muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1050, Karar No: 2020/696, Tarih: 29.09.2020

Hükmünü haiz olup, zamanaşımını düzenleyen 66. maddesi;

“Haksız surette mal iktisabından dolayı ikame olunacak dava, mutazarrır olan tarafın verdiğini istirdada hakkı olduğuna ıttılaı tarihinden itibaren bir sene müruriyle ve her halde bu hakkın doğduğu tarihten itibaren on senenin müruriyle sakıt olur. Eğer mal iktisabı mutazarrır olan taraf aleyhinde bir borç teşkilinden ibaret ise, mutazarrırın hakkı müruru zaman ile sakıt olmuş olsa bile, bu borcu ifa etmez.” şeklindedir.

19. Madde metninden de anlaşılacağı üzere, sebepsiz zenginleşme; geçerli olmayan ve tahakkuk etmemiş yahut varlığı sona ermiş bir nedene ya da borçlu olunmayan şeyin hataen verilmesine dayalı olarak gerçekleşebilir. Sebepsiz zenginleşme bunlardan hangisi yoluyla gerçekleşmiş olursa olsun, sebepsiz zenginleşen, aleyhine zenginleştiği tarafa karşı geri verme borcu altındadır.

20. Yine aynı Kanun'un 66. maddesine göre; sebepsiz zenginleşmeden doğan istem hakkı, hak sahibinin geri isteme hakkı olduğunu öğrendiği tarihten başlayarak bir yılın ve her hâlde hakkın doğumundan başlayarak on yılın geçmesiyle zamanaşımına uğrar. 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren TBK’nın 82. maddesinde ise bu süreler iki ve on yıl olarak değiştirilmiştir.

21. Bir yıllık zaman aşımı süresi, hak sahibinin, mal varlığındaki eksilmeye yol açan işlemi ve sebepsiz zenginleşeni tam olarak öğrendiği tarihten itibaren işlemeye başlar. Ondan önceki noksan bilgiler ve tahminler bu sürenin başlangıcına esas olamaz.

22. Zamanaşımı maddi hukuktan kaynaklanan bir defi ve savunma aracı olup, davalının zamanaşımı definde bulunmasıyla ilgili uyuşmazlık bulunmamaktadır.

23. Sebepsiz zenginleşme hukuksal temeline dayalı bu tür davalarda öngörülen bir yıllık zamanaşımı süresinin başlangıcı ise kamu kurum ve kuruluşları açısından, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.09.1987 tarihli ve 1987/9-68 E., 1987/618 K. sayılı kararında da vurgulandığı gibi, o kurum ve kuruluşların dava açma konusunda yetkili kılınan kişi veya organlarının verdiğini geri almaya (istirdada) hakkı olduğunu öğrendiği tarihtir. Nitekim aynı hususlara Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 12.11.2014 tarihli ve 2013/4-1227 E., 2014/906 K. sayılı kararlarında da yer verilmiştir.

24. Yapılan açıklamalar kapsamında, Özel Dairece de vurgu yapıldığı üzere, zamanaşımının başlangıç tarihini tayin hususunda dava açma konusunda emir vermeye yetkili makamın ve bu makamın fiil ve zararı öğrenme tarihinin tespiti, bu nedenle somut olayda davacı idarenin emir vermeye yetkili makamının “işbu davanın açılması için verdiği olur tarihi” nin belirlenmesi gerekmektedir. Dosya kapsamına göre, davacı idarenin fiili ve zararı en erken öğrenebileceği tarih ... Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumu Denetim Hizmetleri Daire Başkanlığının “Tazmin Raporu”nun tarihidir. Söz konusu raporun düzenlendiği 26.06.2012 tarihi ile 30.04.2013 olan dava tarihine kadar bir yıllık zamanaşımı süresi geçmediğinden, bu hususta ayrıca Özel Daire bozmasında belirtilen araştırmaya gerek bulunmamaktadır.

25. O hâlde, mahkemece yapılacak iş, davalının zamanaşımı definin reddi ile davanın esasının incelenmesi suretiyle varılacak sonuca göre bir karar verilmesinden ibarettir.

26. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında; zamanaşımının dolmadığı, buna göre işin esasına girilmesi gerekmekle birlikte davanın hukuki sebebinin sebepsiz zenginleşme değil, haksız fiil olduğu, kararın bu değişik gerekçe doğrultusunda bozulması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

27. Diğer taraftan, dava tarihi 30.04.2013 iken direnme kararında 07.12.2015 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir bir hata olarak kabul edilmiş, bozma nedeni yapılmamıştır.

28. Hâl böyle olunca direnme kararı yukarıda açıklanan bu değişik gerekçe ile bozulmalıdır.

V. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçe ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

Aynı Kanun’un 440. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 29.09.2020 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Bir davada talep edilen alacağın varlığını ve zamanaşımına uğrayıp uğramadığını belirleyebilmek için öncelikle alacağın hukuki sebebini belirlemek gerekir. Hâkim hukuku kendiliğinden uygulayacağından (HMK 33/1) hukuki sebebi belirlemek de hâkimin görevidir. Hâkim hukuki sebebi belirlerken tarafların davada dayandıkları vakıaları esas alacak ve bu belirlemeden sonra delilleri değerlendirerek bir sonuca varacaktır.

Borçlar Kanununa göre borcun kaynakları sözleşme, haksız fiil ve sebepsiz zenginleşmedir. Bunun dışında borcun kaynağı bir kanun hükmü de olabilir. Bu hükümler çok değişik Kanunlarda yer alabilmektedir. Borcun kaynağının bir Kanun hükmü olması, Borçlar Kanunu anlamında bir borç ilişkisi bulunmamasından değil çoğu kez özel bir sebepsiz zenginleşme hükmünün özel bir Kanunda düzenlenmiş olmasından doğmaktadır. Örneğin Kat Mülkiyeti Kanunundaki ortak giderlere katılma borcu Kanundan doğan bir borç olsa da bu hüküm bulunmamış olsa idi Borçlar Kanundaki sebepsiz zenginleşme veya vekâletsiz iş görme hükümlerine göre istenmesi mümkün olabilecek bir alacaktır. Borçlar Kanunu anlamında borç ilişkisi olmasına rağmen özel bir Kanunla düzenlenmesindeki amaç toplum hayatıyla ilgili kurallar getirilirken kişilerin hak ve yükümlülüklerinin daha net ve daha açık kurallarla düzenlenmesi ve toplum nizamının sağlanmasıdır.

“…Sebepsiz zenginleşme alacaklıya, ikinci derecede ( tali nitelikte ) bir dava hakkı temin eder. Malvarlığındaki azalmanın başka asli nitelikteki davalarla önlenmesi mümkün ise, sebepsiz zenginleşme davası gündeme gelemez…” (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.02.2010 T. 2010/13-93 E. 2010/88 K.)

“…Sebepsiz zenginleşme alacaklıya, ikinci derecede ( tali nitelikte ) bir dava hakkı temin eder. Malvarlığındaki azalmanın başka asli nitelikteki davalarla önlenmesi mümkün ise, sebepsiz zenginleşme davası gündeme gelemez…” (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.02.2010 T. 2010/13-93 E. 2010/88 K.)

Talep edilen alacak veya tazminat haksız fiilden kaynaklanıyorsa kusurlu bir hareketle veya kusursuz sorumluluğu gerektiren bir nedenle doğan zarara ilişkindir. Sözleşmeye dayanıyorsa bir irade açıklamasına dayalıdır. Her iki hâlde de bunun bir sebebe dayanmadığı ileri sürülemez. Sebepsiz zenginleşmede ise haksız iktisap, geçerli olmayan veya tahakkuk etmemiş yahut varlığı sona ermiş bir nedene ya da borçlu olunmayan şeyin hataen verilmesine dayalıdır. Sözleşme ilişkisinin bulunduğu hâllerde bu zenginleşme irade açıklamasına, haksız fiilde ise sorumluluk gerektiren ve Kanunlarda haksız fiil olarak düzenlenen bir eyleme dayalı olduğundan zenginleşmenin sebepsiz olduğundan söz edilemez.

Sözleşmeden doğan borçlarda, borçlunun borcunu anlaşmaya uygun olarak yerine getirmesi gerekir. Borçlu anlaşmaya uygun hareket etmezse, alacaklı borca aykırılık hükümlerini işletir ve mümkün ise borcun aynen ifasını, değilse doğan zararının giderilmesini talep eder. Haksız fiilde de uğranılan zararların giderilmesi talep edilir. Sebepsiz zenginleşmede ise, sadece mal varlığındaki eksilmenin giderilmesinin talep edilmesi söz konusudur.

Yukarıda yapılan açıklama ve sözü edilen kurallarla birlikte somut olay değerlendirildiğinde; Devlet Hastanesinde doktor olarak görevli olan davalının özel muayenehanesini kapatıp tam zamanlı çalışmak istediğini bildirmesine rağmen, muayenehanesini işletmeye devam ettiği ve bu süreçte tam zamanlı çalışma statüsü üzerinden döner sermaye ek ödemesi almak suretiyle kamu zararına sebep olduğu ileri sürülerek fazla ödenen miktarların tahsili istenmiştir.

Davalı ise belirtilen süreçte muayenehanenin kapatılmış olduğunu belirterek de davaya karşı çıkmakta ayrıca taraflar arasında hizmet ilişkisi bulunduğunu belirterek iş mahkemelerinin görevli olduğunu belirtmektedir

Bu durumda uyuşmazlık taraflar arasındaki hukuki ilişkinin ne olduğu ve davalının muayenehanesini kapattığını beyan ederek tam zamanlı çalışma esasına göre döner sermaye ödemesi aldığı dönemde muayenehanesini kapatıp kapatmadığı, kapatılmadığı hâlde kuruma kapattığı şeklinde yalan beyanda bulunarak haksız ödeme yapılmasına neden olunup olunmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Davacı ile davalı arasında hizmet akdi bulunup bulunmadığı, davacının doktor olarak çalışmasının memur olarak mı işçi olarak mı gerçekleştiği konusunda araştırmanın eksik olup olmadığı ön sorun olarak tartışılmış ve davalı tarafından karşı çıkılmayan davacı beyanı ve davalı hakkında 4483 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapıldığı gözetilerek memur olduğunun anlaşılmasına göre bu yönden bir araştırmanın gerekmediği sonucuna varılarak ön sorun aşılmıştır.

Davacı ile davalı arasında hizmet akdi bulunup bulunmadığı, davacının doktor olarak çalışmasının memur olarak mı işçi olarak mı gerçekleştiği konusunda araştırmanın eksik olup olmadığı ön sorun olarak tartışılmış ve davalı tarafından karşı çıkılmayan davacı beyanı ve davalı hakkında 4483 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapıldığı gözetilerek memur olduğunun anlaşılmasına göre bu yönden bir araştırmanın gerekmediği sonucuna varılarak ön sorun aşılmıştır.

Varılan bu sonuca göre davalının davacı kurumda memur olarak çalıştığı ve Borçlar Kanunu anlamında bir hizmet akdi ilişkisinin bulunmadığı belirlenmiş olduğundan talebe konu borcun kaynağının ve buna bağlı olarak hukuki sebebin ne olduğu buna göre değerlendirilmiştir.

Davacı memur olarak çalıştığından taraflar arasında özel hukuk ilişkisi olmayıp kamu hukuku ilişkisi vardır. Taraflar arasında Borçlar Kanunu anlamında bir sözleşme ilişkisi bulunmamaktadır. O nedenle talep edilen alacağın kaynağı sözleşme olmadığından Borçlar Kanunundaki sözleşmeye ilişkin hükümler ve sözleşme zamanaşımı somut olayda uygulanmaz.

Nitekim bu konu içtihatların birleştirilmesine konu olmuş ve 1941/3 E. 1943/23 K. sayılı İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu kararında; Devlet ile memur arasındaki münasebetleri amme hukuku ve bu hukuk cümlesinden olarak kabul ve tedvin olunan kanunların tanzim ve idare edeceği, bu münasebetlerin özel hukuk alanında hususi akit ve mukaveleler icabına kıyas olunamayacağı ve onlara uydurulamayacağı, Borçlar Kanunu'nun 125 ve 126. maddelerinde yazılı olan zamanaşımı müddetlerinin özel hukuk alanına giren sözleşmelere mahsus ve münhasır olduğu Devletle memur arasındaki münasebeti düzenleyen kanunlarda memurların haksız fiilleri ile sebep oldukları zarar ve ziyan davaları için ayrı bir zamanaşımı müddeti kabul edilmiş olmadıkça bu kabil davaların zamanaşımında Borçlar Kanunu'nun 60. maddesinin umumi hükümlerinin tatbiki icap edeceği gerekçelerine yer verildikten sonra memurların cezayı müstelzim olsun olmasın mutlak surette haksız fiilleri ile devlete karşı sebep oldukları zararlara ait davaların zamanaşımında Borçlar Kanunu'nun 60. maddesi hükmünün uygulanması gerektiğine karar verilmiştir.

Borcun kaynaklarından olan sözleşme ilişkisi bulunmadığına göre sebepsiz zenginleşme ve haksız fiil hükümlerinden hangisinin uygulanacağına bakmak gerekir. Yukarıda da belirtildiği gibi malvarlığındaki azalmanın başka asli nitelikteki davalarla önlenmesi mümkün ise, sebepsiz zenginleşme davası gündeme gelemeyeceğinden haksız fiile dayalı bir talep hakkı bulunup bulunmadığının belirlenmesi gerekir.

Haksız fiil ve sebepsiz zenginleşmede zamanaşımı süreleri benzerdir. Ancak haksız fiilde ceza davası açılmamış olsa bile eylem suç teşkil ediyorsa uzamış ceza zamanaşımı süresi uygulanacağından yine de farklılık vardır.

Haksız fiil ve sebepsiz zenginleşmede zamanaşımı süreleri benzerdir. Ancak haksız fiilde ceza davası açılmamış olsa bile eylem suç teşkil ediyorsa uzamış ceza zamanaşımı süresi uygulanacağından yine de farklılık vardır.

Somut olayda zararın öğrenildiği rapor tarihinin üzerinden bir yıl geçmeden dava açılmış olup dava açma konusunda emir vermeye yetkili makamın ve bu makamın fiil ve zararı öğrenme tarihinin araştırılmasına gerek yoktur. Hem haksız fiile göre hem de sebepsiz zenginleşmeye göre zamanaşımı dolmadan dava açılmış olsa da zamanaşımı defi reddedilerek işin esasına girildiğinde doğru hukuki sebebe göre talep haklarının kapsamının saptanmasında önemli olacağından hukuki sebebin doğru belirlenmesi gerekir.

Davalının kuruma yalan beyanda bulunduğu iddia olunarak bu dava açılmıştır. Kurumu yanıltıcı yalan beyan iddiası memurun hileli davranışı ile bu ödemenin yapıldığı anlamındadır. Bu iddia kasıt niteliğindeki kusurlu davranış ile zarara uğranıldığı iddiasını içermektedir. Gerçekten bu şekilde bir kusurlu davranış ile bu zarar gerçekleşmiş ise haksız fiil hükümlerine göre bir değerlendirme gerekecektir. Bu haliyle açılan dava haksız fiile dayalı olup haksız fiil hükümlerine göre zamanaşımı süresinin belirlenmesi gerekir.

Memurun herhangi bir haksız fiili olmaksızın hataen yapılan ödemelerin sebepsiz zenginleşme kurallarına göre geri istenmesi mümkün ise de ödemenin kurumdan kaynaklanan bir hataya dayalı olmaksızın memurun yanıltıcı beyanından kaynaklanması hâlinde haksız fiil hükümlerine göre talepte bulunabilecektir. Bu iki sebep yarışan haklar durumunda değildir. Kaldı ki yarışan haklardan söz edilecek olsa bile dava dilekçesi içeriğinden haksız fiilin varlığı ileri sürülerek talepte bulunulduğu açıktır.

Belirtilen nedenlerle hukuki sebebin haksız fiil olduğu, buna göre zamanaşımı süresinin dolmadığı ve işin esasına girilmesi gerektiği şeklinde değişik gerekçeyle hükmün bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan talebin sebepsiz zenginleşmeye dayalı olduğu ve zamanaşımının dolmadığı şeklinde hükmün bozulması yönünde oluşan değerli çoğunluk görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/6823, Karar No: 2015/9331, Tarih: 16.11.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/6823 E.  ,  2015/9331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlığa teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Bu davada yargılanan ve mahkum olan sanık ... ...'a çıkarılan tebligatın, ... mahallesinde ... sokak bulunmadığından bila tebliğ iade edildikten sonra sanığın adrese dayalı kayıt sistemindeki adresi araştırılmadan, bu kez de Orhaniye mahallesine tebligat çıkarıldığı ve belirtilen adreste kimsenin bulunmaması sebebiyle Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebligat yapıldığı, oysa sanığın savunmasının alındığı talimat mahkemesinde adres olarak “... Mahallesi, ... Sokak No: 6 ../...” bildirdiği halde öncelikli olarak bu adresin bulunup bulunmadığının araştırılarak bu adrese tebligat yapılması, sanığın bu adreste bulunamaması halinde ise, adrese dayalı kayıt sistemindeki adresinin tespit edilerek bu adrese usulüne uygun şekilde tebligat yapılarak sanığın kararı temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesinin de eklenerek ve temyiz halinde bu sanık yönünden ek tebliğname düzenlenip eklendikten sonra incelenmek üzere iadesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4215, Karar No: 2021/10033, Tarih: 11.11.2021

**3. Ceza Dairesi         2021/4215 E.  ,  2021/10033 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç :Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm :-Sanık ... yönünden; TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 53/1, 2, 3, 58/6-9, 63

-Sanık ... yönünden; TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 53/1, 2, 3, 58/6-9, 62, 63

maddeleri uyarınca mahkumiyet

Temyiz edenler :Sanık müdafileri

Usulüne uygun tebligata rağmen sanık ... müdafiinin duruşmaya gelmediği ve geçerli bir mazeret de bildirmediği anlaşıldığından duruşmasız olarak yapılan inceleme neticesinde gereği düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,ancak;

1)Sanıkların dosyaya yansıyan faaliyetlerine göre; Anayasanın 138/1. maddesi hükmü, TCK'nın 61. maddesinde düzenlenen cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine ilişkin ölçütlerle 3/1. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesi çerçevesinde, suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer, konusunun önem ve değeri, meydana getirdiği zarar ve tehlikenin ağırlığı ile sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığı, güttüğü amaç ve saik, sanığın örgüt içindeki konumu, kaldığı süre, faaliyetlerinin nitelik süreklilik ve çeşitliliği gözetilerek işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir cezaya hükmedilmesi gerekirken; dosya kapsamına ve kabule göre temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan makul suretle ayrılmak yerine teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde fazla cezaya hükmedilmesi,

2)Örgüt mensubu olduğuklarına karar verilen sanıklar hakkında sadece TCK'nın 58/9 maddesi uyarınca tekerrür hükümleri uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, bu sebepten dolayı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın ... 1. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.11.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9864, Karar No: 2016/1478, Tarih: 10.03.2016

**23. Hukuk Dairesi         2014/9864 E.  ,  2016/1478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalı yüklenici tarafından yapılan apartmanda malik olduklarını ve apartman yönetimini oluşturduklarını ancak apartmanda mevcut asansörün gizli ayıplı ve vahim derecede eksikliklerinin olduğunu, durumun mavekkili kanalı ile tesbit ettirdiklerini ve çeşitli firmalardan alınan teklifler sonucu asansörün tamir edildiğini, müvekkilinin bu nedenle zarara uğradıklarını ileri sürerek, müvekkilleri tarafından ödenen 4.752,00 TL'nin faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davaya bakma görevinin tüketici mahkemelerine ait oluduğunu, davalının çoğunun dairelerini arsa sahiplerinden aldıklarını, davacıların BK'nın 198/son maddesi hükmü uyarınca süre içinde ayıp ihbarında bulunmadıklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya içeriğine göre; davaya bakma görevinin Asliye Hukuk Mahkemesine ait olduğu, davacıların, davalı firma tarafından inşaa edilen apartmandaki asansörde bulunan arızanın giderilmesi için yapılan masraflarını talep ettiklerini, asansördeki ayıbın gizli ayıp niteliğinde olduğu, yapılan masrafın davalının hissesine isabet eden payının 4.425,00 TL olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

Dava, arsa payı karşılğı inşaat sözleşmesine dayalı ayıplı imal edilen asansör tamir bedelinden kendi hissesine düşen bedelin toplamı ile ilgili davaların ayrı yarı açılması gerektiği halde birlikte açılması doğru değil ise de, usul ekonomi dikkate alındığında bu husus bozma nedeni yapılmamış ancak karar toplam miktardan, her davacının hissesine düşen kısım dikkate alındığında kesinlik sınırı altında kalındığından, davalı müvekillinin temyiz isteminin kesinlik nedeni ile reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz talebinin miktar yönünden REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 10.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29888, Karar No: 2015/14109, Tarih: 28.09.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/29888 E.  ,  2015/14109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığa gerekçeli kararın... Nolu T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olduğu 16.07.2013 tarihinde ikametinde yapılmış olduğu anlaşılmakla, 29.07.2013 tarihli temyiz isteminin usulsüz tebliğ nedeni ile süresinde kabulü ile yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'ün temyiz talebi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 28.09.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/38197, Karar No: 2013/15689, Tarih: 23.05.2013

**9. Hukuk Dairesi         2012/38197 E.  ,  2013/15689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette 23.01.2006-23.01.2012 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesini yeni yapılanma nedeni gösterilerek feshedildiği, söz konusu feshin gerek fesih nedenin geçersiz olması gerekse fesihte yasada öngörülen usule uyulmamış olması nedeni ile fesih işlemin iptali ve müvekkilinin işe iadesi ile birlikte çalıştırılmadığı dönemdeki ücretleri ile müvekkilinin işe iade kararına rağmen işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken işe başlatmama tazminatının 8 aylık ücret olarak belirlenmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, şirketin piyasada baş gösteren ekonomik kriz ve piyasa daralması nedenleri ile yeni yapılanma yoluna gittiğini, bu kapsamda davacının iş ilişkisinin geçerli nedenle sona erdirildiği iddiası ile açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshedildiğinin işverence ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı ile davalı arasındaki uyuşmazlık iş sözleşmesinin işveren tarafından geçerli nedenle feshedilip feshedilmediği noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verilmiş, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren yönetim hakkı kapsamında amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar alabilir. Geniş anlamda işletmesel karar işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda bu kapsamda aldığı her türlü karardır.

İşverenin mevcut olan işçi sayısını fiilen mevcut olan iş ihtiyacına uyumlaştırmak için açıkça ifade etmediği kararları, “gizli, örtülü” işletmesel karar olarak nitelendirmektedir. Bu tür durumlarda işletmesel kararın varlığı iş sözleşmesinin feshi için gösterilen sebepten Çıkarılır. İş Kanunu’nun 18. maddesi uyarınca işletmesel gereklere dayalı feshin söz konusu olabilmesi için varlığı şart olan açıkça işletmesel kararın varlığı yerine bir anlamda işve­rence fesih bildiriminde açıklanan sebep geçmektedir.