muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/16244, Karar No: 2012/25371, Tarih: 15.11.2012

... tarafından anılan kanuni düzenlemeye dayanılarak çıkarılan ve 05.05.2004 gün ve 25453 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren “Sağlık ve Yardımcı Sağlık Personeli Tarafından Yerine Getirilmesi Gereken Hizmetlerin Satın Alma Yoluyla Gördürülmesine İlişkin Esas ve Usuller”’ın iptali istemiyle Danıştay 5. Dairesinde açılan 2004/4439 esas sayılı davada anılan hükmün Anayasa’ya aykırı olduğu itirazı ciddi görülerek iptali istemiyle Anayasa Mahkemesine yapılan başvuru Anayasa Mahkemesi tarafından 22.11.2007 tarih ve 2004/114–2007/85 sayılı kararla reddedilmiştir. Anayasa Mahkemesi sözü edilen kararında “…Anayasa gereği herkesin, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahip olması karşısında, ülkenin her yöresinde sağlık hizmetlerinden tam olarak yararlanılabilmesini sağlamak amacıyla niteliği gereği sağlık hizmetlerinin yerine getirilmesinde ortaya çıkacak eksiklik ve gecikmelerin telafisi olanaksız sonuçlara ... açabilmesi, kamunun iktisadi ve teknik yetersizliği, teknolojik gelişme ve kullanıcıları ve hizmet sunucu ve donanımlarına olan ihtiyaç, görev ve yer yönünden erişim zorlukları, sağlık hizmetlerinin ertelenemez ve ikame edilemez özellikleri, doğal afet, salgın hastalıklar ve acil durumlar sağlık hizmetlerinin hizmet satın alma yoluyla karşılanmasını zorunlu kılmaktadır. Böylece itiraz konusu kural ile, sağlık hizmetleri ve yardımcı sağlık hizmetleri sınıfına dahil personel tarafından yerine getirilmesi gereken hizmetlerin, ücretleri döner sermaye gelirlerinden karşılanmak kaydıyla, lüzumu halinde hizmet satın alınması yoluyla gördürülmesi olanaklı hale gelmektedir” şeklinde açıklamaya yer verildikten sonra “Kuralın, Anayasa’nın 2. maddesinde belirtilen sosyal devlet ilkesini gerçekleştirmek, 5. maddesinde Devletin temel amaç ve görevleri arasında belirtilen kişilerin ve toplumun refah, huzur ve mutluluğunu sağlamak, insanın maddi ve manevi varlığını geliştirmek, 56. maddesinde öngörülen sağlık hizmetlerini tam ve dengeli biçimde getirebilmek amacıyla düzenlendiği” gerekçesi ile düzenlemenin Anayasa’ya aykırı olmadığı sonucuna varılmıştır.

Somut olayda davalılar arasında imzalanan Hizmet Alım Sözleşmesinde hastanenin kardiyovasküler cerrahi merkezi laboratuarları ve kan bankaları laboratuarlarında ihtiyaç duyulan hizmetlerin sonuç bazında satın alınmasının kararlaştırıldığı, testlerin yapılması, sonuçların hazırlanması, kayıt altına alınması, tetkiklerin raporlanması, hizmete gerek ekipmanların ve cihazların temini ve kullanacakları odaların teşrifi ile cihazların bakım işleri davalı şirketçe yüklenmiştir. Sözü edilen işler, teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektirdiği gibi, bu unsurları taşımasa bile yukarıda belirtilen düzenleme uyarınca alt işverene verilmesi mümkün hale gelmiştir. Buna göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinin geçerli olarak kurulduğu kabul edilmelidir. Söz konusu ilişkinin muvazaaya dayandığı da kanıtlanmış olmadığına göre davacının başlangıçtan itibaren davalı ... Bakanlığının işçisi kabul edilmesi mümkün değildir. Daha önce benzer nitelikli dosyalarda asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığının kabul edilmesi, kanunun getirdiği bu düzenleme karşısında emsal olarak kabul edilemez. Bu nedenle, iş sözleşmesinin geçerli neden gösterilmeden feshedildiği anlaşılan davacının alt işveren olan davalı şirkete ait işyerine iadesine, iş güvencesi tazminatı ile dört aylık ücret ve diğer haklardan ise davalıların birlikte sorumluluğuna karar verilmelidir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ. Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan feshin geçersizliğine ve davacının davalı Güçlü Medikal Ltd. Şti.'ne ait işyerindeki işine iadesine,

3-Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde davalılar tarafından müştereken ve müteselsilen ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih nedeni ve kıdemi dikkate alınarak dört aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 52,65 TL yargılama giderinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, kesin olarak 15.11.2012 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 52,65 TL yargılama giderinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, kesin olarak 15.11.2012 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında da ... ile diğer davalı şirket aralarında alt üst işverenlik illişkisi bulunmadığının kabul edildiği, dolayısıyla davalılar arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunun anlaşılmasına göre mahkeme kararının onanması gerekir görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılamıyorum.15.11.2012
Yargıtay — Esas No: 2011/13770, Karar No: 2013/17872, Tarih: 08.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/13770 E.  ,  2013/17872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 21. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21.07.2011 tarih ve 2006/380-2011/254 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili ile davalılardan ... ve ...vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 24.09.2013 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalılar vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davalıların işleteni ve sürücüsü oldukları araçta müvekkillerinin murisinin yolcu olarak bulunduğu sırada aracın tekerinin patlaması sonucu çıkan ses ve sarsıntı nedeniyle müvekkillerinin murisinin başını çarparak vefat ettiğini ileri sürerek, ıslah ile artırılmış olarak 68.076,92 TL maddi ve 115.000,00 TL manevi tazminatın temerrüt faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, lastik patlaması sonucu oluşan kazada davalı sürücünün kusurunun bulunmadığı, işleten olan davalıların kusurlu olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, davacı ... için 63.076,92 TL maddi, 10.000,00 TL manevi ve diğer davacıların her bir için 8.000,00 TL manevi tazminatın temerrüt faizi ile birlikte davalı ... ve Murat’tan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili ile davalılardan Ahmet ve Murat vekili temyiz etmiştir

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekili ile mümeyyiz davalılar vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Ancak, mahkemece davacıların murisinin içinde bulunduğu otobüsün lastiğinin patlamasında -tanık olarak dinlenen tamircinin lastiğin sağlam olduğu beyanı esas alınarak- davalı sürücünün bir kusurunun bulunmadığı gerekçesiyle, sürücü yönünden dava reddedilmiş ise de, davaya konu otobüsün düzenli olarak tüm bakımlarının yapıldığı sadece kendisine ait özel bir bakım servisinin bulunmadığı dosya içinden anlaşılmaktadır. Bu durumda, sürücünün aracın yola elverişli olup olmadığını, lastiklerin ve diğer teknik aksamın sağlam olup olmadığını kontrol etmek yükümlülüğünün mevcut olması nedeniyle davalı işleten ile birlikte davalı sürücünün de lastik patlamasından sorumluluğu sözkonusudur.

Bu itibarla, mahkemece davalı sürücü yönünden davanın reddi kararı yerinde olmayıp, kararın davacılar yararına bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla, mahkemece davalı sürücü yönünden davanın reddi kararı yerinde olmayıp, kararın davacılar yararına bozulması gerekmiştir.

3- Diğer taraftan; hukuka aykırı bir fiil işleyen kimse ancak bu fiilin sebep olduğu zararları tazminle yükümlüdür. Bir kimseden fiilinin sebep olmadığı bir zararın tazmininin istenememesi mantık icabıdır. Şu halde zarar ile fiil arasında mantıki illiyet bulunmayan bir zararın tazmini istenemez. Fakat fiille mantıki illiyet bağı bulunan bütün zararlardan faili sorumlu tutmak da adil olmayabilir. Hayat tecrübelerine göre, bir fiilin olayların normal akışında meydana getirebileceği zararlarla olan mantıki illiyet bağına uygun illiyet bağı denilmektedir. Mantıki illiyet zinciri içinde bir sebebin zararı meydana getirmeye uygun bir sebep olup olmadığının araştırılması gerekmektedir. Bir zararla fiil arasında uygun illiyet bağı bulunduğunu kabul edebilmek için hayat tecrübelerine göre olayların normal akışında fiilin bu zararı meydana getirebileceği sonucuna varılmak gerekecektir. Önemli olan failin sonucu öngörebilmesi değil, objektif olarak fiilin o zararı meydana getirebileceğinin olayların normal akşına göre kabul edilmesidir. Uygun illiyet bağı olup olmadığının takdiri hakime ait ise de, uzmanlığı gerektiren durumda bilirkişinin görüşü alınmalıdır.

Olayların normal akışına göre uygun illiyet bağının varlığının belirlenmesine ilişkin objektif değerlendirme yapılırken zararın meydana gelmesinde mağdurun şahsından kaynaklanan özelliklerin de dikkate alınıp alınmayacağı tartışmalı ise de hakim görüş mağdurun bünyesinden kaynaklanan nedenlerin yol açtığı zararlardan, bu sebeplerin etkili olmasına yol açan failin sorumlu tutulması, ancak tazminattan indirim yapılması yönündedir. (Borçlar Hukuku Genel Hükümler, Prof. M. Kemal Oğuzman – Prof. M. Turgut Öz İstanbul 2009 - syf 518 ve devamı)

Dava konusu olaya gelince, her ne kadar araç lastiğinin patlaması sonucu meydana gelen kazalarda (aracın devrilmesi, başka bir araç ile çarpışması vs gibi) tüm sorumluluk taşıyıcı ve aracın işletenine ait ise de, dava konusu olayda farklı bir durum sözkonusu olup, davacıların murisinin mümeyyiz davalılara ait araçta yolcu olarak bulunduğu sırada araç hareket halinde iken arka lastiğin yüksek bir ses ile patlaması sonucu emekli asker olan murisin panikleyerek ayağa kalktığı, ancak dengesini kaybederek başını biletçi masasına çarpmak suretiyle beyin kanaması geçirerek öldüğü ceza dosyasında yapılan yargılama sonucu kesinlik kazanmıştır. Bu durumda lastik patlaması, murisin ölümü için tek başına bir neden olmayıp, murisin şahsından kaynaklanan (terör bölgesinde görev yapmış emekli bir asker olması) sebebin zarara yol açması nedeniyle maddi tazminattan indirim yapılması ve bu durumun manevi tazminatın takdirinde de göz önüne alınması gerekmektedir.

Bu itibarla mahkemece, taşıyıcı ve işletenin sorumluluğunu gerektiren lastik patlamasının murisin ölümüne tek başına etkili olmadığı göz önüne alınarak hükmedilecek maddi tazminattan indirim yapılması ve manevi tazminatın da buna göre belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenle mümeyyiz davalılar yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekili ile mümeyyiz davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin sürücü yönünden temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacılar yararına, 3 nolu bentte açıklanan nedenlerle mümeyyiz davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün mümeyyiz davalılar yararına BOZULMASINA, takdir olunan 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacılardan alınarak davalılara verilmesine, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz eden davalı ... ve ...'e iadesine, 08.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2243, Karar No: 2017/4908, Tarih: 02.10.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/2243 E.  ,  2017/4908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... ... 1. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/12/2015 tarih ve 2015/151-2015/248 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "Anadolu Grup" ibaresini kullanmaya başlamasından sonra davalının 05.12.2006 tarihinde "ANADOLU GRUBU" markasını adına tescil ettirdiğini, ancak coğrafi yere işaret eden "Anadolu" ibaresinin 556 sayılı KHK'nın 7/c maddesi uyarınca marka olarak tescil edilemeyeceğini, ibarenin tescilinin müvekkili gibi unvanlarında "Anadolu" ibaresini taşıyan bir çok kuruluş tarafından kullanılamayacak olması sebebiyle telafisi zor kayıplara sebebiyet vereceğini, müvekkilinin öncelik hakkının bulunduğunu ileri sürerek davalı adına tescilli markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin bünyesinde yer alan şirketleri ifade etmek üzere uzun zamandır "Anadolu Grubu" ibaresini kullandığını, geniş faaliyet sahası içinde farklı markalar altında üretilen mal ve hizmetlerin aynı kaynaktan gelmekte olduğunu ifade ettiğini, markanın çok tanınmış bir hale getirildiğini, uzun süre tescilsiz kullanımı müteakip ilk olarak da 2006 yılında tescil ettirdiğini, 1996 yılında www.anadolugroup.com alan adına aldığını, 5 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğini, davacının bir öncelik hakkının bulunmadığını, gerçek hak sahibinin müvekkili olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacı tarafça kötü niyetle tescil iddiasına dayanılmadığından dava konusu markaların tescil tarihlerine göre dava açılması için öngörülen 5 yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği, davalının toplumun genelince Anadolu Grubu olarak bilindiği ve zihinlere yerleşmiş olduğu, davalı markasının tek başına "Anadolu" ibaresinden değil, "Anadolu Grubu" ibaresinden oluştuğu ve bu hali ile herhangi bir coğrafi bölgeyi işaret etmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, hükümsüzlüğü istenen markanın kötüniyetli olarak tescil edildiği iddiasının kanıtlanamamış olmasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, hükümsüzlüğü istenen markanın kötüniyetli olarak tescil edildiği iddiasının kanıtlanamamış olmasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,20 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 02/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11421, Karar No: 2022/10113, Tarih: 09.11.2022

**9. Ceza Dairesi         2022/11421 E.  ,  2022/10113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, şantaj, özel hayatın gizliliğini ihlal, kasten yaralama

HÜKÜM : Sanık hakkında kasten yaralama suçundan ceza verilmesine yer olmadığına, diğer atılı suçlardan mahkumiyetine dair İstanbul Anadolu 8. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 02.02.2022 gün ve 2021/477 Esas, 2022/75 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak, dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, şantaj, özel hayatın gizliliğini ihlal ile kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, şantaj ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından hükmedilen cezaların miktarları ve türleri gözetildiğinde, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezaları ile kasten yaralama suçundan ceza verilmesine yer olmadığına dair verilen karara ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a ve 286/2-h maddeleri uyarınca kesin olup temyizi mümkün bulunmadığından, sanık müdafisinin söz konusu hükme ilişkin temyiz isteminin aynı Kanunun 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

Nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesine gönderilmesine, 09.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2318, Karar No: 2015/1519, Tarih: 03.02.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/2318 E.  ,  2015/1519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : . Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinde düzenlenen değer azlığı kavramı, suçun işleniş şekli ile olayın özelliği de dikkate alınarak, failin kast ve iradesini değer olarak az olan eşyaya özgülemesi, kastının ne bulursa almaya yönelik olmaması veya daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar almış olmakla birlikte, alınan bu şeyin değerinin de cezadan indirim yapılmasını gerektirecek şekilde gerçekten az olması hallerinde yasal ve yeterli gerekçeleri açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği, somut olayda sanığın, mağdurun sorumluluğundaki mağazaya gelerek, yakalama tutanağında belirtildiği üzere 149,00 TL değerinde olan kulaklığı cebine saklayarak parasını ödemeden kapıdan çıkarken güvenlik görevlileri tarafından yakalanması biçimindeki eylemin, işleniş biçimine ve suça konu eşyanın değerine göre 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığı gözetilmeden, aynı Kanun'un 145. maddesi gereğince, sanık hakkında ceza verilmesinden vazgeçilmesine karar verilmesi,

II-Kabule göre de;

1-5237 sayılı TCK'nın 145. maddesi uyarınca sanığa ceza vermekten vazgeçilmesi halinde, 5271 sayılı CMK'nın 223/4. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken ceza verilmesinden vazgeçilmesine karar verilmesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 145.maddesi uyarınca sanığa ceza vermekten vazgeçilmesi halinde, mahkumiyet hükmü kurulmadan doğrudan 5271 sayılı CMK'nın 223/4. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, sanık hakkında ceza tayin edildikten sonra ceza vermekten vazgeçilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 03/02/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3531, Karar No: 2019/1138, Tarih: 13.02.2019

**16. Ceza Dairesi         2017/3531 E.  ,  2019/1138 K.**

**"İçtihat Metni"**

TALEP:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22.11.2017 tarih, 2017/65444 sayılı Kanun Yararına Bozma istemi ile; Cumhurbaşkanına hakaret, Türk milletini, Cumhuriyeti ve Türkiye Büyük Millet Meclisini alenen aşağılama, Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini, yargı organlarını, askeri veya emniyet teşkilatını alenen aşağılama, terör örgütü propagandası yapmak, halkı kin ve düşmanlığa alenen teşvik etme, suçu ve suçluyu övmek suçlarından şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda,.... Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 25.03.2017 tarihli ve 2017/60053 soruşturma, 2017/43152 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına ilişkin.... 14. Sulh Ceza Hakimliğinin 12.07.2017 tarihli ve 2017/2301 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre; 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun "Türk Milletini, Türkiye Cumhuriyeti Devletini, Devletin Kurum ve Organlarını Aşağılama" başlıklı 301. maddesinde yer alan, "(1) Türk Milletini, Türkiye Cumhuriyeti Devletini, Türkiye Büyük Millet Meclisini, Türkiye Cumhuriyeti Hükümetini ve Devletin yargı organlarını alenen aşağılayan kişi, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. (2) Devletin askerî veya emniyet teşkilatını alenen aşağılayan kişi, birinci fıkra hükmüne göre cezalandırılır. (3) Eleştiri amacıyla yapılan düşünce açıklamaları suç oluşturmaz. (4) Bu suçtan dolayı soruşturma yapılması, Adalet Bakanının iznine bağlıdır." şeklindeki düzenleme ile dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; şüphelinin üzerine atılı Türk Milletini, Türkiye Cumhuriyeti Devletini, Devletin kurum ve organlarını aşağılama suçunun 5237 sayılı Kanunun 301. maddesinde düzenlenmesi, bu suçtan soruşturma yapılmasının aynı maddenin 4. fıkrası gereğince Adalet Bakanının iznine bağlı olması ve söz konusu soruşturmada bu konuda alınmış bir iznin de bulunmaması karşısında, soruşturma şartı yerine getirilmeksizin şüpheli hakkında dava açılması sonucunu doğurur şekilde itirazın kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca.... 14. Sulh Ceza Hakimliğinin 12.07.2017 tarihli ve 2017/2301 Değişik İş sayılı kararının bozulmasının istenilmesi arz ve dosya birlikte tebliğ olunmuştur.

I-OLAY:

1.... Cumhuriyet Başsavcılığınca şüpheli ... hakkında Cumhurbaşkanına hakaret, Türk Milletini, Cumhuriyeti ve TBMM'yi alenen ./..

aşağılama, T.C. Hükümetini, yargı organlarını, Askeri veya emniyet teşkilatını alenen aşağılama, terör örgütü propagandası yapma, halkı kin ve düşmanlığa alenen tahrik etme, suçu ve suçluyu övmek suçlarından yapılan ihbar üzerine, 09.06.2017 tarih, 2017/60053 Soruşturma ve 2017/43152 karar numarası ile şüphelinin ihbara konu eylemlerinin ağır eleştiri ve düşünce özgürlüğü kapsamında kaldığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiştir.