muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/8214, Karar No: 2018/2114, Tarih: 13.02.2018

**8. Hukuk Dairesi         2017/8214 E.  ,  2018/2114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Vesayet

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, vekil edeninin 85 yaşındaki çeşitli hastalıkları bulunan babası ...' un TMK'nın 405 ve 406. maddeleri uyarınca kısıtlanarak vekil edeninin adı geçenin vasi olarak atanmasına karar verilmesini istemiş;

Kısıtlı adayı vekili, vekil edeninin sağlığının yerinde olduğu, gelini ile birlikte yaşadığını, 1603,1728,1720 parsel sayılı taşınmazların ölünceye kadar bakma akdi ile gelinine devretmesinin, savurganlık sayılamayacağını belirterek davanın reddini savunmuş, kısıtlı adayı duruşmada alınan beyanında; herhangi bir rahatsızlığının olmadığını, kısıtlanmak istemediğini ileri sürerek davanın reddini talep etmiş; mahkemece, kısıtlı adayının vasi tayinini gerektirir bir rahatsızlığının, akıl hastalığının olmadığı anlaşılmakla davanın reddine dair verilen karar kısıtlı adayı ve davacı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kısıtlı adayının 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 405. ve 406. maddesi kapsamında vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

1. Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Türk Medeni Kanunu'nun 405. maddesinde "Akıl hastalığı veya akıl zayıflığı sebebiyle işlerini göremeyen veya korunması ve bakımı için kendisine sürekli yardım gereken ya da başkalarının güvenliğini tehlikeye sokan her ergin kısıtlanır.” Aynı Yasanın 406. maddesinde ise “Savurganlığı, alkol veya uyuşturucu madde bağımlılığı, kötü yaşama tarzı veya malvarlığını kötü yönetmesi sebebiyle kendisini veya ailesini darlık veya yoksulluğa düşürme tehlikesine yol açan ve bu yüzden devamlı korunmaya ve bakıma muhtaç olan ya da başkalarının güvenliğini tehdit eden her ergin kısıtlanır" hükmü yer almaktadır.

Somut olayda mahkemece, resmi sağlık kurulundan rapor alınarak ilgilinin akli durumu değerlendirilmiş, kısıtlı adayına ait tapu kayıtları dosya arasına alınmış ise de; Türk Medeni Kanunu'nun 406. maddesi yönünden herhangi bir araştırma ve değerlendirme yapılmamıştır. Hal böyle olunca yukarıda gösterilen yasal düzenleme karşısında; savurganlığı, kötü yaşama tarzı veya malvarlığını kötü yönetmesi iddiasına ilişkin olarak da taraflara delilleri sorulup gösterdikleri takdirde toplanarak tüm delillerin birlikte değerlendirmesi yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yetersiz araştırma ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarda 2. bentte gösterilen sebeplerle 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nın 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, davacının diğer temyiz itirazlarının yukarda 1. bentte gösterilen sebeplerle reddine, bozma nedenine göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, HUMK'nın 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, 13.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/173, Karar No: 2023/2999, Tarih: 31.05.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/173 E.  ,  2023/2999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

1. 7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanun'la değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

2. Bu Kanun değişikliğine göre muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanun’un 21/2 nci maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligatın, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanun’un 10 uncu maddesine göre normal bir şekilde çıkarılması gerekir. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanun'un 20 ve 21 inci maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliği’nin 29 uncu maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

3. Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanun’un 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2 nci maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanun’un 21/2 nci maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

4. Tebligat Kanunu’nun 10/2 ve 21/2 nci maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya Tebligat Kanunu’nun 21/2 nci maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasa'nın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36 ncı maddesine ve Tebligat Kanunu'nun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

5. Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalı ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., 'e yapılan gerekçeli karar tebligatının 7201 sayılı Tebligat Kanunu'na aykırı olarak ilk seferde, doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2 nci maddesine göre davalının adres kayıt sistemindeki adresine yapılması nedeniyle usulüne uygun olmadığı anlaşılmıştır.

6. Davalıar ..., ..., ..., , ..., ..., ...'a gerekçeli kararın tebliğ edilmediği anlaşılmıştır.

7. Davalı ...'ın mirasçılık belgesinin dosya içerisinde bulunmadığı anlaşılmıştır.

8. ...'a yapılan gerekçeli karar tebligatının Tebligat Kanunu'nun 35 inci madde hükmüne aykırı olduğu anlaşılmıştır.

9. Gerekçeli karar tebligatı yapılan ... ile taraflar arasında bağlantı kurulamadığından ilgili mirasçılık sıfatı ile dosyada taraf ise ilgili mirasçılık belgesinin temini mahkemece sağlanmalıdır.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

7. Davalı ...'ın mirasçılık belgesinin dosya içerisinde bulunmadığı anlaşılmıştır.

8. ...'a yapılan gerekçeli karar tebligatının Tebligat Kanunu'nun 35 inci madde hükmüne aykırı olduğu anlaşılmıştır.

9. Gerekçeli karar tebligatı yapılan ... ile taraflar arasında bağlantı kurulamadığından ilgili mirasçılık sıfatı ile dosyada taraf ise ilgili mirasçılık belgesinin temini mahkemece sağlanmalıdır.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

31.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8489, Karar No: 2019/5793, Tarih: 12.11.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/8489 E.  ,  2019/5793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-BEDEL-TENKİS

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanları ...’ın ... parsel sayılı taşınmazın 210 m2’lik kısmını haricen satın aldığını, yapılan kat karşılığı inşaat sözleşmesi ile payına üç adet bağımsız bölüm isabet ettiğini ancak bunlardan 15 numaralı bağımsız bölümün muvazaalı olarak ve davalının miras bırakan üzerinde kurduğu baskı neticesinde davalı adına tescil edildiğini, tescil işleminin kız çocuklardan mal kaçırma kastı ile yapıldığını ileri sürerek, davalı adına olan tapu kaydının iptali ile veraset ilamındaki payları oranında adlarına tesciline, olmadığı takdirde bedele karar verilmesini istemişler, yargılama sırasında davalarını ıslah ederek taleplerinin kabul görmemesi halinde tenkise karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, dava konusu bağımsız bölümün miras bırakan ile ilgisinin olmadığını, miras bırakanın dava konusu arsa üzerinde haricen bir kısım yeri arsa sahibinden satın aldığını ve gecekondu yaptırdığını, ancak arsa sahibinin tapuda devre yanaşmadığını, bunun üzerine kendi girişimleri ile miras bırakana ait gecekonduya mukabil iki adet bağımsız bölümün miras bırakan adına, dava konusu bağımsız bölümü de şahsi başarısına karşılık olarak adına tescilini sağladığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın evveliyatında miras bırakan adına kayıtlı olmadığından muris muvazaası hükümlerinin uygulanamayacağı ve hak düşürücü süre geçtikten sonra tenkis isteminde bulunulması gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar tarafından duruşma istemli, davalı tarafından ise vekalet ücretine hasren süresinde temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 12.11.2019 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacılar vekili Avukat ... ile diğer temyiz eden vekili Avukat ... geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Davacılar, dava dilekçesinde muris muvazaası hukuksal nedenine dayanmış, yargılama sırasında ıslah dilekçeleri ile davalarını hata ve hile hukuksal nedenlerine dayandırarak tapu iptali ve tescil, olmazsa tenkis istemişlerdir.

-KARAR-

Davacılar, dava dilekçesinde muris muvazaası hukuksal nedenine dayanmış, yargılama sırasında ıslah dilekçeleri ile davalarını hata ve hile hukuksal nedenlerine dayandırarak tapu iptali ve tescil, olmazsa tenkis istemişlerdir.

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle davacıların hata ve hileye yönelik iddialarını ispatlayamadıkları gerekçesiyle tapu iptali ve tescil taleplerinin reddine karar verilmesi doğru olduğu gibi; her ne kadar tenkis davası TMK 571. maddesi uyarınca hak düşürücü süre içerisinde açılmış olsa dahi, miras bırakanın davacıların saklı paylarını zedeleme kastının varlığının ispatlanamadığı gözetilerek tenkis isteminin de reddi ile harcı ikmal edilen değer üzerinden vekalet ücretine karar verilmiş olması, bu gerekçe ve sonucu itibariyle doğru olduğuna göre; davacıların ve davalının yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 02.01.2019 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden taraflar vekilleri için 2.037.00.-'şer TL duruşma vekâlet ücretinin karşılıklı olarak alınıp birbirlerine verilmesine, aşağıda yazılı 15.20.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan ve 15.20.-TL bakiye onama harcının da diğer temyiz eden davalıdan alınmasına, 12.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12547, Karar No: 2016/3456, Tarih: 29.02.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/12547 E.  ,  2016/3456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ... İli Muratpaşa İlçesi Kızılsaray Mahallesi 214 ada 26 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırmasız el koyma nedenine dayalı olarak bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın usulden reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosya içindeki bilgi ve belgelerle fen bilirkişisinin raporundan; dava konusu taşınmazın 528,90 m² iken 1990 yılında yapılan imar düzenlemesi ile 65,90 m²'sinin,,,,'a, 198 m²'sinin 3264 ada 2 parsele gittiği, 265 m²'lik kısmının ise kamulaştırmaya ayrıldığı, 1991 yılında yapılan imar düzenlemesi ile de 3264 ada 2 parselin 8767 ada 2 parsele dönüştüğü ancak kamulaştırma işleminin yapılmadığı, zeminde bu kısmın fiilen imar yolu olarak kullanıldığı, bu alanın davalı ... Başkanlığının sorumluluğunda bulunan ara arter niteliğindeki imar yolunda kaldığı, taşınmaza fiilen el atıldığı tespit edilmiş, bilirkişi raporunun ekindeki resimden ise sokağın asfalt kaplı olup, araç ve yaya kullanımına açık olduğu ve fiili el atma olgusunun gerçekleştiği anlaşılmıştır. Buna göre; düzenleme ortaklık payı kesildikten sonra kalan bölümde kamulaştırmaya ayrılan ve fiili olarak el atılan taşınmaza ilişkin açılan kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat ve ecrimisil davasında adli yargı görevli olup, mahkemece işin esası hakkında karar verilmesi gerekirken idari yargı yerinin görevli olduğu gerekçesi ile davanın usulden reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine 29.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9523, Karar No: 2015/22257, Tarih: 10.03.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/9523 E.  ,  2015/22257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; şikayetçinin... caddede bulunan pastanesini satılığa çıkardığı, sanığın da pastaneyi satın almak üzere müşteri olduğu, aralarında anlaştıkları ve ertesi gün protokol yapmak üzere ayrıldıkları, ancak o akşam sanığın şikayetçiyi arayarak o gece için sipariş aldığını, bu siparişleri yetiştirmek amacıyla da çalışması gerektiğini söyleyerek pastanenin anahtarını istediği, sanığın anahtarları aldığı gün pastanede bulunan hamur makinesi, semaverli çay seti, küçük fırın ve bir koli yumurtayı alarak kayıplara karıştığı, anlaşılmakla mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde ayrıca yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasının belirlenmesine ilişkin bölümdeki “100 gün” ve “2000,00 TL" ibarelerinin yerine sırasıyla "5 gün" ve "100,00 TL" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11498, Karar No: 2017/18713, Tarih: 21.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/11498 E.  ,  2017/18713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 01.02.2006-31.03.2011 tarihleri arası çalıştığını iş sözleşmesinin haklı neden olmaksızın davalı işverence feshedildiğini beyanla kıdem tazminatı ve fazla mesai alacaklarını talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin feshedilmesi üzerine kıdem tazminatının ödendiği, fazla mesai yapıldığında karşılığının izin olarak kullandırıldığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı ve davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının iş sözleşmesinin sona erip ermediği ve davacının işyeri devri kapsamında olup olmadığı uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi uyarınca, “Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

İşyerinin tamamının veya bir bölümünün hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devri işyeri devri olarak tanımlanabilir. 4857 sayılı Kanun’un 6. maddesinde, işyerinin bir bütün olarak veya bir bölümünün hukuki bir işleme dayalı olarak başkasına devri halinde mevcut iş sözleşmelerinin devralana geçeceği düzenlenmiştir. Bu anlatıma göre, alt işverence asıl işverenden alınan iş kapsamında faaliyetini yürüttüğü işyerinin tamamen başka bir işverene devri 4857 sayılı Kanun’un 6. maddesi kapsamında işyeri devri niteliğindedir. Dairemizin kökleşmiş içtihatları bu yöndedir.

Süresi sona eren alt işverenle yeni ihaleyi alan alt işveren arasında açık biçimde işyeri devrini öngören bir sözleşme yapılması da imkan dahilindedir. Alt işverenin değişmesine rağmen yeni alt işveren nezdinde işyerinde çalışmaya devam edecek olan işçilerin belirlendiği hallerde sözü edilen işçiler bakımından iş sözleşmelerinin devralan işveren geçtiği tartışmasızdır. Ancak yeni alt işverende çalışacak olan işçiler arasında gösterilmeyen ve süresi sona eren alt işveren tarafından başka bir işyerinde çalıştırılmak üzere bildirimde bulunulmayan işçilerin iş sözleşmelerinin devreden alt işveren tarafından feshedildiğini kabul etmek gerekir.

Alt işverenin asıl işverenle akdettiği çalışma süresinin sonunda veya süresinden önce asıl işveren-alt işveren ilişkisin sonlandırılması nedenine dayalı olarak tüm işçilerine başka işyeri göstererek işyerinden ayrılması ve ardından işin asıl işveren tarafından başka bir alt işverene verilmesi örneğinde alt işverenler arasında hukuki bir ilişki bulunmamaktadır. Hukuki ilişki, alt işverenler ile asıl işveren arasında gerçekleştiğinden belirtilen durum alt işverenler arasında işyeri devri olarak değerlendirilemez.

Alt işverenlerin değişmesi en yaygın biçimde, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması ve işçilerin yeni alt işverene nezdinde çalışmaya devam etmeleri şeklinde gerçekleşmektedir. Bu eylemli durumun işyeri devri niteliğinde olup olmadığının tespiti ile hukuki sonuçlarının belirlenmesi önemlidir. Alt işverenlerin değişiminde olması gereken, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması anında işçilerini de beraberinde başka işyerlerine götürmesi veya iş sözleşmelerinin sona erdirilmesidir. Bunun tersine alt işveren işçilerinin alt işverenin işyerinden ayrılmasına rağmen yeni alt işveren yanında aynı şekilde çalışmayı sürdürmeleri alt işverenler arasında 4857 sayılı Kanun’un 6. maddesi anlamında bir işyeri devrinin kabulünü gerektirir. İşyeri devride de devralan işveren kendi dönemindeki süre ve devraldığı işverende gerçekleşen işçilik alacaklarından, devreden işverende kendi dönemindeki gerçekleşen işçilik alacaklarından sorumludur.

Mülga 1475 sayılı Kanun'un 14/2. maddesi hükmü, 4857 sayılı Kanun’un 6. maddesinde belirtilen işyeri devrini de içine alan daha geniş bir düzenleme olarak değerlendirilebilir. Gerçekten maddede işyerlerini devir veya intikalinden söz edildikten sonra “…yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli…” denilmek suretiyle uygulama alanı 4857 sayılı Kanun’un 6. maddesine göre daha geniş biçimde çizilmiştir. O halde kıdem tazminatı açısından asıl işveren alt işveren ilişkisinin sona ermesinin ardından işyerinden ayrılan alt işveren ile daha sonra aynı işi alan alt işveren arasında hukuki veya fiili bir bağlantı olsun ya da olmasın kıdem tazminatı açısından önceki işverenin devir tarihindeki ücret ve kendi dönemi ile sınırlı sorumluluğu, son alt işverenin ise tüm dönemden sorumluluğu kabul edilmelidir.