muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5222, Karar No: 2022/1256, Tarih: 24.02.2022

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi’nce, davacının bir Avrupa şirketi olup, basiretli bir tacir gibi hareket etmek zorunda olduğu, nitekim bu husustaki ilişkisini basiretli bir tacir gibi davranarak yazılı sözleşme haline getirdiği, sözleşmenin süresinin de 1 + 2 yıl olduğunu bildiği, sözleşme süresinin bittiği tarihi dikkate alarak sözleşmenin süresinin uzatılıp uzatılmayacağı hususunda görüşmeler yaparak bu görüşmelere göre hareket etmek durumunda olduğu, davacının davalının sözleşmenin devam edeceği yönünde kendisine güven verdiği ve verdiği siparişlerin karşılanacağı yönünde kendisinde haklı bir güven oluşturduğunu iddia ettiği, ancak bu yönde ikna edici deliller ortaya koyamadığı, taraflar arasındaki sözleşmesel yükümlülüklerin süresi ve boyutu dikkate alındığında bu ilişkilerin sözleşmenin bitmesinden bir süre daha devam etmesinin hayatın olağan akışına uygun olduğu ve bu durumun davacıda siparişlerinin karşılanacağı yönünde haklı bir güven oluşturmasına tek başına yeterli olmadığı, dolayısı ile davacının kendi müşterileriyle yaptığı sözleşmede kararlaştırdığı cezai şartı ve ürünleri tedarik için oluşturduğu servis, depo vs. giderlerini zarar olarak ve yoksun kaldığı kâr miktarını davalıdan talep hakkı bulunmadığı, yine davacının ürün iadesi nedeniyle zarara uğradığını iddia ettiği, ancak bu hususta yeterli ve inandırıcı deliller sunamadığı, diğer yandan davacı vekili manevi tazminat talebinde de bulunmuş ise de eldeki davada manevi tazminat koşullarının gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi’nce, taraflar arasındaki distribütörlük sözleşmesinin 18.01.2010 tarihli olup 30.04.2011 tarihine kadar geçerli olacağının, sözleşme süresinin taraflar hükümleri yerine getirirlerse iki yıl daha uzatılacağının kararlaştırıldığı, İlk Derece Mahkemesi’nce sözleşme süresinin 30.04.2013 tarihi itibariyle sona erdiği, uzun süreli sözleşmenin sona ermesinden sonra da edimlerin bir süre daha devam edebileceğinin kabul edildiği, davalı davaya cevap vermediğinden inkar savunmasında olduğu, taraflar arasında açık bir fesih olmamakla beraber sözleşme süreli bir sözleşme olup ilk bir yıl sonrasında, tarafların yükümlülüklerini yerine getirmeleri halinde sözleşmenin iki yıl daha uzayacağı kabul edilmiş, iki yıl sonunda ne olacağı konusunda sözleşmede bir düzenleme yapılmadığı, çözülmesi gereken sorunun, taraflar arasındaki distribütörlük sözleşmesinin devam edip etmediği, belirsiz süreli bir sözleşmeye dönüşüp dönüşmediği noktasında toplandığı, distribütörlük sözleşmelerinde doğal olarak sürenin sona ermesi halinde sözleşmenin yenilenmiş sayılacağına ya da belirsiz süreli sözleşmeye dönüşeceğine dair açık bir düzenleme bulunmadığı, bu durumda taraf iradelerinin yorumlanması gerektiği, taraflar bir yıllık sürenin sonunda özel bir uzatma maddesi düzenleyip, uzatılan sürenin sonuna ilişkin bir düzenleme yapmadıklarından sözleşmenin her halükarda bir yıllık sürenin sonrasında iki yıllık sürenin bitiminde sonlanmasını istedikleri sonucunun çıktığı, tarafların sürenin iki yıllık ek süreden sonra da uzatılmasını arzu etmeleri halinde, bu hususu sözleşmeye yazacakları, uzatılmış sözleşmenin sona ermesinden sonra davacının bazı siparişlerinin karşılanmış olmasının, distribütörlük sözleşmesinin aynı koşullarda belirsiz süreli bir sözleşmeye dönüştüğü şeklinde yorumlanamayacağı, sözleşmenin aynı koşullarda devam ettiğini kanıtlama yükümlülüğünün davacıya ait olduğu, sunulan delillerden böyle bir sonuç çıkarılmasının hukuken mümkün olmadığı, davacının sona eren bir distribütörlük sözleşmesine dayanarak uğradığını öne sürdüğü maddi ve manevi zararın tazminini talep edemeyeceği, davacının distribütörlük sözleşmesinin devam ettiği süre içinde davalının ayıplı ifada bulunduğu, bu yüzden zarara uğradığı yönünde usulüne uygun, süresinde ayıp ihbarının ve bu yönde delilinin bulunmadığı, dava belli bir değer içeren dava olup davalının husumetinin bulunduğu, dava esastan reddedildiği için nispi avukatlık ücretine hükmedilmesinin yerinde olduğu, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

(1) Dava, davalının taraflar arasındaki distribütörlük ilişkisine aykırı davrandığı, mal göndermediği, gönderdiği bir kısım malların hatalı olduğu, buna dayalı olarak davacının zararının oluştuğu iddiasına dayalı olarak açılan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

(1) Dava, davalının taraflar arasındaki distribütörlük ilişkisine aykırı davrandığı, mal göndermediği, gönderdiği bir kısım malların hatalı olduğu, buna dayalı olarak davacının zararının oluştuğu iddiasına dayalı olarak açılan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davalı vekili davaya cevap vermemiş ise de, yargılama aşamasında alınan bilirkişi raporlarına itiraz dilekçelerinde, taraflar arasındaki sözleşmenin süresi konusunda herhangi bir beyanda bulunmamış ve ancak müvekkilinin sözleşmenin 13/b maddesi uyarınca mal teslim etmeme hakkı bulunduğunu, davacının taraflar arasındaki açık hesap ilişkisinden kaynaklanan borcunu ödemediğini, borcunu ödemeyen birisine mal teslim edilemeyeceğini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi’nce, taraflar arasındaki sözleşme süresinin sona erdiği, taraflar arasındaki ilişkisinin boyutuna göre sözleşmenin sona ermesinden sonra ilişkinin bir süre devam etmesinin mümkün olduğu, davacının ürün iadesi nedeniyle de zarara uğradığını iddia ettiği, ancak bu hususta yeterli ve inandırıcı deliller sunamadığı gerekçesiyle davanın tüm talepler yönünden reddine karar verilmiş, işbu karar davacı vekilince istinaf edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi’nce benzer gerekçelerle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “Taraflarca getirilme ilkesi” başlıklı 25. maddesi, “(1) Kanunda öngörülen istisnalar dışında, hâkim, iki taraftan birinin söylemediği şeyi veya vakıaları kendiliğinden dikkate alamaz ve onları hatırlatabilecek davranışlarda dahi bulunamaz. (2) Kanunla belirtilen durumlar dışında, hâkim, kendiliğinden delil toplayamaz.” düzenlemesini içermektedir. Bu madde hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi’nce tarafların iddia ve savunmaları çerçevesinde bir inceleme ve değerlendirme yapılıp varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken davalının savunmasını aşar şekilde değerlendirme yapılarak yazılı şekilde hüküm kurulması ve bu hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddi yerinde görülmediğinden temyize konu Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

(2) Bozma sebep ve şekline göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi’nce verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, (2) nolu bend uyarınca davacının sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, HMK’nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, takdir olunan 3.815,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 24/02/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1231, Karar No: 2020/4899, Tarih: 23.09.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/1231 E.  ,  2020/4899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Suça konu senedin keşide tarihi her ne kadar 24.04.2008 ise de bahse konu senedin sanık tarafından kullanıldığı tarihin dosya kapsamından anlaşılamadığından tebliğnamedeki düşme isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Sanığın, kendisini borçlu katılanı ise alacaklı ve 1.ciranta olarak gösterip sahte olarak tanzim ettiği senedi kullanmak suretiyle resmi belgede sahtecilik suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında;

1-Suça konu senedin düzenleme tarihinin 24.04.2008, ödeme tarihinin ise 20.05.2008 tarihi olduğu, suç tarihi ve zamanaşımının tespiti bakımından, ... firmasının yetkilisi ve temsilcisi olan ...‘den bahse konu sendenin sanık tarafından kendisine ne zaman verildiği hususunun sorulması,

2-Ayrıntısı Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30.03.1992 gün ve 80/98 sayılı kararında da belirtildiği üzere, belgede sahtecilik suçlarında önceden verilen rıza üzerine borçlu yerine onun imzasının atılmasında zarar verme bilinç ve iradesi ile hareket edilmediğinden suç kastından söz edilemeyeceği, rızanın açık veya zımni olabileceği cihetle; sanığın tüm aşamalarda işyerini o tarihte resmi nikahlı eşi olan...‘la birlikte işlettiği, çoğu zaman dükkanda kendisinin bulunduğunu, eşinin olmadığı bir zamanda toptancıların geldiğini ve senedi onun yerine imzaladığını belirterek suçlamaları kabul etmemesi karşısında, gerçeğin hiç kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından; sanık tarafından daha önce bu şekilde imzalanan senet veya senetler olup olmadığı araştırılıp gerektiğinde senetlerin verildiği kişiler de tanık olarak dinlenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine eksik incelemeyle hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık ve Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.09.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7892, Karar No: 2013/2056, Tarih: 23.01.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/7892 E.  ,  2013/2056 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 22/3, 62, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiin sanığın kusrlu olmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddine,ancak

İstisnai bir kusurluluk şekli olan taksir, 5237 sayılı TCK’nın 22/2. maddesinde “dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla, bir davranışın suçun kanuni tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesi” şeklinde tanımlanmıştır. Toplumsal yaşamda belli faaliyetlerde bulunan kimselerin başkalarına zarar vermemek için bir takım önlemler alması ve bazı davranış kurallarına uyma zorunlulukları bulunmaktadır. Bu kurallar toplum olarak yaşama zorunluluğundan doğabileceği gibi, Devletin müdahalesiyle de ortaya çıkabilmektedir. Taksirli suç bu kuralların ihlal edilmesi sonucu belirir, fail tedbirli ve öngörülü davranmamış olduğu için cezalandırılır. Bu bakımdan sorumluluğun nedeni, öngörebilme imkân ve ödevinin varlığına rağmen sonuca iradi bir hareketle neden olmaktan kaynaklanmaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.03.2008 tarih ve 43-62; 01.02.2005 tarih ve 213-3; 23.03.2004 tarih ve 12-68; 09.10.2001 tarih ve 181-204; 21.10.1997 tarih ve 99-202 sayılı kararları başta olmak üzere, birçok kararında da vurgulandığı üzere, öğretide ve uygulamada taksirin unsurları;

a- Fiilin taksirle işlenebilen bir suç olması,

b- Hareketin iradiliği,

c- Neticenin iradi olmaması,

d- Hareketle netice arasında nedensellik bağının bulunması,

e- Neticenin öngörülebilir olmasına rağmen öngörülmemiş olması, şeklinde kabul edilmektedir.

Bilinçli taksir ise 5237 sayılı TCK’nın 22/3. maddesinde, “kişinin öngördüğü neticeyi istememesine karşın, neticenin meydana gelmesi” olarak tanımlanmıştır. Taksir ile bilinçli taksir arasındaki ayırıcı ölçüt taksirde failin öngörülebilir nitelikteki neticeyi öngörmemesi, bilinçli taksir halinde ise bu neticeyi öngörmüş olmasıdır.

Bilinçli taksirde gerçekleşen sonuç, fail tarafından öngörüldüğü halde istenmemiştir. Gerçekten neticeyi öngördüğü halde, sırf şansına veya başka etkenlere, hatta kendi beceri veya bilgisine güvenerek hareket eden kimsenin tehlike hali, bunu öngörmemiş olan kimsenin tehlike hali ile bir tutulamaz; neticeyi öngören kimse, ne olursa olsun, bu neticeyi meydana getirecek harekette bulunmamakla yükümlüdür.

Tüm açıklamalar çerçevesinde;

Bilinçli taksirde gerçekleşen sonuç, fail tarafından öngörüldüğü halde istenmemiştir. Gerçekten neticeyi öngördüğü halde, sırf şansına veya başka etkenlere, hatta kendi beceri veya bilgisine güvenerek hareket eden kimsenin tehlike hali, bunu öngörmemiş olan kimsenin tehlike hali ile bir tutulamaz; neticeyi öngören kimse, ne olursa olsun, bu neticeyi meydana getirecek harekette bulunmamakla yükümlüdür.

Tüm açıklamalar çerçevesinde;

Sanığın idaresindeki hayvan gübresi yüklü kamyonla gece vakti yağışlı havada, ıslak zeminde çift yönlü, yokuş aşağı eğimli, sola doğru sert virajlı yolda seyrederken hızını yol şartlarına ayarlamamaktan dolayı şerit ihlali yaparak karşı şeride taşması ile karşıdan gelen katılanların içinde bulunduğu araca çarpması şeklinde gelişen bir kişinin öldüğü üç kişinin yaralanmasıyla sonuçlanan olayda bilinçli taksirin şartlarının bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazı bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak hükmün BOZULMASINA, 23.01.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5330, Karar No: 2010/204, Tarih: 19.01.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/5330 E.  ,  2010/204 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalılardan ... vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek.Av....gelmiş, diğer taraftan kimse gelmemiş olduğundan, onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

HUMK.nun 388/3. maddesi hükmü gereğince mahkeme kararlarında “iki tarafın iddia ve savunmalarının özeti, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususlar, ihtilaflı konular hakkında toplanan deliller, delillerin tartışması, ret ve üstün tutma sebepleri, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebep” gösterilmelidir. Ayrıca kararın kendi içinde çelişmemesi gerektiği de bunun doğal sonucudur.

Dosya kapsamından davalılardan ... vekilinin 16.10.2007 havale tarihli dilekçesi ile davaya cevaplarını ve delillerini bildirdiği, 19.12.2007 tarihli dilekçesi ile mazeret ileri sürüp davaya ilişkin beyanda bulunduğu, 16.6.2008 tarihli dilekçesi ile bilirkişi raporuna itiraz ettiği, diğer davalı ...’nun 19.12.2007 tarihli duruşmada davaya ilişkin beyanda bulunduğu anlaşıldığı halde, mahkeme kararında; “davalılar, dava dilekçesine cevap vermemişlerdir.” (Karar sayfa 1,2 paragraf ), “… ardından davacı banka tarafından açılan itirazın iptali davasına, davalılardan ... vekili 16.10.2007 tarihli dilekçe vermiş ve icra dosyasına yaptığı itiraz içeriğini tekrar ederek davanın reddini, yargılama giderleri ve ücreti vekaletin davacıya yükletilmesini istemiştir” (karar sayfa 2, 2.paragraf, 2.cümle), “alınan bilirkişi raporuna, davalılar vekili, …… talep ettiklerini beyan etmiştir” (karar sayfa 3,2 cümle), “Diğer yandan, icra takibini dilekçeleri ile itiraz ederek durduran davalılar, mahkememizdeki davaya cevap dilekçesi vermemiş ve lehlerine delil ileri sürme olanağını kullanmamışlardır” (karar sayfa 3,2 paragraf, 3.cümle) denilmiştir.

Açıklanan bu durum, anılan yasa maddesine aykırılık teşkil ettiğinden kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma biçimine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 19.1.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/19724, Karar No: 2010/3960, Tarih: 15.03.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/19724 E.  ,  2010/3960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Fındıklık niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur.

Bu nedenle davalılar vekilinin tüm, davacı idare vekilinin aşağıdaki bentler dışındaki sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak;

1-Kapama fındık bahçesi niteliğindeki taşınmazın bedelinin net fındık gelirine göre belirlenmesi gerektiği halde, kuru ot ve odun gelirlerinin fındık gelirine ilave edilmesi suretiyle, taşınmaz m2 değerinin fazla tesbiti,

2-Dava konusu taşınmazın tapu kaydındaki yüz ölçümü ile, kamulaştırma çalışmaları sırasında ve mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen fen bilirkişi raporunda hesaplanan yüzölçümleri farklı olduğu halde, taraf vekillerine yüzölçümünün düzeltilmesi için dava açmak üzere yetki ve süre verilmeden infazı mümkün olmayacak şekilde hesaplanan yüzölçümü üzerinden hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 15.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1090, Karar No: 2015/3609, Tarih: 09.04.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/1090 E.  ,  2015/3609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın onanmasına ilişkin yukarda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi ... tarafından süresinde istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... çalışma alanında bulunan 116 ada 53 parsel sayılı 5.186,38 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tapu kaydı nedeniyle ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak taşınmazın adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemenin 4.8.2011 tarihli kararı ile, davanın HUMK'nın 414 ve 3402 sayılı Yasa'nın 36/1. maddesi uyarınca reddine, çekişmeli taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş; hükmün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine yerel mahkemenin kararı, Dairemizin 5.3.2012 tarih, 2011/7401-2012/2076 sayılı kararı ile "davalı ...nin dayanağı olan 18.11.1969 tarihli tapu kaydının, 1387 tevzi parseline ilişkin (155 nolu tevzi parseli) belirtmelik tutanağı ile varsa dağıtım cetvelinin ve komşu taşınmazlara ait kadastro tutanakları ile varsa dayanakları olan kayıtların getirtilmemesi, davacının dava dilekçesinde tanık beyanlarına dayanmış olması nedeniyle tanıkların isim ve adreslerini bildirir liste istenmemesi, satış senedinin temin edilerek dosyaya konulmaması, mahkemenin keşfe ilişkin ara kararında tanıklardan ve tanıklık ücretlerinden bahsedilmemesi, yerel bilirkişi ücretlerinin tam olarak hesaplanmaması, tanık ve yerel bilirkişilerin keşif günü hazır edilmeleri için gerekli olan tebligat masrafları da belirtilmemesi ile masrafların karşılanması için herhangi bir kesin süre de öngörülmemesi" gereğine değinilerek bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyalarak yapılan yargılama sonucunda verilen kesin süre içerisinde keşif giderlerinin yatırılmaması nedeniyle davanın reddine, çekişmeli 116 ada 53 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş; hükmün, davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; Dairemizin 16.12.2013 tarih, 2013/13242 Esas, 2014/12575 Karar sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiştir. Bu kez davacı tarafından süresi içinde karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Davacının karar düzeltme talebi üzerine Mahkeme hakimi ve katibi tarafından tutulan tarihsiz tutanakta; davacının keşif avansının bir kısmını keşif harcı olarak bir kısmını da gider avansı olarak yatırdığı, duruşma sırasında UYAP sisteminden yalnızca gider avansının kontrol edildiği, böylece sehven eksik yatırıldığı sonucuna varılarak hükmün tesis edildiği bildirilmiştir. Dosyaya eklenen 11.04.2013 tarihli tahsilat ve sayman mutemet alındısı makbuzlarından toplam 420.80 TL'nin yatırıldığı, bu miktarın da keşif için verilen kesin süre ara kararında istenilen miktar olduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemenin ara kararı ile belirlenen 420,80 TL keşif bedelinin süresi içinde ve usule uygun olarak yatırıldığı; ancak mahkemece, bu bedelin keşif avansı ve gider avansı adı altında iki ayrı ücretin toplamından oluştuğu göz ardı edilerek duruşma sırasında UYAP üzerinden yalnızca gider avansının kontrol edildiği, böylece bedelin eksik yatırıldığı kanaatine varılarak maddi hataya dayalı hüküm kurulduğu anlaşılmıştır. Hal böyle olunca, mahkemece işin esasına girilerek taşınmaz başında keşif yapılmak suretiyle tüm delillerin toplanması ve sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken davanın reddine karar verilmesi isabetsiz olup, davacı tarafın karar düzeltme talebi açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle Dairemizin 6.12.2013 tarih, 2013/13242 Esas, 2014/12575 sayılı ilamının ortadan kaldırılmasına ve açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, 09.04.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.