muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7742, Karar No: 2019/3843, Tarih: 26.02.2019

1- Suça sürüklenen çocuk ...’a yükletilen iş yeri dokunulmazlığının ihlali eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemlerin suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2-) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükmün temyizine gelince;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a) Suç tarihinde oniki yaşını tamamlayıp onbeş yaşını bitirmeyen suça sürüklenen çocuklar hakkında, Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 20/4. maddesine göre alınan sosyal inceleme raporu ile birlikte TCK'nın 31/2. maddesi uyarınca işledikleri fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneklerinin yeterince gelişip gelişmediği konusunda usulünce rapor alınması gerekirken, suça sürüklenen çocuğun cezai ehliyetinin tam olduğu ve TCK’nın 32. maddesinde yer alan hükümlerden faydalanamayacağına dair rapor esas alınarak yazılı şekilde hükümler kurulması,

b) Suça sürüklenen çocuk hakkında yaş küçüklüğü indirimi uygulanırken kanun maddesinin TCK'nın 31/2 yerine 31/3 olarak gösterilmesi,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 26/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/339, Karar No: 2017/3457, Tarih: 21.03.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/339 E.  ,  2017/3457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davacı tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 21.03.2017 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine; temyiz eden davacı vekili Av.... geldi. Karşı taraf davalı ve vekili adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; Bodrum Belediyesi sınırlarındaki reklam alanlarının Belediye Meclisi kararı ile davalı şirkete tahsis edildiğini ve davacı ile davalı şirket arasında 01.01.2002 başlangıç tarihli 4 yıl süreli reklam bilboardları, raketleri ve megalightları yaptırma ve işletme sözleşmesi ile reklam alanlarını müvekkilinin kiraladığını, davalı şirket ile yapılan protokol ile sözleşme süresinin 31.12.2006 tarihinden itibaren 5 yıl uzatıldığını, bu protokolun "C" maddesinde “sözleşmeye konu reklam alanlarından "Durak" sayısının, Belediyenin veya şirketin istemi ile durakların %50 arttırılması, güncel ve yeni modellerin üretilmesinin istenmesi halinde kira süresi, uzatılan süreye ilave 5 yıl daha uzar," hükmünün getirildiğini, bu hüküm gereğince, davalı ve Bodrum Belediyesinin talepleri ile durakların yenilendiğini ve 30 olan durak sayının 66'ya çıkarıldığını ve sözleşmenin 5 yıl daha uzadığını, ancak davalının kendisine tahsis edilen reklam alanlarını Belediyeye devrettiğini ve Bodrum Belediyesinin de reklam alanlarını 3.kişilere kiraladığını sözleşmenin 8. maddesine göre davacının kalan süreye ilişkin kira bedellerinin 3 katı tazminat talep edebileceğini belirterek, 3.021.228,75 TL+KDV'nin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; sözleşmenin 4/4 maddesine göre reklam alanlarının belediyeye devredilmesi durumunda sözleşmenin son bulacağının hüküm altına alındığını, sözleşmenin iki tarafın iradesi dışında sonlandığından ve protokolde sözleşme süresinin 5 yıl olduğunun açıkça belirtildiğinden davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; reklam alanlarının umumi hizmet alanı olduğu 2886 Sayılı Devlet İhalae Kanununun 1. Maddesi gereği bu alanların ancak ihale ile kiraya verilebileceği bu alanlarının davalı şirkete tahsis edilmesinin kanuna aykırı olduğu, Türk Borçlar Kanunu'nun 27. maddesiyle öngörülen kanunun emredici hükümlerine, ahlaka, kamu düzenine aykırılık içerici mahiyette olduğundan bağlayıcılığı bulunmadığı, gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Mahkemece; reklam alanlarının umumi hizmet alanı olduğu 2886 Sayılı Devlet İhalae Kanununun 1. Maddesi gereği bu alanların ancak ihale ile kiraya verilebileceği bu alanlarının davalı şirkete tahsis edilmesinin kanuna aykırı olduğu, Türk Borçlar Kanunu'nun 27. maddesiyle öngörülen kanunun emredici hükümlerine, ahlaka, kamu düzenine aykırılık içerici mahiyette olduğundan bağlayıcılığı bulunmadığı, gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

Davaya konu olan ve hükme esas alınan 01.01.2002 başlangıç tarihli ve 4 yıl süreli sözleşme konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede Bodrum Belediyesi tarafından davalıya tahsis edilen reklam alanlarında, otobüs durağı, bilboard gibi reklam ünitelerinin kurulması ve işletilmesi kararlaştırılmıştır. Taraflar arasında uyuşmazlık konusu olmayan sözleşme yap işlet ve devret modelinde karma bir sözleşmedir. Kira sözleşmesinin süresi taraflar arasında yapılan protokol ile 31.12.2011 tarihine kadar uzatılmıştır. Davacı vekili dava dilekçesinde belediyenin reklam alanlarını ihaleye çıkarmasına ilişkin kararının iptaline ilişkin bir isteği bulunmamaktadır. Dava Bodrum Belediyesine karşı açılmadığı gibi, taraflar arasında özel hukuk ilişkisi olup, TBK'nun 27.maddesi kapsamında kamu düzenine, ahlaka ve emredici hukuk kurallarına aykırılıkta yoktur. Davacı vekilinin isteği taraflar arasındaki kira sözleşmesinden kaynaklanan tazminata ilişkindir. Bu durumda, taraflar arasındaki ihtilaf kira sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkin olduğundan sözleşme hükümlerine göre uyuşmazlığın çözülmesi gerekirken, uyuşmazlıkta uygulama yeri olmayan 2886 Sayılı Kanun 1. Maddesine dayanılarak davanın reddine karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davacı için takdir edilen 1.480 TL vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3287, Karar No: 2013/15858, Tarih: 06.06.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/3287 E.  ,  2013/15858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kayseri 5. Aile Mahkemesi

TARİHİ :03.12.2012

Taraflar arasındaki boşanma davalarının birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı (koca) tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanmada manevi tazminatın amacı, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, bozulan ruhsal dengesini telafi etmek, manevi değerlerindeki eksilmeyi karşılamaktır. Onun için, kişilik haklarını ihlal eden fiille, tazminat miktarı arasında makul bir oranın bulunması gerekir. Bir tarafın zenginleşmesine yol açacak sonuçlar doğurur miktarda manevi tazminat takdiri, müesseseyi amacından saptırır. Hakim, tazminat miktarını saptarken, bir yandan kişilik hakları zedelenen tarafın, ekonomik ve sosyal durumunu ve boşanmada kusuru bulunup bulunmadığını ve varsa kusur derecesini, fiilin ağırlığını; öbür yandan da, kişilik haklarına saldırıda bulunanın kusur derecesini, ekonomik ve sosyal durumunu göz önünde bulundurmak zorundadır. Açıklanan ilkeler gözetildiğinde davalı-davacı kadın yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı orantısız ve çoktur. Daha uygun miktarda tazminat takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 06.06.2013 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2014/7533, Karar No: 2014/9347, Tarih: 11.07.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/7533 E.  ,  2014/9347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 4. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 10/05/2013

NUMARASI : 2010/563-2013/1520

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 31.05.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.05.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili, davalı A.. B.. vekili ve davalı G....Gıda, İnşaat Ltd. şirketi yetkilisi tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, davalı şirket ile diğer davalı arsa sahipleri arasında düzenlenen 16.12.2003 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciye düşen 36519 ada 2 sayılı parselde 2. kat 13 nolu bağımsız bölümü 01.04.2010 tarihli 04.970 yevmiyeli nolu taşınmaz vaadi sözleşmesiyle yüklenici şirketten satın aldığını, binanın iskan ruhsatının 11.01.2010 alındığını beyanla 16.07.2004 tarihinde davalı arsa sahibi V.. A.. adına olan tapunun iptali ve tescilini istemiştir.

Davalı V.. A.. ve M.. G.. davalı yüklenici şirketin edimlerini yerine getirmediğini, Ankara 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/250 sayılı dosyası ile nama ifa davası açıldığını, davanın halen devam ettiğini beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Davalı A.. B.. vekili Ankara 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/250 Esas, 2010/343 Karar sayılı dosyasında yüklenici aleyhine açmış olduğu davada verilen hükmün infazına yönelik Ankara 15. İcra Müdürlüğünün 2011/474 sayılı dosyasındaki borcun ferileriyle birlikte yüklenicinin halefi olan davacı tarafından kendisine ödenmesi gerektiğini beyan ile davanın reddini savunmuştur.

Davalı şirket temsilcisi; davacıya 2. kat 13 nolu daireyi 45.000,00. TL'ye sattığını parasını aldığını beyan etmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne, 36519 ada 2 parselde tapuya 2 kat 13 nolu bağımsız bölümün tapu kaydının iptali ile, davacı adına tesciline depo edilen 27,176,49 TL nin karar kesinleştiğinde davalı V.. A..'ya ödenmesine masrafların davalı yüklenici şirketten tahsiline karar verilmiştir.

Hükmü davacı T.. K.. vekili, davalı A.. B.. vekili ve davalı G...Gıda Dağıtım ve İnşaat Limited Şirketi yetkilisi temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve dosya içeriğine göre davalı yüklenici G.... Gıda Dağıtım ve İnşaat Limited Şirketi'nin tüm temyiz itirazları, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekilinin depo edilen bedele ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Dava, arsa sahibi ile yüklenici arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciden bağımsız bölüm temlik alan davacının tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

2-Davacı vekilinin depo edilen bedele ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

Dava, arsa sahibi ile yüklenici arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciden bağımsız bölüm temlik alan davacının tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Arsa sahibi ile aralarında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunan yüklenicinin şahsi hakkını üçüncü kişiye temlik etmesi halinde üçüncü kişinin ifa talep edip edemeyeceğinin saptanmasında öncelikle yüklenicinin edimini (eseri meydana getirme ve teslim borcunu) yerine getirip getirmediğinin, ardından sözleşme hükümlerindeki diğer borçlarını ifa edip etmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur.

Davaya konu olayın, temlik işleminin hukuki niteliği, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde yüklenicinin borçlarının neler olduğu ve arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesi gerekmektedir.

Alacağın temliki ve borcun nakli Borçlar Kanununun 162 ila 181. maddelerinde düzenlenmiştir. Temlik, alacağın ona bağlı bütün (yan ve öncelik) hakları ile birlikte devralana geçmesini sağlar ve bu işlem yapılırken borçlunun rızası alınması gerekmez. Temlik, hatta borçlunun muhalefetine rağmen geçerli olarak doğar ve hükümlerin hasıl eder. Borçlunun temlikten sonraki asıl muhatabı artık alacağı temellük eden (devralan) kişidir. Bu itibarla borçlunun borçtan kurtulabilmesi için temlik işleminden sonra borcunu devralan kimseye ifa etmesi gerekir. Kural budur. Şu hale göre temlik anına kadar borçlu temlikin dışında iken temlik anından itibaren evvelki alacaklı temlik işleminin dışına çıkmaktadır.

Temlikin, temlik edenle borçlu (arsa sahibi) arasında bazı ilişkilerin doğmasına neden olduğu çok açıktır. Zira temlik alan evvelki alacaklının yerine geçmiş borçludan (arsa sahibinden) ifayı istemek, gerektiğinde de borçluyu ifaya zorlamak onun hakkı olmuştur.

Temlikin, temlik edenle borçlu (arsa sahibi) arasında bazı ilişkilerin doğmasına neden olduğu çok açıktır. Zira temlik alan evvelki alacaklının yerine geçmiş borçludan (arsa sahibinden) ifayı istemek, gerektiğinde de borçluyu ifaya zorlamak onun hakkı olmuştur.

Arsa sahibi ile aralarında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunan yükleniciden sözleşmede ona bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü temlik alan üçüncü kişinin, arsa sahibini (borçluyu) ifaya zorlayabilmesi için öncelikle temlik işlemini ve işlemin sıhhatini kanıtlaması gerekir. Fakat temlik işlemi kanıtlanmış olunsa da yukarıda açıklandığı üzere ifa talebinin muhatabı olan arsa sahibi ifaya derhal uymak zorunda değildir. Gerçekten Borçlar Kanununun 167. maddesi hükmüne göre “Borçlu, temlike vakıf olduğu zaman; temlik edene karşı haiz olduğu defileri, temellük edene karşı dahi dermeyan edebilir.” Buna göre temliki öğrenen borçlu temlik olmasaydı önceki alacaklıya karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan üçüncü kişiye) karşı da ileri sürebilir hale gelir. Temlikin konusu yüklenicinin arsa payı karşılığı arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından, temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden hak kazanmadığını üçüncü kişiye temlik etmesi arsa sahibi bakımından önemsizdir. Diğer taraftan yüklenici arsa sahibine karşı öncelikli edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye temlik etmişse, üçüncü kişi 6098 sayılı Borçlar Kanununun 97. maddesinden (eski 818 sayılı borçlar kanununun 81. maddesinden) yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Burada yüklenicinin eser sözleşmesinden kaynaklanan borçlarının neler olduğuna ilişkin bazı açıklamaların yapılması gerekmektedir. Genel olarak eser sözleşmelerinde yüklenici, belli bir sonucu meydana çıkararak onu iş sahibine teslim etmeyi taahhüt eder. Eser sözleşmelerinde yüklenicinin "eseri meydana getirme borcu" dayanağını Borçlar Kanununun 355. maddesinden alır. Anılan hükme göre; "İstisna bir akittir ki onunla bir taraf (müteahhit), diğer tarafın (iş sahibinin) vermeyi taahhüt eylediği semen mukabilinde bir şey imalini iltizam Eder." Yasada “şey” olarak ifade edilen "eser"dir.

Bir iş görerek eseri meydana getirmek ve meydana getirilen eseri iş sahibine teslim etmek (arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde, binayı sözleşmeye, amacına ve fen ve sanat kurallarına uygun imal ederek arsa sahibine teslim etmek) yüklenicinin ana borcudur. Kural olarak da aslolan sözleşmenin kararlaştırıldığı şekilde eksiksiz ifasıdır. Aksi halde, sözleşmeden beklenen yararlar dengesi bir taraf aleyhine bozulur. Böyle bir durumda da bir taraf edimini yerine getirmiş kabul edilemez.

Bir iş görerek eseri meydana getirmek ve meydana getirilen eseri iş sahibine teslim etmek (arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde, binayı sözleşmeye, amacına ve fen ve sanat kurallarına uygun imal ederek arsa sahibine teslim etmek) yüklenicinin ana borcudur. Kural olarak da aslolan sözleşmenin kararlaştırıldığı şekilde eksiksiz ifasıdır. Aksi halde, sözleşmeden beklenen yararlar dengesi bir taraf aleyhine bozulur. Böyle bir durumda da bir taraf edimini yerine getirmiş kabul edilemez.

Yukarıda belirtilen ilkeler ve yapılan açıklamaların ışığında somut olayın arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesine gelince; yüklenicinin halefi olan davacı taşınmazdaki eksik işler bedelinden sorumludur. Bu durumda 8.641,60 TL bina tescil harcı ve 260,00 TL cins değişikliği harç bedelinin ve davacının 22 Ekim 2012 havale tarihli dilekçesi ile kabulünde olan 1.000,00 TL kira kaybı bedeli olmak üzere toplam 9.901,60 TL'nin davalı A.. B.. tarafından yapılan takip tarihinden eldeki somut davanın açılış tarihine kadar işlemiş yasal faiziyle birlikte davacı tarafından ödenmesi gerekir. Davacının yanlızca bu miktarı depo etmesi gerekirken davacının taraf olmadığı Ankara 15. İcra Müdürlüğünün 2011/474 Esasına kayıtlı dosyasında yapılan takip giderleri ile birlikte toplam 27, 176, 49 TL'den sorumlu tutulması doğru değildir.

3-Davalı A.. B..'ın temyizine gelince davacı tarafça depo edilen bedel içerisindeki 8,641,60 TL bina tescil harcı ve 260,00 cins değişikliği harç bedelinin ve 1,000,00 TL kira kaybı bedelinin yukarıda açıklandığı şekilde hesaplanacak yasal faizi ile birlikte davalı A.. B.. yerine diğer davalı V.. A..'ya ödenmesine karar verilmesi doğru görülmemiş, belirtilen nedenlerle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı G.... Gıda Dağıtım ve İnşaat Limited Şirketi yetkilisinin tüm, davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, yukarıda 2 nolu ve 3 nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin ve davalı A.. B.. vekilinin temyiz itirazların kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine, 11.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14391, Karar No: 2014/4498, Tarih: 24.02.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/14391 E.  ,  2014/4498 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2012/135238

Mahkemesi : Bursa 8. Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 14.02.2012

Numarası : 2011/660 - 2012/276

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal etme

Özel hayatın gizliliğini ihlal etme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Özel hayat kavramının; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olayları ve bilgilerin tamamını içerdiği, bir özel hayat görüntüsü ya da sesinin, ilgilisinin bilgisi ve rızası dışında, resim çekme veya kaydetme özelliğine sahip aletle belli bir elektronik, dijital, manyetik yere sabitlenmesi 5237 sayılı TCK'nın 134/1. maddesinin 2. cümlesinde; bu kayıtların, taksirle ya da tamamen hukuka uygun elde edilmiş olsa dahi, bilerek, isteyerek ve ilgilisinin bilgisi ve rızası dışında ifşa edilmesi, yani; yayılması, açığa vurulması, afişe edilmesi, ilan edilmesi, kamuoyuna duyurulması, aleniyet kazandırılması, özetle; içeriğini öğrenme yetkisi bulunmayan kişi veya kişilerin bilgisine sunulması 5237 sayılı TCK'nın 134/2

. maddesinin 2. cümlesinde; bu kayıtların, taksirle ya da tamamen hukuka uygun elde edilmiş olsa dahi, bilerek, isteyerek ve ilgilisinin bilgisi ve rızası dışında ifşa edilmesi, yani; yayılması, açığa vurulması, afişe edilmesi, ilan edilmesi, kamuoyuna duyurulması, aleniyet kazandırılması, özetle; içeriğini öğrenme yetkisi bulunmayan kişi veya kişilerin bilgisine sunulması 5237 sayılı TCK'nın 134/2. maddesinde, birbirinden bağımsız iki ayrı suç olarak düzenlendiği, ilk fıkradaki suçun oluşması için, görüntüdeki kişinin tanınabilir ya da sesin anlaşılabilir olması gerekmediği gibi özel hayat kapsamına giren seslerin, anlaşılmaz olsa dahi, gizlice kaydedilmesi ilk fıkradaki suçun oluşumu için yeterli olup, özel hayata ilişkin görüntü veya sesin kaydedilmesiyle suçun tamamlandığı, ilk fıkradan farklı olarak, ikinci fıkrada, ifşanın kabulü için, ses veya görüntüyle özel hayatı ihlale uğrayan kişinin anlaşılması, en azından anlaşılabilir olması ya da açıklanması gerektiği; ayrıca, özel hayat görüntüsü veya sesinin, yetkisi bulunmayan kişi veya kişiler tarafından içeriğinin öğrenilmesiyle suçun tamamlanacağı, ilk fıkra açısından, görüntü veya sesin kaydedilmesi; ikinci fıkra açısından, bu kayıtların ifşa edilmesi yeterli olup, başkaca bir neticenin doğması ve mağdurun zarara uğramış olması gerekmediği gibi, sanığın kaydedilen görüntüleri izlememiş ya da sesleri dinlememiş olmasının suçun oluşumuna bir etkisinin bulunmadığı, her iki fıkrada düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçu, genel kast ile işlenebilen suçlardan olup, sanığın, “kişilerin özel hayatının gizliliğini ihlal etme” neticesini bilmesi ve istemesiyle anılan maddenin ilk fıkrasındaki; bir özel hayat görüntüsü ya da sesini ifşa etmesi halinde anılan maddenin ikinci fıkrasındaki suçun manevi unsurunun oluşacağı; ancak her iki halde de kastın varlığından söz edebilmek için sanığın hukuka aykırı hareket ettiğini bilmesi ve bu biçimde hareket etmeye devam etmesi gerektiği, Bu açıklamalar ışığında, oluşa ve dosya içeriğine göre; sanığın olay tarihinde okul çıkış saatini bekleyen öğrenci velilerinin yanına giderek, katılanların ayakta bekledikleri sırada, cep telefonunun kamera sistemi ile katılanların fotoğrafını çektiği sırada, diğer velilerin durumu katılanlara bildirmesi, katılanların da polise haber verip sanığın cep telefonunun rızası kapsamında incelenmesi sonucunda, katılanların yeni çekilmiş üç adet fotoğrafının tespit edilmesi şeklinde gelişen sanığın eylemiyle, üzerine atılı TCK'nın 134/1. maddesinin 2

. maddesinin 2. cümlesinde tanımlanan özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu işlediği sabit olduğu halde, kamuya açık alanda bulunulduğunda dahi, “kalabalığın içinde dikkat çekmezlik, tanınmazlık, bilinmezlik” prensibinin geçerli olduğu ve kamuya açık alana çıkan her kişinin, bu alandaki her görüntü veya sesinin kaydedilip, sürekli ve izinsiz olarak elde bulundurulmasına rıza gösterdiğinin kabulünün mümkün bulunmadığı nazara alınmadan; “Sanığın eylemi, katılanların okulun önünde iken onlardan habersiz fotoğraflarının çekilmesi olup fotoğrafların çekildiği alan katılanların özel hayat alanı dışında, kamusal bir alan olduğundan suçun unsurlarının oluşmadığı” şeklindeki, özel hayatı salt mekana indirgeyen ve yasal olmayan gerekçe ile sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi kanuna aykırı,