muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/436, Karar No: 2018/10082, Tarih: 25.10.2018

Temlikin, temlik edenle (müteahhit şirket ) borçlu (arsa sahibi) arasında bazı ilişkilerin doğmasına neden olduğu çok açıktır. Zira temlik alan evvelki alacaklının yerine geçmiş borçludan (arsa sahibinden) ifayı istemek, gerektiğinde de borçluyu ifaya zorlamak onun hakkı olmuştur. Arsa sahibi ile aralarında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunan yükleniciden sözleşmede ona bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü temlik alan üçüncü kişinin (eldeki davada davacı alıcıların), arsa sahibini (borçluyu) ifaya zorlayabilmesi için öncelikle temlik işlemini ve işlemin sıhhatini kanıtlaması gerekir. Fakat temlik işlemi kanıtlanmış olunsa da yukarıda açıklandığı üzere ifa talebinin muhatabı olan arsa sahibi ifaya derhal uymak zorunda değildir. Gerçekten Borçlar Kanununun 167. maddesi hükmüne göre “Borçlu, temlike vakıf olduğu zaman; temlik edene karşı haiz olduğu defileri, temellük edene karşı dahi dermeyan edebilir.” Buna göre temliki öğrenen borçlu temlik olmasaydı önceki alacaklıya karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan alıcılara) karşı da ileri sürebilir hale gelir. Temlikin konusu, yüklenicinin arsa payı karşılığı arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından, temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden hak kazanmadığını üçüncü kişiye temlik etmesi arsa sahibi bakımından önemsizdir. Diğer taraftan yüklenici, arsa sahibine karşı öncelikli edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye temlik etmişse, üçüncü kişi (alıcılar) Borçlar Kanununun 81. maddesinden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Burada yüklenicinin eser sözleşmesinin bir türü olan kat karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan borçlarının neler olduğuna ilişkin bazı açıklamaların da yapılması gerekmektedir. Genel olarak eser sözleşmelerinde yüklenici, belli bir sonucu meydana çıkararak onu iş sahibine teslim etmeyi taahhüt eder. Eser sözleşmelerinde yüklenicinin "eseri meydana getirme borcu" dayanağını Borçlar Kanununun 355. maddesinden alır. Anılan hükme göre; "İstisna bir akittir ki onunla bir taraf (müteahhit), diğer tarafın (iş sahibinin) vermeyi taahhüt eylediği semen mukabilinde bir şey imalini iltizam eder." Yasada “şey” olarak ifade edilen "eser"dir.

Bir iş görerek eseri meydana getirmek ve meydana getirilen eseri iş sahibine teslim etmek (arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde, binayı sözleşmeye, amacına ve fen ve sanat kurallarına uygun imal ederek arsa sahibine teslim etmek) yüklenicinin ana borcudur. Kural olarak da aslolan sözleşmenin kararlaştırıldığı şekilde eksiksiz ifasıdır. Aksi halde, sözleşmeden beklenen yararlar dengesi bir taraf aleyhine bozulur. Böyle bir durumda da bir taraf edimini yerine getirmiş kabul edilemez. Arsa sahibine verilecek edimin ise, para ya da arsasından verilecek pay (daire ) ya da başka bir malvarlığı olmasının bir önemi olmadığı gibi, bu hususun kat karşılığı inşaat sözleşmesinin geçerli olup olmadığına da bir etkisi yoktur.

Yukarıda belirtilen ilkeler ve yapılan açıklamaların ışığında somut olayın arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesine gelince; asıl ve birleşen dosya davacısı Seher ve Leif, aralarında yapılmış olan yüklenicinin temliki işlemine dayanmaktadırlar. Davacılar, aralarındaki sözleşmeye dayanarak yüklenici ... Ltd.Şt.nin kazanacağı, ancak kendisine temlik edilen kişisel hakkı, arsa sahibi ...'ya karşı ileri sürebilir. Ancak, başlangıçta temlik işlemine vakıf olmayan bu hakkın kendisine karşı ileri sürülmesiyle temlik işlemine vakıf olan borçlu (arsa maliki) temlik edene (yükleniciye) karşı ne gibi def’iler ileri sürebilecekse, bu def’ileri yeni alacaklıya (davacı üçüncü kişiye) karşı da ileri sürebilir hale gelir. Dolasıyla, anılan sözleşmelerin davalı arsa sahibi bakımından ifa ile sonuçlanıp sonuçlanmadığı yönü üzerinde durulmalıdır.

Bütün bu açıklamalardan sonra mahkemece yapılması gereken iş; arsa sahibi ... ve ... ile müteahhit şirket arasındaki sözleşmelerin eser sözleşmesi niteliğindeki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi olduğunun kabulü ile, incelenen 2010/583 esas sayılı dosyada alınan karar tarihinden öncesine ilişkin 25.11.2011 tarihli bilirkişi raporu ve eldeki davada alınan raporda bilirkişilerin inşaatın getirilen fiziki seviyesine göre saptadıkları eksik işler bedelinin, pek az ve arsa sahipleri açısından katlanılacak boyutta olup olmadığı hususu değerledirilerek, davacılara yüklenicinin halefi olarak bu eksiklikleri tamamlama imkanının tanınması ve belirlenecek bedelin tamamının para ile karşılanması halinde, kişisel hakkın doğduğunun kabulü ile tescil hükmünün kurulması gerekir. Mahkemece yanlış değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre, tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın temyiz eden davacılar yararına BOZULMASINA, 2. bentte açıklanan nedenle sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 1.480,00 TL duruşma avukatlık parasının asıl ve birleşen davalıdan davalı-karşı davacı ... Turizm Emlak Ltd. Şti. ve birleşen davada davalı-karşı davacı ...'den alınarak asıl davada davacı-karşı davalı ... ve birleşen davada davacı-karşı davalıya ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35607, Karar No: 2015/4319, Tarih: 10.02.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/35607 E.  ,  2015/4319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

AVUKAT ...

AVUKAT ...

DAVA : Davacı, fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işverene ait iş yerinde bir dönem temizlik işçisi bir dönem de bekçi olarak çalıştığını, çalışması süresince yaptığı fazla çalışmaların karşılığının ödenmediğini ileri sürerek, fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, zamanaşımı ve husumet itirazında bulunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2. Islaha karşı zamanaşımı def'inin dikkate alınıp alınmadığı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davacının 05.08.2014 harçlandırma tarihli ıslah dilekçesine karşı davalı tarafından süresinde zamanaşımı def'inde bulunulduğu, ancak mahkemece zamanaşımı def'inin değerlendirilmesi için bilirkişiden ek rapor aldırılmadığı anlaşılmaktadır. Bilirkişiden ek rapor aldırılarak, dava konusu alacaklar yönünden ıslah tarihinden geriye doğru beş yıllık süre için hesaplama yapılmalı ve dava dilekçesi ile talep edilip zamanaşımına uğramayan miktar da eklenerek sonuca gidilmelidir. Bu yön gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

./..

-2-

3.Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

./..

-2-

3.Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, davacının fazla çalışma talebi şahit anlatımlarına göre hesaplanıp hüküm altına alınmıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının bekçilik yaptığı dönem yönünden, haftanın altı günü 08:00-17:00 saatleri arasında çalıştığının kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak bu çalışma şekline göre günde bir saat ara dinlenmesinin düşülmesi ile haftada kırkbeş saati aşan üç saat fazla çalışması bulunduğu anlaşılmasına rağmen, haftada sekiz saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılması doğru olmamıştır. Davacının bekçilik yaptığı dönemde haftada üç saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek sonuca gidilmelidir. Davacının temizlik işçisi olarak çalıştığı dönem de aynı şekilde hesaplanmışsa da; gerek bu dönem yönünden sunulan bir kısım puantaj kaydında 23:00-06:00 vardiyasında çalıştığının kayıtlı olması, gerekse şahitlerden birinin komşusu olup diğerinin de sadece davacının bekçilik yaptığı dönem çalışmasına ilişkin beyanda bulunmuş olması göz önünde bulundurulduğunda; davacının temizlik işçisi olarak çalıştığı dönemde fazla çalışma yaptığını yöntemince ispatlayamadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda, davacının bekçilik yaptığı dönemde haftada üç saat fazla çalışma yaptığı, temizlik işçisi olduğu dönemde ise fazla çalışma yapmadığı kabul edilerek sonuca gidilmelidir. Bu yönler gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2017/19685, Karar No: 2018/20189, Tarih: 12.11.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/19685 E.  ,  2018/20189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalı ... vd. vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ile davalı ... vd. vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Dava konusu ... ili, ... ilçesi, ... köyü, 2082 parsel sayılı taşınmazın zeminine emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğru olduğu gibi, üzerinde bulunan ağaçlara maktuen değer biçilmesinde de bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın arta kalan zemininde, yol cephesinin dolgusu nedeniyle 1.5 - 2 metre civarında kot farkı oluşacağı gerekçesiyle %2 değer azalışı hesaplanmış, mahkemece resen değer azalışı olmayacağı belirtilerek raporun bu bölümüne itibar edilmemiştir.

Taşınmazın kamulaştırmadan artan kısmının iki parçaya bölünmüş olması, tarımsal bütünlüğün bozulması, kalan kısımların yüzölçümleri, geometrik durumları, bilirkişi raporuna göre yol ile oluşan 1.5 - 2 metrelik kot farkı nazara alındığında, arta kalan kısımlarda %10 değer kaybı oluşacağı gözetilmeden, bilirkişi kurulunca belirtilen %2'lik değer kayıp oranı resen kaldırılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru olmadığı gibi;

2-7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince bankaya hak sahibi adına yatırılacak bedel bakımından; 7139 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik hükümlerine göre işlem yapılması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle davacı idare ile davalı ... vd.vekillerinin temyiz istemlerinin kabulü ile BOZULMASINA,

davalı ... vd.'den peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 12/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11075, Karar No: 2022/982, Tarih: 01.02.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/11075 E.  ,  2022/982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk müdafii 28.07.2016 tarihli dilekçesi ile suça sürüklenen çocuk yönünden mala zarar verme suçundan kurulan hükmünü de temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında, bu hususa ilişkin tebliğnamede görüş belirtilmediği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin bu suçla ilgili kurulan hükme yönelik temyiz istemi ile ilgili ek tebliğname düzenlenerek dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 01/02/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9398, Karar No: 2010/12912, Tarih: 14.12.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/9398 E.  ,  2010/12912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Nevşehir 1.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12.05.2009 tarih ve 2007/333 - 2009/135 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı .... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için dosya mahalline gönderilmişti. Bu noksanlıkların giderilerek dosyanın gönderildiği anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalı şirketin toplam % 46 oranında nama yazılı hisse sahibi ortakları olduğunu, davalı şirketin 04.08.2001 tarihli olağan genel kurul kararı ile esas sarmayesini (200.000.000.000.-) TL'dan (500.000.000.000.-) TL'na arttırdığını, davalı şirketin yönetim kurulunun usulsüz yollarla diğer ortaklara rüçhan haklarını kullandırıp müvekkillerini azınlık durumuna düşürmeye çalıştığını, müvekkillerinin açtığı dava ile bu yönde alınan yönetim kurulu kararlarının iptal edildiğini, davalı şirketin bahse konu artırımın hem 1/4 hem de 3/4'lük kısımları ödenmeden 18.10.2003 tarihli genel kurul toplantısında esas sermayesinin (1.200.000.000.000.-) TL'na artırılmasına karar verildiğini ileri sürerek, TTK'nun 391 ve 392/1. maddeleri uyarınca 18.10.2003 tarihli genel kurulda alınan sermaye artırımı kararının hükümsüz olduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Nevşehir Ticaret Sicil Memurluğu vekili, dava dilekçesinde belirtilen mahkeme kararı ile sermaye artırımına ilişkin 04.08.2001 tarihli genel kurul kararının değil rüçhan hakkının kullanımına ilişkin 2002/6 ve 7 sayılı yönetim kurulu kararlarının iptal edildiğini, bu sermaye artırımının tamamının ödendiğini savunmuş; davalı şirket vekili, benzer savunmaların yanında, her iki sermaye artırımının da dava dışı Vakıflar Bankası A.Ş.'nin müvekkilinden olan (500.000) USD kredi borcunun tahsili amacıyla icra takibine girişilip müvekkilinin faaliyeti için zorunlu bulunan okul binasını sattırma tehlikesini önlemek amacıyla yapıldığını, davacıların halen dahi sermaye borçlarını ödemedikleri gibi bu dava ile müvekkilinin ekonomik yapısının bir kez daha sarsılmasına yol açtıklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı şirketin 04,08.2001 tarihli sermaye artırımına davacıların iştirak ettikleri halde sermaye bedellerini süresinde ödemedikleri, bunun üzerine sermaye paylarının diğer ortaklara satılmasına dair 2002/6 ve 7 sayılı yönetim kurulu kararlarının alındığı, daha sonra mahkemece bu kararların iptal edildiği, bu durumda anılan payların diğer ortaklarca ödenmiş olsa da ödemelerin aslında yeni pay alma hakkı olmayan ortaklarca yapıldığından usulüne uygun kabul edilemeyeceği ve TTK'nun 391. maddesi uyarınca esas sermayenin tamamı ödenmediğinden sermaye artırımına dair 18.10.2003 tarihli genel kurul kararının da yok hükmünde olduğu, davalı şirketçe davacıların esas sermayenin artırım kararının batıl olduğunun tespitini istemelerinin iyiniyet kurallarına aykırı olduğu savunulmuşsa da davalı şirketin de TTK'nun 406-408. maddelerine uygun hareket etmeden sermaye artırımını başka ortakların gerçekleştirdiğini ileri sürerek yeniden sermaye artırımına gitmesinin iyiniyet kurallarına uygun bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, 18.10.2003 tarihli sermaye artırımına ilişkin davalı şirket genel kurul kararının TTK'nun 391, 392/2. maddeleri uyarınca mutlak butlanla batıl olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Kararı, davalı .... vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı .... vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı .... vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,55 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 09.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3023, Karar No: 2010/8921, Tarih: 24.05.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/3023 E.  ,  2010/8921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Fındıklık niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesinde yöntem olarak bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın tapu kaydındaki yüzölçümü ile mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen fen bilirkişi raporunda hesaplanan yüzölçümleri farklı olduğu halde, taraf vekillerine yüzölçümünün düzeltilmesi için dava açmak üzere yetki ve süre verilmeden infazda tereddüt yaratacak şekilde hesaplanan yüzölçümü üzerinden hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

Kapama fındık bahçesi niteliğindeki taşınmazın bedelinin net fındık gelirine göre belirlenmesi gerektiği halde, kuru ot ve odun gelirlerinin fındık gelirine ilave edilmesi suretiyle, taşınmazın değerinin fazla tesbiti,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10050, Karar No: 2022/12236, Tarih: 13.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/10050 E.  ,  2022/12236 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, kullanma, defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

Şikayetçi Gelir İdaresi Başkanlığı (KonyaVergi Dairesi Başkanlığı) vekili Av....'ın 31.03.2015 tarihinde davaya katılma talebi içerir dilekçe vererek 11.05.2015 tarihli oturuma katıldığı, katılma talebini yinelediği ve Mahkemece Gelir İdaresi Başkanlığı'nın katılan, Av. ...'ın da katılan vekilli olarak dava ve duruşmalara kabulüne karar verildiği halde yoklukta verilen hükmün katılma talebinde bulunmayan ve duruşmalara katılmayan hazine vekili ...’a tebliğ işleminin usulsüz olduğu anlaşıldığından, katılan vekilinin temyiz isteminin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

1)Sanık hakkında sahte fatura kullanma suçundan kurulan beraat hükümlerinin incelenmesinde, Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 18.02.2015 tarihli ve 2015/2739 Esas sayılı iddianamesiyle sanık hakkında 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ile defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçları yanında 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından dava açılmış ise de; sahte fatura kullanma suçu yönünden sanık hakkında verilmiş bir mütalaa bulunmadığı anlaşılmakla, mahkeme tarafından öncelikle 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin Vergi Dairesi Başkanlığından sorulması, verilmeyeceğinin anlaşılması durumunda dava şartı yokluğu nedeni ile davanın düşmesine karar verilmesi gerekeceği gözetilmeden, yargılamaya devamla 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından beraat hükümleri kurulması, yasaya aykırı,

2)Sahte fatura düzenleme ile defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçları yönünden de; hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisi, katılan vekili ve Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/653, Karar No: 2022/6037, Tarih: 20.04.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/653 E.  ,  2022/6037 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

No : 2020/539-2021/1707

İlk Derece

Mahkemesi :... 25. İş Mahkemesi

No :2016/1279-2020/4

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili; davacının davalı siteye işe başladığı tarih 01.07.2015 olduğu halde kuruma 08.12.2015 tarihinde bildirildiğini, davacının 01.07.2015 tarihinden itibaren davalı ... yönetiminde site görevlisi sıfatı ile çalıştığını, işe başlangıç tarihinin zamanında bildirilmemesi davacının maddi kayba uğramasına neden olduğu gibi emeklilik işleminin de gecikmesine sebep olduğunu ileri sürerek, davacının davalı ... yönetiminde belirtilen tarihler arasında çalıştığının ve bu işyerinde sigorta başlangıç tarihinin 01.07.2015 tarihi olarak tesbiti ile bu süreler içinde yatırılmayan primlerin davalı tarafından yatırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II-CEVAP