muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/26561, Karar No: 2015/1141, Tarih: 20.01.2015

Kamulaştırmasız elatma davaları ugulamada sıklıkla karşılaşılan davalardan olmakla birlikte, Yasa ile düzenlenmiş değildir. Bu konuya ilişkin tek yasal düzenleme olan 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 38. maddesi de 10.04.2003 tarih ve 2002/112 Esas, 2003/33 Karar sayılı Anayasa Mahkemesi kararı ile iptal edilmiştir. Uygulamada

kamulaştırmasız elatma davaları; ve Hukuk Daireleri'nin içtihatlarıyla yön bulmaktadır. Konunun Dairemizi ilgilendiren yönü ise, bu nevi davalarda hükmedilen tazminatların zamanında ödenmemesi halinde uygulanacak faizin ne tür ve oranda olması gerektiği noktasındadır. Zira Kamulaştırma Yasası gecikme faizini öngörmemektedir. Bu cümleden olmak üzere, HGK'nun kararları ve Dairemizin istikrar bulmuş içtihatlarında; "Kamulaştırma bedelinin arttırılması ilamlarında uygulanan T.C. Anayasası'nın 4709 sayılı Yasa'nın 18. maddesi ile değişik 46/son maddesinde yer alan kamulaştırma bedelleri ile mahkemece kesin hükme bağlanan arttırma bedellerine, son fıkraya göre kamu alacakları için öngörülen en yüksek faiz oranının uygulanacağı" hükmünden farklı olarak, kamulaştırmasız elatmanın hukuksal niteliği itibariyle bir haksız eylem olduğu, haksız eylemden doğan borçların, tazmini nitelikte olmaları nedeniyle uygulanacak faizin 3095 sayılı Yasa'da belirlenen yasal faiz olduğu belirtilerek, uygulama bugüne kadar yasal faizini uygulanması şeklinde sürdürülegelmiştir. Ancak, Anayasa'nın 35. maddesi ile koruma altına alınmış olan mülkiyet hakkının, hak sahibinin rızasına bakılmaksızın kamulaştırmasız elatma nedeniyle ihlali halinde, toplumun genel menfaatleri ile bireyin temel haklarının korunması arasında adil bir denge gözetilmesi gerektiği düşüncesinden hareketle, mülkün gerçek değeriyle orantılı makul bir tazminat ödenmediği sürece, bir mülkten mahrum bırakılmanın genelde aşırı bir ihlal teşkil edeceği, yasal faiz oranında gecikme faizi ödenmesinin yeterli olmadığı görüşü gerek öğretide gerekse uygulamada ağırlık kazanmaya başlamıştır. Bu bağlamda mülkiyete saygı hakkının ihlalinin, mahkemelerin, kamulaştırmasız elatmaya maruz kalan kişiler lehine hükmettikleri tazminat tutarının tayininde, yargılama süresi ile enflasyon arasındaki etkileşim sonucu ortaya çıkan değer kaybını dikkate almalarına imkan sağlayan yasal bir düzenlemenin olmayışından da kaynaklandığı, bu nedenle adil tatmin taleplerinin karşılanması gerektiği hususu benimsenmeye başlanmıştır.

Tüm bu açıklamalar ışığında idare, kendisine Anayasa tarafından tanınan olanak ve yetkileri Yasa'ya uygun bir biçimde kullanmaksızın taşınmaza elatarak kamulaştırma ilkelerine aykırı davranamaz. Anayasa'nın 46. maddesinde öngörülen kamulaştırma, Anayasa'nın 35. maddesinde güvence altına alınmış olan mülkiyet hakkına getirilmiş anayasal bir sınırlama olmakla, içtihat değişikliğine gidilerek, özü ve vardığı hukuki sonuç itibariyle aynı nitelikler taşıyan kamulaştırmasız elatmaya ilişkin ilamlarda hüküm altına alman tazminatlara da Anayasa'nın 46/son maddesinde düzenlenmiş olan kamu alacakları için öngörülen en yüksek faiz oranının uygulanması gerektiği sonucuna varılmıştır.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 100 (818 sayılı B.K'nun 84.) maddesinde ise kısmi ödemelerin öncelikle faizden ve masrafdan mahsup edileceği hükmüne yer verilmiştir. Başka bir anlatımla kısmi ödemelerin öncelikle fer'i alacaklardan mahsup edileceği kuralı bulunmaktadır.

Hükme esas alman bilirkişi raporu incelendiğinde; bir yılın 365 yerine 360 gün olarak kabul edildiği, ilamda hükmedilen vekalet ücreti ve yargılama gideri alacağı miktarı olarak bozma sonrası hükmedilen miktarların değil, bozma öncesi olan takip dayanağı ilk ilamdaki miktarların esas alındığı, yine bu kalem alacaklar için bozma sonrası ilamın karar tarihinden itibaren değil, ilk ilamın karar tarihinden itibaren faiz hesaplandığı, borçlu vekilinin ilamda kendi lehlerine hükmedilen vekalet ücretinin ve alacaklı lehine hükmedilen vekalet ücretinden gelir vergisi kesintisi yapılarak yapılan mahsup sonucu ödeme yapıldığı iddiasının değerlendirilmediği anlaşılmaktadır.

.

.

Bu durumda mahkemece anılan eksikliklerin giderilmesi için, yukarıda belirlenen kurallar ışığında; dava tarihi olan 28.05.2004 tarihinden ilamın kesinleşme tarihi olan 17.12.2012 tarihine kadar yasal faiz, kesinleşmeden itibaren muhtıra hesap tarihi olan 26.04.2013 tarihine kadar Anayasa 46/son faizinin uygulanacağı ve yine 19.04.2013 tarihinde dosya borcuna ilişkin ödeme yapıldığı dikkate alınarak TBK'nun 100 (BK'nun 84.) maddesi uyarınca, İİK'nun 33. maddesi kapsamında kalan kısmi ödemelerin öncelikle faiz ve masraflardan mahsup edilmesi, geriye kalan paranın ise asıl alacaktan indirilmesi ve her ödeme yapıldıkça bakiye alacağın bu suretle saptanması gerektiği kuralı ve yılı içeren dönemde hesaplamanın 365 gün üzerinden yapılarak sonuca gidilmesi gerektiği dikkate alınarak, bozma sonrası hükmedilen ilamdaki vekalet ücreti ve yargılama gideri miktarı esas alınarak ve yine bu ilamın karar tarihinden itibaren yasal faiz yürütüleceğinin kabulü ile borçlu vekilinin ilamda kendi lehlerine hükmedilen vekalet ücretinin ve alacaklı lehine hükmedilen vekalet ücretinden gelir vergisi kesintisi yapılarak yapılan mahsup sonucu ödeme yapıldığı iddiası hakkında olumlu olumsuz bir değerlendirme yapılmak suretiyle Yargıtay denetimine elverişli ek rapor alınarak borç miktarının belirlenmesi ile oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve hatalı bilirkişi raporuyla sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK’nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 20.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5331, Karar No: 2019/1746, Tarih: 20.03.2019

**10. Ceza Dairesi         2018/5331 E.  ,  2019/1746 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ANKARA Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesi

Suç : 1- Uyuşturucu madde ticareti yapma

2- Kenevir ekme

Hüküm : Mahkûmiyet (İlk derece mahkemesi hükmü kaldırılarak)

b) Uyuşturucu madde ticareti yapma suçu yönünden temyiz isteğinin esastan reddi ile hükmün onanması

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

A) Sanık hakkında "kenevir ekme" suçu yönünden ilk derece mahkemesi hükmü kaldırılarak kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde:

Sanık hakkında 2313 sayılı Kanuna aykırılık suçundan hükmolunan 3 yıl 4 ay hapis cezasının miktarı gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin bölge adliye mahkemesi kararları ile 5271 sayılı CMK'nın 286/2-b maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

B) Sanık hakkında "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçu yönünden ilk derece mahkemesi hükmü kaldırılarak kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde:

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç tipi ile 5271 sayılı CMK'nın 280/2. maddesinde belirtildiği şekilde ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılarak yeniden kurulan hükümde yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz itirazlarının yerinde görülmemesi nedeniyle CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan bölge adliye mahkemesi kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

20.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14897, Karar No: 2024/10071, Tarih: 26.11.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/14897 E.  ,  2024/10071 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkmesi

SAYISI : 2013/455 E., 2016/65 K.

SUÇ : Cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın cinsel saldırı suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Sanığın atılı suçu işlemediğine, tanık beyanı ile sanığın beyanının örtüştüğüne, kabul anlamına gelmemekle eylemin sarkıntılık düzeyinde kaldığına, katılan hakkında ruh sağlığına ilişkin raporun Mahkemece hatalı değerlendirildiğine, sanığın lehine uygulanması gereken kanun hükmünün uygulanmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, bozulmasına ve diğer temyiz sebeplerine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1. Olayın oluş şekli, katılan beyanı, sanık savunması ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanığın katılana yönelik cinsel duygularını tatmin amacıyla bacağına, göğsü ile omzu arasına dokunma, kalçasına cinsel organını sürtme şeklindeki eyleminin; ani, kısa süreli ve kesintili gerçekleşmesi nedeniyle 6545 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 102/1-2. cümlesinde düzenlenen sarkıntılık suretiyle cinsel saldırı suçunu oluşturduğu halde suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek 5237 sayılı Kanun'un 102/1. maddesinde düzenlenen cinsel saldırı suçundan hüküm kurulması,

2. Dokuz Eylül Üniversitesinin 03.04.2013 tarihli ve Ege Üniversitesinin 13.11.2015 tarihli raporlarına "mağdurun maruz kaldığı cinsel saldırı eylemi nedeniyle (Travma Sonrası Stres Bozukluğu) ruh sağlığının bozulduğunun tespit edildiği, ancak bozulmanın kalıcı olmadığı'' hususlarının belirtilmesi ve katılanın ruh sağlığının sanığın cinsel saldırı eylemi nedeniyle bozulduğuna dair yeterli ve kesin bir tespit yapılamadığının anlaşılması karşısında, sanığın üzerine atılı cinsel saldırı suçunu düzenleyen 5237 sayılı Kanun'un 102/1. maddesinde 18.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la önemli değişikliklerin yapılması nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 7/2 ve 5252 sayılı Kanun'un 9/3 maddeleri uyarınca, suçun işlendiği zamandaki kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunun ilgili tüm hükümlerinin somut olaya ayrı ayrı uygulanması ve her iki kanuna göre hükmedilecek sonuç cezalar belirlendikten sonra, sanık lehine olan kanunun tespiti ile lehe kanunun bir bütün halinde uygulanması ile bu durumun hükmün gerekçesine yansıtılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/183, Karar No: 2025/2293, Tarih: 24.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/183 E.  ,  2025/2293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/1075 Esas, 2024/2215 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Şanlıurfa 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 27.10.2022 Tarihli ve 2022/1287 Esas, 2022/1881 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün ikametgah adresinin Demokrasi Mahallesi .........Sokak No:29 ........../Şanlıurfa olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Suruç Sulh Hukuk Mahkemesinin 27.04.2023 Tarihli ve 202/444 Esas, 2023/90 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün adresinin ........ Mahalles............Sokak Kapı No:1 .........../Diyarbakır olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

C. Diyarbakır 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 25.09.2024 Tarihli ve 2024/1075 Esas, 2024/2215 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün adresinin ...........Mahallesi .......... Sokak No:29 ............../Şanlıurfa olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 407 nci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Hükümlünün vasi atanması talep dilekçesinde cezaevine girmeden önceki son yerleşim yeri adresini Demokrasi Mah. Zafer Sk. No:29 Suruç/Şanlıurfa olarak beyan ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Suruç Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, Suruç Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

24.02.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2490, Karar No: 2013/4672, Tarih: 12.03.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/2490 E.  ,  2013/4672 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işverenin desen baskı işyerinde grafiker olarak 1.500,00 TL ücretle 21.05.2008 – 11.11.2008 tarihleri arasındaki çalışmalarının tespitini istemiştir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalılardan Kurum vekilinin, sair temyiz itirazlarının reddine;

2-Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 288. maddesindeki yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkündür.

Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için, yine, HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK’nun 289. maddesi gereğince tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür.

506 Sayılı Kanunun 78. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 Sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “....günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Mahkemece; tanık beyanlarına ve Grafikerler Meslek Kuruluşunun yazısına itibar edilerek, davacının tespitine karar verilen 21.05.2008 – 11.11.2008 tarihleri arasındaki döneme ilişkin prime esas kazanç tutarının alt sınırı olan asgari ücretten yüksek aylık ücretle karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece; tanık beyanlarına ve Grafikerler Meslek Kuruluşunun yazısına itibar edilerek, davacının tespitine karar verilen 21.05.2008 – 11.11.2008 tarihleri arasındaki döneme ilişkin prime esas kazanç tutarının alt sınırı olan asgari ücretten yüksek aylık ücretle karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların düzeltilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi gereğince uygulanmakta olan Mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır

S O N U Ç : Hüküm fıkrasının (3) numaralı paragrafının (2) numaralı satırında yer alan “ aylık 1.500,00-TL net ücretle ” ifadesinin silinerek, yerine, “asgari ücretle” ifadesinin yazılmasına, 567.000 TL.” ibaresinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.03.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11315, Karar No: 2013/534, Tarih: 21.01.2013

**18. Hukuk Dairesi         2012/11315 E.  ,  2013/534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu raporunda değerlendirmeye alınan zeytinin 2010 ve 2011 yılı itibariyle sulu ve kuru şartlarda ayrı ayrı dekar başına ortalama verimine, ortalama toptan satış fiyatına ve dekar başına üretim giderine (masrafları oluşturan kalemler ayrı ayrı yazılmak suretiyle) ilişkin veri listesinin ..., ... ve ... ilçe müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, ....01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6260, Karar No: 2022/19437, Tarih: 22.11.2022

**11. Ceza Dairesi         2019/6260 E.  ,  2022/19437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, defter, kayıt ve belgeleri gizleme

...

...

...

Sanıklar ... ve ... hakkında Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 04.12.2012 tarihli 2012/17895 esas sayılı iddianamesi ile 2008, 2011 sanık ... hakkında ise 2009-2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan dava açıldığı halde hüküm kurulmadığı anlaşılmakla, mahallinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

1)2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan sanıklar ... ve ... hakkında verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık ..., sanık ... müdafiin; sanık ... hakkında verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyizlerinin incelenmesinde;

Sanıklara yüklenen “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 31.12.2008 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık ..., sanık ... müdafisinin ve katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

2)Sanık ... hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyizinin incelenmesinde;

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 22.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2016/24307, Karar No: 2017/17590, Tarih: 07.11.2017

**9. Hukuk Dairesi         2016/24307 E.  ,  2017/17590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin, davalı nezdinde 03.12.2011-11.07.2014 tarihleri arasında çalıştığını, davalı işverence iş sözleşmesinin haklı veye geçerli bir neden olmaksızın feshedildiğini, İş Kanunu'nun 41. maddesinin fazla çalışmayı düzenlediğini, söz konusu maddenin 7. fıkrasında fazla mesai için işçinin onayının alınması gerektiğinin belirtildiğini, müvekkilinin 2014 yılında fazla mesai yapmayı onaylamadığını, İş Kanunu'na göre haftalık çalışma süresinin 45 saat olduğunu aksi kararlaştırılmamışsa bu sürenin haftanın çalışılan günlerine eşit ölçüde bölünerek uygulandığını, müvekkilinin 2014 yılı içerisinde fazla mesai yapmayı kabul etmediğinden mesai sonrasında yapılacak fazla çalışmalara da kalmak istemediğini, dolayısıyla fazla mesailere kalmayan müvekkilinin denkleştirme süresine aykırı hareket etmesi gibi bir durumun söz konusu olmadığını, fazla mesai yapmak istemeyen ve buna onay vermeyen müvekkilinin fazla mesai yapmaya zorlanmasının hukuka aykırı olduğunu yasal hakkını kullanan müvekkilinin iş sözleşmesinin feshinin haklı ve geçerli bir neden olmayacağını, müvekkilinin iş sözleşmesinin sendikal nedenlerle feshedildiğini, daha iyi çalışma koşullarına kavuşabilmek ümidiyle davacının iş kolunda kurulu bulunan .... Sendikası'na üye olduğunu müvekkilinin sendikaya üyelinin işverence tespit edilmesi üzerine müvekkiline karşı hasmane tutum alınmaya başlandığını ileri sürerek; feshin geçersizliğinin tespiti ile müvekkilinin işe iadesine ve davalı aleyhine sendikal tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti: