muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4452, Karar No: 2022/19829, Tarih: 26.12.2022

bölümünde düzenlenen çocukların cezalandırılması ile ilgili 31. maddesi ve çocukta rızanın nazara alınabileceği yaşa ilişkin bir düzenleme olan TCK.nın 234. maddesinin 2. fıkrasının aynı maddenin 3. fıkrasının gerekçesi ile birlikte değerlendirilmesi daha doğru olacaktır.

Şöyleki; Türk Ceza Kanunun 31. maddesinde 12 yaşını bitirmemiş çocukların cezai sorumluluğunun olmadığı belirtilmiştir. 12-15 yaş aralığındaki çocuklarda ise cezalandırabilmek için ceza ehliyeti, yani fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını anlama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği aranmıştır. Suça sürüklenen çocukların cezalandırılması ile ilgili bu düzenlemeye paralel bir düzenleme olan TCK.nın 234. maddesinin 2. fıkrasında da "12 yaşını bitirmemiş" çocukların rızalarının geçersiz olduğunun dolaylı olarak belirtilmesine ve aksine bir düzenleme olmamasına rağmen "12 yaşını bitirmiş" çocukların rızalarının da geçersiz sayılması ve herhangi bir farik ve mümmeyyizlik (ayırt etme yeteneği) durum araştırması yapılmaksızın çocuğun iradesinin tamamen yok sayılması kanuna ve Anayasa'da belirtilen kişi özgürlüğüne aykırılık oluşturmaktadır. Çünkü kişi özgürlüğü kişiye sıkı sıkıya bağlı mutlak bir haktır. Nitekim TCK.nın 109. maddesinde düzenlenen hürriyeti tahdit suçunda da yaş küçüklüğü rızaya engel bir durum olarak görülmemiş aksine rıza var ise bunun hile ile sağlanıp sağlanmadığı önemsenmiştir. Yani rızanın varlığının, yaşı 15'den küçüklerin alıkonulmasında da hürriyeti tahdit suçunu ortadan kaldıracağı kabul edildiği gibi aksine yaşı küçük çocukların bir yere gitmeleri ya da kalmaları anne-babaları tarafından dahi zorla engellense hürriyeti tahdit suçunu oluşturacağı kabul edilmiştir. Hürriyeti tahdit suçundaki bu düzenleme, kişi özgürlüğünün yaş sınırı aranmaksızın kişiye sıkı sıkıya bağlı mutlak bir hak olduğunu ortaya koymaktadır. Bu nedenle kişi hürriyetinin kısıtlanması suçunda yaşa bakılmaksızın rıza vazgeçilmez derecede önemli bir kıstastır. Olmazsa olmazdır. Yani rıza var ise kişi hürriyetini kısıtlama suçu oluşmamaktadır. Burada üçüncü kişi konumundaki anne-babanın değil çocuğun rızası önemlidir. Çünkü; sonuçta özgürlüğü kısıtlandığı iddia edilen kişi çocuktur. Buna göre TCK.nın 234/3. maddesinde düzenlenen eylemde evi terk eden çocuğun rızası olduğu için hiçbir zaman hürriyeti tahdit suçunun unsurları oluşmayacak ama Medeni Kanunda düzenlenen çocuğun evi terk etmeme yükümlülüğü nedeniyle bu durumu çocuğun ailesine haber vermeyenler açısından çocuğun alıkonulması suçu oluşacaktır. Dolayısıyla çocuğun var olan rızasının yok sayılması suretiyle 234/3'deki suçun TCK'nın 109/1'de düzenlenen hürriyeti tahdit suçuna dönüştürülmesi gerek TCK.nın 109. maddesindeki düzenlemelere gerekse TCK 234/3. maddesindeki düzenlemelere ve bu fıkranın düzenleniş gerekçesine ve kanunilik ilkesine aykırılık oluşturmaktadır.

Bu açıklamalara göre TCK. 109'daki hürriyeti tahdit suçuna ilişkin düzenleme ve TCK.nın 234. maddesinin üçüncü fıkrasının madde metni ve gerekçesi birlikte değerlendirilerek Medeni Kanun'un 339. maddesinin dördüncü fıkrasındaki yükümlülük nedeniyle çocuğun durumunun ailesine haber verilmesi yükümlülüğü gözetilerek bu durumda her halükarda eylemin TCK.nın 234/3. fıkrasında düzenlenen

suçu oluşturduğu kabul edilmelidir. Aksine uygulama unsurları itibari ile oluşmayan hürriyeti tahdit suçundan ceza verilmesi gibi kanuna ve hukuka aykırı bir durum oluşturacaktır. Ayrıca TCK.nın 234. maddesinin uygulama alanı da yok denecek kadar daraltılmış olacaktır. Yani 12 yaşını bitirmiş (on iki - on beş yaş aralığındaki) çocuğun rızasının varlığı yok sayılarak eylemin TCK.nın 109/1. de belirtilen suçu oluşturduğu kabul edildiğinde TCK.nın 234/3. fıkrasının uygulama alanı sadece (15 yaşını bitirmiş 16 yaşını bitirmemiş) "1" yaş aralığı ile sınırlandırılmış olacaktır ki bu kabul ve uygulama düzenlemeyi anlamsız hale getirecektir. Bu nedenlerle TCK.nın 234/3. fıkrasının uygulanmasında ille de bir yaş sınırı konulması gerekiyorsa TCK.nın 31. maddesine paralel bir düzenleme olan TCK'nın 234. maddesinin ikinci fıkrasındaki rıza yaş sınırının TCK.nın 234/3. fıkrasında düzenlenen suçun oluşumunda da alt rıza yaş sınırı olarak dikkate alınması ve rıza yaşının "12 yaşı bitirmiş olmak" şeklinde belirlenmesi yerinde olacaktır. Bu kabul kanunilik ilkesine aykırılığı da giderecektir.

Açıklanan nedenlerle Medeni Kanundaki çocuğun kendi aleyhine borçlandırıcı tasarruflara girmesini yasaklayan kısıtlamalardan ve TCK.nın özel hükümler bölümünde yer alan özel suçlara ilişkin düzenlemelerden hareketle özel hukuk alanında olduğu gibi hakimin kendisini kanun koyucunun yerine koyarak kıyas yolu ile suç oluşturması 5237 sayılı TCK.nın 1. maddesindeki özgürlükleri koruma amacına, 2. maddesindeki suçta ve cezada kanunilik ilkesine, 3. maddedeki cezada adalet ilkesine, Anayasadaki kişi özgürlüğüne, hukuki belirliliğe ve hukuk güvenliğine aykırılık oluşturmaktadır. Anayasal hukuk devletinde yasama, yürütme ve özellikle yargı mercileri kanunlarla bağlıdır. Aksine hareket özgürlük-güvenlik dengesini bozmak suretiyle hukuk devleti vasfını ve hukuk devletine olan güveni zedeler. Bu nedenlerle yaş sınırlandırmasının 5237 sayılı TCK.da açıkça belirtilen (örn: TCK.nın 103. maddesindeki 15 yaşını bitirmeyen küçüğün rızasının ve TCK.nın 80/3. maddesindeki 18 yaşını doldurmamış küçüklerin bu maddenin 1. fıkrasında yaptırıma bağlanan insan ticareti suçuna rızalarının geçerli sayılmaması gibi) kanunda düzenlenen haller dışında TCK.nın 31. maddesine paralel bir düzenleme olan 234/2. fıkrasında olduğu gibi 12 yaş olarak kabul etmek ve 12-15 yaş aralığında olan çocuklarda da gerektiğinde ayırt etme yeteneğine sahip olup olmadığı da araştırılarak sonucuna göre rızaya ehil olup olmadığının belirlenmesi ve ehil olduğunun tespiti halinde ise on iki yaşını bitirmiş evi terk eden çocuklarında kişiye sıkı sıkıya bağlı haklardan olan bir yere gitme veya bir yerde kalma haklarının bulunduğunun ve bu yaşta evi terk eden çocukların durumunun ailesine veya yetkili makamlara haber verilmemesinin TCK.nın 234/3. maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğunun kabul edilmesinin Türk Ceza Kanunu ve Medeni Kanun'daki düzenlemelere, Anayasa'ya, hukuka ve kanun koyucunun amacına uygun olacağı düşünce ve kanaatindeyiz.

Bu açıklamalardan sonra suça konu olay kısaca değerlendirildiğinde;

Olay tarihinde, on iki yaşını bitirmiş ancak on beş yaşını bitirmemiş çocuğun evden kaçtığı ve kuzeni olan Arife ile karşılaştığı, evden kaçan çocuk, kuzeni ... ve

Bu açıklamalardan sonra suça konu olay kısaca değerlendirildiğinde;

Olay tarihinde, on iki yaşını bitirmiş ancak on beş yaşını bitirmemiş çocuğun evden kaçtığı ve kuzeni olan Arife ile karşılaştığı, evden kaçan çocuk, kuzeni ... ve

dosya kapsamında yer alan diğer şahısların hep beraber sanığa ait eve gittikleri, mağdur çocuğun babasından şiddet görmesi nedeniyle ailesine haber verilmemesini istemesinden dolayı ailesine haber vermeyerek sanığın yanında kalmasını teklif ettikleri, sanığın savunmasında da beyan ettiği üzere çocuğun sanık ve yanındakilerle yaklaşık 2-3 gün birlikte kaldığı bu sırada evden kaçan çocuğun karakola götürülmesi gerektiğinin konuşulması üzerine çocuğun sanığa ait evden de ayrıldığı ve annesinin çalıştığı işyerinin önüne gitmesi şeklinde gerçekleşen olayda, yaşı 15'ten küçük çocuğu rızasına aykırı olarak yanında tuttuğuna dair iddia ve delil bulunmadığı gibi aksine çocuğun babasından dayak yediğinden ve babasından korkmasından dolayı babasına haber verilemediği için sanığın yanında kaldığı, nitekim çocuğun birkaç gün sonra bu evden de ayrıldığı, bu haliyle suça konu on iki yaşını bitirmiş çocuğun kendi rızası ile sanık ve diğerleri ile birlikte kaldığının sabit olduğu anlaşıldığından sanığın üzerine atılı hürriyeti tahdit suçunun unsurları itibari ile oluşmadığı, ancak, çocuğun olay tarihi itibariyle oniki yaşını bitirmiş olup onaltı yaşını tamamlamamış olması ve babasının da şikayetçi olmasından dolayı eylemin TCK.nın 234/3. fıkrasında düzenlenen evi terk eden çocuğu anne-baba veya yetkili makamlara haber vermeksizin yanında tutma suçunu oluşturacağı ve babasının şikayetçi olduğu gözetilerek bu suçtan mahkumiyeti yerine beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu düşüncesine dayanan değişik gerekçe ile sayın çoğunluğun eylemin hürriyeti tahdit suçunu oluşturduğu görüşüne katılmadığımı saygı ile arz ederim. 26.12.2022
Yargıtay — Esas No: 2013/8047, Karar No: 2015/6134, Tarih: 05.05.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/8047 E.  ,  2015/6134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, nitelikli yağma, iftira, banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, nitelikli yağma ve iftira suçlarından beraat, banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması, hırsızlık ve özel belgede sahtecilik suçlarından mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan beraat hükümlerinin incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında nitelikli yağma ve iftira suçlarından kurulan beraat hükümleri ile hırsızlık, özel belgede sahtecilik ve banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesine gelince;

Eylemin bölünmezliği ilkesi gözetilerek sanığın tek eylemi nedeniyle hakkında tek hüküm kurulması yerine, mağdure ...’e yönelik tek eylemi nedeniyle yağma suçundan beraati ile hırsızlık suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi, aynı şekilde mağdur ...’e yönelik tek eylemi nedeniyle iftira suçundan beraati ile özel belgede sahtecilik suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi suretiyle hükümlerde karışıklık oluşturulması,

Sanık hakkında özel belgede sahtecilik suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına karar verildiği halde banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan kurulan hükümde tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/11386, Karar No: 2006/6936, Tarih: 26.06.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2005/11386 E.  ,  2006/6936 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih :22.9.2005

Nosu :33-445

Davacı-dvl : .. Konf.Paz.San.ve Tic.Ltd.Şti. vek.Av. ...

Davalı-dvc : ... Akaryakıt San. ve Tic.Ltd.Şti. vek.Av. ...

Taraflar arasındaki karşılıklı alacak- itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı-karşı davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti.Belli günde davacı-karşı davalı vek.Av. ... ile davalı-karşı davacı vek.Av. ...’ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkiline ait taşınmazın 4.8.2004 tarihinde KDV dahil 147.500.000.000.TL bedel ile davalıya satıldığını, satış faturasının düzenlenerek davalıya teslim edildiğini, bedele yönelik olarak yapılan ödemeler ve davalıdan satın aldıkları akaryakıt bedelleri toplamından sonra 17.440.100.000.TL alacakları mevcut olduğunu, 3.12.2004 tarihli ihtarname ile alacağın ödenmesinin talep edilmesine rağmen ödemede bulunulmadığını iddia ederek 17.440.100.000.TL alacağın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı savunmasında taşınmazın tapuda gösterildiği üzere satış bedelinin KDV dahil 125.000.000.000.TL olduğunu, bedelin 100.000.000.000.TL’sının banka havalesi ile kalan 25.000.000.000.TL’nın da elden bankada nakit olarak ödendiğini beyan ederek davanın reddini istemiştir. Birleşen davası ile de akaryakıt satışı nedeniyle 11.864.900.000.TL alacaklı olduklarını, alacağın tahsili için başlatılan icra takibine itiraz edildiğini iddia ederek itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece taraflar arasındaki taşınmaz satış akdine konu gayrimenkulün satış bedeli olarak düzenlenen faturanın davalı defterlerine itiraza uğramadan kaydedilmiş bulunması nedeniyle satım anlaşmasının 147.500.000.000.TL olarak kabul edildiği, davalının ödeme savunmasını kanıtlayamadığı, birleşen davadaki alacağın asıl davada mahsup edilerek dava açıldığı gerekçesiyle asıl davanın kabulüne birleşen davanın reddine karar verilmiş, hüküm davalı birleşen davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle taşınmazın bedeli olarak düzenlenen faturanın davalı yanca itiraz edilmeden ticari defterlerine kaydedildiği gözetilerek, bedelin 147.500.000.000. TL olarak kabulünde bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı-birleşen davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

../..

(2)

2-Davalı-birleşen davacı taşınmaz bedelinin 25.000.000.000.TL sının elden nakit olarak ödendiğini ileri sürmüş ise de bu iddiasını usulüne uygun olarak yazılı delil ile kanıtlayamamıştır.

../..

(2)

2-Davalı-birleşen davacı taşınmaz bedelinin 25.000.000.000.TL sının elden nakit olarak ödendiğini ileri sürmüş ise de bu iddiasını usulüne uygun olarak yazılı delil ile kanıtlayamamıştır.

Ancak davalı davaya cevabında ve birleşen dava dilekçesinde yemin delilene de dayanmış olup, anılan ödeme yönünden davacı-birleşen davalıya yemin teklifine hakkı bulunduğu gözetilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı-birleşen davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı-birleşen davacı yararına BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı-karşı davacı yararına takdir edilen 450.00 YTL duruşma vekalet ücretinin davacı-karşı davalıdan alınarak, davalı-karşı davacıya ödenmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 26.6.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.
Yargıtay — Esas No: 2009/17403, Karar No: 2012/564, Tarih: 19.01.2012

**11. Ceza Dairesi         2009/17403 E.  ,  2012/564 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahtecilik

HÜKÜM : 765 sayılı TCK'nun 345, 59, 81/1. maddeleri ile 647 sayılı Yasanın 4. maddesi gereğince 324 YTL adli para cezası

765 sayılı TCK’nun 342/1. maddesindeki ceza miktarı ile 5252 sayılı Kanunun 6. maddesi uyarınca ağır hapsin hapis cezasına dönüştürülmesi karşısında tebliğnamedeki göreve ilişen düşünceye iştirak edilmemiştir.

1- Düzenlenen raporlarda, suça konu senetteki rakamla yazılı bölümün baş tarafına “1” rakamının farklı vasıfta bir kalemle eklendiğinin ve diğer rakamların üzerinden mükerrer gidildiğinin belirtilmesi karşısında; belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdir ve tayini hakime ait olup suça konu senet aslı celp edilerek belge üzerinde gözlemde bulunulup, aldatma yeteneğinin ne şekilde oluştuğu karar yerinde açıklanıp tartışılmadan ve aslı da denetime olanak verecek şekilde dosya içinde bulundurulmadan eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre;

2- Kararın gerekçesinde sanığın 765 sayılı TCK’nun 347. maddesi uyarınca cezalandırılmasına rağmen, hüküm bölümünde ise anılan Yasanın 345. maddesi ile uygulama yapılmak suretiyle çelişkiye düşülmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafileri ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 19.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8299, Karar No: 2012/7947, Tarih: 25.09.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/8299 E.  ,  2012/7947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

Hazine ile Efraim S.Adato aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair Kaynarca Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 03.03.2011 gün ve 41/48 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı Hazine temsilcisi, mülkiyeti davalıya ait olan 1192 ve 1197 parsel sayılı taşınmazların, 3621 sayılı Kıyı Kanununa göre, kıyı kenar çizgisi kapsamında kalan yerlerden olduklarını açıklayarak tapu kayıtlarının iptalini ve tescil dışı bırakılmalarına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, Devletin verdiği tapunun iptalinin istenmesinin haksız olduğunu ve mülkiyet hakkının korunması gerektiğini açıklayarak hak dengesinin kurulmasını ve davanın reddine, aksi durumda vekil edeni lehine kamulaştırma bedelinden az olmamak üzere uygun tazminat ödenmesine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, hak düşürücü süreden davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, mahkemenin kararı 5841 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.03.2009 tarihinden sonra verilmiş olup; bu Kanunun 2. ve 3.maddeleri ile getirilen yeni düzenlemelere dayanılarak oluşturulmuştur.

14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 25.02.2009 günlü 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunun 2.maddesi ile 3402 sayılı Kanunun 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen cümlede: “Bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın" ve 3. maddesi ile aynı Kanuna eklenen Geçici 10. maddesinde ise; “Bu Kanunun 12.maddesinin 3. fıkrası hükmü Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır.” şeklindedir. Bu değişiklik nedeniyle bu yasanın yürürlük tarihinden sonra Hazinenin açtığı davalarda da 10 yıllık hak düşürücü süre uygulanmaya başlanmıştır.

Ne var ki, yerel mahkeme kararının temyizi aşamasında Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 gün ve 2009/31 E. 2011/77 K. sayılı kararıyla; “25.02.2009 gün ve 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 2. maddesiyle 21.06.1987 günlü 3402 sayılı Kadastro Kanununun 12. maddesinin üçüncü fıkrasına eklenen cümlenin 3.maddesiyle 3402 sayılı Yasaya eklenen Geçici 10. maddenin Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline” karar verilmiş ve bu iptal kararı 23.07.2011 tarihli Resmi Gazetede yayımlanmıştır.

Anayasa Mahkemesinin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Anayasa Mahkemesinin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 33.maddesinde yer alan “Hakim, Türk hukukunu resen uygular” hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibariyle doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasanın 153. maddesine göre iptal kararı geriye yürümez ise de 10.03.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Bu durumda davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesinin iptal kararı sonucu oluşan durumun eldeki maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan davaya da uygulanması zorunlu olup, kamu malları ile ilgili davalar aynı zamanda kamu düzeni ilkesini de içermektedirler. Bu nedenle mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra oluşan yeni yasal durum dikkate alınarak, inceleme yapılıp sonuca ulaşılması gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

Somut olayda; işin esasının ve dava konusu taşınmazların, 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla belirlenen veya belirlenecek olan kıyı kenar çizgisine göre değerlendirilmesi ve ayrıca 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasanın 36. maddesine bazı ilaveler getiren 36/A maddesi hükmüne göre kadastro işlemleri sebebiyle açılan davalar nedeniyle yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı hususunun da gözetilmesi, mahkemece bu konudaki görüşünün ortaya konulması ve ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı Hazine temsilcisinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK.nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK.nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 25.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.