muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11062, Karar No: 2018/2346, Tarih: 22.02.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/11062 E.  ,  2018/2346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, nafaka ve tazminatların miktarı yönünden, davalı erkek tarafından ise, kadının boşanma davasının kabulü, kusur belirlemesi, nafakalar ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının tüm, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerin yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın Ayşe'ye yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 136.00 TL temyiz başvuru harcı peşin yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran Burhanettin'e geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 22.02.2018(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2017/3384, Karar No: 2017/6232, Tarih: 13.09.2017

**12. Ceza Dairesi         2017/3384 E.  ,  2017/6232 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması, özel hayatın gizliliğini ihlal

Hükümler : Beraat

Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması ile özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından sanığın beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin 12.04.2017 tarihli tevdi kararı uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyizi ile ilgili olarak ek tebliğname düzenlendiği belirlenerek yapılan incelemede:

Oluşa ve dosya kapsamına göre; resmi nikahlı eşi olan katılan ... ile evlendikten dört gün sonra cinsel ilişkiye girmelerinin akabinde katılanın evlenmeden önce başkası ile cinsel birlikteliği olduğu şüphesine kapılıp, katılanın bakire olmadığını gizleyerek kendisi ile evlendiğini iddia eden sanık ...'in, katılana evlenmeden önce kiminle, nerede, nasıl ve kaç defa cinsel ilişkiye girdiğine dair sorular sorup, katılanın verdiği yanıtları, onun rızası olmaksızın cep telefonuna kaydettiği ve elde ettiği ses kaydının çözümünü metin halinde daha sonra açtığı boşanma davasına vekili aracılığıyla sunduğu iddialarına konu olayda,

Katılanın cinsel mahremiyetine ilişkin özel konuşmalarını içeren ses kaydını, üçüncü kişi ya da kişilerle paylaştığı ve/veya çoğaltarak dağıttığına ilişkin hakkında bir iddia ileri sürülmeyen sanığın, başkaca şekilde ispatlanması mümkün olmayan bir hal içerisinde iken, kaybolma olasılığı bulunan delilin muhafazasını sağlayıp, boşanma davasına sunarak, aile içi geçimsizliğin kaynağının, katılanın kendisinden gizlediği evlenmeden önceki tutum ve davranışları olduğunu ispatlama amacını taşıyan eylemlerinde, hukuka aykırı hareket ettiği bilinciyle davranmadığı anlaşıldığından, sanığa yüklenen kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması, özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarının yasal unsurlarının oluşmaması nedeniyle sanık hakkında beraat kararı verilmesine dair yerel mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Katılan vekilinin sanığa yüklenen suçlardan dolayı sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığa yüklenen fiillerin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu gerekçesi ile sanık hakkında beraat hükümleri kurulurken, uygulanan kanun maddesinin fıkra ve bendinin CMK'nın 223/2-a madde, fıkra ve bendi olarak yazılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle aynı Kanun'un 232/6. madde ve fıkrasına aykırı hareket edilmesi,

Katılan vekilinin sanığa yüklenen suçlardan dolayı sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığa yüklenen fiillerin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu gerekçesi ile sanık hakkında beraat hükümleri kurulurken, uygulanan kanun maddesinin fıkra ve bendinin CMK'nın 223/2-a madde, fıkra ve bendi olarak yazılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle aynı Kanun'un 232/6. madde ve fıkrasına aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının ilk paragrafındaki, “1-Sanığın üzerine atılı kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaları kayıt etmek, özel hayatın gizliliğini ihlal etmek suçlarının unsurları yönünden oluşmadığı kabul edilmekle CMK 223/2-c maddesi uyarınca ayrı ayrı beraatine,” ibarelerinin, “1- Sanık hakkında kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması ile özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından açılan davaların yapılan yargılaması sonunda, sanığa yüklenen fiillerin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu anlaşıldığından, CMK’nın 223/2-a maddesi gereğince sanığın her iki suçtan beraatine,” olarak değiştirilmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3900, Karar No: 2014/9300, Tarih: 28.04.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/3900 E.  ,  2014/9300 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kırşehir 1. Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Tarihi : 19.12.2013

No : 2011/142-2013/574

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtilen gerekçelerle, davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum ve diğer davalılar (E.. A.. ve H.. A.. hariç) avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 01.11.1983-01.01.1985 tarihleri arasında davalı işyerinde geçen çalışmaların tespitini talep etmiştir. Dosya tetkikinde, davacı adına, davalı işyeri tarafından düzenlenmiş ve Kurum’a intikal etmiş 01.11.1983 tarihli işe giriş bildirgesi mevcut olup, bildirilmiş hizmeti bulunmamaktadır. Ayrıca davacı ve davalı işyeri arasında düzenlenmiş, 07.10.1983 tarihli çıraklık sözleşmesi ile davacı velisi tarafından düzenlenen yine aynı tarihli muvafakatname mevcuttur. Mahkemece, davanın kabulü ile davalı ve dahili davalılara ait 677338 sicil no’lu iş yerinde davacı M.. C..'nün 01/11/1983-01/01/1985 tarihleri arasında toplam 421 gün işçi olarak çalıştığı ve bu çalışmasının SGK’ ya bildirilmediğinin tespitine dair karar verilmiştir

Davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Kanun’un geçici 7/1’inci maddesi uyarınca uygulama alanı bulan mülga 506 sayılı Kanun’un 79 ve 108’inci maddeleri olup, tespiti istenen dönemde 05.07.1977 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan 2089 sayılı Çırak, Kalfa ve Ustalık Kanunu yürürlükte olduğundan uyuşmazlığın bu kanun hükümleri ile 506 sayılı Kanunun 2 ve 3’üncü maddelerine göre çözümlenmesi gerekmektedir.

Olağan olarak sigortalılık niteliği, 506 sayılı Kanun’un 2’nci maddesine göre hizmet akdinin kurulması ve 6’ncı madde gereğince çalışmaya başlanması ile edinilir. 506 sayılı Yasa’nın 3. maddesinin II/B bendine göre, “Özel Kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları...” uygulanmamaktadır.

Olağan olarak sigortalılık niteliği, 506 sayılı Kanun’un 2’nci maddesine göre hizmet akdinin kurulması ve 6’ncı madde gereğince çalışmaya başlanması ile edinilir. 506 sayılı Yasa’nın 3. maddesinin II/B bendine göre, “Özel Kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları...” uygulanmamaktadır.

Uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükte bulunan ve 05.07.1977 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 2089 sayılı Çırak Kalfa ve Ustalık Yasasının 4’üncü maddesi çırağı, “Bu kanuna tabi bir sanatı, o sanat için düzenlenen teorik ve pratik öğrenim programına göre o iş yerinde öğrenmek amacı ile bir çıraklık sözleşmesi ile bir işyeri sahibinin hizmetine giren kimse...” olarak tanımlamıştır. Kanunun 5’inci maddesine göre çırak olabilmek için 12 yaşından küçük, 18 yaşından büyük olmamak gerekir. Kanun'un 16. maddesinde ise, işyeri sahibi veya temsilcisinin çırak adayını çalıştırmağa başlamadan önce velisi veya kanuni mümessili ile üç örnek yazılı bir çıraklık sözleşmesi yapmağa mecbur olduğu, 20 maddesinde, sözleşmenin bir örneğinin Mahalli Çıraklık Eğitim Komitesine, derneğe kayıtlı ise ilgili derneğe veya odaya vermek ve sicil numarasını alarak sözleşmeye yazmak zorunda olduğu öngörülmüştür.

Diğer taraftan bir kişiye çırak denilebilmesi için, o kimsenin durumunun bu özel kanunda çıraklar hakkında yapılan tarife ve nitelendirmeye uyması gerekir. Yani, taraflar arasındaki ilişkinin niteliği belirlenirken, başka bir ifade ile davacının belirtilen tarihte çırak olup-olmadığına karar verilirken, çalışma ilişkisine bakılarak karar verilmelidir. Kişi işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir

506 sayılı Kanunun 3. maddesinin II/B bendine göre, “Özel Kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları...” uygulanmamaktadır. Taraflar arasındaki ilişkinin niteliği belirlenirken, başka bir ifade ile, davacının uyuşmazlık konusu dönemde çırak olup-olmadığına karar verilirken, çalışma ilişkisine bakılarak karar verilmelidir. Gerçektende çıraklık sözleşmesinde, akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma olgusu değil, sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesidir. Çırak, işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir.

Mahkemece; davacının, davalılardan işverene ait işyerinde çalışıp-çalışmadığı belirlendikten sonra, bu çalışmanın mesleki eğitim merkezinin denetiminde pratik eğitim olarak gerçekleşip-gerçekleşmediği; anılan eğitim merkezi ile davalı işveren arasında herhangi bir ilişkinin bulunmadığının anlaşılması durumunda, çalışmanın bir mesleğin öğrenilmesine yönelik olarak çıraklık ilişkisine mi, yoksa diğer çalışanlar gibi üretime yönelik olarak mı gerçekleştiği üzerinde durularak, çalışma olgusu ve niteliği şüpheye yer vermeyecek şekilde belirlenip, sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda yargılama yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum ve diğer davalılar (E.. A.. ve H.. A.. hariç) vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan R.. A.., R.. A.., A.. A.., M.. A.. ve İ.. A..'a iadesine, 28.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5014, Karar No: 2011/4238, Tarih: 18.04.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/5014 E.  ,  2011/4238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Gaz. Yay. A.Ş ve diğeri aleyhine 26/02/2009 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 01/12/2009 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne ve miktar itibariyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, davalı yazar tarafından yazılıp diğer davalının sahibi bulunduğu gazetede yayınlanan köşe yazısında kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu ileri sürerek uğradığı manevi zararın ödetilmesini istemiştir.

Davalılar ise, yayının görünen gerçeğe uygun ve güncel olduğunu, basın özgürlüğü sınırları içinde eleştiri hakkının kullanıldığını ileri sürerek istemin reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece, basın yoluyla davacının kişilik haklarına saldırıda bulunulduğu kabul olunarak istemin bir bölümünün kabulüne karar verilmiştir.

Dava konusu yayın nedeniyle Şişli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/556 Esas sayılı dosyası ile davalı hakkında basın yoluyla hakaret suçundan dolayı ceza davası açıldığı anlaşılmaktadır.

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi gereğince hukuk yargıcı ceza mahkemesinin beraet kararı ile bağlı değil ise de ceza mahkemesince belirlenecek maddi olgular ile bağlıdır. Dava konusu olayın özelliği nedeniyle ceza mahkemesindeki davanın sonucu beklenmeli ve ondan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca uygun bir karar verilmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçeyle, yazılı biçimde karar verilmiş olması, usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre diğer yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 18/04/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6290, Karar No: 2010/10259, Tarih: 04.10.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/6290 E.  ,  2010/10259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, iki adet taşınmazın paydaşlığının giderilmesine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulü ile taşınmazın satışı suretiyle paydaşlığın giderilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına, takdirde de bir usulsüzlük bulunmamasına, dava konusu edilen taşınmazın cinsi, yüzölçümü, paydaş sayısı, pay oranları ve imar durumu itibariyle aynen bölünerek paylaştırılmasına olanak bulunmamasına nazaran satışı suretiyle paydaşlığın giderilmesine karar verilmesinde bir usulsüzlük olmamasına, göre temyiz eden davalının hükmün esasına ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak 492 Sayılı Harçlar Yasası’nın mükerrer 138. maddesinin sonuna eklenen fıkra gereğince 31.12.2009 günlü resmi gazetede yayınlanan Harçlar Yasası’nın Genel Tebliğinin 1 sayılı tarifesinin karar ve ilam harcı bölümünde belirtildiği gibi taşınmazın satış bedeli üzerinden (binde 9,9)%09,9 harç alınması gerekeceği göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde %0,9 harç alınmasına karar verilmesi doğru değil ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi için yeniden yargılama yapılmasında fayda görülmediğinden hükmün 3. Fıkrasındaki “Satış bedeli üzerinden binde 9 u oranında harcın taraflardan hisseleri oranında alınmasına” kısmının çıkarılarak yerine “satış bedeli üzerinden (binde 9,9)%09,9 oranında harcın taraflardan hisseleri oranında alınmasına" ibaresinin eklenmek suretiyle hükmün bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA ve taşınmazın (taşınmazların) satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcının temyiz edenden alınmasına, 4.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16157, Karar No: 2014/7137, Tarih: 10.09.2014

**10. Ceza Dairesi         2011/16157 E.  ,  2014/7137 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2010/123437

Mahkeme :KARŞIYAKA 2. Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası :14/09/2009 - 2009/315 esas ve 2009/1035 karar

Suç :Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında sanığın ikinci kez aynı suçu işlediğinin anlaşılması karşısında; hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 10.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9994, Karar No: 2012/13330, Tarih: 20.11.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/9994 E.  ,  2012/13330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 10.10.2007 gününde verilen dilekçe ile ... iptali ve tescil veya tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; tazminatın davalı ...'den alınmasına, diğer taleplerin reddine dair verilen 01.03.2011 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili ile duruşmasız olarak davalı ... vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 20.11.2012 günü için yapılan tebligat üzerine taraflardan gelen olmadı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, davalı yüklenici... ile davalı arsa malikleri... ve.. arasındaki .. Noterliği’nin 20.04.2004 günlü arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereği 11 parsel sayılı taşınmazda yükleniciye bırakılan 3 numaralı bağımsız bölümü davalı yükleniciyle 09.08.2005 günü... Noterliğinde düzenledikleri satış vaadi sözleşmesiyle yüklenici tarafından satışının vaat edildiğini, edimini yerine getirdiği halde tapunun devredilmediğini ileri sürerek, 3 numaralı bağımsız bölümün adına tescilini veya 90.000 TL bedelin davalı yükleniciden alınmasını ve 6.000 TL bedelin ise arsa maliklerinden alınmasını istemiştir.

Davalı yüklenici, idari işlemler nedeniyle inşaatın %80 oranında tamamlandığını belirterek davanın reddini; davalı arsa maliklerinden İhsan, yüklenicinin edimini %65 oranında yerine getirdiğini ileri sürerek davanın reddini savunmuşlar; arsa maliki diğer davalı savunma yapmamıştır.

Mahkemece, ... iptali ve tescil istemi ile arsa malikleri hakkındaki davanın reddine; 90.000 TL bedelin davalı yükleniciden alınmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili ile davalı yüklenici vekili temyiz etmiştir.

Dava, arsa sahibi ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciden bağımsız bölüm satın alınmasına dayalı ... iptali ve tescil, ikinci kademedeki istek ise tazminat taleplerine ilişkindir.

1-Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde yüklenicinin edimi, yapımını üstlendiği eseri sözleşmeye, fen ve amacına uygun meydana getirmek, bunu ifa olarak sözleşmenin diğer tarafı arsa malikine sunmaktır. Hiç kuşkusuz, eser bir bütündür ve yukarıda belirtilen biçimde meydana getirilmeden, eserin arsa sahiplerine tesliminden söz edilemez. Bina yapımı önemli oranda sermaye gerektirdiğinden yükleniciye finans kolaylığı sağlamak amacıyla arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde yükleniciye isabet edecek bağımsız bölümlerin tapusu kademeli olarak devredileceği düzenlenebilir. Sözleşmede paylaşım biçimi düzenlenmiş ise, taraflar arasında çıkan uyuşmazlıkta akdin ilgili hükümleri ile öncelikli edim sırasında hangi tarafın öncelikli edim borcunda temerrüde düştüğü belirlenerek çözümlenmelidir.

Somut olayda, davalı yüklenici ile davalı arsa malikleri arasında 20.04.2004 günlü eser sözleşmesinin 3. maddesi uyarınca taşınmazda yapılan 6 adet bağımsız bölümden 2 tanesi arsa maliklerine 4 tanesi ise yüklenicilere bırakılmıştır. Anılan sözleşmenin 4. maddesinde ise, yükleniciye bırakılan bağımsız bölümlerin tapusunun kademeli devredilmesi hükme bağlanmış, son bağımsız bölümün inşaatın tamamlanmasıyla devredileceği düzenlenmiştir. Hükme esas alınan 10.02.2009 günlü bilirkişi raporunda inşaatın %82 oranında tamamlandığı belirlenmiştir. Mahkemece, inşaatın tamamlanma oranına göre yüklenicinin hak ettiği bağımsız bölümlerden iki tanesinin dava dışı kişilere devredildiği; bir tanesinin ise, mahkemenin 2007/326 esas sayılı dosyasındaki yargılama ile yine dava dışı üçüncü kişinin hak ettiği gerekçesiyle davacının ilk kademedeki istemi olan mülkiyet aktarımı talebinin reddine karar verilmiştir. Böylelikle, dosyamız ile ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2007/326 esas sayılı dosyası arasında fiili ve hukuki bir bağ kurulmuştur. Adı geçen 2007/326 esas sayılı dosyanın kesinleşip kesinleşmediği dosya içeriğine yansımadığından, kesinleşmemiş ise, yargılaması yapılan dava ile birlikte görülmesinde yasanın aradığı anlamda hukuki yarar bulunduğundan HMK’nun 166. maddesi uyarınca işlem yapılması, kesinleşmiş ise sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir.

Mahkemece, yukarıda yapılan saptama bir yana bırakılarak yazılı gerekçeyle bedel isteminin hüküm altına alınması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

2-(1.) bentte açıklanan bozma nedenine göre davalı yüklenicinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1.) bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (2.) bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının bozma nedenine göre şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 20.11.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.