muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/9058, Karar No: 2018/14740, Tarih: 07.06.2018

İşletmesel karar söz konusu olduğunda kararın yararlı veya amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz. Kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

İş Kanunu’nun 20. maddesinin 2. fıkrasında feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken feshin biçimsel koşullarına uyduğunu içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli veya haklı nedene dayandığını kanıtlamalıdır. Bu kapsamda işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

Feshin işletme, işyeri ve işin gereklerinden kaynaklanan nedenlerle yapıldığı ileri sürüldüğünde bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı(ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

Somut olayda, güvenlik görevlisi olarak çalışan davacının iş sözleşmesi, davalılar arasındaki özel güvenlik alımı işine dair sözleşmenin davalı asıl işveren ... tarafından feshedilmesi sebebiyle diğer davalı alt işverence feshedilmiştir. Davalılar arasındaki özel güvenlik alımı işine dair sözleşmenin sona erdirilmesine yönelik işveren kararı işletmesel karar niteliğinde olup yukarıdaki açıklamalarda da belirtildiği üzere yerindelik denetimine tabi değildir. Dosya içeriğine göre davalılar arasındaki özel güvenlik alımı işine dair sözleşmenin sona ermesinden sonra aynı işyerinde ihaleyi kazanan firma ile davalı alt işveren arasında herhangi bir organik bağın varlığı iddia ve ispat edilmemiştir. Bu durumda davalılar arasındaki özel güvenlik alımı işine dair sözleşmenin sona erdirilmesi nedeniyle davalı alt işveren şirketinde istihdam fazlalığının ortaya çıkması kaçınılmaz olup yargısal denetimin sadece feshin son çare olması ilkesi kapsamında yapılması gerekmektedir. Bu doğrultuda davalılar arasındaki özel güvenlik alımı işine dair sözleşmenin sona erdiği tarihte davalı altişverenin başka işyerlerinin olup olmadığı ve davacının bu işyerlerinde değerlendirilme imkanının bulunup bulunmadığının belirlenmesi söz konusu ilkenin uygulanması noktasında önem arzetmektedir. Mahkemece bu yönde gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olmuştur. Yapılacak iş, davalı şirketin fesih tarihinde davacıyı çalıştırabileceği başka işyerlerinin olup olmadığı, bu işyerlerine fesih tarihinden kısa bir süre önce ve sonra davacı ile aynı vasıflarda yeni işçi alımı yapılıp yapılmadığı araştırılarak, davacıyı çalıştırabileceği başka işyeri ve yeni işçi alımı yok ise davalılar arasındaki özel güvenlik alımı işine dair sözleşmenin sona ermesine ilişkin bu durumun geçerli fesih sebebi oluşturacağı kabul edilerek davanın reddine, var ise de feshin son çare olma ilkesine uyulmadan yapılan feshin geçersizliğine karar vermekten ibarettir.

Ayrıca Bölge Adliye Mahkemesi karar gerekçesinde emsal kabul edilen, Dairemizin 09.06.2016 tarihli ve 2016/13729 esas 2016/17170 karar sayılı onama kararında fesih gerekçesi farklı olduğundan emsal nitelikte kabul edilmesi doğru değildir. Yine Dairemizin 06.10.2016 tarihli 2016/25510 esas 2016/22639 karar sayılı ve 2016/25507 esas 2016/22636 karar sayılı kararları açısından ise, gerek emsal nitelikte belirtilen kararların gerekse dosya içeriğinin Dairemizce yeniden değerlendirilmesi neticesinde davalılar arasındaki hizmet alım sözleşmesinin sona erdirilmesinin işletmesel karar niteliğinde olduğu kararın yerindelik denetimine tabi olmaması nedeniyle sadece feshin son çare olması ilkesi kapsamında araştırma ve inceleme yapılması gerekliliği karşısında görüş değişikliği yoluna gidilmiştir.

SONUÇ:

SONUÇ:

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10069, Karar No: 2014/17884, Tarih: 19.11.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/10069 E.  ,  2014/17884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11/12/2013 tarih ve 2013/205-2013/367 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete leasing sigorta poliçesiyle sigortalı ... Finansal Kiralama A.Ş'ye ait ekskavatörün, 27/12/2010 tarihinde çalışma alanında yetkili iş makinesi operatörünün sevk ve idaresinde iken boom-pim bağlantı elemanın kırılması sonucunda hasara uğradığını, bu olay sebebi ile davacı şirketin sigortalısına 24/05/2011 tarihinde 67.480,00 TL sigorta tazminatı ödediğini, makinadaki imalat hatasının hasara sebep olduğunu, yapımcının yapım hataları nedeni ile kişilerin uğradıkları zararlardan BK'nın 41/1 madde hükmü gereğince sorumlu olduğunu, davalının mukavemeti düşük malzeme ile üretim yaparak müvekkilinin sigortalısını zarara uğrattığını ileri sürerek; 67.480,00 TL'nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasarın imalat hatasından değil kullanıcı hatasından kaynaklandığını, makinenin garanti süresinin dolduğunu, garanti belgesindeki şartlara göre makinenin garantisi dolduğundan, imalat hatalı arızalar nedeni ile de müvekkilinin sorumlu tutulamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davaya konu malda meydana gelen hasarın imalat hatası sonucu ayıplı şekilde üretilmesinden kaynaklandığı, garanti belgesine göre garanti süresinin 08/01/2009 tarihinde sona erdiği, davaya konu hasarın ise, 27/12/2010 tarihinde meydana geldiği, bu itibarla garanti süresinin bitiminden sonra meydana gelen hasardan davalı şirketin sorumlu olmayacağı gerekçesiyle, davanın redddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 19/11/2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞIOY

Dava, satıcının ayıba karşı tekeffülüne ilişkin bir rücuen tazminat davasıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 19/11/2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞIOY

Dava, satıcının ayıba karşı tekeffülüne ilişkin bir rücuen tazminat davasıdır.

Dosya kapsamı ve toplanan kanıtlar ile mahkemece de benimsenen bilirkişi raporu uyarınca, davadışı sigortalı tarafından davalı satıcıdan alındığı anlaşılan iş makinesinin, boom-arm bağlantı piminde ve bağlantı yerinde meydana gelen çatlak ve kırılmalar nedeniyle arızalandığı, bu durumun aynı yerde garanti süresi içerisinde imalat hatası ile malul parçanın kırılması nedeniyle meydana gelen arızanın yöntemine uygun şekilde giderilmemesi ve bu işlem sırasında değiştirilen parçanın tekniğine aykırı şekilde monte edilmesinden kaynaklandığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, arızanın garanti süresinden sonra husule gelmesi nedeniyle davalının sorumlu tutulamayacağı kanısına varılmıştır.

Davada, öncelikle, davalı yanın, makinenin garanti süresinden sonra arızalanması nedeniyle zarardan sorumlu tutulamayacağına ilişkin savunmasının olaya uygulanması gereken 818 sayılı BK'nın 207. maddesi çerçevesinde ileri sürülmüş bir zamanaşımı def'i niteliğinde olup olmadığının tartışılması gerekir. Kanımca, davalı yanın garanti süresi ile ilgili savunması, bir zamanaşımı def'i olarak ortaya konulmamış, tersine, bu husus, arızanın garanti süresinden sonra ortaya çıkmış olması nedeniyle mutlak bir sorumsuzluk nedeni olarak sunulmuştur. Bu durumda, mahkemece, gerek 1086 sayılı HUMK'nın 75. maddesine ve gerekse de 6100 sayılı HMK'nın 25. maddesine aykırı düşecek şekilde, davalı savunmasının zamanaşımı def'i olarak değerlendirilmesi yerinde değilse de, davalının bu yöne ilişkin açık bir temyizi bulunmadığı da gözetildiğinde, kararın hukuka uygunluğu denetiminin davanın zamanaşımı nedeniyle reddedilmiş olması üzerinden gerçekleştirilmesi gerekecekttir.

Tarafların ve taraflar arasındaki ilişkinin mahiyeti nedeniyle davada uygulanması gereken zamanaşımı süresi, 6762 sayılı TTK'nın 25/4. ve 818 sayılı BK'nın 207/1. maddeleri ile verilen garanti süresi gözetildiğinde 1 yıldır. Yukarıda da değinildiği üzere, mahkemece, satım konusu makinedeki arıza ve buna bağlı olarak gelişen hasarın, imalat hatası ile malul olan parçanın değiştirilmesinin tekniğine uygun şekilde gerçekleştirilmemesinden kaynaklandığı kabul edilmiştir. Gerçekten de, dosya kapsamı ve özellikle benimsenen bilirkişi raporunda da açıklandığı üzere, makinedeki gizli ayıp niteliğinde olup satıcının tekeffülünde bulunan imalat hatası ile malul parça nedeniyle ortaya çıkan arıza, garanti süresinde davalı satıcıya ihbar edilmiş ve buna bağlı olarak davalı yanca yapılan parçanın yenisiyle değiştirme işlemi tekniğine uygun gerçekleştirilmediğinden, garanti süresinin bitiminden sonra aynı arıza yeniden meydana gelmiştir. Mahkemece alınan bilirkişi raporlarında, bu suretle tekrarlayan arızanın, makinenin olağan kullanımından kaynaklandığına yönelik bir saptamaya rastlanılmadığı gibi, dosyaya sunulan servis raporlarından da, davalı yanca, tekrarlayan arızanın periyodik bakımlar sırasında da farkedilerek giderilmediği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olmakla, sigortalı satım konusu makinedeki arızanın, davalı satıcı tarafından aksi bildirilmiş olmasına karşın, giderilemediği yahut tekniğine uygun şekilde giderilemediğinin kabulü gerekir. Ortaya çıkan bu halin, BK’nun 207/son maddesi uyarınca alıcının iğfali niteliğinde olduğu kabul olunmalıdır. Nitekim benzer bir dava ile ilgili olarak Yargıtay 19. Hukuk Dairesi’nce verilen 17.10.2003 tarih ve 2003/1215-10021 sayılı emsal nitelikteki ilamda da bu husus vurgulanmış olup davalı yanın zamanaşımı def'inin reddi ile davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, bu hususa değinilmeksizin davanın reddine karar verilmiş olması, kanımca, yerinde olmayıp karar bozulmalıdır. Bu nedenlerle, Daire çoğunluğunun yerel mahkeme kararının onanması yolundaki düşüncesinekatılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/5329, Karar No: 2011/7453, Tarih: 23.06.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/5329 E.  ,  2011/7453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : YARGILAMANIN YENİLENMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, Samandağ Asliye Hukuk Mahkemesinin 23.11.2000 tarih, 1995/197 esas, 2000/663 karar sayılı ilamı ile maliki olduğu 1149 ve 1152 parsel sayılı taşınmazların kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığından bahisle tapu kayıtlarının iptaline karar verildiğini, anılan taşınmazların kadastro tespitinin 1937 yılında kesinleştiğini, 5841 Sayılı Yasa düzenlemeleri gereğince 10 yıllık hak düşürücü sürede davanın açılmadığını ileri sürerek yargılamanın yenilenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, yargılamanın yenilenmesi sebebi bulunmadığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yargılamanın yenilenmesi koşulları oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, tetkik hakimi ...’ın raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 1,25.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 23.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2213, Karar No: 2020/7507, Tarih: 24.12.2020

**12. Ceza Dairesi         2018/2213 E.  ,  2020/7507 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : TCK’nın 66/1-e ve CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince zamanaşımı nedeniyle düşme

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıklar hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında özel mülkiyete konu İstanbul Şişli Merkez Mahallesi 146 pafta 1028 ada 21, 22, 23, 24, 25 ve 45 parsellerde yer alan tescilli yapılarda onaylı projesine aykırı inşai faaaliyette bulundukları iddiasıyla açılan kamu davasında, sanıklardan Nuru ...’ın malik, diğer sanık ...’un sorumlu mimar, diğer sanıklar ... ve ...’nin ise inşaatın taşeronluğunu yaptıkları, 10.04.2000 tarihli yapı tatil tutanağı ile ruhsat alınmadan inşaata başlanıldığı gerekçesiyle inşaatın mühürlendiği, tutanakta İstanbul I Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 21/10/1998 tarih ve 10343 sayılı kararı ile onaylanan restitüsyon ve 16/06/1999 tarih ve 10876 sayılı kararı ile onaylanan restorasyon projesine aykırı olarak; ruhsat alınmaksızın inşaata başlanıldığı, Abide-i Hürriyet Caddesi cephesinde 1. normal kat seviyesine gelindiği, Kocamansur Sokak cephesinde ise 4. normal katın bitmiş olduğu, 44 parselin arkasına isabet eden 24-25 parselde ise 7.06.3 uygulamasının yapıldığı ve henüz zemin kat seviyesine gelindiğinin saptandığının belirtildiği, 10.04.2000 tarihli yapı tatil tutanağından sonra 14.04.2000 tarihinde davaya konu taşınmazların Ayhan Yazgan tarafından satın alındığı, her ne kadar İstanbul 1 nolu Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 19.09.2000 tarih 12274 sayılı kararı ile 21, 22, 23, 24, 25, 45 parselerin tevhidiyle önerilen uygulama projesi ile 25 parselde bulunup da yıkılmış olan yapının restitüsyon projesinin uygun bulunduğuna, uygulamanın Y. Mimar ... denetiminde yapılmasına karar verilmi ise de, bu kararın 28.04.2000 tarihinde sanık ... ... hakkındaki soruşturma nedeniyle taşınmazlar üzerine Şişli 2. Sulh Ceza Mahkemesi tarafından 2000/737 müteferrik kararı ile konulan tedbir nedeniyle uygulanamadığı, daha sonra İstanbul 47. Asliye Ceza Mahkemesinin 2003/737 esas sayılı dosyasında verilen 20.11.2012 tarihli karar ile tedbirin kaldırılmasına karar verildiği, taşınmazlar üzerinde tedbir kararı kaldırıldıktan sonra; 16.04.2013 tarihli yerinde yapılan incelemede, 21, 22, 23, 24, 25 ve 45 parseller üzerinde inşaatın devam ettiği, söz konusu parsellerde Abide-i Hürriyet Caddesine bakan cephesinin onaylı restorasyon projesinden farklı olarak zemin+1 normal katlı yapının yer aldığı, ayrıca Kocamansur Sokak'a bakan cephede 3 parça olması gereken çıkmaların bütün bir çıkma olarak yapıldığı, pencere doluluk boşluk oranların farklı olduğu, tevhid yapılmadığından ruhsat düzenlenmediğinin belirtildiği, sanıklar ..., ... ve ...’nin aşamalardaki savunmalarında 2000 yılında Anıtlar Kurulundan onay alındıktan sonra inşaata başladıklarını, ancak sanık ...’nun yurtdışında tutuklanmasından dolayı 2000 yılının nisan ya da mayıs aylarında işi bıraktıklarını, daha sonra da taşınmazlar üzerine tedbir konulduğunu, ondan sonra da hiçbir müdahelede bulunmadıklarını belirttikleri, sanık ..

..., ... ve ...’nin aşamalardaki savunmalarında 2000 yılında Anıtlar Kurulundan onay alındıktan sonra inşaata başladıklarını, ancak sanık ...’nun yurtdışında tutuklanmasından dolayı 2000 yılının nisan ya da mayıs aylarında işi bıraktıklarını, daha sonra da taşınmazlar üzerine tedbir konulduğunu, ondan sonra da hiçbir müdahelede bulunmadıklarını belirttikleri, sanık ...’nun aşamalardaki savunmalarında 2000 yılından sonra herhangi bir inşaat faaliyeti olmadığını, taşınmazlar üzerindeki tedbirin 2012 yılında kaldırılmasından sonra davaya konu taşınmazları...’dan geri aldığını ve yeniden proje hazırlayıp belediyeye onay için sunduğunu belirttiği, 16.04.2013 tarihinde yerinde inceleme yapan uzmanların tanık sıfatıyla mahkemede alınan beyanlarında, her ne kadar raporlarında projeye aykırı inşaatın devam ettiğini belirtmiş iseler de, o tarihte devam eden bir çalışma olmadığını, her hangi bir yeni inşaat çalışması olmadığını, daha önce ruhsata aykırı olarak yapılmış ve yarım kalmış bir inşaat olduğunu, arsa üzerinde projesine aykırı ruhsatsız bina olduğu için o şekilde rapor düzenlediklerini beyan ettikleri, yargılama aşamasında inşaat mühendisi eşliğinde mahallinde yapılan keşif neticesinde düzenlenen bilirkişi raporunda ise; 10.04.2013 tarihli yapı tatil tutanağından sonra Kocamansur sokağa bakan eski 24 ve tescilli 25 parsellerde daha önce inşaa edilen zemin kat üzerine ilgili belediyeden ruhsat alnmadan dört kat inşa edildiği, ayrıca tescilli eski 22 parselin Abide – i Hürriyet caddesine bakan ve daha önce yapılan zemin katın üzerine bir normal kat inşa edildiği, bu inşai faaliyetlerin 24.02.2015 tarihli keşif günü itibariyle 3 yıllık olduğunun belirtildiği, ancak raporda eskime, yıpranma, aşınma gibi teknik verilere yer verilmediği gibi ayrıca mahkemece tanık beyanları, sanık savunmaları ile rapor arasındaki çelişkinin de giderilmediği anlaşılmakla;

Öncelikle inşaat mühendisi, sanat tarihçi ve mimardan oluşan üçlü bilirkişi heyeti eşliğinde mahallinde yeniden keşif yapılıp, 10.04.2000 tarihli yapı tatil tutanağı ile 16.04.2013 tarihli yerinde inceleme sonucu düzenlenen raporlar karşılaştırılarak tescilli taşınmazlarda izinsiz gerçekleştirilen müdahalelerin denetime açık olacak şekilde tek tek karşılaştırma yapılmak suretiyle irdelenmesi, müdahale niteliklerinin (basit - esaslı) ve özellikle kullanılan malzemelerin cinsi, eskime durumu, renk değişimi, parlaklık/solukluk, dökülmeler, paslanma ve karbonlaşma ve diğer teknik özellikler de dikkate alınmak suretiyle müdahale tarihlerinin (suç tarihinin) ve böylelikle dava konusu uygulamaların dava zamanaşımı süresi içerisinde gerçekleştirilip gerçekleştirilmediğinin tereddüte mahal bırakmayacak şekilde belirlenmesi, sanıklar ..., ... ve ...’nin 2000 yılından sonra dava konusu müdahalelere iştiraklerinin olup olmadığının araştırılması, ayrıca taşınmazı 14.04.2000 tarihinde satın aldığı anlaşılan...’ın tanık sıfatıyla dinlenmesi, tescilli parsellerdeki inşaatın onaylı projelerine uygun hale getirilip getirilmediğinin araştırılması ile sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayini gerekirken hatalı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 24/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26444, Karar No: 2012/25729, Tarih: 15.11.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/26444 E.  ,  2012/25729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, Toplu Konut Projesi adı altında yaptırılan Kentsel Yenileme Projesi kapsamında kalan ... İli, ....İlçesi, 23646 ada, C-1-4.Blokta bulunan 51 numaralı bağımsız bölümü mesken olarak satın aldığını, su abonesi olmak için davalı idareye başvurduğunu, davalının talebi üzerine kanal katılım ve şebeke bedeli ödeyerek su abonesi olabildiğini, bu kapsamda sözleşme bedeli ve giderler karşılığı 1.015,43-TL.sini 15.01.2009 tarihinde ödemek zorunda kaldığını,ilk taksiti olarak 06.02.2009 tarihinde 550,00-TL. ve 2.taksit 17.03.2009 tarihinde 550,00-TL.yi , 3.taksit olan 15.04.2009 tarihinde 550,00-TL.yi davalıya ödemek zorunda kaldığını beyan ederek 1.015,43-TL.nin 15.01.2009 tarihinden itibaren,ilk taksit olan 550,00-TL.nin 06.02.2009 tarihinden itibaren, 2.taksit 550,00-TL.nin 17.03.2009 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte iadesine, 3.taksit 550,00-TL.nin 15.04.2009 vadeli davalı kurum tarafından borçlandırılan senedin iptali ve ödemesinin durdurulması için ihtiyati tedbir kararı verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemenin, davanın kabulüne dair dair kararının davalı tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 10.03.2010 tarih ve 2009/ 13047 esas 2010/ 2986 karar sayılı ilamı ile; “....hizmet götürüldüğünün davalı tarafça kanıtlanması halinde davacı katılım payının yüklenici veya kendisi tarafından ödendiğini kanıtlamakla yükümlüdür. Bu konuda tarafların delilleri toplanıp gerektiğinde keşif ve bilirkişi

İncelemesi yapılarak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekir” gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiş, mahkemece bozma ilamına uyularak; dava konusu konutun TOKİ tarafından yapıldığı, TOKİ Kanunun ek 9.maddesine göre; kanal katılım ve şebeke bedeli istenemeyeceği gerekçesiyle davanın kabulüne, 2.089,96-TL nin dava tarihi olan 14.04.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, alacaklısı davalı ASKİ Genel Müdürlüğü, borçlusu davacı ... olan 15.04.2009 vadeli 550,00-TL bedelli senet nedeniyle davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine, senedin davacı açısından iptaline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, davacının satın aldığı konuta su abonesi olmak için kanal katılım payı ödemekle yükümlü olup olmadığı konusundadır.