muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4222, Karar No: 2025/1437, Tarih: 14.04.2025

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, taraflar arasında 11.08.2015 tarihli "çatı yalıtım işleri malzeme ve işçilik sözleşmesi" başlıklı eser sözleşmesi düzenlendiği, dosyaya sunulan 30.11.2015 tarihli ve 1 nolu hakediş tutanağında tarafların imza ve onayı bulunmadığı ancak 19.03.2016 tarih ve 2 no'lu hakediş tutanağında taraf şirketlerin yetkililerinin imza ve onayları mevcut olmakla bilirkişi ikinci ek raporunda da tespit edildiği üzere söz konusu hakediş tutanaklarının kümülatif yönden birbirinin devamı olduğunun kabulü gerektiği, söz konusu hakediş tutanaklarının davacı tarafından sözleşme kapsamında yapılan imalatlar yönünden mutabakat niteliğinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu, davacının ifasını üstlendiği ince işlerin aşırı yağış sebebiyle ertelenmesi nedeniyle oluşan toplam iş gücü kaybı bedeli olan 5.339,25 USD ile davacı şirketin hakedişlerinden kesilmesi noktasında taraflar arasında mutabakat olan, toplam 30.961,28 USD'nin davacının talep edebileceği bakiye hakediş bedelinden mahsubu gerektiği, davacının bakiye hakediş alacağı miktarı olan 131.217,49 USD'den söz konusu kalemlerin ayrı ayrı mahsubu sonucunda davacı taşeronun davalı yükleniciden bakiye 94.916,46 USD hakediş alacağının mevcut olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 94.916,46 USD alacağın dava tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanun’un 4/a gereğince devlet bankaları tarafından USD cinsinden açılan bir yıl vadeli hesaplara uygulanan en yüksek mevduat faizi oranındaki faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; 21.03.2016 tarihli 2 no'lu hakedişin davacı adına temsil ve hakediş imzalama yetkisi bulunmayan A. ... tarafından imzalandığını, davacı tarafın işleri yetiştirememesi üzerine taraflarca bir araya gelinerek 18.04.2016 tarihli protokolün düzenlenerek davacı tarafın işi 23.04.2016 tarihine kadar tamamlayacağını taahhüt ettiğini, ancak davacı tarafın protokol tarihi olan 18.04.2016 tarihi itibariyle işçileri ile ilişik keserek işi tamamen bıraktığını, bunun üzerine taraflarca bir araya gelinerek 27.04.2016 tarih ve 3 no'lu hakedişin düzenlendiğini, bu hakedişe ilişkin olarak ... tarafından aynı gün saat 9.28’de davacı şirket yetkilisi ...’e mail atılarak hakedişin imzalanmasının talep edildiğini, ancak merkez ofisten hakedişin hatalı olduğu uyarısı yapılması üzerine ... tarafından 12.04’te davacı şirket yetkilisi ...’e tekrar mail atılarak şantiye teknik ofisin bilgisinde olmayan ödemelerin mevcut olduğu, bu ödemeler işlenerek hakedişlerin revize edileceği, gönderilen hakedişin dikkate alınmaması gerektiğinin bildirildiği, 28.04.2016 tarihinde saat 13.31’de ... tarafından davacı şirket yetkilisi ...’e 2 ve 3 nolu final hakedişin Carlisle firmasına yapılan 100.649,00 USD ödemenin ve 01.04.2016 tarihinde davacı şirkete yapılan 15.000,00 USD ödemenin düşülmemesi nedeniyle 2 sebepten dolayı hatalı olduğu bildirilerek 2 nolu final hakedişin gönderildiğini, alacağın hakedişte yazıp yazmamasının hukuk aleminde alacağın sona erdiği veya mevcut olmadığı anlamına gelmeyeceğini, davacının nam ve hesabına Carlisle firmasına ödenen mebran malzemesi bedeli 100.649,00 USD'nin davacının hakedişinden mahsup edilmesi gerektiğini, buna ilişkin dekont ve faturanın dosyaya sunulduğunu, 2 ve 3 no'lu hakedişlerde sehven bu miktarın düşülmediğini, davacının işçilerine ödeme yapamaması nedeniyle 01.04.2016 tarihinde 15.000,00 USD avans ödendiğini, bunun da sehven hakedişe yazılmadığını, banka dekontu ile yapılan bu ödemenin de mahsup edilmesi gerektiğini, davacının süresinde işi teslim edememesi nedeniyle sözleşmenin 19.2 maddesi gereğince 45.817,98 USD gecikme cezası ödemesi gerektiğini, davacı yetkilisinin gecikmeyi kabul ettiğini, davacı şirketin alt taşerona gönderdiği 14.04.2016 tarihli ihtarnamede şantiyede yeteri kadar işçi bulundurulmadığından dolayı çatıdaki kaplama işlerinin yapılamadığını, bazı binaların yalıtım işlerinin başka firmaya verildiğinin ikrar edildiğini, davacı işçilerinin pasaportlarının süresinde teslim edilmemesi nedeniyle sözleşmenin 14.2 maddesi gereğince 233.200,00 USD gecikme cezası ödenmesi gerektiğini, davacının 14.04

.04.2016 tarihli ihtarnamede şantiyede yeteri kadar işçi bulundurulmadığından dolayı çatıdaki kaplama işlerinin yapılamadığını, bazı binaların yalıtım işlerinin başka firmaya verildiğinin ikrar edildiğini, davacı işçilerinin pasaportlarının süresinde teslim edilmemesi nedeniyle sözleşmenin 14.2 maddesi gereğince 233.200,00 USD gecikme cezası ödenmesi gerektiğini, davacının 14.04.2016 tarihli taşerona gönderdiği ihtarla bu hususu ikrar ettiğini, kararların eksik, şekli ve görünüşte gerekçe oluşturularak yazıldığını, bölge adliye mahkemesi kararında istinaf gerekçelerine hangi nedenle itibar edilmediğini açıklanmadığını, delil listesinde yemin deliline başvurulduğunu, mahsup itirazlarının araştırılması adına yemin teklif etme haklarının bulunduğunun hatırlatılmaması, yemin teklifi hakları kullandırılmadan karar verilmesinin hatalı olduğunu beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki eser sözleşmesi uyarınca düzenlenen hakedişler kapsamında davacı yüklenicinin ödenmeyen bakiye hakediş alacağının tahsili istemine ilişkindir. Davacı yüklenici, davalı iş sahibidir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3. maddesi hükmünde, "Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli yazılır." hükmü bulunmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesinin (c) bendinde, kararın “Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri” içermesi gerektiği açıkça ifade edilmiştir.

Mahkeme kararlarının taraflar, bazen de ilgili olabilecekleri başka hukuki ihtilaflar yönünden etkili ve bağlayıcı kabul edilebilmeleri, başka bir dava yönünden kesin hüküm, kesin veya güçlü delil oluşturup oluşturamayacağı gibi hukuksal değerlendirmeler de bu kararların yukarıda açıklanan nitelikte bir gerekçeyi içermesiyle mümkündür. Gerekçeye ilişkin hükümler, kamu düzeni ile ilgilidir ve gözetilmesi kanun ile hâkime yükletilmiş bir ödevdir.

Davalı cevap dilekçesinde ve temyiz dilekçesinde kalem kalem belirttiği alacakları bulunduğunu davacının alacağından takas edilmesi gerektiğini savunmuştur. Mahkemece hükme esas alınan raporda tarafların onay ve kabulünde olan hakediş belgeleri üzerinden sonuca gidilmiştir.

Bilirkişi heyetinin 06.07.2020 tarihli ikinci ek raporunda; verilen sürelerin süre uzatımı olmadığı ve işin tesliminde gecikme meydana geldiği kabul edildiği takdirde sözleşmenin 19.2 maddesinde göre gecikme cezası tutarı 41.403,37 USD olacağı, sözleşmenin 14.2 maddesi uyarınca işçilerin pasaportların geç teslimi nedeniyle sözleşme gereği 233.200,00 USD borcu olduğu yönündeki takas beyanının takdirinin mahkemeye ait olduğu, davalının işçilerin mağdur olmaması için 15.000,00 USD ödeme yaptığı yönündeki iddiası yönünden söz konusu ödemenin tarafların onay ve kabulünde olan 3 no'lu hakediş içeriğinde bulunmadığı, bu tutarın davacı alacağından kesilip kesilmemesi hususundaki takdirinin mahkemeye ait olduğu belirtilmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında; mahkemelerin kararlarının gerekçeli olması ve belli unsurları taşıması Anayasal ve yasal zorunluluk olup mahkemece kararda davalının gecikme cezası alacağı, üçüncü firmaya yapılan malzeme bedeli ödemesi, işçiler için yapılan avans ödemesi ile işçilerin pasaportlarının geç teslimi nedeniyle alacak iddialarıyla ilgili davalının talepleri hususunda gerekçeye yer verilmemiştir.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş, yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler ve ilkeler gözetilerek anlaşılabilir ve denetlenebilir nitelikte tarafların iddia ve savunmalarında belirttikleri hususlar ile davalının cevap dilekçesinde ileri sürdüğü takas talepleri yönünden yeterli gerekçeyi içeren bir karar vermek olmalıdır.

VI. KARAR

Bu durumda mahkemece yapılacak iş, yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler ve ilkeler gözetilerek anlaşılabilir ve denetlenebilir nitelikte tarafların iddia ve savunmalarında belirttikleri hususlar ile davalının cevap dilekçesinde ileri sürdüğü takas talepleri yönünden yeterli gerekçeyi içeren bir karar vermek olmalıdır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgilisine iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.04.2025 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23238, Karar No: 2014/4373, Tarih: 24.02.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/23238 E.  ,  2014/4373 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 02/07/2013

Numarası : 2012/264-2013/469

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2.Davacı vekili, davacının 30.04.2004-07.08.2008 tarihleri arasında çalıştığını, sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının istifa ederek işten ayrıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece herhangi bir gerekçe gösterilmeksizin iş akdinin işveren tarafından haksız feshedildiği kanaatine varılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda Mahkemece hiçbir gerekçe ve delil tartışması yapılmaksızın feshin haksız olduğu kabul edilmiştir.

Anayasanın 141 inci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması zorunludur.

Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297 nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır.

Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur.

Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır.

Davalı işveren davacının istifa ettiğini iddia etmiştir. Davacı vekili 23.12.2011 tarihli dilekçesi ile istifa dilekçesindeki imzanın davacıya ait olmadığını savunmuştur. Mahkemece neden istifa dilekçesine itibar edilmediğine dair hiçbir gerekçe gösterilmediği gibi, davacının inkarına rağmen istifa dilekçesi üzerinde imza incelemesi de yaptırmamıştır.

Mahkemece eksik inceleme ile ve açık kanun hükümlerine rağmen gerekçesiz karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

3.Kabule göre de, dava tamamen kabul edildiği halde hüküm fıkrasında kısmen kabulüne denilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 17.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2497, Karar No: 2023/4195, Tarih: 22.03.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/2497 E.  ,  2023/4195 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1587 E., 2022/4181 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 42. ... Mahkemesi

SAYISI : 2021/942 E., 2022/30 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararı ortadan kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre dava konusu fazla çalışma ve kısa çalışma primi alacaklarının 31.03.2011-29.12.2015 tarihleri arasındaki dönem için talep edildiği, 29.12.2015 tarihinden sonraki dönem yönünden uyuşmazlık bulunmadığı ve bu suretle somut dosyada verilen hükmün, temyiz sınırını aşacak mahiyette ileriye yönelik bir etkisinin olmadığı anlaşılmakla; reddedilen ve temyize konu edilen miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3721, Karar No: 2010/4954, Tarih: 28.04.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/3721 E.  ,  2010/4954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       : İZMİR 7. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ       : 28/12/2009

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacı Hazine, 25 sayılı parselin kısmen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını ileri sürerek, tapusunun iptalini, elatmanın önlenmesini ve muhdesatın yıkımını istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Davanın kabulüne ilişkin olarak verilen kararı, Dairece; kıyıda kalan kısım yönünden davanın kabulünün kural olarak doğru olduğu, ancak intifa hakkı sahibine yönelik dava açılması için süre verilmesi, açıldığı takdirde birleştirilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak eksiklik giderilmiş ve davanın kabulüne karar verilmiş, bu kez de anılan karar 5841 Sayılı Yasa uygulaması yönünden bozulmuş, mahkemece bozmaya uyulmak suretiyle hak düşürücü süre yönünden dava reddedilmiştir.

Karar, Hazine tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi. raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Yasa'dan kaynaklanan tapu iptali isteğine ilişkindir.

Mahkemece, Daire bozma ilamına uyularak 5841 Sayılı Yasa kapsamında yapılan değerlendirme sonucunda hak düşürücü süreden davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, çekişmeli 25 parsel sayılı taşınmazın ifrazen geldiği 66 ada 1 sayılı ana kadastral parselin kadastro tespitinin 18.03.1947 tarihinde kesinleştiği görülmektedir.

Somut olayda, taşınmazın bir kısmının 28.11.1997 gün, 5/3 Sayılı İnançları Birleştirme Kararı doğrultusunda belirlenen kıyı-kenar çizgisine göre kıyıda kaldığı saptanmış ise de; 5841 Sayılı Yasa ile değişik 3402 Sayılı Yasa'nın 12. maddesine göre, kadastro tespitinin kesinleştiği 18.03.1947 tarihten itibaren davanın açıldığı 17.01.2002 tarihine kadar 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği anlaşıldığından, davanın reddedilmesinde bir isabetsizlik yotur. Hazinenin bu yöne değinen temyiz itirazı yerinde değildir, reddine.

Ancak hemen belirtilmelidir ki, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Bir taraf dava açıldığı andaki mevzuat ve içtihat çerçevesinde davasında haklı bulunduğu halde dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da İnançları Birleştirme Kararı nedeniyle davayı kaybederse yargılama giderlerinden  sorumlu  tutulamaz. Anılan bu kural yargısal uygulamada da kararlılık kazanmıştır (Baki Kuru, Hukuk Usulü Muhakemeleri 5. cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21/12/1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12/09/1977, 5445/5655 dipnot 161: 10.HD 24/02/1976, 6296/1297). Bunun yanında, avukatlık ücreti de yargılama giderlerinden sayılır (29.05.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı). Hal böyle olunca, çekişmeli taşınmazın kısmen kıyıda  kaldığının saptanmış olması karşısında, tarafların haklılık durumları dikkate alınarak yargılama giderlerine ve avukatlık ücretine ayrıca davalı aleyhine maktu harca hükmedilmesi gerekirken, değinilen hususlardan tamamen Hazinenin sorumlu tutulması doğru değildir.

Hazinenin temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 28.04.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25986, Karar No: 2015/688, Tarih: 15.01.2015

**12. Hukuk Dairesi         2014/25986 E.  ,  2015/688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı .... tarafından, borçlu..... hakkında ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla icra takibine başlandığı, İİK.nun 150/b maddesi uyarınca ipotekli taşınmazda kiracı olan.....'ne kira bedellerini icra dosyasına ödemesi için muhtıra gönderildiği, adı geçen üçüncü kişinin kira bedellerini icra dairesine ödememesi üzerine kiracı şirket hakkında İİK'nun 356. maddesi gereğince haciz kararı alındığı, 3. kişinin kira borcunun olmadığını bildirmesi üzerine, icra müdürlüğünün 28.09.2009 tarihli kararı ile yapılan haciz işlemlerinin kaldırılmasına karar verildiği, bu kez alacaklı vekili tarafından icra müdürlüğü kararının iptali istemiyle icra mahkemesine başvurulduğu, mahkemece HMK'nun 150. maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

İİK'nun 18/son maddesinde; "İcra mahkemesi aksine hüküm bulunmayan hallerde şikayet konusu işlemi yapan icra dairesinin açıklama yapmasına ve duruşma yapılmasına gerek olup olmadığını takdir eder; duruşma yapılmasını uygun gördüğü takdirde ilgilileri en kısa zamanda duruşmaya çağırır ve gelmeseler bile gereken kararı verir..." hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda alacaklı vekilinin icra mahkemesine başvurusu İİK.nun 16. maddesi kapsamında şikayet niteliğinde olup, şikayetçi alacaklı vekilinin geçerli bir mazeret bildirmemiş ve duruşmaya gelmemiş olması, HMK'nun 150/1. maddesine göre dosyanın işlemden kaldırılmasını ve sonuçta aynı maddenin 4. fıkrası uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesini gerektirmez.

Mahkemece, başvurunun şikayet niteliğinde olduğu gözetilerek, İİK'nun 18/son maddesine göre, taraflar gelmeseler bile inceleme yapılıp şikayetin sonuçlandırılması gerekirken, olayda uygulama yeri olmayan gerekçe ile HMK'nun 150/4. maddesine göre davanın açılmamış sayılması yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19162, Karar No: 2022/15279, Tarih: 07.11.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/19162 E.  ,  2022/15279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde:

14/04/2011 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.500,00 TL adli para cezasına ilişkin hükümlerin, cezaların türü ve miktarları itibariyle temyizleri mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk ... ve ... hakkında nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suçların suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK’nın 53/4. maddesi uyarınca aynı maddenin birinci fıkrasındaki hak yoksunluklarının uygulanamayacağının gözetilmemesi,

2-TCK'nın 58/5. madde ve fıkrası uyarınca suça sürüklenen çocuk ... hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiileri ile suça sürüklenen çocuk ...’in temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar ... ve Ahmet Özgün’e ilişkin hüküm fıkralarından “TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına” ilişkin bölümler ile suça sürüklenen çocuk ...’e ilişkin hüküm fıkralarından TCK’nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin” kısımlara çıkartılarak, diğer yönleri usûl ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

III-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Suça sürüklenen çocuk ...’e yüklenen ve 5237 sayılı TCK'nın 151/1, 31/3. maddelerine uyan mala zarar verme suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Kanunun 66/1-e, 66/2. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık asli zamanaşımının, karar tarihi olan 14.04.2016 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,