muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5656, Karar No: 2014/15556, Tarih: 19.06.2014

III Sanıklar ..., ..., ... hakkında tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi suçundan kurulan mahku miyet hükümlerinin incelenmesine gelince;

Sanıkların ruhsatsız olarak akaryakıt istasyonu işletip, burada sıvılaştırıl mış petrol gazı (LPG) bulundurmaları eyleminde TCK.nun 174. maddesinde düzenlenen suçun yasal unsurlarının oluşmadığı 5307 sayılı Yasa kapsamında değerlendirilmesi ge rektiği gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafii ile sanıklar ... ve ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 19.06.2014 gününde oybir liğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35, Karar No: 2015/7819, Tarih: 11.05.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/35 E.  ,  2015/7819 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : Beraat

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın ve katılanın bir süre arkadaş olduğu, daha sonra arkadaşlıklarının sona erdiği, sanığın katılan ile birlikteliği sırasında katılan ve sanığın yanyana çektirdikleri fotoğrafları kendi facebook sayfasına koyduğu, arkadaşlıkları sona erdikten sonra katılanın fotoğrafların kaldırılmasını sanıktan talep etmesine rağmen sanığın bahse konu fotoğrafları kaldırmadığı olayda,

Sanığın ve katılanın bir süre arkadaş olduğu, daha sonra arkadaşlıklarının sona erdiği, sanığın katılan ile birlikteliği sırasında katılan ve sanığın yanyana çektirdikleri fotoğrafları kendi facebook sayfasına koyduğu, arkadaşlıkları sona erdikten sonra katılanın fotoğrafların kaldırılmasını sanıktan talep etmesine rağmen sanığın bahse konu fotoğrafları kaldırmadığı olayda,

Dosya kapsamından sanık ile katılanın ilişkilerini 2012 yılı eylül ayına kadar sürdürdükleri ve beraber oldukları dönemde çektirdikleri fotoğrafların, facebooka konulma tarihi tam olarak tespit edilemese de, tarafların beraber oldukları dönemde sanık tarafından kendisine ait facebook sayfasına konulduğu ve o dönem itibariyle katılanın buna itirazda bulunmadığı, katılanın beyanıyla, kendisinin eylül ayında sanıktan ayrılmak istediği, ancak sanığın birlikteliği devam ettirmek istediği, 2012 yılı ekim ayında katılanın, sanığın kendisini tehdit ettiği iddiasıyla, katılan hakkında suç duyurusunda bulunduğu, ancak daha sonra tehdit eylemiyle ilgili katılanın şikayetinden vazgeçtiği, daha sonra katılan tarafından 12/12/2012 tarihinde de, bahse konu fotoğrafların halen sanığın facebook sayfasında paylaşıldığı iddiasıyla şikayette bulunduğu ve iddianamede de belirtildiği üzere, şikayet tarihi itibariyle fotoğrafların sanığın facebook sayfasında bulunduğunun belirtildiği, sanığın savcılıkta verdiği ifadesinde de, 2012 yılının aralık ayı sonunda bahse konu fotoğrafları kaldırdığı dikkate alındığında, şikayet tarihinden önce katılanın sanığı tehdit suçu nedeniyle şikayet etmesi ve sanığın katılana gönderdiği mesaj bölümünde “o resimlerde benim, ister koyarım face'me ister koymam kimseye de hesap vermem sen de bunu böyle bil.” şeklindeki mesajı da göz önünde bulundurularak, katılanın sanıktan eylül ayında ayrılmak istediğinin kabulü gerektiği ve bahse konu fotoğrafların katılanın rızasıyla sanığın kendi sayfasında paylaşılsa da, katılanın fotoğrafları kaldırması isteminde bulunduktan sonra katılanın rızasından bahsedilemeyeceği ve sanığın fotoğrafları kaldırması gerektiği halde kaldırmadığı, fotoğrafların facebook isimli internet sitesine konulma tarihinin bir önemi bulunmadığı, önemli olan hususun şikayet tarihi itibariyle katılanın rızasının devam edip etmediği ve fotoğrafların facebookta bulunup bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın katılanla yanyana çekilen fotoğrafını facebookta yayınlaması eylemine uyan TCK’nın 134/2-1.cümle gereğince cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, “sanığın katılanla beraber çekilmiş olduğu fotoğrafın facebook isimli internet sitesine yüklediği tarihin tam olarak tespit edilemediği, yani katılanla ayrıldıktan sonra rızası dışında yükleyip yüklemediğinin tam olarak tespit edilemediği” gerekçesiyle oluşa ve dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Kabul ve uygulamaya göre de;

Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanık hakkında beraat hükmü kurulurken, uygulanan kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılanın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 11/05/2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Muhalefet Şerhi:

Sanığın, katılanın rızasıyla birlikte çektirdiği, baş bölgesi fotoğraflarını kendi facebook sayfasından kaldırmaması üzerine gelişen olayda "özel hayata ilişkin görüntülerin basın ve yayın yoluyla ifşası" suçu oluşmadığından sanığın beraatine ilişkin mahalli mahkeme hükmünün yerinde olduğunu düşündüğümüzden sayın çoğunluğun bozma yönündeki görüşlerine katılmıyoruz.

Şöyle ki;

Katılanla sanık aralarında duygusal yakınlık olduğu dönemde vesikalık kareler şeklinde çekilen ve katılanın sanığın yanağından öptüğü bu fotoğrafla birlikte yan yana çekili birkaç vesikalık fotoğrafların bulunduğu resimleri katılanın rızasıyla sanık kendi facebook sayfasına koymuştur.

Bu fotoğrafların Türk Ceza Kanunu'nun cezai hükümlerle koruduğu özel hayatın gizliliği kapsamında görüntü olup olmadığının üzerinde durulması gerekir.

Öncelikle şunu belirtmemiz gerekir, katılan ve sanığın bu fotoğrafları özel hayat kapsamındadır. Genel kabul gören teoriye göre, kişinin hayatının üç alanda ele aldığımızda karşımıza gizli hayat alanı, özel hayat alanı ve kamuya açık alanlar çıkmaktadır.

Gizli hayat alanı, normal durumlarda kişinin kimseyle paylaşmadığı, sadece kendisi için saklı tuttuğu ve hiç kimsenin bilmesini istemediği veya maksimum çok güven duyduğu kişilere açık olay, hal ve ilişkilerden oluşan alandır. Bu alana kişinin başta cinsel yaşamı olmak üzere çıplaklığı, düşünceleri, inançları olabileceği gibi sağlık, kişisel ilişkileri, mektup, telgraf hatıra defteri gibi dış yaşamı ile ilgili olabilir. Bu hayat alanı dokunulmazdır.

Özel hayat alanı kişinin gizli hayatına dahil olmayan ailevi, yakınları ve arkadaşları gibi sıkı ilişki içinde bulunduğu sınırlı sayıdaki kişilerle paylaşmak istediği olaylar ve hareketleri kapsar. Bu hayat alanı gizli hayat alanı kadar dokunulmaz değildir.

Kamuya açık alan ise kişinin başkalarının bilmesinden rahatsız olmadığı, herkese açık, serbestçe ifşa edilmesinde sakınca olmayan olayları ve hareketleri içeren alandır. (Hamide Zafer, Özel Hayatın Gözli Alanının Ceza Hukukuyla Korunması, İstanbul 2010, 1. Baskı, S. 13)

Kamuya açık alan ise kişinin başkalarının bilmesinden rahatsız olmadığı, herkese açık, serbestçe ifşa edilmesinde sakınca olmayan olayları ve hareketleri içeren alandır. (Hamide Zafer, Özel Hayatın Gözli Alanının Ceza Hukukuyla Korunması, İstanbul 2010, 1. Baskı, S. 13)

Türk Ceza Kanunu'nun cezai hükümlerinin mutlak surette koruma sağladığı özel hayatın gizli alanıdır. Bunun yanında özel hayat alanı ve kamuya açık alanları içinde olup gizli hayat alanı gibi koruma altında olan hal ve ilişkiler de olabilir. Örneğin kişinin bu alanlarda sürekli takip edilmesi, görüntü ve seslerinin kayda alınması, özel hayat kapsamında olup, cezai yaptırımlarla da korunması gerekir. Özel hayatın gizliliği hakkı "kişiyi özel ve gizli hayat, olay ve bilgilerinin hakkı olmayan üçüncü kişilerce öğrenilmesine karşı koruyan bir hak" biçimidir. İhlal, hakkı olmayan kişinin bizzat öğrenmesi yolu ile olur veya bu olay veya bilgileri haklı veya haksız olarak öğrenen kişilere bildirmesi ile yani ifşa etmesi ile olur. (Güçlü Akyürek, Özel Hayatın Gizliliğini İhlal Suçu, Ankara 2015, 2. Baskı, s. 50)

Dosyaya konu olay bakımından baktığımızda, sanık ile katılanın fotoğrafları özel hayat alanında olup, cezai hükümlerle korunması gerekir. Ancak bu özel hayatın diğer tarafı olan sanık katılanın rızası ve bilgisi ile bu fotoğrafları facebook sayfasına koymuştur.

Bu rızanın ortadan kalkmasından sonra, bu fotoğrafların adı geçen sosyal paylaşım platformundan kaldırılmaması suç oluşturmamaktadır. Rızanın ortadan kalkmasından sonra sanığın bu fotoğrafları kaldırması gerekirdi. Sanığın bu olay nedeniyle hareketsiz kalması durumunda özel kanundaki düzenlemeden hareketle sorunun çözümlenmesi gerekir. Bunun için de 5651 sayılı Kanunun ( İnternet Ortamında Yapılan Yayınların Düzenlenmesi ve Bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele Edilmesi Hakkında Kanun) 9. maddesi gereğince içeriğinin çıkarılması ve erişimin engellenmesi başvurusunun yapılması gerekir.

Açıkladığımız bu nedenlerden dolayı katılanın sanıkla beraber çektirdiği ve sanığın facebook sayfasına koyduğu fotoğraflarının, katılanın rızasının ortadan kalkmasından sonra kaldırması ve bunun için de 5651 sayılı Kanunun hükümlerine göre hareket etmesi gerektiğinden sayın çoğunluğun bozma yönündeki görüşlerine katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2016/14257, Karar No: 2016/9730, Tarih: 02.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/14257 E.  ,  2016/9730 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

YARGITAY İLAMI

Davacı vekili. Dairemizin 05/03/2015 gün ve 2015/7506 - 2015/3472 E.K sayılı Onama kararının maddi hataya dayandığını ileri sürerek, maddi hatanın giderilmesi isteğinde bulunmuştur.

Dairemiz kararında maddi hata yapıldığına dair dilekçede; dosya kapsamında yer alan delillere göre, davacının daha önce ilave tediye alacağının hüküm altına alındığını, ikinci kez alacak talep ettiği bu davada muvazaa olmadığından bahisle reddinin ve bu ret kararın onanmasına dair Daire kararının maddi hataya dayandığını ileri sürerek onama kararının kaldırılmasını ve yerel mahkeme kararının bozulmasını talep ettiği görülmüştür.

Dosya ve ekleri ile davacı vekilinin maddi hata talepli dilekçesinin incelenmesinde, davacının davalıya ait hastanede 2009 yılından beri temizlik işçisi olarak alınmasına rağmen her türlü işin yaptırıldığından bahisle .... İş Mahkemesinin 2014/429 Esas ve 2014/381 Karar sayılı dosyasında ilave tediye talepli davasının işverenler arasında muvazaanın varlığı kabul edilerek 4.500,00TL ilave tediye ücretinin davacıya ödenmesine karar verildiği; bu kararın Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 2014/23980 -2014/24835 E.-K. sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiği sabittir. Davacının bu davadan sonraki dönem yönünden talep ettiği ilave tediye talepli davanın “işyerinde iş sözleşmesi ile çalışan davacı işçinin tanık beyanlarında ifade edilen ve dosya kapsamından anlaşılan fiilen yaptığı iş temizlik işi olup, temizlik işini yapan işçilerin muvazaaya dahil olmadığı, temizlik işçisi olarak çalışan davacının üniversitenin işçisi sayılmasının mümkün olmadığı sabit olup ilave tediye alacağının da bulunmadığı” gerekçesiyle reddedilmesi hatalı olup, Dairemizin anılan onama kararının maddi hataya dayandığı görülmekle ortadan kaldırılmalı, davacının 25.12.2014 tarihli karara yönelik temyiz itirazları yeniden incelenmelidir.

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekilince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekilince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili; davacının 19/08/2009 yılından itibaren değişen taşeron firmalar vasıtasıyla davalı Rektörlüğe bağlı Tıp Fakültesinde hastanenin asıl işleri kapsamında aralıksız çalıştığını, hastane personelinin... ve talimatları çerçevesinde yaptırıldığını, davalı ile taşeronlar arasındaki sözleşmeye göre üstlenilen işin temizlik işçiliği olduğunu, müvekkilinin üniversitenin asıl işlerinde görev aldığını, bu sebeple davalı ile taşeron firmalar arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu, bu durumun... tarafından tespit edildiğini ve söz konusu rapora itiraz edildiğini,... 4. İş Mahkemesinin 2009/258 Esas, 2010/107 Karar sayılı kararının onandığını, 4857 sayılı İş Kanununun 2/7 maddesine göre başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi gibi hukuki ve sosyal haklara sahip olması gerektiğini, 6772 sayılı kanun gereği ilave tediye ödenmesine hak kazandığını, hak edilen ek tediye ücretlerinin ödenmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının alt işveren işçisi olup 5538 sayılı yasanın 18. maddesi ile 4857 sayılı yasanın 2. maddesine eklenen 8. ve 9. fıkralar nedeniyle davalı kurumdan her hangi bir talepte bulunamayacaklarını, davacı ile ... arasında bir hizmet akdi bulunmadığını, işçi alınması, işçi çıkarılması işçi özlük haklarının tümünün ödenmesi gibi sorumluluklardan müteahhit firmanın sorumlu olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davacının açtığı ilk davanın onanması ile davalı Üniversite ile taşeron şirketler arasında muvazaalı iş ilişkisi bulunduğu kabul edildiğinden, davacı 4857 sayılı İş Kanunu 2.maddesi 7.fıkrası gereği baştan itibaren asıl işverenin işçisi sayılmıştır. Davacı açtığı bu ek dava ile ilk dava sonrası ödenmeyen ilave tediye alacağı talebinde bulunmuştur. Davacı baştan itibaren asıl işveren işçisi sayıldığından muvazaalı iş ilişkisini takip eden dönem ihalelerinde alındığı yardımcı hizmet işlerinde veya kanunla cevaz verilen hastanenin asıl işlerinde çalıştırılsa bile hem ilk Mahkeme kararı ile kesin hüküm niteliğinde hukuki ilişki tespit edildiğinden ve hem de asıl işveren kendi işçisini alt işverene devrettiğinden muvazaalı ilişkinin varlığı ve davacının yine asıl işveren işçisi olduğu kabul edilecektir.

Mahkemece yerinde olmayan gerekçe ile ilave tediye alacağının reddine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Dairemizin 05/03/2015 gün ve 2015/7506 - 2015/3472 E.K. nolu onama kararının KALDIRILMASINA, temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 02.05.2016 gününde oybirliğiyle KESİN karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10661, Karar No: 2019/622, Tarih: 05.02.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/10661 E.  ,  2019/622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacılar ... Yönetimi ve ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

...) Dava konusu taşınmaza komşu ... (...) köyü 213 ada ... ve 2 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespit tutanaklarının var ise dayanak belgelerinin ayrıca tutanakları kesinleşmiş ise tapu kayıtlarının, davalı ise dava dosyalarının dosya içine alınmasına,

2) Dava konusu taşınmaza ilişkin en eski tarihli (1948) ile 1962 ve 1985 tarihli hava fotoğrafları ve bu hava fotoğraflarından üretilen memleket haritaları bulunduğu yerden getirtildikten sonra dava dosyası, raporları hükme dayanak yapılan fen ve ... bilirkişilerine verilerek; hava fotoğraflarının ölçeğini kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de hava fotoğrafı ölçeğine bilgisayar ortamında (... veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, dava konusu taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte hava fotoğrafları üzerinde ayrı ayrı gösterilmesi ayrıca hava fotoğrafları, kadastro paftası ile çakıştırılıp stereoskop aletiyle incelenerek, davaya konu taşınmazın üzerindeki bitki örtüsünün ve bitki örtüsünü oluşturan unsurların sayı olarak tarif edildiği, ağaçların cinsi, yaşı, kapalılık oranı, hakim ağaç türü ve varsa kullanım durumunu belirtir şekilde müşterek imzalı denetime elverişli krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 05/02/2019 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6757, Karar No: 2011/15051, Tarih: 31.10.2011

**10. Hukuk Dairesi         2010/6757 E.  ,  2011/15051 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işveren yanında 01.01.1999-12.03.2007 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalıların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesi olup, bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Eldekidava dosyasına konu olayda, Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme, hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir. Mahkemenin, 01.01.2005 tarihi sonrasına yönelik kabulünde bir isabetsizlik yok ise de; bu tarih öncesine yönelik tanıkların çalışma olgusu konusundaki beyanları, somut veriye dayanmadığından hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

Mahkemece, yapılacak iş, işverenin Kurum nezdindeki ihtilaf konusu döneme ait dönem bordroları celp edilerek, dava konusu dönemde davacı ile birlikte çalışan ve işverenin bordrolarında kayıtlı kişiler ile aynı yörede komşu veya benzeri işleri yapan başka işverenler ve bu işverenlerin çalıştırdığı bordrolara geçmiş kişiler resen saptanarak, çalışmaların varlığı ve süresi yönünden bilgi ve görgülerine başvurulmalı, bunun dışında sigortalının kayıtlarda gözükmeyen çalışmalarının hangi nedenlerle kayıtlara geçmediği ya da bildirim dışı kaldığı hususu gereğince araştırılmalı, davalı işyerinde tespiti istenen dönemde Kurum müfettişlerince inceleme yapılıp yapılmadığı sorulmalı, inceleme yapılmışsa, belgeler getirtilmeli, yargılama sürecinde dinlenen tanık anlatımlarının değerlendirilmesinde; iş yerinin kapsamı, kapasitesi ile işin ve işyerinin niteliği nazara alınmalı, böylece bu konuda gerekli tüm soruşturma yapılarak uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip, deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek, varılacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalıların vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalıların vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'a iadesine, 31/10/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3094, Karar No: 2023/4908, Tarih: 19.10.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/3094 E.  ,  2023/4908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2495 E., 2021/2556 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2014/14 E., 2021/70 K.

Taraflar arasındaki vasiyetnamenin tenfizi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili; vasiyet eden ... ...'ın, ... 4. Noterliğinin 03.09.2009 tarih ve 21396 yevmiye numaralı vasiyetnamesinin tenfizine karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

1. Davalılar 17.02.2014 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davacıların, davalılara ait miras hakkını ele geçirme çabasında olduklarını, haklarının mahkemece korunmasını istediklerini belirtmişlerdir.

2. Davalılar vekili 30.10.2014 tarihli dilekçe ile davayı kabul ettiğini, müvekkillerinin yargılama gideri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulmamalarını istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın "kabul" nedeniyle kabulüne, yargılama giderlerinin davalılara yüklenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalılar vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; müvekkillerinin davanın açılmasına sebebiyet vermediklerini, ilk duruşmadan önce davanın kabul edildiğini, harç, yargılama masrafı ve vekâlet ücreti yönünden verilen kararın hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek istinaf isteminde bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "...davalıların dosyaya sunduğu ilk dilekçe ile davaya karşı çıkıldığının görüldüğü, bu durum karşısında davanın açılmasına davalıların sebep olmadığının söylenemeyeceği" gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalılar vekili, istinaf başvurusundaki gerekçeleri ileri sürerek temyiz isteminde bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, vasiyetnamenin tenfizi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 312 nci maddesinin 2 nci fıkrasında;