muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11116, Karar No: 2016/5162, Tarih: 05.05.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/11116 E.  ,  2016/5162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 19/12/2014 gün ve 2014/122 - 2014/502 sayılı kararı onayan Daire'nin 10/06/2015 gün ve 2015/2514 - 2015/8055 sayılı kararı aleyhinde davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin ortağı oldukları davalı şirketin 29.04.2011 tarihli olağan genel kurulunda sermaye artırımına karar verildiğini ve tüm ortakların iştirak taahhütnamesi ile paylarına düşen hissenin bedellerini ödemeyi taahhüt ettiğini ancak, ortakların hiç birinin taahhütlerini yerine getirmemesine rağmen davalı tarafça sadece müvekkillerinden bedellerin yatırılmasının istenildiğini, diğer üç ortağın her ne kadar şirket kayıtları uyarınca paylarına düşen bedelleri yatırdıkları görünse de bunun sadece şeklen doğru olup, fiiliyatta herhangi bir sermaye ödemesi gerçekleşmediğini, sermaye artırımının kötüniyetli olarak yöneticilerin istifadesine sunulması amacına yönelik olduğunu, 30.01.2014 tarih, 1 nolu, 07.02.2014 tarih, 2 ve 3 no'lu yönetim kurulu kararları ile müvekkillerinin 169.856,25 TL tutarındaki 900.000'de 339.712,5 adet nakdi pay senetlerinin tamamının iptal edildiğini ve 05.03.2014 tarihinde satılmasına karar verildiğini ayrıca, şirket yönetiminin sadece nakdi sermaye üzerinden pay senetlerini değerlendirip, ayni sermaye kalemlerinin dikkate alınmadığını, ayni sermaye kalemleri dikkate alınmadan eksik tayin edilen ve buna göre değer biçilen sermaye paylarının bu haliyle satışa çıkarılmasının da müvekkillerinin şirketteki vazgeçilmez haklarını ihlal ettiğini, müvekkillerinin zarara uğratılmakta olup, şirket paylarının da ellerinden haksız ve kötüniyetli olarak alınmaya çalışıldığını ileri sürerek, 30.01.2014 tarih, 1 nolu, 07.02.2014 tarih 2 ve 3 no'lu yönetim kurulu kararlarının geçersiz olduğunun tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen kararın davacılar vekilince temyizi üzerine karar dairemizce onanmıştır.

Davacılar vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen kararın davacılar vekilince temyizi üzerine karar dairemizce onanmıştır.

Davacılar vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 3,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 265,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 05/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6760, Karar No: 2006/11218, Tarih: 06.07.2006

13. Hukuk Dairesi 2006/6760 E., 2006/11218 K.

**13. Hukuk Dairesi 2006/6760 E., 2006/11218 K.**

**- TEMYİZ EDİLEBİLEN KARARLAR

- TÜKETİCİ KREDİSİ**- 4822 S. TÜKETİCİNİN KORUNMASI HAKKINDA KANUNDA DEĞİŞİKL... [ Madde 15 ]

- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 427 ]

- 4077 S. TÜKETİCİNİN KORUNMASI HAKKINDA KANUN [ Madde 22 ]

- 4077 S. TÜKETİCİNİN KORUNMASI HAKKINDA KANUN [ Madde 3 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı D.. T…

….. Bank AŞ ile davalı E…

…. C…

…… arasındaki davada İzmir 1. Tüketici Mahkemesince verilen ve Yargıtay'ca incelenmeksizin kesinleşmiş bulunan 7/7/2005 günlü ve 2004/319-2005/1108 sayılı kararın yürürlükteki hukuka aykırı olduğu savıyla Cumhuriyet Başsavcılığının 6/4/2006 gün ve Hukuk-35360 sayılı yazısıyla kanun yararına temyiz edilerek bozulması istenilmiş olmakla, dosyadaki tüm kâğıtlar okunup gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı, taraflar arasındaki kredi kartı sözleşmesi uyarınca davalıya kredi açılıp kullandırıldığını, ancak davalının borcunu ödemediği gibi, aleyhine girişilen icra takibine haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, 288.164.074 Liranın ödetilmesi için girişilen icra takibine itirazın iptaline, icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı, hak düşürücü sürenin geçtiğini, talep edilen faiz oranının fahiş olduğunu belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporuna nazaran davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; uyuşmazlığın değeri itibariyle temyiz sınırı altında kaldığından, davalı vekilinin yazılı emir yoluyla kararın bozulmasını talep etmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı hükmün kanun yararına bozulmasını istemiştir.

Davalı, hak düşürücü sürenin geçtiğini, talep edilen faiz oranının fahiş olduğunu belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporuna nazaran davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; uyuşmazlığın değeri itibariyle temyiz sınırı altında kaldığından, davalı vekilinin yazılı emir yoluyla kararın bozulmasını talep etmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı hükmün kanun yararına bozulmasını istemiştir.

Davacı, davalının kredi kartı kullanarak yaptığı harcama tutarlarını ödemediğini, aleyhine girişilen icra takibine de itiraz ettiğini ileri sürerek eldeki davayı açmıştır. Öncelikle belirtmek gerekir ki, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun 3/e maddesinde tanımı yapılan "tüketici tarafından banka kartı kullanılarak yapılan ödemelerin, yine anılan Yasanın 3/h maddesinde belirtilen "tüketici işlemi" olduğunda duraksama olmamalıdır. 4077 sayılı Yasa ile getirilen önemli değişikliklerden birisi de, Tüketici Sorunları Hakem Heyetleri ile ilgili olup, bu düzenleme ile, tüketici işleminden doğan uyuşmazlıkların pratik, kısa ve ekonomik bir biçimde çözümlenmesinin amaçlandığı anlaşılmaktadır. 4077 sayılı Yasanın 22. maddesinin beşinci fıkrasıyla da, değeri 500.000.000 liranın altında bulunan uyuşmazlıklarda Tüketici Sorunları Hakem Heyetine başvuru zorunluluğu getirilmiş, başvuruda tüketici, satıcı, sağlayıcı ayırımı yapılmamıştır. Somut olayda, uyuşmazlık konusu asıl alacak 143.763.855 lira olduğuna göre Tüketici Sorunları Hakem Heyetine başvurulmadan açılan bir davanın dinlenme olanağı yoktur. Mahkemece davanın bu nedenle reddi gerekirken, işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmadığı gibi, kabul şekline göre de 6/3/2003 tarih ve 4822 sayılı Yasanın 15. maddesi ile değiştirilen 4077 sayılı Yasanın 10/f maddesi hükmü gereğince %165 olan akdi faiz oranının yüzde otuz fazlasını geçmemek üzere gecikme faizi uygulanması gerekirken alacağa %247,50 faiz yürütülmesi de usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427/6. maddesine dayalı kanun yararına bozma isteğinin açıklanan sebeple kabulü ile hükmün sonuca etkili olmamak üzere BOZULMASINA, 6/7/2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6713, Karar No: 2019/5585, Tarih: 25.06.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/6713 E.  ,  2019/5585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- ... Yapı Denetim Ltd. Şirketinin yetkilileri olan sanıklar hakkında 2010 takvim yılında, hakkında sahte fatura düzenlediğine dair rapor hazırlanan ... Nakliye Gıda ve Pet. Ür. İnş. San. Tic. Ltd. Şirketinden temin ettikleri sahte faturaları defterlerine işlemek suretiyle sahte fatura kullanma suçunu işledikleri iddiasıyla açılan kamu davasında; sanıklar hakkında aynı şirket müdürlüğü nedeniyle vergi müfettişi ... tarafından hazırlanan, 10.07.2014 tarihli, 2014/A-2072/38 sayılı vergi inceleme raporuna dayanılarak, Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığının 19.09.2014 tarihli ve 2014/8137 esas sayılı iddianamesi ile 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan açılan davada, Eskişehir 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.02.2015 tarihli 2014/596 Esas ve 2015/226 Karar sayılı ilamı ile verilen mahkûmiyet hükümlerinin sanıklar müdafii tarafından temyizi üzerine, dosyanın Dairemizin 2018/167 esas sırasına kaydedildiğinin anlaşılması karşısında; sanıkların, aynı takvim yılında başka mükelleflerden de temin ettiği sahte faturaları kullanması fiilinin zincirleme suç içinde değerlendirilmesi gerekeceğinden; mükerrer yargılama yapılmaması, fiilin zincirleme suç içinde kalıp kalmadığının, suç konusu faturalar ile belgelendirilen maliyetin, satışların toplam maliyetine oranının ve sanıkların suç kasıtlarının değerlendirilmesi açısından; söz konusu dosyanın duruşmaya getirtilip incelenmesi, mümkün olması halinde davaların birleştirilmesi ve sonucuna göre hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2-Kabule göre de;

a) Birden fazla sahte fatura kullanma fiillerinin zincirleme suç oluşturduğunun ve sanıklar hakkında TCK'nin 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından aynı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanıkların kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 25.06.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5436, Karar No: 2013/11842, Tarih: 24.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/5436 E.  ,  2013/11842 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının 1979-2007 tarihleri arasında davalıya ait yurt içi ve yurt dışındaki iş yerlerinde çelik montaj işçisi olarak çalıştığını, sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, 1997 yılı sonrası çalışmaların farklı bir tüzel kişilik olan ... Limited Şirketi'nde geçtiğini, sorumluluklarının bulunmadığını, kendi dönemine ilişkin tüm alacakların ödendiği, ibraname alındığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Anayasanın 141'inci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması zorunludur.

Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297 nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır.

Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur.

Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır.

Somut olayda; davacı ibranamelerin geçersiz olduğunu iddia etmiş, davalı ise gerek yargılama aşamasında ve gerekse temyiz aşamalarında yapılan ödemeler ve ibranamelerin dikkate alınmadığını, tasfiye edilen dönemlerin hesaba dahil edildiğini, alacakların zamanaşımına uğradığını savunmuştur.

Yukarıda açıklanan Anayasal ve yasal düzenlemeler karşısında verilen kararın tarafların iddia ve savunmalarını temyiz taleplerini karşılayacak şekilde verilmediği, yeterli gerekçe içermediği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, tarafların iddia ve savunmaları net bir şekilde ortaya konulup, her bir ödeme evrakı ve diğer belgeler tek tek değerlendirilerek, tasfiye edilen dönemler bulunup bulunmadığı, davacının istifa ettiği dönemler bulunup bulunmadığı, hangi belgenin hangi sebeple, hangi deliller nedeniyle üstün tutulduğu karar gerekçesinde açıklanarak sonuca gidilmesi gerekirken gerekçesiz bir şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 24.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16164, Karar No: 2016/374, Tarih: 27.01.2016

**20. Ceza Dairesi         2015/16164 E.  ,  2016/374 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Sanık müdafii davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmediği gibi mazeret de bildirmediğinden temyiz incelemesi duruşmasız olarak yapıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2013/610-2014/512, 2013/84-2014/513 ve 2014/166-514 sayılı kararlarında da belirtildiği üzere; "adli arama kararı" alınmasını gerektiren olayda arama kararı alınmadan "önleme arama kararı" ile arama yapılması hukuka aykırıdır. Böyle bir arama sonucu bulunan ve suçun maddi konusunu oluşturan deliller ya da suçun maddi konusu "hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmiş" olacağından, Anayasa'nın 38. maddesinin 6. fıkrası ile CMK'nın 206. maddesinin 2. fıkrasının (a) bendi, 217. maddesinin 2. fıkrası, 230. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi uyarınca hükme esas alınamaz.

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; 31 KLS 59 plakalı araçla uyuşturucu sevkiyatı yapılacağı bilgisinin alınması üzerine olay tarihinde kolluk kuvvetleri tarafından yapılan yol uygulamasında sanığın içinde bulunduğu araç durdurularak, CMK’nın 116, 117 ve 119. maddelerine uygun şekilde "adli arama kararı'' veya ''yazılı adli arama emri'' alınmadan araç içinde 12.01.2015 tarihinde verilen önleme arama kararına dayanılarak yapılan aramada uyuşturucu maddenin ele geçirildiği daha sonra Cumhuriyet savcısına haber verildiği anlaşılmakla, arama yapılmadan önce usulüne uygun arama kararı ya da yazılı arama emri alınıp alınmadığı araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve değerlendirilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Kabule göre de;

a) Sanığın tekerrüre esas alınan mahkumiyetinin, 1412 sayılı CMUK'nın 305. maddesinin 2. fıkrası uyarınca kesin nitelikte olup, temyiz yeteneği bulunmadığından tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

b) Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140; K.2015/85 sayılı kararının 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nın 53. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 27.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12426, Karar No: 2023/11107, Tarih: 06.07.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/12426 E.  ,  2023/11107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/563 E., 2023/924 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Aliağa 1. ... Mahkemesi

SAYISI : 2021/103 E., 2022/490 K.

Taraflar arasındaki işe iade davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

25.10.2017 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7036 sayılı ... Mahkemeleri Kanunu'nun (7036 sayılı Kanun) 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğince 4857 sayılı ... Kanunu'nun 20 nci maddesi uyarınca açılan fesih bildirimine itiraz davalarında verilen kararlar hakkında temyiz yoluna başvurulamaz. Aynı Kanun'un geçici 1 inci maddesinin dördüncü fıkrasında da ilk derece mahkemeleri tarafından bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten önce verilen kararların karar tarihindeki kanun yoluna ilişkin hükümlere tâbi olduğu hususu düzenlenmiştir. Belirtilen düzenlemeler uyarınca ilk derece mahkemelerinden 25.10.2017 tarihinden sonra verilen işe iade davalarındaki kararlar hakkında bölge adliye mahkemesi kararları kesindir, bu kararlara karşı temyiz yoluna başvurulamaz.

Dosya içeriğine göre işe iade talepli somut davada, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi 25.10.2017 tarihinden sonra olduğundan, karara yönelik temyiz isteminin 7036 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve geçici 1 inci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince reddine karar verilmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalıların temyiz dilekçelerinin REDDİNE,

Peşin alının temyiz karar harcının istek hâlinde ilgililere iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

....07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3666, Karar No: 2012/7704, Tarih: 12.06.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/3666 E.  ,  2012/7704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı şirkete kasko sigortalı aracın trafik kazasında hasarlandığını, davalının sigorta tazminatı ödemediğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 9.000,00 TL. nın kaza tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, sürücü davacının kaza yerini terk ettiğini, alkolün etkisi silindikten ve olaydan sekiz saat sonra alkol raporu alındığını, hasarın teminat dışında kaldığını ve davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre, doğru ihbar yükümlülüğüne uyulmadığı, davacının bilinçli olarak alkolün etkisi kalktıktan sonra rapor aldığı, bilirkişi raporuna göre de olayın alkolün etkisi ile meydana geldiğinin mütalaa edildiği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, Kasko Sigorta Sözleşmesinden kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Mal sigortası türünden olan kasko sigorta sözleşmeleri gerek kuruluşlarında gerek devamı sırasında ve gerekse rizikonun gerçekleşmesi aşamasındaki ihbar yükümlülükleri bakımından iyiniyet esasına dayalı sözleşme türlerindedir.

Kasko Sigortası Genel Şartlarının A/1 maddesine göre gerek hareket gerekse durma halinde iken sigortalının veya aracı kullananın iradesi dışında araca ani ve harici etkiler neticesinde sabit veya hareketle bir cismin çarpması veya aracın böyle bir cisme çarpması müsademesi devrilmesi düşmesi yuvarlanması gibi kazalar ile 3. kişilerin kötüniyet ve muziplikle yaptıkları hareketler aracın yanması çalınması veya çalınmaya teşebbüs sonucu oluşan maddi zararların bu tür sigortanın teminatı kapsamında olduğu anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan TTK.nun 1282. maddesi uyarınca sigortacı geçerli bir sigorta ilişkisi kurulduktan sonra oluşan rizikolardan sorumlu olduğu gibi aynı Yasanın 1281. maddesi hükmüne göre kural olarak rizikonun teminat dışında kaldığına ilişkin iddianın sigortacı tarafından kanıtlanması gerekmektedir.

Olayın sigortalının ihbar ettiği şekilde değilde, sigortacının iddia ettiği şekilde gerçekleşmesi halinde ise, bu oluş şeklinin Kasko Sigortası Genel Şartalırınn A.5 maddesinde sayılan teminat dışında kalan hallerden olması gerekmektedir.

Olayın sigortalının ihbar ettiği şekilde değilde, sigortacının iddia ettiği şekilde gerçekleşmesi halinde ise, bu oluş şeklinin Kasko Sigortası Genel Şartalırınn A.5 maddesinde sayılan teminat dışında kalan hallerden olması gerekmektedir.

İlkeler yukarıda açıklanan şekilde olmakla birlikte, sigortalı, Kasko Poliçesi Genel Şartlarının B.1.5 maddesi ve TTK.nun 1292/3 maddesi uyarınca rizikonun gerçekleştiğine dair doğru ihbar mükellefiyetini kasten yerine getirmez veya iyiniyet kurallarına açıkca aykırı şekilde sigorta teminatı dışında kalan bir hususu sanki bu oluşan riziko teminat içinde kalmış gibi ihbar edildiği somut delillerle kanıtlanırsa ispat külfeti yer değiştirip sigortalıya geçer.

Uyuşmazlık, rizikonun alkolün etkisi altında meydana gelip gelmediği, doğru ihbar yapılıp yapılmadığı, dolayısıyla hasarın teminat dışı olup olmadığı noktasında toplanmakta olup, kazanın belirtilen yer ve zamanda meydana geldiği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık yoktur.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında; 17.12.2008 tarihli trafik kazası tespit tutanağına göre, saat 00.15'de sigortalı araç seyir halinde iken ve sürücüsünün tam kusuru ile sebebiyet verdiği trafik kazasında hasarlanmış ve sürücü kaza yerini terk etmiştir. Sürücü olduğunu iddia eden davacının kazadan 8 saat 20 dakika sonra yapılan alkol muayenesinde o saat itibariyle alkollü olmadığı belirtilmiştir. Kazanın ihbarı üzerine davalı ... şirketince ekspertiz raporu düzenlenmiş, hasarlı

aracın fotoğrafları çekilmiştir. Bu durumda, poliçe geçerlilik süresi içinde sigortalı aracın belirtilen yer ve şekilde hasara uğradığı sabit olduğu gibi, sürücü olduğunu ileri süren davacının olay anında alkollü olduğuna dair bir tespit yapılmış olmadığından, içlerinde nöroloji uzmanının da bulunduğu 02.8.2011 bilirkişi heyeti raporunda ve 21.10.2011 tarihli Ek raporda kaza saati ile alkol raporu arasındaki geçen zaman itibariyle alkolün etkisinin silineceği, ancak kazanın sırf alkolün etkisi ile meydana geldiği, olaya neden olan başka faktör bulunmadığı yolundaki mütalaa soyut bir varsayımdan öteye gitmemektedir.

Buna göre, davalı sigortacı kazanın sürücünün aldığı alkolün etkisi altında meydana geldiğini, doğru ihbar yapılmadığını, dolayısıyla hasarın teminat dışında kaldığını, rizikonun gerçekleşme şeklinin kasten ve iyiniyet kurallarına aykırı olarak bildirildiğini soyut iddialar dışında somut delillerle kanıtlayabilmiş değildir.

O halde, riziko kasko sigortası teminat kapsamında kaldığından, mahkemece sigortalı araçta oluşan gerçek zarar bedelinin belirlenmesi yönünden uzman bilirkişiden rapor alındıktan sonra, sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 12.6.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.