muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2097, Karar No: 2015/1981, Tarih: 30.09.2015

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Yerel mahkeme kararında, aynı konu hakkında verilen kararların 22. Hukuk Dairesi tarafından onandığı, somut olaya ilişkin verilen aynı tür kararın bozulması halinde hukuki güvenilirliğin zedeleneceği, bu durumun Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin "sürpriz karar verme" yasağı çerçevesinde kalacağı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. Maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkına aykırılık teşkil edeceği ileri sürülmüş ise de; zaman zaman Yargıtay kararlarında maddi hatalara rastlanmakta, yine aynı kararlarda maddi hatanın taraflardan birisi lehine usuli kazanımlaş hak bahşetmeyeceği vurgulanmaktadır. Mahkeme kararlarında eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması, adil yargılanma hakkının ihlâli sonucunu doğurur. Yargı organları, her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirip, hangi maddî ve hukukî sebeplerle karar verdiklerini gerekçelerine yansıtmalıdırlar. Ortaya çıkacak karar, hukukun genel ilkelerine, mevzuata ve yerleşik içtihatlara tamamen aykırı ve sürpriz sayılacak nitelikte olmamalıdır. Bu durum yerel mahkeme kararında de değinildiği üzere "sürpriz karar yasağı" olarak da ifade edilmektedir. Ne var ki mevzuata aykırı olan veya bir kanun normunun unutularak hatalı şekilde verilen karardan dönülmesi sürpriz karar olarak değerlendirilemez. Kısaca, sürpriz bir karardan dönülmesi sürpriz olarak kabul edilemez. Aksi takdirde her içtihat değişikliğinin salt bu nedenle sürpriz karar olarak değerlendirilmesi gerekir. Sürpriz olan husus, kararın sonuç değil, gerekçe kısmıyla ilgilidir. Hukuka ve kanuna aykırılık teşkil eden veya hakkaniyete uygun olmayan kararlar emsal gösterilemez. Elektrik Piyasası Kanununun 15. maddesinin söz konusu olmaması halinde 22. Hukuk Dairesinin önceki kararlarında hukuka aykırılıktan bahsedilemez. Asıl işin bölünerek alt işverenlere verilemeyeceği, ancak özel bir yasal düzenleme durumunda verilebileceği Yargıtay ilgili daireleri tarafından kabul edilmektedir. Örneğin, karayollarına ilişkin işler, posta hizmetleri, sağlık hizmetleri ve belediye hizmetleri yasalarındaki özel düzenlemeler nedeniyle bölünerek alt işverenlere verilebilmektedir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 15. Maddesinin (g) bendi 14.03.2013 tarihli 6446 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılmış ve bu yeni yasal düzenlemenin 22. Maddesi gereğince hangi faaliyetlerin hizmet alımı yoluyla yaptırılabileceğinin enerji piyasası kurulu tarafından belirleneceği düzenlenmiştir. Yeni düzenlemeye göre asıl işlerin bölünerek alt işverene verilmesi önünde yasal bir engel yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2013/8776, Karar No: 2014/8472, Tarih: 17.04.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/8776 E.  ,  2014/8472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2013

NUMARASI : 2011/440-2013/92

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, iş sözleşmesinin feshi üzerine açtığı işe iade davasının yargılaması sonucunda feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verildiğini, kararın onanarak kesinleştiğini, kanuni süresi içerisinde noter kanalıyla davalı işverene müracaat ettiğini, davalı işverenin ihtarnameye verdiği cevapla işe başlama talebini kabul ettiğini ve 06.04.2011 tarihinde şirket merkezinde hazır bulunmasını istediğini ancak bu ihtarının kendisine davet gününden bir gün sonra 07.04.2011 tarihinde tebliğ edilmesi sebebiyle davete icabet edemediğini, bunun üzerine davalıya tekrar ihtarname göndererek yeni bir gün bildirilmesini talep ettiğini, davalının gönderdiği ihtarname ile 25.04.2011 tarihinde şirket merkezinde hazır bulunması gerektiğinin bildirildiğini, belirtilen tarihte işyerinde hazır bulunmasına rağmen davalı işveren tarafından işe başlatılmadığını belirterek işe başlatmama tazminatı ile çalışılmayan dönem ücret alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının işe iade kararından sonra müvekkili şirkete başvurarak işe başlatılmayı talep etmesi üzerine 06.04.2011 günü işe başlamak üzere davet edildiğini, davacının ihtarnamenin kendisine 07.04.2011 tarihinde tebliğ edildiğini belirterek yeniden işe başlama tarihi talep etmesi sebebiyle bu kez 25.04.2011 tarihinde işe başlaması hususunda davette bulunulduğunu, işe başlamayan davacıya davalı işveren tarafından keşide edilen İstanbul 7. Noterliği'nin 03.05.2011 tarihli ihtarnamesi ile işyerinin şartlarının hazır olduğunu ve işe giriş bildirgesinin de Sosyal Güvenlik Kurumu'na verildiğinin ve işe gelmemesinin mazeretlerini bildirmesi konusunda uyarıda bulunulduğunu, Nisan 2011 ayında işe devam etmeyen davacı hakkında Sosyal Güvenlik Kurumu'na beş gün devamsızlık için bildirge verildiğini, yine Mayıs ayında işe devam etmeyen davacı hakkında Sosyal Güvenlik Kurumu'na yirmiüç gün devamsızlık için bildirge verildiğini ve ihtarnameye rağmen mazeretini bildirmeyen davacının çıkışının 23.05.2011 tarihli çıkış bildirgesi ile Sosyal Güvenlik Kurumu'na bildirildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı işverenin davacıyı işe iade davetinde samimi olmaması ve bunun sonucu olarak işe iadenin gerçekleşmemesi gerekçesi ile alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İşe iade davası sonunda işçinin başvurusuna bağlı olarak işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süreye ait ücret alacağı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece, davalı işverenin davacıyı işe iade davetinde samimi olmaması ve bunun sonucu olarak işe iadenin gerçekleşmemesi gerekçesi ile alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İşe iade davası sonunda işçinin başvurusuna bağlı olarak işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süreye ait ücret alacağı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 21. maddesinin 5. fıkrasına göre, işçi kesinleşen mahkeme kararının kendisine tebliğinden itibaren on iş günü içinde işe başlamak için işverene başvuruda bulunmak zorundadır. Aksi halde işverence yapılan fesih geçeri bir feshin sonuçlarını doğurur.

İşveren işe iade için başvuran işçiyi bir ay içinde işe başlatmak zorundadır. Aksi halde en az dört, en çok sekiz aylık ücret tutarında belirlenen iş güvencesi tazminatı ile boşta geçen süreye ait en çok dört aya kadar ücret ve diğer hakları ödenmelidir.

Somut olayda, kesinleşen işe iade kararının davacı işçiye tebliği üzerine davacı işçi, süresi içersinde 09.03.2011 tarihinde noter aracılığıyla davalı işverene işe iade başvurusunda bulunmuş, davalı işverene söz konusu başvurunun tebliği üzerine davalı işveren bir aylık süre içerisinde 01.04.2011 tarihinde noterden çektiği ihtar ile davacı işçiye en geç 06.04.2011 günü sabah saat mesai saati itibariyle işbaşı yapmasını bildirmiştir. Ancak söz konusu tebligat davacı işçiye, işe başlaması gereken tarihten sonra yani 07.04.2011 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davacı, 07.04.2011 tarihli ihtarname ile durumu işverene bildirmesi üzerine, işveren tarafından gönderilen 14.04.2011 tarihli ihtarname ile davacının 25.04.2011 tarihinde davacının işe başlaması için gönderilen ihtar ise davacıya 18.04.2011 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davacı işçinin, 25.04.2011 günü işe başlamak için işyerine gittiği hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Davacı işçi, işverenin kendisini işe başlatma hususunda samimi olmadığını, davalı işveren ise, davacının işe başlamak için geldiği tarihte başka işyerinde çalıştığını ve davacının işe başlama talebinin samimi olmadığını savunmuştur. Dosyaya davacı tarafından işyerine gittiği, kendisine muhatap bulamadığına ilişkin tutanak ibraz edilmiş, davalı ise davacının devamsızlığına ilişkin tutanaklar ibraz etmiştir. Dosya içeriğine göre, davacı işçinin yapılan davet üzerine işyerine gittiği, işyerinde davacı için oda tahsis edildiği ancak davacının daha önce kendisine tahsis edilen odanın verilmediği, işyerinde kendisine muhatap bulamadığı gerekçesi ile tutanak tanzim ederek işyerinden ayrıldığı anlaşılmaktadır. Davacı işçinin işe davet edildiği tarihlerde başka bir işyerinde çalıştığı hususuda sabittir. Tüm bu hususlar dikkate alındığında, davalı işverenin davacıyı işe başlatmak istediği halde davacının haklı bir neden olmadan işe başlamadığı anlaşılmaktadır.

Açıklanan sebeplerle davacının süresi içinde işe iade yönünde başvurusunun ardından, işverenin daveti üzerine işe başlamamış olması sebebiyle, işçinin gerçek amacının işe başlamak olmadığı anlaşıldığından, davacı işçi işverene hiç başvurmamış gibi sonuca gidilmelidir. Bu durumda işverence yapılan fesih, 4857 sayılı Kanun'un 21/5. maddesine göre geçerli bir feshin sonuçlarını doğurur. Bunun sonucu olarak da, işe iade davasında karara bağlanan işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süreye ait ücret ve diğer hakların talebi mümkün olmayacağından davanın reddi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı gerekçelerle kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8639, Karar No: 2022/10436, Tarih: 26.09.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/8639 E.  ,  2022/10436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda 21.09.2021 tarihli ve 2021/12426 Esas, 2021/16672 Karar sayılı karar ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının; davalı vekili tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 20.12.2021 tarihli ve 2021/12426 Esas, 2021/16672 Karar sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince Dairemizin 20.12.2021 tarihli bozma kararına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı asılın, davalı bünyesinde çalışmakta iken davalı ... ... A.Ş.’nin hisselerinin satışı üzerine 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun'un (4046 sayılı Kanun) 22 nci maddesi kapsamında başka kamu kurumlarına naklinin yapılmasına karar verildiğini, bu doğrultuda Devlet Personel Başkanlığına bildirimi yapılıp 18.09.2009 tarihinde davalı ile ilişiğinin kesildiğini, bildirim sırasında verilen maaş nakil ilmühaberinin mevzuata uygun düzenlenmediğini, ücretinin eksik hesaplandığını, ilişiğinin kesildiği tarihe kadar memurlara yapılan zam ve denge ödemelerinin kendisine ödenmediğini ileri sürerek maaş nakil ilmühaberinde yer alan aylık ücretin hatalı olduğunun tespiti ile denge tazminatı ve eksik ödenen tutarlar ile enflasyon farkı ve tüm hakların davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı def'i öne sürüp görev itirazında bulunarak davanın idari yargıda görülmesi gerektiğini, davada taraf gösterilmelerinin hatalı olduğunu, davanın esası yönünden ise davaya konu ilmühaberin doğru şekilde düzenlendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 30.....2020 tarihli ve 2020/108 Esas, 2020/113 Karar sayılı kararı ile dava konusu taleplere ilişkin yapılan işlemlerin idari işlem niteliğinde olduğu, bu sebeple idari yargının görevli olduğu gerekçesiyle dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

İlk Derece Mahkemesinin 30.....2020 tarihli ve 2020/108 Esas, 2020/113 Karar sayılı kararı ile dava konusu taleplere ilişkin yapılan işlemlerin idari işlem niteliğinde olduğu, bu sebeple idari yargının görevli olduğu gerekçesiyle dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 09.10.2020 tarihli ve 2020/1234 Esas, 2020/1532 Karar sayılı kararı ile;

"...

Davacının ücreti konusunda “artış oranının, kamudaki memur maaş artış oranında” olacağı yönünde yükümlülük getirildiği gibi 406 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davalı şirkete, hak sahibi personeli Devlet Personel Başkanlığına bildirmesi, bildirim ile beraber personelin nakledileceği kamu kurumunda yararlanacağı parasal haklara esas olmak üzere memur maaş nakil ilmühaberi düzenlenmesi, personelin ilişiğinin kesilmesi gibi işlemler yaptırıldığı görülmektedir. Bu işlemler idare hukuku alanında hukuki sonuçlar doğurduğu ve ilgili personelin nakledilecekleri kurumdaki statülerini, özlük ve parasal haklarını belirlediği, söz konusu işlemlerin kamu personeli hakkında ve idare hukuku alanında tesis edilmiş birer idari işlem niteliğinde oldukları açıktır. İdari işlemlerle ilgili uyuşmazlığın ise adli yargı yerinde değil, idari yargı yerinde çözümlenmesi gerekir. ..." gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 04.03.2021 tarihli ve 2020/8516 Esas, 2021/5676 Karar sayılı kararı ile;

"...

...dava dosyası ve Uyuşmazlık Mahkemesi'nin bir çok kararı birlikte irdelendiğinde uyuşmazlığın çözümünde ... Mahkemelerinin görevli olduğu anlaşılmakla işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yargı yolunun caiz olmaması sebebiyle usulden reddine kararı verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. ... " gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Birinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 21.09.2021 tarihli ve 2021/114 Esas, 2021/324 Karar sayılı kararı ile bozma ilâmı doğrultusunda davanın esası incelenerek davanın kısmen kabulüne, nakil bildirimindeki ücretin hatalı olduğunun tespitine, alacak istemlerinin ise zamanaşımı def’i nedeniyle reddine karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 20.12.2021 tarihli ve 2021/12426 Esas , 2021/16672 Karar sayılı kararı ile ;

"...

C. İkinci Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 20.12.2021 tarihli ve 2021/12426 Esas , 2021/16672 Karar sayılı kararı ile ;

"...

Sonuç olarak, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu, yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır.

Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmuhaberinde ücretin tespit edilmiştir. Ancak davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanun'un ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden (denge tazminatından) yararlanamayacağı ve buna göre nakil ilmuhaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Öte yandan, Mahkemece, tespit hükmüne konu ek ödemenin “ikramiye” olarak nitelendirilmesi de hatalıdır. ... " gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

D. İlk Derece Mahkemesince İkinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma kararına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; davacı asılın davalı Şirkete ait ... Bölge Müdürlüğüne bağlı işyerinde çalışmakta iken yıl içerisinde belli dönemlerle verilen ve istikrar kazanan ikramiyesi ile denge tazminatının, 4046 sayılı Kanun'un 22 nci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca sabit değer olarak maaş nakil ilmühaberindeki ücrete eklenerek Devlet Personel Daire Başkanlığına bildirilmesi gerektiği halde ikramiye ve denge tazminatı sütunu boş bırakılarak ve ücrete eklenmeyerek nakil bildiriminin eksik yapıldığını, eldeki dava ile aynı mahiyetteki birçok davanın kabulüne karar verildiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; davalı Şirkette çalışmakta iken 4046 sayılı Kanun'un ek 29 uncu maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden (denge tazminatından) yararlanıp yararlanamayacağı ve buna göre nakil ilmuhaberindeki ücretinin eksik belirtilip belirtilmediği konusundadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4857 sayılı ... Kanunu'nun ve 4046 sayılı Kanun'un ilgili hükümleri.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

26.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1015, Karar No: 2013/12460, Tarih: 02.12.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/1015 E.  ,  2013/12460 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'un yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine, atılı diğer suçtan beraatine dair Burhaniye Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 08.12.2009 gün ve 2009/171 Esas, 2009/330 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve katılan mağdur vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Adli Tıp Kurumu Kanununun 7 ve 23. maddelerine göre, suç tarihinde çocuk olduğu anlaşılan mağdurenin muayenesi ve hakkındaki raporun düzenlenmesi sırasında, inceleme konusunun uzmanı olan çocuk psikiyatristi bulundurulması gerektiği gözetilmeden, usulüne uygun teşekkül etmeyen 24.10.2008 tarihli İhtisas Kurulu raporuna itibar edilerek TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun suçundan kurulan beraat hükmünün incelenmesine gelince;

Sanığın, haklarında yaş küçüklüğü nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen diğer çocuklar ... ve ... ile birlikte, mağdura değnekle vurmak suretiyle köpek çiftliğine götürdükleri ve cinsel istismarda bulundukları anlaşılan olayda kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurlarının oluştuğu gözetilmeden sanığın atılı suçtan mahkûmiyeti yerine hukuka uygun düşmeyen gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan mağdur vekili ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.