muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8640, Karar No: 2021/14720, Tarih: 21.09.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/8640 E.  ,  2021/14720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Şikayetçi ...’nın aşamalarda “ Suça konu motosikletini 17.11.2012 tarihinde saat 17:00 sıralarında sokağa park ettiğini, bir süre sonra geri geldiğinde motosikletin yerinde olmadığını görüp şikayetçi olduğunu” ifade ettiği; suça konu motosikletle plakasız halde giderken 23.11.2012 tarihinde yakalanan suça sürüklenen çoğun aşamalarda, “ Söz konusu motosikleti, hatırlamadığı bir şahıstan belgeleri olmadığı halde 200,00 TL para karşılığı satın aldığını ” savunduğunun anlaşılması karşısında, suç tarihinde 15-18 yaş aralığında bulunan suça sürüklenen çocuğun, şikayetçinin sokak üzerine açık alana park ettiği motosikletini gündüz çalması şeklindeki eylemine uyan, suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e, 31/3 maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan ( Hükmün açıklanmasının geri bırakılması nedeniyle 7 ay 18 günlük durma süresi de çıkartıldığında) 7 yıl 12 aylık zamanaşımının, 17.11.2012 suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 21.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2841, Karar No: 2024/1036, Tarih: 06.03.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/2841 E.  ,  2024/1036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 54. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/299 E., 2023/385 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 15. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/283 E., 2019/834 K.

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin, 01.05.2015 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesi ile işyeri vasıflı taşınmazını davalıya kiraya verdiğini, akabinde davalının bir yıllık kira süresi dolmadan ve müvekkilinin rızası olmaksızın kiralananı boşaltarak anahtarlarını 17.09.2015 tarihinde Gebze 3. Noterliğine bıraktığını, ödenmeyen ve sözleşme gereği muaccel hale gelen kira alacaklarının tahsili için başlatılan takibe davalı tarafından haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek; vaki itirazın iptali ile takibin muaccel hale gelen kira bedeli ile belirlenecek makul süre kira alacağı üzerinden takibin devamına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; kiralanan yerin lojistik deposu olduğunu, faaliyete başlanılmasına rağmen aradan geçen birkaç hafta içerisinde kiraya verenin depoyu kullanıma uygun hale getirmediğini, bunun üzerine müvekkil firmanın çalışmalarında ciddi bir gecikme ve aksamalar meydana geldiğini, sınırlı kullanım nedeni ile durumun katlanılmaz bir hal aldığını, tamamlanmayan eksikliklerden dolayı sözleşmenin feshedildiğinin karşı tarafa bildirilerek taşınmazın boşaltıldığını, herhangi bir borçlarının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; taraflar arasında imzalanan 01.05.2015 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesine göre aylık kira bedelinin 130.000,00 TL olduğu ve davalı kiracı tarafından kiralananın 18.09.2015 tarihi itibariyle tahliye edildiği, alınan bilirkişi raporundaki değerlendirmeler dikkate alındığında, kiralananda tespit edilen ayıpların önemli ayıp niteliğinde olduğu ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 305 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği davalı kiracının sözleşmeyi haklı nedenle feshettiği, bu nedenle kiracının kiralananı kullanımında bulundurduğu süre boyunca kira bedelinden sorumlu olup, erken tahliye nedeniyle makul süre kira bedelinden sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne, 263.666,66 TL asıl alacağın, 3095 sayılı Kanun uyarınca takip tarihinden itibaren (davacının takipteki talebini aşmayacak şekilde değişen oranlarda) avans faizi işletilmek suretiyle takibin devamına, asıl alacak üzerinden hesaplanan 52.733,33 TL icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili; makul süre tazminatı taleplerinin reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu, dosyaya sunulan bilirkişi raporunun yanlış değerlendirmeler içerdiğini, dava konusu taşınmazın depo vasfında olduğunu ve bu vasıfla kiraya verildiğini, bilirkişi raporunda kiralananın lojistik faaliyetine elverişli olmadığının ifade edildiğini, taraflar arasında bu konuda bir anlaşma olmadığını, müvekkilinin kiralananın lojistik amaçlı kullanılacağına dair taahhütte bulunmadığını, bilirkişi heyetinde depolama konusunda uzman bulunmadığını, raporun aksine binanın yapı kullanma izin belgesinin yıllar öncesinde alındığını, davalının basiretli tacir gibi hareket etme yükümlülüğünün olduğunu, davalının ödemekle yükümlü olduğu kira bedelleri kendisinden talep edilince kiralananın ayıplı olduğunu ileri sürdüğünü belirterek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

2. Davalı vekili; davacının kira konusu yeri müvekkiline tam ve eksiksiz olarak teslim etmesi gerekirken inşaat halinde depoyu teslim ettiğini, eksikliklerin tamamlanacağı sözünü verdiğini ancak kiralanan depoyu kullanıma uygun hale getirmediğini, davacı tarafa ihtarname gönderilerek sözleşmenin feshedildiğinin bildirildiğini, davacının cevabi ihtarnamesinde kiralanandaki eksiklikleri kabul ettiğini en kısa zamanda bitireceğini kabul ve taahhüt ettiğini ancak eksiklikleri gidermediğini, dava konusu depo boşaltıldıktan sonra müvekkili tarafından anahtar teslimi için girişimlerde bulunulduğunu, davacı tarafın kötü niyetli olarak anahtarı teslim almaması üzerine Gebze 3. Noterliğinin ihtarnamesi ile anahtarın teslim edildiğini, davacının kira sözleşmesinden kaynaklanan asli yükümlülüklerini yerine getirmediğini, müvekkili aleyhine icra inkar tazminatına hükmedilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek, kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davaya konu icra takibinde davacı kiraya veren tarafından makul süre kira tazminatından bahsedilmemiş olup, teslime kadar ödenmeyen kira bedelleri ile sözleşme gereği muaccel hale geldiği belirtilen diğer aylar kira bedellerinin talep edildiği, alınan raporlar ve kira sözleşmesi hükümleri dikkate alındığında kiralananda tespit edilen ayıpların önemli ayıp niteliğinde olduğu, sözleşmenin feshinin haklı olması nedeniyle makul süre kira tazminatından davalı kiracının sorumlu olmayacağı, anahtar teslimine kadar olan kira bedelinden davalı kiracının sorumlu olacağı, kira bedelinin belirlenebilir nitelikte olduğundan icra inkar tazminatının da yasal şartlarının oluştuğu gerekçesiyle, istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesinde bildirdiği sebepleri tekrar etmiş, ayrıca ayıp ihbarının usulüne uygun bildirilmediğini ileri sürerek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kira alacağına tahsili talebiyle başlatılan takibe yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 52, 112, 299, 301, 304, 305, 306, 307 ve 325 inci maddeleri ile 6217 sayılı Kanun'un Geçici 2 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Taraflar arasında imzalanan 01.05.2015 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesinde aylık kira bedelinin 130.000,00 TL olup, sözleşmede bir aya ilişkin kira bedelinin zamanında yatırılmaması halinde bir yıllık kira bedelinin muaccel hale geleceği düzenlenmiştir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 52, 112, 299, 301, 304, 305, 306, 307 ve 325 inci maddeleri ile 6217 sayılı Kanun'un Geçici 2 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Taraflar arasında imzalanan 01.05.2015 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesinde aylık kira bedelinin 130.000,00 TL olup, sözleşmede bir aya ilişkin kira bedelinin zamanında yatırılmaması halinde bir yıllık kira bedelinin muaccel hale geleceği düzenlenmiştir.

2. Davacı kiraya veren tarafından davalı aleyhine 12.10.2015 tarihinde başlatılan takip dosyasında ödenmeyen kira bedelleri ile muacceliyet koşuluna dayalı olarak Ekim/2015 ile Nisan/2016 dönemi kira bedelleri toplamı 1.233.969,49 TL asıl ve 3.519,36 TL işlemiş faiz alacağının tahsili talep edilmiş, yapılan itiraz üzerine açılan işbu itirazın iptali davasında ise; tahliye tarihine kadar ödenmeyen 276.666,67 TL kira alacağı ile tespit edilecek makul süre kira alacağı üzerinden itirazın iptaline karar verilmesi istenmiştir.

3. Her ne kadar İlk Derece Mahkemesince, hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda, kiralananda tespit edilen önemli ayıplar değerlendirilmek suretiyle, kiracının kira sözleşmesini haklı nedenle feshettiği kabul edilerek, makul süre kira bedeli talebinin reddine karar verilmiş ise de; bahsi geçen ayıplar sebebiyle davalı tarafça gönderilen ihtarnamelerde, ayıpların giderilmesi için davacı tarafa bir süre tanınmadığı gibi sözleşmenin feshedileceğinin bildirildiği tarihlerde de tahliyenin gerçekleştirilmediği anlaşılmakta olup, bu durumda ayıba dayalı haklı fesihten söz edilemeyeceğinin kabulü gerekir.

4. Kiracı, sözleşme süresine veya fesih dönemine uymaksızın kiralananı erken tahliye ettiği durumda; kural olarak 6098 sayılı Kanun'un 325 inci maddesine göre, anahtar teslim tarihine kadar kira bedelinden, anahtar teslim tarihinden itibaren ise kiralananın aynı şartlarda kiraya verilebileceği makul süre kira bedeli ile sorumludur. Bununla birlikte, aynı Kanun'un 112 nci maddesi göndermesi ile aynı Kanun'un 52 nci maddesi uyarınca, kiraya verenin bu yerin yeniden kiralanması konusunda gayret göstermesi, böylece zararın artmasını önlemesi için kendisine düşen ödevi yapması gerekir. Bu durumda kiraya verenin zararı, tahliye tarihinden kiralananın aynı koşullarla yeniden kiraya verilebileceği tarihe kadar boş kaldığı süreye ilişkin kira bedelinden ibarettir.

5. O halde İlk Derece Mahkemesince; davalı kiracı tarafından tek taraflı olarak davacı kiraya verene gönderilen fesih ihtarının haklı nedene dayanmadığı, diğer bir anlatımla kiralananı süre bitmeden tek taraflı olarak tahliye etme hak ve yetkisi tanınmamasına rağmen, davalı kiracının, davacı kiraya verenin rızası olmaksızın ve haklı bir nedene de dayanmaksızın sözleşmeyi feshederek kiralananı tahliye etmiş olmasının sözleşmeye aykırı davranış teşkil ettiği, bu nedenle davalı kiracının anahtarı teslim ettiği tarihe kadar olan kira bedeli ile bu tarihten itibaren kiralananın aynı şartlarda kiraya verilebileceği makul süre kira bedelinden sorumlu olduğu kabul edilmek suretiyle davalının sorumlu olduğu kira bedellerinin yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde belirlenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı yapılan istinaf başvurularının esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 373 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının aynı Kanun'un 371 inci maddesi uyarınca davacı yararına BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/22343, Karar No: 2007/23114, Tarih: 11.12.2007

**21. Hukuk Dairesi         2007/22343 E.  ,  2007/23114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yozgat 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 07/12/2006

Davacı, 01.04.1994-31.05.2006 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine    karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının  01.04.1994 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece  davacının 01.08.1997-3105.2006 tarihleri arasında tarım Bağ-kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar   verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının  01.04.1994 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece  davacının 01.08.1997-3105.2006 tarihleri arasında tarım Bağ-kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar   verilmiştir.

Davanın,  yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre,  sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır. Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan  resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre, kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim ,Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının sattığı ürün bedelinden 16.07.1997 tarihinde tevkifatın yapıldığı,davacının tarımsal faaliyette bulunduğu Şefaatli  Ziraat Odasına  kaydının bulunmadığının bildirildiği ancak aynı  kurum tararından düzenlenen 1995,1997,1998 tarihli belgelerde oda kaydı olduğu ve kütük sıra numarasının belirtildiği Mahkemece  kayıtlar arasındaki bu çelişkinin giderilmediği,adına kayıtlı  tarım arazisinin bulunduğu, Tarım Kredi Kooperatifine üye olup olmadığının mahkemece araştırılmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece kesintinin  bulunduğu 01.08.1997-31.12.1997 tarihleri arasında kalan  dönem yönünden verilen tesbit kararı yerinde  ise de prim kesintisinin bulunmadığı  1998-2006 tarihler arasında  2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesinde belirtilen kayıtlar araştırılmaksızın ve ziraat odası ile ilgili bildirimler arasındaki çelişki giderilmeksizin 01.01.1998-31.05.2006 tarihleri arasındaki döneme ilişkin istemin kabul edilmesi isabetsizdir.

Yapılacak iş Şefaatli Ziraat Odası kayıtları arasındaki çelişkinin giderilerek davacının Ziraat Odası ve  Tarım Kredi kooperatifine üyesi olup olmadığı.kayıtlı ise hangi tarihte üye olduğu kaydının devam edip etmediği,ayrıca kayıtlı olduğu başka ziraat odası ve kooperatif  kaydı bulunup bulunmadığı sorularak  tevkifat olmayan yıllar yönünden 2926 sayılı Yasa’nın 10. maddesindeki kayıtlar araştırılarak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin  eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11.12.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11973, Karar No: 2020/1954, Tarih: 27.02.2020

**8. Hukuk Dairesi         2016/11973 E.  ,  2020/1954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Terkin

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, dava konusu 4418 parsel sayılı taşınmazla ilgili olarak Sulh Hukuk Mahkemesince açılan davada verilen görevsizlik kararı sonrası Asliye Hukuk Mahkemesince yapılan yargılama sonunda kıyı kenar çizgisi dahilinde kaldığı belirtilen taşınmazla ilgili olarak hüküm kurulduğuna, 4418 parsel dışında dava konusu her hangi bir taşınmaza yönelik olarak talep bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 3402 sayılı Kanunun 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına 27.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21392, Karar No: 2014/6953, Tarih: 06.05.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/21392 E.  ,  2014/6953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : LÜLEBURGAZ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/04/2013

NUMARASI : 2011/540-2013/235

Taraflar arasında görülen tazminat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesi ile; müvekkilinin, davalılardan Hasan Tahsin ile ortak inşaat yapmak üzere anlaştığını; Hasan Tahsin'in, diğer davalı Kemal'e ait arsa üzerine kat karşılığı inşaat sözleşmesi ile inşaat yapmak üzere Kemal ile kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzaladığını; 2010 yılından, 2011 yılı Ocak ayına kadar inşaatın kaba inşaat tabir edilen kısmını yaptığını; ancak, davalının, sonradan kat karşılığı inşaat sözleşmesini feshettiğini; müvekkilinin yaptığı masraflarla ilgili 61.500 TL'yi 06.06.2011 tarihinde gönderdiğini, yapılan inşaatın bedelinin çok daha fazla olduğunu, tespit dosyasına göre 171.206 TL + 5.000 TL olduğunu; inşaat için müvekkilinin yatırmış olduğu bedellerin iadesine (fazlaya ilişkin hak saklı kalmak üzere, şimdilik 26.600 TL'nin dava tarihinden itibaren faiziyle tahsiline) karar verilmesini; ayrıca, bina sebebi ile uğradığı kâr kaybının da şimdilik 1.000 TL olarak faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; ortaklık ilişkisinin bulunmadığını, davacıya gönderilen paranın, alınan borç paranın ödenmesi olduğunu savunup; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacının ortaklık ilişkisini ispat edemediğinden (gönderilen paranın inşaat masrafları olduğunun belirtilmesinin, ortaklığın varlığını açıklamayacağından) bahisle, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, davacı ile davalı Hasan Tahsin arasındaki uyuşmazlık, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 620 ve devamı maddelerinde (818 sayılı Borçlar Kanununun 520 vd. md.) düzenlenen adi ortaklıktan kaynaklanmaktadır. Her ne kadar, taraflar arasındaki adi ortaklığa ilişkin yazılı bir sözleşme mevcut değilse de, ortaklığın kurulabilmesi için yazılı şekil gerekli olmayıp, bu husus ispat koşulu bakımından değerlendirilmelidir. Bu durumda; davacı, davalı Hasan Tahsin ile dava konusu inşaatı ortak yaptığı şeklindeki adi ortaklık ilişkisini tanık dahil her türlü delille kanıtlama hakkına sahiptir.

Somut olayda; davacı, davalı Hasan Tahsin ile adi ortaklık oluşturduğuna dair iddiasını usulüne uygun, mevcut, sunduğu yasal delillerle kanıtlayamamıştır. Bununla birlikte, davacı, dava dilekçesinde; "her türlü yasal delil" demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan; davacıya iddiasını ispat zımnında, davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, mahkemece, bu yön gözardı edilerek, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 06.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.