muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/30345, Karar No: 2015/23908, Tarih: 01.12.2015

Somut olayda, davacı oto kaportacısı/boyacısı olarak yaklaşık 5 yıl süreyle değişik taşeron firmalarda ve en son davalı şirket emrinde, diğer davalı İdare işyerinde çalışmıştır.

Yazılı fesih bildirimi yapılmadığı gibi davalılar tarafından haklı nedenle fesih yapıldığı da savunulmadığından mahkemece feshin geçersizliğine karar verilmesi isabetli olup davalı Belediye vekilinin temyizi bu nedenle yerinde değildir.

Davacı temyizi yönünden ise davalılar arasında asıl-alt işveren ilişkisi bulunduğunun kabulü hatalıdır.

Aynı gün temyiz incelemesi yapılan İzmir 4.İş Mahkemesinin 26.11.2014 tarih ve 2014/428 E-2014/993 K. sayılı kararı ile davalılar arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu kabul edilmiş, kararın davalı Belediye tarafından temyizi üzerine Dairemizce 01.12.2015 gün ve 2015/11950 E-2015/23904 K sayılı ilamı ile onandığı görülmüştür.

Benzer bir dosyada bu kez davalılar arasındaki ilişkiyi asıl-alt işveren ilişkisi kabul eden yerel mahkeme kararı, Dairemizin 11.05.2015 gün ve 2015/17522 E-2015/8426 K sayılı ilamı ile, “... özellikle davalı Belediye ile davalı Ank-Es Turizm İnş. Temizlik Yemek Bilgi İşlem Mak. Mob. Ltd. Şti. arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunun kabulü gerekirken, asıl-alt işveren ilişkisi olduğu yönündeki mahkeme kabulü hatalı ise de, kararın sadece davalı Belediye Başkanlığı tarafından temyiz edilmiş olması nedeniyle bu husus bozma nedeni yapılamayacağından davalı Belediye vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle...” karar onanmıştır.

Davalılar arasındaki ilişkinin muvazaaya dayandığına dair Dairemizden geçen dosyalar olduğu açıktır. ( Bknz. 11.05.2015 tarih ve 2015/13792 E-2015/8425 K sayılı ilamı)

Dolayısıyla davalılar arasındaki hizmet alım sözleşmesi, davalıların savunmaları, taraf tanıklarının beyanları bir bütün olarak değerlendirildiğinde; davalılar arasındaki sözleşmenin muvazaalı olduğu, davacının davalı Kemalpaşa Belediye Başkanlığının asıl işinde görevlendirildiği, taraflar arasındaki ilişkinin muvazaaya dayandığı iş akdinin geçerli veya haklı nedenle feshedildiğinin davalı tarafça ispat edilemediği anlaşılmakla davacının gerçek işveren Kemalpaşa Belediye Başkanlığının işyerine iadesine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile asıl-alt işveren ilişkisi kabul edilerek alt işveren davalı şirkete iadesine karar verilmesi hatalıdır.

Davalılar arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu anlaşılmakla, muvazaalı bir hukuki muamele ile üçüncü kişinin ızrar edilmesi ona karşı bir haksız eylem niteliğindedir. Üçüncü kişiler muvazaa nedeniyle hakları halele uğratıldığı takdirde haksız fiil sorumluluğuna dayanarak muvazaalı hukuki işlemi yapan taraftan zararının tazminini isteyebilir. Haksız fiil işleyen kimse uygun illiyet bağı çevresine giren bütün zararlardan sorumludur. Ayrıca muvazaa sebebiyle akdin hükümsüzlüğünün ileri sürülmesinin hakkın kötüye kullanılması sayılan hallerde muvazaa ileri sürülemez. İyiniyetli olan davacıya karşı taraf olmadığı muvazaanın ileri sürülmesi mümkün değildir.

Somut olayda muvazaalı işlemin tarafı olan davalı Ank-Es Turizm İnş Temizlik Yemek Bilgi İşlem Mak Mob Ltd Şti‘nin, davacının Kemalpaşa Belediye Başkanlığına süresi içinde başvurması halinde hak kazanacağı 4 aya kadar ücret ve diğer haklarından, davacının Kemalpaşa Belediye Başkanlığı tarafından süresi içinde işe başlatılmaması halinde hakedeceği 4 aylık brüt ücreti tutarındaki tazminat alacağından, daha açık bir anlatımla davalı Şirketin davacının iş akdinin geçersiz nedenle feshi sonucuna bağlı yasal yaptırım sonucu doğan alacağından davalı Belediye ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğu kabul edilmelidir. (HGK.'nun 03.12.2008 T. 2008/9-704 E, 2008/730 K. sayılı kararı)

Bu hukuki olgu karşısında davalılar arasında muvazaa bulunması nedeniyle davacının asıl işveren Kemalpaşa Belediye Başkanlığına iadesine, maddi sorumluluk açısından ise davalıların müştereken ve müteselsilen sorumluluğuna karar verilmesi gerekmektedir.

Bu nedenle, 4857 sayılı İş Kanunun 20.maddesinin 3.fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Yerel mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2 -Davalı Kemalpaşa Belediye Başkanlığı aleyhine açılan işe iade davasının KABULÜ İLE, İşverence yapılan feshin geçersizliğine ve davacının davalı K.. B..ne ait işyerindeki işine iadesine,

3-Davacının yasal sürede işe başvurmasına rağmen işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde davalılarca müştereken ve müteselsilen ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih nedeni ve kıdemi dikkate alınarak 4 (dört) aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4- Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak, davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

5-Alınması gereken 27,70 TL karar harcından peşin ödenen 25,20 TL harcın mahsubu ile kalan 2,50 TL harcın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile Hazine'ye irat kaydına,

5-Alınması gereken 27,70 TL karar harcından peşin ödenen 25,20 TL harcın mahsubu ile kalan 2,50 TL harcın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile Hazine'ye irat kaydına,

6-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 1.500,00 TL avukatlık ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak, davacıya verilmesine,

7- Davacı tarafından yapılan 134,80 TL yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak, davacıya verilmesine, davalı Belediye Başkanlığı'nca tarafından yapılan yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına,

8-Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

9-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, davalı Belediye'den temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,01.12.2015 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20234, Karar No: 2015/6459, Tarih: 11.11.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/20234 E.  ,  2015/6459 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/308953

Dolandırıcılık suçundan sanık H.. A..’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 157/1. maddesi uyarınca 2 yıl hapis ve 2000,00 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına dair Ankara 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/02/2009 tarihli ve 2005/774 esas, 2009/121 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 03/09/2015 gün ve 18120/58337 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16/09/2015 gün ve 2015/308953 sayılı yazısıyla dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteminde;

Dosya kapsamına göre, sanığın diğer sanık Y.. G.. ile birlikte kendisini doktor olarak tanıtarak katılan Ö.. Ö..'ten 5.000 adet gözlük çerçevesi alarak parasını ödemediği şeklinde kabul edilen eylem nedeniyle dolandırıcılık suçunu işlediğine ilişkin, katılan ve tanıkların aynı nitelikte matbu şekilde hazırlanmış dilekçeleri ile diğer sanık beyanı dışında, hükümlülüğüne yeterli hukuka uygun, kuşkudan uzak, kesin, yeterli ve inandırıcı kanıt bulunmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozma, olağanüstü bir yasa yolu olarak 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 ve 310. maddelerinde düzenlenmiş olup, ülke genelinde uygulama birliğini sağlamak ve farklı uygulamalar nedeniyle oluşabilecek hak kayıplarının önlenmesi açısından kabul edilmiş bir kurumdur. Bu denetimin konusunu maddi ve yargılama hukukuna ilişkin esaslı hukuka aykırılıklar oluşturmaktadır. Ancak kesin hüküm otoritesinin korunması zorunluluğu nedeniyle kapsamı dar tutulması gereken bu olağanüstü yola başvurulabilmek için hukuka aykırılık halinin ciddi boyutlara ulaşması gerekmektedir. Nitekim kanun yolunun bu özelliği nedeniyle delillerin takdir ve tercihinde hataya düşüldüğünden bahisle ve takdire ilişkin konularda bu yola başvurulması, sözü edilen olağanüstü kanun yolunun amaç ve kapsamıyla bağdaşmayacaktır.

Bu kapsamda, incelemeye konu kanun yararına bozma isteminde olağan yasa yolu olan temyizde ileri sürülebilecek nedenler gösterilip, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken mahkumiyetine karar verildiğinden bahisle hükmün kanun yararına bozulması istenildiği anlaşılmakla, olağan temyiz yasa yolunun koşulları içerisinde denetlenebilmesi mümkün olan hususların sonradan olağanüstü kanun yolu ile incelenmesi bu yasa yolunun mahiyetine aykırı olması nedeniyle, Ankara 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.02.2009 tarih ve 2005/774 Esas, 2009/121 Karar sayılı kararına yönelik Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 11/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3953, Karar No: 2013/5971, Tarih: 17.04.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/3953 E.  ,  2013/5971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 17.05.2012 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 01.02.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, sulh sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davalı, sulh sözleşmesinin geçersiz olduğunu, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece resmi biçim koşuluna uyulmadığından söz edilerek davanın reddine ilişkin olarak verilen karar Dairemizce ”...davada dayanılan 16.04.2007 tarihli sulh sözleşmesi haricen tanzim edilmiş, ancak sulh sözleşmesinin varlığını taraflar mahkeme huzurunda tekrar ederek ikrar etmiştir. Nitekim, mahkemece de sulh anlaşmasının varlığı tespit edilerek hüküm kurulmuştur. 16.04.2007 tarihli sulh sözleşmesi, açıklanan nedenlerle hüküm ve sonuç meydana getirir. Kaldı ki, İcra ve İflas Kanununun 38. maddesi uyarınca, mahkeme huzurunda ikrar edilen sulh sözleşmeleri ilam hükmündedir. Bütün bunlardan dolayı, sulh sözleşmesinin biçim koşuluna uyulmayarak yapıldığından bahisle davanın reddi doğru olmamıştır. Ancak, 16.02.2010 tarihli belediye başkanlığı yazısında, kamuya ayrılan alanların terkininden sonra taşınmazın ifrazının mümkün olduğu bildirilmiştir. Bu haliyle sulh sözleşmesinin ifa olanağı yoksa da, davacı kendisine ait 955 sayılı parselle tevhit suretiyle ifrazın yapılabileceğini ileri sürdüğünden, mahkemece yetkili merciden bu şekilde bir ifrazın mümkün olup olmadığı sorulmalı, istem bunun sonucuna uygun olarak karara bağlanmalıdır....”gerekçeleri ile bozulmuştur.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, mahkemece ifrazın imar yolu ve park alanına gelen kısımların terkininden sonra mümkün olabileceği, davalının taşınmazından terkine olur vermediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm Dairemizce "... Mahkemece bozmaya uyulmasına rağmen bozma ilamında belirtildiği şekilde sulh anlaşmasına konu taşınmaz parçasının davacı taşınmazıyla tevhidin halini gösterir bilirkişiye hazırlattırılmış kroki ile birlikte ifraz olanağının bulunup bulunmadığı araştırılmamış kroki eklenmeden sadece taraf taşınmazlarında ifrazın olanaklı olup olmadığı sorulmuştur" Gekçesi ile bozulmuştur.

Hüküm Dairemizce "... Mahkemece bozmaya uyulmasına rağmen bozma ilamında belirtildiği şekilde sulh anlaşmasına konu taşınmaz parçasının davacı taşınmazıyla tevhidin halini gösterir bilirkişiye hazırlattırılmış kroki ile birlikte ifraz olanağının bulunup bulunmadığı araştırılmamış kroki eklenmeden sadece taraf taşınmazlarında ifrazın olanaklı olup olmadığı sorulmuştur" Gekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece bu bozma kararına uyulmuş, uzman bilirkişiden ek rapor alınmış ifraz ve tevhidin mümkün olup olmadığı konusu Belediye Başkanlığına sorulmuş, Belediye Başkanlığının 28.08.2012 ve 28.11.2012 tarihli cevabi yazılarında bilirkişinin ek raporunda gösterildiği üzere imar planı doğrultusunda kamusal alanın belediyeye bedelsiz terkinden sonra, tevhit suretiyle ifrazın uygun olacağı bildirilmiştir. Bu cevap üzerine mahkemece yine davalının taşınmazından terkine olur vermediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece bozma ilamlarına uyulmasına rağmen bozma gereği yerine getirilmemiştir. Belediye Başkanlığının yazılarından dava konusu yerin ifraz ve tevhidinin mümkün olduğu anlaşılmaktadır. Ancak Belediye bu işlemi yapmak için kamu alanlarının bedelsiz terkini şart koşmaktadır. Belediye tarafından 3194 sayılı İmar Kanunu uyarınca yapılacak olan imar uygulaması sırasında kamuya ait bölümlerin terkini her zaman mümkündür. Davada dayanılan 16.4.2007 tarihli sulh sözleşmesi haricen tanzim edilmiş, ancak sulh sözleşmesinin varlığını taraflar mahkeme huzurunda ikrar etmişlerdir. Mahkemecede sulh sözleşmesinin varlığı tespit edilerek hüküm kurulmuş olduğundan bu sözleşme uyarınca sadece 400,97 m2 yer ile ilgili ifraz ve tevhit krokisi hazırlattırılarak Belediye'ye gönderilmeli ve Belediye Encümenince alınacak karar ile kamu alanına ayrılacak kısımlar da dikkate alınarak ifraz ve tevhit mümkün olup olmadığı saptanarak sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Ayrıca sulh sözleşmesine konu olan alan 400,97 m2 olmasına rağmen dosya içinde bulunan bilirkişi raporlarında yüzölçümünün farklı olması karşısında raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesinin düşünülmemesi de

doğru görülmemiştir. Önceki bozma ilamı gereği yerine getirilmeksizin eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı olduğu üzere davanın reddi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, istek halinde temyiz harcının yatırana iadesine, 17.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8717, Karar No: 2014/14328, Tarih: 16.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/8717 E.  ,  2014/14328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet, atılı diğer suçlardan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlar 5271 sayılı CMK.nın 231/12. maddesi uyarınca itirazı kabil kararlardan olup temyizi mümkün olmaması ve itiraz merciince bu hususta bir karar verilmesi nedeniyle temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ve 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİYLE, incelemenin sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yeralan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK.nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmaya gerektirmiş, sanık ve müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11261, Karar No: 2015/11045, Tarih: 02.03.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/11261 E.  ,  2015/11045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5271 sayılı CMK'mın 260/1.maddesi gereğince, suçtan doğrudan zarar gören kurum olan ... ve ... Piyasası Düzenleme Kurumunun davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunduğu gözetilerek yapılan incelemede;

1- Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4.maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- Açılan kamu davasına katılma ve hükmü temyize hakkı bulunan ... ve ... Piyasası Düzenleme Kurumu duruşmalara çağrılmaksızın yokluğunda karar verilmesi,

3- Sanık hakkında tayin edilen adli para cezasının taksitle tahsiline karar verilirken. 5237 sayılı TCK.nun 52/4. maddesi hükmüne aykırı olarak ve infazda tereddüt oluşturacak şekilde taksit aralığının karar yerinde gösterilmemesi,

4- Sanık hakkında hükmolunan doğrudan gün adli para cezasının, günlüğü 20 TL üzerinden hesaplanması sırasında tatbik maddesi olan TCK.nun 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı olup, O yer Cumhuriyet Savcısı, müşteki ... Piyasası Düzenleme Kurumu vekilinin ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 02.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9307, Karar No: 2024/736, Tarih: 21.02.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/9307 E.  ,  2024/736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii,

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, TCK'nın 22/6. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; Ankara Trafik İhtisas Dairesi raporunun esas alınarak karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, sanığın asli kusurlu, sulama kanalının bakım ve denetim yükümlülüğünü üstlenen DSİ'nin kusuru olmadığına ilişkin bu raporun eksik inceleme sonucu hazırlandığına, olay yeri inceleme raporunda yolun kuzey tarafındaki tel örgünün daha önceden yolu kapattığı ancak tel örgünün şuanda açık olduğu ve yolu kapatmadığının tespit edildiği, kanal etrafında gerekli önlemlerin alınmadığı, bu nedenle kanalı yapan ve işleten DSİ'nin sorumlu olduğu, yerinde inceleme yapılmadığı, kanalın bakım ve onarımından sorumlu olan DSİ gerekli tedbirleri almamışken müvekkilinin asli kusurlu addedilmesinin hakkaniyete aykırı olduğu ve kararın sanığa asli kusur yüklenen rapor yönünden bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; sanığın dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı hareketleri neticesinde kızı olan ...'nin ölümüne neden olduğu ancak taksirli hareketi sonucu neden olduğu neticenin, sanığın kişisel ve ailevi durumu bakımından, artık bir cezanın hükmedilmesini gereksiz kılacak derecede mağdur olmasına yol açtığı değerlendirilerek TCK'nın 22/6. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

IV. GEREKÇE ve KARAR

Dosya içeriğine göre, 07.08.2014 günü saat 06.20 sıralarında sanık ...'nin eşi, çocukları ve kardeşiyle birlikte sevk ve idaresindeki traktörünün arkasına üç adet römork takmak suretiyle DSİ'ye ait sulama kanalı etrafında bulunan Kumluca Köprüsüne giden servis yolu üzerinde seyir halinde oldukları sırada, iniş eğimli virajlı olay mahalline geldiğinde aracının arkasına takılı üç adet römorkun kayarak sulama kanalına düşmesi sonucu ikinci römorkta oturan kızı ...'nin suda boğulma sonucu öldüğü, DSİ Genel Müdürlüğünce kazanın olduğu yolun, kanalın temizlik, bakım ve onarımı için kullanılan servis yolu olduğu ve tel çit ile umumi kullanıma kapatıldığı, ancak tel çitin kişi ya da kişilerce tahrip edilerek yolun kullanıldığının belirtildiği, olay yerinde yapılan incelemede virajın iniş yerinde tel örgülü beton direğin sökülmüş halde bulunduğu, yan tarafında üç adet direk ... olduğu, iniş eğimli yoldan kanala doğru giden 28 metre traktör lastik izinin tespit edildiği, hükme esas alınan Ankara Trafik İhtisas Dairesi raporunda, sanığın aracının arkasına üç adet römork takmış halde gayrinizami biçimde seyri sırasında aracının hızını seyrettiği yol durumu ve aracın teknik özelliklerine göre ayarlamaması, iniş eğimli ve virajlı yoldan inip servis yoluna döndüğü sırada kendisinin beyanından da anlaşıldığı üzere aracının en arkasına takılı römorkun iniş sırasında ivmelenip öndeki römorkları ötelemesi ve yolun sağ tarafına savrulup kanala düşmesine sebebiyet verdiği olayda asli kusurlu olduğu, kazanın oluşunda herhangi bir kurum veya kuruluşun kusursuz olduğunun belirlendiği olayda,

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, sanığın kızının ölümüne neden olduğu anlaşılmakla, Seydişehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.02.2024 tarihinde karar verildi.