muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/607, Karar No: 2022/3246, Tarih: 21.04.2022

Davalı vekili, davacı yana hak devrinde bulunan ...'nın ...'nın mirasını reddettiğini, ayrıca ...'nın ...'nın tek mirasçısı olmadığını, Meziyet Safa'nın da ...'nın mirasçısı olduğunu, veraset ilamının iptali için dava açtığını, ... ile davacının yaptığı sözleşmenin geçersiz olduğunu, müvekkilinin ...'nın mirasçıları ile yapmış olduğu sözleşmeler kapsamında kitapları yayınladığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davacı şirkete 10.08.2004 tarihli sözleşme ile mali haklarını devreden dava dışı ...’nın mirasçılığına ilişkin İstanbul 5. Sulh Hukuk Mahkemesinin 18.12.2008 tarihli veraset ilamının iptali için adı geçen hasım gösterilerek açılan davanın, İstanbul 5. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2009/1375 E. ve 2011/288 K. sayılı kararı ile reddedildiği, bu davanın davacısı Ötüken Neşriyat A.Ş. tarafından ...’nın mirası reddettiğine dair elde ettiği yeni belgeye dayalı olarak aynı mahkemeden yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunduğu, davalı ... aleyhine yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulüne, Mahkemenin 2015/1342 E. 2016/195 K. ve 08.03.2016 tarihli kararı ile davalı ...’nın, amcası ...’nın mirasını reddetmesi nedeniyle mirasçılık sıfatını kaybettiğinden mirasçılık belgesinin iptaline, murisin mirasının tamamının TMK 501. maddesi gereğince hazineye aidiyetine karar verildiğinin anlaşıldığı, 6100 sayılı HMK’nin 378. maddesi gereğince yargılamanın yenilenmesi talebinin incelenmesinde ilk kararı veren mahkemenin görevli olduğu, bu mahkeme tarafından verilen karar, taraf olan ...’ya da tebliğ olunmak suretiyle kesinleştiği, Mahkemece belirlenen bu husus itibariyle, davalı ...’nın mirasın reddine dair irade beyanının İstanbul 5. Sulh Hukuk Mahkemesince onaylanmak suretiyle de adı geçenin mirasçılık sıfatını yitirdiğinden, 5846 sayılı FSEK 54. maddesi uyarınca, salahiyetli olmayan kimseden hak devralan davacı şirketin, iyi niyetli olsa dahi himaye görmesi mümkün olmadığından davacının aktif dava ehliyeti yokluğu nedeni ile davanın reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 21/04/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7114, Karar No: 2010/1421, Tarih: 23.02.2010

**17. Hukuk Dairesi         2009/7114 E.  ,  2010/1421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait aracın davalı şirkete zorunlu mali sorumluluk sigorta poliçesi ile sigortalı olduğunu, aracın karıştığı kaza nedeniyle açılan dava sonunda diğer araçta meydana gelen hasar bedelinin ödendiğini belirterek 4.858,00 TL hasar bedelinin 11.11.2006 tarihinden işleyecek reeskont faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, kazanın 25.10.2006 tarihinde saat 16.20 de maydana geldiği, ZMSS poliçesinin ise aynı tarihte saat 16:02de düzenlendiğinin tespit edildiğini, kaza yeri ve görevlilerin olay yerine ulaşma zamanı dikkate alındığında poliçenin kazadan sonra düzenlendiğinin anlaşıldığını kaza tespit tutanağında da poliçenin bulunmadığının yazılı olduğunu,davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, ZMSS poliçesinin kazadan sonra düzenlendiğini davalı ... şirketinin ispat edemediği gerekçesi ile davanın kısmen kabulü İle; 3.200,00 TL.sı tazminatın 11.11.2006 tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, sigortalının kazada zarar gören üçüncü şahsa yaptığı ödemeyi Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortasından tahsili talebine ilişkindir.

Kaza tespit tutanağında, kazanın 25.10.2006 tarihinde saat 16.20‘de meydana geldiği, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigorta poliçesinin ise, 25.10.2006 tarihinde saat 16.02'de

düzenlendiği anlaşılmıştır. Kaza tespit tutanağında, davacıya ait araca ait Zorunlu Mali Sorumluluk Sigorta poliçesi bulunmadığı belirtilmiştir. Davalı ... şirketi, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigorta poliçesinin kazadan sonra düzenlendiğini savunmuştur.

Bu hale göre mahkemece kazanın meydana geldiği saatin belirlenmesi için kaza tespit tutanağını düzenleyen görevlilerin beyanlarının alınması, poliçenin acente veya sigorta şirketi tarafından düzenlendiği saati poliçenin tanzim ve prim ödemesinin saati ve dakikasının tesbiti gerektiğinde acente ve sigorta şirketi kayıtları üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılması, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 23.2.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/44567, Karar No: 2017/14139, Tarih: 30.11.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/44567 E.  ,  2017/14139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1- Olay tutanağında imzası bulunan ...,....,.... isimli tutanak tanıklarının dinlenilmesi ve dosya içerisindeki CD çözümlemelerinin yapılarak tüm kanıtların birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

2- Sanık ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme eyleminin sadece müşteki ...’a yönelik olması ve iddianamede belirtilen sevk maddeleri arasında, TCK'nın 43/2. maddesinin yer almaması karşısında ek savunma hakkı tanınmadan, zincirleme suç hükümlerinin uygulanması,

3- Sanık ... müdafiinin 19/11/2013 tarihli dilekçesi ile aynı tarihte yapılacak olan duruşmaya mazeret bildirdiği halde, bu istemi hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmeden savunma hakkı kısıtlanarak yargılamaya devamla hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK' nın 289. maddesine aykırı davranılması,

4- Müşteki ...’nın beyanının alınmasına yönelik talimat cevabının beklenmemesi veya beklenmemesine ilişkin gerekçe belirtilmemesi,

5- Sanıklara yükletilen yargılama giderlerinin CMK 324 vd. maddelerine göre ne şekilde tahsil edileceğinin karar yerinde gösterilmeden, “yargılama giderlerinin sanıklardan tahsiline” biçiminde karar verilmesi,

6- TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesi'nin, 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararıyla, iptal edilmiş olması nedeniyle, uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar ... müdafii ve ... ile O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 30/11/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/34036, Karar No: 2022/19366, Tarih: 11.10.2022

**4. Ceza Dairesi         2021/34036 E.  ,  2022/19366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Göçmen kaçakçılığı

KARAR

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle; temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ile temyiz sebebine göre , dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından CMK'nın 288 ve 294. maddeleri kapsamında Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ile CMK’nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek, yapılan değerlendirmede;

Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının kovuşturmaya yer olmadığına dair karara ilişkin soruşturmada şüpheli olarak dinlenilen göçmenlerin yargılamaya konu olayda müşteki olarak dinlenilmesi, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına konu dosyada ...'ın dinlenilmeyip yargılamaya konu soruşturma evrakında müşteki olarak dinlenilmesi ile ilk derece mahkemesince yargılama sırasında ilk kez dinlenilen tanık ...'ın beyanının yeni delil niteliğinde olduğu, bu halde ilk derece mahkemesince durma kararı verilip kovuşturmaya yer olmadığına dair karar hakkında itiraz merciince bir karar verilmesi gerektiğinden bahisle kararın bozulması gerekirken düşme kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelik olduğu, vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

CMK'nın 172/2. maddesinde "Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak yeni delil elde edilmedikçe ve bu hususta sulh ceza hâkimliğince bir karar verilmedikçe, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz." hükmüne yer verilmiştir. Yeni delil varlığı nedeniyle sulh ceza hâkimliğinden karar alınmadan aynı fiil nedeniyle düzenlenen iddianamenin hukuki değerden yoksun olduğu,

Somut olayda; sanık hakkında göçmen kaçakçılığı suçundan 02/11/2015 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, aynı fiil nedeniyle sanık hakkında 26/07/2016 tarihinde ise kamu davası açılıp 06/03/2018 tarihinde mahkumiyet kararı verildiğinin anlaşılması karşısında; yeni delil nedeniyle sulh ceza hâkimliğinden karar alınmadan düzenlenen 26/07/2016 tarihli iddianamenin hukuki değerden yoksun olduğu gözetilmeden sanık hakkında düşme kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın 28/02/2019 tarihinde yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun’un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 304/2. maddesi gereğince ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 11/10/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2220, Karar No: 2019/275, Tarih: 21.01.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/2220 E.  ,  2019/275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, ... İl Müdürlüğünün 24.06.2014 tarih ve OT-60 sayılı raporunun hakkındaki bölümünün ve bu rapor doğrultusunda SGK ... İl Müdürlüğünce 21.05.2015 tarih ve B.13.2.SGK.4.17.00.A.A. Sayılı işlem ile re'sen yapılan hizmet sürelerinin iptali işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmesi üzerine davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine, Bölge Adliye Mahkemesi kararında bir isabetsizlik bulunmadığından, davacı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,21/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7368, Karar No: 2018/4971, Tarih: 27.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/7368 E.  ,  2018/4971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde güvenlik personeli olarak çalıştığını, 21.04.2014 tarihinde hiçbir gerekçe gösterilmeden ihbar süresi dahi verilmeden işinin sona erdirildiğini, güvenlik personellerinin 2 vardiya şeklinde sabah 07.00 akşam 19.00, akşam 19.00 sabah 07.00'ye kadar çalıştığını, çalışma usulünün 12 saat çalışıp 24 saat dinlenmek şeklinde olup, toplamda 2 haftalık süreçte 105 saat, haftada ortalama 52,5 saat çalışmalarına rağmen bu çalışmasının karşılığı olan fazla mesai ücretini alamadığını, bundan dolayı hak ettiği alacakların kendisine ödenmediğini, davalılar arasındaki Tip Hizmet Alım Sözleşmesinin 22. maddesi gereği, sözleşmenin mevzuatın kamu düzenine ilişkin emredici hükümlerine ve genel şartnamenin 6. bölümüne aykırı iş sözleşmesi kurulamayacağının belirtildiğini, 6772 sayılı Kanun gereği ödenmesi gereken yılda 2 maaş tutarı ilave tediyelerinin de ödenmediğini belirterek davalıdan kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil alacakları, ücret alacağı ile ilave tediye alacaklarını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ... Başkanlığının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, davacının fazla çalışma süresi, görev yerine göre 12/24 saat çalışma düzenine göre vardiyalı olarak saat 07.00 - 19.00 saatleri ile 19.00 - 07.00 saatleri arasında haftanın 5 günü günde 12 saat çalışılıp haftanın kalan 2 gününde ise istirahat ederek haftalık 60 saat çalıştığı, yasal çalışma süresi olan haftalık 45 saati aşan haftalık 15 saatlik fazla çalışmasının bulunduğu, günlük fazla çalışmasının ise 3 saat olduğu sonucuna varılarak hesaplama yapılmıştır. Ancak fazla mesai alacağı hesabında çalışma saatleri yönünden dosyadaki belgelere göre isabetsizlik bulunmasa da haftalık çalışma bakımından ara dinlenme düşülmeden yapılan hesaplamanın kabulü yerinde olmamıştır. Davacının fazla mesaisinin, tespit edilen günlük oniki saat çalışma süresinden yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde bir buçuk saat ara dinlenme süresi indirilmek suretiyle hesaplanarak sonucuna göre hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

3-Kabule göre de; Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai süresinin hesaplanmasında haftalık altmış saat çalışma yapıldığını kabul etmiş ise de, davacının talebi haftalık 52.5 saat çalışma yapıldığı yönündedir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26. maddesi “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” hükmü uyarınca da taleple bağlılık kuralına aykırı olarak Mahkemece talepten fazlasına karar verilmesi usule aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12191, Karar No: 2015/9652, Tarih: 10.09.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/12191 E.  ,  2015/9652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/10/2013

NUMARASI : 2010/18-2013/971

Davacı M.. Ü.. vekili Avukat Oktay tarafından, davalılar Güngör ve diğerleri aleyhine 12/01/2010 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 31/10/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar Güngör ve E.. A.. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istem kısmen kabul edilmiş, karar davalılar Güngör ve E. Gazetecilik Yayıncılık Matbaacılık İnşaat Sanayi ve Ticaret AŞ tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı şirketin sahibi olduğu Bizim Kocaeli Gazetesinin 06/08/2009-10/08/2009-15/09/2009-24/06/2009 tarihli sayılarında yayınlanan “Dolandırıcıdan gazeteci ve başyazar olursa...!, Bu belgeyi dikkatli okuyun ve kararı siz verin, KOSİAD'ın AB'den aldığı para ne oldu?, Dayak yiyen medya patronu” başlıklı yazıların kişilik haklarına saldırı içermesi nedeniyle uğradığı manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar, dava konusu edilen yayınların gerçek ve güncel olup haber değeri taşıdığını, eleştiri sınırları içinde kalındığını, ifade özgürlüğü kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, yayınlarda davacıyı incitici beyanların bulunduğu hakaret içeren sözlerin sarf edildiği bu ifadelerin davacının kişilik haklarına saldırı teşkil eder nitelikte olduğu, davacının haksız yollardan kazanç elde ettiği çevresini dolandırdığı, sahtekar olduğu biçimindeki ifadelerin bir haklılığının bulunmadığı, bu tür ifadelerin kullanılmasının zorunlu olmadığı gerekçesiyle dava edilen dört yayın nedeni ile takdiren 10.000 TL manevi tazminat ödetilmesine karar verilmiştir.