muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/7076, Karar No: 2014/5018, Tarih: 08.09.2014

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davalının diğer temyiz itirazının incelenmesine gelince;

Eser sözleşmesi karşılıklı edimleri içeren bir iş görme akdidir. Yüklenicinin edimi eseri meydana getirmek ve iş sahibine teslim etmek, iş sahibinin karşı edimi ise teslim edilen eserin bedelini ödemektir. Eser, yüklenicinin sermayesi sanat ve becerisini kullanarak gerçekleştirdiği sonuçtur. İş sahibi ısmarladığı eserin belli nitelikler taşımasını, amacını karşılamasını ister. Eğer ısmarlanan eser iş sahibinin beklentisini karşılamıyorsa sözleşmenin yararlar dengesi iş sahibi aleyhine bozulur. Bu bakımdan eser fen ve sanat kurallarına uygun ve iş sahibinin amacını karşılar nitelikte imâl edilmelidir. Aksi halde eser ayıplıdır ve yüklenicinin ayıba karşı zararlı sonuçtan sorumluluğu ortaya çıkar. Bir tanımlama yapmak gerekirse, yüklenicinin ayıba karşı zararlı sonuçtan sorumluluk borcu, yüklenicinin eseri teslim borcu tamamlayıcısı olarak meydana getirdiği eserde ortaya çıkan ayıp ve eksiklikleri üstlenme borcudur. Bu gibi durumlarda eserde dürüstlük kuralları gereğince bulunması gereken niteliklerin yokluğu söz konusudur. Yüklenicinin ayıba karşı zararlı sonuçların sorumluluk borcundan doğan iş sahibinin hakları 818 sayılı Borçlar Yasası'nın 360. maddesinde gösterilmiştir. Bunlar, ayıbın ağırlığına göre eserdeki ayıpların giderilmesini talep, ayıplı eserden ötürü ücretten indirimi istemek ve eseri kabulden kaçınmaktır.

818 sayılı Borçlar Yasası'nın 360/I. maddesi uyarınca yapılan şey iş sahibinin kullanamayacağı ve nısfet kaidesine göre kabule icbar edilemeyecek derecede kusurlu veya mukavele şartlarına aykırı olursa iş sahibi o şeyi kabulden imtina edebilir. İş sahibinin yasanın bu hükmünden yararlanabilmesi için teslim edilen eserin benzeri imalâtlarda bulunan değer ve kalitede olmaması, bu yüzden de iş sahibinin eserden beklediği amacı karşılamaması gerekir. Eseri kabulden kaçınma hakkı (sözleşmenin feshi) eseri teslim almadan kaçınma şeklinde kullanılabileceği gibi eğer ayıplar teslimden sonra kullanmayla ortaya çıkıyorsa zamanaşımı süresinde bunların öğrenilmesiyle de kullanılabilir.

İş sahibinin sözleşmenin feshi hakkını kullanması ile sözleşme geriye etkili olarak ortadan kalkar ve taraflar fesihten önce edimde bulunmuşlarsa bunların iadesini isteyebilir (BK.108/I.).

İş sahibinin sözleşmenin feshi hakkını kullanması ile sözleşme geriye etkili olarak ortadan kalkar ve taraflar fesihten önce edimde bulunmuşlarsa bunların iadesini isteyebilir (BK.108/I.).

Açıklanan olgular gözönünde bulundurularak somut olaya dönülürse; davalı yüklenici davacı iş sahibine ait yatak odası yüklük, 1. modül, yatak odası yüklük 2. modül, yatak odası yüklük 3. modül, sürgü kapılı dolap, üst mutfak dolabı 1, üst mutfak dolabı 2 ve aynalı lamba işinin yapımını üstlenmiştir. Yanlar arasında yazılı bir sözleşme bulunmamaktadır. Ancak akdî ilişkinin varlığı her iki tarafın kabulü dahilindedir. Davacı mutfak dolaplarının aralarındaki anlaşmaya, amaca ve tekniğine uygun olarak yapıldığını kabul etmiştir. Uyuşmazlık diğer mobilya aksamında eserin reddini gerektirecek derecede imalât hatası bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır. Eldeki davada yapılan yargılama süresinde tarafların göstermiş olduğu kanıtlar toplanmış, yerinde tatbiki keşif yapılarak bilirkişi kurulundan rapor ve ek rapor alınmıştır. Düzenlenen rapor ve ek raporda ayıplı imalâtın 220,00 TL + KDV bedel ile giderilebileceği ifade edilmiş, ancak söz konusu ayıpların eserin reddini gerektirecek oranda olup olmadığı her türlü tereddüt ve kuşkudan uzak bir şekilde saptanmamıştır. O halde rapor içeriği itibariyle hüküm kurmaya yeterli olmayıp Yargıtay denetimine elverişli değildir. Buna rağmen yerel mahkemece yetersiz gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmesi isabetli olmamıştır. O halde mahkemece yapılması gereken

iş, aynı bilirkişi kurulundan yeniden ek rapor alınarak eserdeki ayıpların eserin reddini gerektirecek derecede olup olmadığı, ayıbın ağırlığına göre ayıpların giderilmesinin mümkün bulunup bulunmadığı, ayıplı eserden ötürü ücretten indirim gerekip gerekmediği hususları belirlenmeli, elde edilecek sonuç dairesinde karar vermekten ibaret olmalıdır.

Yerel mahkemece açıklanan bu hususlar gözden kaçırılarak eksik araştırma ve inceleme sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte yazılı nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulüyle kararın temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 08.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2964, Karar No: 2020/2732, Tarih: 14.09.2020

**6. Ceza Dairesi         2018/2964 E.  ,  2020/2732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25/01/2018 - 05/09/2018 tarihli tebliğnameleri ile Dairemize gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın amcası olan yakınanın ikametine girerek, miras ile ilgili konuştukları esnada aralarında başlayan tartışma sırasında, yakınana "Seni öldürürüm" dediği, yakınanın kendisinden evini terk etmesini istemesine rağmen evden ayrılmayarak içerisinde bulundukları odanın kapısını kapatarak yakınanın dışarıya çıkmasını engellediği ve kolundan tutarak yakınanı yere düşürdüğü, yakınanın belinde kılıf içerisinde bulunan telefonu ile jandarmaya haber vermek istediği esnada sanığın yakınanın elinden telefonunu zorla alarak olay yerinden ayrıldığı olayda; TCK'nin 150/2. maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de; 15.04.2020 gün ve 13100 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde yapılan değişikliğin, yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının ve sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün, açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 14.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10823, Karar No: 2015/12204, Tarih: 08.09.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/10823 E.  ,  2015/12204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak .... taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan inceleme ve alınan raporlar hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmazın bulunduğu ....nın daha önce .... sorumluluğunda devlet yolu olarak kullanıldığı, bu idare tarafından 1954 yılında Menafi-i Umumiye kararı alındığı, 1987 yılında ağ deşikliği yapılarak sorumluluk alanından çıkarıldığı halen ... sorumluluğunda bakım ve gözetiminin yapıldığı anlaşılmış olup öncesinde kamulaştırma işleminin tamamlanıp tamamlanmadığı araştırılmamıştır. Dava dışı ....’nden tüm kamulaştırma evrakı istendikten sonra taşınmazın devlet yolu olarak kullanılan kısmı hakkında kamulaştırma tarihinde yürürlükte olan mevzuat uyarınca kamulaştırma işleminin tamamlanıp tamamlanmadığı tespit edilmeden eksik inceleme ile karar verilmesi,

2-Taşınmazın .... ve .... ile diğer ara sokaklarda kalan kısımlarına hangi tarihte el atıldığı belirlenmemiştir. 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6.maddesi uyarınca 04.11.1983 tarihinden önce fiilen el atılan taşınmazlarla ilgili bedel talep edilmesi halinde el atma tarihindeki nitelikleri esas alınarak değeri tespit edilmelidir. Buna göre taşınmaza hangi tarihte, hangi kısımlarına el atıldığı araştırılarak 04.11.1983 tarihinden önce el atılan yerler hakkında, el atma tarihi itibariyle dava konusu taşınmazın imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise ilk olarak imara alınış tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskûn bulunup bulunmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı, belediye sınırları içinde bulunup bulunmadığı, beldenin gelişme yönünde olup olmadığı ilgili belediye başkanlığından sorularak taşınmazın niteliği (arsa-arazi) tespit edilerek sonucuna göre bir değerlendirme yapılması gerekirken bu hususlar araştırılmadan hüküm kurulması,

3-Dava dilekçesinde ecrimisil talep edildiği halde hüküm fıkrasında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi,

3-Dava dilekçesinde ecrimisil talep edildiği halde hüküm fıkrasında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi,

4-Taşınmazın tapu kaydı esas alınarak zeminde fiilen el atılan kısımların yüzölçümleri koordinat noktaları ile birlikte tespit edilmesi gerekirken fen bilirkişisi tarafından fiili kullanım durumuna göre ve imar planı yüzölçümüne göre şeklinde el atılan kısımların büyüklüklerinin farklı olarak belirlenmesi ve gerekçeli kararda 2.088,07 m² ve 141,68 m²’ lik kısımlarına yol ve kaldırım yapılarak el atıldığı açıklanmasına rağmen hüküm fıkrasında 2.090,54 m² ve 175,14 m² üzerinden tescil kararları verilerek hükmün infazında tereddüt oluşturulması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 08.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3077, Karar No: 2019/13268, Tarih: 12.12.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/3077 E.  ,  2019/13268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı (suça sürüklenen çocuklar), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (suça sürüklenen çocuklar ..., ...,..., ...)

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuklardan ... ile ...'ın atılı suçlardan beraatlerine; ... ile ...'in beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan ve ..., ... ile ...'ın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetlerine

İlk derece mahkemesince verilen hükümlerin suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ..., ..., ... müdafileri ile katılan ... vekili tarafından temyiz edilmesi ve suça sürüklenen çocuk ... müdafisince incelemenin duruşmalı yapılmasının talep edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle, belirlenen tarihte gerçekleştirilen duruşmaya suça sürüklenen çocuk ... müdafisinin katılmadığı anlaşıldığından, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği görüşüldü:

16.03.2019 tarihli tebliğnamede katılan ... vekilinin suça sürüklenen çocuk ... hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiziyle ilgili herhangi bir görüş belirtilmediği anlaşıldığından, ek tebliğname düzenlenmek suretiyle anılan noksanlık tamamlandıktan sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16852, Karar No: 2013/21962, Tarih: 26.09.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/16852 E.  ,  2013/21962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çorum 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :26.03.2013

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı (koca) tarafından; kadının boşanma davası, kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar ve velayet yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalı-davacı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanmada manevi tazminatın amacı, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, bozulan ruhsal dengesini telafi etmek, manevi değerlerindeki eksilmeyi karşılamaktır. Onun için, kişilik haklarını ihlal eden fiille, tazminat miktarı arasında makul bir oranın bulunması gerekir. Bir tarafın zenginleşmesine yol açacak sonuçlar doğurur miktarda manevi tazminat takdiri, müesseseyi amacından saptırır. Hakim, tazminat miktarını saptarken, bir yandan kişilik hakları zedelenen tarafın, ekonomik ve sosyal durumunu ve boşanmada kusuru bulunup bulunmadığını ve varsa kusur derecesini, fiilin ağırlığını; öbür yandan da, kişilik haklarına saldırıda bulunanın kusur derecesini, ekonomik ve sosyal durumunu göz önünde bulundurmak zorundadır. Açıklanan ilkeler gözetildiğinde davacı-davalı kadın yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı orantısız ve çoktur. Daha uygun miktarda tazminat takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.26.09.2013(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2016/9704, Karar No: 2016/13123, Tarih: 31.10.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/9704 E.  ,  2016/13123 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti ve prime esas kazancın tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde isteğin kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı taraflarca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalı tarafların sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Hizmet tespiti davasının yasal dayanağı 506 sayılı Kanun’un 79/10 ve 5510 sayılı Kanun’un 86/9. maddeleridir. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır. Prime esas kazanç tutarının tespiti davasının 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesi uyarınca yasal dayanağı 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 77 ve 5510 sayılı Kanunun 80. maddesidir. Bu kapsamda davacı işçinin, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı Sosyal Güvenlik Kurumu’na davalı işveren/işverenler tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur.

Gerçek ücret; sigortalının kıdemi, yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre ödenmesi gereken ücrettir. Hizmet akdinin tarafları görünüşte bir ücret belirlemiş olabilirler, ancak bu ücret tarafların aralarında kararlaştırdıkları gerçek ücret olmayabilir. Uygulamada bazen taraflar arasında kararlaştırılmış olan gerçek ücret (örneğin SSK primlerini daha az ödemek amacıyla) bordroya yansıtılmamakta, daha düşük (örneğin asgari ücret) gösterilmektedir. Bu gibi durumlarda yargıç tarafından gerçek ücretin saptanması yoluna gidilmelidir (Prof. Dr. S. Süzek, İş Hukuku, 2. Bası, Beta Yayınları, Sy:287).

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 288. maddesindeki yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 288. maddesindeki yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları gibi delillerle sigortalının imzasını taşıyan ücret bordroları veya hizmet sözleşmesinde yazılı olan ücretin gerçek olmadığı kanıtlanabilir.

Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için yine HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK’nun 289. maddesi gereğince tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür.

506 sayılı Kanunun 78. maddesinde ve 5510 sayılı Kanunun 82. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “...günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. 82. madde de bu düzenlemeye paralel bir hüküm içermektedir. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Yerel mahkemece, hizmet tespitine ilişkin kararda herhangi bir isabetsizlik bulunmamasına karşın yukarıda belirtilen esaslar dahilindeki ilgili kayıt ve belgeleri içermeyen talebe konu döneme ilişkin asgari ücretin üzerinde sigorta primine esas kazancın tespitine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

Ne var ki bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

Ne var ki bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, Hükmün 2., 3. ve 4. bendleri silinerek yerine “...T.C. Kimlik ve ... s.s. numaralı davacı ...’ın; davalı işveren ...’e ait ... sicil sayılı işyerinde; 15.01.2002 – 15.01.2008 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak asgari ücretle 2162 gün çalıştığının ve bu süre zarfında 2162 günlük çalışmasının Kuruma bildirilmediğinin, davacının davalı işveren ...’e ait ... sicil sayılı işyerinde ise; 16.01.2008 – 11.08.2014 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak 2365 gün süreyle asgari ücretle çalıştığı, 2132 günlük çalışmasının Kuruma bildirildiği, 233 günlük çalışmasının bildirilmediğinin tespitine,” sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 31.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14300, Karar No: 2019/2161, Tarih: 18.03.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/14300 E.  ,  2019/2161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı ... Limited Şirket yetkilisi olduğunu söyleyen davalı ... ile aralarında 29/09/2011 tarihinde 80.000,00 TL bedelli taşınmaz satış sözleşmesi düzenlendiğini, 30/09/2011 tarihinde peşinat olarak 8.000,00 TL yi davalı şirket hesabına yatırdığını, sonrasında inşaatın yapılacağı alana gittiğinde, davalı ...'ın değil bir başka yüklenicinin davalı arsa sahibi ... ' dan arsayı satın alarak inşaat faaliyetine başladığını gördüğünü, davalı ...'ın kendisi gibi daha bir çok şahsı mağdur ederek ortadan kaybolduğunu, telefonlarına cevap vermediğini, davalı arsa sahibi ile ...'ın işbirliği içerisinde hareket ettiklerini ileri sürerek; peşinat olarak ödenen 8.000,00 TL nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... ; davaya cevap vermemiştir.

Davalı ...; davacı le kendisi arasında herhangi bir sözleşme düzenlenmediğini, davacı ile davalı ... arasında düzenlenen sözleşmeden de haberdar olmadığını, yine davacının peşinat bedelini davalı şirket hesabına yatırdığını, bu sebeple kendisine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalı arsa sahibi ile davalı yüklenici arasında zorunlu dava arkadaşlığının bulunduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, 8.000,00 TL nin ödeme tarihi olan 30/09/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, harici satış sözleşmesine dayalı alacağın sebepsiz zenginleşme hükümleri gereği tahsili istemine ilişkindir.

Somut uyuşmazlık; davacı tüketici ile davalı satıcı-yüklenici arasındaki konut satışından kaynaklanmakta olup, diğer davalı arsa sahibi sözleşmenin tarafı değildir. Yüklenici ile arsa sahibi arasında yapılan kat karşılığı inşaat sözleşmesine göre, yüklenici kendisine düşen bağımsız bölümleri harici satış sözleşmesi ile satmış olup, yapılan satış sözleşmesinde davalı arsa sahibi taraf olmadığı gibi, arsa sahibinin sorumluluğu yüklendiğine dair delil de ibraz edilememiştir. Bu durumda; oluşan zarardan sözleşmenin tarafı sorumlu olacağından, arsa sahibine husumet yöneltilemez.

Hal böyle olunca, mahkemece; arsa sahibi hakkında açılan davanın husumetten reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile arsa sahibi ...'nın sorumlu tutulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.