muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7743, Karar No: 2023/6076, Tarih: 04.07.2023

D. Anılan kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Dairemizin 14.02.2022 tarihli ve 2020/21102 Esas, 2022/1406 Karar sayılı kararı ile;

''Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesi sanık lehine hükümler içermekte olup, öncelikle; 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanunu'n 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka dava olup olmadığının, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin ve önceki dava sonucunun araştırılması, gerektiğinde Cumhuriyet Başsavcılığından ve Denetimli Serbestlik Müdürlüğünden suç tarihinde sanığın infazda olan başka bir tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının bulunup bulunmadığı sorulup belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemişse, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- (1) nolu bozma sebebine göre yapılacak araştırma sonucunda sanığın bu suçu "başka bir kullanma suçu" nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemediğinin tespiti durumunda ise;

5237 sayılı TCK’nın 191/8. maddesinin;

‘‘Bu Kanunun;

a) 188'inci maddesinde tanımlanan uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti,

2- (1) nolu bozma sebebine göre yapılacak araştırma sonucunda sanığın bu suçu "başka bir kullanma suçu" nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemediğinin tespiti durumunda ise;

5237 sayılı TCK’nın 191/8. maddesinin;

‘‘Bu Kanunun;

a) 188'inci maddesinde tanımlanan uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti,

b) 190'ıncı maddesinde tanımlanan uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanılmasını kolaylaştırma, suçundan dolayı yapılan kovuşturma evresinde, suçun münhasıran bu madde kapsamına girdiğinin anlaşılması hâlinde, sanık hakkında bu madde hükümleri çerçevesinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilir.’’ hükmü karşısında sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Sanık hakkında hak yoksunluklarına karar verilirken, hükümden önce 15/04/2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin gözetilmemesi,'' nedenleriyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

E. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 15.06.2022 tarihli ve 2022/1086 Esas, 2022/1788 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında değişen suç vasfına göre kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 192 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

F. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca özetle; hükmün bozulması yönünde karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Sanığın olay tarihinde uyuşturucu madde kullandığına dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına,

2. Eksik inceleme sonucunda karar verildiğine,

3. Sanığın baskı ve tehdit sonucu suçu üstlenmek zorunda kaldığına,

4. Fiziki takip tutanağı ile sanıkların beyanlarının çeliştiğine,

5. Temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmemesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Sanığın olay tarihinde uyuşturucu madde kullandığına dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığına,

2. Eksik inceleme sonucunda karar verildiğine,

3. Sanığın baskı ve tehdit sonucu suçu üstlenmek zorunda kaldığına,

4. Fiziki takip tutanağı ile sanıkların beyanlarının çeliştiğine,

5. Temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmemesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İzmir İl Emniyet Müdürlüğü Narkotik Suçlarla Mücadele Şube Müdürlüğü görevlilerince yapılan çalışmalarda temyiz dışı sanıklar...'ın 7349/1 Sok. No:2 ....,/İzmir adresindeki ikamette uyuşturucu madde sattıkları ve temin etmiş oldukları uyuşturucu maddeleri de 7354/4 Sok. No:12 D:1 .....,/İzmir adresindeki ikamette zulaladıkları yönünde bilgiler elde edildiği, olay tarihinde 7349/1 Sok. No:2 adresi civarında fiziki takibe başlandığı, sürücü koltuğunda temyiz dışı sanık ...'in yolcu koltuğunda ise sanık ...'nin bulunduğu aracın adresin bulunduğu sokağa park ettiği, temyiz dışı sanık ...'in araçtan inerek bahse konu ikamete girdiği, sanık ...'nin araçta beklediği, bir süre sonra diğer temyiz dışı sanık ...'ın ikametten çıkarak 7354/4 Sok. No:12 D:1 adresindeki ikamete girdiğinin görüldüğü, akabinde elindeki poşetle ikametten hızlı bir

şekilde çıkarak araçta bulunan sanık .....,'e poşeti verdiği ve 7349/1 Sok. No:2 adresindeki ikamete tekrar girdiği, kısa bir süre sonra aynı ikametten çıkan temyiz dışı sanık ...'in araca bindiği ve olay yerinden uzaklaştıkları, takip edilen aracın durdurulduğu, sanık ...'nin elinde bulunan poşeti ayaklarının altına attığının görüldüğü, usulüne uygun arama emrine istinaden araçta yapılan aramada, sanık ...'nin polis memurlarını görünce ayaklarının altına attığı poşetin içinde esrar, 7354/4 Sok. No:12 D:1 adresindeki ikamette yapılan aramada esrar ile iki hassas terazi ele geçirildiği, 7349/1 Sok. No:2 adresindeki ikamette ise herhangi bir suç unsuruna rastlanmadığı, sanık ...'nin kullanıcı olduğu yönünde savunmada bulunduğu, sanığın bulunduğu araçta ele geçen uyuşturucu maddenin gizlenmemiş halde, tek parça ve kullanım sınırında olduğu dikkate alındığında, sanığın kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu işlediği gerekçesiyle mahkûmiyetine karar verildiği; suçun işleniş biçimi ile suç konusunun önem ve değeri değerlendirilerek temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlendiği; sanığın savunmalarıyla suçunun nitelendirilmesine ve diğer sanıkların suçlarının ortaya çıkmasına yardımcı olması nedeniyle hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulandığı ve 5237 sayılı Kanun'un 192 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca cezasında takdiren 1/2 oranında indirim yapıldığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Bölge Adliye Mahkemesinin; suçun vasfına ve sübutuna, delillerin takdir ve tayinine ilişkin tespitinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 15.06.2022 tarihli ve 2022/1086 Esas, 2022/1788 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4566, Karar No: 2022/8644, Tarih: 05.12.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/4566 E.  ,  2022/8644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 9. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Reyhanlı 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 08.01.2019 tarih ve 2017/95 E- 2019/5 K. sayılı kararın davacı vekili ile davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine-esastan kabulüne dair Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi'nce verilen 23.11.2020 tarih ve 2019/789 E- 2020/1009 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında 24/02/2014 tarihli protokolde davacının mülkiyetinde bulunan Hatay ili Reyhanlı ilçesi ...mahallesi 3826 sayılı parselde bulunan 10.857,57 m2'lik arsanın 7.000,00 m2'lik kısmının devri için anlaştıklarını, arsa devri karşılığında davalının kayıtlı sermayesi olan 1.000.000,00 TL'lik sermayenin 100.000,00 TL'sine tekabül eden hisse adedini devretmesini kararlaştırıldığını ve sözleşmenin ifa edilerek davacının davalı sermayesinin %10'una tekabül eden pay oranında ortak olduğunu, şirketin genel kurul toplantısında şirket sermayesinin 1.000.000,00 TL'den 3.200.000,00 TL'ye yükseltildiğini, 18/05/2015 tarihinde kurucu ortaklar ile müvekkil arasında yapılan anlaşma ile Ziraat Bankası'ndan kullanılacak olan her türlü krediye ve kredi için gerekli ipoteğe imza atmayı taahhüt etmesi karşılığında % 3 şirket payının daha müvekkiline devredilerek müvekkilinin hissesinin %13'e ulaştığını, sermaye artışına giderek paylaşlarından payları oranında sermaye getirmelerini istediklerini ve müvekkilin zor durumundan faydalanmak istediklerini, 12/12/2015 tarihli şirket genel kurulu kararı ile sermayenin 4.800.000,00 TL'ye, 13/02/2016 tarihinde şirket genel kurul kararı ile de 11.200.000,00 TL'ye yükseltildiğini, müvekkilinin sermaye arttırımından dolayı kendisine düşen payı ödemekte güçlük çektiğini ve 14/01/2017 tarihli protokolle 391.000,00 TL sermaye borcuna karşılık % 2 hissenin şirket ortaklarından ... ...'e 01/03/2017 tarihine kadar teminat olarak verilmesinin kararlaştırıldığını fakat söz konusu payın ... ...'e değil ...'ya verdirilmesinin sağlandığını, şirketin kötü niyetli olarak sözleşmede belirtilen ödeme tarihi dahi gelmeden tekrar sermaye arttırımına giderek 21/02/2017'de 18.000.000,00 TL'ye çıkarma kararı alındığını, sermaye arttırımları sürecinde davacının yönetim kurulu toplantılarına dahi çağrılmadığını, genel kurulda alınan sermaye artırım kararlarının davacının arttırılan sermaye miktarının payına düşen kısmını ödeyememesi sebebiyle tamamen kasıtlı, haksız ve kötü niyetli olarak alınan kararların küçük pay sahiplerinin paylarını daha da küçültme amacı taşıdığını ileri sürerek 10.857,57 m2'lik arsanın 7.000,00 m2'lik kısmının şimdiki değerinin tespiti ile bedelinin müvekkiline ödenmesini veya hisse değerleri ve taşınmazın değeri hesaplanarak karşılık gelen hisselerin müvekkiline verilmesine ve haksız ve kötü niyetli olarak gerçekleştirilen sermaye arttırımları sonucu müvekkilinin kaybetmiş olduğu hisselerin müvekkiline iade edilmesine, müvekkilin uğradığı hak kaybına karşılık dava tarihinden itibaren işletilecek avans faizi ile birlikte şimdilik 200.000,00 TL bedelin davalıdan alınarak müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının talebi ayni mal olarak şirkete sermaye olarak konulan arsa devri işleminin iptali ise bu talep konusunda şirket tüzel kişiliğinin husumetinin bulunmadığını, eğer sermaye arttırımına ilişkin kararın iptali isteniyorsa genel kurul kararlarının iptalinin istenmesi gerektiğini ancak 3 aylık hak düşürücü süre içerisinde açılması gerektiğini, davanın reddi gerektiğini, davacının talep edebileceği hiçbir hak veya alacağının bulunmadığını, davacının sermaye arttırımının tamamlanmasını engellemekle şirketi zora soktuğunu, bankalar nezdinde şirketin büyük bir zarar görme ihtimali nedeniyle dava dilekçesinde anlatılan sorunlarının tümünün çözüme kavuşturulması için 18/05/2015 günü davacıya % 3'lük payın bedelsiz olarak verildiğini ancak davacının yine sorunlar çıkarmaya devam ettiğini, 02/12/2015 tarihli sözleşmede geriye dönük herhangi bir karşılık talep etmeyeceği ve dava haklarından da feragat ettiğini, davacının 08/07/2017 günü yapılan olağanüstü genel kurulda şirketin borçları nedeniyle sermayenin 38.000.000,00 TL'ye çıkarılmasını kendisinin önerdiğini, davacının herhangi bir hak kaybı olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; davacının genel kurul kararlarının iptali ve müvekkilin zararının karşılanmasına ilişkin ilk talebi yönünden; davacı TTK 446. maddede öngörüldüğü üzere sermaye artırımlarına ilişkin karara olumsuz oy vermediği gibi muhalefetini tutanağa geçirtmemiş, davanın 446. maddede öngörülen sürede açılmadığı, sermayenin sık sık ve kötü niyetli arttırıldığı iddiası yönünden ise; şirketin dava tarihine kadar 11.292.236,60 TL zarar ettiği ve sermaye arttırımının zorunlu olduğu, TTK 376. maddesine göre iyileştirici önlemlerin sunulması, sermayenin 1/3'ü ile yetinilmesi veya sermaye artırım kararı alınması gerektiği, zararın artması halinde, en önemli önlemlerden birisi olan sermaye artırım kararının alınmasının, bu sorunu ortadan kaldırdığı, sermaye artırım kararın haklı ve yasal olduğu, davacının ortaklıktan ayrılma talebi yönünden ise; söz konusu talebin, talebini açıklaması amacıyla verilen süre içerisinde sunulan dilekçede ortaklıktan ayrılma ve payın devrini talep ettiği, TTK kapsamında anonim şirket ortaklığından çıkma müessesesinin düzenlenmediği, yine ortaklıktan ayrılmayı gerektirir bir sebep mevcut olmadığı gibi talebinin şirketin feshini içerdiği düşünülse dahi bunun için A.Ş.'de en az 1/10 payını temsil eden pay sahibinin olması gerektiği ve davacının bu paya sahip olmadığı, sermaye olarak sunulan arazinin iadesi bu şartlarda mümkün olmadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş, karara karşı taraf vekilleri istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; 6102 sayılı TTK 445 ve 446. maddesi gereğince, davacının sermaye artırımlarının yapıldığı genel kurullarda karara olumsuz oy vermediği gibi muhalefetini tutanağa geçirtmediği ve davanın 446. maddede öngörülen 3 aylık hak düşürücü süre içerisinde açılmadığı, mahkemece alınan bilirkişi raporuna göre; davalı şirketin dava tarihine kadar 11.292.236,60 TL zarar ettiği ve sermaye arttırımının zorunlu olduğunun bildirildiğinden sermaye artırım kararlarının haklı ve yasal olduğu, 6102 sayılı TTK. kapsamında anonim şirket ortaklığından çıkma müessesesi düzenlenmediği, ortaklıktan ayrılmayı gerektirir haklı bir sebebin mevcudiyeti ispatlanmadığı gibi talebin şirketin feshini içerdiği düşünülse dahi bunun için A.Ş.'de en az 1/10 payını temsil eden pay sahibinin olması gerektiği ve davacının bu paya sahip olmadığı, sermaye olarak konulan arazinin iadesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, mahkemece davanın reddine karar verildiğine göre, davalı lehine dava değeri olan 200.000,00TL üzerinden AAÜT. hükümleri gereğince nispi vekalet ücretine hükmedilmesine karar verilmesi gerekirken maktu vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmediği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf istemlerinin kabulü ile, ilk derece mahkemesi kararını kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 05/12/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23010, Karar No: 2016/745, Tarih: 26.01.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/23010 E.  ,  2016/745 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Rücûan tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; ilâmda yazılı nedenlerle davanın kabulüne ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraflar avukatlarınca istenilmesi ve davalı avukatınca da duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 26.01.2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kâğıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat A...... B.... geldiler. Duruşmaya başlanarak, hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hâkimi tarafından dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre taraf avukatlarının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davacı Kurum, 23.04.2012 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerden oluşan sosyal sigorta yardımlarının 5510 sayılı Kanun’un 21/1'inci maddesi uyarınca davalı işverenden rücûan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Kömür madeninde daha önce göçük meydana gelen ocağının girişine bir insan girebilecek kadar delik açılarak üzerine girilmesinin yasak olduğuna dair levha asıldığı hâlde, tanık beyanlarına göre işverenin talimatı ile artık malzemelerin toplanmakta olduğu, daha önce içeri giren bir işçinin ocakta oksijen bulunmadığını söylediği, buna rağmen 57 yaşında olup tecrübeli olduğu iddia edilen sigortalının vagona bağlı bir halatı almak için ocağa girdiği ve havasız kalma ve toksik gaz inhalasyonu nedeniyle vefat ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece iki ayrı bilirkişi kusur raporu alınmış olup; ilk bilirkişi kusur raporunda kendisi daha önce ocağa giren usta K.A.'ın içerde yeterli hava bulunmadığı ve havalandırma yapılması gerektiği uyarısına rağmen ocağa girdiği gerekçesiyle sigortalıya %50 kusur izafe edilmiş; ikinci kusur raporunda ise “...üretim zorlaması olduğundan sigortalıya kusur verilemeyeceği” gerekçesiyle işverenin kusuru %25 olarak belirlenmiştir. Mahkemece, ikinci kusur raporu esas alınmak suretiyle istem hüküm altına alınmış ise de; anılan raporlarda kısmen farklı gerekçelerle farklı oranlarda davalı kusurları belirlendiğinden bu açık çelişki giderilmeden raporlarından birine itibar edilemez. Hâl böyle olunca; yeniden kazanın meydana geldiği iş kolunda, iş güvenliği ve işçi sağlığı konularında uzman bilirkişilerden oluşacak kuruldan önceki raporları tartışan, 5510 sayılı Kanunun 21, 6331 sayılı Kanunun 37’nci maddesi uyarınca yürürlükten kaldırılan ancak zararlandırıcı sigorta olayının meydana geldiği tarihte yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77’nci maddesine uygun olarak düzenlenmiş kusur raporu alınarak, söz konusu çelişki giderilip, işverenin kapalı ve denetimsiz ocakta çalışması talimatı vermesi ile sigortalının yaş ve tecrübesinin olaya etkisi de tartışılmak suretiyle davalının kusur oran ve aidiyetinin gerçeğe uygun olarak tespiti gerekirken, eksik araştırma, inceleme sonucu yazılı biçimde hüküm kurulması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davalı avukatı yararına takdir edilen 1.350,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıya yükletilmesine, davacı avukatı yararına takdir edilen 1.350,00 TL duruşma avukatlık parasının davalıya yükletilmesine ve temyiz harcının istem hâlinde davalıya iadesine, 26.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23900, Karar No: 2014/7174, Tarih: 14.04.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/23900 E.  ,  2014/7174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Beraat

I - Katılan vekilinin "2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yüklenen suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Katılan vekilinin "2004 yılında sahte fatura kullanmak" suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 26.01.2005 tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE,

III- "2006 yılında sahte fatura kullanmak" suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan, düzenlenmiş bir vergi suçu ve inceleme raporu bulunmadığı gibi 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 367. maddesi uyarınca sanık hakkında bu yıl yönünden dava şartı olan mütalaa da alınmadan açılan kamu davasına devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.