muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2560, Karar No: 2017/3362, Tarih: 17.04.2017

Sulh ceza hakimi, talebin kabulü ile düzeltme ve cevabın yayımlanmasına karar vermişse, yayım süresi üç gün olup bu süre, Sulh ceza hakiminin kararına itiraz edilmemişse kararın kesinleştiği tarihten itibaren, itiraz edilmiş ise itiraz makamının kararının tebliği tarihinden itibaren başlar, bu karara karşın yayım yapılmaması, sorumlu müdür ile sorumlu müdürün bağlı olduğu yetkilinin ceza sorumluluğunu doğurmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında dava konusu olaya gelince;

Düzeltme ve cevap yazısının yayımlanmasına dair İstanbul Anadolu 7. Sulh Ceza Hakimliğinin 17/03/2015 tarihli ve 2015/1163 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın kısmen kabulü ile tekzip metninde yer alan bazı ibarelerin çıkartılmasına ilişkin İstanbul Anadolu 8. Sulh Ceza Hakimliğinin 21/04/2015 tarihli ve 2015/939 değişik iş sayılı kararın 21.04.2015 tarihinde kesinleştiği ve 03/06/2015 tarihinde sorumlu müdürün işyerinde posta evrakı kabul ile yetkili İlyas Solakoğlu'na tebliğ edilmiş olup anılan karardaki hukuka aykırılık iddialarına karşı sadece kanun yararına bozma yoluna gidilebileceği cihetle; 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 14. maddesinin birinci fıkrasında belirtilen şartlara uyulmaksızın düzeltme ve cevabın yayımlanmasına ilişkin kesinleşmiş hakim kararına uyulmaması eyleminin, anılan Kanun'un 18. maddesinin birinci fıkrasında tanımlanan suçu oluşturacağı gözetilmeden, "itiraz makamınca tekzip metninde değişiklik yapılması ve bu suretle atılı suçun unsurlarının oluşmadığı" şeklindeki yerinde görülmeyen gerekçeyle sanığın beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılanlar vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 17/04/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7120, Karar No: 2009/10855, Tarih: 09.07.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/7120 E.  ,  2009/10855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, ilk kesinti tarihinden itibaren tarım ... sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, 01.05.1997-01.05.2001 tarihleri arasında Tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Davacı, 01.05.1997-01.05.2001 tarihleri arasında Tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79. maddesine koşut geçmiş tarım ... hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kuruma başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan yasanın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 58 yaşını dolduran kadınlarla, 60 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım ... sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır. Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan, resen tescil başlığını taşıyan 9. maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren üç ay içinde Kuruma kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurumca resen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36. maddesi kapsamında Kurumun prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2. madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Sosyal Güvenlik Kurumu’na ödenmesi halinde kayıt ve tescil için Kuruma başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Sosyal Güvenlik Kurumu’nun iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı resen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği resen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. Ayrıca, 2926 sayılı Yasa’nın 10. maddesine göre kayıt ve tescil işlemleriNde valilik, kaymakamlık, özel idare, belediye, muhtarlık ve nüfus idareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan ... ekicileri istihsal kooperatifleri ile birliği, ... Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı bildirilmiştir. Bu kayıtların tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi olduğu ortadadır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının dava konusu dönemde Ziraat Odası,Tarım Kredi Kooperatifi,Tarım Satış Kooperatifi,... Ekiciler Kooperatifi kayıtlarının ve adına tapuda kayıtlı taşınmazının bulunmadığı, 1997, 1988 ve 2001 yıllarında ürün yetiştirilip satmış ise de, dosyadaki belgelerden kadın olması ve aile reisi sıfatı bulunmaması nedeniyle pirimden muaf olduğundan pirim kesintisi yapılmadığı anlaşılmıştır. Yukarıdaki açıklamalardan da açıkça anlaşılacağı gibi 2926 sayılı Yasa'da geçmiş hizmetlerin tespitine olarak sağlayan hüküm bulunmadığından sonradan geriye dönük Tarım ... sigortalılığının başlatılabilmesi için ürün bedellerinden yapılan prim kesintilerinin bulunması gereklidir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 09.07.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11807, Karar No: 2016/16552, Tarih: 06.06.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/11807 E.  ,  2016/16552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, bakiye ücret ile hafta tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalının yöneticiliğindeki apartmanda apartman görevlisi olarak 02.10.1993-01.11.2013 tarihleri arasında çalıştığını, kapıcı dairesinde oturan davacının yakıt, ..., su giderlerinin de davalı tarafından karşılandığını, davacının 31.05.2012 tarihinde emeklilik işlemlerini başlatmakla birlikte 01.11.2013 tarihine kadar çalıştığının oturduğu daireye ait doğalgaz faturaları ile sabit olduğunu, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmemesi üzerine ........ Noterliği’nden keşide edilen 01.11.2013 günlü ihtarname ile iş sözleşmesinin müvekkili tarafından feshedildiği, davalının, fesih ihbarını tebliğ almasından sonra davacıya tüm alacaklarını ödeyeceğini söyleyip bir kısım belgeler imzalattığını, 06.11.2013 tarihinde davacıya 9.000,00 TL kısmi ödeme yapıldığını, ayrıca 01.06.2012-01.11.2013 tarihleri arası ödenmeyen ücret alacaklarının bulunduğunu beyanla kıdem tazminatı, bakiye ücret, hafta tatili, yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, taleplerin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacının 01.11.2013 tarihine kadar çalıştığını, davacı tanıklarının da davacı işçinin 2013 yılı Kasım ayına kadar çalıştığını belirtmelerine rağmen davalının 31.05.2012'den sonra davacının fiili bir çalışmasının bulunmadığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında, daha önce dinlenen tanıkların tekrar dinlenilerek davacının davalı apartmana ait ve kendisine tahsis olunan konutta 2013 yılı Kasım ayına kadar ikamet etmiş ise söz konusu ikamet esnasında görevinin gerektirdiği fiili çalışmasının bulunup bulunmadığı hususları açıklattırılmak suretiyle sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3309, Karar No: 2012/626, Tarih: 06.02.2012

**15. Hukuk Dairesi         2011/3309 E.  ,  2012/626 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Uyuşmazlık, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, davada; gecikme tazminatı ile ödenmeyen emlak vergilerinin tahsili istenmiş, mahkemece, yapılan ıslah işlemi de nazara alınarak kısmen kabule dair verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Bir kısım davacılar murisi ve arsa sahiplerinden ... ile yüklenici ... arasında düzenlenen 21.12.1995 günlü Düzenleme Şeklinde Gayrimenkul Satış Vaadi Suretiyle Daire Karşılığı İnşaat Sözleşmesinde, 23 parsel sayılı taşınmaz üzerine 3 bloktan oluşacak bir inşaat yapılması, %45’inin arsa sahibine ait olması, inşaatın başlamasından bitimine kadar her türlü vergiden yüklenicinin sorumlu olması, inşaatın sözleşme tarihinden itibaren 48 ay içinde teslim edilmesi, aksi takdirde gecikilen her ay için arsa sahibine 50,00 TL kira bedeli ödenmesi kararlaştırılmış, yine aynı mahiyetteki 15.04.1996 günlü sözleşmeyle de, 22 parsel sayılı taşınmazda 5 blokluk arsa payı karşılığı inşaat yapılmak üzere davacılardan arsa sahibi ... ile yüklenici ... arasında anlaşma sağlanmış, bu ikinci sözleşmede ise inşaatın sözleşme tarihinden itibaren 48 ay içinde bitirilmemesi halinde arsa sahibine gecikilen her ay için daire başına rayiç değerde kira ödeneceği ve yine inşaat süresince her tür vergiden yüklenicinin sorumlu olacağı kabul edilmiş, bunun yanında 22 parsel sayılı taşınmazdaki, bir kısmı da mevcut davada davacı olarak yer alan diğer hissedarlar ile yüklenici ... arasında yapılan 27.02.1996 günlü arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde ise, 15.04.1996 tarihli sözleşmedeki hükümler benimsenmiştir. 21.12.1995 günlü sözleşmeye konu 23 parsel sayılı taşınmaz, bilahare yapılan ifraz işlemi sonucu 32 numaralı parsele dönüşmüştür.

Yargılama sırasında alınan bilirkişi kurulu rapor ve ek raporlarına göre 22 parselde 46 dairelik, 32 parselde ise 32 dairelik inşaatların yapıldığı, sözleşmelerdeki paylaşım oranlarına göre arsa sahiplerine; 22 parselden 21 adet, 32 parselden de 14 daire isabet ettiği, inşaatın halen tamamlanmadığı tesbit edilmiştir.

Yargılama sırasında alınan bilirkişi kurulu rapor ve ek raporlarına göre 22 parselde 46 dairelik, 32 parselde ise 32 dairelik inşaatların yapıldığı, sözleşmelerdeki paylaşım oranlarına göre arsa sahiplerine; 22 parselden 21 adet, 32 parselden de 14 daire isabet ettiği, inşaatın halen tamamlanmadığı tesbit edilmiştir.

Bu durumda davacı arsa sahiplerinin kendilerine düşen pay kadarı ile gecikme tazminatı talep etmekte haklı oldukları ortadadır. Ne var ki hüküm altına alınacak tazminat tutarının hesabında, her bir davacı arsa sahibinin tabi olduğu sözleşme hükümlerinin dikkate alınmasında zorunluluk bulunmaktadır. Nitekim teslimde gecikme halinde yüklenicinin arsa sahiplerine ödeyeceği tazminat tutarı, 21.12.1995 günlü sözleşmede günlük 50,00 TL kira olarak maktu şekilde belirlenmişken, 27.02.1996 ve 14.04.1996 günlü sözleşmelerde ise rayiçler üzerinden kira ödenmesi kararlaştırılmıştır. Hâl böyle iken, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporlarında bu esas gözetilmeden gecikme tazminatı hesabının tümünün gecikilen süreye göre sadece gecikilen dönemdeki rayiç kira bedelleri üzerinden yapıldığı görülmüştür.

Bu durumda mahkemece bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak, 15.04.1996 ve 27.02.1996 tarihli sözleşmelere konu 22 parsel üzerine yapılan inşaat yönünden gecikilen süreye göre rayiç kira bedelleri üzerinden gecikme tazminatı hesabı yaptırılmalı ve davacı arsa sahiplerinin paylarına göre talep edebilecekleri miktar bulunmalıdır. Ancak 21.12.1995 günlü sözleşmede maktu 50,00 TL aylık gecikme tazminatı ödeneceği kararlaştırılmış olmakla, 32 parsel üzerine yapılan inşaattan davacı arsa sahiplerine isabet edecek gecikme tazminatının hesabında farklı bir yöntem izlenmelidir. Gerçekten de kural olarak ve ahde vefa ilkesi gereği, gecikme halinde yüklenicinin sözleşmede kararlaştırılan maktu tazminat tutarı ile sorumlu tutulması gerekir. Ne var ki; gecikmenin uzun süre devam etmesi halinde, arsa sahibinin bu miktarla bağlı kabul edilmesi gecikme tazminatının getiriliş amacına ve hakkaniyete aykırı olduğu gibi, buna aykırı savunmalar da iyi niyet kuralları ile bağdaşmaz ve hukuk tarafından da korunamaz. O itibarla sözleşmedeki maktu tazminatın ne kadar bir süreyle tarafları bağlayacağı konusu; sözleşmedeki teslim süresi, gecikilen sürenin uzunluğu, öngörülen tazminat miktarı, geçen süre içinde gerçekleşen enflasyon, fiyat artışları, döviz fiyatları ve faiz oranlarındaki artış ve eksilişler ve rayiçlere göre istenebilecek miktar ile maktu tazminatın ödenmeye devam edilmesi halinde arsa sahibinin elde edeceği miktarlar da göz önünde tutulmak suretiyle bu konuda bilirkişi görüşünden de yararlanılarak, sözleşmedeki miktarın en az 1 yıl süreyle mutlak bağlayıcı olacağı ve maktuen belirlenen miktar ile rayiçlere göre saptanacak miktar arasında en az bir misli fark bulunması gerektiği de dikkate alınarak hakkaniyete uygun biçimde hakim tarafından takdir edilmeli ve yüklenici bu süre için maktu tazminatla sorumlu tutulmalıdır. Hakim tarafından belirlenen makul süreden sonraki gecikme tazminatı miktarının da; taşınmazın mevkii, konumu, ülkenin ve inşaatın yapıldığı yerin sosyo ekonomik koşulları da göz önünde tutulmak suretiyle ve sözleşmede kararlaştırılmış gecikme tazminatı yokmuş gibi, en az mahalli piyasa rayiçlerine göre bilirkişi kuruluna hesaplattırılmalı ve toplamları üzerinden bir hükme varılmalıdır.

Davacıların ödenmeyen emlak vergilerinin tahsiline ilişkin talebine gelince; mahkemece yazılan ve dava tarihi itibariyle davacıların emlak borçlarının bildirilmesi istemli 20.10.2010 tarihli yazıya Mudanya Belediyesince cevaben gönderilen 05.11.2010 günlü yazı

ekindeki belgelere göre, davacıların tahakkuk eden toplam emlak vergisi borcu 27.208,33 TL olarak bildirilmişken, bu tutara kimin tarafından ödendiği araştırılmaksızın 3.687,88 TL ödenen verginin de katılarak toplam 30.896,21 TL üzerinden eksik inceleme ile kabule karar verilmesi de doğru olmamıştır.

ekindeki belgelere göre, davacıların tahakkuk eden toplam emlak vergisi borcu 27.208,33 TL olarak bildirilmişken, bu tutara kimin tarafından ödendiği araştırılmaksızın 3.687,88 TL ödenen verginin de katılarak toplam 30.896,21 TL üzerinden eksik inceleme ile kabule karar verilmesi de doğru olmamıştır.

Son olarak da, dava kısmen kabul edildiği halde reddedilen miktar üzerinden yargılama sırasında kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına vekâlet ücretine hükmedilmemesi kabule göre usul ve yasaya aykırı görülmüştür.

Değinilen sebeplerle karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA

, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 06.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11714, Karar No: 2021/2037, Tarih: 23.02.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/11714 E.  ,  2021/2037 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak, hükümde belirtilen gerekçelerle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Mahkemenin, Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine, o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğü doğar. “Usuli kazanılmış hak” olarak tanımlayacağımız bu olgu; mahkemeye, hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararında belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirdiği gibi, mahkemenin kararını bozmuş olan Yargıtay Hukuk Dairesince; sonradan, ilk bozma kararı ile benimsemiş olduğu esaslara usuli kazanılmış hakka aykırı bir şekilde, ikinci bir bozma kararı verilememektedir (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı, Hukuk Genel Kurulu’nun 12.07.2006 gün, 2006/9-508 E., 2006/521 sayılı kararı).

Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleşir. Bozma kararına uymuş olan mahkeme kesinleşen bu kısımlar hakkında yeniden inceleme yaparak karar veremez. Bir başka anlatımla, kesinleşmiş bu kısımlar, lehine olan taraf yararına usuli kazanılmış hak oluşturur (04.02.1959 gün ve 13/5 sayılı YİBK).

Eldeki davada ise, bozmaya uyulmuş ise de bozma gereklerinin tam olarak yerine getirildiğinden bahsedilmesi mümkün değildir.

Eldeki davada, mahkemece verilen ilk karar, “dava konusu edilen gelirlere, yaşlılık aylığı bağlanması nedeniyle 01.08.2007 tarihi itibariyle 506 sayılı Kanunun 92. maddesinin uygulandığının anlaşılması karşısında, davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı; gelirin başladığı tarih itibariyle 92. maddeye göre indirilmiş hali üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarına, indirme tarihine kadar yapılan fiili ödemelerin yarısı ilave edilerek belirlenmeli, bu şekilde belirlenen miktarın ise herhalde 92. maddenin uygulanmasından önceki ilk peşin sermaye değerli gelir tutarını geçemeyeceği gözden uzak tutulmamalıdır.” gereğine işaret edilerek bozulmuş ise de, bozma gereğinin yerine getirildiğinden bahsedilemez.

Sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri, sigortalının yaşı, gelirin kesilme olasılığı ve iskonto oranı gözetilerek belirlenen tutarı ifade etmektedir. 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi ise, "malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir." düzenlemesini içermektedir.

Mahkemece, davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı belirlenirken, gelirin başladığı 20.02.2006 tarihi itibariyle 506 sayılı Yasanın 92. maddesi uyarınca indirilmiş hali üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarına, 20.02.2006-01.08.2017 tarihleri arasında yapılan fiili ödeme miktarının yarısının eklenmesi suretiyle bulunan tutar olduğu gözetilmeli, bu şekilde belirlenen miktarın ise herhalde 92. maddenin uygulanmasından önceki ilk peşin sermaye değerli gelir tutarını geçemeyeceği gözden uzak tutulmamalı, gelirin başladığı 20.02.2006 tarihi itibariyle 506 sayılı Yasanın 92. maddesi uyarınca indirilmiş hali üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı ve 20.02.2006-01.08.2017 tarihleri arasında yapılan fiili ödeme miktarı Kurumdan sorulmalı, ancak itiraz olması halinde bilirkişi incelemesi yapılması gereği tartışılmalı ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

2-Eldeki davada, benimsenen kusur dağılımında davalının %60, dava dışı 3. kişinin %20, sigortalının %20 kusurlu olduğunun bildirilmesi ve davacı tarafça teselsül ilkesine dayanılmaması karşısında, taleple bağlılık ilkesi de nazara alınarak, davalının tazminle sorumlu olduğu miktarın %60 kusur oranına göre belirlenmesi gereğinin gözetilmemesi, isabetsiz bulunmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine

23.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.