muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/982, Karar No: 2021/1023, Tarih: 18.03.2021

Eser sözleşmeleri iki tarafa borç yükleyen sözleşmeler olduğundan, biri diğerinin karşılığı olan borçlar vardır. Başka bir anlatımla, taraflar birbirine karşı hem alacaklı ve hem de borçludur. Kendi borcunu ifa eden veya ifaya hazır olduğunu bildiren taraf alacaklı (BK. m.81), edimini yerine getirmeyen taraf ise borçludur.Sözleşme hukukunda temel koşul, sözleşmenin kurulmasından sonra tarafların sözleşmeden doğan yükümlülüklerini, kararlaştırılan şekilde ve zamanda yerine getirmek zorunda olmalarıdır. Sözleşme kurulduktan sonra, şartlarda değişiklik ortaya çıksa bile, taraflar sözleşme gereğini aynen yerine getirmek zorundadır. Temel kural budur ve bu kurala “ahde vefa” (söze bağlılık) ilkesi denilmektedir. Eser sözleşmesinin iki tarafa borç yükleyen sözleşme olması özelliğinden dolayı temerrüt halinde, temerrüdün sonuçları bakımından 818 Sayılı BK.'nın m.106-108’deki düzenlemelere tabidir. Çünkü anılan maddelerde genel hükümlerden ayrılarak (BK. m.102), iki tarafa borç yükleyen sözleşmelere özgü, özel hükümler getirilmiştir.818 Sayılı BK’nın 106-108 maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, iki tarafa borç yükleyen sözleşmeyle temerrüde düşen borçluya karşı, alacaklıya üç ayrı seçimlik hak tanındığı görülmektedir.Bunlar; aynen ifa ve gecikmeden dolayı tazminat isteme hakkı; aynen ifayı reddederek âdemi ifa sebebiyle müspet zararını talep hakkı; sözleşmeyi feshederek menfi zararını isteme hakkı olarak sayılabilir (YHGK, 24.02.2016 tarih ve 2014/23-724 Esas, 2016/168 Karar).Tüm bu anlatılanlar nezdinde davaya konu olayı değerlendirdiğimizde; davacı yüklenici, davalıya ihtar göndererek temerrüde düşürmüş, açmış olduğu ayrı bir davada da tapu iptali ve tescil kararı verilmiştir. Bu davada ise, davalı arsa sahibinin temerrüdü nedeniyle gecikmeden doğan zararının tazminini istemektedir. Taraflar arasındaki sözleşmeye göre davacının edimini ifa ettiği, karşı tarafın daireleri teslim etmemesi nedeniyle ihtarla temerrüde düşürdüğü, diğer dava ile davalının muaccel borcunu ifa etmediğinin kesinleştiği, bu koşullar altında da davalının temerrüde düşmesi nedeniyle, davacının gecikmeden kaynaklanan zararını isteme hakkının doğduğu hususunda bir tereddüt bulunmamaktadır.Yerel mahkeme de isabetli olarak davanın kabulüne karar vermiş, ancak yapılan temyiz üzerine verilen karar bozulmuştur. Bozma ilamında da arsa sahibinin tapu devir yükümlülüğünü zamanında yerine getirmediği ve temerrüde düştüğü kabul edilmiş, ancak gecikme nedeniyle kira bedeli istenen dairelerin zilyetliğinin davacı yüklenici elinde bulunduğu ve kullanmasına veya kiraya verilmesine engel olunduğunun ispat edilemediği, anahtarların da yüklenici elinde bulunduğu, bu haliyle kira kaybı nedeniyle zararının bulunmadığı gerekçesi ile yerel mahkeme kararı bozulmuştur. Davaya konu olayda davalı kayıt maliki olup, Türk Medeni Kanunu’nun 683.maddesinden kaynaklanan mülkiyet hakkına dayanmaktadır. Mülkiyet hakkının verdiği hakları kullanmaya da davalı yetkilidir

. Davaya konu olayda davalı kayıt maliki olup, Türk Medeni Kanunu’nun 683.maddesinden kaynaklanan mülkiyet hakkına dayanmaktadır. Mülkiyet hakkının verdiği hakları kullanmaya da davalı yetkilidir. Her ne kadar anahtarların davacıda olduğu ve zilyet bulunması nedeniyle daireleri kiraya verebileceği ileri sürülmüş ise de, mülkiyeti kendisinde bulunmayan ve bu nedenle yasal olarak kiraya verme hakkı bulunmadığı taşınmazları kiraya verebileceğini kabul etmek mümkün değildir. Hukuk düzeninin tanımadığı hakkı kullanmasının beklenemeyeceği gibi ispat yükünün de ters çevrilmesi söz konusu olacaktır (Yargıtay 15.HD, 25.11.2019, 2019/1296, 2019/4785).iremiz uygulamalarında, aynı durum arsa sahibinin gecikme nedeniyle talep ettiği tazminat istemlerinde de dikkate alınmaktadır. Burada da yüklenici anahtarı arsa sahibine teslim etse de, eğer iskân alma koşulu varsa anahtarı teslim etmesi yeterli görülmemekte, arsa sahibinin daireleri kiraya verdiği iddia ediliyorsa bunu abonelik, fatura benzeri kullanmaya ilişkin kayıtlarla ispatı aranmakta, anahtar teslimi yeterli görülmemektedir. Bu konuda ispat külfeti de iddia sahibi olan yükleniciye yüklenmektedir.Davalı taraf, davacının mülkiyeti kendisinde olan dairelerin kiraya verildiğini iddia etmemiştir. İddia etse dahi ispat külfeti kendisinde olacaktır. Buna rağmen yasal ispat külfeti de ters çevrilerek davacının kiraya vermediğinin ispatı davacıdan beklenmiştir. Yine davalı tarafından ileri sürülmeyen ve ispat edilmeyen olgunun varlığı olan davacının tapu kaydı davalı üzerinde bulunan daireleri kiraya verdiği kabul edilerek karar bozulmuştur.Tüm bu hususlar dikkate alındığında, usul ve yasaya uygun olan yerel mahkeme kararının onanması gerekirken bozulmasının yerinde olmadığı, bu nedenle davacının karar düzeltme isteminin kabulü ile yerel mahkeme kararının onanması gerektiği düşüncemizle sayın çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne katılmamaktayız.
Yargıtay — Esas No: 2014/9203, Karar No: 2015/10682, Tarih: 25.05.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/9203 E.  ,  2015/10682 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Açıklanması geri bırakılan hükmün, açıklanması için 5271 sayılı CYY’nın 231. maddesinin 1. fıkrası uyarınca duruşma açılarak, hakkındaki hükmün açıklanması geri bırakılan sanığın, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlediğinin ya da denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülükleri yasal ve geçerli bir mazereti bulunmadığı halde yerine getirmediğinin yapılan duruşma sonunda tespiti halinde, 5271 sayılı CYY'nın 231. maddesinin 11. fıkrası gereğince hüküm ilk şekliyle açıklanır. Bu iki halin gerçekleştiğinin saptanması durumunda, mahkemece yapılacak işlem, önceden verilen ancak hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına konu olması nedeniyle hukuki varlık kazanmayan hükmün açıklanmasından ibarettir. Bu iki koşuldan birine aykırılık nedeniyle hükmün açıklanması halinde mahkemece, uygulanmasında yasal zorunluluk bulunduğu halde, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi nedeniyle 5560 sayılı Kanun'un 23. maddesi ile CYY'nın 231. maddesine eklenen 7. fıkra gereğince uygulanamayan yasal hükümler hariç olmak üzere, önceki hükümde bir değişiklik yapılamayacaktır. Açıklanan bu hükümdeki hukuka aykırılıklar ise temyiz ya da kanun yararına bozma yoluyla Yargıtay’ca yapılacak inceleme sonucunda giderilebilecektir.

Ancak; hakkındaki hükmün açıklanması geri bırakılan sanık denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemediği halde yalnızca kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getirememiş olabilir.

Bu durumda ise mahkeme; hükmün açıklanması amacıyla yapılan duruşma sonucunda denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın, söz konusu yükümlülüğü yerine getirememe nedeniyle ilgili durumunu değerlendirerek, cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine, ya da koşulların varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine ilişkin karar vererek yeni bir mahkumiyet hükmü kurabilir. Ancak hiçbir durumda mahkemece, sübut ve nitelendirmeye ilişkin önceki uygulamadan farklı bir uygulama yapılması olanaklı değildir.

Yapılan açıklamalar gözetilerek somut olay değerlendirildiğinde; denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediği anlaşılan sanık hakkındaki, geri bırakılan hükmün açıklanması ile yetinilmesi yerine, CYY’nın 231. maddesinin 11. fıkrasının 2. cümlesindeki hükme aykırı olarak, 28.04.2011 tarihli hükümden farklı olarak hükmolunan hapis cezasının para cezasına çevrilmesine karar verilmesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 07/05/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18305, Karar No: 2014/6830, Tarih: 14.04.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/18305 E.  ,  2014/6830 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, davalıların iletişim hattı ve iletişim fiberoptik kablosu döşemek suretiyle yaptıkları müdahalenin men'i ve kabloların kaldırılması istenilmiştir. Mahkemece Türk Telekom aleyhine açılan davanın pasif dava ehliyeti yokluğundan reddine, ... Ltd. Şti. aleyhine açılan davanın konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına, Tedaş (Medaş) aleyhine açılan davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve bileşen dosya davalısı Tedaş vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Bilirkişi kurulu tarafından münavebeye alınan buğday, buğday samanı, arpa ve arpa samanının 2010 yılı itibariyle kuru şartlarda dekar başına asgari ve azami verimine, kilogram başına toptan satış fiyatına ve ürünlerin dekar başına ayrıntılı üretim giderine ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık il ve ilçe müdürlüklerinden,

2-Davalı vekilinin beyanı dikkate alınarak dava konusu taşınmazın kamulaştırılıp kamulaştırılmadığının ve kamulaştırma yapılmış ise kamulaştırma kararının ve belgelerinin davacıya tebliğ edilip edilmediği ve tebliğe ilişkin noter belgelerinin, kamulaştırma kararı ile kıymet takdir komisyonu raporunda takdir edilen bedelin bankaya yatırıldığına ilişkin belge ve kayıtlar ile buna ilişkin tüm kamulaştırma evraklarının ilgili idareden,

3-Konya 4.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2006/35 esas, 2012/594 karar sayılı dosyasının mahkemesinden,

Getirtilip dosyaya konulduktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7133, Karar No: 2016/13428, Tarih: 05.10.2016

**2. Ceza Dairesi         2016/7133 E.  ,  2016/13428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezalarının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından sanığın temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-Sanık hakkında müştekiler ... oğlu ...,......, ..., ... ve... ...'na yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK'nın 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Kanun'a özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da değerlendirilip, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, sanığın işyerinde beraber çalıştığı müştekilere ait dolaplardan sırasıyla 150 TL, 60 TL, 70-100 TL, 80 TL, 80 TL ve 180 TL tutarındaki paraları çalması şeklinde gerçekleşen olayda, yasanın öngördüğü koşullar gerçekleşmemesine karşın, sanık hakkında aynı Kanun'un 145. maddesi uyarınca indirim yapılması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

III-Sanık hakkında müştekiler ..., ... ve ...'a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanık hakkında müşteki ...'a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümle ilgili olarak; oluşa ve dosya içeriğine göre, sanığın ilk olarak müşteki ...'a ait dolaptan 2012 yılı Aralık ayı içinde 100 TL ile 10 manat (Azeri parası) çaldıktan sonra, 2013 yılı Ocak ayı içinde 75 TL parayı çalması ve son olarak 26.01.2013 tarihinde hırsızlık yaparken yakalanması şeklinde gerçekleşen olayda, suç tarihleri arasındaki yakın zaman dilimi de dikkate alındığında sanığın müşteki ...'a yönelik eylemlerinin bir bütün olarak zincirleme suçu oluşturması karşısında, sanık hakkında bir kez mahkumiyet hükmü kurulup cezasının 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi gereğince artırılması yerine sanığın eylemlerinin iki ayrı tamamlanmış, bir kez de teşebbüs aşamasında kalmış hırsızlık suçunu oluşturduğunun kabulüyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sanık hakkında müşteki ...'e yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümle ilgili olarak; sanığın ilk olarak müşteki ...'e ait dolaptan 25.10.2012 tarihinde 650 TL çaldıktan sonra, 03.11.2012 tarihinde 200 TL ve 19.01.2013 tarihinde ise 150 TL parayı çalması şeklinde gerçekleşen olayda, suç tarihleri arasındaki yakın zaman dilimi de dikkate alındığında sanığın müşteki ...'e yönelik eylemlerinin bir bütün olarak zincirleme suçu oluşturması karşısında, sanık hakkında bir kez mahkumiyet hükmü kurulup cezasının 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi gereğince artırılması yerine sanığın eylemlerinin üç ayrı hırsızlık suçunu oluşturduğunun kabulüyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Sanık hakkında müşteki ...'a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümle ilgili olarak; kolluk tutanakları ve müşteki beyanına göre, sanığın müştekiye ait kilitli dolabın kapısını üstten çekmesi suretiyle oluşan boşluktan hırsızlık yaptığının belirtilmesine karşın, sanığın ise savunmasında, dolabı kendisine ait anahtarla açarak hırsızlık yaptığını belirtmesi karşısında, beyanlar arasındaki çelişkinin giderilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

4- Sanık hakkında müştekiler ..., ... ve ...'a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümle ilgili olarak; 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK'nın 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Kanun'a özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da değerlendirilip, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, sanığın işyerinde beraber çalıştığı müştekilere ait dolaplardan sırasıyla 175 TL ve 10 manat; 1000 TL ve 40 TL tutarındaki paraları çalması şeklinde gerçekleşen olayda, yasanın öngördüğü koşullar gerçekleşmemesine karşın, sanık hakkında aynı Kanun'un 145. maddesi uyarınca indirim yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, sanık hakkında bozma sonrası kurulacak hükümlerde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 05/10/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3624, Karar No: 2017/6151, Tarih: 03.07.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/3624 E.  ,  2017/6151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 298 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde mahkemece kanuna aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, şikayetçiye bu niteliği ve dolayısıyla kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca şikayetçi vekilinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 03/07/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21260, Karar No: 2018/9080, Tarih: 12.09.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/21260 E.  ,  2018/9080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya içerisinde bulunan davacı vekili Av. ...’e ait vekaletname genel vekaletname olup, boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içermemektedir. Boşanma davası açmak ve açılan davayı takip etmek kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hakkın kullanımı niteliğindedir. Bu bakımdan vekaletname de bu hususta özel yetkiyi gerektirir (HMK m. 74). O halde, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 74. maddesi gereğince boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içeren vekaletnamesini sunması için davalı vekiline süre verilmesi, bu süre içinde vekaletname verilmez veya asıl yapılan işlemleri kabul ettiğini dilekçe ile mahkemeye bildirmez ise, asıla "vekilinin özel vekaletname sunmadığı, yetkisiz vekilin kararı temyiz ettiği, yapılan işlemleri kabul ettiğini bildirmediği takdirde yetkisiz vekilin temyiz itirazlarının incelenemeyeceği" ihtarını içerecek şekilde usule uygun tebliğ sağlanılıp gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 12.09.2018 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2017/27423, Karar No: 2020/12018, Tarih: 14.12.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/27423 E.  ,  2020/12018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Antalya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/11/2016 tarih, 2016/122-2016/369 E-K sayılı TCK 158/1-f-son, 62, 52, 53 maddeleri gereğince verilen mahkumiyet hükmünün CMK 280/2 maddesi gereğince kaldırılarak sanığın CMK 223/2-a maddesi gereğince beraatine dair 08/02/2017 tarihli karar

Nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükmü hakkında sanık tarafından istinaf başvurusunda bulunulmasından sonra, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesi'nin vermiş olduğu beraat hükmü katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, sahibinin elinden rızası dışında çıkan suça konu Türkiye İş Bankası Sanayi Sitesi Isparta Şubesine ait, 3206042 numaralı, 04/03/2014 keşide tarihli, keşidecisi Erdoğan Orman Ürünleri Petrol Ürünleri Nakliyat Ot. İnş. San. Tic. Ltd. Şti. lehtarı ... olan, 12.750,00 TL bedelli çeki, sahte bir şekilde düzenlenmesinden sonra, borç ve alınan mal karşılığı katılan ...'ye verdiği, katılanın çeki tahsil için bankaya ibraz ettiğinde asliye hukuk mahkemesince verilen ödemeden men kararı sebebiyle çekin tahsil edilemediği, bu şekilde nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık savunması, katılan ve tanık beyanları, uzmanlık raporu ile tüm dosya kapsamına göre; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03/03/1998 gün ve 6/8–69 sayılı kararında açıklandığı üzere, önceden doğmuş bir borç için hileli davranışlarda bulunulması halinde, zarar veya borç kandırıcı nitelikte davranışlar sonucu doğmayacağından nitelikli dolandırıcılık suçunun unsurları itibarıyla oluşmayacağı cihetle, suça konu çekin önceden doğan borca karşılık verildiği ve bu nedenle atılı suçun unsurları itibarıyla oluşmadığı gerekçesine dayanan Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin beraat hükmünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin suçun subut bulduğuna yönelik ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan bölge adliye mahkemesi hükmüne yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİNE, 14/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5005, Karar No: 2012/37003, Tarih: 12.11.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/5005 E.  ,  2012/37003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret alacağı, fazla mesai ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde müvekkilinin davacının davalı işyerinde temizlik işçisi olarak çalışırken 20.11.2009 tarihinde işveren temsilcisi şef İnayet Türk'ün gelerek işe başlamamalarını, yönetimin çalışmalarını istemediğini bildirdiğini, davacı ve arkadaşlarının çalışmak istediklerini bildirdiklerini, Bölge Çalışma Müdürlüğüne şikayette bulunduklarını, ihtarname keşide edildiğini, fazla mesai yapıp bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile diğer bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde davacının iş akdinin sona erdirilmesi gibi bir durum söz konusu olmadığını, daha verimli hizmet için temizlik işlerinin Kasım 2009 ayından itibaren bu konuda uzman olan D.D.R. Ltd. Şti.'ne devredildiğini, devrin davacı işçi yönünden de fesih için haklı bir sebep oluşturmadığını, davacının çalışmasının 8 saati aşmadığını beyan ederek davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının iş akdini feshinin haklı olduğunun davalının ispat edemediği gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatı ile bilirkişi raporu doğrultusunda diğer talepler bakıımndan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir

E)Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,

2- İşyeri devri olup olmadığı konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmaktadır.

Davacı vekili davacının iş akdinin işyerine alınmayarak ve iş verilmeyerek haksız biçimde feshedildiğini iddia ederken davalı vekili iş akdinin feshedilmediğini, işyeri devri sözkonusu olduğunu savunmuştur.

Dosya içinde davacının iş akdinin feshine ilişkin yazılı bir fesih bildirimi yoktur. Davalı işveren tarafından işçi için işten çıkış bildirgesi tanzim edilmiş ise de çıkış bildirgesi yasal bir yükümlülük olup tek başına akdin feshini kabul için yeterli değildir. Öte yandan SGK'dan celbedilen sigortalı hizmet bildirim cetvelinden davacının davalı işyerinden ayrılışından çok kısa bir süre sonra temizlik işlerini yapan yeni şirkette çalışmaya başladığı görülmektedir.