muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/15254, Karar No: 2025/1516, Tarih: 11.02.2025

**6. Ceza Dairesi         2023/15254 E.  ,  2025/1516 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ S T İ N A F S O N R A S I T E M Y İ Z

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1210 E., 2022/2897 K.

SUÇTAN ZARAR GÖREN : ...

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Her ne kadar sanık müdafii, sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükmü temyiz etmiş ise de, sanık hakkkında hakaret suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geriye bırakılmasına karar verildiği, sanık müdafiinin bu karara itiraz ettiği, Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.04.2022 tarihli 2022/875 D. İş sayılı kararı ile sanık müdafiinin itirazının reddine kesin olarak karar verildiği ve hükmün 29.04.2022 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir.

Nitelikli yağma suçu yönünden kurulan hükmün yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece

Eskişehir 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.03.2022 tarihli ve 2021/317 Esas, 2022/160 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli yağma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 149/1-d-h, 62, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 8 yıl 9 ay hapis cezası, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. İstinaf

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 01.11.2022 tarihli ve 2022/1210 Esas, 2022/2897 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık müdafii ve katılanın vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a. maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanığın Müdafiinin Temyiz İstemi

Katılanın telefonu sanığa kendi rızası ile verdiğine, sanığın telefonu almaktaki manevi kastının tespit edilemediğine, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin dikkate alınmadığına, hüküm kurulurken maddi unsurlarından değerlendirilmediğine, yeterli bir gerekçelendirme yapılmadığına, sanığın mal edinme kastı ile hareket etmediğine, somut olayda cebir ve tehdit unsurunun gerçekleşmediğine, sanığın mal üzerinde hakimiyetinin bulunmadığına, kararda elde edilen menfaat ile kanaat getirilen cebir arasında illiyet bağı kurulmadığına, dosyada mevcut ekran görüntülerinin güvenilir delil olmadığına, ekran görüntülerinde tarih bilgisinin yer almadığına, şikayet zamanaşımı süresinin sanık lehine yorumlanması gerektiğine, sanığın hakaret suçundan cezalandırılmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

Katılan Vekilinin Temyiz İstemi

5237 sayılı Kanunun 62. maddesi gereği indirim yapılmaması gerektiğine, sanığın takdiri indirim nedenleri uygulanmadan en üst sınırdan ceza verilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Katılan Vekilinin Temyiz İstemi

5237 sayılı Kanunun 62. maddesi gereği indirim yapılmaması gerektiğine, sanığın takdiri indirim nedenleri uygulanmadan en üst sınırdan ceza verilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1.Bilindiği gibi ceza hukumuzun temelini “kast” oluşturur. Bu durum 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 21 inci maddesinde; "...Suçun oluşması kastın varlığına bağlıdır. Kast, suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesidir...” şeklinde tanımlanmıştır. Maddenin gerekçesinde ise; "...Kast, kişi ile işlediği suçun maddî unsurları arasındaki psikolojik bağı ifade etmektedir. Suçun kanuni tanımındaki maddî unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi, kastın varlığı için zorunludur...” aynı hususu açklamakta ve teyit etmektedir. Kasıt, suçun kanuni tanımındaki unsurları bilerek ve isteyerek gerçekleştirmektedir. Kural olarak her suçun zorunlu ögesidir. Yağma suçunda kasıt hem cebir veya tehdit hem de malın alınmasını kapsamalıdır.Failin malın başkasına ait olduğunu bilmesi ve bunu faydalanmak amacıyla zor kullanarak almayı istemesi manevi unsurdur. Yağma suçu için bu durumu genel kast kabul edecek olursak yani failin cebirle veya tehditle başkasına ait taşınır bir malı isteyerek alması veya teslimini sağlaması gerekir. Ancak bu tek başına yetmez ayrıca faydalanma amacının da bulunması gerekir. Yağma suçunda rızası olmama yerine rızanın zorla alınması sözkonusudur. Rıza sağlanarak daha doğrusu teslimi veya geri alınmasını engellemek için cebir veya tehdit kullanmak istemesi ve malın teslimini sağlamak için cebir veya tehdide (zor) başvurmalıdır. Almadaki amaç faydalanma olmalıdır. Eğer fail faydalanma kastı ile değil de başka bir kasıtla mesela zarar verme amacıyla hareket etmiş ise eylem yağma değil mala zarar verme suçunu oluşturacaktır. Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 07.10.2019 tarihli, 2158-4577 esas ve sayılı; 26.01.2016 tarihli, 2015/6-709 esas ve 2016/33 sayılı; 18.11.2014 tarihli, 810-501 esas ve sayılı; 20.05.2014 tarihli, 617-271 esas ve sayılı; 25.02.2014 tarihli, 678-98 esas ve sayılı; yine 05.07.2013 tarihli, 1548-346 esas ve sayılı kararlarında da belirtildiği üzere ve özetle;

“...Yağmanın temel şeklinin düzenlendiği 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 148/1. maddesi uyarınca; kişinin veya yakınının hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştirileceği ya da malvarlığı bakımından büyük bir zarara uğratılacağından bahisle tehdit ederek veya cebir kullanarak, bir malı teslime veya alınmasına karşı koymamaya mecbur bırakılması yağma suçunu oluşturur. Suç anılan değerlere yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit veya cebir kullanılması suretiyle gerçekleşir. Yağma; başkasının zilyetliğindeki taşınabilir malın, zilyedin rızası olmadan faydalanmak amacıyla cebir veya tehdit kullanmak suretiyle alınması olduğundan “zor yoluyla hırsızlık”, bir kişiye karşı kullanılan icbar araçlarıyla haksız bir menfaat elde etmek.." şeklinde tanımlanmıştır.

Hırsızlık (ve yağma) suçlarında failin faydalanma amacıyla hareket etmesi yeterlidir, ayrıca çaldığı (veya yağmaladığı) maldan faydalanmış olması aranmaz, bu nedenle bu hususun araştırılmasına gerek yoktur... Fayda kavramı izafidir; kişiden kişiye, olaydan olaya değişebilir. Faydalanma amacı maddi nitelikte olabileceği gibi, manevi nitelikte de olabilir. Faydalanma kastından maksat, çalınan (veya yağmalanan) malda malikinin sahip bulunduğu bütün olanakları kullanma istek ve iradesidir. Bu nedenle avantaj sağlama, kendini tatmin etme, kullanma, kaprisini yerine getirme vs. maksatları faydalanma kastını oluşturacaktır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay ve fiil, yağma suçunun manevi unsuru yönünden değerlendirildiğinde;

Mahkemece olayın; sanık ile katılanın sevgili olduğu, sanığın katılanın ikametine gelerek hakaret ve tehdit ederek evden ayrıldığı, daha sonra katılan ile sanığın mesajlaştığı, sanığın benzer tehdit ve hakaretlerinin devam ettiği, sanığın katılanın evine tekrar gelerek katılanın boğazını tutup tokat atarak darp ettiği, hakaret ve tehditlerine devam ettiği, katılanın elinden telefonu alarak mesajlara bakmak istediği, katılanın telefonu vermemesi üzerine katılana tokat atarak darp etmeye devam ettiği, bu şekilde katılanın telefonunu elinden aldığı, katılana "Eskişehir'i sana zehir edeceğim" demek suretiyle katılanı tehdit ettiği şeklinde olduğu kabul edilmiştir.

Sanığın savunması, katılanın beyanı, tanık ...'ın beyanı, dosya içerisinde bulunan katılan ile sanık arasındaki whats up yazışmaları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanık ile katılanın sevgili oldukları, bir hafta önce ayrıldıkları, katılanın Antalya'ya arkadaşıyla tatile gittiği, Eskişehir'deki ikametine geri dönüp ikametinde olmasına rağmen sanığa ikametine döndüğünü söylemeyip Antalya'dan Eskişehir'e dönmek için otobüse bineceğini söylediği, sanığın katılanın ikametinin ışığını açık görmesi üzerine cama taş attığı ve katılanın pencereye çıkması üzerine katılanın kendisine doğruyu söylemediğini anladığı, katılanın ikametine çıktığı, hakaret ve tehditte bulunduğu, ikametten ayrıldığı , katılanla mesajlaştıkları, sanığın " Babasıyla gitmişler sen yalanları gel anama anlat, yok instgrm dan eklmemleler şifre vermemeler, ben biliyodum bir kahpelik olduğunda, yalanın ortaya çıktı hala kendini savnuyon ya" şeklinde katılana mesajlar gönderdiği, ve yine mesajlarda katılanın bir saat önce geldiğini söylediği, sanığın...firmasından baktırdığını, katılanın bahsettiği yolculuğunun olmadığını tespit ettirdiğini söylediği ve sanığın katılanın kendisine başka erkeklerle tatile gittiğini söylemesi üzerine kızdığını söylediği, tanık ...'ın da emniyette "...Burak ile konuşup arkadaşlarımız ile tatile gittiğimizi söyledik. Bunu öğrenince İrem'in boğazından tutup duvara yapıştırdı..." şeklindeki beyanının sanığın savunmasını doğruladığı, tanık ... ve katılanın beyanlarında sanığın Meltem'in ailesini arayıp yanlarında olup olmadığını sormak istediğini belirttikleri, katılanın emniyette "...benim telefonumu aldı. Şifremi girmemi istedi. Ben kabul etmedim. Ben bu telefonun şifresini kırarım, içindeki herşeyi öğrenirim söylemezsen söyleme" dediği, mahkemedeki beyanının da bu yönde olduğu, tanık ...'ın da mahkemede sanığın katılanın telefonunu aldığı, bakmaya çalıştığı ancak tuş kilidini açamadığı için bakamadığını beyan ettiği, dolayısıyla gelişen olaylar neticesinde sanığın katılana güven duymadığı, sözlerine inanmadığı, sanığın gerçeği öğrenme çabası içerisinde olduğu, sanığın katılanın cep telefonunu almaktaki kastının gerçeği öğrenmek olduğu, sanığın mal edinmek veya faydalanmak kastıyla hareket etmediği, bunun dosyadaki delillerle sabit olduğu, Mahkemece de sanığın katılanın elinden cep telefonunu zorla alarak mesajlara bakmak istediğinin kabul edildiği anlaşılmakla, sanığın eylemlerinin, katılana yönelik basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde kasten yaralama ve tehdit suçlarını oluşturduğu gözetilmeden delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde, sanık hakkında nitelikli yağma suçundan mahkumiyet hükmü kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

Kabule göre de;

Kabule göre de;

2.Sanığın katılanı darp ettiği, elindeki cep telefonunu zorla aldığı, mesajlara bakmak istediği, şifresini giremediği, katılanın cep telefonunun şifresini istediği, katılanın vermediği, katılanın sanığın elinden cep telefonunu aldığı, sanığın evden cep telefonunu almadan ayrıldığı şeklinde gelişen olayda cep telefonunun sanığın hakimiyet alanına geçmediğinin anlaşılması karşısında sanığın eyleminin nitelikli yağmaya teşebbüs suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin suçun tamamlandığının kabulü ile yazılı şekilde fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Eskişehir 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

11.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1889, Karar No: 2016/2038, Tarih: 16.02.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/1889 E.  ,  2016/2038 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, sigorta başlangıç tarihinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 01.08.1967 doğumlu olan davacının, dava dışı işverene ait torna atölyesinde 01.09.1984 tarihinde 1 gün süreyle hizmet akdine dayalı çalıştığının ve bu çalışmanın, sigortalılık başlangıcı olarak tespiti istemine ilişkin olup; Mahkemece, davacının sigorta başlangıcına esas olan tarihteki çalışmanın çıraklık statüsünde geçtiğinden bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

506 sayılı Kanun'un 3'üncü maddesinin 2/B bendine göre, "Özel Kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları..." uygulanmamaktadır.

Uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükte bulunan 2089 sayılı Çırak Kalfa ve Ustalık Kanunu'nun 4'üncü maddesinde, bu Kanuna tabi bir sanatı o sanat için düzenlenen tarih ve pratik öğrenim programına göre o işyerinde öğrenmek amacıyla bir çıraklık sözleşmesi ile, bir işyeri sahibinin hizmetine giren kimseye çırak deneceği; 16'ncı maddesinde ise, işyeri sahibi veya temsilcisinin çırak adayını çalıştırmaya başlamadan önce velisi veya kanuni mümessili ile üç örnek yazılı bir çıraklık sözleşmesi yapmaya mecbur olduğu; 20'nci maddesinde, sözleşmenin bir örneğinin Mahalli Çıraklık Eğitim Komitesi'ne, derneğe kayıtlı ise, ilgili derneğe veya odaya vermek ve sicil numarasını alarak sözleşmeye yazmak zorunda olduğu bildirilmiştir. Diğer taraftan bir kişiye çırak denilebilmesi için, o kimsenin durumunun bu özel kanunda çıraklar hakkında yapılan tarife ve nitelendirmeye uyması gerekir. Yani, taraflar arasındaki ilişkinin niteliği belirlenirken, başka bir ifade ile, davacının belirtilen tarihte çırak olup-olmadığına karar verilirken, çalışma ilişkisine bakılarak karar verilmelidir. Kişi işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bir fiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir.

Dosyadaki kayıt ve belgelere göre; davacının 01.09.1984 işe başlama tarihi itibariyle 17 yaşında olduğu anlaşılmaktadır. 19.09.1984 tarihli sigorta müfettişi tutanağında davacı ile birlikte çalıştığı ve çırak olduğu iddia edilen iki kişinin çıraklık sözleşmesi olduğu belirtilmiştir. Ancak davacı ile işveren arasında yapılmış çıraklık sözleşmesine ilişkin yazılı bir belge ibraz edilmemiştir. Diğer yandan, dinlenen her iki tanık da davacının çalışmasının üretime yönelik olduğunu beyan etmiştir. Bu durumda tanık beyanları ile sigorta müfettişinin değerlendirmesi arasında çelişki hasıl olmuştur. Bu nedenle öncelikle davacı ile işveren arasında çıraklık sözleşmesi düzenlenip düzenlenmediği araştırılmalı, aynı işyerinde çalışan ve bordrolarda ismi yer alan işçiler ile komşu işyerlerinde çalışanlar tanık olarak dinlenmeli, yukarıda anılan çalışma ilişkisi aydınlatılarak, davacının çalışmalarının, bir mesleğin öğrenilmesine yönelik olup olmadığı, sözleşme sonrası dönemde herhangi bir eğitim merkezinde teorik veya pratik eğitim alıp almadığı, eğitimin yoğunluğu ve işyerinde fiilen çalışma süresi araştırılarak, işverenle davacı arasındaki ilişkinin niteliği belirlenmeli, böylelikle davacının çırak olarak kabul edilip edilemeyeceği saptanarak elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 16.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7602, Karar No: 2018/24352, Tarih: 11.12.2018

**5. Hukuk Dairesi         2018/7602 E.  ,  2018/24352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca DÜZELTİLEREK ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 24/04/2018 gün ve 2018/1787 Esas - 2018/8383 Karar sayılı ilama karşı davalı vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

1-Değerlendirme tarihi olan 2014 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenildikten,

2-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi, hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduklarının ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulduktan,

3-Bilirkişi kurulunca incelenen ve değer biçmeye esas alınan emsal kabul edilen taşınmazın, bilirkişi raporunda belirtilen tarihteki satışına ilişkin akit tablosunun, Tapu Müdürlüğünden istenildikten,

4-Dava konusu taşınmaz ile bilirkişi raporunda somut emsal olarak esas alınan taşınmazın, belediye binası, hükümet konağı, adliye, belediye binası, vb. merkezi yerlere ve birbirlerine olan uzaklıklarının halihazır şehir haritası üzerinde fen bilirkişisine işaretlettirildikten,

5-Dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede imar uygulaması yapılması halinde kesilecek Düzenleme Ortaklık Payı oranı ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2211, Karar No: 2020/6360, Tarih: 03.11.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/2211 E.  ,  2020/6360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanık hakkında 2009-2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan açılan kamu davasında, sanığın suçlamayı kabul etmeyerek, faturalardaki malları gerçekten aldığını beyan etmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, haklarında mütalaa verilen, sanığın kullandığı ve sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen ...., ...., ...., Ottaman... Ltd. Şti.’nin yetkilisi ..., Sam1....Ltd. Şti.’nin yetkilileri .... ve .... ve dosyada Vergi Tekniği ve Vergi Suçu Raporları bulunan diğer şahıs/şirket yetkilileri hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan dava açılıp açılmadığının, açılmış ise akıbetinin araştırılması, haklarında dava açıldığı bildirilen şahıslara ait dava dosyaları getirtilip incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren ve sahtecilikle ilgili olan delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına konulması, faturaları düzenleyen şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak düzenlediklerinin sorulması, toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile hükümler kurulması,

2- Kabule göre de;

a-Sahte fatura kullanma suçunda suç tarihi, sahte faturalar hangi vergi türünde kullanılmışsa bu vergiye göre sunulması gereken son beyanname tarihi olup, suça konu faturaların KDV indiriminde kullanılması nedeniyle 2009 takvim yılına ilişkin suç tarihinin 25.01.2010 ve 2010 takvim yılına ilişkin suç tarihinin 25.11.2010 olduğu gözetilmeden gerekçeli karar başlığına 2009 ve 2010 olarak eksik yazılması yasaya aykırı,

b-Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz talepleri bu nedenle yerinde görüldüğünden hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1497, Karar No: 2011/3363, Tarih: 29.03.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/1497 E.  ,  2011/3363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 29/05/2009 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası sonucu meydana gelen ölüm nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/11/2009 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davacılar ve duruşmasız olarak incelenmesi de davalılar vekilleri taraflarından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 29/03/2011 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Avukat ... geldi, karşı taraftan davalılar adlarına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur.

Davacılar, davalılardan ...'in sürücüsü olduğu araç ile rehber bulundurmaksızın aşırı eğimli yoldan geri geri inerken, yolun kenarından aşağıya doğru yürüdüğü için arkasından gelen aracı göremeyecek durumda olan desteğe çarparak yaşamını yitirmesine neden olduğunu belirterek, uğradıkları manevi zararın ödetilmesini istemişlerdir.

Davalılar, olayda kusurları bulunmadığını, yolun kenarındaki kaldırımdan yürümeyen desteğin tamamen kusurlu olduğunu ileri sürerek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, ceza dosyası, Adli Tıp Kurumu'nun kusura ilişkin raporu, tanık anlatımları, tarafların ekonomik ve sosyal durumları değerlendirilerek, davalı sürücünün birinci derecede kusurlu olduğu sonucuna varılıp istemin bir bölümü kabul edilmiştir.