muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7663, Karar No: 2013/24086, Tarih: 10.12.2013

belgelerle ispatı mümkündür. Yazılı delille ispat sınırının altında kalan miktar içinse tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür. Hukuk Genel Kurulu’nun 2012/10-1617 E., 2013/850 K. sayılı kararında da gerçek ücretin tespiti konusunda belirtildiği şekilde araştırma yapılması gerektiği hususu vurgulanmıştır.

506 Sayılı Kanunun 78. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “....günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Somut uyuşmazlıkta; Mahkemece, davacının lehine olan tavan ücreti nazara alınarak prime esas kazancın tespit edildiği belirtilmekte, ancak bu ücretin de tavan ücreti olmadığı anlaşılmakta ise de, inşaatlarda bekçi olarak çalışan davacının dosyaya celbedilen 1999/2-2002 yıllarına ait dönem bordrolarında Kuruma bildirilen prime esas kazançları ile Kuruma bildirim yapılmayan 1996-1999/1 dönemleri dikkate alındığında ücrete ilişkin kabul gerekçesi yeterince tartışılmamış ve mevcut deliller hüküm kurmaya yeterli bulunmamıştır. Yukarıdaki esaslar dahilinde deliller celp edilip, değerlendirildikten sonra, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum ve davalılardan Beyazlar İnş. Tic. A.Ş. vekillerinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalılardan Beyazlar İnş. Tic. A.Ş.'ye iadesine, 10.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16435, Karar No: 2016/1982, Tarih: 18.02.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/16435 E.  ,  2016/1982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 20/03/2015 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; idari yargı görevli olduğundan davanın usulden reddine dair verilen 23/06/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, tedavi hatası nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, idari yargı görevli olduğundan dava dilekçesinin yargı yolu nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Yargı çeşitleri (kolları) arasındaki ilişkiye yargı yolu denir. Bu nedenle adli yargı mahkemeleri ile idari yargı mahkemeleri arasındaki ilişki, bir yargı yolu ilişkisidir.

Hüküm mahkemeleri ise, genel ve özel mahkemeler olmak üzere ikiye ayrılır. Genel mahkemeler, bakacakları işler (davalar) belirli kişi ve iş gruplarına göre sınırlandırılmamış olan, aksine medeni usul hukukuna giren her türlü işe bakan mahkemelerdir. Buna karşılık, belirli kişiler arasında çıkan uyuşmazlıklara veya belli çeşit uyuşmazlıklara bakmak için özel kanunlarla kurulmuş olan mahkemelere özel mahkemeler denir.

Asıl olan, bir davanın genel mahkemelerde görülmesidir. Eş söyleyişle; özel mahkemede bakılacağına dair kanun hükmü bulunmayan her dava, genel mahkemelerde görülür. Özel mahkemeler istisna niteliktedir. Bu mahkemelerin hangi çeşit davalara bakacakları, özel kanunları tarafından düzenlenir.

Dava tarihi itibari ile yürürlükte bulunan 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un 1. maddesinde bu Kanunun amacı; kamu yararına uygun olarak tüketicinin sağlık ve güvenliği ile ekonomik çıkarlarını koruyucu, zararlarını tazmin edici, çevresel tehlikelerden korunmasını sağlayıcı, tüketiciyi aydınlatıcı ve bilinçlendirici önlemleri almak, tüketicilerin kendilerini koruyucu girişimlerini özendirmek ve bu konulardaki politikaların oluşturulmasında gönüllü örgütlenmeleri teşvik etmeye ilişkin hususları düzenlemek şeklinde açıklanmış, aynı kanunun "Tüketici Mahkemeleri" başlığını taşıyan 73/1. maddesinde; "Tüketici işlemleri ile tüketiciye yönelik uygulamalardan doğabilecek uyuşmazlıklara ilişkin davalarda tüketici mahkemeleri görevlidir." hükmü düzenlenmiştir. 3/1-l maddesinde ise tüketici işlemi, "Mal veya hizmet piyasalarında kamu tüzel kişileri de dâhil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla hareket eden veya onun adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiler ile tüketiciler arasında kurulan, eser, taşıma, simsarlık, sigorta, vekâlet, bankacılık ve benzeri sözleşmeler de dâhil olmak üzere her türlü sözleşme ve hukuki işlem" olarak tanımlanmıştır.

Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya gelindiğinde; davacı, davalı doktor tarafından yapılan burun ameliyatları nedeniyle zarar gördüğünü iddia ederek eldeki tazminat davasını tüketici mahkemesinde açmıştır.

Mahkemece, ... Üniversitesi ... Fakültesinin, halka sunduğu hizmet bakımından kamu hastanesi niteliğinde olduğu, davalının da bu hastanede görev yapan bir kamu görevlisi olduğu, memurlar ve diğer kamu görevlilerinin görevlerini yaparken işledikleri kusurlardan doğan tazminat davalarının, kendilerine rücu edilmek kaydıyla kanunun gösterdiği şekil ve şartlara uygun olarak ancak idare aleyhine, idari yargıda açılabileceği, adli yargıda dava açılmasının mümkün olmadığı gerekçeleri ile HMK.'nun 114/1-b maddesi gereğince davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Davalı, ... Üniversitesi ... Fakültesi ..... Anabilim Dalında öğretim üyesi olup davacının burun ameliyatları davalı doktor tarafından .... Üniversitesi .... Fakültesi Hastanesi'nde yapılmıştır. Mahkemece yukarıdaki gerekçe ile idari yargının görevli olduğuna karar verilmiş ise de; 2577 sayılı İYUK uyarınca özel hukuk tüzel kişileri ile gerçek kişiler aleyhine idari yargın yerinde dava açılamaz. Uyuşmazlığın çözümünde adli yargının görevli olduğu kuşkusuzdur. Adli yargının görevli olduğundan, genel ya da özel mahkemelerden hangisinin görevli olduğu, yukarıda belirtilen esaslar çerçevesinde belirlenecektir. Davacı, kamu hizmeti sunan üniversite hastanesinde ve bir kamu görevlisi tarafından ameliyat edilmiştir. Dolayısıyla davacı, kamu tüzel kişisi tarafından sağlanan sağlık hizmetini almaktadır. Üniversite Hastanesinde görevli doktor ile hasta arasında, 6502 sayılı kanun kapsamında kalan bir hizmet alım-satımı, diğer bir deyişle tüketici işlemi söz konusu olmadığından, tüketici mahkemesinin görev alanına giren bir uyuşmazlıktan bahsedilemez. Uyuşmazlığın çözümünde genel mahkemeler görevlidir.

Mahkemece, yukarıda belirtilen yönler gözetilerek asliye hukuk mahkemesi görevli olduğundan görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargı yolu bakımından dava dilekçesinin reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığınave peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28692, Karar No: 2013/6976, Tarih: 03.04.2013

**6. Ceza Dairesi         2012/28692 E.  ,  2013/6976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suç tarihinde 14 ve 15 yaşında bulunan mağdurların, beden ya da ruh bakımından kendilerini savunamayacak durumda olduklarına dair somut verilerin neler olduğuna ilişkin mahkemenin gözlemi denetime olanak verecek biçimde tutanağa geçirilip, bu yönde somut şüphelerin olması durumunda da gerekirse tıbbi inceleme yaptırılması gerektiği düşünülmeden, “mağdurların yaş ve psikolojik yapıları düşünüldüğünde beden veya ruh bakımından kendini savunamayacak durumda oldukları” biçimindeki yetersiz gerekçeyle TCK.nun 149. maddesinin 1. Fıkrasının (e) bendiyle yazılı biçimde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 03.04 .2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14768, Karar No: 2022/10546, Tarih: 04.07.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/14768 E.  ,  2022/10546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesi neticesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, bu suç bakımından suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz istemlerinin CMUK'nın 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuklar hakkında nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesi neticesine gelince;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükümde neticeten 3 yıl 1 ay 15 gün yerine 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezasına hükmolunması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 04/07/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5355, Karar No: 2015/11642, Tarih: 25.05.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/5355 E.  ,  2015/11642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Katkı payı alacağı ve katılma alacağı

..... ile ..... aralarındaki katkı payı alacağı ve katılma alacağı davasının reddine dair .... Aile Mahkemesi'nden verilen 30.05.2013 gün ve 521/411 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, mal rejiminin tasfiyesi ile evlilik birliği içerisinde edinilen taşınmazlara ilişkin olarak alacağın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının katkısının bulunmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece; Davacı tarafın açtığı davanın HMK'nun 114, 115, 116 ve 119 maddeleri gereğince dava şartlarını yasal süresi içinde tamamlanmamış olduğu ve verilen kesin süreye rağmen tamamlanmadığı gerekçesi ile açılan davanın reddine karar verilmesi üzerine hüküm süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "Hâkimin davayı aydınlatma görevi” başlıklı 31. maddesine göre, “Hâkim, uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu olduğu durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabilir; soru sorabilir; delil gösterilmesini isteyebilir.”

Hâkimin davayı aydınlatma ödevi olarak ifade edilen bu düzenleme ile doğru hüküm verebilmesi ve maddi gerçeğin bulunabilmesi amaçlanmıştır. Düzenlemede her ne kadar “açıklama yaptırabilir" denilmişse de, bunun, hâkimin davayı aydınlatması için bir “ödev” olduğunu kabul etmek gerekir. Çünkü davayı aydınlatma ödevi sayesinde hâkim, iddia ve savunmanın doğru ve tam olarak anlaşılmasını sağlayacak ve bu şekilde doğru olmayan bir kararın verilmesini önleyecektir

Mahkemenin hüküm vermesi için, kendisine yöneltilen talebin formüle edilmesi ve ileri sürülmesi tarafların görevi ise de. bunları anlamlandırmak veya gerektiğinde açıklattırmak hâkimin görevidir. Ancak bu durum, hâkimin tarafların ileri sürmediği vakıaları ileri sürmelerine imkan vermesi veya hatırlatması anlamını taşımaz. Burada mevcut olmayanın talep edilmeyenin ortaya çıkartılması değil, talep edilenin netleştirilmesi, aydınlatılması, belirlenmesi sözkonusudur.

Mahkemenin hüküm vermesi için, kendisine yöneltilen talebin formüle edilmesi ve ileri sürülmesi tarafların görevi ise de. bunları anlamlandırmak veya gerektiğinde açıklattırmak hâkimin görevidir. Ancak bu durum, hâkimin tarafların ileri sürmediği vakıaları ileri sürmelerine imkan vermesi veya hatırlatması anlamını taşımaz. Burada mevcut olmayanın talep edilmeyenin ortaya çıkartılması değil, talep edilenin netleştirilmesi, aydınlatılması, belirlenmesi sözkonusudur.

Kural olarak, her dava açıldığı tarihte yürürlükte bulunan kanun hükümleri uyarınca dava koşulları değerlendirilir ve dava şartı araştırılır. 6100 sayılı HMK'nun 115/2. maddesinde "Mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir. Ancak, dava şartı noksanlığının giderilmesi mümkün ise bunun tamamlanması için kesin süre verir. Bu süre içinde dava şartı noksanlığı giderilmemişse davayı dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddeder” hükmü yer almaktadır. Yine aynı kanunun 120. maddesinde "Davacı, yargılama harçları ile her yıl ... Bakanlığınca çıkarılacak gider avansı tarifesinde belirlenecek olan tutarı, dava açarken mahkeme veznesine yatırmak zorundadır. Avansın yeterli olmadığının dava sırasında anlaşılması hâlinde, mahkemece, bu eksikliğin tamamlanması için davacıya iki haftalık kesin süre verilir.” şeklinde düzenleme mevcuttur. Yargılama sırasında dava konusu değerin dava dilekçesinde bildirilenden daha fazla olduğunun tespiti halinde yanlız o oturum için davaya devam edilir. Ondan sonraki oturuma kadar noksan değer üzerinden peşin karar ve ilam harcı tamamlanmadıkça davaya devam olunmaz; yani dosya işlemden kaldırılır (Harçlar Kanunu m. 16/4, m. 30,; HMK m. 150).

Yukarıda yapılan açıklamaların ışığında, somut uyuşmazlık incelendiğinde, dava dilekçesinde açıkça ada ve parsel numarası belirtilen 6 adet taşınmaz ile ada ve parsel numarası belirtilmeyen ve fakat bulunduğu mevki ve cinsi belirtilen arsa, dükkan ve depo olmak üzere taşınmazların 1/2 payının davalı adına olan tapudaki kayıtların iptali ve davacı adına tescili, mümkün değilse taşınmazların yarı değerinin davalıdan faizi ile birlikte tahsili talep edilmiş, dava değeri 20.000,00 TL olarak belirtilmiş ve bu değer üzerinden hesaplanan peşin harç davacı tarafça mahkeme veznesine depo edilerek dava açıldığı anlaşılmakla harç yönünden bir eksiklik bulunmamaktadır.

Dava dilekçesinde ada ve parsel numarası belirtilmeyen ve fakat bulunduğu mevki ve cinsi belirtilen arsa, dükkan ve depo olmak üzere taşınmazlarla ilgili olarak ise Mahkemece yapılacak iş; hâkimin davayı aydınlatma yükümlülüğü gözetilmek suretiyle davalının kimlik bilgisi de eklenerek ve ilgili yer Tapu Müdürlükler'ine yazı yazılarak tapu kayıtlarının getirtilmesidir.

Mahkemece, yukarıda belirtilen esaslar gözetilmeksizin davacı tarafa davaya konu taşınmazları bildirmesi ve eksik harcı tamamlaması için kesin süre verilip devamında dava şartı yokluğundan davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Mahkemece, yukarıda belirtilen esaslar gözetilmeksizin davacı tarafa davaya konu taşınmazları bildirmesi ve eksik harcı tamamlaması için kesin süre verilip devamında dava şartı yokluğundan davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 24,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 25.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7250, Karar No: 2013/31120, Tarih: 26.12.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/7250 E.  ,  2013/31120 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkların idarelerindeki yolcu otobüsleri ile İzmir otogarına doğru yaklaştıkları esnasında, sanık ...'in sol şeride geçip diğer sanık ...'ın idaresindeki otobüsünü geçeceği esnada, ...'ın ani manevra ile arkasındaki trafiği kontrol etmeden sola yönelmesi neticesinde sanık ...'in aniden fren tedbirine başvurmak zorunda kaldığı olayda;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından sanıkların kastının bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan mahalli Cumhuriyet savcısının suçun unsurları itibarı ile oluştuğuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle beraata ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 26.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8018, Karar No: 2010/12296, Tarih: 30.09.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/8018 E.  ,  2010/12296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı, dava dilekçesinde 1981 olan doğum yılının 1985 olarak düzeltilmesini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm Cumhuriyet Savcısı ve davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece, davacının 20.06.1981 olan doğum tarihi 20.06.1985 olarak düzeltilmişse de, adı geçen kişi nüfusa 01.12.1982 tarihinde kaydedilmiştir. Bir kişinin doğmadan nüfusa kaydı söz konusu olamayacağından bu suretle bir düzeltme nüfus kayıtlarında çelişki yaratacaktır.

Hakim, nüfus kayıtlarında düzeltme yapılmasına karar verirken bu kayıtlar arasında çelişki yaratmamak ya da yaşamın olağan akışına ters düşecek durumlara yol açmamaya özen göstermek durumundadır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3241, Karar No: 2019/9312, Tarih: 02.12.2019

**10. Hukuk Dairesi         2018/3241 E.  ,  2019/9312 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirttiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 03.04.2009 tarihinde, davalı iş yerinde geçirdiği iş kazası sonucu meslekte kazanma gücünü % 35 oranında kaybeden sigortalıya bağlanan gelir, ödenen geçici iş göremezlik ödeneği ve yapılan tedavi masrafından oluşan kurum zararının davalıdan tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21/1 ve 4. maddesidir.

Mahkemece anılan yasanın 21/4 maddesine aykırı şekilde, davanın kabulüne, toplam 32.184,46 TL'nin (davalı ...'ın müştereken ve müteselsilen sorumluluk sınırı peşin sermaye değerli gelir yönünden 1.644,45TL, tedavi gideri yönünden 442,67TL ve geçici işgörmezlik ödeneği yönünden 536,17 TL olmak üzere) davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacı kuruma verilmesine dair karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Mahkemece, 3. kişi ...’ın ilk peşin sermaye değerli gelir yönünden 21/4. fıkraya uygun hesaplama yapmayarak ilk peşin sermaye değerli gelirin yarısına %10 ...’ın kusur karşılığına hükmetmesi ve 5510 sayılı Yasanın 21/1 ve 21/4 maddelerinin birlikte uygulanması hususunun ilk peşin sermaye değerli gelirlerde dikkate alınması gerektiği, geçici iş göremezlik ödeneği ve tedavi giderleri yönünden yapılacak hesaplamada ise, tarafların kusur oranının tamamı üzerinden sorumlu olduklarının gözetilmesi yerine yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu konunun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hüküm fıkrasında, 2. paragrafının tamamen silinerek yerine "16.522,98 TL gelirin, davalı ... Duavar’ın 13.315,00 TL kısmından sorumlu olmak üzere onay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle, 7.082,77 TL tedavi gideri, 8.578,71 TL geçici işgörmezlik ödeneğinin sarf ve ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacı Kurum’a verilmesine" ibarelerinin yazılmasına ve bu şekliyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.