muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1990, Karar No: 2015/1874, Tarih: 30.09.2015

Yukarıda belirtilen fıkra hükümlerinin özel sektör işverenleri ile kamu işverenleri arasında eşitsizlik oluşturacağına dair düşünceler kanunun açık hükmünün yorumla ortadan kaldırılacağı anlamına gelmektedir. Alt işveren işçilerinin asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinden yararlanmayı sınırlandırma anlamına gelen hükümler bir tarafa konulacak olursa kamu kurumuna muvazaa sonucu işçi atanması 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’na da aykırıdır. 657 sayılı Kanunun 4. maddesine göre, “Kamu hizmetleri; memurlar, sözleşmeli personel, geçici personel ve işçiler eliyle gördürülür.” ve 5. maddesine göre, “Bu Kanuna tabi kurumlar, dördüncü maddede yazılı dört istihdam şekli dışında personel çalıştıramazlar.”

94 sayılı ILO Sözleşmesi’nin somut olayda uygulanamayacağı

Alt işveren işçinin asıl işverenin yaptığı toplu iş sözleşmesinden yararlanabilmesi için yapılan alt işverenlik sözleşmesinin geçerli, diğer bir deyişle muvazaalı olmaması gerekir. Alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğuna hükmedilmesi halinde ILO’nun çalışma şartlarına ilişkin 94 sayılı Sözleşmesinin uygulanma imkânı yoktur. Anılan Sözleşmenin alt işverenler veya iş sözleşmesini devir alan şahıslar tarafından yapılan işler hakkında uygulanacağı 94 sayılı Çalışma Şartları (Kamu Sözleşmeleri) Sözleşmesi’nin 1. maddesinde açıkça belirtilmiştir. Sözleşme, alt işveren işçilerinin asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin lehe olan hükümlerinden, aynı iş kolu, aynı bölge ve aynı işte çalışma şartıyla yararlanacağına dair hüküm içermektedir. Alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğuna hükmedilmesi halinde işçiler asıl işverenin işçisi sayılacağı için anılan sözleşmenin uygulanmasından söz edilemez. Çünkü asıl işverenin işçisi olan kimse zaten diğer koşulların varlığı halinde asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanacaktır. Sözleşmenin 2. maddesi “Bu Sözleşme’nin kapsamına giren sözleşmeler, ilgili işçilere, işin yapıldığı aynı bölgedeki iş kolu veya sanayide ayni mahiyetteki iş için: toplu sözleşme yoluyla veya ilgili sanayi veya iş kolundaki işçi veya işverenlerin önemli bir kısmını temsil eden işçi ve işveren sendikaları arasında tensip edilmiş diğer bir müzakere usulü veya hakem kararı yolu ile ya da milli mevzuatla: Tespit edilmiş olanlardan daha az elverişli olmayan ücretleri (ödenekler dâhil), iş müddetlerini ve diğer çalışma şartlarını garanti eden hükümleri ihtiva edecektir.” şeklinde hüküm içermektedir. Somut olayda asıl işverenin bakım ve onarım işini yapan değil, sadece bu işlerde koordinasyon ve denetim görevini yerine getirecek işçileri bulunmaktadır.

Geçerli bir alt işverenlik sözleşmesi kapsamında çalıştırılan bir işçinin, anılan Sözleşme’nin ilgili maddesine dayanarak asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin lehe olan hükümlerinden yararlanma veya fark ücret isteme talebi karşısında diğer koşulların varlığı halinde sözleşme hükümlerinin uygulanabileceği konusunda herhangi bir tartışma bulunmamaktadır. 94 sayılı ILO Sözleşmesi, alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olmasına veya hangi hallerde alt işveren işçisinin asıl işverenin işçisi sayılacağına dair hükümler içermemektedir. Dolayısıyla 94 sayılı ILO Sözleşmesi’ne dayanarak alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı ve dava açan işçinin de asıl işverenin işçisi olduğuna hükmedilmesi hukukun açık ve ağır bir ihlalidir. Alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğu, bu nedenle de dava açan işçinin asıl işverenin işçisi olduğu hususu ile davacı işçinin asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanması gerektiği, hukuki sonuçları itibarıyla tamamen farklı konulardır. Kısaca; 94 sayılı Sözleşme, geçerli bir alt işverenlik ilişkisi kapsamında çalışan bir işçinin, diğer koşulları taşıması halinde asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanmak istemesi halinde dayanılacak bir normdur.

Kaldı ki, davacı dava ve ıslah dilekçesinde ILO Sözleşmesi’ne dayanmamış, yargılamanın hiçbir aşamasında anılan sözleşmeyi dile getirmemiş, yerel mahkeme de gerekçeli kararında hiçbir şekilde dolaylı da olsa sözleşmeden bahsetmemiştir. Davacı, sadece asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin hükümlerinden yararlanmak istememiş, ayrıca alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğundan bahisle asıl işverenin işçisi olduğuna hükmedilmesini talep etmiştir. Somut olayda uygulama kabiliyeti olmayan, muhtemelen de bu nedenle davacı ve yerel mahkeme tarafından bir kez bile zikredilmeyen 94 sayılı ILO Sözleşmesinin çoğunluk görüşü tarafından ileri sürülmesi ve bu nedenin onama kararında esas alınması son derece hatalıdır.

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Yapılan işlerin, üretimin eşit parçası şeklinde değerlendirilmesi her iki işin aynı veya benzer işler olduğu anlamına gelmez. Aksi halde çoğunluk görüşünde de hatalı şekilde belirtildiği gibi bir makinenin bakım ve onarımıyla uğraşan bir teknisyenin o makineyi çalıştıran işçi ile aynı işi yaptığına hükmetmek gerekir. Oysa bir makinenin bakım ve onarım işiyle o makinede çalışmanın tamamen farklı işler olduğu izahtan varestedir. Alt işverenlik sözleşmesine konu olan jeneratör, kömür değirmeni, kömür kırıcısı, buhar kazanı, türbin, konveyör ve motor ile elektrik ve su tesisatının bakım ve onarımı asıl işin bir parçası olsa da elektrik üretim işi olarak değerlendirilemez. Anılan makinelerin bakım ve onarımı olmadan elektrik enerjisi üretilemeyeceğini söylemek ve bu işi üretim işi gibi değerlendirmek hatalıdır. Bir makinenin veya aracın imal, bakım, tamir ve onarımı ile bunun üretim amacıyla kullanımı birbirinden tamamen farklı konulardır. Örneğin, işyerinde bulunan buhar kazanını imal eden usta ile kazanın tamir ve onarımını yapan usta, bu kazana sürekli kömür atarak belli basınçta buhar elde eden ve bunu türbine gönderen işçinin görevi birbirinden ayrıdır.

İşyeri veya iş sözleşmesi devrinin muvazaa olarak değerlendirilemeyeceği

Doktrinde farklı görüşler bulunmakla birlikte ihaleyi kazanamayan bir alt işverenin kendi işçilerini ihaleyi kazanan işverene devretmesi işyeri veya iş sözleşmesi devri olarak değerlendirilmelidir. Doğal gibi görünen husus ihaleyi kaybeden alt işverenin tüm işçilerini alarak asıl işverene ait işyerinden ayrılması ve işçilerini kendi işyerine götürmesidir. Alt işverenin kendi işyerinin asıl işverenin işyerine yakın olması durumunda alt işveren bünyesinde çalışan işçiler açısından önemli bir sorun yoktur. Ne var ki alt işverenin kendi işyeri bir başka ilde veya uzak yerde ise çalışanlar için iş koşullarının ağırlaması açısından ciddi bir sorun bulunmaktadır. Uygulamada bir işyerinde çalışan işçilerin önemli nedenler olmadığı sürece çalışma yerini değiştirmek istemedikleri görülmektedir. İşte çalışma ve sosyal hayatın gerçeklerine uygun olan durum da budur. Alt işverenin işyerinin başka il veya uzak yerlerde olması durumunda işçiler evlerini ve çocuklarının okullarını işyerine yakın yere taşımak zorunda kalacaktır. Bu açıdan bakıldığında iş sözleşmesinin veya işyeri devrinin işçiler lehine olduğu görülecektir. İşyeri veya iş sözleşmesinin birden fazla devri halinin muvazaa oluşturacağına dair herhangi bir hukuksal ve yasal bir düzenleme bulunmamaktadır.

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Yerel mahkeme kararında, aynı konu hakkında verilen kararların 22. Hukuk Dairesi tarafından onandığı, somut olaya ilişkin verilen aynı tür kararın bozulması halinde hukuki güvenilirliğin zedeleneceği, bu durumun Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin "sürpriz karar verme" yasağı çerçevesinde kalacağı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. Maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkına aykırılık teşkil edeceği ileri sürülmüş ise de; zaman zaman Yargıtay kararlarında maddi hatalara rastlanmakta, yine aynı kararlarda maddi hatanın taraflardan birisi lehine usuli kazanımlaş hak bahşetmeyeceği vurgulanmaktadır. Mahkeme kararlarında eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması, adil yargılanma hakkının ihlâli sonucunu doğurur. Yargı organları, her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirip, hangi maddî ve hukukî sebeplerle karar verdiklerini gerekçelerine yansıtmalıdırlar. Ortaya çıkacak karar, hukukun genel ilkelerine, mevzuata ve yerleşik içtihatlara tamamen aykırı ve sürpriz sayılacak nitelikte olmamalıdır. Bu durum yerel mahkeme kararında de değinildiği üzere "sürpriz karar yasağı" olarak da ifade edilmektedir. Ne var ki mevzuata aykırı olan veya bir kanun normunun unutularak hatalı şekilde verilen karardan dönülmesi sürpriz karar olarak değerlendirilemez. Kısaca, sürpriz bir karardan dönülmesi sürpriz olarak kabul edilemez. Aksi takdirde her içtihat değişikliğinin salt bu nedenle sürpriz karar olarak değerlendirilmesi gerekir. Sürpriz olan husus, kararın sonuç değil, gerekçe kısmıyla ilgilidir. Hukuka ve kanuna aykırılık teşkil eden veya hakkaniyete uygun olmayan kararlar emsal gösterilemez. Elektrik Piyasası Kanununun 15. maddesinin söz konusu olmaması halinde 22. Hukuk Dairesinin önceki kararlarında hukuka aykırılıktan bahsedilemez. Asıl işin bölünerek alt işverenlere verilemeyeceği, ancak özel bir yasal düzenleme durumunda verilebileceği Yargıtay ilgili daireleri tarafından kabul edilmektedir. Örneğin, karayollarına ilişkin işler, posta hizmetleri, sağlık hizmetleri ve belediye hizmetleri yasalarındaki özel düzenlemeler nedeniyle bölünerek alt işverenlere verilebilmektedir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 15. Maddesinin (g) bendi 14.03.2013 tarihli 6446 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılmış ve bu yeni yasal düzenlemenin 22. Maddesi gereğince hangi faaliyetlerin hizmet alımı yoluyla yaptırılabileceğinin enerji piyasası kurulu tarafından belirleneceği düzenlenmiştir. Yeni düzenlemeye göre asıl işlerin bölünerek alt işverene verilmesi önünde yasal bir engel yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2011/14896, Karar No: 2012/19664, Tarih: 12.11.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/14896 E.  ,  2012/19664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş kazası nedeniyle sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, 18.150,00 TL maddi ve 5.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 21.08.2006 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden; iş kazası sonucu davacının sürekli iş göremezlik oranının % 7 olduğu, Sosyal Güvenlik Kurumu Teftiş Kurulu Başkanlığı tarafından olayın iş kazası olduğunun tespit edildiği, olayın meydana gelmesinde, davacı işçinin % 40, davalı işverenin % 60 oranında kusurlu bulundukları, Kurumca davacıya 6.198,00 TL geçici iş göremezlik ödeneği ödendiği, bilirkişi hesap raporunda davacının 21.08.2006-28.11.2006 tarihleri arasındaki geçici iş göremezlik dönemine ilişkin zararlarının ve 29.11.2006 tarihinden itibaren PMF yaşam tablosuna göre bakiye ömrü boyunca hesaplanan sürekli iş göremezlik dönemine ilişkin zararlarının ayrı ayrı kalemler halinde hesaplanması sonucu, davacının müterafik kusuru indirildikten sonra 3.718,80 TL geçici iş göremezlik dönemi zararının bulunduğunun ve Kurumca ödenen 6.189,00 TL ödeneğin tenzili ile bu döneme ilişkin bakiye zararının bulunmadığının tespit edildiği, sürekli iş göremezlik dönemine ilişkin olarak maluliyet ve müterafik kusur indirimi yapıldıktan sonra 18.155,88 TL karşılanmamış zararının bulunduğunun tespit edildiği anlaşılmıştır.

İş kazası ya da meslek hastalığı nedeniyle geçici iş göremezlik, kaza tarihinde yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasa'nın 16. ve 89. maddelerinde düzenlenmiştir. Buna göre, iş kazası ya da meslek hastalığı sonucu iş göremez duruma düşen sigortalıya sağlık yardımları dışında iş kazasının olduğu ya da meslek hastalığı nedeniyle tedavisinin başladığı tarihten, tedavisinin bitimine kadar, geçici iş göremez duruma düştüğü her gün için 506 sayılı Yasa'nın 89. maddesindeki yöntemle yatarak ya da ayakta tedavi görmesine göre, bir ödenek verilir. Sigortalının iş göremezlik durumunun ödeneğin belirlenmesinde etkisi yoktur. Ancak kusur durumu ve zararın oluşumuna veya artmasına sigortalının katkısına göre %50’ye kadar geçici iş göremezlik ödeneği azaltılabilir.

Geçici iş göremezlik devresinde sigortalının çalışamadığı dönemde yoksun kaldığı gelirin karşılanması, sürekli iş göremezlik halinde ise, iş kazası ya da meslek hastalığı nedeniyle çalışma gücünde meydana gelen eksilme sonucu gelir kaybı ya da yıpranmaya bağlı olarak ortaya çıkan zararın tazmini söz konusudur. Dolayısıyla, sürekli iş göremezlik nedeniyle tazminatın hesaplanmasında zararın başlangıç tarihinin olay tarihi olarak alınması halinde, haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için geçici iş göremezlik ödeneğinin hesaplanan maddi zarardan indirilmesi gerektiği açıktır.

Yapılacak iş; maddi tazminat hesabında, geçici iş göremezlik dönemi ve sürekli iş göremezlik dönemine ilişkin toplam zarar miktarı belirlendikten sonra, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından davacıya ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin toplam zarar miktarından indirilerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden davacıya yükletilmesine, 12/11/2012 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dava, iş kazası sonucu sürekli işgöremezlik nedenine dayalı maddi tazminat davasıdır.

Çoğunluk görüşü geçici işgöremezlik ödeneğinin tümünün zarardan indirilmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Dairemiz; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun yürürlüğe girmesinden sonra süregelen davaları da kamu düzenine ilişkin olması nedeniyle geçici işgöremezlik ödeneği ve borçlunun gelirlerinin rücu edilebilen kısmının indirilebileceğini 55. Madde gereğince kabul etmiştir. Bu yönü ile geçici işgöremezlik ödeneğinin tamamının zarardan indirilmesi yönündeki bozma gerekçesi isabetsizdir.

Diğer yönüyle; iş kazası sonucu işgöremez duruma düşen davacının zararı geçici işgöremezlik ve sürekli işgöremezlik durumu için ayrı ayrı hesaplanmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacıya geçici işgöremezlik dönemi için ödenen ödenek salt bu dönem için ödendiğinden bu dönem için hesaplanan zarardan indirilmelidir. Sürekli işgöremezlik dönemi için yapılan hesaptan düşülmesi isabetsizdir.Zira yapılan ödeme salt geçici işgöremezlik dönemine ilişkindir. Rücu davasında da SGK bu dönemle ilgili olarak kusuru oranında işverene rücu edebilecektir. Tazminat davalarında işverene rücu edilebilecek tutar mükerrer ödemeye yol açmaması nedeniyle Kurum ödemeleri zarardan indirilmektedir.

Davacının gerçekte salt sürekli işgöremezlik dönemi için dava açma olanağı vardır. Bu durumda da, geçici işgöremezlik ödeneğinin düşülmesi söz konusu olmayacaktır.

O halde, bu dava da iki ayrı dönem için talep olanağı dönem için talep olanağı mümkün olduğuna ve ayrı ayrı hesap yapıldığına göre mahkemenin uygulaması yerindedir.

Davacının gerçekte salt sürekli işgöremezlik dönemi için dava açma olanağı vardır. Bu durumda da, geçici işgöremezlik ödeneğinin düşülmesi söz konusu olmayacaktır.

O halde, bu dava da iki ayrı dönem için talep olanağı dönem için talep olanağı mümkün olduğuna ve ayrı ayrı hesap yapıldığına göre mahkemenin uygulaması yerindedir.

Yukarıdaki açıklanan nedenlerle, Sayın Çoğunluğun bozma gerekçe ve görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/7974, Karar No: 2013/5952, Tarih: 26.03.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/7974 E.  ,  2013/5952 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Dava, murisin ölümünden sonra yersiz çekilen aylıkların tahsili istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava; davalı Kurum’dan yaşlılık aylığı almakta iken vefat eden sigortalının ölümünden sonra çekilen yersiz aylıkların tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece; aylıkların davalılar tarafından çekildiğine ilişkin delil elde edilemediğinden, davanın reddine karar verilmiştir. Yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeğe elverişli değildir.

Dosya kapsamına göre, müteveffa......’in 21.08.2001 tarihinde öldüğü, ölümünden sonraki 21.09.2001-19.01.2006 tarihleri arasındaki yersiz ödenen ölüm aylıklarının bankamatik ile çekildiği anlaşılmaktadır. Yaptırılan zabıta araştırmasında; hak sahibinin ölmeden önce kiminle yaşadığı, davalının ikamet adresinin neresi olduğu ve hak sahibi ile, ölümünden önce, son zamanlarında kimin ilgilendiği hususları yetersiz bir şekilde araştırılmıştır.

Bilindiği gibi müddei iddiasını ispatla yükümlüdür.Bir davada ispat yükünün kime ait olduğunun belirlenmesi ve ispat yükü altında bulunan taraftan delillerini istemesi hakimin usul hukuku hükümlerinden kaynaklanan başlıca görevlerindendir.

./..

-2-

Öncelikle, somut olayda, ispat yükünün kime ait olduğunun belirlenmesinde hukuksal zorunluluk vardır. Doğal olarak bankamatik kartının hayatta iken sigortalının yanında bulunması, öldükten sonra da birlikte oturan mirasçılarının eline geçmesi asıldır. Hak sahibinin en son nerede ikamet ettiği ve ölmeden önce kendisiyle kimin ilgilendiği, yanında kimsenin kalıp kalmadığı, 11.05.2005 tarihinde sigortalının ..... kartının yenilenmesine rağmen kime teslim edildiği, aylıkların hangi şubelerden çekildiği, ilgili .....’lerin görüntü kayıtlarının bulunup bulunmadığı bankadan tespit edilmeli ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum avukatının, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.....
Yargıtay — Esas No: 2017/9921, Karar No: 2018/6558, Tarih: 13.03.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/9921 E.  ,  2018/6558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı tarafından herhangi bir bildirimde bulunulmadan, sözlü olarak müvekkiline işe gelmemesi söylenerek 2011yılı Ekim ayı tarihi itibariyle de işten çıkartıldığını, davalının yanında çalışmış olduğu süreler içerisinde aylık olarak 1.100,00 TL net maaş aldığını, çalışmış olduğu süreler içerisinde ödenen net maaş dışında bankadan imzasız diğer miktarın ödendiğini, kıdem tazminatı hesabı yapılırken müvekkilinin almış olduğu net ücret olan 1.100,00 TL'nin brüt ücreti üzerinden kıdem tazminatı ödenmesi gerektiğini, kıdem tazminatı belirlenirken işçinin gıda, mesken, sağlık, yakacak ve aydınlatma gibi zaruri ihtiyaçlarını karşılayacak kifayette olmak üzere iş karşılığında para ve aynı olarak yapılan arızi olmayan her türlü ödemeler ile ikramiyelerin kıdem tazminatı hesabına esas olacak ücrete dahili ile tespitini de talep ettiklerini, vardiya sistemi ile günde on iki saat çalıştığını, fazla çalışmış olduğu sürelere ilişkin olarak hiçbir şekilde fazla mesai ve zamlı ücret almadığını, çalışmış olduğu süreler içerisinde Kurban ve Ramazan bayramlarının ilk üç günü hariç olmak üzere tüm bayramlarda ve hafta tatillerinde aralıksız çalıştığını beyan ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarını davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, şirketin iş sezonunun kapanması nedeniyle geçici bir süre ile davacının işine son verdiğini, davacının kış aylarında çalışmadığından SGK'ya iş sezonu açılıncaya kadar işten ayrılışı bildirildiğini, iş sezonu açılınca davacı işçinin yeniden çalışacağını bu nedenle kendisine bilgi verilmediğini, davacının asgari ücret karşılığında çalıştığını, bu nedenle dava konusu alacaklar için esas alınması gereken değerin asgari ücret olduğunu, 1.100 TL net maaş aldığı iddiasının doğru olmadığını, hem taraflar arasındaki iş akdinin hem de kömür sahalarının çalışma esaslarının bu iddianın aksini ortaya koyduğunu, kömür sahalarında ancak işçilerin günde 12 saatten fazla çalıştırılmalarının mümkün olmadığını, haftalık çalışma saatleri dışında işçi çalıştırmadığını, davacının resmi bayram ve tatil günlerinde aralıksız çalıştırıldığı ve ücret almadığı iddiasının doğru olmadığını, tarafların arasındaki iş akdinde işçinin iş kanununa dayalı tüm izinleri kullandırılması zorunluluğu getirildiğini, bu nedenle bayram ve tatil günleri için ayrıca ücret istenmesini hukuka aykırı olduğunu, tüm bu nedenlerle davanın reddini talep ve dava etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti: