muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/658, Karar No: 2011/796, Tarih: 16.12.2011

Nitekim, aynı ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 24.11.2010 gün, E:2010/4-551 K:2010/598 sayılı kararında da benimsenmiştir.

Burada yinelemekte ve önemle vurgulamakta yarar vardır ki; ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nce verilen temyize konu görevsizlik kararına gerekçe gösterilen, 14 Şubat 2011 tarihinde yürürlüğe giren 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 12. maddesi ile 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’na 93. maddeden sonra gelmek üzere eklenen 93/A maddesinin 6. fıkrasında yer alan düzenlemede özel kanun-genel kanun ayırdına gidilmeksizin; 93/A maddesinde düzenlenmemiş olan sorumluluk sebepleri ve görevli merci yönünden uygulanacak usul kanununun belirlenmesi noktasında, davanın tarafları, süjesi, işlemin sorumlusu, kısaca “ilgilisi” ya da başka unsurlar değil; sorumluluk davasının konusu, yani istem ve dava konusunun usul kanunuyla “ilgisi” esas alınmıştır.

Bu yönüyle de; dava dilekçesinde kararın soyut ve gerekçesiz olması nedeniyle yasanın açık hükmüne aykırı davranıldığı ileri sürülerek, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573 ve devamı (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46 ve devamı) maddelerine dayanıldığına göre; hakimin genel olarak hukuki sorumluluğundan kaynaklanan böyle bir davanın konusunun, koruma tedbirlerine aykırı tazminat istemine ilişkin bulunduğu ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 141 ila 144 maddeleri hükümlerine göre Ağır Ceza Mahkemesi’nde görülüp sonuçlandırılması gerektiğinden söz edilmesi olanaklı değildir.

Hal böyle olunca; tüm bu yasal düzenlemeler ve açıklamalar karşısında, hakimin genel olarak hukuki sorumluluğundan kaynaklanan ve 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’nun 93/A maddesi ile mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573 ve devamı (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46 ve devamı) maddeleri hükümleri uyarınca çözümlenmesi gereken davanın, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 47. maddesi uyarınca Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

Bu itibarla, davaya bakmaya görevli bulunan Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nin ilk derece mahkemesi sıfatıyla ve Ağır Ceza Mahkemesinin görevli olduğu mülahazasıyla verdiği, dava dilekçesinin reddine dair kararın usul ve yasaya aykırı bulunarak bozulmasına karar verilmiştir.

S O N U Ç: Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile davaya bakmaya görevli bulunan Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nin ilk derece mahkemesi sıfatıyla ve Ağır Ceza Mahkemesinin görevli olduğu mülahazasıyla verdiği, dava dilekçesinin reddine dair kararın 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 16.12.2011 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6345, Karar No: 2023/12248, Tarih: 12.09.2023

**6. Ceza Dairesi         2022/6345 E.  ,  2023/12248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/35 E., 2021/171 K.

SUÇLAR : Nitelikli yağma, kasten yaralamak, kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulaması yönünden, 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 10. maddesinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanıklar ..., ..., ...’ün, mağdurdan yağmaladıkları nüfus cüzdanı ile ruhsatını, araç muayene raporu, araç anahtarı sanık ...'e ait aracın içinde yapılan arama sonucu rızai iade olmadan ele geçirildiği, cep telefonunun mağdurun bozma öncesi beyanında iade edilmediğinin belirttiği, bozma sonrası beyanında ise kendisine iade edildiğini söylediği dolayısıyla cep telefonu bakımında da soruşturma aşamasında rızai iadenin söz konusu olmadığı, 500,00 TL paranın ise, kovuşturma aşamasında PTT aracılığı mağdura iade ettiklerinin anlaşılması karşısında, mağdurdan yağmalanan para iade edilmekle kovuşturma aşamasında gerçekleşen kısmi iade durumunun oluştuğu anlaşılmakla, mağdurdan kovuşturma aşamasında gerçekleşen kısmi iadeye onay verip vermediği sorularak, sonucuna göre, zararın kovuşturma aşamasında giderilmiş olması nedeniyle, sanıklar hakkında ..., ..., ... nitelikli yağma suçundan kurulan hûkümde, 5237 sayılı TCK'nın 168/4-3 (2. cümlesi) düzenlenen etkin pişmanlık hükümleri uyarınca 1/3'e kadar indirim yapılması gerektiği gözetilmeden, yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile zararın soruşturma aşamasında giderildiğinden bahisle ½ indirim yapılmak suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanıklar ..., ..., ..., ... müdafiilerinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

12.09.2023 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9315, Karar No: 2013/2165, Tarih: 24.01.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/9315 E.  ,  2013/2165 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK' nın 89/1, 2-a, 62, 52, 52/4 maddelerigereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın çim biçme makinesi ile site bahçesindeki çimleri biçerken etrafa fırlayan otların bahçe duvarının üzerinde çimlerin biçilişini seyreden 4 yaşındaki mağdurun gözüne girmek suriyetle neticesinde mağdurun yüzde sabit eser kalacak ve organlarından birinin işlevinin sürekli yitirilmesine neden olacak şekilde yaralanmasına neden olduğu anlaşılmakla, meydana gelen zararın ağırlığı nazara alınarak alt sınırdan uzaklaşılmadan hüküm kurulması ve mahkemece sanığın eylemine uyan TCK'nın 89/3-b maddesi gereğince temel cezada 1 kat arttırım yapılarak ceza tayin edilmesi gerekirken aynı Kanunun 2-a maddesi uygulanıp yarı oranında arttırım yapılarak eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın cezayı ödeme gücünün olmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 24.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8981, Karar No: 2014/454, Tarih: 14.01.2014

**20. Hukuk Dairesi         2013/8981 E.  ,  2014/454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yığılca (Kapatılan) Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 12/06/2013

NUMARASI : 2012/10-2013/13

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

2012 yılında 3402 sayılı Kadastro Kanununun (5831 sayılı Kanununun 8. maddesi ile eklenen) Ek 4. maddesi uyarınca 2/B madde alanlarında yapılan kadastro sırasında Y..K.., 261 ada 1 parsel sayılı 4281 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliğiyle beyanlar hanesine 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulamasıyla belgesizden Hazine adına orman rejimi dışına çıkarıldığı ve Z.. K.. kullanımında olduğu açıklaması yazılarak Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı Orman Yönetimi, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır.

Mahkemece, davanın kabulüne, taşınmazın orman niteliğiyle Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 3402 sayılı Kadastro Kanununun (5831 sayılı Kanununun 8. maddesi ile eklenen) Ek 4. maddesi uyarınca 2/B madde alanlarında yapılan kullanım kadastrosuna itiraz niteliğindedir.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu gerekçesiyle tamamının orman niteliği ile Hazine adına tesciline karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir.

Şöyle ki; orman bilirkişisi raporunda, taşınmazın % 15-25 eğimli, büyük çoğunluğunda orman ağaçları, kısmen de 10-15 yaşında fındıklık olan yer olduğu, (A) işaretli 973 m2 bölümünün kesinleşen orman sınırları içinde kaldığı açıklanmış ise de, orman ağacı olduğu bildirilen ağaçların cinsi, sayısı, yaşı, taşınmazın hangi bölümünde bulunduğu, kapalılık oranı gösterilmemiş, bu konularda ziraat uzmanından rapor alınmamıştır.

Bundan ayrı, kural olarak; kadastro davaları, lehine tesbit ya da kadastro komisyonlarınca adlarına tescile karar verilen gerçek veya tüzel kişilere karşı açılır. Dava, 3402 sayılı Kanunun Ek 4. maddesine göre yapılan kadastro tesbitine itiraz niteliğinde olduğuna göre, husumetin taşınmazın tesbit maliki olan Hazine ile beraber, tutanağın beyanlar hanesinde lehine kullanım şerhi verilen kişi veya kişilere birlikte yöneltilmesi zorunludur. Ancak, davacı Orman Yönetimi, sadece Hazineye husumet yönelterek eldeki davayı açmıştır. Mahkemece de, tutanağın beyanlar hanesinde lehine kullanım şerhi bulunan Z..K..nın davaya dahil edilmesi gerektiği düşünülmemiştir. Taraf teşkili davanın görülebilme koşullarından olup, mahkemece, re'sen (kendiliğinden) yapılması gereken işlemlerdendir.

Eylemli biçimde orman olan yerler 4999 sayılı Kanun ile değişik 6831 sayılı Kanunun 7 ve devamı maddeleri ile Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26. maddesi gereğince yeniden orman olarak sınırlandırılabilir. 4999 sayılı Kanunun 6. maddesi ile değişik 6831 sayılı Kanunun 11/5. maddesi gereğince “a) 20/6/1973 tarihli ve 1744 sayılı Kanunla değişik 2 nci maddesi, b) 23/9/1983 tarihli ve 2896 sayılı, 5/6/1986 tarihli ve 3302 sayılı Kanunlarla değişik 2 nci maddesinin birinci fıkrasının (B) bendi, uygulamaları ile orman sınırları dışına çıkarılan, ancak fiilen orman olduğu Orman Genel Müdürlüğünce tesbit edilen yerler, talep üzerine Maliye Bakanlığınca Orman Genel Müdürlüğüne tahsis edilir. Tahsisi yapılan bu yerler Hazine adına tapuya orman vasfıyla tescil edilir.” hükmü mevcuttur. Mahkemece ancak, 4999 sayılı Kanun gözetilerek eylemli orman niteliğinde olduğu saptanan taşınmazın kadastro tesbiti iptal edilerek orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilebilir. Bu nedenle taşınmazın eylemli durumunun bilimsel verilere göre net olarak ortaya konulması gerekir.

O halde mahkemece öncelikle, lehine kullanım şerhi verilen Z.. K.. davaya dahil edilmeli, daha sonra ziraat uzmanı marifetiyle yeniden yapılacak keşifte, taşınmazda bulunan ağaçların cinsi, sayısı, yaşı, konumu, kapalılık oranı, hangi bölümlerinin tarımsal amaçla fiilen kullanıldığı konularında ziraat uzmanından rapor alınmalı, bundan sonra elde edilecek delillere göre karar verilmelidir. Eksik inceleme, araştırma ve yetersiz bilirkişi raporlarına dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 14/01/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6657, Karar No: 2010/2573, Tarih: 10.03.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/6657 E.  ,  2010/2573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 27/04/2006 gününde verilen dilekçe ile yaralamalı trafik kazasından doğan maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 28/01/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2)Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince; a)Dava, trafik kazası nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur.

Davacı, tedavi sürecinde fizik tedaviye gidiş-geliş nedeniyle 300,00 YTL, ... Tıp Fakültesi Hastanesi'ne kontrole gidiş nedeniyle 280,00 YTL yol gideri ve 100,00 YTL ambulans giderinin de davalılardan alınmasını istemiş ise de yerel mahkemece, bu konuda bir karar verilmemiştir.

Yerel mahkemece davacının tedavi süreci içerisinde hastaneye gidiş-gelişleri nedeniyle bazı harcamalar yapmasının kaçınılmaz olduğu gözetilerek, yaralanmanın gerektirdiği tedavi nedeniyle yapılabilecek olağan (makul) yol giderinin belirlenip davalılardan alınmasına karar verilmemiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

b)Davacı, aracının hasarlı olarak bir süre otoparkta kalması nedeniyle 200,00 YTL park ücreti ödediğini belirterek, bu zararının da ödetilmesini istemiştir. Davacının bu gidere ilişkin belgesi varsa incelenerek, aracın onarımı yapılıncaya kadar parkta kalması gereken olağan süre ve ücreti piyasa rayicine göre belirlenerek kabul edilmelidir.

Yerel mahkemece, bu yön üzerinde durulmadan karar verilmiş olması doğru olmadığından karar bu nedenle de bozulmalıdır.

b)Davacı, aracının hasarlı olarak bir süre otoparkta kalması nedeniyle 200,00 YTL park ücreti ödediğini belirterek, bu zararının da ödetilmesini istemiştir. Davacının bu gidere ilişkin belgesi varsa incelenerek, aracın onarımı yapılıncaya kadar parkta kalması gereken olağan süre ve ücreti piyasa rayicine göre belirlenerek kabul edilmelidir.

Yerel mahkemece, bu yön üzerinde durulmadan karar verilmiş olması doğru olmadığından karar bu nedenle de bozulmalıdır.

c)Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davacının yaralanma derecesi, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen 2.000,00 YTL manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere karar bozulmalıdır.

3)Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince; a)Hakim olarak görev yapan davacı, tedavi gördüğü ve çalışamadığı sürede ... Adliyesi'nde çalışanlara ödenen yol gideri tazminatını alamadığını, gününü verdiği keşfilerin başka hakimler tarafından yapılması nedeniyle alamadığı keşif ücretlerinin de ödetilmesini istemiştir. Yerel mahkemece, davalının kusuruna göre alamadığı yol gideri tazminatı ile keşif ücretlerinin de kabulüne karar verilmiştir.

Ne var ki davacı, kazanç kaybına neden olan bu ücretleri ancak o işlerin yapılması karşılığında alabileceğinden, davacının yapmadığı iş nedeniyle zarara uğradığı kabul edilemez.

Yerel mahkemece açıklanan bu yön gözetilmeyerek, yazılı biçimde karar verilmiş olması, kararın bozulmasını gerektirmiştir.

b)Davacının maddi tazminat istek kalemleri arasında tedavi süresi içinde yapılan faturalı gıda giderlerine ilişkin istemi de bulunmaktadır. Yerel mahkemece benimsenen 19.12.2008 havale günlü bilirkişi raporunda belirlenen 1.171,12 YTL tutarındaki masrafın davalı yanın kusuru oranında kabulüne karar verilmiştir.

Yerel mahkemece açıklanan bu yön gözetilmeyerek, yazılı biçimde karar verilmiş olması, kararın bozulmasını gerektirmiştir.

b)Davacının maddi tazminat istek kalemleri arasında tedavi süresi içinde yapılan faturalı gıda giderlerine ilişkin istemi de bulunmaktadır. Yerel mahkemece benimsenen 19.12.2008 havale günlü bilirkişi raporunda belirlenen 1.171,12 YTL tutarındaki masrafın davalı yanın kusuru oranında kabulüne karar verilmiştir.

Davacının tedavi gördüğü dönem boyunca yapılan harcamalara ilişkin alışveriş fişlerinde çay, peynir, patates, soğan, biber ve diğer gıda maddeleri bulunduğu görülmektedir. Bu giderlerin davacının yaralanması ile ilgisi yoktur.

Yerel mahkemece, bir kişinin yaralanmasa bile gıda gereksinimini karşılayacağının doğal olduğu gözetilerek bu kalem isteğin reddedilmemiş olması da ayrı bir bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2/a, b ve c) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davacı yararına; (3/a ve b) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA; tarafların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve temyiz eden taraflardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 10/03/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7415, Karar No: 2019/20236, Tarih: 19.11.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/7415 E.  ,  2019/20236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin 01.06.2007 tarihinden 03.11.2013 tarihine kadar davalıya ait ... Otelde restoran kaptanı olarak çalıştığını,davacının davalı işverence tanık olarak gösterildiği bir dosyada doğruları söylediği için işten çıkarıldığını, davacının 2013 yılı hariç fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini,davacının yaz kış çalışan personel olduğunu, davacının yıllık izinlerinin kullandırılmadığını ve genel tatil ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek,fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı, yıllık izin ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle;davacının fazla mesai ücretlerinin ödendiğini, davacının dava açıldıktan sonra müvekkil şirketi ibra ettiğini,yıllık izinlerinin kullandırıldığını, ücret bordrolarına göre davacının genel tatil ücretlerinin ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Bozma İlamı ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemenin ilk kararı 22.05.2018 tarihli ,2017/9578 esas,2018/11485 karar sayılı bozma ilamında özetle; “Dosya içinde davacının kullandığı serbest zamana dair izin kullandığına dair belgeler sunulmaktadır. Yasa gereği, iş veren fazla mesailerin karşılığını ücret olarak verebileceği gibi serbest zaman da kullandırabilir. Bu durumda serbest zaman ya da alacak izni gibi kavramlarla fazla mesai karşılığı olarak kullandırılan sürelerin de fazla mesai hesabında dikkate alınmalı ve yapılan fazla mesainin %50 zamlı olarak kullandırılacak izinlerde mahsup edilerek sonuca varılmalıdır.

Ayrıca davacının kendi imzasını düzenleyen puantaj sunulmuştur. Belgenin incelemesinde, davacının yaptığı fazla mesai karşılığı “0” olarak gözükmektedir. Davacının imzası ile tutulan bu tutanak davacıyı bağlar ve bu aylar yönünden fazla mesai tahakkuku mümkün değildir. Bu nedenle bilirkişinin bu ayları dışlamadan yaptığı hesaplama hatalı olup hükme esas alınması isabetsizdir.

Dosyanın incelenmesinde iş yerinde 2012 yılında birden çok yapılmış Bölge Çalışma Müdürlüğü teftişleri olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, ilgili raporlar getirtilip tüm delillerle birlikte değerlendirilerek bir karar verilmesi gerekmektedir.

Dosyanın incelenmesinde iş yerinde 2012 yılında birden çok yapılmış Bölge Çalışma Müdürlüğü teftişleri olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, ilgili raporlar getirtilip tüm delillerle birlikte değerlendirilerek bir karar verilmesi gerekmektedir.

Dosyaya sunulan bordrolarda ve ibranamelerde yapılan ödemelerin ne amaçla yapıldığı anlaşılamamıştır gerekçesiyle hiç dikkate alınmaması, davalının mükerrer ödeme yapmasına sebebiyet verilmiştir. Yapılacak iş, taraflardan bu ödemelerin ne için yapıldığı açıklattırılmak ve ilgili alacaklardan mahsubu ile sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.” gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece özetle; Yargıtay Bozma ilamı ve tüm dosya kapsamından oluşan delillerin bir bütün halinde ele alınıp değerlendirilmesi sonucunda; somut davanın işçilik alacakları tahsili talebine yönelik olduğu, Yargıtay Bozma ilamı gereği davalı işyerinde 2012 yılında yapılan Bölge Çalışma Müdürlüğü teftişlerine ilişkin raporların getirtildiği, eldeki davada; taraflar arasında fazla mesai ücretinin hesabında uyuşmazlık bulunduğu, davalı işverence dosyaya davacının kullandığı serbest zamana dair izin kullandığına ilişkin belgelerin sunulduğu, mevzuatta işverenin işçinin yaptığı fazla mesailerin karşılığını ücret olarak verebileceği gibi serbest zaman olarak da kullandırabileceği düzenlemesinin bulunduğu, dolayısıyla serbest zaman ya da alacak izni gibi kavramlarla fazla mesai karşılığı olarak kullandırılan sürelerin de fazla mesai hesabında dikkate alınması ve yapılan fazla mesainin %50 zamlı olarak kullandırılacak izinlerde mahsup edilmesi gerektiği, ayrıca davalı işverence davacının kendi imzasını düzenleyen puantajların sunulduğu, düzenlenen puantajlarda davacının yaptığı fazla mesai karşılığının “0” olarak gözüktüğü, bu haliyle davacı işçinin imzası ile tutulan bu tutanakların davacıyı bağladığı ve bu aylar yönünden fazla mesai tahakkukunun mümkün olamayacağı, bu nedenle bu ayları dışlanması gerektiği, yine davalı işverence sunulan bordrolarda ve ibranamelerde bulunan ödemelerin ne için yapıldığı hususunda taraflardan açıklama istenilmesi ve bu ilgili alacaklardan mahsup yapılması gerektiği görülmekle fazla mesai ücret alacağının yeniden hesaplanması için bilirkişiden rapor aldırıldığı ve ayrıca Yargıtay bozma ilamında hükmedilen ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile yıllık izin ücret alacaklarının bozma konusu yapılmayarak kesinleştiği, mahkememiz ilk kararında bozma ilamından kesinleşen alacak kalemlerinin infazında tereddüt oluşmaması için aynen ve brüt olarak karar verilerek hüküm kurulmuştur.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.