşme gereğince davacının 9.721,43 TL alacağının bulunduğu gerekçesi ile 2.000,00 TL'nin dava, 7.721,43 TL'nin ıslah tarihinden itibaren işleyecek faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine aykırı olarak fazladan yarar sağlanmasına dayalı tazminat istemine ilişkindir. Her ne kadar mahkemece yanlış tespit ile fazladan yarar sağlanan ve dava konusu edilen yer olarak 1 no'lu yer belirtilmiş ise de; dava dilekçesinde belirtildiği ve keşifte tespit edildiği üzere dava konusu edilen yer 2 no'lu yerdir. Sonradan ortaya çıkan 1 no'lu bağımsız bölümle ilgili davalının, sonradan yapılan adi yazılı sözleşme gereğince arsa sahiplerine paylarına karşılık ödeme yaptığı tarafların da kabulündedir. Bu nedenle mahkemenin dava konusu edilmeyen yer ile ilgili hüküm kurması doğru olmadığı gibi, arsa sahipleri ile davalı yüklenici arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin 8. maddesinde; belediyenin bodrum kata sonradan imar izni vermesi durumunda arsa sahiplerinin hakkı bulunmadığının belirtilmesi, keza kat irtifakı tesisi sırasında, arsa sahipleri adına davacı tarafından imzalanan resmi senet ile taraflar arasında dairelerin paylaşılıp, sonradan ortaya çıkan iki dairenin de davalı yüklenicinin üzerine bırakılmış olması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanlış tespit ve değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 14.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21870, Karar No: 2021/18182, Tarih: 16.12.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/21870 E.  ,  2021/18182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 5846 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : İlk derece mahkemesi kararının kaldırılması, sanığın beraatine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I. Şikayetçi ..., ..., ... ve ... meslek birlikleri vekilinin temyiz istemine yönelik yapılan incelemede;

Ceza Muhakemesi Kanununun 298. Maddesinde düzenlenen, "Yargıtay, süresi içinde temyiz başvurusunda bulunulmadığını, hükmün temyiz edilemez olduğunu, temyiz edenin buna hakkı olmadığını ya da temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa, temyiz istemini reddeder" hükmü karşısında; 5846 sayılı Kanunun, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki; "...71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir...” şeklindeki düzenlemeye göre, temyiz eden meslek birliğinin şikayet ve katılma dilekçelerine ekledikleri belge ve delillerin incelenmesi sonucunda; şikayetçi ... Meslek Birliğinin yabancı meslek birliği PRS ile "karşılıklı temsil sözleşmesi" imzaladığı, ancak suça konu yabancı eserlerin hak sahibi olan gerçek veya tüzel kişilerin şikayet ve temsil haklarını adı geçen yabancı birliğe devrettiklerine dair hukuken geçerli ve yeterli belgelerin kanuni süresi içinde dosyaya sunulmadığı, şikayetçiler ..., ... ve ... meslek birlikleri tarafından ise hak sahipliğine ilişkin herhangi bir belge sunulmadığı anlaşıldığından, davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmayan şikayetçiler vekilinin temyiz isteminin CMK'nun 298. maddesi gereğince REDDİNE,

II. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının temyiz istemine yönelik yapılan incelemede;

II. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının temyiz istemine yönelik yapılan incelemede;

5846 sayılı Kanunun 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki "71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir” şeklindeki düzenlemeye göre, şikayetçiler vekilinin dava konusu materyaller ile ilgili olarak 6 aylık kanuni şikayet süresi içerisinde hak sahipliğine ilişkin hukuken geçerli belgeleri ibraz etmediği (Şikayetçi ... meslek birliğinin yabancı meslek birliği PRS ile "karşılıklı temsil sözleşmesi" imzaladığı, ancak suça konu yabancı eserlerin hak sahibi olan gerçek veya tüzel kişilerin şikayet ve temsil haklarını, adı geçen yabancı birliğe devrettiklerine dair hukuken geçerli ve yeterli belgelerin kanuni süresi içinde dosyaya sunulmadığı, şikayetçiler ..., ... ve ... meslek birlikleri tarafından ise hak sahipliğine ilişkin herhangi bir belge sunulmadığı) gözetildiğinde, sanık hakkında muhakeme şartı olan şikayet yokluğu sebebiyle düşme kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5271 sayılı CMK'nun 302/2. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nun 304. maddesi uyarınca dosyanın Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 16.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23118, Karar No: 2014/14983, Tarih: 17.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/23118 E.  ,  2014/14983 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/133714

Mahkemesi : Ödemiş 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 13/02/2013

Numarası : 2012/390- 2013/107

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, kusura; katılanlar vekilinin ise, kusur durumuna ve ceza miktarına ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1)Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanık ile ölenin tarla işlerinde zaman zaman birbirlerine yardımcı oldukları, ölenle sanığın çiftlikte traktör ile slaj adı verilen saman ve yem yapımında kullanılan otları dağıtması amacıyla günlüğü 50 Tl 'den anlaştıkları, olay günü sanık çiftlik dışındayken, ölenin sanığa ait tarlada traktörü kullandığı sırada, geri geri gelirken, traktörün saman yığınlarına takılması nedeniyle, dengesini kaybederek ters dönmesi sonucu altında kalarak öldüğü olayda; traktör kullanma yetkisine haiz sürücü belgeli olan ve traktör kullanmakta tecrübeli olduğunu düşündüğü öleni görevlendiren sanığın, iş sağlığı ve iş güvenliği açısından alacağı herhangi bir önlem bulunmadığı anlaşılmakla; atılı suçtan beraati yerine, oluşa ve dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmiş olması,

2)Kabule görede;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 62. maddesinin uygulanmasında hakim, "failin geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları ve cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususları göz önünde bulundurarak indirim yapılıp yapılmayacağını serbestçe takdir eder. Ancak bu takdir hakkının denetlenebilir nitelikte olduğu ve uygulama ya da uygulamama nedenlerinin denetime elverecek şekilde açıkça gösterilmesi, ayrıca gerekçenin de dosyaya uygun olması gerekliliği yerel mahkemece göz ardı edilmemesi gerektiği". bu itibarla; somut olayda; sanığın 10.09.2012 tarihli oturumda duruşma inzibatını bozucu yönde hareket etmesi neticesi duruşma salonundan çıkarıldığı ve daha sonraki oturumlara iştirak etmemesi karşısında; sanığın yargılama sürecindeki iyi halli davranışının lehine takdiri indirim sebebi olarak gösterilmesi;

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA 17.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11026, Karar No: 2014/17919, Tarih: 09.12.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/11026 E.  ,  2014/17919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması taraf vekillerince yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçeleri ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalılar vekili Av...geldi. Davacı adına gelen olmadı. Gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava konusu taşınmazın arsa olarak değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemişse de hükme esas alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmazın arsa olarak kabul edildiği dikkate alınarak zemin değerinin tespiti ve emsal ile karşılaştırmasının yapılması amacıyla bu konuda aralarında uzman mülk bilirkişisinin (emlak bilirkişisi) bulunduğu beş kişilik bir heyet ile değerlendirme yapılarak rapor düzenlenmesi gerekirken, üç inşaat mühendisi ve iki mülk bilirkişisi (ziraat bilirkişi) tarafından oluşan bilirkişi raporuna göre karar verilmesi,

2-2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin (d) bendi gereğince; emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmaz ile emsalin karşılaştırılmasında gözönünde tutulması; emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin oranı ile bilirkişi raporlarında değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı ise, bu farklılık ve çelişki giderilmesi gerektiğinden, kıyasi emsal olarak alınan taşınmazın bağlı bulunduğu cadde veya sokak için 2006 yılı itibarıyla emlak vergisine esas asgari m² değerinin getirtilerek bu yönden bilirkişi raporunun uygunluğunun denetlenmemesi,

3-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda kıyasi emsal olarak değerlendirilen ... parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan 18.05.2004 satış tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parseli olup olmadığı, imar parseli ise düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediği, düşülmüş ise oranı araştırılarak emsalin imar parseli olması durumunda dava konusu taşınmazın bulunan değerinden düzenleme ortaklık payı oranında indirim yapılması gerektiği dikkate alınmadan değerlendirme yapan bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulması,

4-Bozmadan önce tespit edilip idarece davalı adına bankaya yatırılan ile bozmadan sonra saptanıp hüküm altına alınan bedeller arasındaki farkın (idarece fazladan yatırılmış olan paranın) davalı tarafından bankadan çekilmesine kadar varsa işlemiş mevduat faizi ile birlikte davacı idareye ödenmesine karar verilmesi yerine, fazla ödenen bedellerin davalılar .... ve .... için 22.04.2010 tarihinden; ... için ise 29.04.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davacıya iadesine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalılar yararına takdir edilen 1.100,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 09.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3716, Karar No: 2016/4231, Tarih: 28.03.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/3716 E.  ,  2016/4231 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet süreleri ile sigorta primine esas kazanç (ücret) tutarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalılardan kurum ve ................ vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalılar vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-5510 sayılı Kanunun “Prime esas kazançlar” başlıklı 80. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinde, sigortalıların prime esas kazançlarının nasıl belirleneceği açıklanmıştır. Diğer taraftan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun; 288. maddesinde, bir hakkın doğumu, düşürülmesi, devri, değiştirilmesi, yenilenmesi, ertelenmesi, ikrarı ve itfası amacıyla yapılan hukuki işlemlerin, yapıldıkları zamanki miktar veya değerleri belirli bir tutarı geçtiği takdirde senetle kanıtlanması gerektiği, bu hukuki işlemlerin miktar veya değeri, ödeme veya borçtan kurtarma (ibra) gibi herhangi bir sebeple belirli bir tutardan aşağı düşse bile senetsiz kanıtlanamayacağı bildirilmiş, 289. maddesinde, 288. madde uyarınca senetle kanıtlanması gereken konularda yukarıdaki hükümler hatırlatılarak karşı tarafın açık muvafakati durumunda tanık dinlenebileceği, 292. maddesinde de, senetle kanıtlanması zorunlu konularda yazılı bir delil başlangıcı varsa tanık dinlenebileceği açıklanarak delil başlangıcının, dava konusunun tamamen kanıtlanmasına yeterli olmamakla birlikte, bunun var olduğunu gösteren ve aleyhine sunulmuş olan tarafça verilen kağıt ve belgeler olduğu belirtilmiştir.

Kuruma ödenmesi gereken sigorta primlerinin hesabında gerçek ücretin/kazancın esas alınması gerekmekte olup hizmet tespiti davalarının kamusal niteliği gereği, çalışma olgusu her türlü kanıtla ispatlanabilmesine karşın ücret konusunda aynı genişlikte ispat serbestliği söz konusu değildir ve değinilen maddelerde yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır. Ücret tutarı maddede belirtilen sınırları aştığı takdirde, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe sahip olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, sigortalının imzasını içeren aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle kanıtlanması olanaklıdır. Yazılı delille ispat sınırının altında kalan miktar için tanık dinlenebileceği gibi, tespiti istenen miktar sınırı aşsa dahi varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinlenmesi mümkündür. 506 sayılı Kanunun 78. maddesinde ve 5510 sayılı Kanunun 82. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “....günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. 82. madde de bu düzenlemeye paralel bir hüküm içermektedir. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 20.10.2010 gün ve 2010/10-480 Esas - 2010/523 Karar, 20.10.2010 gün ve 2010/10-481 Esas - 2010/524 Karar, 20.10.2010 gün ve 2010/10-482 Esas - 2010/525 Karar, 19.10.2011 gün ve 2011/10-608 Esas - 2011/649 Karar ilamlarında da aynı görüş ve yaklaşım benimsenmiştir. Aynı zamanda Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2012/10-1617, 2013/850 kararına göre; "Yerel mahkemece, işveren tarafından bankaya yazılan 05.05.2005 tarihli yazı ve tanık anlatımları esas alınarak karar verilmiş ise de; davacının gerçek ücreti ile ilgili söz konusu belgenin doğruluğunu destekler başkaca işyeri kayıt ve belgeleri araştırılıp gerçek ücretinin tespiti konusunda yöntemince araştırma yapılmadan davacının aylık ücretinin net 1.500,00 TL olduğuna dair verdiği karar doğru değildir." denilmektedir.

Somut uyuşmazlıkta; davacı, 20.08.2008 - 17.05.2009 tarihleri arasında davalı ........nde, 18.05.2009 - 20.11.2009 tarihleri arasında ise davalı ................ bünyesinde son ay net 750,00 TL ücret, iki öğün yemek ve günlük 90,00 TL bahşiş ile çalıştığının tespitini talep etmiş, Mahkemece, davacının hizmet tespitinin kabulüne dair verilen karar yerinde ise de, son çalıştığı işyerinde prime esas kazancının aylık 700,00 TL ücret + 800,00 TL bahşiş olmak üzere 1.500,00 TL olduğunun tespitine karar verilmesi isabetsizdir.

Bu hususlar doğrultusunda, davacının gerçek ücretinin tespitinde, davalı işveren tarafından davacının ücreti ile ilgili yazılan yazıdan hareketle sonuca gidilmiş

ise de, yukarıdaki esaslar dahilindeki deliller celp edilip, değerlendirildikten sonra, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılardan kurum ve ................ vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ....'ye iadesine, 28.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

S.A.
Yargıtay — Esas No: 2013/13450, Karar No: 2013/15626, Tarih: 18.11.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/13450 E.  ,  2013/15626 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar ... vd. ile davalı ... aralarındaki kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat davasına dair Eskişehir 4. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 20.12.2012 günlü ve 2011/288-2012/531 sayılı hükmün bozulması hakkında Dairece verilen 15.04.2013 günlü ve 2013/2854-2013/6324 sayılı ilama karşı davacılar vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmaza hangi tarihte el atıldığının taraflardan,

2-El atma tarihi tespit edildikten sonra dava konusu taşınmazın el atma tarihi itibariyle imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise ilk olarak imara alınış tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskûn bulunup bulunmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı, belediye sınırları içinde bulunup bulunmadığı, beldenin gelişme yönünde olup olmadığı hususları ilgili belediye başkanlığından,

3-Somut emsal olarak incelenen... Mahallesi 8542 ada 8 parsel sayılı taşınmazın bulunduğu cadde ve sokak itibariyle belediyece belirlenen 2011 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerinin belediye başkanlığından,

4-Dava konusu taşınmaza emsal alınarak incelenen... Mahallesi 8542 ada 8 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan 12.10.2010 tarihli alıcı, satıcı, satış bedeli ve miktarını gösterir tapu kaydı ile akit tablosunun tapu müdürlüğünden,

5-Dava konusu... Mahallesi 8872 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 30.09.2011 olan değerlendirme, somut emsal alınarak incelenen aynı mahalle 8542 ada 8 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan 12.10.2010 olan satış tarihleri itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıkları, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüşse oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

Sorularak alınacak cevap yazılarının ve belgelerinin dosyaya konulmasından sonra incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15252, Karar No: 2019/2006, Tarih: 06.03.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/15252 E.  ,  2019/2006 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan alacak istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere göre davacı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmektedir.

İnceleme konusu davada; 09.07.2010 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucunda vefat eden sigortalının hak sahiplerine ödenen gelirin tahsilinin talep edildiği, dosyada alınan 01.04.2015 tarihli kusur raporunda işveren şirket ortakları ... ile ... %65, şantiye şefi ... %15, sigortalı %20 oranında kusurlu bulunduğu, mahkemece kusur raporu esas alınarak davanın kısmen kabulü yönünde hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesi 1. fıkrası ile “iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” düzenlemesi getirilmiş olup, 21. maddenin 4. fıkrası ise 3. kişilerin sorumluluğu" İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilir." şeklinde düzenlenmiştir.