muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/3729, Karar No: 2011/19065, Tarih: 17.10.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/3729 E.  ,  2011/19065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kartal 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/12/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Medeni Kanun'un 182/1. maddesinde; “Mahkeme boşanma veya ayrılığa karar verirken, olanak bulundukça ana ve babayı dinledikten ve çocuk vesayet altında ise vasinin ve vesayet makamının düşüncesini aldıktan sonra, ana ve babanın haklarını ve çocuk ile olan kişisel ilişkilerini düzenler.” hükmüne yer verilmiştir. Aynı maddenin 2. bendine göre ise”Velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin çocuk ile kişisel ilişkisinin düzenlenmesinde, çocuğun özellikle sağlık, eğitim ve ahlak bakımından yararları esas tutulur. Bu eş, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır.”Takip konusu yapılan birikmiş tedbir nafakası yukarıda yer verilen yasa hükmü gereğince çocuğun bakım ve gözetimi için anaya katkı payı olarak hükmedildiğinden çocuğun 18 yaşını doldurmasından  sonra  anaya ödenmesi gereken katkı payının çocuğa ödenmesi borcu sona erdirmez. O halde şikayetin reddi yerine kısmen kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 17/10/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7044, Karar No: 2014/791, Tarih: 15.01.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/7044 E.  ,  2014/791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

HÜKÜM : MahkumiyetE DAİR.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK’nin 50/1-f maddesi uyarınca, suça sürüklenen çocuğun kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, yazılı şekilde temizlik hizmetinde çalıştırılmasına karar verilmek suretiyle, infazı kısıtlayacak şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi uyarınca hükümde TCK’nin 50/1-f maddesine ilişkin paragrafta yer alan "temizlik hizmetinde” ibaresinin hükümden çıkartılması ile yerine "kamuya yararlı bir işte" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14528, Karar No: 2019/4787, Tarih: 04.07.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/14528 E.  ,  2019/4787 K.**

**"İçtihat Metni"**

........

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Çekişmeli ......köyünde bulunan 113 ada 19 parsel sayılı 183,62 m2 yüzölçümündeki taşınmaz tarla niteliğinde Hazine adına tapuda kayıtlıdır.

Davacı ... Yönetimi vekili, dava dilekçesinde özetle; taşınmazın orman sınırları içinde kaldığı halde hatalı olarak 5831 sayılı Kanun uygulamasıyla kullanıcısının tespit edildiğini beyanla beyanlar hanesindeki kullanıcı ve muhdesat şerhinin kaldırılmasını ve niteliğinin orman olarak düzeltilmesini talep ve dava etmiş, yargılama sonunda mahkemece; davanın reddine karar verilmiş, davacı ... Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescil ile şerhin terkini davasıdır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1948 yılında 3116 sayılı Kanuna göre yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1974 yılında yapılıp dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B madde uygulaması vardır.

Dosyanın incelenmesinden; dava konusu 113 ada 19 parsel sayılı taşınmazın 1948 yılında yapılan orman tahdidinde orman olarak sınırlandırılan alan içerisinde kaldığı, daha sonra yapılan 2/B çalışmaları ile tahdit dışına çıkarılmadığı......sayılı kararında da 113 ada 19 parselin orman sınırları içinde kalması nedeniyle davanın reddine karar verilmiş olduğu anlaşılmaktadır. Taşınmazın 2/B uygulaması ile orman sınırları dışına çıkarılması, çalışmayı yapan orman kadastro komisyonunun görevidir. 1974 yılında yapılan aplikasyon ve 2/B çalışmaları dava tarihinden önce kesinleşmiştir. Bu nedenle dosya kapsamında alınan orman bilirkişisi raporunda taşınmazın 2/B ile tahdit dışına çıkarılması gerektiğine ilişkin görüşüne değer verilemez.

Dava konusu taşınmazın orman tahdidi içinde bulunduğu ve 2/B ile dışına çıkartılmadığı anlaşıldığına göre mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

Ayrıca, karar tarihinden sonra, 28.04.2018 tarihinde yürürlüğe giren 7139 sayılı Kanunun 33. maddesi ile ..., 2/7/1964 tarihli ve 492 sayılı Harçlar Kanununa göre alınan harçlardan, bu kanunda belirtilen görevleri kapsamında düzenlenen kâğıtlar sebebiyle damga vergisinden ve tapu ve kadastro işlemlerinden kaynaklanan döner sermaye hizmet bedellerinden muaftır, hükmü gereğince davalı ... Yönetimi hartan muaf olduğundan, Orman Yönetimi aleyhine harçlara hükmedilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı ... Yönetimi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 04/07/2019 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9812, Karar No: 2022/2828, Tarih: 02.03.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/9812 E.  ,  2022/2828 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

İlk Derece

Mahkemesi :... 2. İş Mahkemesi

Dava, haczin kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı taraf vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 8.Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince verilen kararın taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı vekili, davacının taşınmazına davalı Kurumca haciz konulduğunu, haciz konulan evin davacının ikameti olduğunu, haline münasip ev niteliğinde bulunduğunu, haczi caiz olmayan mal kapsamında olduğunu belirterek meskeniyet nedeniyle haczin kaldırılmasını istemiştir.

II-CEVAP:

Davalı Kurum vekili, davacının meskeniyet iddiasının ve haczin kaldırılmasına ilişkin taleplerinin yerinde olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Mahkemece, Davanın kısmen kabulü ile davacı borçlunun haline münasip ev alabileceği miktarın 300.000,00 TL olduğunun tespiti ile, ... İli, ... İlçesi, ... Mahallesi, ... Ada, ... nolu parselde kayıtlı 273 m2 alanındaki Kargir bina ve arsa olan mahcuzun satılarak, davacı borçlunun haline münasip ev alması için gerekli olan 300.000,00 TL'nin kendisine, artanın davalı alacaklı kuruma ödenmesine, satışın borçlunun haline münasip ev alabileceği miktardan az olmamak üzere yapılmasına, fazlaya dair talebin reddine şeklinde hüküm kurulmuştur.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının Değişim Okulları Özel Eğitim Öğretim A.Ş.nin yönetim kurulu üyesi olduğu, ödeme emirlerinin tebliğini müteakip borcun kesinleştiği ve borcun ödenmemesi ve tüzel kişilikten de tahsil imkanı olmaması nedeniyle davacının gayrimenkullerine Kurumun 02/07/2014 tarihli yazısı ile haciz konulduğu, söz konusu haciz kağıdında borç miktarının 1.670.487,02 TL olduğu, ... İli ... İlçesi ... Ada ... Parsel kargir bina ve arsası nitelikli gayrimenkule ... SGM'nin 02/07/2014 günlü yazısı ile 1.670.487,02 TL için haciz konulduğu, taşınmazın 273,00 m2 olduğu, İnşaat mühendisi, Ziraat Mühendisi ve Fen memuru bilirkişi ile birlikte 29/11/2019 günü davaya konu mahcuz taşınmazda keşif yapıldığı, bilirkişi kurulunun 18/12/2019 tarihli raporunda davacı borçlu ...'ın aile durumu, çocuk sayısı, yaşam tarzına göre haline münasip bir ev alabilmesi için (dava konusu ile aynı mahallede, semtte ve bitişik mahallelerde) en az 300.000,00 TL bedelle daha mütevazı bir evde oturulabileceği...dava konusu parsel üzerinde bulunan yapı ile muhtelif ağaçların keşif tarihindeki toplam bedelinin (420.000,00 TL+3.610,00 TL)=423.610,00 TL olduğunu bildirdiği, davacının dava konusu taşınmazda ailesi ile birlikte kaldığı, üzerine kayıtlı mesken niteliğinde başka bir taşınmaz bulunmadığı dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşıldığından kurulan ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğunu gerekçeleriyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı vekili, davacı ile birlikte ikamet eden aile bireylerinin fazlalığı, yaş ve sosyal durumları dikkate alınmadan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulmasının yerinde olmadığını, haline münasip evin 300.000,00 TL'ye alınmasının mümkün olmadığını belirterek Mahkeme hükmünün kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davaya cevaplarını tekrarlamış, Mahkeme kararının yerinde olmadığını savunmuş, Mahkeme hükmünün kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE ESASIN İNCELEMESİ:

Davalı vekili, davaya cevaplarını tekrarlamış, Mahkeme kararının yerinde olmadığını savunmuş, Mahkeme hükmünün kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE ESASIN İNCELEMESİ:

6183 sayılı Yasanın 70. maddesine göre; borçlunun “hâline münasip” evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki “aile” terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İş mahkemesince, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tespit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir. Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı, kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmeyecektir. 6183 sayılı Yasanın tamamı incelendiğinde davacının meskeniyet iddiasını ileri sürmesi açısından herhangi bir hak düşürücü sürenin belirlenmediği görülmektedir.

Buna göre mahkemece, davacının sosyal ve ekonomik durumu ile haciz konulan bağımsız bölümde ikamet edip etmediği hususları kolluk vasıtasıyla , davacı adına başka mesken niteliğinde taşınmaz olup olmadığı hususu da Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü vasıtasıyla araştırılmalı, haczedilen evin haline münasip ev olup olmadığının tespiti ile içinde emlakçılık yapan kişilerin bulunduğu bilirkişilerden mahcuzun bulunduğu yer ve konumlarını irdeler şekilde ve emsal konumda olan taşınmazların satışları hakkında da araştırma yapılmak suretiyle mahcuzun değerini irdeleyen rapor alınarak, davaya konu taşınmazın bulunduğu yerde aileyi oluşturan kişiler dikkate alındığında haline münasip evi alabileceği değerin yukarıdaki kurallara göre tespit edilerek bu miktar mahcuzun değerinden az ise mahcuzun satılarak, borçlunun haline münasip ev alması için gerekli bedelin kendisine, artanın alacaklıya ödenmesine, satışın borçlunun haline münasip ev alabileceği miktardan az olmamak üzere yapılmasına karar verilmelidir. (12/12-332 E. 12/595 K. sayılı 19.09.2012 tarihli HGK ilamında da belirtildiği gibi)

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının, dava dışı Değişim Okulları Özel Eğitim Öğretim A.Ş.nin yönetim kurulu üyesi olduğu, ödeme emirlerinin tebliğine müteakip borcun kesinleştiği ve borcun ödenmemesi ve tüzel kişilikten de tahsil imkanı olmaması nedeniyle davacının gayrimenkullerine Kurumun 02/07/2014 tarihli yazısı ile haciz konulduğu,söz konusu haciz kağıdında borç miktarının 1.670.487,02 TL olduğu, mahkemece yapılan keşif sonucu 3 kişilik heyet tarafından düzenlenen bilirkişi raporunda davacının, (dava konusu ile aynı mahallede, semtte ve bitişik mahallelerde) en az 300.000,00 TL bedelle daha mütevazı bir evde oturulabileceği...dava konusu parsel üzerinde bulunan yapı ile muhtelif ağaçların keşif tarihindeki toplam bedelinin (420.000,00 TL+3.610,00 TL)=423.610,00 TL olduğunu bildirdiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda; borçlunun haline münasip alabileceği evin değeri belirlenirken bilirkişi heyeti tarafından yapılan araştırma yetersiz bulunmuştur. Mahkemece, davacının dava konusu edilen taşınmazda ikamet edip etmediği, Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü vasıtasıyla davacı adına başka mesken niteliğinde taşınmaz olup olmadığı araştırılmalı, haczedilen evin haline münasip ev olup olmadığının tespiti ile, içinde emlakçılık yapan kişilerin bulunduğu bilirkişilerden mahcuzun bulunduğu yer ve konumlarını irdeler şekilde ve emsal konumda olan taşınmazların satışları hakkında da araştırma yapılmak suretiyle mahcuzun değerini irdeleyen ayrıntılı bilirkişi raporu alınarak, davaya konu taşınmazın bulunduğu yerde aileyi oluşturan kişiler dikkate alındığında haline münasip evi alabileceği tekrar bilirkişi incelemesi yaptırılarak daha ayrıntılı bir araştırma ile davacının haline münasip ev alabileceği değer açık ve net şekilde belirlendikten sonra, taşınmazın satılarak haline münasip evin alınması için gerekli miktarın borçluya, kalanının ise alacaklıya ödenmesine karar verilmelidir.

O hâlde, taraf vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/1 maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgiliye iadesine, 02.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/3992, Karar No: 2025/8210, Tarih: 14.05.2025

**10. Hukuk Dairesi         2025/3992 E.  ,  2025/8210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 29.09.2023

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen ve Dairece onanan kararına karşı, yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine dair verilen ek kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

6100 sayılı HMK'nın 373/4 maddesi; ''Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karar karşı temyiz yoluna başvurulabilir.'' hükmünü,

Geçici 3/2. maddesi; "Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun'un 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten önceki 427 ila 454. madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur. Bu kararlara ilişkin dosyalar Bölge adliye mahkemelerine gönderilemez.'' hükmünü içermektedir.

Yukarıda açıklanan Kanun maddelerinin düzenleniş amacı Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlara karşı Yargıtaya yapılmakta olan temyiz kanun yoluna başvurulmasını ve karar kesinleşinceye kadar iki dereceli kanun yolu denetiminin Yargıtay tarafından yapılmasını sağlamaktadır.

Diğer bir anlatımla, Yargıtayın verdiği bozma kararları üzerine verilen kararların tekrar Yargıtay denetiminden geçmesi, başka bir deyişle Yargıtay kararının istinaf yolu ile denetlenmesinin önüne geçilmesi amaçlanmıştır.

Dairemizin 18.12.2024 tarihli kararı ile somut uyuşmazlıkta, yargılamanın iadesi talebi, ayrı bir dava olarak açılması ve incelenmesi gerektiği, diğer davalarda olduğu gibi harçlandırılmış bir dava dilekçesi ile açılması gerektiği, dolayısıyla yargılamanın iadesini isteyen taraf işbu davaya özgü olmak üzere davacı sıfatında gösterilmesi gerektiği İlk Derece Mahkemesince gözden kaçırılmış ve İlk Derece Mahkemesi tarafından 27.09.2023 tarihli ek karar ile davacının yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine dair yeni bir karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince verilen ek karar ile ilgili olarak Yargıtayın esas yönüyle herhangi bir denetimi söz konusu olmadığı, bu itibarla, daha önce Yargıtay denetiminden geçmeyen ek kararın kanun yolu denetimi ''İstinaf'' olup görevli merciinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi olduğu anlaşıldığı gerekçesi ile dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere İlk Derece Mahkemesine iadesine karar verilmiştir.

İade kararı üzerine, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından Bölge adliye mahkemelerinin 20.07.2016 tarihinden önce verilmiş ve Yargıtayca incelenmiş kararlara ilişkin inceleme yetkisi bulunmadığından, temyiz incelenmesinin Yargıtayca yapılması gerektiği anlaşılmakla, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtaya gönderilmek üzere mahal Mahkemesine iade edilmesi gerektiği gerekçesi ile dosyanın İlk Derece Mahkemesine iadesine karar verilmiş ise de verilen karar hatalıdır.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında; yeniden yargılama, önceki yargılamadan bağımsız yeni bir davadır ve Yargıtayın esas yönüyle herhangi bir denetimi söz konusu olmadığından verilen ek kararın istinaf incelemesine tabi olduğu açıktır.

HMK’nın 373/4. fıkrasında; "Yargıtayın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir" hükmü verilen bu ek kararda uygulanamaz. İlk Derece Mahkemesinin kararı, madde 341/1 kapsamında İlk Derece Mahkemelerinden verilen nihai kararlar niteliğinde olup istinaf yoluna başvurulması gerekmektedir.

Bu itibarla, daha önce Yargıtay denetiminden geçmeyen ek kararın kanun yolu denetimi ''İstinaf'' olup görevli merciinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi olduğu anlaşıldığından, dosyanın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi gerekmektedir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Yargıtay denetiminden geçmeyen kararın kanun yolu denetimi ''İstinaf'' olup görevli merciinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi olduğundan dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE,

14.05.2025 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16106, Karar No: 2014/784, Tarih: 20.01.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/16106 E.  ,  2014/784 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bakırköy 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 25.04.2013

No : 2010/516-2013/306

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 02.07.1982-30.06.1984 tarihleri arasında davalılardan G.. K..nde profesyonel futbolcu olarak çalışıldığının tespiti istemine ilişkin olup, mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 02.07.1982-15.06.1984 tarihleri arasındaki çalışmanın tespitine karar verilmiş ise de, mahkemenin hükmü eksik araştırma ve incelemeye dayalıdır.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79’uncu maddesinin onuncu fıkrası olup, anılan Kanunun 6’ncı maddesinde yer alan, sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği yönündeki düzenleme ile anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi göz önünde bulundurulduğunda, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davaların kamu düzeni ile ilgili olduğu ve özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri gerektiği açıktır. Bu bağlamda, hak kayıpları ile gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi ve temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği dikkate alınmalıdır.

Dosya kapsamına göre, davacı ile davalı G.. K.. arasında 02.07.1982 tarihinde imzalanan ve 02.07.1982-30.06.1984 tarihlerini kapsayan "Tek Tip Profesyonellik Sözleşmesi" bulunmakta olup, davacının 15.06.1984 tarihinde başka bir kulübe transfer olması nedeni ile sözleşmenin karşılıklı olarak feshedildiği anlaşılmakta olup, sözleşmeler esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Mahkemece, anılan tarihleri içerir dönem bordrolarında bildirimleri yapılan sigortalılar re'sen tanık sıfatıyla dinlenilmeli, belirdiği takdirde tanık anlatımları arasındaki çelişkiler giderilmeli, çalışmanın varlığı ve kesintili olup olmadığı ortaya konulmalı ve toplanan kanıtlar değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

O hâlde, davalılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan G.. S.. Kulübü'ne iadesine, 20.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.