muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2910, Karar No: 2019/1117, Tarih: 24.10.2019

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır....”

gerekçesi ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava; iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili; müvekkilinin 2008 yılı Ekim ayında davalıya ait otelde çalışmaya başladığını, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı neden olmaksızın 27.04.2010 tarihinde feshedildiğini, iş sözleşmesi devam ettiği süreçte görev yerinin otelin çamaşırhanesi olduğunu, çamaşırhanede kullanmaya çalıştığı çamaşır makinesinin bozuk olduğu ve defalarca hatırlatılmasına rağmen yetkililerin tamir ettirmediği için müvekkilinin bazı aşamalarda (çamaşırın sıkılması gibi) makineye eliyle müdahale etmesi gerektiğini, yine bu şekilde çamaşır yıkarken iş kazası geçirerek kolunu çamaşır makinesine kaptırdığını, söz konusu kazadan sonra baygın halde hastaneye götürülen müvekkilinin işçi olduğu ve kazanın iş kazası olduğunun bildirilmediğini, hastaneye götüren kişilerin müvekkilinin düştüğünü ifade ettiklerini, tedavisi sonucunda 2 ay rapor verildiğini ve rapor süresi sonunda iş yerine gittiğinde işe alınmadığını, kazanın meydana gelmesinde işverenin kusuru bulunduğunu, tedavi süresince çektiği manevi sıkıntılarının yanında maddi yönden de büyük sıkıntılar çektiğini, davalı işverenin üzerine düşen yükümlülüğü yerine getirmemesi nedeniyle geçici iş göremezlik ödeneği alamadığını ve raporlu olduğu dönemde hiçbir geliri olmadığından maddi sıkıntısının arttığını, müvekkilinin geçirdiği kaza sonucunda “sol radius kırığı” meydana geldiğini ve kolunu uzun süre kullanamadığını, eğitim ve mesleki bilgisi itibariyle ancak fizik gücünü kullanarak para kazanabilecek durumda olan müvekkilinin kaza sonrasında uzun süre çalışma ihtimalinin ortadan kalktığını, söz konusu kaza nedeniyle hem kaza anında hem de sonrasında büyük acılar çektiğini, davalı işveren tarafından kaza sonrasında ve rapor bitiminde yapılan davranışların müvekkilinin acısını daha da artırdığını, kaza sonrasında günlük işlerini dahi yapamaz duruma geldiğini, söz konusu durumun en az 3 ay devam ettiğini, bugün itibariyle de yapabileceği iş olan temizlik işlerinde kolundaki ağrılar nedeniyle çalışamadığını, buna göre müvekkilinin uğradığı acı, elem ve kederden kaynaklanan manevi zararının bir nebze olsa giderilebilmesi açısından fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla maddi ve manevi tazminatlarıın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının müvekkili şirkette 17.10.2008 tarihinden itibaren iş sözleşmesi ile çalıştığını, şirkete verdiği 25.02.2010 tarihli yazı ile evinde temizlik yaparken kolunu kırdığını belirtip gereğinin yapılmasını istediğini, tedavisinin 27.04.2010 tarihinde bitmesine rağmen davacının işe gelmediğini, bunun üzerine iş sözleşmesinin feshedildiğini, davacı iş kazası geçirmediği için maddi tazminat talep edemeyeceğini, kaldı ki davacının sigortalı olup, meydana gelecek bir iş kazasında tüm zararın Sosyal Güvenlik Kurumunca (Kurum) karşılanacağını ve Kurumun da kusur durumuna göre ilgililere müracaat edeceğini, belirtilen nedenlerle manevi tazminat da talep edemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; maddi tazminat yönünden davanın kabulüne karar verilmiş olup manevi tazminat yönünden ise, davacının da kusurlu hareketi sonucu iş kazasında yaralanması, iş kazasından sonra ihtarnameye rağmen işe başlamaması, en fazla üç ay sürecek iyileşme süreci sonucu tamamen iyileşmesi gözetilerek manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

Taraf vekillerinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Mahkemece; önceki gerekçeye ilaveten çalışılan iş içinde yaralanma riski mevcut olup, işçinin kusuru ile birleşerek zarar meydana geldiği ve tamamen iyileştiği, her yaralanmada manevi tazminata hükmetmenin bu olayı kazanç kapısı haline getireceği, kanun koyucunun amacını aşar şekilde mevcut olayda manevi tazminata karar verilmesinin uygun görülmediği, diğer taraftan “uygun bir miktar” denilmiş olup, bu durumun takdire tabi olduğu, ilgili dairece “düzelterek onama” şeklinde rakam belirlenebileceği gerekçesiyle manevi tazminat yönünden önceki hükümde direnilmiştir.

Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz etmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; kazalı sigortalının da meydana gelen iş kazasında kusuru olduğu dikkate alındığında uygun bir miktar manevi tazminata hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Manevi tazminat isteminin temelinde, davalının haksız eylemi yatmaktadır. Bilindiği üzere, haksız eylemin unsurları; zarar, kusur, fiil ile zarar arasında illiyet bağı ve fiilin hukuka aykırı olmasından ibarettir.

Öte yandan, mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (BK) 47. (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) 56.) maddesinde düzenlenen manevi tazminatta kusurun gerekmediği, ancak taktirde etkili olabileceği 22.6.1966 tarihli ve 1966/7 E., 1966/7 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında açıkça vurgulanmıştır. Bu kararın gerekçesinde, takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hâl ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar, her olaya göre değişebileceğinden, hâkim bu konuda takdir hakkını kullanırken, ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Yine Borçlar Kanunu’nun 47. (TBK 56) maddesine göre; hâkim özel hâlleri göz önünde tutarak, manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği tutar adalete uygun olmalıdır. Bu para tutarı, aslında ne tazminat ne de cezadır. Çünkü mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını amaç edinmediği gibi, kusurlu olana yalnız hukukun ihlalinden dolayı yapılan bir kötülük de değildir. Aksine, zarara uğrayanda bir huzur duygusu uyandırmayı, aynı zamanda ruhi ızdırabın dindirilmesini amaç edindiğinden, tazminata benzer bir fonksiyonu da vardır. O hâlde bu tazminatın sınırı, onun amacına göre belirlenmelidir. Taktir edilecek miktar, mevcut durumda elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Manevi tazminat, duyulan elem ve ızdırabın kısmen ve imkân nispetinde iadesini amaçladığından hâkim, Türk Medeni Kanunu’nun 4. maddesi gereğince hak ve nesafete göre takdir hakkını kullanarak, manevi tazminat miktarını tespit etmelidir.

Hâkim belirlemeyi yaparken somut olayın özelliğini, zarar görenin ekonomik ve sosyal durumunu, paranın alım gücünü, maluliyet oranını, beden gücü kaybı nedeniyle duyulan ve ileride duyulacak elem ve ızdırabı gözetmelidir (Hukuk Genel Kurulunun 28.05.2003 tarihli ve 2003/21-368 E., 2003/355 K.; 23.06.2004 tarihli ve 2004/13-291 E., 2004/370 K. ve 19.06.2013 tarihli ve 2013/21-20 E., 2013/868 K. sayılı kararları).

Yargılamaya konu somut olayda; kazalı sigortalının davalı iş yerinin çamaşırhane bölümünde çalıştığı, 25.02.2010 tarihinde çamaşır yıkarken iş kazası geçirip kolunu çamaşır makinesine kaptırdığı, olayın akabinde hastaneye götürülen davacının “sol radius kırığı” tanısı ile altmış gün istirahat raporu aldığı, rapor bitiminde ise iş sözleşmesinin sona erdiği dosyaya ibraz edilen belgelerden anlaşılmıştır.

Davalı tarafından dosyaya ibraz edilen ve iş kazasının meydana geldiği tarihi içeren davacıdan sadır belgeye göre, davacının evinde düşüp kolunu kırdığı belirtilmiş ise de, yargılama sırasında sosyal güvenlik denetmeni tarafından tanzim edilen iş kazası inceleme ve soruşturma raporuna göre; kaza olayının, işveren tarafından yürütülmekte olan iş nedeniyle ve işverenin iş sağlığı ve güvenliği mevzuatlarına aykırı hareketi sonucu meydana geldiği, işverenin iş kazası olayında %90 oranında kusurlu olduğu, iş kazasının süresi içinde bildirilmediği, kazalı sigortalının kusurunun ise %10 oranında olduğu belirtilmiştir. Ayrıca dinlenen davacı tanıkları olayın iş yerinde meydana geldiğini beyan etmişlerdir.

Dosyaya sunulan Kocatepe Sağlık Sosyal Güvenlik Merkezi ile Adli Tıp Kurumu 3. Adli Tıp İhtisas Kurulunun rapor ve yazılarından da sürekli iş göremezlik derecesinin %0 olduğu, davacının yaralanmasının iyileşmiş olduğundan maluliyetine mahal olmadığı, iyileşme süresinin 29.03.2010 tarihinden itibaren 3 aya kadar uzayabileceği, bu süre zarfında mesleğini icra edemeyeceği bildirilmiştir.

Dosyaya sunulan Kocatepe Sağlık Sosyal Güvenlik Merkezi ile Adli Tıp Kurumu 3. Adli Tıp İhtisas Kurulunun rapor ve yazılarından da sürekli iş göremezlik derecesinin %0 olduğu, davacının yaralanmasının iyileşmiş olduğundan maluliyetine mahal olmadığı, iyileşme süresinin 29.03.2010 tarihinden itibaren 3 aya kadar uzayabileceği, bu süre zarfında mesleğini icra edemeyeceği bildirilmiştir.

İkisi A sınıfı iş güvenlik uzmanı biri iş güvenliği uzmanı olan üç kişilik bilirkişi heyetinden aldırılan rapora göre ise, iş kazasının meydana gelmesinde davalı işverenin %80, kazalı sigortalının ise %20 oranında kusurlu oldukları belirtilmiştir.

Sosyal Güvenlik Kurumunun 12.11.2014 tarihli yazısı ile, davacının iş göremezlik oranı %10’un altında olduğundan gelir bağlanmadığı anlaşılmıştır.

Mahkemece aldırılan hesap bilirkişi raporuna göre de, davacının 29.03.2010-26.06.2010 tarihleri arasında 3 aylık süre ile sınırlı olarak hesaplama yapıldığı, maluliyetine mahal olmadığından sürekli iş göremezlik hesabı yapılmadığı, davacının asgari ücret aldığı, bu verilere göre geçici iş göremezlik nedeniyle davacının maddi zararının hesaplandığı görülmüştür.

Direnmeye konu manevi tazminat yönünden yukarıdaki ilkeler ve dosyadaki mevcut deliller birlikte değerlendirildiğinde; davacının iş kazası nedeniyle “sol radius kırığı” tanısıyla 2 ay süreyle istirahat raporu aldığı, yargılama sırasında yapılan inceleme sonucunda olayın iş kazası olduğunun belirlendiği, yaşanan iş kaza sonrası davacının bedensel bütünlüğünün zarara uğradığı görülmekle Mahkemece uygun bir miktar manevi tazminata hükmedilmesi gerektiği sonucuna varılmıştır.

Hâl böyle olunca, mahkemece çalışılan iş içinde yaralanma riski mevcut olup, işçinin kusuru ile birleşerek zarar meydana geldiği ve tamamen iyileştiği, her yaralanmada manevi tazminata hükmetmenin bu olayı kazanç kapısı haline getireceği, kanun koyucunun amacını aşar şekilde mevcut olayda manevi tazminata karar verilmesinin uygun görülmediği gerekçesiyle önceki kararda direnilmiş ise de; olayın gelişim şekli ve bu olay nedeniyle davacının vücut bütünlüğünün zarara uğradığı, iyileşme sürecinde yaşadığı acı ve ızdırabının gözetilmesi gerektiği anlaşılmakla Mahkemenin direnme gerekçesinin somut olayın özelliklerine uygun olmayan, Borçlar Kanunu’nun 47. (TBK’nın 56.) maddeleri ile yukarıda belirtilen Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararına aykırı ve hukuki olmaktan uzak bir gerekçe olduğu da açıktır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 24.10.2019 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8548, Karar No: 2013/1151, Tarih: 21.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/8548 E.  ,  2013/1151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 06/10/2011 tarih ve 2010/167-2011/355 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin, davalı şirkete sigortalı iş makinesiyle yol düzleme çalışması yaparken geri manevra yaptığı sırada, aracın hakimiyetini kaybettiğini ve aracın şarampole yuvarlanması sonucu maddi hasarlı kazanın meydana geldiğini, hasarın teminat harici olduğu bildirilerek zararın davalı tarafından karşılanmadığını, bu nedenle davacının aracını kendisinin yaptırmak zorunda kaldığını, aracın tamir masrafının Kdv dahil 12.390 TL olduğunu, ayrıca aracı düştüğü yerden çıkarmak için 1.250 TL yol açtırma ücreti verildiğini, aracın zarar gören kabininin de değişmesi gerektiğini ancak maliyetinin yaklaşık 10.000 TL olması nedeniyle müvekkilinin bu tamiratı yaptıramadığını ileri sürerek, 23.640 TL’nin faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, yargılama sırasında talebini ıslah ederek 25.007,03 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davacının kabini tamir ettirmediği gibi yenisi ile de değiştirmediğini, yol açma masrafının sigorta teminatı kapsamında olmadığını, istenilen rakamların fahiş olduğunu, davacının tazminat talebinin genel şartların 2. maddesi gereğince teminat dışı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı ... şirketine sigortalı iş aracının, yol çalışması yaparken hasara uğradığı, meydana gelen hasarın 23.757,03 TL olduğu ve sigorta poliçesi teminatı kapsamında olduğu, Makina Kırılması Sigortası Genel Şartları 2/c maddesine göre, teminatın kapsamına giren sebeplerden ötürü meydana gelen ziya ve hasarların gerektirdiği uçak dışında kalan seri vasıtalarla yapılan nakliye masrafları, fazla mesai ve tatil günleri ücret ve zamları, kurtarma masrafları da teminat kapsamında olduğundan, iş aracının sürüklendiği yerden çıkarmak için yapılan, faturası dosya arasında bulunan yol açma ve kurtarma masrafı 1.250 TL'nin de istenebileceği gerekçesiyle, davanın kabulü ile 25.007,03 TL maddi tazminatın yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Ancak, Makine Kırılması Sigortası Genel Şartları 2/c maddesine göre, aksine sözleşme yoksa, teminatın kapsamına giren sebeplerden ötürü meydana gelen ziya ve hasarların gerektirdiği, uçak dışında kalan seri vasıtalarla yapılan nakliye masraflarının teminat harici olduğu düzenleme altına alınmıştır. Taraflar arasında akdedilen sigorta poliçesinde yol açma ve kurtarma teminatı kararlaştırılmamıştır. Bu durumda, davanın, yol açma ve kurtarma ücretine yönelik kısmının reddi gerekirken kabulü bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açılanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 21/01/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11614, Karar No: 2014/21752, Tarih: 16.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/11614 E.  ,  2014/21752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Katılan idare vekilinin 05.12.2012 havale tarihli dilekçesi ile hükmü temyiz etmekten vazgeçtiği anlaşıldığından sanığın temyizine hasren 2005 takvim yılında kurulan mahkumiyet hükmünün yapılan incelemesinde gereği görüşüldü;

Gerekçeli karar başlığında eksik gösterilen suç tarihinin tarh dosyası bilgilerine göre 2005 takvim yılı yönünden 21.04.2005- 05.08.2005 şeklinde mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüş, hükmün gerekçesinde doğru olarak sanığın sahte belgeleri düzenlediği anlatılıp kabul edilmesinden sonra, gerekçe ve hüküm fıkrasında “sahte belge kullanma” şeklinde belirtilmesi mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiş ve bozma sebebi yapılmamış, hükümde gösterilmemiş ise de uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında, 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 3. fıkrası gereğince bu maddenin 1. fıkrasının a, b, c ve d bendlerinde yazılı hak yoksunluklarının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, sanığın aynı takvim yılında düzenlediği belgelerin adet ve tutarları, zarar miktarı, kastın yoğunluğu ve suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınarak temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi ve zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma sonrası yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükmolunan 15 ay hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nun 51/7. maddesi uyarınca ihtarat yapılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 2 no.lu bendinin ertelemeye ilişkin kısmından sonra gelmek üzere; "Hükümlünün denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi veya kendisine yüklenen yükümlülüklere, hâkimin uyarısına rağmen, uymamakta ısrar etmesi hâlinde; ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine" ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3065, Karar No: 2012/7845, Tarih: 28.05.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/3065 E.  ,  2012/7845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Eşya alacağı

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ziynet ve çeyiz eşyalarının mevcutsa aynen, mevcut değilse bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece teslim edilmeyen çeyiz eşyaları yönünden davanın kabulüne, ziynet alacağına ilişkin davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince ziynet alacağına yönelik temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalı eşin ve yakınlarının Temmuz 2001'de ... İlçesinde görev de iken davacı eşine ağır hakaretler ettiğini bunun üzerine baba evine dönmek zorunda kaldığını ekli listedeki tüm eşya, altın, inci saat ve kristal kemerin davalının evinde kaldığını yanına bir çöp dahi almadan baba evine döndüğünü belirterek, ziynet ve çeyiz eşyalarının mevcutsa aynen değilse bedelinin tahsilini istemiştir. Davalı ise iddia edilen çeyiz eşyalarını iade etmeye hazır olduğunu ziynetleri davacı giderken üzerinde götürdüğünü belirterek davanın reddini savunmuştur.

Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir. Davacı kadın dava konusu edilen ziynet eşyasının davalıda kaldığını ileri sürmüş, davalı koca ise onun tarafından götürüldüğünü savunmuştur. Hayat deneylerine göre olağan olanın bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Başka bir anlatımla bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz. Diğer taraftan ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir.

Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, evi terk ederken bunların zorla elinden alındığını ve götürülmesine engel olunduğunu, evde kaldığını, ispat yükü altındadır. Olayda, davacı kadın evi son terk ettiği tarih itibariyle dava konusu ziynet eşyasının götürülmesine engel olunduğunu ve zorla elinden alındığını, daha önce de götürme fırsatı

Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, evi terk ederken bunların zorla elinden alındığını ve götürülmesine engel olunduğunu, evde kaldığını, ispat yükü altındadır. Olayda, davacı kadın evi son terk ettiği tarih itibariyle dava konusu ziynet eşyasının götürülmesine engel olunduğunu ve zorla elinden alındığını, daha önce de götürme fırsatı

elde edemediğini dinlettiği tanıkların beyanı ile ispat edememiştir. Bununla birlikte davacı, dava dilekçesinde sair her türlü delile dayanmıştır. Sair delillerin yemin delilini de kapsadığından davacıya, ziynetlerin elinden alındığı, götürülmesine engel olunduğu, davalı tarafta kaldığı konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Hükmün yukarda açıklanan nedenle BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 28.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.