muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/30995, Karar No: 2017/1806, Tarih: 06.03.2017

d) 24.11.2015 günlü 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK.nın 53.maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, sanık ..., ..., ... vekilleri ve sanık ...’nun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA,

5) Sanıklar ... ve ... hakkında 4733 sayılı Yasa'nın 8/1 fıkrası gereğince kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

23/05/2009 günü sanık ...’ın ... Mah. ... Boyu ... Sk. bila sayılı adreste bulunan ikametinde sanık ... ile birlikte kaçak içki üreterek satışa arz ettiği yönündeki şüphe üzerine söz konusu yerde usulüne uygun yapılan aramada, 2.220 adet ... marka viski (kolilenmiş), 200 şişe kolilenmemiş ... marka viski, 1.260 adet (koliler içinde) boş şişe, 16 adet içi şurup dolu 19 litrelik damacana, motorlu su arıtma cihazı, iki adet plastik su deposu, kapak basma makinası, 2 adet alkolmetre ölçüm aleti, çok sayıda... ibaresi bulunan etiket, 1 koli ... yazan şişenin üst dış kapağı, 7 koli içinde toplam 252 adet şişe (1 koli içinde 35 altı boş şişe), bidonlarda dolu sıvı ele geçirildiği ve sanıkların bu eylemden dolayı haklarında 4733 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi uyarınca cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açıldığı cihetle, 15.04.2008 tarihli ve 26848 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak 15.05.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5752 sayılı Yasa'nın 3. maddesi ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesinde yer alan "Ticari amaç olmaksızın, kendi ürettiği ürünleri kullanarak elli kilogramı aşmayan sarmalık kıyılmış tütün elde eden veya üçyüzelli litreyi aşmayan fermente alkollü içki imal edenler haricinde, Kurumdan tesis kurma ve faaliyet izni almadan; tütün işleyenler veya tütün mamulleri, etil alkol, metanol ... da alkollü içki üretmek üzere fabrika, tesis veya imalathane kuran ve işletenler bir yıldan üç yıla kadar hapis ve beşbin günden onbin güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır" biçimindeki düzenlemeye göre, anılan maddede yer alan "Üçyüzelli litreyi aşmayan fermente alkollü içki imal edenler haricinde" ifadesi uyarınca distile alkollü içkilerin miktarına bakılmaksızın izinsiz üretilmesinin mümkün bulunmadığı ve viski üretiminde fermantasyon (mayalama) işleminden sonra ayrıca damıtma (distile) işlemi yapıldığından, dava konusu viskinin fermente alkollü içki olarak nitelendirilemeyeceği, ayrıca yakalanan eşyaların niteliği itibariyle etil alkol, metanol ... da alkollü içki üretmek üzere kurulmuş

fabrika, tesis veya imalathane şeklinde olmadığı gözetilip, suça konu yakalanan viskilerin eşyanın miktarı itibariyle ticari mahiyette olduğu ve ticari amaçla bandrolsüz/ bandrolüyle uyumlu olmayan taklit içki bulundurma eyleminin suç tarihi itibariyle 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. fıkrası kapsamında kaldığı gözetilmeden, sanıkların 4733 sayılı Yasa'nın 8/1 maddesi gereğince cezalandırılmalarına karar verilmesi ve sanık ...’ın hükme konu eylemi ile (23.05.2009 tarihindeki aramada ele geçen viskilerden dolayı) 3 numaralı bozma kararına konu eyleminin (16/05/2009 tarihinde ele geçen viskilerden dolayı) benzer mahiyette olduğu dikkate alınarak, sanığın bu eylemleri bir suç işleme kararı icrası kapsamında işleyip işlemediği ve hakkında 5237 sayılı TCK'nun 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağı hususu tartışıldıktan sonra bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

a) Sanık ... hakkında yetersiz gerekçe ile T.C.K’nun 51 ve 62 mad. uygulanmaması,

b) TCK'nun 58/7. maddesinde, mahkumiyet kararında, sanık hakkında "mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağının" belirtileceği öngörülmüş olmasına rağmen mahkemece sanık ... hakkındaki hüküm fıkrasında "cezasının infazından sonra denetimli serbestlik altına alınmasına " denilmesi,

c) 24.11.2015 günlü 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK.nın 53.maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı olup, sanık ... vekili ve sanık ...’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin sanıkların cezada kazanılmış hakkı saklı tutularak 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.03.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15846, Karar No: 2014/17770, Tarih: 17.11.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/15846 E.  ,  2014/17770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ELAZIĞ 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/11/2013

NUMARASI : 2013/485-2013/651

Taraflar arasında görülen davada Elazığ 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27/11/2013 tarih ve 2013/485-2013/651 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı tarafından sigortalanan müvekkilinin kayısı bahçesinde 18-19-20 Mart 2010 tarihlerinde meydana gelen don hadisesi nedeniyle zarar meydana geldiğini, tazmin taleplerinin, hasarın çiçeklenme döneminde oluştuğu gerekçesiyle reddedildiğini, ancak Baskil Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/3 D.İş sayılı dosyasına ibraz edilen raporda çiçeklenme döneminin 10-15 gün önce bittiğinin belirtildiğini ileri sürerek 7.500,00 TL maddi tazminatın davalıya ihbar tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, don hadisesinin meyvelerin çiçeklenme döneminde meydana geldiğini, davacının Tarım Bakanlığı'ndan 1.974,00 TL destekleme ödemesi aldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, uyulan bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, birbirini destekler mahiyetteki sigorta eksperi tarafından dava konusu bahçeye ilişkin olarak çekilen fotoğraflar, tespit raporundaki değerlendirmeler, Malatya Meyvecilik Enstitüsü Müdürlüğü yazıları ve 28.09.2011 tarihli bilirkişi raporu dikkate alındığında hasarın meyvelenme döneminde meydana geldiğinin anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne, 7.500,00 TL tazminatın 19.03.2010 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, bitkisel ürün sigortaları poliçesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir. Somut uyuşmazlıkta, davanın dayanağını oluşturan sigorta poliçesinde 2460 sayılı Baskil Tarım Kredi Kooperatifi "Dain ve Mürtehin" olarak gösterilmiştir. Dairemizin yerleşik uygulamaları uyarınca bu durumda, Tarım Kredi Kooperatifi'nin rehin hakkı bulunduğundan, sigortadan tazminat talep etme hakkı da öncelikle ona ait olup, sigortalı ancak lehine rehin verilen alacaklının açık muvafakatini almak şartıyla ve kendi menfaati de zedelendiği takdirde tazminat isteme hakkına sahip olur (14.06.2010 gün ve 2009/430-6814 E.K., 12.10.2012 gün ve 2011/8534-16045 E.K., 08.03.2013 gün ve 2012/4175-4580 E.K.).

Buna göre mahkemece, asıl dava ve talep hakkına sahip dava dışı Kooperatiften alınmış, açılan davaya muvafakat veya icazetleri olduğuna dair gerekli belgeyi sunması için davacı tarafa süre verilmesi ve bu usuli eksiklik tamamlandığı takdirde işin esasına girilmesi gerekirken, davacının aktif taraf sıfatının (husumet) varlığına ilişkin olan ve mahkemece re’sen göz önünde bulundurulması gereken bu yön üzerinde durulmadan yazılı şekilde uyuşmazlığın esasına girilerek ve anılan poliçeye dayalı bir şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2- Bozma neden ve şekline göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 17/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14515, Karar No: 2011/1353, Tarih: 16.02.2011

**4. Hukuk Dairesi         2009/14515 E.  ,  2011/1353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Yüksek vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 14/10/2008 gününde verilen dilekçe ile basın yolu ile kişlik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; istemin reddine ilişkin 20/01/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre davacının davalılardan ...’na yönelik temyiz itirazlarının reddi ile hüküm onanmalıdır.

2-Diğer davalıya yönelik temyiz itirazına gelince; davacı, Sabah gazetesinin internet sitesinde link olarak yayımlanan ve kamuoyunda Ergenekon davası adıyla bilinen davanın İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca hazırlanmış bulunan iddianamesinin 20 nolu ek klasörünün 128, 129 ve 130. sayfalarında, 427 nolu ek klasörün 22, 23, 50, 51, 52, 53, 54, 138, 157, 158, 161, 163, 173, 174 ve 175. sayfalarında nişanlısı, akrabaları ve arkadaşları ile yaptığı özel telefon görüşmelerinin olduğu gibi yayınlanarak özel yaşamının gizliliği bozularak kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek, davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmalarını istemiştir.

Davalılar ise, sorumlu yazı işleri müdürü olan ...’nun hukuki sorumluluğu bulunmadığını, iddianamenin gazete ya da internet sitesinde yayınlanmadığını, internet sitesinde link olarak verildiğini, doğrudan yayınlanmayan içeriğin hukuki sorumluluk gerektirmediğini, gazete muhabirleri hakkında gizliliği bozmak suçundan açılan kamu davalarının beraet ile sonuçlandığını ileri sürerek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, sorumlu yazı işleri müdürü olan davalılardan ... hakkındaki istemin husumet yönünden; diğer davalı hakkındaki istemin ise, haberin görünür gerçeğe uygun olduğu, iddianame ve ekindeki belgelerin haber niteliğinde olup yayınlanmasında kamu yararı bulunduğu gerekçesiyle esas yönünden reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, davalı gazetenin internet sayfasında link olarak verilen iddianamenin eki niteliğindeki belgeler içinde davacının nişanlısı, arkadaşları ve akrabaları ile yaptığı özel içerikli telefon görüşmelerinin olduğu gibi yayınlandığı anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğinden, davalı gazetenin internet sayfasında link olarak verilen iddianamenin eki niteliğindeki belgeler içinde davacının nişanlısı, arkadaşları ve akrabaları ile yaptığı özel içerikli telefon görüşmelerinin olduğu gibi yayınlandığı anlaşılmaktadır.

Anayasa’nın “Özel hayatın gizliliği” başlıklı 20. madde gereğince herkes, özel hayatına ve aile hayatına saygı gösterilmesini isteme hakkına sahiptir. Özel hayatın ve aile hayatının gizliliğine dokunulamaz. Yine Anayasa’nın “Haberleşme hürriyeti” başlıklı 22. maddesinde, herkes, haberleşme hürriyetine sahiptir. Haberleşmenin gizliliği esastır. Bundan başka, Medeni Yasa'nın 24. ve 25. maddeleri ile koruma altına alınmış olan bu hakların saldırıya uğramasının yaptırımı da Borçlar Yasası'nın 49. maddesinde gösterilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 8. maddesinde de herkesin özel ve aile hayatına, konutuna ve haberleşmesine saygı gösterilmesini isteme hakkına sahip olduğu belirtilmiş; maddenin ikinci fıkrasında yasaya uygun sınırlama nedenleri sayılmıştır.

Anayasa'nın 20/2 ve 22/2. maddeleri gereğince millî güvenlik, kamu düzeni, suç işlenmesinin önlenmesi, genel sağlık ve genel ahlâkın korunması veya başkalarının hak ve özgürlüklerinin korunması sebeplerinden biri veya birkaçına bağlı olarak, usulüne göre verilmiş yargıç kararı bulunması; bu sebeplere bağlı olarak gecikmesinde sakınca bulunan hallerde de yasa ile yetkili kılınmış merciin yazılı emri ile kişinin üstü, özel kâğıtları ve eşyası aranabilir, bunlara el konulabilir, haberleşme engellenebilir ve gizliliğine dokunulabilir.

Dava konusu olayda; davacının suç unsuru içermeyen dava dışı kişilerle yaptığı özel telefon konuşmaları içeriği aynen yayınlanmıştır. Bu konuşmaların iddianame ekinde yer alması onların yayınlanmalarını gerektirmez. Kişinin gizli alanını oluşturan özel yaşamının gizliliğine dokunulamayacağından, sıfatı ve konumu ne olursa olsun, kişinin oluru bulunmadan, özel yaşam alanına ilişkin olan haberleşme bilgileri kamuoyuna açıklanmaz. Davacının özel yaşam alanına ilişkin olan özel telefon görüşmelerinin yayınlanmasında kamu yararı da bulunmadığından, böyle bir yayın davacının özel yaşamının gizliliğine ve haberleşme özgürlüğüne saldırı niteliği taşır ve onun kişilik haklarına saldırı oluşturur.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, davacı yararına uygun bir tutarda manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle istemin tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; davalılardan ...'na yönelik temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın adı geçen davalıya ilişkin bölümünün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 16/02/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; davalılardan ...'na yönelik temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın adı geçen davalıya ilişkin bölümünün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 16/02/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun bozma kararına 2.bent yönünden katılmıyoruz.16/02/2011
Yargıtay — Esas No: 2011/20717, Karar No: 2012/4977, Tarih: 30.04.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/20717 E.  ,  2012/4977 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Bakırköy 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 05.10.2009 gün ve 1997/64 Esas, 2009/268 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin ilk beyanında ilişki tarihini net olarak belirtmediği, savcılık beyanında ilişkinin 2 ay önce meydana geldiğini açıkladığı, Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 17.09.2008 tarihli raporunda, mağdurenin 25 yaşından büyük olması nedeniyle yaşının tespitinin mümkün olmadığının belirtildiği, ilk cinsel ilişkinin mağdurenin 15 yaşını doldurduğu tarihten önce olduğuna ilişkin kuşkuların bulunduğu ve bu şüpheden sanığın yararlanması gerektiği gözönüne alındığında ilk cinsel ilişki tarihinde mağdurenin 15 yaşını doldurduğu ve eylemin reşit olmayan mağdureyle rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçu olarak kabul edilmesi gerektiği anlaşıldığından, bu suçun 765 sayılı TCK.nın 416/3. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık aslî ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan Temmuz-Ağustos 1994 ile inceleme tarihleri arasında bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 30.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19676, Karar No: 2012/14845, Tarih: 13.09.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/19676 E.  ,  2012/14845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından ayrı ayrı; Mahkumiyet

1) Şikayetçi Sütçü İmam Üniversitesi Rektörlüğünün "dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik" suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ;

Yüklenen dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından doğrudan zarar görmeyen şikayetçinin, hükmü temyiz etme yetkisi bulunmadığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesine göre REDDİNE,

2) Sanık müdafiinin "resmi belgede sahtecilik" suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca mahkemece 765 ve 5237 sayılı Yasa hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkan verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Yasa belirlenerek sonucuna göre karar verilmiş ve incelenen dosyaya göre hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

3)Sanık müdafiinin "dolandırıcılık" suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

5271 sayılı CMK'nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup 16.03.2007 günlü iddianameyle sanığın düzenlemiş olduğu sahte maaş bordrolarıyla 2002 yılı Ağustos ayından 2004 yılının Aralık ayına kadar hazine aleyhine haksız özel hizmet tazminatı, yan ödeme, ek gösterge, terfi farkı ve döner sermaye ek ödemesi aldığı iddiasıyla suç tarihi açıkça sınırlandırılarak ve iddianame başlığında da suç tarihi 2002-2004 yılları şeklinde belirtilerek dava açıldığı cihetle, dolandırıcılık suçunun en geç 31.12.2004 tarihinde işlenebileceği kabulüyle yapılan incelemede gereği görüşüldü;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “dolandırıcılık” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, 31.12.2004 suç tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 13.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9176, Karar No: 2011/5370, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/9176 E.  ,  2011/5370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 141 ada 8 ve 218 ada 30 parsel sayılı 267.56 m2 ve 5293.38 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar, elbirliği mülkiyetine tabi olarak ..., ..., ..., ... ve ... adlarına tespit edilmiştir. Davacı ..., irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazların adına tescili istemi ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli taşınmazların tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece çekişmeli taşınmazların davacının babası ...’a ait olduğu, mirasçıları arasında yöntemine uygun biçimde paylaşılmadığı kabul edilerek, TMK.nun 640 ve 702. maddeleri karşısında davacının yalnız kendi adına tescil isteminin usul ve yasaya aykırı olduğu, tüm mirasçılar adına tescil istenmediği için diğer mirasçıların davaya katılmasının, onaylarının alınmasının veya terekeye mümessil tayin edilmesinin de mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; varılan sonuç dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 29. maddesinin 2. fıkrasında bir mirasçının diğerlerinin onayını almadan dava açabileceği ve bu davayı yürütebileceği belirtilmiş olup, somut olayda TMY.nin 640 ve 702. maddelerinin değil, özel kanun olması nedeniyle Kadastro Kanunu’nun 29. maddesinin uygulanması gerektiği kuşkusuzdur. O halde doğru sonuca ulaşılabilmesi için tarafların delilleri toplanıp değerlendirilerek, davacının çoğa ilişkin talebinin azı da içereceği göz önüne alınmak suretiyle sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece belirtilen yön göz ardı edilerek yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 10.10.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5632, Karar No: 2015/558, Tarih: 15.01.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/5632 E.  ,  2015/558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Vergi raporlarına göre Sanığın 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında ibraz ettiği KDV beyannamelerindeki matrahların yüksek miktarlı olduğu halde, şirket aktifinde kayıtlı herhangi bir araç veya demirbaşının bulunmadığı, (23.03.2007 tarihli yoklama fişi ile tespit edilen bir adet kepçe iş makinası dışında) bu işi yapacak sermaye ve kapasiteye sahip olmadığı, gayrimenkul ve menkul mal varlığı bulunmaması nedeniyle bu kadar büyük bir ticari organizasyonu yapmasının mümkün olmadığı, başka bir şubesinin bulunmadığı, herhangi bir işçi çalıştırmadığı, Ba ve Bs analizinden anılan takvim yıllarına ilişkin olarak 47 adet belge düzenlendiğinin anlaşılması, mal teslimine ilişkin taşıma irsaliyesi ile defter ve belgeleri sunmamış olması karşısında; sermaye miktarı, işyerinin konumu ve büyüklüğü, işçi çalıştırılmaması belirtilen meblağda dolayısıyla yeterli araç ve çalışanı olmayan sanığın bu kadar ciro yapmasının mümkün olmadığı ve yüklenen suçun tüm unsurları ile sübuta erdiği gözetilmeden, yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.