muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/7641, Karar No: 2024/12890, Tarih: 02.10.2024

4. Somut olayda davacı işçi, davalı Bakanlığa ait işyerinde temizlik işini alan alt işverenlerin işçisi olarak çalıştığını, temizlik görevlisi olarak alınmasına rağmen hastanede davalının asıl işlerinde çalıştırıldığını, bu nedenle asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğunu ileri sürerek ilave tediye alacağı talep etmiştir.

5. İlk Derece Mahkemesince dinlenen davacı tanıkları; davacının temizlik görevlisi olarak çalıştığını, zaman zaman temizlik işi dışında işlerde çalıştırıldığının da olduğunu beyan etmişlerdir. Davacı tanıklarınca temizlik işi dışında yapıldığı ifade edilen işlerin yardımcı işler kapsamında olduğu anlaşılmaktadır. Davalı tanıkları da temizlik görevlisi olarak çalışan davacının hasta altı temizlemek gibi hastayla bilfiil münasebette bulunup bulunmadığını bilmediklerini beyan etmişlerdir. Şu hâlde davacının, temizlik işini alan alt işveren işçisi olarak çalıştığı hususu tartışmasız olup ihale ile alt işverene bırakılan işler dışında asıl işlerde çalıştırıldığı yöntemince somut biçimde ispatlanamamıştır. Bu nedenle hizmet alımı sözleşmesine konu işin ve bu kapsamda çalışan davacının fiilen yaptığı işin yardımcı iş mahiyetinde olduğunun ve geçerli bir asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunduğunun kabulü gerekir.

6. Muvazaa iddiasına ilişkin olarak davacı tanıkları, işlerini yaparken emir ve talimatları hastane yetkilileri olan doktor ve hemşirelerden aldıklarını beyan etmişlerdir. Asıl işverenin, işçilerin işe alınması veya görev yerlerinin değiştirilmesiyle ilgili bazı yetkileri uhdesinde tutması tek başına muvazaanın varlığını göstermeyeceği gibi özellikle işyerinin hastane olması karşısında verilen hizmet ve sağlık kuralları açısından asıl işveren yetkililerinin de işçilere emir ve talimat vermesi gereken durumlar ortaya çıkabilecektir. Bu doğrultuda, davalı Bakanlığa bağlı hastanede dava dışı şirketin üstlendiği iş kapsamında çalışan davacıya işin yürütümü ile ilgili gün içinde hastane yetkililerince verilen emir ve talimatlar ve asıl işverenin yönetim ve denetim hakkı kapsamında yaptığı işlemler, tek başına asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğunu göstermez.

7. Bu durumda, davacının baştan itibaren asıl işveren işçisi sayılması ve davalının ilave tediye alacağından sorumlu tutulması mümkün değildir. İlave tediye alacağı talebinin reddi yerine yanılgılı değerlendirme ile kabulü hatalı olup kararın bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3309, Karar No: 2010/4735, Tarih: 23.09.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/3309 E.  ,  2010/4735 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl dava arsa sahibi tarafından yükleniciler aleyhine açılmış olup yanlar arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin hükümsüz sayılması ve feshedilmiş olduğunun tespiti istemine, birleşen aynı mahkemenin 2003/38 ve 2003/334 Esas sayılı dosyalarındaki davalar yükleniciler tarafından arsa sahibi aleyhine açılmış olup, aynı sözleşme sebebiyle hak edilen bağımsız bölümlerin tapu kayıtlarının iptâl ve tescili istemlerine ilişkindir. Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda asıl davanın reddine, birleşen 2003/38 Esas sayılı davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme yapılarak hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve bozmanın şümulü dışında kalarak kesinleşen cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre davalı ve birleşen dosya davacıları vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Arsa sahibi şirketin temyiz itirazlarına gelince;

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme yapılarak hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve bozmanın şümulü dışında kalarak kesinleşen cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre davalı ve birleşen dosya davacıları vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Arsa sahibi şirketin temyiz itirazlarına gelince;

Bozmadan önce 2003/873 Esas sayılı dosyada açılan davada, taraflarca Beyoğlu 2. Noterleğince düzenlenen 17.05.1989 gün 18666 yevmiye nolu arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin hükümsüz sayılması ve feshedilmiş olduğunun tespiti talep edilmiş ise de; dava dilekçesi içeriğinde yüklenicinin temerrüdü sebebiyle akdin feshinin zorunlu hale geldiği belirtilmiş olduğu ve HUMK'nın 76. maddesi hükmüne göre maddî vakıaları ileri sürmek taraflara uygulanacak kanun hükmünü bulmak ve hukukî vasıflandırma Hakime ait olduğundan dosya kapsamına göre asıl dava sözleşmenin feshi davasıdır. Arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinde yüklenicinin asli edimi kararlaştırılan sürede sözleşme ve ekleri ile tasdikli proje, ruhsat ve imara uygun olarak inşaatı tamamlayıp arsa sahibine teslim etmektir. Yüklenicinin temerrüdü halinde arsa sahibi sözleşmeyi fesih hakkına sahiptir. Birleşen Gebze 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin bozmadan önce 1998/122 Esas numarasını taşıyan 2003/38 Esas sayılı dava ile ilgili Dairemizin 21.03.2002 gün 2001/5314 Esas, 2002/1281 Karar sayılı bozma ilamında “çekişmenin giderilebilmesi için mahkemece işin fiziki oranı ile uyumlu olarak dava kısmen kabul edilmiş ise de geçen uzun yılların yapılan işte olumsuz etkisi ve kalan kısmın oranı düşünüldüğünde yükleniciye olan güven duygusunun sarsıldığı da dikkate alınarak tescilin bağımsız bölümler üzerinde davalı arsa sahibi yararına takdir edilecek değerle iptotek tesisi koşuluna bağlanmasının hakkaniyet yönünden isabetli olacağının düşünülmesi gerektiğinden ve istem nazara alındığında çoğun içinde azın da bulunacağı ilkesinden hareketle tescilin, ipotekle teminat altına alınması koşulu ile hüküm tesisi için kararın bozulması gerekir” gerekçesiyle bozulmuştur. Dairemizin bu bozması, aynı bozma ilamının ikinci bent, altıncı satırındaki “davalının fesih hakkını kullanmamış olması ve sözleşmenin ayakta bulunduğu” düşüncesine istinaden yapılmış olup, ipotek tesis edilmiş olsa dahi bu hali yükleniciye akdi ifa etmeme imkânı vermeyeceğinden arsa sahibinin koşulları gerçekleşmesi halinde fesih davası açmasına engel bulunmamakta ve bozma ilamına uyulmuş olması yüklenici lehine kazanılmış hak oluşturmamaktadır.

Bu durumda davacı asıl davasında yüklenicinin temerrüdü sebebiyle fesih isteminde bulunduğundan, fesih davası ile ilgili işin esasına girilip, bu dava ile ilgili taraf delilleri toplanarak mahallinde keşif ve bilirkişi incelemesi yapmak suretiyle sonucuna uygun bir karar verilmesi ve birleşen davaların herbiri hakkında da asıl davada ulaşılacak sonuca göre bir hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme sonucu ve Dairemizin birleşen bozmadan önce aynı mahkemenin 1998/122 Esas sayılı dosyasında verdiği bozma ilamına yanlış anlam verilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

Sözleşmenin feshi davasının reddi halinde, birleşen tescil davalarında Dairemizin 21.03.2002 gün 2001/5314 Esas, 2002/1281 Karar sayılı ilamında açıklanan şekilde yüklenici adına tescili talep edilen bağımsız bölümler üzerine, arsa sahibi yararına ipotek tesisi koşulu ile tescil kararı verilmesi gerekir ise de tesis edilecek ipotek miktarı sözleşme ile arsa sahibine bırakılan bağımsız bölümler ile ortak alanlardaki eksik ve kusurlu işlerden arsa sahibinin payına düşen kısmı olup belirlenecek bu miktar da avans niteliğinde olduğundan ipotek miktarının hükme en yakın tarih itibariyle alınacak bilirkişi raporuyla saptanıp bu miktar üzerinden tesis edilecek ipotek ile arsa sahibinin alacakları teminat altına alınarak tescil isteminin kabulü gerekirken 2003 yılına göre hesaplanan değer üzerinden iptotek tesisi kararı verilmesi de usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

Kararın belirtilen sebeplerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı-birleşen dosya davacılarının temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davacı-birleşen dosya davacısı arsa sahibi yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 8,25 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı-k.davacıdan alınmasına, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacı-k.davalıya geri verilmesine, 23.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/17995, Karar No: 2010/1751, Tarih: 10.02.2010

**9. Ceza Dairesi         2008/17995 E.  ,  2010/1751 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : 466 sayılı Kanuna göre tazminat talebi

Dava Tarihi : 03.09.2007

Hüküm : 657,32 TL maddi, 1100 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07.03.2000 gün ve 2000/8-44-48 E.K. sayılı kararı da gözetilerek, tazminat istemine ilişkin davanın, beraat kararının verildiği tarihten itibaren uzun bir süre geçtikten sonra açıldığı, davacının bu süre içinde hakkındaki hükmün kesinleştiğini bilmediğinden sözedilmesinin yaşamın olağan akışına uygun bulunmadığı, bu durumda davanın 466 sayılı Kanunun 2. maddesinde öngörülen süre içinde açıldığının kabulünün mümkün olamayacağı anlaşılmakla, davanın süre yönünden reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde davanın kabulü ile tazminata hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, davalı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 10.02.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13275, Karar No: 2012/18559, Tarih: 02.11.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/13275 E.  ,  2012/18559 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, iş kazasına uğrayan davacının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın kısmen kabulü ile, davacının maddi tazminat alacağı SGK tarafından karşılanmış olduğundan maddi tazminat alacağı talebinin reddine, davacının olaydan duyduğu üzüntü ve elem derecesi, paranın alım gücü, ekonomik ve soysal durumlar kusur oranları göz önüne alındığında 40.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 10.06.2005 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, karar vermiştir.

İş kazası nedeniyle hükmedilecek maddi ve manevi tazminatın miktarını doğrudan etkilemesi nedeniyle, işçide oluşan meslekte güç kayıp oranının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin kesin olarak saptanması gerekir.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 95. maddesidir. Anılan maddeye göre "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usûl ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usûlüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir. Usûlüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usûlüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurumun birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir.

Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurumun birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir.

Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşleri Yönetmeliğinin Geçici 1. maddesinde; bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce çalışma gücü kaybı, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malullüğü, harp malullüğü sonucu meslekte kazanma gücü kaybı ile erken yaşlanma durumlarının tespiti talebinde bulunan sigortalılar ve hak sahipleri için, yürürlükten kaldırılan ilgili sosyal güvenlik mevzuatının 5510 sayılı Yasaya aykırı olmayan hükümlerinin uygulanacağı, 5. maddesinde sigortalı ve hak sahiplerinin çalışma gücü oranlarının a) Sağlık Bakanlığı eğitim ve araştırma hastaneleri, b) Devlet Üniversitesi, c) Türk Silahli Kuvvetlerine bağlı asker hastaneleri, ç) sigortalıların ikamet ettikleri illerde (a), (b), (c) bentlerinde belirtilen hastanelerin bulunmaması durumunda Sağlık Bakanlığı tam teşekküllü hastanelerin yetkili olduğu, bildirilmiş, Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 56. maddesinde ise Kurum Sağlık Kurulunca verilen karara karşı yapılan itirazların Yüksek Sağlık Kululunca inceleneceği bildirilmiştir.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Adli Tıp 3. İhtisas Kurulundan alınacak rapor ile Yüksek Sağlık Kurulu Kararı arasında sürekli iş göremezlik oranına yönelik görüş ayrılığı bulunduğu takdirde çelişkinin giderilmesi için dosyanın Adli Tıp Genel Kuruluna gönderilerek çıkacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Somut olayda, davacının 10.06.2005 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucunda yaralandığı, olayın Kurum tarafından iş kazası kabul edilmesi ve Kurum Maluliyet Daire Başkanlığı davacıdaki sürekli iş göremezlik oranının %37 olarak belirlenmesi üzerine davacıya gelir bağlandığı, davacıda oluşan sürekli iş göremezlik oranına itiraz edilmesi üzerine sürekli iş göremezlik oranının Adli Tıp 3.İhtisas Kurulunca %67 olarak belirlendiği, Yüksek Sağlık Kurulu'dan alınmış bir kararın dosya içerisinde olmadığı ve böylece iş kazası sonucu davacıda oluşan meslekte güç kayıp oranının kesin olarak saptanmadığı anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş; Yüksek Sağlık Kurulu'dan alınmış bir kararın olup olmadığını araştırmak, alınmış bir karar olmadığı takdirde Yüksek Sağlık Kurulu'ndan davacıda iş kazası sonucu oluşan sürekli iş göremezlik oranını belirleyen karar almak, Yüksek Sağlık Kurulu ve Adli Tıp 3.İhtisas Kurulu arasında görüş ayrılığının olması halinde ise görüş ayrılığının giderilmesi amacıyla Adli Tıp Genel Kurulundan davacıda iş kazası sonucu oluşan sürekli iş göremezlik oranını belirleyen karar almak ve kesinleşen maluliyet oranına göre manevi tazminata karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın, davacıda oluşan sürekli iş göremezlik oranı kesin olarak belirlenmeden manevi tazminat hakkında karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 02/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12901, Karar No: 2013/3163, Tarih: 11.03.2013

**17. Hukuk Dairesi         2012/12901 E.  ,  2013/3163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline trafik sigortalı dava dışı ...’a ait aracın karışmış olduğu trafik kazasında yaralananlar için ilgili sağlık kuruluşlarına tedavi gideri ödemesinde bulunduklarını belirtip 25.02.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6111 sayılı kanununun 59. maddesi ile geçici 1. maddesi uyarınca tedavi giderleri davalı ...’nun sorumluluğunda olduğundan fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere ödenen 3.384,00 TL’nin 02.03.2011 ödeme tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, yetki, görev, husumet ve zamanaşımı itirazında bulunup, 611 sayılı kanunun yürürlük tarihinden önce meydan gelen trafik kazaları ile ilgili sigorta şirketlerinden ve güvence hesabından tahsil edilen tedavi giderlerinin geri ödenmesinin mümkün olmadığını ve kendilerinden avans faizi istenemeyeceğini bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre dava konusu alacak 6111 sayılı Kanunun yürürlüğünden önce meydana gelen ancak kanununun yürürlüğe girmesinden sonra ödenen tedavi giderleri konusunda açıldığından davalının sorumlu olduğu kanaatiyle davanın kabulüne, 3.384,00 TL tedavi giderinin dava tarihinden itibaren işleyecek kanuni faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava davacının zorunlu mali sorumluluk sigorta poliçesi ile sigortalı aracın karıştığı trafik kazası sonucu meydana gelen yaralanmalar için ödediği tedavi giderlerinin davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

Davacının, davasında, 6111 sayılı yasanın 59. maddesi ile yapılan değişiklik sonucu 2918 sayılı Trafik Yasasının 98. maddesine dayandığı, söz konusu maddede ise "sağlık hizmet bedellerinin ödenmesi: Trafik kazaları sebebiyle üniversitelere bağlı hastaneler ve diğer bütün resmi ve özel sağlık kurum ve kuruluşlarının sundukları sağlık hizmet bedelleri, kazazedenin sosyal güvencesi olup olmadığına bakılmaksızın Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanır" şeklinde olduğu anlaşılmıştır. Somut olayda

davacı, her ne kadar, 6111 sayılı yasanın 59. maddesi ile yapılan değişiklik sonucu 2918 sayılı Trafik Yasasının 98. maddesine dayanmış ise de, uyuşmazlığın 2918 sayılı Trafik Yasasından değil, trafik kazası sebebiyle, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanması gereken sağlık hizmet bedellerinin tahsiline ilişkin olduğu anlaşılmaktadır. Sağlık hizmeti bedellerinin Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından ödenmesine ilişkin uyuşmazlığın temeli 5510 sayılı Kanuna dayanmakta olup, 5510 sayılı Kanunun 101. maddesinde “bu kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, anılan Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıkların iş mahkemesinde görüleceği” hükmüne yer verilmiştir. Bu durumda mahkemece dava konusu uyuşmazlığın İş Mahkemesinin görevine girdiği gözetilerek mahkemenin görevsizliği nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekirken işin esasına girilerek yazılı biçimde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 11.3.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32, Karar No: 2015/1655, Tarih: 17.06.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2014/32 E.  ,  2015/1655 K.**

* TAM KUSURLU EŞİN BOŞANMA DAVASI AÇMASI

* EVLİLİK BİRLİĞİNİN TEMELİNDEN SARSILMASI VE ŞİDDETLİ GEÇİMSİZLİK NEDENİNE DAYALI BOŞANMA

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 166

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 184

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "boşanma ve manevi tazminat" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İzmir 10. Aile Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 18.07.2012 gün, 2011/844 E.,2012/647 K. sayılı kararın incelenmesi davalı tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 20.03.2013 gün, 2012/21572 E. –2013/7508 K. sayılı bozma ilamı ile;

(... Davalı kadının 26.02.2012 tarihli celsedeki beyanı af niteliğinde kabul edilemez. Toplanan delillerden davacı kocanın eşine sürekli şiddet uyguladığı, hakaret ettiği, eşinin ihtiyaçlarını gidermediği, boşanmaya sebep olan olaylarda tamamen kusurlu olduğu; davalı kadının ise kusurlu bir davranışının varlığının kanıtlanamadığı anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir. Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz ya da az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır. Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2). Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI