muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/17876, Karar No: 2019/14898, Tarih: 03.07.2019

Somut olayda; hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 12 saat süren çalışmalarında günde iki saat, 9 saat süren çalışmalarında ise günde bir buçuk saat ara dinlenmesi kabul edilerek hesaplama yapılmış ise de, İş Kanunu'nun 68. maddesinde belirlenen yasal ara dinlenme süresinden daha uzun bir ara dinlenme süresi kullanılmasını gerektiren durum bulunmamaktadır. Bu itibarla davacının fazla çalışma yapıp yapmadığının belirlenmesinde 12 saatlik çalışmaları için günde bir buçuk saat, 9 saatlik çalışmaları içinde günde bir saat dinlenme ile çalıştığı kabul edilmelidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 03.07.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9036, Karar No: 2009/10327, Tarih: 16.11.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/9036 E.  ,  2009/10327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, domates ve salatalığın değerlendirme tarihi olan 2006 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verim, ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine (tüm üretim giderlerini kalemler halinde gösterir biçimde) ilişkin veri listesinin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilmesinden,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26875, Karar No: 2017/7143, Tarih: 08.06.2017

**2. Hukuk Dairesi         2015/26875 E.  ,  2017/7143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından; nafakanın ve manevi tazminatın miktarı yönünden, davalı-karşı davacı erkek tarafından ise, karşı davasının reddi, asıl davada kusur belirlemesi, nafakalar, manevi tazminat ve velayet yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı-karşı davalı kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

3-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, paranın alım gücüne, kişilik haklarına, özellikle aile bütünlüğüne yapılan saldırının ağırlığına, manevi tazminat isteyenin boşanmaya yol açan olaylarda ağır ya da eşit kusurlu olmadığı anlaşılmasına nazaran davacı-karşı davalı kadın yararına hükmolunan manevi tazminat azdır. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile, Türk Borçlar Kanununun 52. ve 58. maddeleri nazara alınarak daha uygun miktarda manevi tazminat (TMK m. 174/2) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 08.06.2017(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2024/3413, Karar No: 2024/6462, Tarih: 27.06.2024

**9. Ceza Dairesi         2024/3413 E.  ,  2024/6462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR

Kocaeli 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.03.2023 tarihli ve 2022/189 Esas, 2023/113 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın, mağdurenin annesi ile dini nikahlı olduğu ve sanığın, mağdurenin annesi ve iki kardeşi ile birlikte aynı konutta 2019-2022 yılları arasında beraber yaşadıkları, bu süre zarfında mağdurenin mutfakta bulaşık yıkadığı esnada sanığın mağdureye arkadan sarıldığı, eylemin birkaç dakika devam ettiği, aradan bir zaman geçtikten sonra bir başka gün mağdurenin yine bulaşıkları yıkadığı esnada sanığın eli ile mağdurenin ön özel bölgesine kıyafetleri üzerinden dokunduğu, mağdurenin iteklemesi üzerine sanığın eylemini sonlandırdığı, yine bir seferinde sanığın, mağdureyi mutfağa çağırdığı, devamında mağdurenin göğüslerini kıyafetinin üzerinden okşar şekilde ellediği, elleri ile mağdurenin ön özel bölgesine gitme gelme şeklinde hareketlerle dokunduğu, eylemin birkaç dakika kadar sürdüğü, mağdureyi öpmeye çalıştığı esnada mağdurenin annesinin içeriye girdiği, sanığın eylemini sonlandırdığı, istismar eylemleri esnasında sanığın ayrıca dört parmağı ile mağdurenin arka özel bölgesine kıyafetinin üzerinden dokunduğu şeklinde kabulü ile çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 103/1,c1 ve c3, 103/3-d, 43/1 ve 53. maddeleri uyarınca 18 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarının uygulanmasına dair verilen kararların sanık ile müdafii ve kayyım tarafından istinaf edilmesi üzerine, Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 07.02.2024 tarihli ve 2024/7 Esas, 2024/188 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ile Müdafiinin Temyiz İstemleri

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ile Müdafiinin Temyiz İstemleri

Soyut iftira mahiyetindeki mağdure ve şikayetçi beyanlarından başka delil bulunmadığına, fiilin sabit olmadığına, sanığın fiili işlemediğine, kabul anlamına gelmemekle beraber eylemin sarkıntılık boyutunda kaldığına, sanığın lehine takdiri indirim nedenlerinin uygulanması gerektiğine yönelik olduğu görülmüştür.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptanarak eylemlerine uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiğinden Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle; Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 07.02.2024 tarihli ve 2024/7 Esas, 2024/188 Karar sayılı kararında sanık ile müdafiii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Kocaeli 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,27.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4471, Karar No: 2021/7541, Tarih: 03.06.2021

**10. Hukuk Dairesi         2019/4471 E.  ,  2021/7541 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, yapılan yargılamada ilamında belirtilen gerekçelerle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum, davalılar ... ve ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

23.06.2010 günü gerçekleşen iş kazasında sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan peşin sermaye değerli gelirlerden oluşan Kurum zararının davalılardan teselsül hükümlerine göre rücuan alınmasına ilişkin davanın, Mahkemece, yapılan yargılamasında düzenlenen ve bilirkişi raporuyla, kazanın oluşunda davalı 3. kişi ... ’nin %55, davalı Üst işveren ...’nin %20, davalı Alt İşveren ... %15, kazazede işçi %10 oranında kusurlu oldukları, %17,2 olan sürekli işgöremezlik oranının % 13’e düştüğü saptanmıştır.

1-Sigortalının % 17,2 olarak belirlenen sürekli iş göremezlik oranına işverence yapılan itiraz üzerine, 506 sayılı Yasa'nın 109. maddesinde öngörülen prosedür işletilerek, Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu ve Adli Tıp Genel Kurulu'ndan alınan raporlara göre iş göremezlik oranının baştan itibaren % 13 olduğunun belirlendiği anlaşılmıştır.

Peşin değer, gelecekte ödenecek gelirlerin, yaş, kesilme ihtimali ve Kurumca belirlenecek iskonto oranı dikkate alınarak hesaplanan tutarını ifade etmekte olup, Kurum iş kazası, ya da, meslek hastalığı ile malullük sonucu sigortalılara ve bunların ölümü halinde hak sahiplerine yaptığı her türlü ödemelerle bağlamış bulunduğu gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerini, zarara sebep olan işveren ya da üçüncü kişilere rucu etmektedir.

Kurumun, sigortalı veya hak sahiplerine bağladığı ilk peşin sermaye değerli gelirden fazlasını isteme hakkı bulunmadığı gibi, Kurumun ödemediği veya ödemeyecek olduğu gelir kesimini rücuan isteyemeyeceği yönü de, tazmine yönelik davada gözetilmesi gereken genel ilkeler arasında bulunmaktadır.

Sürekli işgöremezlik derecesindeki değişim nedeniyle, gelir hesabındaki unsurlardan biri olan işgöremezlik oranınındaki değişme, ilk peşin değer miktarını etkileyecek olup, yapılması gereken iş; sigortalının sürekli iş göremezlik durumuna girdiği tarih tibarıyla % 13 sürekli iş göremezlik oranı üzerinden ilk peşin sermaye değerli gelir miktarını Kuruma hesaplattırmaktan ibarettir.

Sürekli işgöremezlik derecesindeki düşmeye bağlı olarak değişime uğrayan gelir, yüksek iş göremezlik oranı nedeniyle bağlanmış olan başlangıçtaki gelir olup; gelir hesabındaki unsurlardan biri olan iş göremezlik oranındaki düşme karşısında, başlangıçtaki gelirin, değişen iş göremezlik oranına uyarlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Sürekli işgöremezlik derecesindeki düşmeye bağlı olarak değişime uğrayan gelir, yüksek iş göremezlik oranı nedeniyle bağlanmış olan başlangıçtaki gelir olup; gelir hesabındaki unsurlardan biri olan iş göremezlik oranındaki düşme karşısında, başlangıçtaki gelirin, değişen iş göremezlik oranına uyarlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Bu durumda, peşin sermaye değerli gelirin başladığı tarih itibariyle düşen iş göremezlik oranına göre belirlenmesi zorunlu olup; başlangıçtaki yüksek iş göremezlik oranı nedeniyle fazladan (yüksek iş göremezlik oranı ile düşen iş göremezlik oranı arasındaki fark iş göremezlik nedeniyle) ödenen fark gelirlerin, yeni oran üzerinden belirlenmiş olan peşin sermaye değerli gelire ilavesi gereği bulunmaktadır.

Şu halde, sigortalının sürekli iş göremezlik durumuna girdiği tarih itibarıyla %13 sürekli iş göremezlik oranı üzerinden saptanacak ilk peşin sermaye değerli gelir miktarının Kurumdan sorularak, fark iş göremezlik (%17,2 - %13 = %4,2) oranı nedeniyle fazladan yapılan ödeme miktarı ilave edilmek suretiyle gelirin ilk peşin sermaye değeri belirlenerek varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

2-Ayrıca hükümüne uyulan bozma ilamına rağmen ... Orman Ürünleri İnşaat Plastik Nakliyat Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi 3. kişi kabul edilip diğer iki davalı da asıl işveren ve alt işveren kabul edilmek suretiyle bunların 21/1 ve 21/4 kapsamında miktarları ayrı ayrı belirlenip karar gerekçesinde gösterilerek, bozma sonrası ıslah yapılamayacağı hususu da gözetilerek taleple bağlı kalınarak davacı Kurum yönünden oluşan usulu kazanılmış hakka riayet edilerek karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum, davalılara ... ve ... Orman Ürünleri İnşaat Plastik Nakliyat Sanayi ve Ticaret Anonim Şirketi vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ; Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde temyiz eden davalılara iadesine, 03.06.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1164, Karar No: 2025/2186, Tarih: 26.05.2025

**6. Hukuk Dairesi         2025/1164 E.  ,  2025/2186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2025/224 E., 2025/253 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 3. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2024/577 E., 2024/891 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı ... adına yönetici ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının yöneticisi olduğu İzmir ili, .... ilçesi, .... Mahallesi, ... Sokak No ... adresinde bulunan binanın arsa sahipleri ile davalı yüklenici arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunduğu, bu sözleşme gereği binayı inşa eden davalının binada eksik ve ayıplı işler bıraktığı, bu eksik ve ayıplı işlerin delil tespiti sonucu bilirkişilerce saptandığını, şimdilik 600.000,00 TL eksik ve ayıplı işler bedelinin davalı yüklenici şirketten tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı yüklenici şirket cevap dilekçesinde; özellikle davanın tüm zamanaşımı ve hak düşürücü süreler geçtikten sonra açıldığını, binada da herhangi bir ayıplı ya da eksik iş bırakılmadığını, davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı yöneticinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin tarafı olmadığı ve kat malikleri yetki verseler dahi onları bu sözleşmeden kaynaklanan davada temsil edemeyeceği, dolayısıyla davayı takip yetkisinin bulunmadığı gerekçesiyle, HMK'nın 114/1-e ve 115/2. maddeleri uyarınca dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı ... vekili temyiz dilekçesinde; davacı yöneticiye kat maliklerinin bu dava için yetki verdiklerini ve davacının temsil yetkisinin bulunduğunu beyan ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan eksik ve ayıplı iş bedelinin tespit ve tahsili istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan eksik ve ayıplı iş bedelinin tespit ve tahsili istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 34. maddesi gereğince sekiz ve daha fazla bölümü olan ana taşınmaza yönetici atanması zorunludur. Aynı Yasa'nın 38. maddesinde yöneticinin kat maliklerine karşı aynen bir vekil gibi sorumlu bulunduğu düzenlenmiştir. Yine sözü edilen Yasa'nın 35. maddesinde ise yöneticinin görevleri sayılmıştır. Yönetici, yasadan ve yönetim planından kaynaklanan yetkisine dayanarak üçüncü kişilerle borç ve alacak ilişkisi doğuracak sözleşmeler yapabilir. Bu tür sözleşmeler, kat maliklerinin adına ve hesabına hukuksal sonuç doğurur. Bu durumda, sözleşmeyi kat malikleri adına yapan site yöneticisinin sözleşme borçlusuna karşı dava veya takip yöneltmesi ya da aynı şekilde yöneticiye karşı dava veya takip yöneltilmesi olanaklıdır. Yöneticinin kat malikleri adına sözleşme yapmadığı durumlarda ise (örneğin arsa sahiplerinin yüklenici ile yaptıkları kat karşılığı inşaat sözleşmesinde), binadaki eksik ve ayıpların giderimi ile ilgili olarak kat maliklerince yetki verilse dahi bu yetki KMK.'nın 35. maddesindeki görevleri kapsamında olmayacağı için yöneticinin aktif ya da pasif taraf sıfatı kural olarak olmayacaktır.

Binanın yöneticisi olan kişinin aynı zamanda arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin tarafı ya da yükleniciden bağımsız bölüm satın alan bir kat maliki olması halinde, kendi arsa payı oranında eksik ve ayıplardan dolayı tazminat isteme hakkı bulunmaktadır. Ancak, bu istek için kendi adına dava açmış olması gerekir. Kat maliklerini temsilen dava açması halinde, bu tür bir davada onları temsil yetkisi bulunmadığından, aynı zamanda kat maliki olsa bile, davada aktif taraf sıfatının bulunduğu söylenemez. Sözleşme tarafı ve kat maliki olmadığı halde zaten taraf sıfatı yoktur.

Somut olayda: davacının yöneticisi olduğu binanın, davalı yüklenici tarafından inşa edildiği anlaşılmaktadır. Yukarıda açıklandığı üzere, davacı yöneticinin kat maliklerince yetkilendirilse bile Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 35. maddesi çerçevesinde kat maliklerini eldeki davada temsil etmesi olanağı bulunmamaktadır. Ancak, kendisinin sözleşme tarafı ya da yükleniciden bağımsız bölüm satın alan kat maliki olduğunun anlaşılması halinde sadece kendi arsa payı oranında tazminat isteme hakkı bulunsa da, davacı yönetici eldeki davayı bizzat kendi adına değil kat maliklerini temsilen onların verdiği yetki ile açmıştır. Bu husus hem dava dilekçesi içeriğinden, hem de site yönetimi adına yetkili olarak verilen dava vekaletnamesinden anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının kat malikleri adına bu davayı açıp takip etme yetkisi olmayıp, diğer bir ifade ile davada da aktif taraf sıfatı bulunmamaktadır. Mahkemenin "Davacının davayı takip yetkisi olmamakla davanın usulden reddi" yönündeki kararı isabetli olduğundan, bu hususlara yönelik davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Davalı tüketici harçtan muaf olduğundan peşin alınan harcın istek halinde iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,26.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5598, Karar No: 2020/3950, Tarih: 21.09.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/5598 E.  ,  2020/3950 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA 5. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1- Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesi'nin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanun'unda yapılan değişiklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesi'nin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;