muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2690, Karar No: 2014/9312, Tarih: 28.04.2014

Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, adres hareketleri ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, özellikle Kurum Rapor’u öncesi döneme ilişkin seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden geniş kapsamlı Emniyet Müdürlüğü araştırması yapılmalı, uyuşmazlık konusu dönemde boşanan eşlerin kayıtlı oldukları adresleri yönünden anılan yerde görev yapmış/yapmakta olan, mahalle/köy muhtar ve azalarından kanaat edinmeye yetecek kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

İnceleme konusu dava yönünden ise; hak sahibi ile boşandığı eşinin fiili beraberliğinin ortaya konulmasına ilişkin olarak yargılamada ortaya çıkan çelişki ve belirsizliğin giderilmesi için, davacı ve eski eşinin boşandıkları tarihten sonra ve düzenlenen Kurum Rapor’u öncesi dönem yönünden adreslerle ilgili Jandarma Komutanlığı ve Emniyet Müdürlüğü araştırması yapılmalı, anılan yerlerde görev yapmış/yapmakta olan, mahalle/köy muhtar ve azalarından kanaat edinmeye yetecek kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, davalı ve boşandığı eşinin talep konusu dönemde verdikleri medula sisteminde kayıtlarda görülen adresleri ilgili sağlık kuruluşlarından araştırılmalı, Nüfus Müdürlüğünden adres hareketleri sorulmalı , kontrol memuru raporunun aksinin ispat edilip edilmediği hususu araştırılmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11298, Karar No: 2010/1578, Tarih: 17.02.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/11298 E.  ,  2010/1578 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

-KARAR-

İstem iflasın ertelenmesine ilişkindir.

Mahkemece alınan bilirkişi raporunda belirtildiği şekilde istem sahibi şirket ortaklarının şirketten olan alacaklarını erteleme süresince şirketten istemeyecekleri yönünde taahhütname verdikleri, şirketin potansiyelinin iflastan kurtulmaya elverişli olduğu gerekçesiyle iflasın 6 ay süreyle ertelenmesine karar verilmiş; hüküm müdahil ... AŞ. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İflasın ertelenmesi için hazırlanan iyileştirme projesinin ciddi ve inandırıcı olabilmesi somut verilere dayalı olmasına, sermaye ya da kârlılık artışının sağlanmasına ve yerine göre borç yapılandırması ile likiditenin arttırılmasına bağlıdır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ideali 2 olan cari oranın yıllardan beri giderek düştüğü ve 2008 yılı için 0,59 civarında seyrettiği, şirketin borçlanmaya dayalı bir finansman tekniği izlediği, borçlar/sermaye rasyosunun ideali 1,5 iken şirket bakımından 154,94 mertebesinde bulunduğu belirtilmiştir. Oranların düzelmesi için acilen 7.951.768,43 TL borç ödemesi yapılması gerektiği açıklanmıştır.

Projede kaynak girişinde ve özellikle sermaye artırımından hiç söz edilmemiş, ortaklar da projede olmadığı halde alacak taleplerini ertelemişlerdir.

Projenin somut verilere dayanmadığı raporla da saptanmış, sermaye arttırımı yerine borç yapılandırmanın tercihe şayan olmadığı vurgulanmıştır.

Ortakların alacaklarını bir süreliğine istemekten vazgeçmeleri şirkete zaman kazandırsa da, borca batıklığın önüne geçemez. Öte yandan 202 işçinin 97’ye düşürülmesi ile üretim ve satışın ne şekilde stabil tutulacağı, kreasyonun ne şekilde geliştirileceği açıklanmamış; çıkartılacak işçilerin yasal haklarının getirebileceği yükün özkaynağa ne şekilde yansıyacağı hesaplanmamıştır.

Açıklanan durum karşısında somut verilere dayanmayan ve ihtimaller çerçevesinde iyileşmesi beklenen şirketin iflasının ertelenmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 17.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9161, Karar No: 2012/1516, Tarih: 16.02.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/9161 E.  ,  2012/1516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1- Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, arpa ve nohut ürünlerinin 2010 yılı itibarıyla sulu ve kuru şartlarda ayrı ayrı dekar başına ortalama verim, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin veri listesinin ilçe tarım müdürlüğünden getirtilmesinden,

2- Tebligat Yasasının 35. maddesine göre tebligat yapılabilmesi, muhataba daha önce aynı adreste yasaya uygun bir tebligat yapılması koşuluna bağlıdır. Somut olayda davalılardan ...’e dava dilekçesinin usulüne uygun tebliğ edilemediği, dolayısıyla daha önce yapılmış geçerli bir tebligat bulunmadığından anılan Yasanın 35. maddesine göre yapılan karar tebligatı da geçersizdir. Mahkemece adı geçen davalıya Tebligat Yasası ve ilgili Tüzük hükümlerine uygun olarak yöntemince gerekçeli kararın tebliği sağlanıp temyiz süresinin beklenmesinden,

3- Davacı idare, mahkeme kararını 05.05.2011 havale tarihli dilekçesi ile temyiz etmiş ise de, dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydının yapıldığını gösteren belge ya da bilgi dosya içerisinde bulunmamaktadır. Sözkonusu dilekçenin süresinde temyiz defterine kaydının yapılmadığının inceleme sonucu anlaşılması halinde keyfiyetin tutanakla tespit edilip başkaca işlem yapılmadan; süresinde kayıt yapılmışsa kayıt tarihini bildiren belgenin dosyasına konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3449, Karar No: 2008/4783, Tarih: 08.04.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/3449 E.  ,  2008/4783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 14.03.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 02.05.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve özel siciline bu niteliği ile işlenmesi istemi ile açılmıştır.

Mahkemece, dava kabul edilmiştir.

Hükmü, davalı ... idaresi temyiz etmiştir.

Gerçekten, 4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesinde yapılan tanıma göre yayla; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmalarını ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zaman aşımı ile mülk edinilmesi olanaksız bulunduğu gibi, sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Davalı ... idaresi savunmasında; çekişmeli taşınmazın yayla ile bir ilişkisi olmadığını, vakıfname kapsamında kaldığını, esasen bu konuda kesinleşmiş yargı kararı olduğunu savunmuştur. O yüzden, taşınmazın kamu malı niteliğindeki yayla özelliği taşıyıp taşımadığının saptanması, eldeki davada önem kazanmaktadır.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden, dava konusu taşınmazın kadastro sırasında gerçek kişi adına tespit edildiği, davacı Hazine’nin parselin devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasıyla Kadastro Mahkemesine dava açtığı, yapılan yargılama sonucu Kadastro Mahkemesince çekişmeli yerin özel mülkiyete konu olan yerlerden olduğunun saptandığı, Hazinenin davasının reddedildiği, hükmün Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Görülüyor ki, taşınmazın nitelik belirlemesi Kadastro Mahkemesince yapılmış ve özel mülkiyete konu yerlerden olduğu saptanmıştır. Her ne kadar ... idaresi Kadastro Mahkemesinde taraf değil ise de Kadastro Mahkemesinin hükmen yaptığı saptama, eldeki davayı da etkiler ve kesin delil teşkil eder. Böyle olunca, dava konusu parselin artık yayla olarak nitelendirilmesi ve kabul edilmesi olanaklı değildir.

Mahkemece, bu tespitler doğrultusunda davanın reddi yerine istem hüküm altına alındığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 08.04.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1063, Karar No: 2010/12026, Tarih: 25.11.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/1063 E.  ,  2010/12026 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08.10.2008 tarih ve 2007/178-2008/586 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 23.11.2010 tarihinde davacı avukatı ... geldi, davetiye tebliğine rağmen davalı vekili duruşmaya gelmedi, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatı dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili ,müvekkili şirketin davalı bankanın Göztepe Şubesi' nde 12753181 no’lu hesabın sahibi olduğunu, 06.12.2006 tarihinde bilgisi ve rızası dışında ve internet yolu ile davacı tarafça tanınmayan 3. kişilerce 30.025.- YTL.’nin havale edilerek çekilmiş olduğunu, doğan zarardan internet şubesinde gerekli tedbirleri almayan davalı bankanın sorumlu bulunduğunu ileri sürerek, alacaklarının 26.12.2006 tarihli ihtarnamenin tebliğ tarihinden itibaren bu krediye uygulanan ve ödemek zorunda kaldığı yıllık % 30 faizi ile birlikte tahsiline, bu mümkün olmadığı takdirde en yüksek reeskont faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekillleri cevap dilekçesinde ,davacının müvekkili banka ile imzalamış olduğu bankacılık işlemleri sözleşmesi hükümleri ile 13.03.2006 tarihinde internet şubesi hizmetini kullanmaya başladığını, müvekkili bankanın internet bankacılığı sistemi altyapısında, davacı şirket gibi kurumsal müşterilerin internet şubesine girişte, müşteri numarası, şifre, parola ve kurumsal kullanıcı kodu olarak dört ayrı güvenlik seviyesinden geçerek giriş yapmasına imkan verilmekte olduğunu, bunun yanı sıra müvekkili bankanın internet şubesine giriş yapılırken, giriş yapan kişinin klavye vuruşlarını kayıt eden "keyloger" ve giriş yapılan bilgisayarın ekran görüntülerini almaya yarayan "screnlogger" adı verilen casus programlarına karşı sanal klavye kullanıldığını, internet şubesine giriş yapan müşterilerin, internet bankacılığı şifreleri de HSM (High secure machine) adı verilen makinede banka içinden ve banka dışından kimsenin erişim imkanı bulunmayan tek yönlü ve geri dönüşümsüz olarak şifrelenerek saklanmakta olduğunu, müvekkili bankanın bireysel ve kurumsal internet bankacılığı müşterilerinin şifre, parola gibi bilgilerine alınan güvenlik önlemleri sayesinde banka personeli dahil hiç kimse tarafından erişim imkanı bulunmamakta olduğunu, bu nedenlerle davacı şirketin kurumsal kullanıcı kodu, şifre ve parola bilgilerinin müvekkili banka sistemlerine girilerek çalınmasının imkansız olduğunu, müvekkili bankanın diğer tüm bankalarda olduğu gibi 128bit SSL şifreleme teknolojisi kullanmakta olduğunu, bu teknolojinin "verising" firması tarafından sağlandığını, ayrıca internet şubesi girişleri ve para çıkışlarında diğer güvenlik işlemlerine ek olarak internet şubesini kullanan müşterilerinin talebine bağlı olarak tek kullanımlık şifre üreten "ŞEKER ŞİFRE" cihazı ve cevabı sadece müşterinin bildiği "güvenlik sorusu" uygulaması bulunmakta olduğunu belirterek davanın reddine karar veirlmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, dosyadaki kanıtlar ve bilirkişi raporlarına göre,

Mahkemece iddia, savunma, dosyadaki kanıtlar ve bilirkişi raporlarına göre,

davacı tarafın internet şifre parolalarının 3. kişilerce ele geçirilmesi neticesinde, davacı tarafın istemi dışında internet bankacılığı kullanılarak 30.025.- YTL.'sinin başka hesaplara havale edilmiş olduğunun anlaşıldığı, davacı tarafın tek kullanımlık şifre üreten "Şeker Şifre" cihazına 06.12.2006 tarihinde sahip olmadığı, 18.12.2006 tarihinde 52,50 YTL. ödeyerek "şeker şifre" cihazını almış olduğu, internet bankacılığını kullanan tüm kullanıcıların bilgisayar uzmanı olmadığı ve olması da beklenmediğinden dolayı virüs, keyloger, scren logger veya diğer casus türü yazılımlara karşı yeterince tedbir ve önlem alamayacakları, alsa dahi güncel tehditlere karşı yeterince kendilerini güncel olarak koruyamayacakları, internet bankacılığı hususunda uzman ve yetkin taraf olarak bankayı düşünmenin doğru olacağı, bu bakımdan davalı taraf olan bankanın, intrenet bankacılık hizmetine yönelen bu tip tehditlere karşı güncel teknolojileri takip ederek, yeni gelişmeleri sistemlerine entegre edip mudileri tarafından kullanılmasını sağlaması gerektiği, hatta yeri geldiğinde internet bankacılığı kullanan tüm mudilerini bu uygulamaları kullanmasını mecbur tutması gerektiği, şu anki teknoloji itibariyle tek kullanımlık şifre üretim metodunun en güvenli yöntem olduğunu, bunun dışında kalan tüm yöntemlerin risk oranı olduğu ve pratikte bu yöntemler kırılarak mudilere maddi açıdan zarar verilebildiği, davalı taraf olan bankanın, bu dava konusu olan hususta üstün ve yetkin taraf olduğu, güvenlik için uygulanması gereken tüm politikaları ve mecburiyetleri mutlak koyucu taraf olduğu ve mecbur kıldığı düşünülerek internet üzerinden gelecek olan tehditler ve saldırılara karşı tek kullanımlık şifre uygulamasına zamanında şart tutarak geçmemesinden dolayı % 100 kusurlu olduğu belirlendiğinden, ihtarname tebliği olan 26.12.2006 tarihi itibari ile davacı tarafın davalı bankadan 30.025.- YTL. asıl alacağı olduğu gerekçesiyle, 30.025,00 TL’nin davalının direnim tarihi olan 28.12.2006 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Karar davalı banka vekilince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve yargılama aşamasında ileri sürülmeyen hususların temyiz aşamasında ileri sürülmesine hukuken olanak bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, takdir olunan 750,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 1.278,08 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 25.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3667, Karar No: 2018/12330, Tarih: 11.10.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/3667 E.  ,  2018/12330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Müştekiler ... ve ...'in ifadelerinde eşyalarını ayrı ayrı dolaplara koyarak kilitleyip bıraktıklarını ifade ettikleri dikkate alındığında, sanığın soyunma odasındaki her bir dolapta bulunan eşyaların farklı kişilere ait olacağını bildiğinin kabulü ile müşteki sayısınca suç oluştuğu gözetilmeden, yazılı şekilde tek bir hırsızlık suçundan hüküm kurulması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararları kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ...'nun temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 11.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13080, Karar No: 2024/5598, Tarih: 04.06.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/13080 E.  ,  2024/5598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/132 E., 2016/17 K.

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı temyiz yasa yoluna tabi olmadığından inceleme dışı bırakılmıştır.

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında işyerinde mağdureye karşı farklı tarihlerde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, özel hayatın gizliliğini ihlal ve şantaj suçlarını işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102/2, 43/1, 109/1, 109/5, 134/1, 107/2. maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Düzce 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.01.2016 tarihli ve 2015/132 Esas, 2016/17 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanık hakkında şantaj suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 107/2,62,53 maddeleri uyarınca 2 yıl 2 ay hapis cezası ve 15.000TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, nitelikli cinsel saldırı ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından 5271 sayılı Kanun'un 223/2-c maddesi uyarınca, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Sanığın nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından da cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Sanık hakkında şantaj suçundan verilen kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Nitelikli Cinsel Saldırı, Kişiyi hürriyetinden Yoksun Kılma ve Özel Hayatın Gizliliğini İhlal Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Mahkemenin gerekçesi ile tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdani kanıya ulaşıldığı anlaşılmakla, sanık hakkında kurulan hükümlerde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Şantaj Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Mahkemenin gerekçesi ile tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdani kanıya ulaşıldığı anlaşılmakla, sanık hakkında kurulan hükümlerde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Şantaj Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

1. Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun’un 107/2. maddelesi uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst hadlerine göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 27.01.2016 tarihli mahkumiyet kararı olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

3. Yukarıda açıklanan nedenlerle Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR

A. Nitelikli Cinsel Saldırı, Kişiyi hürriyetinden Yoksun Kılma ve Özel Hayatın Gizliliğini İhlal Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle o yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Şantaj Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321/1. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322/1-(1) maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223/8 maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.06.2024 tarihinde karar verildi.