muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2308, Karar No: 2018/9842, Tarih: 20.12.2018

**15. Ceza Dairesi         2018/2308 E.  ,  2018/9842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 52, 53, 58. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, suç tarihinden yaklaşık 10 gün kadar önce cep telefonu ile daha önceden tanıdığı katılan ...'i arayarak kendisine "Elimde sağlam 100.000 Alman markı var, gel bu parayı alalım" diyerek ... ya çağırdığı, katılanın arkadaşı olan müşteki Ömer ile birlikte sanıktan 100.000 Alman markını satın almaya karar verdikleri, 08.06.2011 tarihinde .... plakalı araçla .... ya geldikleri ve bir çay bahçesinde sanıkla buluştukları, sanığın 100.000 Alman markını 40.000 TL'ye satabileceğini söylediği ve bu konuda anlaştıkları, sanığın bir adet 500, bir adet 200, bir adet 50 ve bir adet 5 markı numune olarak verdiği, katılan ve müştekinin numune markları bir kuyumcuya gösterdikleri, kuyumcunun kendilerine markları 65 kuruştan satın alabileceğini söylemesi üzerine .... İş Bankası'na giderek müşteki.... 'in hesabından 60.000 TL para çekip yeniden sanıkla buluştukları, parayı almadan markları vermeyeceğini söylemesi üzerine 40.000 TL parayı sanığa verdikleri, birlikte bir ara sokağa gittikleri, burada katılan ... ile sanığın araçtan indikleri, müşteki.... n araçta beklediği, sanık ...'un katılan ...'e "Sen burada bekle ben markları alıp geleceğim" dediği ve bahçeli müstakil bir evin dış kapısından içeri girdiği ve ortadan kaybolduğu, bu suretle dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia ve kabul edildiği olayda; bozma üzerine taraflar arasında uzlaştırma sağlanamadığından, dosya kapsamında toplanan delillere göre sanığın dolandırıcılık suçunu işlediğine ilişkin mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozma üzerine yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 20/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3829, Karar No: 2012/12224, Tarih: 26.06.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/3829 E.  ,  2012/12224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan davacının maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, 141.706,65TL maddi tazminat ve 50.000,00TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Davacının iş kazası sonucu % 24 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı olayda davacının %20, davalı ... ‘nin %80 oranında kusurlu olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Maddi tazminatın saptanmasında ; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirin peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır.

Zararlandırıcı sigorta olayına maruz kalan sigortalının maddi zararının hesaplanmasında, gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Gerçek ücretin ise; işçinin kıdemi ve yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre işçiye ödenmesi gereken ücret olduğu, işyeri veya sigorta kayıtlarına geçmiş ücret olmadığı Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Somut olayda hat bakım ustası olarak çalışan davacının olay tarihindeki ücreti yeterli şekilde araştırılmamıştır. SGK müfettiş raporunda ...’nde çalışan murise 2004 Şubat ayında 14 gün, Mart ayında 30 gün ve Nisan ayında 1 gün olmak üzere günlük 14,100TL’den asgari ücret ödemelerinin yapıldığı saptanmıştır ...’nde çalışan iki tanık 04.02.2004 tarihinde işyerinde çalışmaya başladıklarını,birisi günlük 30TL, diğeri ise günlük 40TL aldıklarını, davalı ..., 04.02.2004 tarihinde acilen işe başlayan davacının 2 gün sonra iş kazası geçirdiğini bu nedenle kazalı işçiye ait SSK kaydı ile 2 günlük ücret bordrosunun bulunmadığını beyan etmişlerdir. Mahkemece Bayındırlık ve İskan Bakanlığı Yüksek Fen Kurulu Başkanlığı’na 154KV’lik enerji nakil hattı iş kolunda çalışan bir ... kalfasının yıllara göre alabileceği günlük ve aylık ücretler sorulmuş, cevaben bildirilen ücretlerin ortalama bir değer olup,kesin ücreti yansıtmadığı bildirilmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan hesap raporunda davacının hesaplamaya esas alınan ücretinin tanık beyanları ve dosyada mevcut rayiç listeye göre günlük 30TL olup asgari ücretin 2,97katı olduğu anlaşılmaktadır. Belirlenen ücret gerçeği yansıtmamaktadır. Bu bakımdan mahkemece meslek kuruluşlarından gerçek ücret araştırması yapılmadan,günlüğü 30TL esas alan hesap bilirkişisi raporuna dayanılarak sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Yapılacak iş öncelikle davacının ilgili meslek odasından yaşı, mesleki kıdemi, yaptığı iş, eğitim durumu belirtilerek emsallerinin ücreti araştırılarak gerçek ücret belirlendikten sonra maddi zararı yeniden hesaplatmak ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

3-Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince almamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23/06/2004, 13/291-370 )

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı yararına hükmedilen 50.000,00 TL manevi tazminat fazladır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 26/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6355, Karar No: 2025/3995, Tarih: 11.03.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/6355 E.  ,  2025/3995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararına davacılar vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacıların istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; "müvekkillerinin murisi ...'ın davalı şirkete ait iş yerinde yaz döneminde su tesisatçısı, kış döneminde ise bekçi olarak çalıştığını, 14.12.2016 tarihinde aynı işyerinde çalışan olan dava dışı ... ve ... tarafından hunharca işlenen cinayet neticesinde işyerinde öldürüldüğünü, olayın iş kazası olduğunu, olaya ilişkin tüm kusurun davalı işveren ile çalışanları olan üçüncü kişilere ait olduğunu, işveren ile çalışanları olan üçüncü kişilerin müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğunu beyanla davacı ... için şimdilik 100,00 TL maddi, 150.000,00 TL manevi, davacı ... için şimdilik 100,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi ve davacı ... için şimdilik 100,00 TL maddi, 100.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacıların iddialarının gerçeği yansıtmadığını, dava konusu olayda müvekkilinin kusuru bulunmadığını, ceza dosyasında da belirtildiği üzere olayın ölen ve öldürenler arasındaki şahsi alacak-verecek işi nedeniyle işyerinde olduğunu, talep edilen manevi tazminat miktarının fahiş olduğunu, davalı şirketin iş güvenliği hususunda tüm yükümlülüklerini yerine getirdiğini beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararında özetle; ''...Davanın reddine,..'' karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A.Temyiz Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararında özetle; ''...Davanın reddine,..'' karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A.Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; davalı şirketin müteveffaya gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimlerini aldırmadığının mahkemenin kararıyla sabit olduğunu, bu eğitim verilmediğinden müteveffanın nasıl hareket edeceğini bilmeden olduğu yerde kaldığını ve yakın mesafeden atışla öldürüldüğünü, her ne kadar davalı tarafından özel güvenlik görevlisi istihdam edilmişse de, olay günü gece vardiyasında işyerinde güvenlik görevlisi bulunmadığını, işverenin gece vakti işyerine ve işçilere gelebilecek saldırı için gerekli önlemleri almadığını, oteli dışarıdan gelecek tehlikelere karşı korumak için su tesisatçısı olan müteveffayı ve şoför olan ...'yü görevlendirdiğini, müteveffaya gerekli kişisel korucuyu ekipmanı vermediğini, işyerinde risk değerlendirmesi yapmadığını, bu kapsamda en basit haliyle otelin arka kısmında kamera bulundurmadığını, tüm bunların planlanmış cinayet için uygun zemin hazırladığını, bilirkişi raporunda işin niteliğine uygun tüm teçhizatın tek tek ve ayrı olarak değerlendirmesi gerekirken yüzeysel ve farazi bir tespitte bulunulduğunu, 04.07.2020 ve 27.01.2021 tarihli raporların adeta kopyala-yapıştır mantığıyla birçok ifadeyi, iddianameyi ve kararı alıntılayarak oluşturulduğunu ve sonuçta iki satırlık bir kanaat ile aynı neticeye varıldığının belirtildiğini, üçüncü kişi durumundaki ... ve ...'in eylemleriyle illiyet bağının kesilmediğini, bu yönden ceza mahkemesi kararının bir bağlayıcılığının olmadığını, Yargıtayın Yerleşik İçtihatlarında işverenin işçiyi görevi dışında görevlendirmesinin işvereni sorumluluktan kurtarmayacağının, işyerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini temin için gerekli olanları yapmak zorunda olduğunun belirtildiğini, mahkemece bilirkişi raporları ile uzman görüşü arasındaki çelişki giderilmeksizin yeniden hüküm kurulduğunu, davalının sorumluluğunun adam çalıştıranın sorumluluğu kapsamında da irdelenmesi gerektiğini, yemin ve isticvap delilleri dikkate alınmadan karar verildiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, meydana gelen iş kazası sonucu maddi ve manevi tazminatın davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, meydana gelen iş kazası sonucu maddi ve manevi tazminatın davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen kararın, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle, dosya kapsamında toplanan bilgi ve belgelere, delil ve ispat durumuna göre kusur raporunun dosya kapsamı ile dairemizce benimsenen ilkelere uygun olmasına, temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenlerin istinaf sebepleri olarak da dermeyan edildiği ve Bölge Adliye Mahkemesi kararında gerekçesi açıklanarak itirazların karşılanmış olmasına göre ileri sürülen temyiz sebeplerinin kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiş olması karşısında temyiz edenlerin sıfatlarına, temyiz kapsam ve nedenlerine göre hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının ilgililerden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10159, Karar No: 2018/1186, Tarih: 25.01.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/10159 E.  ,  2018/1186 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın tarafından ziynet eşyalarının iadesi, kusur belirlemesi, tazminatlar, yoksulluk nafakası yönünden; davalı-karşı davacı erkek tarafından ise kusur belirlemesi, tazminatlar, nafakalar, çeyiz eşyasının iadesi ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı kadının tüm, davalı- karşı davacı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Taraflann tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı-karşı davalı kadın yararına takdir edilen manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru olmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın taraflara yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 143.50'şer TL temyiz başvuru harcı peşin yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 25.01.2018(Prş.)

....
Yargıtay — Esas No: 2016/4290, Karar No: 2016/14325, Tarih: 10.05.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/4290 E.  ,  2016/14325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret alacağı, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil, ikramiye, ilave tediye, sair sosyal yardım, ek tazminat, vardiya zammı ile yol ve yemek ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, iki tarafın yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden davacıya yükletilmesine, 10.05.2016 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Davacı vekili, davalı ... uhdesinde olan Eynez yer altı sahasında kömür üretim işinin 2006 yılında davalı kurum tarafından hizmet alım sözleşmesi ile ......... Enerji A.Ş.'ye ihale edildiğini, ancak 30.10.2009 tarihinde davalı kurumun onayı ile kömür üretim işinin ......... A.Ş.'ye devredildiğini, davalının asıl işi olan kömür üretim işini hizmet alım sözleşmesi ile kanuna aykırı olarak alt işverene yaptırdığını, ancak alt işverenlik ilişkisinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6. maddesi gereğince iş yerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde söz konusu olabileceğini, bu hususa Alt İşverenlik Yönetmeliğinin "Asıl İşveren-Alt İşveren İlişkisinin Kurulma Şartları" başlıklı 4. maddesinde de değinildiğini, aynı şekilde Sayıştay Başkanlığınca hazırlanan .......... Kurumu 2012 raporunda da söz konusu hususa dikkat çekildiğini, bu sebeplerle .......... ile ......... A.Ş. arasında hizmet alım sözleşmesinin muvazaalı olduğunu, 4857 sayılı Kanun'un 2/7. maddesi gereğince alt işveren işçilerinin başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılması gerektiğini, bu sebeple müvekkilinin gerçek işvereninin .......... Genel Müdürlüğü Ege Linyit İşletmesi Müessese Müdürlüğü olduğunu, ......... Genel Müdürlüğü ile ......... A.Ş. arasındaki muvazaalı hizmet alım sözleşmesi sebebiyle ve eşit işe eşit ücret ilkesi gereğince müvekkilinin işçilik ücret ve ekleri fark alacağı doğduğunu belirterek davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davalı ......... ile davacının çalıştığı müteahhit arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi mevcut olmadığını, bu sebeple dava konusunun 4857 sayılı Kanun'un 2/6. maddesi kapsamına girmediğini, zira asıl işveren-alt işveren ilişkisinin oluşması için öncelikle bir taahhüt kapsamında iş almış bir işverenin varlığı gerektiğini, ihale ile yaptırılan iş nazara alındığında müvekkil kurumun iş sahibi konumunda olup, ihale konusu işi alan müteahhitin ise bu yükümü yerine getirirken iş yeri açıp, işçi çalıştırmak durumunda olduğundan işveren konumunda olduğunu, yani işverenlik sıfatının ilk defa müteahhidin şahsında doğduğunu, daha önce mevcut olmadığını, müvekkili kurumun ihale makamı olarak ihale konusu işi bir bütün olarak ihale ettiğini, ihale ile vermiş olduğu işin yürütümünün sözleşmeye uygun olarak yapılıp yapılmaıdğını kontrol etme yetkisinin ise, projenin uygulanmasına yönelik olup doğrudan işe ve işçilere müdahale anlamına gelmediğini, dava konusu işin bağımsız bir işi ifade ettiğini, ihale konusu bu işin müvekkil kurumun yürüttüğü kamu hizmeti dikkate alındığında işin tamamının müteahhide bir bütün olarak verildiğinin görüleceğini, ikinci olarak işi alan müteahhidin bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu iş yerinde aldığı işte çalıştırması gerektiğini, oysa dava konu olayda böyle bir durumun mevcut olmadığını, müteahhit ile yapılan sözleşmede böyle bir zorunluluk öngörülmediğini, kimlerin işçi olarak işe alınacağı hususunun müvekkili kurum için önemli olmadığını, müteahhidin dilediği işçiyi dilediği herhangi bir iş yerinde çalıştırabildiğini, Alt İşverenlik Yönetmeliğindeki ve 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesindeki asıl ve alt işverenlik şartlarının olayda gerçekleşmediğini, bu sebeple davanın husumet sebebiyle reddine karar verilmesi gerektiğini, kurumları ana statüsünün 4. maddesinde her türlü madeni işletmek ve işlettirmenin faaliyet konuları arasında yer aldığını, bu sebeple 2840 sayılı Kanun ile kurumları uhdesinde kalan ve ruhsatlarının devrinin kanuni olarak mümkün olmadığı, maden sahalarında koordinatları belirli alanlarda üçüncü kişilere, rödovans ve hizmet alımı yöntemlerini uygulanarak işlettirme yaptırabileceğini, bu uygulamalarda kurum yetkililerinin sözleşme konusu işin yürütümü ile ilgili olarak, firma çalışanlarını sevk ve idare etmesi, onlara emir ve talimat vermesi, kurum işçilerinin yüklenici işçileri ile birlikte çalışması gibi durumların söz konusu olmadığını, kurum kontrol teşkilatının tespitlerinin ödenecek hakedişe esas olmak üzere kömürün kalitesi ve miktarının belirlenmesi ile sınırlı olduğunu, müvekkili kurum tarafından yapılan hizmet alımlarının Kamu İhale Kanunu kapsamında kaldığını, müvekkilinin kamu kuruluşu olduğunu, bu sebeple muvazzaya başvurduğunun düşünülemeyeceğini, muvazaanın şartlarının oluşmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.