muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/720, Karar No: 2017/869, Tarih: 16.02.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/720 E.  ,  2017/869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/05/2014 gün ve 2013/605-2014/505 sayılı kararı onayan Daire’nin 27/10/2015 gün ve 2014/16923-2015/11142 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin 24.12.2000 tarihli genel kurul kararı ile sermaye artırım kararı aldığını, bu karara göre ihraç edilen hisse senetlerinden 460 adedinin müvekkili tarafından davalı ...'dan devralındığını, ancak daha sonra davalı ... tarafından davalı şirketin sermaye artırım kararının alındığı 24.12.2000 tarihli genel kurul kararının yetersiz nisap ile karar alındığı gerekçesiyle ticaret sicilinden terkin edildiğini, bu nedenle sermaye artırım kararının yok hükmünde olduğunu, bu karara dayalı olarak ihraç edilen hisse senetlerinin de geçersiz olduğunu ileri sürerek, sermaye artırımı ve anasözleşme değişikliğine ilişkin 24.12.2000 tarihli genel kurulun ... tarafından iptal edilerek ticaret sicil kaydının silindiğinin, iptal edilen bu genel kurulun yeniden yapılmadığının, sermaye artırımına ilişkin geçerli bir genel kurul kararının bulunmadığının, buna göre ihraç edilen hisse senetlerinin hukuki dayanağının olmadığının ve bu hisse senetlerinin geçerliliğinin bulunmadığının tesbitini talep ve dava etmiştir.

Davalı SPK vekili ve diğer davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak, ispatlanamayan davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 7,80 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 275,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 16.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11873, Karar No: 2013/9747, Tarih: 28.05.2013

**19. Hukuk Dairesi         2012/11873 E.  ,  2013/9747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı ve davalı vekilince de duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek. Av. ... gelmiş, diğer taraftan kimse gelmemiş olduğundan, onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten ve temyiz dilekçelerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkili ile davalı şirket arasında 04.06.2011 tarihli irsaliyeli faturada belirtilen çörek otu alımı konusunda sözlü anlaşma yapıldığını, bu anlaşmaya göre, emtia bedeli olan 24.810 TL bedelli ... şubesine ait 4420357 çek nolu 15.08.2011 karar tarihli çeki, davalı şirket lehine düzenleyerek verdiğini, irsaliyeli kargonun müvekkiline kargo ile gönderildiğini ancak malların müvekkiline teslim edilmediğini ileri sürerek 04.06.2011 tarihli faturadan dolayı borçlu olunmadığının tespiti ile çekin müvekkiline iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davacı vekili, 29.11.2011 tarihli dilekçesi ile müvekkilinin davalı şirketle hiçbir anlaşması olmadığını, çekteki imzanın müvekkiline ait olmadığını, müvekkilinin yanında çalışan yetkisiz ... tarafından imza edildiğini belirterek, imza inkarında bulunmuş ve bu iddiaları HMK gereği ıslah etmeksizin eklediklerini bildirmiştir.

Davalı vekili, sözlü mal satımı anlaşması gereği çekin davacı tarafından verildiğinin davacının dava dilekçesinde yer aldığını, bu ikrar ve kabilden tek taraflı dönülemeyeceğini, malların teslim edildiğini davacının talebi ile malların yurtdışında ki adrese gönderildiğini, kargo parasını davacının ödediğini, durumun yazışmalar ve e-maillerden belli olduğunu belirterek, davanın reddini istemiş ve %40 kötüniyet tazminatı talebinde bulunmuştur.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, mal bedelinin avans olarak verildiğinin ispat yükünün davacıda olduğu belli olup, davacı iddiasını değiştirmiş ise de dava dilekçesindeki bu iddiasından dönemeyeceğinden kanıtlanamayan davanın reddine, 11.08.2011 günlü 1 nolu ara kararı ile konulan ihtiyati tedbirin kaldırılmasına karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir edilen 990,00 TL. duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlerden alınmasına, 28.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2679, Karar No: 2010/3664, Tarih: 05.04.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/2679 E.  ,  2010/3664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 29.07.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil, tescile karar verilmezse alacak istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın davalı ... yönünden ayrılmasına diğer davalılar yönünden reddine dair verilen 09.10.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenicinin temliki işlemine dayalı tapu iptali ve tescil, ikinci kademedeki istek yükleniciye temlik nedeniyle ödenen 25.000 Amerikan Dolarının davalılardan tahsili veya inşaatın devamına izin verilmesi istemlerine ilişkindir.

Davalı arsa sahipleri, işin ancak %40 seviyelerine getirildiği aşamada sözleşmenin feshedildiğini, açılan davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalı yüklenici, savunmada bulunmamıştır.

Mahkemece, yüklenici aleyhine açılan davanın tefrikine, davacının tapu iptali ve tescil isteminin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Yukarıda vurgulandığı üzere, davadaki istemin dayanağı yüklenicinin adi yazılı ve tarihsiz sözleşmeyle yaptığı temlik işlemidir. Bir tanımlama yapmak gerekirse, alacağın temliki; alacaklı (yüklenici) ile onu devralan üçüncü kişi (davacı) arasında borçlunun (arsa sahiplerinin) rızasını gerektirmeden yapılabilen ve sadece kazandırıcı bir tasarruf işlemi niteliği taşıyan şekle bağlı bir akittir. Kuşkusuz, yüklenicinin yaptığı temlik işleminin hüküm ve sonuç doğurması temlik işleminin konusu olan alacağın gerçek bir alacak olmasına

bağlıdır. Alacağın temlik edildiği üçüncü kişi ancak bu gibi durumlarda temlik işleminden yararlanarak bu hakkını arsa sahibine karşı da ileri sürebilir hale gelir. Zira, alacağı devralan kişi, evvelki alacaklının yerine geçer ve borçludan ifayı istemek gerektiğinde de borçluyu ifaya zorlamak artık onun hakkı olur. Ne var ki, üçüncü kişinin borçluyu (arsa sahibini) hasım göstererek açacağı davada borçlu temlik yapmamış olsaydı eski alacaklısına (yükleniciye) ne gibi def’ilerde bulunmak imkanına haiz idi ise bu def’ileri yeni alacaklıya (hakkı temellük eden üçüncü kişiye) karşı da ileri sürebilir (BK m.167). Kısaca bu gibi davalarda, üçüncü kişi temlik işleminin varlığını yükleniciye, alacağa hak kazanıldığını ise arsa sahiplerine karşı ispat etmek zorundadır. Denilebilir ki, temlik işlemine dayalı davalarda, arsa sahipleri ile yüklenici arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmaktadır. Zorunlu dava arkadaşlığının varlığı durumunda, hem yüklenicinin hem de arsa sahiplerinin aynı davada taraf olmaları gerekir. O yüzden, mahkemenin yüklenici aleyhindeki davanın tefrikine karar vermesi HUMK'nun 47.maddesine uygun düşmemiştir.

Davacının çekişmenin esasına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Davacının çekişmenin esasına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

1-Kural olarak eserin sözleşmede belirlenen amaca ve fenne uygun imali gerekir. Ancak bazen yüklenici, eserde bulunması gerektiği halde bazı bölümleri kısmen veya tamamen yapmamış, teslim süresi dolmuş, yüklenici temerrüde düşmüş ve özellikle eseri mevcut hali ile terk etmiş ise arsa sahibinin hakları çiğnenmiş olur. İşte bu gibi durumlara ilişkin düzenlemeye Borçlar Kanununun 97.maddesinde yer verilmiş ve anılan maddenin 1.fıkrasında; “Bir şeyin yapılması ile ilgili borç borçlu tarafından yerine getirilmemişse alacaklının, masrafı borçluya ait olmak üzere borcun kendisi tarafından ifasına izin verilmesini isteyebileceği” hükmü getirilmiştir. Görülüyor ki, bu hükümden sözleşmenin tarafı olan arsa sahipleri yararlanabilir. Yükleniciden temlik alan üçüncü kişiler Borçlar Kanununun 97.maddesinden yararlanarak nama ifaya izin isteminde bulunamayacaklarından, davacının buna yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2-Arsa sahipleri ile yüklenici arasında biçimine uygun düzenlenen 20.11.1995 günlü sözleşmede, 4766 ada 1 parsel sayılı taşınmaz üzerine 48 adet villa yapımının kararlaştırıldığı, bunun 12 adedinin arsa sahiplerine kalanının yükleniciye bırakılmasının hüküm altına alındığı, 16.02.1999 günlü ek sözleşmede ise 20.11.1995 günlü sözleşmeyle yapımı kararlaştırılan 48 villa işinden vazgeçilerek taşınmaz üzerine 6 adet villa ile 6 adet bloktan ibaret inşaat yapımının kararlaştırıldığı, bunlardan (A) ve (B) blokların arsa sahibine

Bırakıldığı, sosyal tesisler ile diğer blokların ise yükleniciye verilmesinin öngörüldüğü anlaşılmaktadır. Ne var ki yüklenici, işi eylemli olarak terk etmiş, taraflar 21.05.2004 tarihinde bir araya gelerek tasfiye protokolü yapmıştır. “Avukatlık Kanunu 35.A madde hükmü, ilam niteliğindeki uzlaşma tutanağıdır” başlıklı protokole göre; inşaatın %25 oranında yüklenici tarafından tamamlandığı kabul edilmiş, bu orana karşılık inşaattaki (F) Bloğun yükleniciye, diğer blokların arsa sahiplerine verilmesi kararlaştırılmıştır. Görüldüğü gibi, yüklenicinin işi eylemli feshetmesinden dolayı, feshin tasfiyesinin her ne kadar sözleşmede geriye etkili olduğu yazılmış ise de gerçekte ileriye etkili olarak yapılmıştır.

Feshin ileriye veya geriye etkili olması ayırımı, yüklenicinin yapımını üstlendiği inşaatı kısmen tamamlaması, fakat temerrüdü yüzünden teslim edememesi halinde tasfiyenin nasıl yapılacağı sorunu ile ilgilidir. Eğer feshin sonuçları geriye etkili olacaksa, sözleşme yokmuşçasına tafsiye edileceğinden yüklenici inşaatın yaptığı kısmına orantılı arsa payı değil, sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre imal ettiği inşaat bedelini alır. Fesih ileriye etkili kabul edilirse, yükleniciye imalat oranına paralel arsa payı bırakılır. Nitekim somut uyuşmazlıkta, feshin ileriye etkili sonuç doğurması için yükleniciye işi getirdiği %25 fiziki seviyeye uygun olarak inşaattaki (F) Blok bırakılmıştır. Davacıya yüklenici tarafından (bu bloktaki hak) temlik edildiğinden, davacı yükleniciye karşı şahsi hakkını ileri sürerek mülkiyet talebinde bulunabilir. Ancak;

21.05.2004 tarihli tasfiye sözleşmesinde, yükleniciye bırakılan (F) Bloğun gerçekte ve zeminde neresi olduğu belli değildir. Diğer taraftan, 4766 ada 1 sayılı parselin 19.09.2005 tarihinde 2 parçaya ifraz edildiği, bunlardan 4766 ada 2 sayılı parselin yüklenici adına, 3 sayılı parselin ise arsa sahipleri adına tapuya tescil edildiği, 3 sayılı parsel üzerinde muhtelif bloklar olduğu ve bunlara ilişkin kat irtifakının kurulduğu anlaşılmaktadır. Kısaca, davacının temlik işlemiyle kazandığı şahsi hakkın konusu olan taşınmazın kat irtifakı kurulan bloklarda yer alıp almadığı veya temlik alınan şahsi hakkın 4766 ada 2 sayılı parsel kapsamında kalıp kalmadığı incelenip araştırılmamıştır. Öncelikle bu husus araştırılmalı, hakkın konusu olan yerin gerçekte ve fiilen nerede olduğu açıklığı kavuşturulmalıdır. Davacıya temlik edilen hakkın yüklenici adına tapuda kayıtlı 2 sayılı parselde kaldığı ve burada inşaat bulunmadığı saptanırsa hiç kuşkusuz Borçlar Kanununun 117.maddesi uyarınca bu sözleşmenin ifa olanağı bulunmadığından davacının ikinci kademedeki bedel isteminin incelenmesi gerekecektir.

Mahkemece bütün bu yönler üzerinde durulmadan eksik inceleme ve araştırmayla hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; davalı arsa maliklerinden ... 08.03.2005 tarihinde yargılama sırasında ölmüş, mirasçıları ..., ... , ..., ... ..., ..., ..., 16.05.2009 tarihli dilekçe ile davaya dahil edilmiş olmalarına rağmen karar başlığında bu mirasçılar yerine muris ...’ın gösterilmesi ile, davalı arsa maliki ...’ın karar başlığında ... olarak yazılması yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, hükmün 2.bentte yazılı nedenlerle BOZULMASINA, 05.04.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/690, Karar No: 2023/1073, Tarih: 13.02.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/690 E.  ,  2023/1073 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/907 E., 2022/2242 K.

DAVALILAR :1- ... Sosyal Hiz. İnş. Yatırım Taşıma Dağ. San. Tic. Ltd. Şti.

2- ...Temizlik İnşaat Gıda ve Kargo Dağ. Hiz. San. Tic. Ltd. Şti. vekilleri Avukat ...

3-....

4- ... İnş. Temizlik Turizm ve Tic. A.Ş. vekili Avukat ...

DAHİLİ DAVALI : ... vekili Avukat ...

FER'Î MÜDAHİL : ... vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 31.08.2018

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 19. İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/392 E., 2021/29 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun (2797 sayılı Kanun) 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; dava konusu uyuşmazlığın niteliği ve temyizin kapsamının, davacının davalılar yanında hemşire olarak çalıştığının tespiti istemine ilişkin olduğu anlaşılmıştır.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun dairelerin iş bölümüne ilişkin 07.01.2023 tarihli ve 2023/1 sayılı kararı uyarınca dosyayı inceleme görevi Yargıtay 9. Hukuk Dairesine ait olduğundan, 2797 sayılı Kanun’un 60 ıncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca gerekli inceleme yapılmak üzere dosyanın ilgili daireye gönderilmesine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın YARGITAY 9. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

13.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2018/343, Karar No: 2019/2953, Tarih: 18.03.2019

**2. Hukuk Dairesi         2018/343 E.  ,  2019/2953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVACI-DAVALI : ...

DAVALI-DAVACI : ...

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından her iki dava yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 18.03.2019 günü temyiz eden davacı-davalı ... vekili Av. ... geldi. Karşı taraf davalı-karşı davacı ... ve vekilleri gelmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre davacı-karşı davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davalı-karşı davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK m. 174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 2.037.00 TL. vekalet ücretinin Ebru'dan alınıp Yekta'ya verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 18.03.2019 (Pzt. )
Yargıtay — Esas No: 2014/12047, Karar No: 2017/1373, Tarih: 16.03.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/12047 E.  ,  2017/1373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan değerlendirmede, 14.04.2010 günü gerçekleştiği iddia edilen olay nedeniyle, Bergama Cumhuriyet Başsavcılığının 27.05.2010 günlü, 2010/767 Esas sayılı iddianamesiyle sanık hakkında kasten yaralama ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından Bergama Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açılmasının ardından mahkemece yapılan yargılama sonucunda 30.03.2012 gün ve 2010/332 Esas, 2012/138 Karar sayılı ilamla sanığın atılı suçlardan beraatine karar verildiği, dolayısıyla aynı olayla ilgili olarak konut dokunulmazlığının ihlali suçundan daha önce verilmiş bir yargı kararı bulunduğunun anlaşılması karşısında, 5271 sayılı CMK'nın 223/7. maddesi uyarınca mükerrer açılan ikinci davanın reddine karar verilmesi yerine yazılı şekilde sanığın beraatine hükmedilmesi,

Nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükümle ilgili olarak tüm dosya kapsamına göre, sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan Bergama Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen 2010/1134 sayılı soruşturma dosyası kapsamında 20.04.2010 tarihinde somut delil bulunmadığından bahisle ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, 24.05.2012 tarihli tutanak içeriğine göre kendisine 16.06.2010 tarihinde tebliğ edilen bu karara karşı müşteki tarafından kanuni süresi içerisinde herhangi bir itirazda bulunulmadığı, aynı soruşturma dosyası ile sanık hakkında kasten yaralama ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kamu davası açıldığı, yapılan yargılama neticesinde sanığın atılı suçlardan beraatine karar verildiği, söz konusu kararın Bergama Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yapılan görüldü işlemleri sırasında dosyadaki mevcut delillerin tartışılması ile sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan kamu davası açılması için yeterli delil bulunduğu değerlendirilerek ek kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına karar verilip beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından 2012/1096 Esas numarası ile kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

5271 sayılı CMK'nın 172/2. maddesinde "Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra yeni delil meydana çıkmadıkça, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamaz" amir hükmü yer almaktadır. Kovuşturmaya yer olmadığına dair verilip de kesinleşen kararların sanığın hukuki güvencesini sağlamak bakımından yeniden soruşturulabilmesi için yeni delil bulunması ceza muhakemesi şartına bağlanmıştır. Bu şart aynı zamanda ceza muhakemesine hakim olan "hukuk devleti", "adil yargılanma hakkı" ve "non bis in idem" (aynı fiilden dolayı iki kez yargılama olmaz) ilkelerinin ihlallerini de engelleyecektir. Buna göre, sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra olayla ilgili yeni bir delil de elde edilmediği nazara alındığında, açılmış olan kamu davasıyla ilgili kovuşturma şartının gerçekleşmediği gözetilerek 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca düşme kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.03.2017 tarihinde oybirliğiyile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22270, Karar No: 2014/23310, Tarih: 03.07.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/22270 E.  ,  2014/23310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 2. İŞ MAHKEMESİ (KARTAL 2.İŞ)

TARİHİ : 02/05/2012

NUMARASI : 2010/599-2012/430

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ücret, sefer primi, hafta tatili ücreti ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; Müvekkilinin 18/02/2000-22/05/2009 tarihleri arasında davalı işyerinde yurtdışı-yurtiçi tır şoförü olarak çalıştığını, iş akdinin davalı işverence haksız olarak feshedildiğini iddia ederek, kıdem-ihbar tazminatı,ücret alacağı,sefer primi alacağı, ücretli izin alacağı, fazla mesai alacağı, hafta tatili alacağı, genel tatil alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; öncelikle zamanaşımı itirazında bulunduklarını, iş akdini müvekkili şirketin feshetmediğini davcının kendisinin istifa ettiğini ve buna ilişkin olarak ibraname imzaladığını, üçüncü şahıslara ait araçlara zarar verdiği için bu bedeller neticesinde maaşından kesinti yapıldığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında iş akdinin feshi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Yerel mahkemece yapılan yargılama sonunda iş akdinin davacı tarafından feshedildiği ve haklı bir nedene dayanılmadığı sonucuna ulaşılmış ise de, mahkemenin bu kabulü dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır.

Davacı, iş akdinin işverence haksız olarak feshedildiğini iddia etmiş, davalı işveren ise istifa ve ibranameye dayanmıştır. Davalı tarafından dosyaya sunulan ibranamede, bir taraftan istifa beyanı olup diğer taraftan kıdem ve ihbar tazminatının işçi tarafından tahsil edildiğinin yazılı olması, matbu ve tarih dahil boşlukların sonradan doldurularak düzenlenmesi göz önüne alındığında, Dairemizin yerleşik içtihatları uyarınca geçersiz olup, davalı işveren, savunmasını ispat edemediğinden davacı lehine kıdem ve ihbar tazminatının hüküm altına alınması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.