muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/934, Karar No: 2021/241, Tarih: 02.06.2021

İfade etmişlerdir.

Sanık aşamalarda; müvekkili tanık ...’ın alacaklı olduğu bir senedin icra takibine konu edilmesi için kendisine verildiğini, tanık Ayşegül’ün birlikte yaşadığı tanık ...’la komşu olduğunu, ikamet ettiği evin altındaki araç kiralama firmasını tanık Mahmut’un çalıştırdığını, icra takibine konu ettikleri senedi kendisine verdikleri sırada senet borçlusunun yurt dışına çıkma ya da ikamet değiştirme olasılığının bulunduğunu, bir an önce tebligatın yapılması gerektiğini söyledikleri için Aksaray Adliyesi Postanesinde görev yapan Recep Bey’e bu tebligatı en hızlı şekilde nasıl yapacaklarını sorduğunu, Recep’in de “Avukatlar acil durumlarda tebliğ memurlarını yanlarına alıp götürüyorlar ve tebligatı yaptırıyorlar.” dediğini, hatta hafta sonu da görev yaptıklarını öğrendiğini, Sanayi Postanesinde görev yapan ...’e durumu anlattığını, Savaş’ın da posta dağıtıcısını araçla alıp belirtilen adrese götürmesi hâlinde hemen yaptırılabileceğini söylediğini, sanığın, o adrese tebligat götürmekle sorumlu olan inceleme dışı sanık ...’ü bulup araçla tebligat adresine götürmeyi teklif ettiğini, o günün cuma olduğunu, ertesi gün yani cumartesi günü dağıtıcılar öğlene kadar çalıştıklarından tekrar postaneye gittiğini, müvekkilinin karşı tarafın adresi olarak bildirdiği ve senette borçlu adresi olarak görünen yere posta dağıtıcısı Ersin’i aracıyla götürdüğünü ancak aracından inmediğini, Ersin’in tebligatı alarak eve gittiğini ve tebligatı yaptığını, tebligatı kime yaptığını görmediğini, Ersin’in kısa süre sonra arabaya döndüğünü, Ersin’i aldığı yere bıraktığını, posta dağıtıcısı Ersin’in savunmasında “Ben tebligat yaptığım şahsa kimlik sormadım, çünkü Avukat Bey bana tebligatı yapacağım şahsı tarif etti, ben de tarife uygun bayanı görünce kimliğine bakmadan tebligatı yaptım.” dediğini ancak ...’e hiçbir şekilde tarifte bulunmadığını, senedin borçlusu olan kadını da tanımadığını, PTT görevlisi Ersin’in kendini suçtan kurtarmak için bu şekilde beyanda bulunduğunu, suçlamayı kabul etmediğini, tebligatın başka bir kişiye yapıldığını sonradan öğrendiğini, posta dağıtıcısı ...’ün tebligatı yaparken evden çıkan kişiye kimliğini sorup sormadığını bilmediğini, bu hususta başka bir bilgisinin de olmadığını, ancak tebligatın başka bir kişiye yapıldığını açılan soruşturma neticesinde öğrendiğini,

Savunmuştur.

Resmî belgede sahtecilik suçu 5237 sayılı TCK’nın 204. maddesinde;

“(1) Bir resmî belgeyi sahte olarak düzenleyen, gerçek bir resmî belgeyi başkalarını aldatacak şekilde değiştiren veya sahte resmî belgeyi kullanan kişi, iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(2) Görevi gereği düzenlemeye yetkili olduğu resmi bir belgeyi sahte olarak düzenleyen, gerçek bir belgeyi başkalarını aldatacak şekilde değiştiren, gerçeğe aykırı olarak belge düzenleyen veya sahte resmi belgeyi kullanan kamu görevlisi üç yıldan sekiz yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(2) Görevi gereği düzenlemeye yetkili olduğu resmi bir belgeyi sahte olarak düzenleyen, gerçek bir belgeyi başkalarını aldatacak şekilde değiştiren, gerçeğe aykırı olarak belge düzenleyen veya sahte resmi belgeyi kullanan kamu görevlisi üç yıldan sekiz yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(3) Resmi belgenin, kanun hükmü gereği sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli olan belge niteliğinde olması halinde, verilecek ceza yarısı oranında artırılır.” şeklinde düzenlenmiştir.

Söz konusu suç, maddenin birinci fıkrasında seçimlik hareketli bir suç olarak tanımlanmış olup, resmî belgenin sahte olarak düzenlenmesi, gerçek bir resmî belgenin başkalarını aldatacak şekilde değiştirilmesi veya sahte resmî belgenin kullanılması durumunda suç oluşacaktır.

Maddenin ikinci fıkrasında, resmî belgede sahtecilik suçunun kamu görevlisi tarafından işlenmesi ayrı bir suç olarak tanımlanarak daha ağır bir yaptırıma bağlanmış, maddenin üçüncü fıkrasında ise, suçun konusunu oluşturan resmi belgenin, kanunun hükmü gereği sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli olan bir belge niteliğinde olması hâlinde cezanın yarı oranında artırılması gerektiği belirtilmiştir.

Sahtecilik suçlarının hukuki konusu kamunun güveni olup, belgelerin gerçeğe aykırı olarak düzenlenmesi, tamamen veya kısmen değiştirilmesi ya da gerçek bir belgeye eklemeler yapılması eylemlerinin kamu güvenini sarstığı kabul edilerek yaptırıma bağlanmıştır.

Resmî belgenin sahte olarak düzenlenmesi ya da gerçek bir resmî belgenin değiştirilmesi eyleminin sahtecilik suçunu oluşturabilmesi için, düzenlenen ya da değiştirilen belgenin gerçek bir belge olduğu konusunda kişiyi yanıltıcı nitelikte olması gerekir. Aldatıcılık özelliği suçun temel unsuru olup, özel bir incelemeye tabi tutulmadıkça gerçek olmadığı anlaşılamayan belge, sahte belge olarak kabul edilmelidir. Sahteciliğin kişileri aldatacak nitelikte olup olmadığı şüpheye yer vermeyecek şekilde saptanmalıdır.

Uyuşmazlığın isabetli bir şekilde çözümlenebilmesi için faillik kavramı ile her bir fail hakkında cezanın belirlenmesinde göz önüne alınacak hususların değerlendirilmesi gerekmektedir.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nda suça iştirakte, faillik ve şeriklik ayrımı öngörülmüş, azmettirme ve yardım etme şeriklik kavramı içinde değerlendirilmiştir.

TCK'nın 37. maddesinde;

"(1) Suçun kanuni tanımında yer alan fiili birlikte gerçekleştiren kişilerden her biri, fail olarak sorumlu olur.

(2) Suçun işlenmesinde bir başkasını araç olarak kullanan kişi de fail olarak sorumlu tutulur. Kusur yeteneği olmayanları suçun işlenmesinde araç olarak kullanan kişinin cezası, üçte birden yarısına kadar artırılır." şeklindeki hüküm ile maddenin birinci fıkrasında müşterek faillik, ikinci fıkrasında ise dolaylı faillik düzenlenmiştir.

Kanunda suç olarak tanımlanan fiilin, birden fazla suç ortağı tarafından iştirak hâlinde gerçekleştirilmesi durumunda TCK’nın 37/1. maddesinde düzenlenen müşterek faillik söz konusu olacaktır.

Kanunda suç olarak tanımlanan fiilin, birden fazla suç ortağı tarafından iştirak hâlinde gerçekleştirilmesi durumunda TCK’nın 37/1. maddesinde düzenlenen müşterek faillik söz konusu olacaktır.

Öğretideki görüşler de dikkate alındığında müşterek faillik için iki şartın birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir:

1- Failler arasında birlikte suç işleme kararı bulunmalıdır.

2- Suçun işlenişi üzerinde birlikte hâkimiyet kurulmalıdır.

Müşterek faillikte, birlikte suç işleme kararının yanı sıra fiil üzerinde ortak hâkimiyet kurulduğu için her bir suç ortağı "fail" konumundadır. Fiil üzerinde ortak hâkimiyetin kurulup kurulmadığının belirlenmesinde, suç ortaklarının suçun icrasında üstlendikleri rolleri ve katkılarının taşıdığı önem göz önünde bulundurulmalıdır.

Kişinin eyleminin, bir suça katılma aşamasına ulaşıp ulaşmadığı, ulaşmışsa da suça katılma düzeyinin belirlenmesi için, eylemin bir aşamasındaki durumun değil, eylemin yapılması için verilen kararın, bu kararın icra ediliş biçiminin, olay öncesi, sırası ve sonraki davranışların da dikkate alınıp, tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi gerekir. Zira "yardım etme"yi müşterek faillikten ayıran en önemli unsur, kişinin suçun işlenişi sırasında fiil üzerinde ortak hâkimiyetinin bulunmamasıdır.

Temel cezanın belirlenmesinde izlenecek usul ve göz önünde bulundurulması gereken kriterler 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesinde gösterilmiş olup maddenin ilk fıkrası;

"Hâkim, somut olayda;

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suç konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını,

g) Failin güttüğü amaç ve saiki,

Göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanunî tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler." şeklindedir.

5237 sayılı TCK’nın "Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi" başlıklı 3. maddesinde de;

"(1) Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.

(2) Ceza Kanununun uygulamasında kişiler arasında ırk, dil, din, mezhep, milliyet, renk, cinsiyet, siyasal veya diğer fikir yahut düşünceleri, felsefi inanç, millî veya sosyal köken, doğum, ekonomik ve diğer toplumsal konumları yönünden ayrım yapılamaz ve hiçbir kimseye ayrıcalık tanınamaz." biçimindeki hüküm ile cezanın belirlenmesinde gözetilecek "eşitlik" ve "orantılılık" ilkelerine vurgu yapılmıştır.

(2) Ceza Kanununun uygulamasında kişiler arasında ırk, dil, din, mezhep, milliyet, renk, cinsiyet, siyasal veya diğer fikir yahut düşünceleri, felsefi inanç, millî veya sosyal köken, doğum, ekonomik ve diğer toplumsal konumları yönünden ayrım yapılamaz ve hiçbir kimseye ayrıcalık tanınamaz." biçimindeki hüküm ile cezanın belirlenmesinde gözetilecek "eşitlik" ve "orantılılık" ilkelerine vurgu yapılmıştır.

Müşterek faillik, suçun birden fazla suç ortağı tarafından "birlikte suç işleme kararına bağlı olarak" ve "fiil üzerinde ortak hâkimiyet kurulmak suretiyle" müştereken gerçekleştirilmesidir. Müşterek faillikte, birlikte suç işleme kararının yanı sıra fiil üzerinde ortak hâkimiyet kurulduğu için, her bir suç ortağı "fail" statüsündedir. Müşterek faillerin hareketleri bir bütün olarak adeta tek kişinin fiili gibi değerlendirilir (Hamide Zafer, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Beta Yayınları, Kasım 2013, s. 440.). Bu nedenle müşterek faillerin her biri kanunda o suç için öngörülmüş temel ceza ile cezalandırılmalı, ancak bu ifadeden müşterek faillerin mutlaka aynı miktarda ceza ile cezalandırılmalarının zorunlu olduğu şeklinde bir sonuç da çıkarılmamalıdır. Kusurun ağırlığı, amaç ve saik gibi faile göre farklılık gösteren kriterlere dayanılarak her bir fail yönünden temel cezanın farklı şekilde belirlenmesi mümkün ise de, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı gibi her fail için geçerli ortak kriterlere dayanılarak temel cezanın farklı şekilde belirlenmesinin eşitlik ilkesine aykırı olacağı ve ayrıca çelişkiye neden olacağı açıktır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Tanıklar ... ve ...’in, vefat eden ...’le birlikte sahte olarak düzenledikleri alacaklısı tanık ..., borçlusu şikâyetçi Yurdagül (Atak) Eroğlu olan senedi, sanık Avukat ...’in, tanık Ayşegül tarafından verilen vekâletnameye istinaden Aksaray 1. İcra Müdürlüğünün 2008/314 esas sayılı dosyasında icra takibine konu ettiği, akabinde şikâyetçi yurt dışında bulunmasına rağmen icra takibine ilişkin ödeme emrinin tebliğini gerçekleştirip, takibi kesinleştirmek ve şikâyetçinin Aksaray’da bulunan taşınmazına haciz koydurup sattırabilmek amacıyla sanığın, ...’un Hacılar Harmanı Mah. 5837 Sok. No:17 Merkez/Aksaray adresinde bulunan evine, tebligat memuru inceleme dışı sanık ...’ü şikâyetçinin geçici olarak bu adreste bulunduğu ve kısa zamanda yurt dışına geri çıkacağını söyleyerek getirdiği ve getirirken inceleme dışı sanık ...’e tebligat yapacağı kişiyi de sarışın genç bir bayan olarak tanık Ayşegül’ü tarif ettiği, inceleme dışı sanık ...’in adrese gittiğinde kapıyı açan tanık Ayşegül’ü şikâyetçi Yurdagül sanarak ilgili tebligatı yaptığı, tebligat evrakında “...” yazan kısmın altını tanık Ayşegül’ün imzaladığı, sanığın, bu şekilde sahte imzalı tebligat evrakı ile icra takibini kesinleştirip şikâyetçinin taşınmazına haciz koydurarak, bu taşınmazın satışını istediği olayda;

Müşterek failler hakkında temel ceza belirlenirken müşterek faillerin mutlaka aynı miktarda ceza ile cezalandırılmalarının zorunlu olmadığı, kusurun ağırlığı, amaç ve saik gibi faile göre farklılık gösteren kriterlere dayanılarak her bir fail yönünden temel cezanın farklı şekilde belirlenmesinin mümkün olduğu gibi somut olayımızda itiraza konu edilen Adana 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/42 esas sayılı dosyasının incelemeye konu dosya içerisinde yer alan evraklarının ve UYAP sisteminden ulaşılabilen belgelerinin incelenmesi sonucunda, tanıklar ..., ..., ... ve ...’in Adana 8. Ağır Ceza Mahkemesinin ilgili dosyasında sanık sıfatıyla yer aldıkları, adı geçenler hakkında yürütülen soruşturma sonucunda Adana Cumhuriyet Başsavcılığınca hazırlanan 19.03.2009 tarihli ve 138-111 sayılı iddianamede sahtecilik konusu belgenin şikâyetçi ... hakkında düzenlenen sahte senet olduğu ve bu sebeple sevk maddelerinin TCK’nın 37/1 ve 210/1 delaletiyle 204/1, 53 ve 63. maddeleri olarak gösterilmek suretiyle kamu davası açıldığı, açılan bu kamu davasında yapılan yargılama sonucunda ise Adana 8. Ağır Ceza Mahkemesince 15.02.2011 tarih ve 42-33 sayı ile; ..., ..., ... ve ... hakkında “...katılan mağdur ... aleyhinde iştirak halinde sahte senet tanzim etmek ve menfaat temin etmek için kamu kurumunu aracı kılmak suretiyle senedi takibe koyduklarından bahisle sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın her iki suçtan ayrı ayrı cezalandırılmaları yoluna gidilmiş, suçun işleniş biçimi nazara alınarak takdiren alt sınırdan uygulama yapılmıştır.” şeklindeki gerekçeyle yalnızca senedin sahteliğinden bahisle resmî belgede sahtecilik suçundan ayrı ayrı cezalandırılmalarına karar verildiği anlaşılmış olup, incelemeye konu dosyamızda ise sanık ... hakkında yapılan soruşturma sonucunda Nevşehir Cumhuriyet Başsavcılığının 18.12.2009 tarihli ve 1998-143 sayılı iddianamesinde ve Nevşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 11.02.2010 tarihli ve 7-24 sayılı son soruşturmanın açılmasına dair kararında sanığın eyleminin; “...Gerçekte yurt dışında borçlunun adresini, ... ile işbirliği içerisinde hareket ederek ...'un ikametgah adresi olan ‘....’ olarak göstermek ve tebligat memuru ...'ü bu adrese şahsi otomobili ile götürüp, borçlunun yurt dışından kısa bir süreliğine geldiğini, sarışın genç bir bayan olduğuna ikna ederek tebligatın, ...'un gayriresmi olarak birlikte yaşadığı ve sahte senette alacaklı olarak gösterilen ...'a yapılmasını sağlayarak takibi usulsüz bir şekilde kesinleştirerek borçlu adına kayıtlı gayrimenkulün satılmasını talep ettiği” şeklinde anlatıldığı, sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda da Yerel Mahkemece “...Sanık ...'in eyleminin icra müdürlüğü dosyasındaki takibi kesinleştirmek amacıyla hiç tanımadığı ve görmüş olmadığı ... adına olan tebligatı aslında orada oturmadığını bildiği halde PTT memurunu adrese götürmek suretiyle sahte evrak ve tebliğ yapılmasını sağlamak olduğu sonuç ve kanaatine ulaşılmıştır

...Sanık ...'in eyleminin icra müdürlüğü dosyasındaki takibi kesinleştirmek amacıyla hiç tanımadığı ve görmüş olmadığı ... adına olan tebligatı aslında orada oturmadığını bildiği halde PTT memurunu adrese götürmek suretiyle sahte evrak ve tebliğ yapılmasını sağlamak olduğu sonuç ve kanaatine ulaşılmıştır.” denilmek suretiyle sadece tebligat evrakının sahteliğinden bahisle resmî belgede sahtecilik suçundan hüküm kurulduğu, bu suretle sanığın ve itiraza konu edilen Adana 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/42 esas sayılı dosyasında yargılanan tanıklar ..., ..., ... ve ...’in yargılandıkları eylem ve cezalandırıldıkları belgelerin farklı oluşu göz önüne alındığında, her iki mahkemenin de temel cezayı TCK'nın 61. maddesinde yer alan kriterlere göre ayrı ayrı belirlemesinde herhangi bir sakınca bulunmadığı, ayrıca avukat olan sanık ...’in yaptığı icra takibini kesinleştirmek ve takibe devam etmek amacıyla suça konu tebligat evrakının sahte olmasını sağlaması eylemindeki kasta dayalı kusurunun ağırlığı, amaç ve saiki dikkate alındığında, sanık hakkında TCK’nın 204. maddesinin 1. fıkrası uyarınca 2 yıldan 5 yıla kadar hapis cezası öngörülen resmî belgede sahtecilik suçu bakımından temel cezanın 3 yıl olarak tayin edilmesinin isabetli olduğu, işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı cezaya hükmolunduğundan TCK’nın 3. maddesinde düzenlenen “orantılılık” ilkesinin ihlal edilmediği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyeleri ... ve ...; "Sanık ... hakkında; resmi evrakta sahtecilik suçundan yapılan yargılama sonucunda yerel mahkemece verilen mahkumiyet kararının temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay Yüksek 21. Ceza Dairesi tarafından verilen mahkumiyet hükmünün onanmasına dair karara yönelik Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine ilişkin kararda, temel cezanın belirlenmesi sırasında teşdit hükümlerinin uygulanması hususunda Yargıtay Yüksek Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu ile aramızda uyuşmazlık doğmuştur.

Yerel mahkeme tarafından yeterli gerekçe gösterilmeden dosya içeriğine uygun düşmeyecek şekilde temel cezanın alt sınırın üzerinde olacak bir şekilde 3 yıl hapis cezası olarak belirlenmesinin ceza hukukunun temel ilkelerinden olan kanun önünde eşitlik, orantılılık ve hakkaniyet ilkelerine aykırı olup olmadığının yargı kararları ışığında belirlenmesi gerekmektedir.

Modern ceza hukuku anlayışında hangi eylem ve işlemin cezalandırılacağı konusu önceden belirlenmiştir. 5237 sayılı ...nun 2. maddesinde: Özet olarak 'Kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez. Kanunda yazılı cezalardan başka bir ceza ile de kimse cezalandırılamaz' denilerek kanunilik ilkesi özelikle vurgulanmak istenmiştir.

Buna göre hakim bir suçun işlenmesi durumunda kanunda tanımlanmış olması şartıyla, failin kusuru ile leh ve aleyhindeki diğer hususları esas alarak, yine yasada belirlenmiş bir cezaya hükmedebilecektir.

'Cezanın Belirlenmesi' kavramıyla ifade edilen bu durum aynı zamanda Türk Ceza Kanunu’nun (TCK) 61. maddesinin de kenar başlığını taşımakta olup, anılan maddede iki sınır arasındaki temel cezanın tespit yöntemi düzenlenmiştir. Burada hakimin, söz konusu uygulamayı yaparken hangi hususları göz önünde bulunduracağı ve temel cezayı belirledikten sonra cezayı artırması ve/veya eksiltmesi gerektiğinde hangi sırayı izleyeceği gösterilmiştir.

Dolayısıyla hukukumuzda cezaların belirlenmesi ve bu tespit edilen cezaların ölçülü olması hususu anayasal ve yasal düzenlemeye bağlanmıştır.

Nitekim, yukarıda ifade edilen 5237 sayılı TCK’nın 61. maddesinin yanında, 'Adalet ve Kanun Önünde Eşitlik İlkesi' kenar başlıklı 3. maddesi de 'Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.' düzenlemesini ihtiva etmektedir. Ayrıca, Anayasa’nın 2, 13, 36, 38 ve 141. maddelerinde öngörülen düzenlemelerin bu konu ile doğrudan ya da dolaylı irtibatlı olduğu görülmektedir.

Bu düzenlemelerin yanında orantılılık veya ölçülülük olarak ifade edilen ilke, taraf olduğumuz Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) metni içerisinde tek başına geçmemekte ise de, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (AİHM) içtihatlarında baskın bir şekilde vurgulanmaktadır.

Bu düzenlemelerin yanında orantılılık veya ölçülülük olarak ifade edilen ilke, taraf olduğumuz Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin (AİHS) metni içerisinde tek başına geçmemekte ise de, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (AİHM) içtihatlarında baskın bir şekilde vurgulanmaktadır.

Uyuşmazlığa konu ihtilafın daha iyi anlaşılabilmesi için Ceza Kanunumuzun amacı bakımından da somut olayın irdelenmesi gerekmektedir.

Çağdaş ceza hukukunun ve bunun ifadesini oluşturan ceza kanununun amacı; hukuk devleti, kusur ve hümanizm gibi evrensel ilkelere dayalı olarak, insan onurunu, bireyin hak ve özgürlüklerini korumak, suçluyu sosyalleştirip tekrar topluma kazandırmak ve aynı zamanda bireyi ve toplumu suça karşı korumaktır.

5237 sayılı ...nun 1. maddesinde Ceza Kanununun amacı; 'Kişi hak ve özgürlüklerini, kamu düzen ve güvenliğini, hukuk devletini, kamu sağlığını ve çevreyi, toplum barışını korumak, suç işlenmesini önlemektir' şeklinde açıklanmıştır. Ağırlatıcı nedene yer verilmemiştir.

Kanun koyucu adaletin gerçekleştirilmesi için hakkaniyet ilkesini kabul etmiştir (5237 sayılı ...nun 3, MK 4/BK 44).

Hakkaniyet adil olmayan kuralın değil, adil olmayan sonuçların değiştirilmesi amacına hizmet eder.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 11.06.2013 gün, 2012/1337 E-2013/292 K sayılı ilamında;

5237 sayılı TCK’nun 'Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi' başlıklı 3. maddesinin 1. fıkrasındaki, 'Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur' biçimindeki hüküm ile de, işlenen fiil ile hükmolunan ceza ve güvenlik tedbirleri arasında 'orantı' bulunması gerektiği vurgulanmıştır.

Kanun koyucu, cezaların kişiselleştirilmesinin sağlanması bakımından hâkime, olayın özelliği ve işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı bir şekilde gerekçesini göstererek iki sınır arasında temel cezayı belirleme yetki ve görevi yüklemiştir. Hâkimin temel cezayı belirlerken dayandığı gerekçenin, TCK’nun 61/1. maddesine uygun olarak, suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığı, failin güttüğü amaç ve saiki ile ilgili, dosyaya yansıyan bilgi ve belgelerin isabetle değerlendirildiğini gösterir biçimde kanuni ve yeterli olmalıdır.

Somut olayda yerel mahkemece sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan temel hürriyeti bağlayıcı cezanın, işlenen fiil ile orantılı olmayacak şekilde üst sınırdan belirlenmesi yerinde olmadığından, Özel Daire bozma kararında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Bu itibarla, itirazın reddine karar verilmelidir.

Anayasa Mahkemesinin 12.11.2015 gün, 2015/26 E-2015/100 K sayılı kararında;