muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/9505, Karar No: 2024/10771, Tarih: 11.11.2024

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B.Temyiz Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesi ile birebir aynı sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 11.01.2018 tarihinde meydana gelen olayın iş kazası olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddeleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6864, Karar No: 2015/8442, Tarih: 08.06.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/6864 E.  ,  2015/8442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : HATAY 1. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/03/2015

NUMARASI : 2014/499-2015/201

Taraflar arasında görülen tespit davası sonunda, yerel mahkemece, davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı Tapu Müdürlüğü vekilince yasal süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi .. .. raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

KARAR

Dava kayıt maliki ile davacıların mirasbırakanının aynı kişi olduğunun tespiti isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanlarının malik olduğu 151 sayılı parselin tapu kaydında “Mustafa Kabakulakoğlu Durmuş” olan kaydın yanlış yazıldığını ileri sürerek, tapu kaydının Durmuş oğlu Mustafa Kabakulakoğlu” olarak düzeltilmesini istemişlerdir.

Davalı tapu müdürlüğü, taşınmaz malikinin tanınmadığı, yaşayıp yaşamadığı ve mirasçılarının bilinmediğini, taşınmazın kayyım aracılığı ile idare edildiğini ileri sürerek davanın reddini savunmuş, davalı kayyım davaya cevap vermemiştir.

Davacılar, mirasbırakanlarının malik olduğu 151 sayılı parselin tapu kaydında “Mustafa Kabakulakoğlu Durmuş” olan kaydın yanlış yazıldığını ileri sürerek, tapu kaydının Durmuş oğlu Mustafa Kabakulakoğlu” olarak düzeltilmesini istemişlerdir.

Davalı tapu müdürlüğü, taşınmaz malikinin tanınmadığı, yaşayıp yaşamadığı ve mirasçılarının bilinmediğini, taşınmazın kayyım aracılığı ile idare edildiğini ileri sürerek davanın reddini savunmuş, davalı kayyım davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar Dairece; “... mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hükme elverişli ve yeterli olmadığı ... dosyada mevcut nüfus kayıtlarından davacıların, mirasbırakan Durmuş oğlu Mustafa'nın torunu Sabriye'nin altsoyu oldukları hususunun şüpheye yer vermeyecek şekilde doğrulanamadığı, diğer taraftan, dava konusu taşınmazın tapu kayıtları (ilk tesis ve tedavülleriyle) ve kadastro tutanaklarının (tespit ve tescile esas alınan tüm dayanak belgeleriyle) getirtilip inceleme konusu yapılmadığı, tapu kaydında olduğu şekliyle “ Mustafa Kabakulak oğlu Durmuş” isminde birinin bulunup bulunmadığının ilgili Nüfus Müdürlüğü'nden sorulmadığı, ... tapu kayıt maliki Mustafa Kabakulak oğlu Durmuş'a, Hatay Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2001/1213 E. 2002/19 K. sayılı ilamı ile kayyım tayin edilmiş olduğuna göre, davanın Tapu Müdürlüğü ile birlikte Kayyıma da yöneltilmesi gerektiği, ... keza nüfusta soyadı kaydı bulunmayan kişiler bakımından da soyadı ilave edilmek suretiyle tapu kaydının düzeltilemeyeceği, ... Hal böyle olunca; öncelikle davanın Kayyıma yöneltilmesi için davacıya imkan sağlanması, davacıların dava açma ehliyetleri bakımından mirasbırakanla olan irsi bağlarının taraflardan alınacak veraset ilamı veya denetime imkan sağlayacak nüfus kayıtlarıyla tevsik edilmesi, ardından dava konusu taşınmazın tapu kayıtlarının (ilk tesis ve tedavülleriyle) ve kadastro tutanaklarının (tespit ve tescile esas alınan tüm dayanak belgeleriyle) getirtilip inceleme konusu yapılması, tapu kaydında yazılı olduğu şekliyle kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan bir başka kişinin olup olmadığının Nüfus Müdürlüğü'nden sorulması, kayıt maliki ile davacıların mirasbırakanının aynı kişi olduğunun duraksamaya yer vermeyecek şekilde saptanması, kayıt malikinin nüfusta soyadının kayıtlı olmadığının belirlenmesi halinde ise çoğun içinde azın da bulunduğu ilkesi gereğince tespit kararı ile yetinilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olmasının doğru olmadığı, ... Kabule göre de;

./..

Tapu Müdürlüğü ilgili sıfatıyla davada yasal hasım olduğundan yargılama giderlerinden ve yargılama giderlerinden olan vekâlet ücretinden sorumlu tutulamayacağı...” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde iddianın kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

./..

Tapu Müdürlüğü ilgili sıfatıyla davada yasal hasım olduğundan yargılama giderlerinden ve yargılama giderlerinden olan vekâlet ücretinden sorumlu tutulamayacağı...” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde iddianın kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, bozma kararına uyulmuş olmakla kazanılmış hak kuralı uyarınca bozma kararında gösterilen şekilde inceleme yapılarak belirtilen hukuki esaslar gereğince karar verilmesi zorunludur. Bu hususun kamu düzeniyle ilgili olduğu tartışmasızdır.

Somut olayda; mahkemece usulüne uygun olarak bozma kararına uyulmasına karar verildiği ve bu doğrultuda kayyımın da davaya dahil edilip bozma ilamında işin esasına ilişkin olarak belirtilen hususlar araştırılarak sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Ne var ki; bozma ilamında “... kayıt malikinin nüfusta soyadının kayıtlı olmadığının belirlenmesi halinde ise çoğun içinde azın da bulunduğu ilkesi gereğince tespit kararı ile yetinilmesi gerektiğinin...” belirtilmesine karşısında mahkemece sadece tespit hükmü kurmakla yetinilmesi gerekirken bozma ilamının aksine, yazılı olduğu üzere karar verilmesi yerinde değildir.

Öte yandan; bu tür davalarda ilgili sıfatıyla yasal hasım oldukları tartışmasız olan Tapu Müdürlüğü ve kayyımın, yargılama giderlerinden ve yargılama giderlerinden olan vekalet ücretinden sorumlu tutulmamayacağı bozma ilamında da belirtilmiş olmasına rağmen mahkemece yanılgılı değerlendirme ile aksi yönde karar verilmesi doğru değildir.

Hal böyle olunca; bozma kararına uyulmuş olmakla kazanılmış hak kuralı uyarınca bozma kararında gösterildiği üzere tespit kararı verilmesi ve davada ilgili sıfatıyla yasal hasım olan Tapu Müdürlüğü ve bozma sonrası davaya dahil edilen kayyım aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilemeyeceği gözardı edilerek yazılı olduğu üzere karar verilmesi isabetsizdir.

Davalı Tapu Müdürlüğü'nün bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 08.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5331, Karar No: 2012/6533, Tarih: 21.05.2012

**9. Ceza Dairesi         2011/5331 E.  ,  2012/6533 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme

Hüküm : TCK'nın 151/1, 168, 62, 50/f, 53/1, 54. maddeleri uyarınca mahkumiyet, hapis cezasının 5 ay süreyle kamuya yararlı temizlik işlerinde çalıştırılması tedbirine çevrilmesine

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nın 50/1-f maddesi gereğince hapis cezasının, kamuya yararlı bir işte çalıştırma seçenek yaptırımına dönüştürülmesinin gönüllü olma koşuluna bağlı olduğu gözetilerek, sanığa gönüllü olup olmadığı sorulmadan ve temizlik işlerinde çalıştırılması şeklinde infazı kısıtlar biçimde karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

a- Uygulamada asıl mahkumiyetin kısa süreli hapis cezasından çevrilen seçenek tedbir olduğu ve seçenek tedbirlerde uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında TCK'nın 53/1. maddesi gereğince hak yoksunluğuna hükmedilmesi,

b- Sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulaması sırasında TCK'nın 168. maddesinin uygulanan bendinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı olup sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerle BOZULMASINA, 21.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/573, Karar No: 2019/164, Tarih: 07.03.2019

**Ceza Genel Kurulu         2017/573 E.  ,  2019/164 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 14. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 33-61

Sanıklar ... ve ...'nın, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılamaları sonucunda kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatlerine, eylemlerinin tehdit suçunu oluşturduğu kabul edilerek verilen mahkûmiyet hükümlerinin ise açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin Demirköy Asliye Ceza Mahkemesince verilen 30.07.2008 tarihli ve 1-62 sayılı hükümlerin, Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 07.05.2013 tarih ve 3929-5557 sayı ile;

“Mağdurun aşamalarda değişmeyen ve özde tutarlı anlatımları, sanıkların kısmi ikrar içeren ifadeleri ve tüm dosya içeriğinden, sanıklar... ve Aziz'in, yakın akrabaları olan diğer sanıklar Mehmet ve Murat'ın mağduru zorla araca bindirdikleri sırada bu aracın içinde bulunduklarının, ormanlık alana geldiklerinde mağduru tekme ve yumruklarla dövmek suretiyle darp ederek ve kaçmasını engelleyerek olay öncesi ve olay sırasında sanıklar Mehmet ve Murat ile TCK.nın 37. maddesi kapsamında fiil ve irade birliği içerisinde olduklarının anlaşılması karşısında, sanıkların müsnet suçtan mahkûmiyetleri yerine yazılı gerekçeyle beraatlerine karar verilmesi” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 24.12.2013 tarih ve 33-61 sayı ile; "...İki suçtan biri diğerinin nitelikli halini oluşturuyorsa ve madde metninde açıkça hangi suçun nitelikli hali oluşturduğu belirtiliyor ise bu halde gerçek içtima kuralı uygulanma kabiliyetini yitirir, önce suçun temel şeklinden ceza belirlenir, sonrasında nitelikli hali söz konusu ise suçun nitelikli hali için öngörülen fıkra uygulanır. Birleşik suçlarda hem suçun temel şeklinden hem de nitelikli hali oluşturan suçtan ayrı ayrı ceza tayini TCK'nun 42. maddesine aykırılık teşkil edecektir. Tüm bu bilgiler ışığında TCK'nın 109/2 maddesinde de belirtiği üzere tehdit, kişiyi hürriyetten yoksun kılma suçunun nitelikli halidir. Bu durumda ise sanığa hem kişiyi hürriyetten yoksun kılma suçundan hem de tehdit suçundan ayrı ayrı ceza verilmesi TCK'nın 42. maddesine aykırıdır. Bu kapsamda dosya içindeki bilgilerden de anlaşıldığı üzere sanıklar... ve ...hakkında tehdit suçundan müstakilen ceza verilmiş ve buna dair karar kesinleşmiştir. Her ne kadar mahkememizce sanıklar... ve Aziz'in üzerlerine atılı kişiyi hürriyetten yoksun kılma suçunu işlediklerine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden mahkûmiyetleri yönünde vicdani kanaat oluşmamışsa da sanıkların kişiyi hürriyetten yoksun kılma suçundan mahkûmiyetleri halinde ise haklarında tehdit suçundan kesinleşmiş karar olması karşısında TCK'nın 42. maddesi ile birlikte değerlendirildiğinde adil bir karar olmayacağının kabulü gerekmektedir" gerekçesiyle bozma kararına direnerek sanıkların önceki hükümdeki gibi beraatine karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükümlerin de Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.06.2016 tarihli ve 150291 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca 14.12.2016 tarih ve 894-1725 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 14. Ceza Dairesince 20.03.2017 tarih ve 436-1421 sayı ile; direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Direnmenin kapsamına göre inceleme, sanıklar ... ve ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen beraat kararları ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanıklar ... ve ...’ya atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle, yerel mahkeme kararının "yeni hüküm" niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre şeklen direnme kararı verilmiş olsa dahi;

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanıklar ... ve ...’ya atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle, yerel mahkeme kararının "yeni hüküm" niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre şeklen direnme kararı verilmiş olsa dahi;

a) Bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak,

b) Bozma kararında tartışılması gerektiği belirtilen hususları tartışmak,

c) Bozma sonrası yapılan araştırma, inceleme ya da toplanan yeni delillere dayanmak,

d) Önceki kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçe ile hüküm kurmak,

Suretiyle verilen hüküm, direnme kararı olmayıp yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi hâlinde ise incelemenin Yargıtay'ın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Demirköy Asliye Ceza Mahkemesince sanıkların kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatlerine dair verilen ilk hükümlerin Özel Dairece, sanıkların mahkûmiyetlerine karar verilmesi gerektiği belirtilerek bozulmasından sonra yargılama yapan Yerel Mahkemenin, önceki hükümde yer almayan; “...İki suçtan biri diğerinin nitelikli halini oluşturuyorsa ve madde metninde açıkça hangi suçun nitelikli hali oluşturduğu belirtiliyor ise bu halde gerçek içtima kuralı uygulanma kabiliyetini yitirir, önce suçun temel şeklinden ceza belirlenir, sonrasında nitelikli hali söz konusu ise suçun nitelikli hali için öngörülen fıkra uygulanır. Birleşik suçlarda hem suçun temel şeklinden hem de nitelikli hali oluşturan suçtan ayrı ayrı ceza tayini TCK'nun 42. maddesine aykırılık teşkil edecektir. Tüm bu bilgiler ışığında TCK'nın 109/2 maddesinde de belirtiği üzere tehdit, kişiyi hürriyetten yoksun kılma suçunun nitelikli halidir. Bu durumda ise sanığa hem kişiyi hürriyetten yoksun kılma suçundan hem de tehdit suçundan ayrı ayrı ceza verilmesi TCK'nın 42. maddesine aykırıdır. Bu kapsamda dosya içindeki bilgilerden de anlaşıldığı üzere sanıklar... ve ...hakkında tehdit suçundan müstakilen ceza verilmiş ve buna dair karar kesinleşmiştir. Her ne kadar mahkememizce sanıklar... ve Aziz'in üzerlerine atılı kişiyi hürriyetten yoksun kılma suçunu işlediklerine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden mahkûmiyetleri yönünde vicdani kanaat oluşmamışsa da sanıkların kişiyi hürriyetten yoksun kılma suçundan mahkûmiyetleri halinde ise haklarında tehdit suçundan kesinleşmiş karar olması karşısında TCK'nın 42. maddesi ile birlikte değerlendirildiğinde adil bir karar olmayacağının kabulü gerekmektedir" biçiminde farklı gerekçe ile hükümler kurduğu anlaşılmaktadır.

Bu şekilde bozma sonrası yeni ve değişik gerekçeyle hükümler kurulmuş olup verilen karar direnme kararı niteliğinde değildir. Önceki hükümlerde yer almayan bu hususlar Özel Dairece denetlenmemiş olduğundan, Özel Dairece denetlenmeyen bir konunun ilk kez ve doğrudan Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmesine kanunen imkân bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Demirköy Asliye Ceza Mahkemesinin kararı direnme kararı olmayıp yeni hüküm niteliğinde olduğundan, Özel Daire denetiminden geçmemiş bulunan yeni hükmün doğrudan ve ilk kez Ceza Genel Kurulu tarafından ele alınması mümkün olmadığından dosyanın incelenmek üzere Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Demirköy Asliye Ceza Mahkemesince verilen 24.12.2013 tarihli ve 33-61 sayılı karar, yeni hüküm niteliğinde olduğundan, dosyanın temyiz incelemesi yapılabilmesi amacıyla Yargıtay 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 07.03.2019 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1222, Karar No: 2015/3227, Tarih: 08.07.2015

**20. Ceza Dairesi         2015/1222 E.  ,  2015/3227 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Beraat

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Tüm dosya kapsamı ve Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin 27.05.2008 tarihli raporunun içeriğine göre, sanığın kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği sabit olduğu halde mahkûmiyeti yerine dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçelerle beraatine karar verilmesi,

2-Sanık bu suçu, daha önce işlediği 10.10.2005 tarihli suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş olduğundan, karar tarihinden sonra yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 08.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13627, Karar No: 2019/6682, Tarih: 18.12.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/13627 E.  ,  2019/6682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'nın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, tapu kayıtlarında kayıt düzeltim isteğine ilişkindir.

Davacı, 5, 6, 9, 10 parsel sayılı taşınmazların maliklerinden ...’ın mirasçısı olduğunu, kök mirasbırakan ...’ın Rahime isimli tek çocuğu olduğu halde, tapu kayıtlarında ... isimli bir kişinin daha yer aldığını ileri sürerek, tapu kayıtlarındaki ... isminin silinerek , bu kişiye ait payın tapusunun iptali ile maliklerin paylarının düzeltilmesini istemiş, davayı tapu müdürlüğüne yöneltmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; iddianın kanıtlandığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere tapu iptali ve tescil istekli davalar kayıt maliki ya da malikleri aleyhine açılır.

Eldeki dava çekişmesiz yargı niteliğindeki tapuda kayıt düzeltim isteğine ilişkin olmayıp, maliklerin tapu kayıtlarındaki paylarının değişmesine yol açacağından, husumetin tapu müdürlüğüne yöneltilerek uyuşmazlığın çözümü mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davanın sıfat yokluğu bakımından reddi gerekirken, davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Davalının yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK’un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13775, Karar No: 2012/2544, Tarih: 23.02.2012

**20. Hukuk Dairesi         2011/13775 E.  ,  2012/2544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... köyü, 141 ada 8 parsel sayılı 7752,09 m² yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla niteliğiyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, çekişmeli yerin devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, taşınmazın kadim mera niteliğinde bulunduğu, davacı Hazinenin mera niteliğiyle sınırlandırılarak özel siciline yazılması talebinin olmadığı gerekçesiyle davanın reddine ve dava konusu taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasayla değişik hükümlerine göre yapılan orman kadastrosu bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporuna göre mahkemenin değerlendirmesi yerinde değildir. Şöyle ki; hükme esas alınan raporlara göre üzerinde yabani otlar olan, ... köyü halkı tarafından eskiden beri hayvanların otlatıldığı kadim mera niteliğinde bulunduğunun anlaşıldığı gibi, bu olgu mahkemenin de kabulündedir. Meralar, bu niteliğiyle devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu iddiasının üst kavramı içerisinde yer almaktadır. Hazine, taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiasıyla dava açtığı, taşınmaz da bu yerlerden olan mera niteliğinde olduğuna göre, çekişmeli taşınmaza yönelik davacı Hazinenin davasının kabulü ile mera niteliğiyle sınırlandırılarak özel siciline kaydına karar verilmesi gerekirken, mahkemece aksine düşüncelerle yazılı olduğu gibi hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 23/02/2012 günü oybirliği ile karar verildi.