muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2087, Karar No: 2015/1971, Tarih: 30.09.2015

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Yerel mahkeme kararında, aynı konu hakkında verilen kararların 22. Hukuk Dairesi tarafından onandığı, somut olaya ilişkin verilen aynı tür kararın bozulması halinde hukuki güvenilirliğin zedeleneceği, bu durumun Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin "sürpriz karar verme" yasağı çerçevesinde kalacağı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. Maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkına aykırılık teşkil edeceği ileri sürülmüş ise de; zaman zaman Yargıtay kararlarında maddi hatalara rastlanmakta, yine aynı kararlarda maddi hatanın taraflardan birisi lehine usuli kazanımlaş hak bahşetmeyeceği vurgulanmaktadır. Mahkeme kararlarında eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması, adil yargılanma hakkının ihlâli sonucunu doğurur. Yargı organları, her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirip, hangi maddî ve hukukî sebeplerle karar verdiklerini gerekçelerine yansıtmalıdırlar. Ortaya çıkacak karar, hukukun genel ilkelerine, mevzuata ve yerleşik içtihatlara tamamen aykırı ve sürpriz sayılacak nitelikte olmamalıdır. Bu durum yerel mahkeme kararında de değinildiği üzere "sürpriz karar yasağı" olarak da ifade edilmektedir. Ne var ki mevzuata aykırı olan veya bir kanun normunun unutularak hatalı şekilde verilen karardan dönülmesi sürpriz karar olarak değerlendirilemez. Kısaca, sürpriz bir karardan dönülmesi sürpriz olarak kabul edilemez. Aksi takdirde her içtihat değişikliğinin salt bu nedenle sürpriz karar olarak değerlendirilmesi gerekir. Sürpriz olan husus, kararın sonuç değil, gerekçe kısmıyla ilgilidir. Hukuka ve kanuna aykırılık teşkil eden veya hakkaniyete uygun olmayan kararlar emsal gösterilemez. Elektrik Piyasası Kanununun 15. maddesinin söz konusu olmaması halinde 22. Hukuk Dairesinin önceki kararlarında hukuka aykırılıktan bahsedilemez. Asıl işin bölünerek alt işverenlere verilemeyeceği, ancak özel bir yasal düzenleme durumunda verilebileceği Yargıtay ilgili daireleri tarafından kabul edilmektedir. Örneğin, karayollarına ilişkin işler, posta hizmetleri, sağlık hizmetleri ve belediye hizmetleri yasalarındaki özel düzenlemeler nedeniyle bölünerek alt işverenlere verilebilmektedir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 15. Maddesinin (g) bendi 14.03.2013 tarihli 6446 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılmış ve bu yeni yasal düzenlemenin 22. Maddesi gereğince hangi faaliyetlerin hizmet alımı yoluyla yaptırılabileceğinin enerji piyasası kurulu tarafından belirleneceği düzenlenmiştir. Yeni düzenlemeye göre asıl işlerin bölünerek alt işverene verilmesi önünde yasal bir engel yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2012/2557, Karar No: 2014/7011, Tarih: 04.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/2557 E.  ,  2014/7011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MERSİN 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/10/2011

NUMARASI : 2011/961-2011/718

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacı işçinin davalı asıl işveren M. L. işletmeciliği A.Şirketi işyerinde diğer davalı alt işveren limited şirket işçisi olarak çalıştığını, ödenmeyen ücret alacağı olduğunu belirterek, ücret alacağının davalı işverenlerden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı liman işletmeciliği şirketi husumet itirazında bulunurken, diğer davalı limited şirket vekili ise davacının iş sözleşmesini son ay ücreti muaccel olmadan haksız feshettiğini, yeni ihaleyi alınıp alınmayacağını beklemeden iş sözleşmesini sona erdirdiğini, bu nedenle ihbar tazminatı ödemesi gerektiğini, ayrıca davacının şirket aleyhine açtığı ve devam eden derdest davalar olduğunu, davaların birleştirilmesi gerektiğini, karşı dava olarak ihbar tazminatının davacıdan tahsiline ve ücret alacağından takas ve mahsubunu talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacının, 2011 Yılı 8. ayı aylık ücreti davalı şirketlerce davacıya ödenmediği, davalılar arasındaki ihale sözleşmesinin 31.08.2011 tarihinde sona erdiği, davacının davalı alt işverenden yeni çalışacağı yeri gösterilmesini istediği, ihale bitmesine rağmen gösterilmediği, davacı işçinin feshinin haklı nedene dayandığı gerekçesi ile davacının ücret alacağı isteminin kabulüne, davalı karşı davacı davalı alt işverenin ihbar tazminatı isteminin ise reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 166/1 maddesi uyarınca “Aynı yargı çevresinde yer alan aynı düzey ve sıfattaki hukuk mahkemelerinde açılmış davalar, aralarında bağlantı bulunması durumunda, davanın her aşamasında, talep üzerine veya kendiliğinden ilk davanın açıldığı mahkemede birleştirilebilir. Birleştirme kararı, ikinci davanın açıldığı mahkemece verilir ve bu karar, diğer mahkemeyi bağlar”. Aynı maddenin 3. fıkrası gereğince de “Davaların aynı veya birbirine benzer sebeplerden doğması ya da biri hakkında verilecek hükmün diğerini etkileyecek nitelikte bulunması durumunda, bağlantı var sayılır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi uyarınca, “Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

İşyerinin tamamının veya bir bölümünün hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devri işyeri devri olarak tanımlanabilir. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesinde, işyerinin bir bütün olarak veya bir bölümünün hukuki bir işleme dayalı olarak başkasına devri halinde mevcut iş sözleşmelerinin devralana geçeceği düzenlenmiştir. Bu anlatıma göre, alt işverence asıl işverenden alınan iş kapsamında faaliyetini yürüttüğü işyerinin tamamen başka bir işverene devri 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesi kapsamında işyeri devri niteliğindedir. Dairemizin kökleşmiş içtihatları bu yöndedir.

Süresi sona eren alt işverenle yeni ihaleyi alan alt işveren arasında açık biçimde işyeri devrini öngören bir sözleşme yapılması da imkan dahilindedir. Alt işverenin değişmesine rağmen yeni alt işveren nezdinde işyerinde çalışmaya devam edecek olan işçilerin belirlendiği hallerde sözü edilen işçiler bakımından iş sözleşmelerinin devralan işveren geçtiği tartışmasızdır. Ancak yeni alt işverende çalışacak olan işçiler arasında gösterilmeyen ve süresi sona eren alt işveren tarafından başka bir işyerinde çalıştırılmak üzere bildirimde bulunulmayan işçilerin iş sözleşmelerinin devreden alt işveren tarafından feshedildiğini kabul etmek gerekir.

Alt işverenin asıl işverenle akdettiği çalışma süresinin sonunda veya süresinden önce asıl işveren alt işveren ilişkisin sonlandırılması nedenine dayalı olarak tüm işçilerine başka işyeri göstererek işyerinden ayrılması ve ardından işin asıl işveren tarafından başka bir alt işverene verilmesi örneğinde alt işverenler arasında hukuki bir ilişki bulunmamaktadır. Hukuki ilişki, alt işverenler ile asıl işveren arasında gerçekleştiğinden belirtilen durum alt işverenler arasında işyeri devri olarak değerlendirilemez.

Alt işverenlerin değişmesi en yaygın biçimde, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması ve işçilerin yeni alt işverene nezdinde çalışmaya devam etmeleri şeklinde gerçekleşmektedir. Bu eylemli durumun işyeri devri niteliğinde olup olmadığının tespiti ile hukuki sonuçlarının belirlenmesi önemlidir. Alt işverenlerin değişiminde olması gereken, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması anında işçilerini de beraberinde başka işyerlerine götürmesi veya iş sözleşmelerinin sona erdirilmesidir. Bunun tersine alt işveren işçilerinin alt işverenin işyerinden ayrılmasına rağmen yeni alt işveren yanında aynı şekilde çalışmayı sürdürmeleri alt işverenler arasında 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesi anlamında bir işyeri devrinin kabulünü gerektirir. İşyeri devrinde devralan işveren kendi dönemindeki süre ve devraldığı işverende gerçekleşen işçilik alacaklarından, devreden işverende kendi dönemindeki gerçekleşen işçilik alacaklarından sorumludur.

1475 sayılı Yasanın 14/2. maddesi hükmü, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesinde belirtilen işyeri devrini de içine alan daha geniş bir düzenleme olarak değerlendirilebilir. Gerçekten maddede işyerlerini devir veya intikalinden söz edildikten sonra “…yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli…” denilmek suretiyle uygulama alanı 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesine göre daha geniş biçimde çizilmiştir. O halde kıdem tazminatı açısından asıl işveren alt işveren ilişkisinin sona ermesinin ardından işyerinden ayrılan alt işveren ile daha sonra aynı işi alan alt işveren arasında hukuki veya fiili bir bağlantı olsun ya da olmasın kıdem tazminatı açısından önceki işverenin devir tarihindeki ücret ve kendi dönemi ile sınırlı sorumluluğu, son alt işverenin ise tüm dönemden sorumluluğu kabul edilmelidir.

Sonuç olarak, tarafların fesih konusunda irade açıklamaları veya fesih işlemi yerine geçecek işlemleri olmadığı sürece, işçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde ara vermeden çalışması halinde işyeri devri kurallarına göre çözüme gidilmesi yerinde olur. Bu durumda değişen alt işverenler işçinin iş sözleşmesini ve doğmuş bulunan işçilik haklarını devralmış sayılır. İş sözleşmesinin tarafı olan işçi veya alt işveren tarafından bir fesih bildirimi yapılmadığı sürece iş sözleşmeleri değişen alt işverenle devam edeceğinden, işyerinde çalışması devam eden işçinin feshe bağlı haklar olan ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti talep koşulları gerçekleşmiş sayılmaz.

Dosya içeriğine göre davacı-karşı davalı işçi davalı karşı davacı işçisi olarak diğer davalı asıl işveren işyerinde çalışırken, davalılar arasındaki ihale ile alınan hizmet sözleşmesinin süresi sona ermeden ve hüküm altına alınan ücret alacağı muaccel olmadan 26.08.2010 tarihli noter ihtarı ile “ihale sözleşmesinin 31.08.2011 tarihinde sona ereceğini, bu nedenle yeni bir işte çalışmak üzere işyeri gösterilmesini, aksi halde iş sözleşmesini 4857 sayılı İş Kanunu’nun 24. Maddesi uyarınca haklı olarak feshedeceğini, yasal haklarının ödenmesini talep etmiştir. Bu noter ihtarı davalıya 05.09.2011 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı karşı davacı alt işveren 31.08.2011 tarihinde sona eren hizmet alımına ilişkin sözleşmeden sonra yeni ihaleyi alamamıştır. Mahkemece davalı karşı davacının çalışacak yer göstermemesi nedeni ile davacının iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiği, bu nedenle ihbar tazminatına hak kazanılamayacağı kabul edilmiştir.

Davalı-karşı davacı, davacı işçinin davalı aleyhine işçilik alacakları için Mersin 1. İş Mahkemesinin 2011/1057 ve 2011/723 Esas sayılı dava dosyalarında dava açtığını, bu dava dosyası ile birleştirilmesini talep etmiş, aynı zamanda davacının ara vermeden yeni ihaleyi alan şirket işçisi olarak davalı asıl işveren ait işyerinde çalışmaya devam ettiğini, davacı ile asıl işveren davalının kötüniyetli olarak hareket ettiğini savunmuştur.

Açıklanan bu maddi ve hukuki olgulara göre;

1. Davalı-karşı davacının belirttiği ve birleştirilmesini istediği dava dosyaları getirilip incelenmeden ve HMK.’un 166. Maddesi uyarınca birleştirilip birleştirilemeyeceği değerlendirilmeden, bu konuda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

2. Davacı-karşı davalı işçi Ağustos ayı ücreti muaccel olmadan işverene ihtar çekerek ihalenin 31.08.2011 tarihinde sona erdiğini, yeni çalışma yeri gösterilmesini, aksi halde iş sözleşmesini haklı nedenle sona erdireceğini belirtmiştir. Yapılacak işin bitmesi sonucu iş ilişkisinin sona ermesi işveren feshi olarak değerlendirileceğinden, işçinin işverene iş bitimi sonrası yeni işyeri göstermesini istemesi, aksi halde iş sözleşmesini feshetmesi haklı nedenle fesih olarak kabul edilemez. İşvereni iş bitimi işçiye iş bulmasını gerektiren bir yasal düzenleme yoktur. Kısaca işveren işçiye iş bulmak zorunda değildir. Bunun yaptırımı iş bitiminde işverenin haksız fesih nedeni ile muhatap olacağı ihbar ve kıdem tazminatıdır.

Yukarda açıklandığı üzere alt işverenin ihale bitiminde asıl işveren yanında çalışan işçilerini alarak gitmesi kuraldır. Eğer alt işveren ihale bitimi yeni bir işyeri göstermiyor ise ihale bitimi iş sözleşmesi işveren tarafından feshedilmiş kabul edilir. Ancak işçi ile alt işverenin ihale bitimi fesih konusunda iradeleri birleşmemiş ise ve yeni ihaleyi alan alt işveren işçisi olarak aralıksız olarak işçi çalışmaya devam etmiş ise burada alt işverenler arasında işyeri devrinden sözedilecektir. Bu durumda da iş sözleşmesinin feshinden sözedilemez.

Somut uyuşmazlıkta davalı karşı davacı alt işveren davacı işçinin ara vermeden yeni ihaleyi alan şirket işçisi olarak aynı işyerinde işe devam ettiğini, davacının ücret alacağı muaccel olmadan ve ihale ile tekrar asıl işverenden iş alınıp alınmayacağı belli olmadan iş sözleşmesini tek taraflı feshetmesinin haklı nedene dayanmadığını, bu şekildeki feshin haksız olduğunu savunmuş ve karşı dava olarak ihbar tazminatı talep etmiştir.

Davalı-karşı davacının bu savunması üzerinde durulmadan, SSK kayıtları ve yeni ihale sözleşmesi ile ilgili belgeler getirilmeden, davacının aralıksız çalışmasına devam edip etmediği belirlenmeden, karşı dava olan ihbar tazminatının reddine karar verilmesi hatalı olup ayrıca bozma nedeni yapılmıştır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 04.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/822, Karar No: 2014/297, Tarih: 03.06.2014

**Ceza Genel Kurulu         2013/822 E.  ,  2014/297 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : SİVAS 1. Ağır Ceza

Günü : 08.02.2013

Sayısı : 147-21

Tasarlayarak kasten öldürme suçundan sanık D.. D..'ın 5237 sayılı TCK’nun 82/1-a, 29, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 17 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin, Sivas 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 15.09.2011 gün ve 207-229 sayılı resen temyize tâbi olan hükmün, katılanlar vekili ve sanık müdafii tarafından da temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 14.11.2012 gün ve 889-8266 sayı ile;

“...Oluşa, dosya içeriğine ve gösterilen gerekçeye göre; sanığın maktulü tasarlayarak öldürmesi suçunda haksız tahrikin varlığını kabul eden mahkeme uygulamasında bozma nedeni dışında bir isabetsizlik bulunmadığından, olayda haksız tahrik bulunmadığından bahisle bozma öneren tebliğname düşüncesi benimsenmemiştir.

3 ) Sanık Duran hakkında maktul Ali'yi tasarlayarak öldürme, tehdit ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından kurulan hükümlerin incelemesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin niteliği ve tasarlayarak öldürme suçunda haksız tahrikin varlığı kabul edilmiş, savunması inandırıcı gerekçeler ile kısmen kabul kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin duruşmalı incelemede ve temyiz dilekçesinde haksız tahrik nedeniyle cezadan daha fazla indirim yapılması gerektiğine, temel cezaların alt sınırdan tayin edilmesi gerektiğine, TCK'nun 43. maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığına yönelen, katılanlar Fadime, Mehmet, Ayşe ve Ahmet vekilinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

A) Sanık Duran hakkında tehdit ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (onanmasına),

B ) Sanık Duran hakkında tasarlayarak maktul Ali'yi öldürme suçundan kurulan hüküm yönünden;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; maktul Ali'nin, sanık Duran'ın 28 yıldır aynı evde dini nikahla karı koca hayatı yaşadığı ve çocuklarının annesi olan tanık Refika'yla birlikteliğinden ibaret haksız tahrik oluşturan eylemi nedeniyle, 18 yıldan 24 yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nun 29. maddesi gereğince asgari oranda indirim yapılması yerine, 21 yıl hapis cezası tayin edilerek sanığa eksik ceza tayini” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkemece ise 08.02.2013 gün ve 147-21 sayı ile;

Yerel mahkemece ise 08.02.2013 gün ve 147-21 sayı ile;

"…Yargıtay'ın yerleşik uygulamaları karşısında, örneğin birbirini hiç tanımayan ve trafikte yaşadıkları basit bir tartışma sonrasında maktulün sanığa hakaret içeren bir söz söylemesi üzerine sanığın maktulü öldürmesiyle sonuçlanan bir olayda, sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanacağında ve bunun en düşük düzeyde indirim yapılmak suretiyle uygulanması gerekeceğinde tereddüt bulunmamaktadır. Dolayısıyla haksız tahrikin varlığının kabul edilmesi sonrasında indirim oranı belirlenirken, bunun haksız tahrik sayılan başkaca ve bir çok davranışla karşılaştırmasının yapılması suretiyle indirim oranının belirlenmesi adaletin sağlanması açısından gerekli olduğu gibi, somut olay yönünden yapılacak değerlendirmede, her ne kadar tanık Refika sanığın resmi nikahlı eşi değilse de bozma ilamında da kabul edildiği üzere 28 yıldır aynı evde karı koca hayatı yaşadığı imam nikahlı eşi ve çocuklarının annesi konumunda olup, maktulün bu konumdaki kişiyle cinsel birliktelik yaşamasının en düşük düzeyde haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasını gerektirecek nitelikte ve bundan ibaret bir haksız tahrik olduğuna ilişkin bozma ilamına mahkememiz uyulamayacağını değerlendirmiş, maktulden kaynaklanan ve haksız tahrik olduğu kabul edilen bu davranışların sanıkta süreç içerisinde meydana getirdiği hiddete ve yargılama sürecinde gözlemlenen şiddetli eleme göre, indirim yapılırken alt-üst sınır aralığında ortadan ve 21 yıl olarak yapılan indirimin somut olaya daha uygun olduğu..." gerekçesiyle direnilerek, sanığın ilk hükümdeki gibi cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Taraflarca temyiz edilmeyen hükmün resen temyize tâbi olması nedeniyle Yargıtay C. Başsavcılığının 12.12.2013 gün ve 70945 sayılı “onama” istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; tasarlayarak kasten öldürme suçundan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 29. maddesi uyarınca haksız tahrik nedeniyle indirim yapılırken ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasının 21 yıl hapis cezasına indirilmesinin isabetli olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın, E.D. ile resmen evli olduğu sırada yaklaşık 28 yıl önce R.. D.. ile dini nikah kıyarak gayrı resmi olarak birlikte yaşamaya başladığı, sanığın iki farklı evde resmi ve gayri resmi eşleri ile karı koca hayatı yaşadığı, sanığın gayri resmi eşi Refika'dan üç çocuğunun dünyaya geldiği, maktulün ise sanıkla aynı köylü olup uzaktan akraba oldukları,

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın, E.D. ile resmen evli olduğu sırada yaklaşık 28 yıl önce R.. D.. ile dini nikah kıyarak gayrı resmi olarak birlikte yaşamaya başladığı, sanığın iki farklı evde resmi ve gayri resmi eşleri ile karı koca hayatı yaşadığı, sanığın gayri resmi eşi Refika'dan üç çocuğunun dünyaya geldiği, maktulün ise sanıkla aynı köylü olup uzaktan akraba oldukları,

Sanığın suç tarihinden bir yıl kadar önce gayrı resmi eşi Refika ile maktul arasında bir cinsel birliktelik olduğunu düşünmeye başladığı, maktulün eşiyle ve çeşitli kişilerle bu konuyu görüştüğü, bir süre sonra maktulle Refika arasında cinsel birliktelik olduğu konusundaki şüphesinin kanaate dönüştüğü, akabinde de Refika'yı evden kovduğu ve maktulü öldürmeye karar verip suçta kullandığı ruhsatsız tabancayı satın aldığı, ruhsatsız tabancayı sürekli üzerinde taşıyarak maktulü öldürmek için fırsat kolladığı, ancak uygun bir ortam bulamadığı için eylemini gerçekleştiremediği,

Olaydan bir gün önce maktulün bir akrabasının Gümüşdere Beldesinde defnedileceğini öğrenince silahını alıp buradaki mezarlığa gittiği, maktulü görüp takip ettiği, ancak öldürmek için fırsat bulamadığı,

Maktulün de katılacağını düşündüğü bir başka cenaze töreni yapılacak yere, suç tarihinde silahını yanına alıp gittiği, cenaze namazının kılınmasından sonra sürekli maktulü göz hapsinde tuttuğu ve duanın yapılmasından sonra silahını cebinden çıkartıp maktule doğru ateş ettiği, maktulun vücuduna üç merminin isabet ettiği, maktulün çok sayıda kot kırığı, vertebra kırıkları ile birlikte akciğer ve bağırsak yaralanmaları sonucu hayatını kaybettiği,

Ateş etmesinin ardından mezarlıkta bulunanların sanığı yakalamaya çalıştıkları, sanığın elindeki silahla kaçarken 2 el havaya ateş etmek suretiyle peşinden gelenlere "gelmeyin vururum" dediği ve olay yerinden kaçtığı, daha sonra saklandığı yerden kolluğun aranmasını sağlayarak teslim olduğu, Anlaşılmaktadır.