muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/823, Karar No: 2018/3882, Tarih: 17.10.2018

İnşaat seviyesi itibariyle kabul edilebilir aşamaya gelmiş ise de; yüklenici ile yaptığı imalâtlar karşılığı yükleniciden bağımsız bölümleri temlik alan kooperatifin temlik aldığı bağımsız bölümlerin tamamının tapusuna hak kazanabilmesi için inşaatın kabul edilebilir seviyeye getirilmiş olması yeterli olmayıp arsa sahiplerine ait bağımsız bölümlerdeki eksik ve kusurların giderim bedeli ile ortak alanlardaki eksik ve kusurlardan arsa sahiplerinin arsa paylarına isabet eden kısımları ile dava tarihi itibariyle isteyebilecekleri gecikme tazminatı ve cezai şart alacaklarının hesaplattırılıp, arsa sahiplerine ödenmesi gerekmektedir. Aksi halde arsa sahiplerinin daireleri ve ortak alanlardaki eksik ve kusurların giderilmesi ve gecikme tazminatlarının karşılanması teminatsız kalacaktır.

Bu durumda mahkemece hükme esas raporu düzenleyen bilirkişi kurulundan temyiz eden davalılarla sınırlı olarak bu davalılara ait bağımsız bölümlerdeki eksik ve kusurlu işler ile ortak alanlardan bu arsa sahiplerine kalan bağımsız bölümlerin arsa paylarına isabet eden eksik ve kusurlu işlerin ek raporun verileceği ve hükme en yakın tarihteki piyasa rayiçleri ile giderim bedeli ve yine temyiz eden arsa sahiplerinin bu dava tarihine kadar, hakettikleri gecikme tazminatı ve cezasının denetime elverişli alınacak ek raporla hesaplattırılıp, davacı temlik alan kooperatife depo ettirilip, depo ettirilen miktarın temyiz eden davalılara ödenmesi koşuluyla ve birlikte ifa suretiyle davacı kooperatifin temlik aldığı bağımsız bölümlerin adına tesciline karar verilmelidir.

Yine, dava tarihi itibariyle inşaatın tamamınında %10, arsa sahiplerine ait bağımsız bölümlerde %7'ye yakın eksik ve kusurlu imalât ve ödenmemiş gecikme tazminatı ile cezai şart alacağı mevcut olup, arsa sahipleri davaya karşı çıkmakta haklı olduklarından harç, ücreti

vekâlet ve yargılama giderlerinden sorumlu tutulmamalı ve bunlar davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Bu hususlar üzerinde durulmadan eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile davanın yazılı şekilde kabulü doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz eden davalıların diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... (...), ..., ... ve ... (...) yararına BOZULMASINA, 1.630,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davacıdan alınarak Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil edilen, temyiz eden davalılara verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalılar ..., ..., ..., ..., ... (...) ..., ..., ... (...), ..., ... ve ...'ya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 17.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7497, Karar No: 2020/654, Tarih: 20.01.2020

**12. Ceza Dairesi         2018/7497 E.  ,  2020/654 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 22/3, 62, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü sanığın idaresindeki otomobille, saat 09:30 sularında, meskun mahal dışındaki, iki şeritli, iki yönlü, azami hız limitinin 90 km/s olduğu, 8 metre genişliğindeki, asfalt kaplama, düz ve kuru yolda seyir halindeyken, direksiyon hakimiyetini kaybederek önce yolun sağ tarafında bulunan şev hattına girdiği, daha sonra soluna doğru savrularak yoldan çıktığı, taklalar atarak duran araç içinde bulunan Halis'in tam kusurlu olarak sebebiyet verdiği olayda; kaza yapan araç içinde bulunan ve alınan kati rapora göre kaza neticesinde 5. dereceden kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı anlaşılan mağdur ... ile sanık arasında, dosya kapsamında bulunan uzlaştırma raporuna göre, uzlaşmanın sağlandığı, bu nedenle sanığın eyleminin TCK'nın 85/1. maddesi kapsamında değerlendirilmesinde isabetsizlik bulunmadığı, bununla beraber sanığın olaydan 2 ay 16 gün sonra savcılık marifetiyle alınan beyanında kaza esnasında uyuyakaldığını beyan ettiği, bu beyanın sanıkla aynı araçta bulunan ve kaza neticesine yaralanan mağdur ...'in 18/09/2013 tarihli beyanı ile de uyumlu olduğu, Dairemiz yerleşik uygulamaları göz önünde bulundurulduğunda direksiyon başında uyuma neticesinde meydana gelen kazalarda sanıkların TCK'nın 22/3. maddesinde tanımlı bilinçli taksir hükümleri uyarınca sorumlu tutulması gerektiği, direksiyon başında uyuması nedeniyle kazaya sebebiyet veren sanık hakkında belirlenen cezada da bilinçli taksir hükümleri uyarınca artırım yapılmasında isabetsizlik görülmekle tebliğnamede belirtilen nedenlerle bozma öneren görüşlere iştirak edilmemiştir.

Yukarıda anlatıldığı şekilde meydana gelen ve bir kişinin ölmesi ile sonuçlanan olayda, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, tamamen kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin ölmesine neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması ve ayrıca sanık hakkında TCK'nın 85/1 ve 22/3. maddeleri uyarınca belirlenen 2 yıl 8 ay hapis cezasından, aynı Kanunun 62. maddesi gereğince 1/6. oranında indirim yapılması sırasında hesap hatası sonucu 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası yerine 1 yıl 14 ay 20 gün hapis cezasına hükmedilmek suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 20/01/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6456, Karar No: 2024/21187, Tarih: 26.06.2024

**10. Ceza Dairesi         2022/6456 E.  ,  2024/21187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1584 E., 2021/1642 K.

SUÇ : Kenevir Ekme

HÜKÜMLER : 1. 28.07.2018 tarihli eylemi hakkında; İstinaf başvurusunun esastan reddi

2. 23.11.2017 tarihli eylemi hakkında; İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : 1. 28.07.2018 tarihli eylemi hakkında; temyiz isteminin reddi

2. 23.11.2017 tarihli eylemi hakkında; temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanması

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 23.06.2021 tarihli ve 2020/1584 Esas, 2021/1642 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Sanığın 28.07.2018 tarihli eylemi hakkında;

1. Ödemiş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.02.2020 tarihli ve 2019/339 Esas, 2020/20 Karar sayılı kararı ile sanığın; "kenevir ekme" suçundan, 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun'un (2313 sayılı Kanun) 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi ve 58 inci maddesi uyarınca 5 yıl hapis ve 12.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 23.12.2020 tarihli ve 2020/1157 Esas, 2020/3131 Karar sayılı kararı ile İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen dosyası ile aralarında hukuki ve fiili irtibat bulunması sebebiyle her iki dosyanın birleştirilmesine, yargılamaya İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen dosyası üzerinden devam olunmasına karar verilmiştir.

3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

B. Sanığın 23.11.2017 tarihli eylemi hakkında;

1.Ödemiş 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.11.2019 tarihli ve 2019/149 Esas, 2019/51 Karar sayılı kararı ile sanığın; "kenevir ekme" suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi ve 58 inci maddesi uyarınca 5 yıl 3 ay hapis ve 14.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Sanığın 28.07.2018 tarihli eylemi yönünden:

Sanık hakkında, Ödemiş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.02.2020 tarihli ve 2019/339 Esas, 2020/20 Karar sayılı kararı ile “kenevir ekme” suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi ve 58 inci maddeleri uyarınca kurulan “ 5 yıl” hapis cezası ile mahkûmiyet hükmüne konu cezanın türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında;

5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanığın temyiz isteminin aynı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine karar verilmesinin gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanığın 23.11.2017 tarihli eylemi yönünden;

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen kararının (A) numaralı bendinde; sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme konu "5 yıl 3 ay" hapis cezasına yönelik sanığın istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilirken hükmün "kesin" olarak verildiği, ancak hükme karşı "temyiz" yasa yolunun açık olduğunun farkına varılarak bu hususun 29.06.2021 tarihli müzekkere ile cezaevinde bulunan sanığa 02.07.2021 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın da hükmü 07.07.2021 tarihli dilekçesi ile temyiz etmek istediğini bildirdiği görülmüştür.

Anayasanın 40 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 34 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrası gereğince, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi, 5271 sayılı Kanun'un 294 üncü maddesinin birinci fıkrasında “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.” şeklinde, aynı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrasında ise "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir." biçiminde düzenlemeler bulunması, sanığın 07.07.2021 tarihli temyiz dilekçesinin hükmün hukuki yönüne ilişkin bir sebep içermemesi, kararın son bölümünde veya gerekçeli karar tebligat mazbatasında, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9. MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararı ile 29.03.2023 tarih ve 2022/6-599 Esas, 2023/192 Karar sayılı kararlarında da belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda yapılacak meşruhatlı tebligatla, tebliğden itibaren yedi günlük süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, aksi halde sebep yokluğundan temyiz isteminin reddedileceği hususunda ihtar yapılmasının gerektiği anlaşılmıştır.

III. KARAR

A. Sanığın 28.07.2018 tarihli eylemi yönünden;

Gerekçe bölümünde (A) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi kararına yönelik temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereğince temyiz incelemesine tabi olmadığı ve incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanığın 23.11.2017 tarihli eylemi yönünden;

B. Sanığın 23.11.2017 tarihli eylemi yönünden;

Gerekçe bölümünde (B) numaralı bentte açıklanan nedenlerle ve bu bentte belirtilen şekilde sanığa meşruhatlı tebligatla, tebligatın yapıldığı tarihten itibaren yedi günlük süre içerisinde yasal düzenlemeye uygun şekilde temyiz nedenlerini bildirir ek dilekçe verebileceği, 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca yedi günlük yasal süre içinde ek gerekçeli temyiz dilekçesi sunulmadığı takdirde temyiz talebinin reddedileceğine ilişkin ihtaratlı tebligatın yapılarak buna ilişkin evrakın dosyaya konulması ve sanığın süresi içerisinde gerekçeli olarak hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte, gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize iade edilmek üzere, esası incelenmeyen dosyanın İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesi için, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12054, Karar No: 2010/7827, Tarih: 28.06.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/12054 E.  ,  2010/7827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 11/08/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 30/07/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili ve davalı ... vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalılardan ...'ın tüm, davacıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince; a)Dava, trafik kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacılar ile davalılardan ... tarafından temyiz olunmuştur.

Davacıların dava dilekçesinde, kabul edilecek maddi tazminat tutarından davalıların dayanışmalı olarak (müteselsilen) sorumlu tutulmalarını istedikleri gözetilmeyerek davalıların kusur oranlarına göre sorumlu tutulmuş olmaları;

b-Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda; davacıların desteğinin kusursuz oluşu, olayın gelişim biçimi, davacıların ölene yakınlıklarının derecesi ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde her bir davacı yararına takdir edilen 4.000,00 TL manevi tazminat azdır. Yerel mahkemece daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmemiş olması;

Dava konusu olayda; davacıların desteğinin kusursuz oluşu, olayın gelişim biçimi, davacıların ölene yakınlıklarının derecesi ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde her bir davacı yararına takdir edilen 4.000,00 TL manevi tazminat azdır. Yerel mahkemece daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmemiş olması;

Usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2/a-b) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm bölümünün maddi tazminat tutarına ilişkin 1 nolu bendinin tümden silinerek yerine 1 nolu bent olarak “1-Maddi tazminat isteminin kabulü ile 39.520,00 TL'nin 11.05.2008'den itibaren yürütülecek yasal faiziyle birlikte davalılardan dayanışmalı olarak (müteselsilen) alınıp davacılara verilmesine; davalı sigortanın poliçe limiti ile sorumlu tutulmasına ve bu davalı yönünden 11.08.2008'den itibaren yasal faiz yürütülmesine,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; manevi tazminat takdirine ilişkin ilk paragrafında yer alan “...4.000,00...” ve “...8.000,00...” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “...15.000,00...” ve “...30.000,00...” sayı dizilerinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin üçüncü paragrafının tümden silinerek yerine üçüncü paragraf olarak "Kabul edilen maddi tazminat tutarı üzerinden hesaplanan 2.134,00 TL karar harcından peşin alınan harç indirilerek artık 385,40 TL harcın davalılardan dayanışmalı olarak (müteselsilen) alınıp Hazine’ye gelir yazılmasına, kabul edilen manevi tazminat tutarı üzerinden hesaplanan 1.620,00 TL karar harcının da davalılardan ... ... ...'dan alınıp Hazine’ye gelir yazılmasına,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; davacılar yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin beşinci paragrafının tümden silinerek yerine beşinci paragraf olarak "Kabul edilen maddi tazminat tutarı üzerinden hesap takdir edilen 4.352,00 TL nispi avukatlık ücretinin davalılardan dayanışmalı olarak (müteselsilen) alınıp davacılara verilmesine; kabul edilen manevi tazminat tutarı üzerinden hesap ve takdir edilen 3.400,00 TL nispi avukatlık ücretinin davalılardan ... ... ...'dan alınıp davacılara verilmesine," biçimindeki tümcenin yazılmasına; davalılardan ...'ın tüm, davacıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine ve temyiz eden davacılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/06/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14563, Karar No: 2019/4781, Tarih: 04.07.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/14563 E.  ,  2019/4781 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Çekişmeli.......yüzölçümündeki taşınmaz, bahçe niteliğinde davalılar adına tapuda kayıtlıdır.

Davacı kadastro mahkemesine sunduğu dava dilekçesinde özetle;......parsel sayılı taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğunu, tapusunun iptali ile Hazine adına orman vasfıyla tesciline ve davalılar tarafından yapılan müdahalenin men’ine karar verilmesini talep ve dava etmiş, davalılar ..., ..., ... ve ... tapu iptali ve tescile ilişkin açılan davayı kabul beyanı sunmuşlardır. Yargılama sonunda mahkemece görevsizlik kararı verilmiş, talep üzerine asliye hukuk mahkemesine gönderilmiştir.

........sayılı dosyasında; davacı ... Yönetimi dava dilekçesinde özetle,..... parsel sayılı taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğunu, tapusunun iptali ile Hazine adına orman vasfıyla tesciline ve davalılar tarafından yapılan müdahalenin men’ine karar verilmesini talep ve dava etmiş, mahkemece dosyanın .....sayılı dosyası ile birleştirilmesine karar verilmiştir.

..... sayılı dosyasında yapılan yargılama sonunda mahkemece davanın kabulü ile 1 sayılı parselin tapusunun iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, müdalenin men'i ve kal'i talebinde bulunulmuşsa da davalıların hali hazırda kendi adlarına kayıtlı taşınmaz üzerinde işlem yapmış olduğu anlaşıldığından bu hususlarda bir karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescil ile elatmanın önlenmesi istemine ilişkindir.

Taşınmazın bulunduğu yörede orman kadastrosu 2012 yılında 6831 sayılı Kanuna göre yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye göre yazılı şekilde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak, dava kabul edildiği ve karar tarihinden sonra, 28.04.2018 tarihinde yürürlüğe giren 7139 sayılı Kanunun 33. maddesi ile ..., 2/7/1964 tarihli ve 492 sayılı Harçlar Kanununa göre alınan harçlardan, bu Kanunda belirtilen görevleri kapsamında düzenlenen kâğıtlar sebebiyle damga vergisinden ve tapu ve kadastro işlemlerinden kaynaklanan döner sermaye hizmet bedellerinden muaftır, hükmü gereğince davalı ... Yönetimi aleyhine harçlara hükmedilmesi hatalı olup bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

.......

.......

Bu sebeple; hüküm kısmının harçla ilgili “3-Harçlar yasası uyarınca alınması gerekli 25.20 TL harçtan başlangıçta alınan 21.15TL harcın mahsubu ile bakiye kalan 4.05TL harcın davacıdan alınarak Hazineye irad kaydına,” bendinin hükümden çıkarılarak yerine ''Davacı ... Yönetimi harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına'' cümlesinin yazılarak düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 04/07/2019 günü oy birliği ile karar verildi.