muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/15662, Karar No: 2013/20275, Tarih: 11.11.2013

Diğer taraftan uyuşmazlığın çözümünde 818 sayılı Borçlar Kanununun 63.madde hükmünün uygulama yeri olup olmadığı hususunun da açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

818 sayılı Borçlar Kanunun, geri verilmesi gereken tutarın belirlenmesinde genel hüküm niteliğinde bulunan 63.madde uyarınca; iyiniyetli zenginleşen, sebepsiz zenginleşme konusunun kendisinden istendiği tarihten önce elinden çıktığını iddia ve ispat ettiği miktar oranında ret ve geri vermekle yükümlü olmayacaktır. Buna karşın; zenginleşenin zenginleşme anında veya sonrasında mal varlığındaki artışın geçerli bir hukuki sebebe dayanmadığını biliyor veya bilmesi gerekiyor olması halinde kötü niyetli sayılacağında da kuşku bulunmamaktadır.

5510 sayılı Kanunun 96.maddesiyle, sebepsiz zenginleşmede geri verme konusunda genel hüküm niteliğindeki Borçlar Kanununun 63.maddesine nazaran özel bir düzenleme getirilmiştir. Şu duruma göre, aynı konu hakkında bir tarafta genel kanunda kabul edilen yasa kuralı, bir tarafta da özel bir yasal düzenleme ortaya çıkmaktadır.

Bu nedenle sorunun normlar hiyerarşisi kurallarına göre çözümlenmesi gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

“Yasaların çatışması” olarak da adlandırılan bu gibi durumlarda; sonraki norm, öncekinin yerini alır (Lex Pesterior deraget priori); özel kanun, genel kanundan önce gelir, (Le Specialis Per generalem non deregatur); açık anlamlı norm, kapalı anlamlı normdan önce gelir, biçiminde kabul edilen temel ilkelerden yararlanılarak sonuca ulaşılmaktadır.

Belirtilen ilkeler doğrultusunda yapılan değerlendirmede ise; 5510 sayılı Kanunun 818 sayılı Borçlar Kanununa göre özel nitelikte olduğu; bu kapsamda 5510 sayılı Kanunun 96.maddesi hükmünün sebepsiz zenginleşme nedeniyle yersiz ödemelerin Kuruma iadesi konusunda özel nitelikte düzenleme içerdiği açıktır.

Bu durumda özel kanun niteliğindeki 5510 sayılı Kanunun, yine özel düzenleme içeren 96.maddesi hükmü, genel nitelikteki 818 sayılı Borçlar Kanunun 63.maddesi hükmüne nazaran uygulama önceliğine sahiptir.

Bu durumda özel kanun niteliğindeki 5510 sayılı Kanunun, yine özel düzenleme içeren 96.maddesi hükmü, genel nitelikteki 818 sayılı Borçlar Kanunun 63.maddesi hükmüne nazaran uygulama önceliğine sahiptir.

Somut olayda, davacının 18/09//2009 tarihinde boşandığı, vefat eden babasından dolayı davacıya 01/10/2009 tarihinde ölüm aylığı bağlandığı, mahhalle muhtarı olan tanık beyanında, davacının 2008 yılında mahalleye taşındığını, yaklaşık bir yıl sonra evlilik nedeniyle cüzdan değişikliği talebinde bulunduğunu, bu işlemleri yaptığını, yine aynı yıl içerisinde bu defa boşandığını belirtip yeniden cüzdan talebinde bulunduğunu ve eşinin kaydının silinmesini istediğini, bu işlemleri tekrar yaptığını, ancak 2-3 ay sonra davacı ile boşandığı eşini ilçe merkezinde aynı araçta gördüğünü, bu durumun dikkatini çektiğini, bir süre sonra SGK görevlilerinin geldiğini, onlara olayı olduğu gibi anlattığını, daha sonra davacının kendisine çok mağdur olduğunu, çocuk okuttuğunu, ifadesini değiştirip degiştiremeyeceğini söylediğini, kendisininde bunu kabul etmediğini belirttiği, 22/02/2010 tarihli kontrol memuru raporunda yer alan, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşayarak Kurumdan haksız menfaat temin ettiği yönündeki tespit üzerine yetim aylığı kesilerek Kurumca yapılan ödemeler borç kaydedilmiştir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunun 56.maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda, eylemi olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere Anayasanın 20. maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm deliller toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak, muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğünden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, ..., telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden çok ayrıntılı Emniyet Müdürlüğü/ Jandarma Komutanlığı aracılığıyla çevre araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azalar ile kolluk aracılığıyla tespit edilecek komşuların tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucun davanın kabulüne karar verilmesi; usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2457, Karar No: 2019/7390, Tarih: 19.12.2019

**20. Ceza Dairesi         2019/2457 E.  ,  2019/7390 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : KARS 3. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 19.12.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14618, Karar No: 2006/14129, Tarih: 04.12.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/14618 E.  ,  2006/14129 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     : Çorum İş İş Mahkemesi

Tarih               : 29.5.2006

Davacı  ilk Bağ-Kur primi kesintisi yapıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin   kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  sonra  düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu,  işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere  göre davalının sair temyiz itirazlarının reddine.

2- Davacının ilk prim tevfikafının yapıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren 2926 sayılı Yasa'ya tabi tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitini istemiştir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiş is ede bu sonuç usul ve yasaya aykırıdır.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere  göre davalının sair temyiz itirazlarının reddine.

2- Davacının ilk prim tevfikafının yapıldığı tarihi takip eden aybaşından itibaren 2926 sayılı Yasa'ya tabi tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitini istemiştir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiş is ede bu sonuç usul ve yasaya aykırıdır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Dosyadaki belge ve kayıtlardan,  ziraat odası kaydının bulunduğu, ancak kayıt tarihinin Mahkemece araştırılmadığı Tarım Kredi Kooperatif  ortaklığının olmadığı, üzerine kayıtlı zirai arazisinin bulunduğu, ancak kayıt tarihinin mahkemece araştırılmadığı, davacının sattığı ürün bedelinden ilk prim kesintisinin 14.04.1995 tarihinde yapıldığı, diğer yıllara ilişkin prim kesinti bilgilerinin araştırılmadığı görülmektedir.

Mahkemece ilk prim kesintisinin yapıldığı 14.4.1995 tarihini takip eden aybaşı olan 01.05.1995 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalılığının başlayacağının kabulü ile davacının 01.05.1995-31.12.1995 tarihleri arasında sigortalı olduğunun tesbitine ilişkin karar yerinde ise de, prim kesintisinin bulunmadığı; 1996, 1997, 1998, 1999 ,2000,  2001, 2002,2003, 2004, 2005 ve 2006 yılları yönünden 2926 sayılı Yasa'nın 10. maddesinde belirtilen kayıtlar bulunmadığı  ve  tarımsal faaliyet bu madde kapsamında kanıtlanamadığı halde, bu yılların soyut zabıta araştırmasına dayalı olarak kabul edilmesi yasaya uygun değildir.

Yapılacak iş; 1996, 1997, 1998, 1999 ,2000,  2001, 2002,2003, 2004, 2005 ve 2006 yıllarına ilişkin dönemde davacıya varsa ürün sattığı kişi, kurum ve kuruluşları açıklattırmak, buralardan ürün bedellerinden prim kesintisi yapılıp yapılmadığını sormak, yapılmış ise belgelerini getirtmek, 2926 sayılı Yasa'nın 10. maddesinde belirtilen, Ziraat Odası kaydının hangi tarihten itibaren başladığını sormak,  tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle sonuca gitmektir.

Yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin mahkemece  eksik inceleme ve araştırma sonucu davacının 01.01.1996-20.03.2006 tarihleri arasında  tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının  bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 04.12.2006  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24986, Karar No: 2014/34424, Tarih: 04.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/24986 E.  ,  2014/34424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

İncelenmesine gerek duyulduğundan, dava dışı ... Özel Güvenlik Koruma ve Eğitim Ltd. Şti. ile davalılar ... Özel Güvenlik Koruma ve Eğitim Ltd. Şti. ve ... Özel Güvenlik Ltd. Şti.'nin ortakları, kurucuları, şirketleri temsile yetkili kişiler ve şirketlerin adreslerini gösterir ilgili belgeler ve kayıtların ticaret sicil müdürlüğünden temini ile eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9370, Karar No: 2013/11556, Tarih: 06.05.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/9370 E.  ,  2013/11556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık ... hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması ve sanık ...'in bir başka suç sebebiyle yakalandığı esnada üzerinde bulunan, hırsızlığa konu eşyalardan MP3 çaların ele geçmiş olması karşısında koşulları oluşmadığı halde sanıklar hakkında TCK'nın 168. maddesinin uygulanması, karşı temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Sanık ...'nin 14.07.2005 tarihli kolluk ifadesinde, olay gecesinin ertesi sabahı daha önceden tanıdığı sanık ... ile karşılaştığını, elinde bir adet MP3 çalar olduğunu, sanık ...'in bu MP3 çaları satma teklifinde bulununca beraberce yürüdükleri esnada polis tarafından yakalandıklarını belirttiği, 26.07.2006 tarihli sorgusunda ise, diğer sanık ... ile kovuşturma aşamasından ölen ve temyize konu olmayan ...'i aynı yurtta kalmaları sebebiyle tanıdığını, olay gecesi birlikte olduklarını, sanık ... ile birlikte olay yerinin yanında bulunan parkta oturdukları esnada ...'ın elinde hırsızlığa konu eşyalar ve MP3 çalarla birlikte geldiğini, sanık ...'in de bunları satmayı teklif etmesi üzerine kendisinin arkadaşlarından soğuyarak olay yerinden ayrıldığını ifade ettiği, buna karşılık ertesi sabah sanık ... ile birlikte, hırsızlığa konu MP3 çaları satmaya giderken beraberlerinde söz konusu MP3 çalarla yakalandıkları, yine hırsızlık eylemini ...'ın tek başına gerçekleştirdiği yönündeki sanık ...'ın ifadesinin, suçu ikrar eden ve birlikte gerçekleştirdiklerini belirten sanık ...'in ifadesiyle de uyuşmadığı, sanıkların aralarında herhangi bir husumetin varlığı yönünde bir iddianın bulunmadığı, ...'ın hırsızlık eylemini kimlerle birlikte işlediği konusunda verdiği soruşturma aşamasındaki ifadelerinin de çelişkili olduğu anlaşılmakla, oluşa ve dosya içeriğine uygun olan mahkemenin kabul ve değerlendirmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından, sanıklar müdafiilerinin temyiz istemlerinin reddiyle hükümlerin kısmen istem gibi ONANMASINA, 06/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/182, Karar No: 2017/608, Tarih: 19.01.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/182 E.  ,  2017/608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayininine ilişkin mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bu hususa ilişkin bozma görüşüne iştirak edilmemiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuğun, hükümden önce ölen suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte gece saat 22.00'de müştekinin seyir halindeki kamyonunun kapalı kasasının kilitsiz kapısını açarak helva çalması şeklinde gerçekleşen olayda eylemin gece vakti işlendiğinin anlaşılması karşısında hükmedilen cezanın TCK'nın 143.maddesi gereğince artırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-TCK'nın 145. maddesinde “malın değerinin azlığı” kavramının 765 sayılı Kanun'un 522/1. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliğinin bulunmadığı, “değerinin azlığının” 5237 sayılı Kanun'a özgü, ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun daha çoğunu alabilme olanağı varken; yalnızca gereksinmesi kadar ve değer olarak da az olan şeyi alma durumunda olayın özelliği, sanığın kişiliği ve özgülenen kastı da değerlendirip yasal ve yeterli gerekçelerinin de gösterilerek uygulanabileceği gözetilerek somut olayda;suça konu helvaların toplam değerinin 02/03/2013 tarihli değer tespit tutanağına göre 10 TL olduğunun anlaşılması karşısında, uygulanma koşulları oluştuğu halde TCK'nın 145.maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-TCK'nın 141/1 ve 31/2. maddelerine göre belirlenen 1 yıl hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında sonuç cezanın 7300 TL yerine hesap hatası sonucu 7200 TL olarak belirlenmek suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 19/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4047, Karar No: 2017/2009, Tarih: 20.03.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/4047 E.  ,  2017/2009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Kadıköy Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 23/06/2010 tarih ve 2010/9529 Esas sayılı iddianamesi ile sanık ... hakkında 2007 yılı için, sanık ... hakkında ise 2005 yılı için sahte fatura düzenlemek suçundan açılan davada hüküm kurulmamış ise de; zamanaşımı süresi içerisinde mahallinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

I-Sanıklar hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanıklar hakkında 2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükümlere yönelik sanıkların temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1- ...Ltd. Şti. Isimli şirketin yetkilileri olan sanıklar hakkında sahte fatura düzenledikleri iddiasıyla açılan kamu davasında; sanık ...'ın savunmasında, şirket hissesini 2006 yılında diğer sanığa devrettiğini, bu tarihten sonra da şirketle bir ilgisi kalmadığını beyan etmesi, sanık ...'ın ise şirket hissesini devraldıktan kısa bir süre cezaevine girdiğini, şirket işlemleri ile bir ilgisi bulunmadığını, cezaevine girdikten sonra şirket ile diğer sanık ...'ın ilgilendiğini savunması, vergi tekniği raporunda 2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında düzenlenen faturalardan da somut olarak bahsedilmemesi, suça konu faturaların dosya içerisinde yer almaması, sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi için; suça konu faturalardan her takvim yılı için kanaat oluşturacak sayıda asılları veya onaylı suretleri getirtilip incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadıklarının tespit edilmesinden sonra, faturaları kullanan firmalar hakkında düzenlenen varsa vergi inceleme raporlarının, karşıt inceleme tutanaklarının aslı veya onaylı örnekleri getirtilerek, bu firmalar ve şahıslar hakkında sahte fatura kullanmak suçundan dava açılıp açılmadığı, açılmışsa akibeti araştırılıp bu dava ile birleştirilememesi halinde, dava dosyaları celp edilip özetinin duruşma tutanağına geçirilip, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile, faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları kullanan kişi ve şirketler ile sanıkların ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılarak, suça konu faturaları kullanan şirket yetkililerinin faturaları kimden, hangi ticari ilişkiye dayanarak aldıklarının sorulması, UYAP üzerinden yapılan kontrolde sanık ...'ın 22.09.2006 ile 21.09.2007 tarihleri arasında cezaevinde bulunduğu hususu da gözönüne alınarak vergi incelemesi sırasında ifade veren ve 2007 yılı başlarına kadar şirketin defterlerini tutan ve kendisine tüm belgeleri ..

...'ın 22.09.2006 ile 21.09.2007 tarihleri arasında cezaevinde bulunduğu hususu da gözönüne alınarak vergi incelemesi sırasında ifade veren ve 2007 yılı başlarına kadar şirketin defterlerini tutan ve kendisine tüm belgeleri ...'ın getirdiğini beyan eden Yusuf Çetin'in de tanık olarak beyanının alınmasından sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,