muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13338, Karar No: 2020/1351, Tarih: 05.02.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/13338 E.  ,  2020/1351 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalılardan ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Somut olaya gelince; Davalılardan ...’a yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Bu nedenle adı geçen davalıya 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği sağlanarak ve yasal temyiz süresi beklenildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 05.02.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18475, Karar No: 2017/3473, Tarih: 18.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/18475 E.  ,  2017/3473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

İİK'nın 345/a maddesinde yalnızca sermaye şirketlerinden bahsedildiği, şikayete konu olayda icra dosyasının borçlusu S.S. ... Konut Yapı Kooperatifi olup, 6102 sayılı TTK'nın 124. maddesinin ikinci fıkrasında sermaye şirketleri açıkça "anonim, limited ve sermayesi paylara bölünmüş komandit şirket" olarak belirtildiği, bu sebeple kooperatiflerin sermaye şirketi olarak kabul edilmediği, kooperatifi idare ve temsile yetkili olanların "sermaye şirketinin iflasını istememek" suçunun faili olamayacağından dolayı sonuç itibariyle doğru olan beraat kararına yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 18.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2856, Karar No: 2016/5960, Tarih: 21.04.2016

**17. Ceza Dairesi         2016/2856 E.  ,  2016/5960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 150/2. maddesi uyarınca görevlendirilen suça sürüklenen çocuk müdafınin hükmü temyiz ettiği, suça sürüklenen çocuğun ise 30/12/2015 tarihli dilekçesi ile cezasını onaylatmak istediğini bildirerek, temyiz hakkından vazgeçtiği, suça sürüklenen çocuk ile müdafiinin iradesinin çeliştiğinin anlaşılması karşısında, 5271 sayılı CMK'nın 266/3. maddesi uyarınca müdafınin iradesinin geçerli sayılacağı gözetilerek suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz talebinin reddine ilişkin tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suç tarihi itibariyle 13/11/2015 de güneşin batış saatinin 16.36 olup bir saat sonrasının geceye tekabül ettiği ve müştekinin elektrikli bisikletini saat 19.00 sıralarında ikamet ettiği apartmanın önüne park ederek 3. kattaki ikametinin balkonundan sarkıttığı priz ile şarj ettiği, ertesi gün 14/11/2015 de güneşin doğuş saatinin 06.14 olup bir saat öncesinin geceye tekabül ettiği ve müştekinin saat 06.00 sıralarında elektrikli bisikletinin yerinde olmadığını farkettiğinin anlaşılması karşısında, müştekiye yönelik eylemin şüphe bulunduğundan dolayı gündüz işlendiğinin kabulünün gerektiği gözetilmeden suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan TCK'nın 143. maddesiyle temel cezadan arttırım yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ve O yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCK'nın

143. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın çıkarılması ile suça sürüklenen çocuğun, 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h ve 31/3. maddeleri uyarınca neticeten 5 yıl hapis cezasıyla cezalandırılması suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 21.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2744, Karar No: 2019/17366, Tarih: 07.11.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/2744 E.  ,  2019/17366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Birleşen dosya ile yargılamasına devam olunan suça sürüklenen çocuğun, 04.11.2014 ve 18.12.2014 tarihli oturumlarda 18 yaşını tamamlamadığı değerlendirilerek, duruşmaların kapalı yapılması gerektiği gözetilmeden açık duruşma yapılarak CMK’nın 185. maddesine aykırı davranılması telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamış; Sanık hakkında, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenemesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Sanık hakkında mala zarar verme, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından kurulan hükümlere ve suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemlerinin incelemesinde;

İş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan kurulan hükümlerde, temel cezanın doğrudan 5237 sayılı TCK’nın 116/4. maddesi gereğince belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, önce TCK’nın 116/2. maddesi gereğince 6 ay hapis cezasına ve devamında TCK’nın 116/4. maddesi gereğince 1 yıl hapis cezasına hükmedildikten sonra yapılan uygulama neticesinde sonuç ceza değişmediğinden belirtilen husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

3- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçuna yönelik temyiz isteminin incelemesinde ise;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53/4.maddesinde yer alan "Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında aynı Kanun'un 53/1.maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53/4.maddesinde yer alan "Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında aynı Kanun'un 53/1.maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5781, Karar No: 2010/6608, Tarih: 07.06.2010

**14. Hukuk Dairesi         2010/5781 E.  ,  2010/6608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 14.12.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tazminat istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; tapu iptali ve tescil talebinin kabulüne dair verilen 18.12.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar ... vd. vekili ile feri müdahil vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenicinin temliki işlemine dayalı tapu iptali ve tescil, ikinci kademedeki istek ise tazminat istemlerine ilişkindir.

Davalı yüklenici ..., yargılama aşamasında davayı kabul ettiğini bildirmiştir.

Davalı arsa sahipleri, çekişme konusu bağımsız bölüm mülkiyetini yüklenici tarafından açılan dava sonucu onun adına tescil edildiğini, kendilerine husumet düşmeyeceğini, açılan davanın reddini savunmuştur.

Davaya davalı yüklenici yanında müdahil olan ... yükleniciden alacaklı olduğunu, yapılan temlik işlemlerinin muvazaalı olması nedeni ile davanın reddi gerekeceğini ileri sürmüştür.

Mahkemece dava kabul edilmiştir.

Hükmü, davalı arsa sahipleri ..., ... ve ... ile mahkemenin fer’i müdahilin temyiz isteminin reddine karar vermesi üzerine fer’i müdahil ... temyiz etmiştir.

1-... davaya yüklenici ... yanında fer’i müdahale istemiştir (HUMK m.53-58). Bundan dolayı yargılama sonunda fer’i müdahil aleyhine bir karar kurulamaz. Fer’i müdahilin de temyizi ancak yararına

müdahale talep ettiği tarafın temyizi halinde olanaklıdır. Başka bir ifade ile fer’i müdahilin tek başına hükmü temyiz etme olanağı yoktur. Açıklanan nedenle fer’i müdahil ...’in temyiz isteminin reddine dair mahkeme kararında yasaya aykırılık bulunmadığından mahkemenin 15.02.2010 tarihli ek kararının onanmasına,

2-Davalı arsa sahiplerinin temyiz itirazlarına gelince;

Davacı 21.08.2003 tarihli adi yazılı temlik sözleşmesine dayanarak eldeki davayı 14.12.2006 tarihinde açmıştır. Dosyadaki bilgilerden yüklenicinin 26.04.2004 tarihinde açtığı dava sonucu çekişme konusu 12 numaralı bağımsız bölümün 05.12.2006 tarihinde yüklenici adına tescil edildiği, kararın Yargıtay denetiminden geçerek onandığı anlaşılmaktadır. Bu davada davalı arsa sahipleri mülkiyetin mahkeme hükmü ile 05.12.2006 tarihinde yükleniciye geçtiğini, 14.12.2006 tarihinde açılan dava sebebi ile kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini savunmuştur. Gerçekten, kesinleşen yargı kararı ile mülkiyet arsa sahipleri elinden çıktığından eldeki davanın konusu kalmamıştır. Davalı arsa sahiplerinin savunmalarına göre de arsa sahipleri davanın açılmasına sebebiyet vermediklerinden onların yüklenici ile birlikte yargılama giderleri ile sorumlu tutulması doğru değildir.

Karar açıklanan nedenle davalı arsa sahipleri yararına bozulmalıdır.

Karar açıklanan nedenle davalı arsa sahipleri yararına bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda (1).bentte açıklanan nedenlerle müdahil ...’in bütün temyiz itirazlarının reddi ile mahkemenin 15.02.2010 tarihli ek kararının onanmasına, hükmün (2).bent uyarınca arsa sahipleri yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı onama harcının müdahil ...’e yükletilmesine, peşin yatırılan harcın davalı arsa sahiplerine iadesine, 07.06.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5305, Karar No: 2021/7685, Tarih: 27.10.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/5305 E.  ,  2021/7685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki trafik kazasından kaynaklanan yaralanma nedeniyle maddi tazminat istenmesi üzerine Uyuşmazlık Hakem Heyetince yapılan yargılama sonucunda; davacının davasının kısmen kabulüne dair verilen kararın davalı vekilinin başvurusu üzerine yapılan itiraz incelemesinde; İtiraz Hakem Heyetince davalı vekilinin itirazının kısmen kabulü ile başvurunun kısmen kabulüne dair verilen 14/09/2020 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Davacı vekili Sigorta Tahkim Komisyonuna başvurusunda; 10/06/2018 tarihinde davacının yolcu konumunda bulunduğu davalıya sigortalı aracın karıştığı tek taraflı kaza sonucu yaralandığını belirterek fazlaya dair talep hakkı saklı kalmak üzere geçici ve sürekli işgöremezlik tazminat alacağı, geçici bakıcı gideri, SGK tarafından karşılanmayan tedavi giderleri ile adli tıp rapor ücretinin tazmini için 16.100,00 TL’nin kaza tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda avans faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiş, dava değerini 206.881,00 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini talep etmiştir.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, davacının talebinin kısmen kabulü ile 5.000,00 TL SGK tarafından karşılanmayan ve fatura edilmeyen tedavi gideri, 902,00 TL rapor ücreti, 15.333,00 TL geçici ve 185.146,00 TL sürekli iş göremezlik tazminatı olmak üzere toplam 206.381,00 TL tazminatının 14/11/2018 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalı ... şirketinden tahsili ile başvuru sahibine ödenmesine, 500,00 TL geçici bakıcı gideri talebinin usulden reddine karar verilmiş; Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararına karşı davalı vekilince itiraz edilmesi üzerine davalı vekilinin itirazının kısmen kabulü ile 148,838,40 TL tazminatın l4/11/2018 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalı ... şirketinden tahsili ile başvuru sahibine ödenmesine, 5.000,00 TL tedavi gideri ve 15.333,00 TL geçici işgöremezlik tazminatı talebinin reddine, 500,00 TL bakıcı gideri (geçici) talebinin usulden reddine karar verilmiş; İtiraz Hakem Heyeti kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, Sigorta İtiraz Hakem Heyeti kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, özellikle davacının emniyet kemeri takmamasından dolayı müterafik kusurlu sayılması nedeni ile tazminattan bu nedenle indirim yapılmasının yerinde görülmesine göre; davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, Sigorta İtiraz Hakem Heyeti kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, özellikle davacının emniyet kemeri takmamasından dolayı müterafik kusurlu sayılması nedeni ile tazminattan bu nedenle indirim yapılmasının yerinde görülmesine göre; davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı taraf davalı ... şirketinden sürekli işgöremezlik tazminatı, geçici iş göremezlik tazminatı, geçici bakıcı gideri ve SGK tarafından karşılanmayan -fatura edilmeyen- tedavi giderlerini talep etmektedir.

Taraflar arasındaki ihtilaf, geçici iş göremezlik tazminatı ve fatura edilmeyen tedavi giderlerinin poliçe teminatı kapsamı dışında bırakılıp bırakılmadığı noktasında toplanmaktadır.

Hakem Heyetince, sürekli işgöremezlik tazminatı kabul edilmekle, geçici bakıcı gideri usulden reddedilmiş, geçici iş göremezlik zarar teminatı şeklinde bir teminatın sürekli sakatlık teminatında olmadığı ve sağlık gideri teminatının da SGK’ya yükletildiğini belirterek sigorta şirketlerinin geçici iş göremezlik zararından ve tedavi giderlerinden sorumlu olmadığı gerekçesiyle bu kalemlerin reddine karar verilmiştir.

25/02/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 13/02/2011 tarihli 6111 Sayılı Yasa’nın 59.maddesi ile 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 98. maddesi değiştirilmiş, buna göre "trafik kazaları nedeniyle üniversitelere bağlı hastaneler ve diğer resmi ve özel sağlık kuruluşlarının sundukları sağlık hizmet bedellerinin kazazedenin sosyal güvencesi olup olmadığına bakılmaksızın Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanacağı", Yasanın geçici 1. maddesi ile de "Bu Kanunun yayımlandığı tarihten önce meydana gelen trafik kazaları nedeniyle sunulan sağlık hizmet bedellerinin Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanacağı, sözkonusu sağlık hizmet bedelleri için bu Kanun'un 59. maddesine göre belirlenen tutarın %20'sinden fazla olmamak üzere belirlenecek tutarın üç yıl süreyle ayrıca aktarılmasıyla anılan dönem için ilgili sigorta şirketleri ve Güvence Hesabının yükümlülüklerinin sona ereceği," öngörülmüştür. Sigorta şirketi, motorlu aracın işletilmesinden kaynaklanan kaza nedeniyle zarar görenlerin tedavisi için ödenen giderleri zorunlu olarak teminat altına alır. Sigorta şirketinin, işleten ve sürücünün yasadan ve sözleşmeden doğan bu yükümlülüğü, 6111 sayılı Yasa ile getirilen düzenleme ile sona erdirilmiş bulunmaktadır. 2918 sayılı Yasa'nın 98. maddesinde belirtilen tedavi giderleri yönünden sorumluluk dava dışı Sosyal Güvenlik Kurumu'na geçmiştir.Ancak; davacının talep ettiği geçici iş göremezlik ve 6111 sayılı kanun kapsamı dışında kalan SGK tarafından karşılanmayan tedavi gideri zararı yönünden sigorta şirketlerinin sorumluluğu devam etmektedir.

Somut olayda, trafik sigorta poliçesi teminatı içinde değerlendirilmesi gereken geçici iş göremezlik tazminatı ve SGK tarafından karşılanmayan fatura edilmeyen tedavi giderleri yönünden sigorta şirketlerinin sorumluluğunun devam ettiği kabul edilerek inceleme yapılması gerekirken yanılgılı değerlendirmeyle yazılı biçimde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA; dosyanın, hakem dosyasının saklanması kararını veren İstanbul Anadolu 13. Asliye Ticaret Mahkemesi'ne gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 27/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11651, Karar No: 2012/14743, Tarih: 11.06.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/11651 E.  ,  2012/14743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 6.934,50 TL için itirazın iptali ile inkar tazminatının faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü. Dava; araç kiralama sözleşmesinden kaynaklanan kira alacağının tahsili için başlatılan takibe vaki itirazın iptali istemidir.Davacı vekili; davalının 22.09.2005 günü müvekkilinin aracını kiraladığını, aylık 300,00 TL'den bir yıllık kira parasını ödemediğini, aleyhine başlattıkları takibe davalının haksız itiraz ettiğini belirterek; itirazın iptalini talep etmiştir.Davalı vekili; ödeme emrine itiraz dilekçesinde; müvekkilinin davacının aracını kiraladığını ancak üç ay sonra davacının aracı davalıdan alıp sattığını, davalının aracı kiralarken peşin olarak bir yıllık kira parasını davacıya ödediğini, ayrıca senet verdiğini, araç için 2.900,00 TL de masraf yaptığını bu nedenle davalının davacıdan alacaklı olduğunu ifade etmiş; yargılama sırasında davalının davacıya borcu bulunmadığını savunmuştur.Mahkemece, davalı tanıklarının davalının davacıya 3.000,00 TL ödeme yaptığı; yanlızca iki aylık toplam 600,00 TL kira borcu kaldığı yönündeki beyanları doğrultusunda; davalının iki aylık kira borcunu ödenmediği kanaatine varılmış; takibin 600,00 TL'lik kısmına yönelik itirazın iptaline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilerek; davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Uyuşmazlık, davacının davalıdan araç kira alacağı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.Medeni Kanun'un 6. maddesi gereğince taraflardan herbiri iddia ve savunmasını dayandırdığı olguların varlığını usule uygun şekilde ispatla yükümlüdür. Buna göre ispat yükü öncelikle davacıya düşer. Davacı alacağının varlığını ve miktarını ispat ettikten sonra, davalının ödeme savunmasını ispatlama yükümlülüğü doğar.Somut olayda, davacı yazılı sözleşmeye dayanmış, alacağın varlığını ve miktarını ibraz ettiği yazılı sözleşme ile kanıtlamıştır. Davalı; kira borcunu peşin olarak ödediğini beyan ettiğine göre artık davada ispat yükü davalıya düşmektedir. İspat yükü üzerinde bulunan davalı iddialarını yazılı belge ile ispat edememiştir. Davacı taraf tanık dinlenmesine muvafakat etmediği için muvafakat dışı dinlenen tanık beyanlarına itibar edilmemesi gerekir.