muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/28601, Karar No: 2015/17406, Tarih: 14.05.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/28601 E.  ,  2015/17406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

AVUKAT ...

DAVA : Davacı, ücret farkı, ikramiye farkı ile yıllık izin farkı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davacının, davalı işverene ait işyerinde, 1993 yılında 3. sınıf işçi olarak işe başladığını ve 14.11.2011 tarihinde iş sözleşmesinin feshedildiğini, işyerinde toplu iş sözleşmesi uygulanmakta olduğunu, toplu iş sözleşmesi maddelerine göre fiilen üst sınıf işlerde çalıştırılmalasına rağmen, kayden düşük sınıfta gösterildiklerek, ücretlerinin düşük sınıftan göre ödendiğini, 1997 yılından 14.11.2011 tarihine kadar kayıtlarda 4. sınıf üretim işçisi olarak görünmesine rağmen, fiilen toplu iş sözleşmesinde 7. sınıf olarak görünen gümrük baş takipçiliği işini yaptığını, gemilerin başında bulunduğunu, tütün satışlarında yurtdışına çıkacak malların/işlemlerini takip ettiğini ve beyannameleri düzenlediğini, yazışmalar yaptığım, bu işlemleri kurum şifresi ile resmi internet sitesi üzerinden gerçekleştirdiğini, bu işin toplu iş sözleşmesindeki karşılığının gümrük baş takipçiliği olduğunu ve 7. sınıf olarak öngörüldüğünü, ücretinin de 7. sınıf ücret üzerinden hesaplanması gerektiğini ileri sürerek, ücret farkı, ikramiye farkı ve yıllık izin ücreti farkı alacaklarının faiizleriyle birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili; zamanaşımı definde bulunarak, davacının 08.11.1993 tarihinde 2. sınıf üretim işçisi olarak işe başladığını, 1995 Mart ayında müdüriyet oluru ile 3. sınıf üretim işçisi, 1997 Eylül tarihinde, sınavda başarı göstermesi sebebiyle 4. sınıf üretim işçisi olduğunu, 7. sınıf işini yapmadığını, gümrükte gümrük çıkış işlemlerini takip eden personele imza yetkisi verildiğini, bunun dışında davacının iddia ettiği işleri yapabilmesi için elektronik imza sertifikasının olması gerektiğini, davacının böyle bir sertifikası olmadığını, bu konuda yaptığı bir iş de olmadığını, gümrük idarelerine verilen beyannamelerde imzasının bulunmadığını, ihracat şubesinde çalıştığını, yaptığı görevin matbu ihracat evraklarını hazırlamak ve davalıya gönderilen draft konşimentoların kontrol ve teyidini yapmak olduğunu, davacının yaptığı işin özlük dosyasından belli olduğunu, bu işin iddia edildiği gibi gümrük baş takipçiliği işi olmadığını, bu görevin toplu iş sözleşmesi gereğince "nezaretçi" unvanı olabileceğini, bu görevin tanımında " ...sorumlu amirlerince kendilerine tevdi edilen özel niteliği gerektiren işleri tanzim, takip ve tahakkuk ile eşya ve malı transitle görevli işçidir " denildiğini, bu görevin toplu iş sözleşmesinde 3, 4 ve 5. sınıf olarak öngörüldüğünü belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının, davalı işyerinde 08.11.1993-21.11.1997 ve 24.05.1999-28.12.2011 tarihleri arasında toplam onaltı yıl yedi ay onyedi gün çalıştığı, 01.03.2011-28.02.2013 yürürlük tarihli toplu iş sözleşmesinin 15. maddesi kapsamında mahiyetinde başka gümrük takipçileri de olan onları organize ve idare eden, emir ve talimat verme yetkisi olan bir amir pozisyonunda baş nezaretçi sınıfına dahil bir işçi olduğu belirtilerek, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, kanuni süresi içinde davalı temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fiilen hangi sınıfa ilişkin işlerde çalıştığı, buna bağlı olarak davalı işverenin davacının ücretini hangi sınıf ücreti seviyesinden ödemesi gerektiği noktasındadır.

Somut olayda, davacının en son 4. sınıf statüsünden ücret aldığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacının hangi tarihte sendika üyesi olduğuna dair belge ile uyuşmazlık konusu dönemlerin tümünde işyerinde geçerli olan toplu iş sözleşmeleri getirtilerek, davacının, fiilen gümrük baş takipçiliği yaptığını iddia ettiği dönem için, işyerinde işyeri kayıtları üzerinde uzman bilirkişi marifetiyle inceleme yaptırılarak, fiilen yaptığı iş ve bu işi hangi tarihten itibaren yaptığı tespit edildikten sonra, yaptığı işin karşılığı olan sınıfı toplu iş sözleşmesindeki düzenlemeler uyarınca belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken dava konusu işlerle ilgili uzman olmayan bilirkişinin raporuna dayanılarak eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 14.05.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16633, Karar No: 2012/14544, Tarih: 11.06.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/16633 E.  ,  2012/14544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Sanıklar ... ve ...'nun beraat hükümleri yönünden yapılan incelemede,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan ... Belediyesi vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- Sanık ...’nun mahkumiyeti yönünden yapılan incelemede;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a- 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesi değerlendirilirken öncelikli olarak TCK’nın 51. maddesi ile erteleme kararı verilmesi nedeni ile CMK’nın 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 2008/2-149-2008/163 sayılı kararında belirttiği; “Öncelikle lehe olduğundan kuşku duyulmayan ve diğer kişiselleştirme nedenlerinden önce Yargıç tarafından isteme bağlı olmaksızın değerlendirilmesi zorunluluğu bulunan hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarının bulunup bulunmadığı değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun saptanmasında zorunluluk bulunmaktadır.” şeklindeki kararı karşısında yazılı şekilde hüküm kurulması,

b- Sanığın ruhsatsız bina yaptığı yerin, belediye sınırları içinde yer alıp almadığı ve özel imar rejimine tabi yerlerden olup olmadığının belirlenmesi, suça konu binada mahallinde teknik bilirkişice keşif yapılarak suçun unsurlarının oluşup oluşmadığının tespitinin yapılması, suça konu inşaatın bina olup olmadığının tespit edilerek sonucuna göre sanığın hukuksal durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma ile yazılı biçimde karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve katılan ... Belediyesi vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 11.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2439, Karar No: 2022/7847, Tarih: 25.05.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/2439 E.  ,  2022/7847 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : ... 25. İş Mahkemesi

Dava, yaşlılık aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın açılmamış sayılmasına dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının yurtdışı hizmetlerini 3201 sayılı Kanuna göre borçlandığını, borcunu ödedikten sonra, 31/12/2013 tarihinde Almanya sigorta başlangıcının (01/11/1979) Türkiye sigorta başlangıcı kabul edilerek tahsis talebinde bulunduğunu, ancak tahsis talebinin reddedildiğini, bunun üzerine Kurum işleminin iptali talebi ile ... 8.İş Mahkemesinin 2014/452 E sayılı dosyası ile ikame edilen dava sonucunda taleplerinin kabul edildiğini ve kararın Yargıtay'ca onanarak kesinleştiğini, buna göre davacının 01/01/2014 tarihinden geçerli olarak aylık almaya hak kazandığının açık olduğunu, 28/05/2015 tarihli dilekçe ile müvekkiline 31/12/2013 tarihli talebine istinaden 01/01/2014 tarihinden geçerli aylık bağlanmasını ve aylıklarının ay be ya işleyecek yasal faizleri ile birlikte ödenmesini talep ettiklerini, ancak müvekkiline aylık bağlanmadığını belirterek, davacı müvekkiline 01/01/2014 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanmasına, her bir emekli aylığın ay be ay işleyecek yasal faizleri ödenmesine, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydı ile 1.000,00 TL alacağın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II-CEVAP:

Davalı kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

"Davanın, HMK'nun 150/5 maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına," dair karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Mahkeme kararında hukuka aykırılık bulunmadığından bahisle, istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı, duruşma gününden haberdar edilmesi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

"Davanın, HMK'nun 150/5 maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına," dair karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Mahkeme kararında hukuka aykırılık bulunmadığından bahisle, istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı, duruşma gününden haberdar edilmesi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Dosya kapsamı incelendiğinde, 30.04.2020 tarihli duruşmada, “Hakimler ve Savcılar Kurulunun 30/03/2020 tarih ve 2020/51 sayılı kararı ile 30/04/2020 tarih 87742275-010.07-0076-2020 sayılı yazıları gereğince duruşmanın ertelenmesine, 2- Yeni duruşma gün ve saatinin taraflara tebliğine, Bu nedenle duruşmanın 27/10/2020 günü saat 11:05 bırakılmasına karar verildi” şeklinde karar alındığı ve bu zaptın 11.05.2020 tarihinde davacı vekiline tebliğ edildiği, davacı vekilinin vekillikten azledildiğine, bundan sonraki tebliğlerin asile çıkarılmasına dair dilekçeyi 06.08.2020 tarihinde mahkemeye sunduğu, 27.10.2020 tarihli duruşmaya gelen olmaması ve davalı vekilinin mazeret sunması nedeniyle, mazeretin kabulü ile duruşmanın 25.03.2021 tarihine ertelendiği, 25.03.2021 tarihli duruşmada “Davacının vekilini azlettiği, duruşmaya bizzat gelmediği gibi iki hafta içinde yeni vekil de görevlendirmediği anlaşıldığından, dosyanın HMK.nun 83, 150. ve 320/4 maddeleri uyarınca dosyanın yenileninceye kadar işlemden kaldırılmasına karar verildi.” şeklinde alınan karar sonrası HMK nın 150/5. maddesi gereğince 3 aylık sürede yenilenmeyen davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.

6100 sayılı HMK'nın 81. maddesinde “Vekilin azli veya istifasının, mahkeme ve karşı taraf bakımından hüküm ifade edebilmesi için, bu konudaki beyanın dilekçeyle bildirilmesi veya tutanağa geçirilmesi ve gerektiğinde ilgilisine yapılacak tebligat giderinin de peşin olarak ödenmesi zorunludur.” 82. maddesinde “(1) İstifa eden vekilin vekâlet görevi, istifanın müvekkiline tebliğinden itibaren iki hafta süreyle devam eder. (2) Vekilin istifa etmiş olması hâlinde, vekâlet veren davayı takip etmez ve başka bir vekil de görevlendirmez ise tarafın yokluğu hâlinde uygulanacak hükümlere göre işlem yapılır. (3) Yukarıdaki fıkralarda yer alan hususlar, istifa eden vekilin istifa dilekçesi ile birlikte vekâlet verene ihtaren bildirilir.” 83. maddesinde ise “(1) Vekil ile takip edilen davada, vekilin azli hâlinde vekâlet veren, davayı takip etmez ve iki hafta içinde bir başka vekil de görevlendirmez ise tarafın yokluğu hâlinde uygulanacak hükümlere göre işlem yapılır.” hükümleri mevcuttur.

Belirtilen açıklamalar ışığında somut olaya dönüldüğünde, davacı vekilinin vekillikten azledildiğine ve tebliğlerin asile çıkarılmasına dair dilekçesi ile azil işlemini yapan davacının duruşma gününden haberdar edilmesi yönünden, duruşma gününün davacı asile bildirilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması bu anlamda yerinde görülmemiştir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak, İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi kararının, HMK'nın 373/1 maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgiliye iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine ve kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 25.05.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/129, Karar No: 2020/3124, Tarih: 07.12.2020

**15. Hukuk Dairesi         2020/129 E.  ,  2020/3124 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Tüketici Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalılar ..., ..., ... ile ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, arsa sahipleri ve yüklenici arasında düzenlenen kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümün gayrimenkul satış vaadi sözleşmesi ile temlik alınması nedeniyle kişisel hakka dayanan tapu iptâli ve tescil istemine ilişkin olup, yerel mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar, bir kısım davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı arsa sahipleri ... ve Sevim Işık ile davalı yüklenici ... arasında 11.01.1996 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, imzalanan bu sözleşmeye göre davalı yükleniciye düşen 8 nolu bağımsız bölümün 23.06.1999 tarihli gayrimenkul satış vaadi sözleşmesi ile kendisine satıldığını, binanın bitirilip tesliminden sonra dava dışı arsa sahibi Sevim Işık tarafından bağımsız bölümdeki 44/590 payın 15.04.2002 tarihinde tapuda müvekkiline devredilerek ferağının verildiğini, ancak diğer hissedar Halil Sude’nin ferağ vermeye yanaşmadığını, bilahare Halil Sude’nin ölümüyle de işin sürüncemede kaldığını ileri sürerek, Antalya ili, Muratpaşa ilçesi, Sedir Mahallesi, 3167 ada, 15 parselde kayıtlı taşınmazın muris ... adına kayıtlı bulunan 20/64 hissesinin tapu kaydının iptâli ile adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Bir kısım davalılar vekili; müvekkillerinin, yüklenicinin kat karşılığı inşaat sözleşmesi yaptığı arsa sahiplerinden ...'in mirasçıları olduğunu, Antalya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2011/263 Esas, 2003/158 Karar sayılı kararında belirtildiği gibi, inşaatta eksik ve ayıplı işlerin bulunduğunu, eksikliklerin kat maliklerinin bir kısmı ile arsa sahibi müvekkillerce giderildiğini, halen eksik ve ayıplı işler mevcut olduğunu, inşaatın sözleşmeye ve projeye uygun hale getirilmesi gerektiğini, inşaatın çatı kısmında projeye aykırı olarak yapılmış 2 adet kaçak dairenin mevcut olduğunu, inşaatın genel iskanının alınmadığını, sigorta borcunun var olduğunu, 8 nolu daire ile 2 nolu dükkanın yüklenici tarafından hakedilebilmesi için binanın genel iskanının alınması gerektiğini, inşaatın bitirilmediğini, bunlar yapılmadan yüklenicinin halefi olan davacının da tapu talep etme hakkı bulunmadığını, davacının veya yüklenicinin bu eksikleri gidermesi, müspet ve menfi zararlarını karşılaması gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Yerel mahkemece davanın kabulü ile; Antalya ili, Muratpaşa İlçesi, Sedir Mahallesi, 3167 ada, 15 parselde kayıtlı 8 nolu bağımsız bölümün 20/64 payının muris ... adına olan tapu kaydının iptâli ile davacı ... adına tapu kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Yerel mahkemece davanın kabulü ile; Antalya ili, Muratpaşa İlçesi, Sedir Mahallesi, 3167 ada, 15 parselde kayıtlı 8 nolu bağımsız bölümün 20/64 payının muris ... adına olan tapu kaydının iptâli ile davacı ... adına tapu kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Eser sözleşmelerinin bir türü olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi, taraflara karşılıklı hak ve borçlar yüklemektedir. Yüklenici, finansman sağlayarak arsa malikinin taşınmazı üzerine bina yapma işini üstlenmekte, arsa maliki ise inşa edilecek binaya karşılık, bu binadaki bir kısım bağımsız bölümlerin mülkiyetini yükleniciye devretmeyi vaat etmektedir.

Arsa maliki ile yüklenici arasında düzenlenen inşat sözleşmesi gereğince yükleniciden bağımsız bölüm temlik alınmasına dayalı olarak açılan tapu iptâli ve tescil davaları ile ilgili olarak kanunlarımızda bir düzenleme mevcut olmadığından bu konulardaki uyuşmazlıkların çözümünde uygulanan 30.09.1988 tarihli ve 1987/2, 1988/2 sayılı Yargıtay İBBGK Kararı ile “Tapuda kayıtlı bir taşınmazın mülkiyetini devir borcu doğuran ve ancak yasanın öngördüğü biçim koşullarına uygun olarak yapılmadığından geçersiz bulunan sözleşmeye dayanılarak açılan bir cebri tescil davasının kural olarak kabul edilemeyeceği, bununla beraber Kat Mülkiyeti Kanunu’na tabi olmak üzere yapımına başlanılan taşınmazdan bağımsız bölüm satımına ilişkin geçerli bir sözleşme olmadan tarafların bağımsız bölüm satımında anlaşarak alıcının tüm borçlarını eda etmesi ve satıcının da bağımsız bölümü teslim ederek alıcının onu malik gibi kullanmasına rağmen satıcının tapuda mülkiyetin devrine yanaşmaması hallerinde; olayın özelliğine göre Medeni Kanun'un 2. maddesi gözetilerek açılan tescil davasını kabul edilebileceği” benimsenmiştir.

Yüklenicinin arsa payı karşılığı inşaat yapmakta olduğu veya arsa sahibinin aynı zamanda yüklenici sıfatıyla hareket ederek (yapsatçı konumunda) inşa etmekte olduğu binalardandan bağımsız bölüm satın alınması halinde Türk Borçlar Kanunu’nun 184. maddesi gereğince üçüncü kişiye yapılacak temlikin yazılı olması yeterlidir.

Bu tür davalarda mahkemece öncelikle yüklenicinin edimini (eseri meydana getirme ve teslim borcunu) yerine getirip getirmediğinin, ardından sözleşme hükümlerindeki iskan koşulu (oturma izni) v.s. diğer borçlarını ifa edip etmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur. Bunun için de davaya konu temlik işleminin geçerli olup olmadığı, arsa maliki ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yüklenicinin borçlarının neler olduğunun sözleşme hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesi gerekmektedir.

Davacının arsa sahibi ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü yükleniciden temlik alması halinde arsa sahibini ifaya zorlayabilmesi için bazı koşulların varlığı gerekir. Türk Borçlar Kanunu’nun 188. maddesi gereğince; “Borçlu, devri öğrendiği sırada devredene karşı sahip olduğu savunmaları, devralana karşı da ileri sürebilir.” Buna göre temliki öğrenen arsa sahibi, temlik olmasaydı önceki alacaklıya (yükleniciye) karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan davacıya) karşı da ileri sürebilir. Temlikin konusu, yüklenicinin arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından, temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden kazanmadığı hakkı üçüncü kişiye temlik etmesinin arsa sahibi bakımından bir önemi bulunmamaktadır. Diğer taraftan, yüklenici arsa sahibine karşı edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye (davacıya) temlik etmişse, üçüncü kişi (davacı) Türk Borçlar Kanunu’nun 97. maddesi hükmünden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Somut olayda ise; Uyuşmazlık, yüklenicinin edimini yerine getirip getirmediği, dolayısıyla dava konusu taşınmazla ilgili olarak yüklenicinin halefi olan davacının talepte bulunup bulunamayacağı noktasında toplanmaktadır.

Arsa sahipleri ile yüklenici arasında imzalanan 11.01.1996 tarihli kat karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin 3. maddesinde aşamalı devir öngörülmüş ise de, 3/d maddesinde geriye kalan bir dükkan ve bir daire ile yükeniciye ait tüm hissenin tapusunun inşaatın yapılıp bitirildiğinde arsa sahiplerine ait bağımsız bölümlerin anahtar teslimi olarak teslim edilip kat irtifakı yapılıp iskan alındıktan sonra devredileceğinin kararlaştırıldığı, davalı yükleniciye sözleşmenin 3/a,b,c bentlerinde gösterilen bağımsız bölümlerin devirleri yapılmış olup, dava konusu taşınmaza inşaatın tamamlanıp yapı kulanma izin belgesinin alınması ile hak kazanacağı, 3194 sayılı İmar Kanunu'nun geçici 16. maddesine göre alınan yapı kayıt belgesinin yapı kullanma izin belgesi yerine geçmeyeceğinden, bu yükümlülüğün yerine getirildiğinin kabul edilemeyeceği, mahkemece raporları hükme esas alınan bilirkişi kurulundan ek rapor alınıp, ilgili belediyeden de araştırılmak suretiyle bu husus incelendikten sonra gerekirse davacıya yapı kullanma izin belgesi almak üzere makul süre ve yetki verilip, yapı kullanma izin belgesi alınması halinde tapu iptâl ve tescile karar verilmesi, mümkün olmaması halinde ise tapu iptâl tescil isteminin reddine karar verilmesi gerekir.

Eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, bozulması gerekmiştir.

Eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün temyiz eden davalı arsa sahipleri ..., ..., ... ve ... yararına BOZULMASINA, ödenenden 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 218,50 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan temyiz harcının temyiz eden davalılar ..., ..., ... ile ...'e iadesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 07.12.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.