muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/24426, Karar No: 2014/9270, Tarih: 13.05.2014

II- Sanık hakkında “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kurulan hükme yönelik sanığın temyiz itirazlarına gelince;

Düzenlenen son fatura tarihine göre suç tarihinin 07.11.2005 tarihinde son bulduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında ortağı olduğu şirket adına diğer sanık ile fikir ve eylem birliği içerisinde sahte fatura düzenlediği iddiasıyla sahte fatura düzenlemek suçundan cezalandırılması talebiyle açılan davada, sanığın aşamalardaki savunmalarında şirketle ilgisi bulunmadığı, isim benzerliği nedeniyle hakkında dava açılmış olabileceğini söylemesi, yargılama aşamasında “09.01.1998 tarihli limited şirket hisse devir sözleşmesi” ndeki sanık adına atılı imzanın aidiyetine ilişkin alınan bilirkişi raporunda, belgedeki imzanın sanığa ait olmadığının belirtilmesi, yine bu sözleşmede yer alan kimlik bilgileri ile sanığın bilgilerinin uyuşmaması, vergi suçu/tekniği raporlarında şirket ortağı ...'nun açık kimlik bilgilerine ulaşılamadığının belirtilmesi, soruşturma aşamasında sorulduğunda vergi dairesince; şirketin tarh dosyasında ...'nun açık kimlik bilgilerinin bulunmadığı ancak VEDOP üzerindeki bilgilerin gönderilmesi üzerine bu bilgilere göre sanık hakkında dava açılmış olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın savunmasının ve bunu destekleyen delillerin aksine yüklenen suçtan cezalandırılmasını gerektirir kanıt bulunmadığı gözetilmeden anılan suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine hükmolunması,

Kabule göre de;

2- Dosya kapsamına göre, yüklenen suç tarihinin en son 07.11.2005 olduğu, bu itibarla bu tarihte yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK hükümlerinin tatbiki gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde suç tarihinde yürürlükte bulunmayan 765 sayılı TCK hükümlerine göre uygulama yapılması,

3- 765 sayılı TCK hükümlerinin tatbiki ile uygulama yapıldığı halde, verilen cezanın seçenek yaptırımlara çevrilmemesine ilişkin kısımda 5237 sayılı TCK'nun 50. maddesinden bahsedilmek ve ertelemenin 5237 sayılı TCK'nun 51. maddesi uygulanmak suretiyle karma şekilde yapılması,

4- Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.06.2008 gün 2008/7-133-162 sayılı kararında açıklandığı üzere, koşullu bir düşme nedeni oluşturan "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" müessesesinin objektif koşulların varlığı halinde, CMK'nun 231/7. maddesi uyarınca diğer kişiselleştirme hükümlerinden önce ve re'sen mahkemece değerlendirilmesi gerektiği cihetle, sabıkasız sanık hakkında suçtan kaynaklanan zararın giderilip giderilmediği araştırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, "atılı suçun niteliği, hak ve nesafete uymaması gözönüne alınarak keza, verilen hapis cezası ertelendiğinden ve bu nedenle yasal imkan bulunmadığından ve ayrıca takdiren" denilmek suretiyle yasal ve yeterli gerekçe olmadan yazılı şekilde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçu yönünden aleyhe temyiz bulunmadığından ceza miktarı itibariyle sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 13.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13180, Karar No: 2014/21632, Tarih: 27.11.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/13180 E.  ,  2014/21632 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 14/05/2014

Numarası : 2013/929-2014/377

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının emeklilik hakkını kazanması sebebiyle 5620 sayılı Kanununun gerekçe gösterilerek davalı tarafından iş sözleşmesinin feshedildiğini belirterek ihbar tazminatının hüküm altına alınmasını telep etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İhbar önelleri ve ihbar tazminatı yönlerinden taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İş sözleşmesi taraflara sürekli olarak borç yükleyen bir özel hukuk sözleşmesi olsa da, taraflardan herhangi birinin iş sözleşmesini bozmak için karşı tarafa yönelttiği irade açıklamasıyla ilişkiyi sona erdirmesi mümkündür.

Fesih hakkı iş sözleşmesini derhal veya belirli bir sürenin geçmesiyle ortadan kaldırabilme yetkisi veren bozucu yenilik doğuran ve karşı tarafa yöneltilmesi gereken bir haktır.

Fesih bildirimi karşı tarafa ulaştığı anda sonuçlarını doğurur. Ulaşma, muhatabın hâkimiyet alanına girdiği andır.

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir neden olmaksızın ve usulüne uygun bildirim öneli tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır. Buna göre, öncelikle iş sözleşmesinin Kanunun 24 ve 25. maddelerinde yazılı olan nedenlere dayanmaksızın feshedilmiş olması ve 17. maddesinde belirtilen şekilde usulüne uygun olarak ihbar öneli tanınmamış olması halinde ihbar tazminatı ödenmelidir. Yine haklı fesih nedeni bulunmakla birlikte, işçi ya da işverenin 26. maddede öngörülen hak düşürücü süre geçtikten sonra fesih yoluna gitmeleri durumunda, karşı tarafa ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü doğar.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olması nedeniyle, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. İşçinin 1475 sayılı Yasanın 14. maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi nedenlerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olması nedeniyle, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. İşçinin 1475 sayılı Yasanın 14. maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi nedenlerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

Somut olayda, davacı vekili iş akdinin davalı tarafça 5620 sayılı Kanunu gerekçe gösterilerek feshedildiğini iddia etmiş ise de; dosya kapsamından davacının 10.1.2012 tarihli dilekçesi ile 14.1.2012 tarihi itibariyle emeklilik sebebiyle akdi feshettiği ve davalıdan kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti ödenmesini talep ettiği, işverence anılan dilekçe üzerine akdin feshi sonrası alacakların ödemesine dair sürecin başlatıldığı anlaşılmaktadır. Şu hale göre davacının 10.1.2012 tarihli fesih bildirimi ve alacaklarının ödenmesine dair talebinden önce işverence davacı işçiye yönelen bir fesih bildirimine rastlanmamış olmakla akdi emeklilik sebebiyle davacının feshettiği kabul edilerek ihbar tazminatı talebinin reddi yerine yazılı gerekçeyle kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 27.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1285, Karar No: 2012/4270, Tarih: 19.03.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/1285 E.  ,  2012/4270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi(icra)

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, itirazın kaldırılması ve temerrüt nedeni ile kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece, taraflar arasında elden yapılan ödemeler teamül haline geldiğinden, uyuşmazlığın çözümü yargılamayı gerektirdiğinden, davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davalının 05.06.2009 tarihli sözleşme ile kiracı olduğunu, 2009 yılı Temmuz ayından 2010 yılı Temmuz ayları arası 13 aylık 280-TL üzerinden 3.640-TL kira borcunu ödemediği için icra takibi yapıldığını, ödeme emrine itiraz edildiğini, mutfak dolabı yapılması için 2.500-TL kısmı davalı kiracıya ve 2.500-TL kısmı davacıya ait olmak üzere 5.000-TL ye anlaşıldığını, davalı kendisine düşen 2.500-TL kısmı ödemediği için, davacı tarafından icra kanalı ile alacaklılara ödenmek zorunda kalındığını, davalının kira bedellerini bugüne kadar ödemediğinden, toplam 3.640-TL kira bedelinin tahsilini ve temerrüt nedeni ile tahliyesini istemiştir. Davalı, mutfak dolabını yaptırdığını ve iki taksit halinde 560-TL ödediğini, evin batarya ve musluklarını taktırdığını bu konuda anlaşmaları bulunmadığını, kiralayanın bir akrabasına 1.500-TL ve davacının oğluna elden ödemeler yaptığını, ilk bir yıllık kirayı mutfak dolabı ile ödediğini ve son bir yıldır kira parası ödemediğini kabul ettiğini bildirerek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, davalının itirazında mutfak dolapları yapımı için 2.500-TL ödenip 9 aylık kira parasına sayıldığını, elden bir kısım ödemeler yapıldığının bildirildiğini, elden ödeme yapılması konusunda taraflar arasında teamül oluştuğunu, İİK 68 anlamında belge ile ispatının mümkün olmadığını, ancak ödemeler yapıldığından dar yetkili mahkemede inceleme mümkün olmayacağı için, işin halli yargılamayı gerektirdiğinden davanın reddine karar verilmiştir.

Takibe ve davaya dayanak yapılan 05.06.2009 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesi hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmeyle, kira bedelinin her ayın 5.gününe kadar banka hesabına veya elden aylık 280-TL olarak ödeneceği, mutfak dolaplarının yapımı için 2.500-TL harcandığı, bu paranın 9 aylık kira parasına sayıldığı, kira parasının 9 ay sonra mal sahibine ödeneceği kararlaştırılmıştır. Tarafların serbest iradeleriyle kararlaştırılan bu hususlar geçerli olup, tarafları bağlar. Davacı 26.07.2010 tarihli takip talebi ile 2009 yılı Temmuz ayından 2010 yılı Temmuz ayı dahil 13 aylık kira bedeli aylık 280-TL üzerinden toplam 3.640-TL alacağın ve 182-TL işlemiş faizin tahsilini istemiştir. Ödeme emri davalıya 02.08.2010 tarihinde tebliğ edilmiştir.

Davalı mutfak dolabını yaptırdığını ve elden ödemeler yaptığını bildirerek itiraz etmiştir. Bu durumda kira ilişkisi ve kira miktarı kesinleşmiştir. Davalı kira borcunu ödediğini yargılamada kanıtlayamamıştır.

Ancak, kira sözleşmesinin ödemeler bölümünde 9 aylık kira bedeline karşılık olarak 2.500-TL ödendiği yazılıdır. Bu miktar 9 aylık kira bedeli karşılığı olarak ödenmiştir. 9 aylık kira bedelinin ödendiği sözleşmeyle belirlendiğine göre, 05.02.2010 tarihine kadar olan kira parasından davalı sorumlu değildir. 2010 yılı Mart ayından 2010 yılı Temmuz ayları kira parasının ödendiği İİK.nun 68. maddesinde yazılı belgeler ile davalı tarafından kanıtlanamadığından, bu ayların kira parasına ilişkin itirazın kaldırılması, takibin devamı ve temerrüt nedeni ile tahliye kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde uyuşmazlığın çözümü yargılama gerektirdiğinden, davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ;Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 19.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4874, Karar No: 2018/201, Tarih: 24.01.2018

**2. Ceza Dairesi         2017/4874 E.  ,  2018/201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dairemizin 22/03/2017 tarihli kararıyla 25/09/2010 tarihinde öldüğü anlaşılan katılan ...'ın yasal mirasçılarına gerekçeli hükmün tebliğinin istendiği, katılanın yasal mirasçılarından ...'a gerekçeli hükmün MERNİS adresine 27/04/2017 tarihinde muhatabın “askerde” olduğu belirtilerek Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince tebliğ yapıldığının anlaşılması karşısında; dosya içeriğinden ...'ın gerekçeli kararın tebliği tarihinde asker olup olmadığı kesin olarak anlaşılamadığından, ...'ın hangi tarihlerde askerlik yaptığının ilgili askerlik şubesinden sorulması suretiyle tespit edilmesi, tebliğ tarihinde (27/04/2017 tarihinde) ...'ın asker olduğunun belirlenmesi halinde ise tebliğin, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 14/1. maddesi ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 22. maddesi hükümleri uyarınca kıta komutanı ve kurum amiri gibi en yakın üste yapılması yerine yasal mirasçıya bilinen adresinde yapılan tebliğ işlemi geçersiz olacağından, gerekçeli kararın usulüne uygun olarak ...'a tebliğinin yapılarak, verildiği takdirde temyiz dilekçesi de eklenerek ve ek tebliğname de düzenlenerek incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 24/01/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5846, Karar No: 2019/12866, Tarih: 28.11.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/5846 E.  ,  2019/12866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun, kendisine yakın yaşta bulunan mağdure ile rızasıyla cinsel ilişkiye girmesi eylemine ilişkin yapılan yargılama sırasında İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kuruluna sevk edilerek muayenesi yapılan mağdure hakkında düzenlenen 10.12.2014 günlü raporda maruz kaldığı olaydan dolayı travma sonrası stres bozukluğu ve depresyon tanısı konulan mağdurenin ruh sağlığının bozulduğunun bildirilmesi karşısında, anılan rapor esas alınarak suça sürüklenen çocuğun cezası TCK'nın 103/6. maddesi uyarınca artırılmış ise de, cebir veya tehdit olmaksızın gerçekleştirilen eylem nedeniyle suça sürüklenen çocuğun kastettiğinden daha farklı ve ağır bir neticenin meydana geldiği, TCK'nın 23. maddesi uyarınca gerçekleşen fakat kastetmediği bu neticeden suça sürüklenen çocuğun sorumlu tutulabilmesi için en azından taksirle hareket etmiş olması gerektiği, somut olayda suça sürüklenen çocuğun dosyaya yansıyan sosyal ve kültürel durumu, eğitim düzeyi, kişisel özellikleri ile olayın gerçekleşme biçimi nazara alındığında, ağır netice olarak ortaya çıkan mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmanın suça sürüklenen çocuk tarafından öngörülemeyeceği ve taksirle dahi hareket etmesinin söz konusu olmadığı, meydana gelen bu zararın ancak TCK'nın 61. maddesi kapsamında cezanın bireyselleştirilmesinde alt sınırdan uzaklaşmada dikkate alınabileceği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkında yazılı şekilde TCK'nın 103/6. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20962, Karar No: 2015/4260, Tarih: 11.03.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/20962 E.  ,  2015/4260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, konut dokunulmazlğının ihlali, görevliye direnme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

TCK'nın 141. maddesinin gerekçesinde “almak fiilinden maksat, suçun konusunu oluşturan mal üzerinde mağdurun zilyetliğine son verilmesi, mağdurun suç konusu eşya üzerende zilyetlikten doğan tasarruf haklarını kullanmasının olanaksız hale gelmesi ve bu tasarruf olanağı ortadan kaldırılınca suçun tamamlanacağı” belirtildiğinden ve müştekinin ikametinden çalınan suça konu bilgisayar ve fotoğraf makinesinin olaydan sonra müştekinin ikametinin bulunduğu bina giriş katı merdivenlerinin arkasına poşet içerisinde gizlenmiş şekilde bulunduğunun anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki teşebbüs hükümlerinin uygulanması gerektiği yönündeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, görevi yaptırmamak için direnme suçunu, birden fazla görevli memura karşı zincirleme şekilde işlemesi karşısında sanık hakkında TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanmaması, ile konut dokunulmazlığını ihlal etme suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK'nın 119/1-c maddesi gereğince uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Bir daha suç işlemeyeceği hususunda kanaat oluştuğundan bahisle cezaları ertelenen sanığın kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunmadığı gözetilmeden yetersiz gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmaması

3-Kısa süreli erteli özgürlüğü bağlayıcı cezalar ile hükümlülüğüne karar verilen sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 53/4. maddesine aykırı olarak 53/1. maddesi ile uygulama yapılması ve uzun süreli erteli hapis cezasında TCK'nın 53/1-c maddesindeki hak yoksunluğunun kendi alt soyu açısından uygulanmayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 1412 Sayılı CMUK'un 326/son. maddesi gereği sanığın ceza süresi yönünden kazanılmış hakkının gözetilmesi, 11.03.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19686, Karar No: 2014/5024, Tarih: 05.03.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/19686 E.  ,  2014/5024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 1513 ada 101 parsel sayılı taşınmazın davalı tarafından kullanıldığını, gönderdiği ihtarnameye rağmen taşınmazın tahliye edilmediğini ileri sürerek elatmanın önlenmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının işgalci durumunda olduğu gerekçesiyle çekişme konusu taşınmazdan tahliyesine karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, duruşma isteği dava değeri yönünden reddedilerek gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle hükümde davalının '... Sokak 2409 sokak no:8' adresinde bulunan taşınmazdan tahliyesine karar verilmiş ise de, bu yerin dava konusu 1513 ada 101 parsel sayılı taşınmaz olduğu ve davacıya ait çekişmeli taşınmazı davalının haklı ve geçerli bir nedeni olmaksızın kullandığı saptanarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru olduğuna göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 44.01.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 05.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1485, Karar No: 2023/6107, Tarih: 30.10.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/1485 E.  ,  2023/6107 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2021/2181 D.İş

ŞİKÂYETÇİ : ..., Set-A Makina San. Tic. A.Ş.

ŞÜPHELİ : Faili Meçhul

SUÇLAR : Hırsızlık, bilişim sistemine hukuka aykırı olarak girme ve orada kalma

İNCELEME KONUSU KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.01.2023 tarihli ve KYB-2022/149197 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

" Müşteki vekilinin şüpheliler hakkında kişisel verilerin ele geçirilmesi ve izinsiz olarak kullanılması suçundan dolayı da şikayetçi olmasına karşın Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca bu suç ile ilgili bir karar verilmemiş ise de, bahse konu hususun dava zamanaşımı süresi içerisinde mahallinde giderilebilecek eksiklik olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Dosya kapsamına göre; Set-A Makina San. ve Tic. A.Ş. firmasının ihracaat bedeli fatura tutarının Ukrayna'da faaliyet gösteren Geo-İnvest Ltd. firmasından havalesinin talep edildiği sırada, sözleşmede yer ... ... Bankası yerine Hollanda banka hesabı verilip paranın şirketle alakası olmayan hesaba havalesinin istendiği, buna karşın ticari muhatapları ile e-posta yolu ile iletişim kurmakta iken şirket genel müdürü ... ... Saraçoğlu'a ait e-posta hesabına erişim sağlanmaya çalışıldığı, e-posta iletişiminin kesintiye uğratıldığı, sahte imza ve kaşe kısmı içeren sahte olarak oluşturulan kontratta AV HUMBERTO LOBO 520 DEL VALLE PEDRO GARCA GARCIA NL isimli hesap sahibinin adının yer aldığı, e-posta şifresinin ele geçirildiği, erişimin engellenerek şüphelinin evrakta sahtecilik, nitelikli dolandırıcılık ve kişisel verilerin ele geçirilmesi suçlarını işlediğinin iddia edildiği somut olayda, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca, Siber Suçlar tarafından düzenlenen raporda şüpheli tespiti yapılamadığının belirtildiği şikâyete konu niteliği IP kaydının yurt dışı kayıtlı oluşu nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 11,12 ve 13. madde hükümleri ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 172/1. maddesinde belirtilen soruşturma evresi sonunda kamu davası açılması için delil elde edilmediği ve kovuşturma olanağının bulunmadığı gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; müştekinin bilgisayarları üzerinde inceleme yapılması, IP ve PORT adresinin tespiti için bilişim alanında uzman bilirkişiye tevdii sonrası rapor alınması, sahte olduğu belirtilen kontratta yer ... AV HUMBERTO LOBO 520 DEL VALLE PEDRO GARCA GARCIA NL isimli hesap sahibinin araştırılarak tespit edilmesi, müşteki şirkette IT müşaviri olarak çalışan ATM bilgisayar yetkilisi ...'in yaptığı incelemelere ilişkin tanık olarak beyanına başvurulması sonucu şüphelinin hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik soruşturmaya dayalı olarak verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itiraz üzerine, soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE