muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/613, Karar No: 2021/3371, Tarih: 24.02.2021

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 145. (veya 150/2) maddelerinde veya gerekçelerinde “Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” koşulu yoktur. Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır. Ancak; her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, TC Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim, TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, suç tarihi, 06.05.2015, suç konusu 100 Türk lirasıdır. Katılan ve mağdur, sanığın annesi ve babasıdır. Suç tarihinde sanık 32 yaşında, işsiz, madde bağımlısı olması nedeniyle tedaviye muhtaç bir gençtir. Bütün bu hususlar paranın satın alma gücü ve ekonomik koşulları ile birlikte değerlendirildiğinde, sanığı verilen cezada değer azlığı indiriminin yapılması gerekir.

Açıklanan nedenlerle;

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, suç tarihi, 06.05.2015, suç konusu 100 Türk lirasıdır. Katılan ve mağdur, sanığın annesi ve babasıdır. Suç tarihinde sanık 32 yaşında, işsiz, madde bağımlısı olması nedeniyle tedaviye muhtaç bir gençtir. Bütün bu hususlar paranın satın alma gücü ve ekonomik koşulları ile birlikte değerlendirildiğinde, sanığı verilen cezada değer azlığı indiriminin yapılması gerekir.

Açıklanan nedenlerle;

1- Sanığın, katılan ve mağdura yönelik eylemlerinin bir bütün halinde konutta tamamlanmış tek bir yağma suçunu oluşturması nedeniyle, yalnızca bir kez TCK'nin 149/1-d maddesi kapsamında nitelikli yağma suçundan mahkûmiyeti yerine, katılana yönelik TCK'nin 148. maddesinde öngörülen yağma, mağdura yönelik TCK'nin 86/2, 86/3-a maddesinde öngörülen kasten basit yaralama suçlarından ayrı ayrı mahkûmiyetine karar verilmesi,

2- Sanığa verilen cezadan değer azlığı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet Savcısı ile sanık ... ve müdafiisinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK'nın 307 (5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son) maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 24.02.2021 tarihinde bozma ilamının (2) nolu bendi yönünden oy çokluğuyla, diğer yönlerden oy birliğiyle karar verildi.

KARŞI OY:

Dairemizin yerleşik içtihatları nazara alındığında 5237 Sayılı Türk Ceza Kanununun 150. maddesinin 2. fıkrasında belirtilen "Malın değerinin azlığı" nedeniyle cezadan indirim yapılabilmesi için yasa koyucunun amacı, suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme imkanı varken yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması, maddenin uygulanması veya uygulanmamasına ilişkin gerekçenin de kararda gösterilmesi gerekir.

Somut olayda katılan ... ve müşteki ...’in oğlu olan sanık ...’in olay günü saat 10.50 sularında evde bulundukları sırada alkol alacağını belirterek katılan ...’den para istediği, katılanın sanığa 20 TL verdiği, sanığın bu paranın yetmeyeceğini söyleyerek daha fazla para istemek suretiyle vermemesi halinde öldüreceğini söylediği, müşteki ...’in engel olmaya çalışması üzerine sanığın müştekiyi evin dışına çıkararak koluna ve bacaklarına vurduğu, katılan ...’nin araya girmesi üzerine onun da göğsüne vurarak daha fazla para vereceksiniz şeklinde sözler sarfettiği, hemen sonrasında katılanı yere yatırarak göğsünde bulunan cüzdanı zorla alarak cüzdandaki 80 TL kalan parayı da aldığının anlaşılması karşısında, suçun işleniş biçimi, olayın özelliği değerlendirildiğinde, sanığın özgülenen kastının mağdurun üzerindeki tüm parasını almaya yönelik olduğu anlaşıldığından TCK’nın 150/2. maddesinin uygulanma şartları oluşmadığı kanaatinde olduğumuzdan aksi yöndeki sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2023/9917, Karar No: 2023/11465, Tarih: 20.11.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/9917 E.  ,  2023/11465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2981 E., 2022/2916 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 22. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/493 E., 2021/348 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali ile 4/c kapsamında bağlanan yaşlılık aylığının iptali ile 4/a kapsamında yaşlılık aylığı bağlanması ve aylık farklarının yasal faiziyle ödenmesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince yargı yolunun caiz olmaması nedeniyle davanın usuldan reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin ... Telekomünikasyon A.Ş. unvanlı işyerinde iş mevzuatına göre çalıştığını ve buradan emekli olduğunu, müvekkilinin Kurum bünyesinde iş sözleşmesi ile çalışmasına rağmen emekli olurken memur statüsünde çalışmış gibi 5510 sayılı Kanun 4-c'ye göre emekli edildiğini, fiili duruma uygun bir emekli maaşı bağlanması için Kuruma başvuru yaptıklarını fakat başvurularının reddedildiğini, müvekkillinin fiilen işçi olarak çalıştığının sabit olduğunu, bu nedenle müvekkilinin işçi statüsünde çalıştığı dikkate alınarak emekli aylıklarının ilk başvuru tarihinden itibaren bu statüye göre hesaplanarak bağlanmasını, geçmiş dönemde oluşacak maaş farklarının ilgili maaşa hak kazanılan dönemlerden itibaren işleyecek faiziyle birlikte ödenmesini, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yargı yolunun caiz olmaması nedeniyle davanın usuldan reddine karar verilmiştir.

III. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; İş Mahkemesinin görevli olduğunu ve İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

III. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; İş Mahkemesinin görevli olduğunu ve İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

5510 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 01.10.2008 tarihinden önceki döneme ilişkin davacının 5434 sayılı Kanun kapsamında çalışmasının bulunduğu, 5510 sayılı Kanun'un yürürlük tarihinden sonra emekli olarak 4/c kapsamında emekli aylığı almaya başladığı, talebine ilişkin istemin çözümünün idari yargının görev alanına girdiği gözetilerek HMK'nın 114/1-b maddesine göre dava şartı olan "yargı yolunun caiz olmaması" nedeniyle davanın usulden reddine karar verilerek hüküm kurulduğu, İlk Derece Mahkemesi tarafından yeterli inceleme araştırma sonucu hüküm kurulduğu, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; iş mahkemesinin görevli olduğunu belirterek kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 5434 sayılı Kanun'a tabi bağlanan aylığın iptali ile 5510 sayılı Kanun'un 4/a maddesi kapsamında yaşlılık aylığı bağlanması talebinde görevli mahkemenin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 101 inci maddesi, Geçici 4 üncü maddesidir.

3. Değerlendirme

1.Dosya kapsamı incelendiğinde, 1978-1980 yılları arasında 506 sayılı Kanun kapsamında 1980-2011 yılları arasında 5434 sayılı Kanun kapsamında hizmeti bulunan davacının, 5434 sayılı Kanun kapsamında bildirilen sürelerde fiili olarak işçi gibi çalıştırıldığını İş Kanunu'na tabi olduğunu belirterek 5434 sayılı Kanun kapsamında bağlanan aylığın iptali ile kendisine 506 sayılı Kanun kapsamında aylık bağlanmasını talep ettiği anlaşılmaktadır.

2.İlk Derece Mahkemesince her ne kadar uyuşmazlığın idari yargıda çözülmesi gerektiğinden bahisle yazılı şekilde karar verilmiş ise de 5434 sayılı Kanun kapsamında bağlanan aylığın iptali talebi yönünden görevli yargı kolunun idare mahkemeleri olduğu kararının yerinde olmasına karşılık, kendisine 506 sayılı Kanun kapsamında aylık bağlanması talebi yönünden İş Mahkemelerinin görevli olduğu belirgindir.

2.İlk Derece Mahkemesince her ne kadar uyuşmazlığın idari yargıda çözülmesi gerektiğinden bahisle yazılı şekilde karar verilmiş ise de 5434 sayılı Kanun kapsamında bağlanan aylığın iptali talebi yönünden görevli yargı kolunun idare mahkemeleri olduğu kararının yerinde olmasına karşılık, kendisine 506 sayılı Kanun kapsamında aylık bağlanması talebi yönünden İş Mahkemelerinin görevli olduğu belirgindir.

3.Bu nedenle İlk Derece Mahkemesince, 5434 sayılı Kanun kapsamında bağlanan aylığın iptali yönünden tefrik kararı verilip tefrik edilen dosya hakkında yargı yolu uyuşmazlığı nedeniyle ret kararı verilmeli, 506 sayılı Kanun kapsamında aylık bağlanması talebi yönünden işin esasına girilerek elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik incelemeyle yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7050, Karar No: 2015/2930, Tarih: 18.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/7050 E.  ,  2015/2930 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 74/1, TCK'nın 35, 62, 53/1, 58.

maddeleri uyarınca mahkumiyet.

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın, kararları temyize gelmeyen diğer sanıklar ile fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek, kültür varlıkları bulmak amacıyla, 2863 sayılı Kanunun 6. maddesi kapsamında bulunan bölgede, yaklaşık 60 cm derinliğinde kazı yapmak suretiyle atılı suçu işledikleri ve sözü edilen derinliğin, kültür varlıkları bulmak için yeterli olduğu, bu niteliğiyle suçun tamamlanmış olduğunun kabulü yerine, eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilerek sanık hakkında eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

.... İl Jandarma Komutanlığı görevlilerince yapılan devriye görevi esnasında, ... Milli Parkı, Yılanlı Kaya mevkiinde, sanık ...'ın, mahkumiyetlerine karar verilip, haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen sanıklar ..., ... ve ...'ın, izinsiz kazı yaptıkları esnada, suç aletleri olan kazma, kürek, keserle yakalandıkları, Çevre ve Şehircilik... İl Müdürlüğünün 03.10.2012 tarihli yazısı ve ekli krokisinden anlaşılacağı üzere, olay yerinin 1. derece doğal sit alanı içerisinde yer aldığı, sanık hakkında soruşturmaya başlandığı ve 2863 sayılı Kanuna aykırılıktan davanın açıldığı, sanığın verdiği ifadelerde, kültür varlığı bulabilmek amacıyla kazı yapmaya karar verdiklerini, kazı yaptıkları esnada yakalandıklarını beyan ettiği, tüm dosya kapsamından sanığın, sit alanı ilan edilen bölge içerisinde, kültür varlığı bulmak amacıyla izinsiz kazı yaptığı ve eyleminin sabit olduğu anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, verilen kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 18.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11027, Karar No: 2012/1868, Tarih: 14.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/11027 E.  ,  2012/1868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Denizli Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 14.04.2010 tarih ve 2010/36 - 2010/141 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı ile davalı ...'ın ortak oldukları davalı şirketin 13.12.2003 günlü toplantısı için bildirilen yer, gün ve saatte hazır oldukları halde diğer ortağın gelmediğini, ancak davacının sonradan öğrendiğine göre sermaye artırımına ilişkin toplantı yapılmış gibi işlem yapıldığını şirketin sermaye artışına ihtiyacı bulunmadığını, 2004-2009 yılları arasında kâr payı dağıtılmadığını ileri sürerek sermaye artırımına ilişkin 18.12.2009 günlü kararın iptalini ve 2004-2009 yıllarına ait kâr payının tespit edilerek davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, şirketçe sermaye artırımı yapılmadığını, tescil ve ilan olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, benzer bir dosyada aynı istekle şirket alacaklısının açtığı davada Ticaret Sicil Memurluğu'ndan gelen cevapta iptale konu sermaye artırımı kararının sicile bildirilip tescil ettirilmediğinin tespit edildiği, davacı yanın mahkemece verilen kesin süreye uymadığı gerekçeleri ile ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8820, Karar No: 2021/2917, Tarih: 09.03.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/8820 E.  ,  2021/2917 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

...

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili ve davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de, bozma gereğinin tam olarak yerine getirildiğinden bahsedilmesi mümkün olmayıp, yapılan araştırma ve incelemenin hüküm kurmaya yeterli olmadığı görülmektedir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen 15.10.2014 tarihli ilk karar, Dairemizin 30.01.2015 tarih 2014/26434 Esas 2015/1716 Karar sayılı ilamıyla; “ davacı, davalı işverenlerden... Paslanmaz Metal Ahşap Ürün. İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. unvanlı işyerinde 02.01.1992-03.01.2010 tarihleri arasında, ... unvanlı işyerinde 04.11.2010-22.01.2010 tarihleri arasında çalıştığının tespitini istemiş, mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının davalı ...’ya ait 1025758 sicil no’lu iş yerinde, işe giriş bildirgesinin verildiği 05.06.1994 tarihinden itibaren (askerlik dönemine rastlayan 26.02.1996-01.09.1997 tarihleri arasındaki süre hariç olmak üzere) 22.11.2010 tarihine kadar sigortalı olarak çalıştığı ve bu çalışmasının SGK Başkanlığı'na bildirilmediğinin tespitine dair karar verilmiş ise de, inceleme konusu davada dosyada yer alan bilgi ve belgeler karar vermeye elverişli görülmediğinden, öncelikle aynı çevrede faaliyet yürüten işverenler ve çalışanlar yöntemince saptanarak tanık sıfatıyla dinlenilmeli, davacının çalışmasının tam gün üzerinden gerçekleşip gerçekleşmediği ortaya konulmalı, belirdiği takdirde tanık anlatımları arasındaki çelişkiler giderilmeli, çalışma kesintili gerçekleşmiş ise hak düşürücü süre yönünden irdeleme yapılmalı, davacının, davalı ...’ya ait işyerinde çalışıp-çalışmadığı belirlendikten sonra, ilgili meslek odasından davacının çıraklık, kalfalık, ustalık eğitimleri alıp almadığı sorularak, almış ise bu eğitimin ... yanında geçen çalışmalarla bir ilgisinin olup olmadığı, bu çalışmanın mesleki eğitim merkezinin denetiminde pratik eğitim olarak gerçekleşip-gerçekleşmediği araştırılmalı; anılan eğitim merkezi ile davalı ... arasında herhangi bir ilişkinin bulunmadığının anlaşılması durumunda, çalışmanın bir mesleğin öğrenilmesine yönelik olarak çıraklık ilişkisine mi, yoksa diğer çalışanlar gibi üretime yönelik olarak mı gerçekleştiği üzerinde durularak, çalışma olgusu ve niteliği şüpheye yer vermeyecek şekilde belirlenip, sonucuna göre karar verilmelidir.” şeklinde detaylı ve yol gösterici açıklama yapılarak bozulmuştur.

Eldeki davada ise;

1- Talep konusu yapılan 05/06/1994-30/06/1994 tarihleri arasındaki hizmetin tespitine dair mahkemenin kabulü yerindedir.

Eldeki davada ise;

1- Talep konusu yapılan 05/06/1994-30/06/1994 tarihleri arasındaki hizmetin tespitine dair mahkemenin kabulü yerindedir.

2- Davalı ... unvanlı ... sicil numaralı işyerinin, 506 sayılı yasa kapsamından çıktığı 30/06/1994 sonrası dönem yönünden hüküm, eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olduğu gibi, yine aynı dönem (30/06/1994 sonrası) açısından bozma ilamının gereği de yerine getirilmemiştir.

Yapılacak iş, davalı ... unvanlı ... sicil numaralı ...,... adresindeki işyerinin, 506 sayılı yasa kapsamından çıktığı 30/06/1994 tarihinden sonra faaliyetinin devam edip etmediği, vergi kaydının bulunup bulunmadığı araştırılmalı, davalı ... unvanlı ...sicil numaralı işyerinin, ... adresinde 04.01.2011 tarihinden itibaren faaliyet gösterdiği dikkate alındığında, 30/06/1994 tarihinden sonra talep edilen dönemde, hangi işyerinde çalıştığı hususu davacıya açıklattırılarak, davalının da bu yöndeki beyanları alınmalı, aynı çevrede faaliyet yürüten işverenler ve çalışanlar yöntemince saptanarak tanık sıfatıyla dinlenilmeli, tanık anlatımları arasındaki çelişkiler giderilmeli, davacının 26.02.1996-01.09.1997 tarihleri arasında askerlik hizmetini yerine getirdiği sürede göz önüne alınıp, tüm deliller değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekili ve davalılardan ... vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'ya iadesine

09/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.