muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2450, Karar No: 2018/1178, Tarih: 06.06.2018

Yerel Mahkemece ilk kararda, davalının kabulü de nazara alınarak davalının çocuklara yeterli ilgiyi göstermediği, bu hususun iki tarafça da kabul edildiği, asıl olanın çocuklara anne ve babasının bakması olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyizi üzerine Özel Dairece ilk bozma kararında, küçüklerin velayetinin 25.12.2009 tarihli ara kararı ile tedbiren davacı babaya verildiği hâlde, çocuklardan Sude'nin bu süre zarfında annenin yaşadığı Mersin'de eğitim ve öğrenimine devam ettiği, Sude’nin 2005 doğumlu olup idrak çağında olduğu, bu hâlde mahkemece çocukların yeniden dinlenip, taraflar ve yaşadıkları koşullar hakkında uzman raporu da alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği belirtilerek hüküm bozulmuştur.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucu mahkemece verilen ikinci kararda, velayet sahibi anne çocuklarla birlikte yaşarken bir süre çocukların yanından ayrılmış ise de, müşterek çocuklardan Sude'yi tekrar yanına aldığı ve uzun süredir Sude’nin annesinin yanında Mersin İli'nde, Umut’un ise babanın yanında köy ortamında yaşadığı, haklı ve kabul edilebilir sebepler ve gerekçeler bulunmadıkça kardeşlerin birbirlerinden ayrılmalarının onların “aile hayatına saygı gösterilmesi hakkına” müdahale oluşturduğu ve çocukların çıkarlarına aykırı olduğu, annenin yaşadığı ortam da dikkate alındığında müşterek çocukların bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlaki ve sosyal gelişimlerinin sağlanması bakımından anneleri ile birlikte yaşamaları gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekilinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda başlık kısmında açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Yerel mahkemece önceki gerekçelerle verilen direnme kararını davacı vekili temyiz etmektedir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık: velayetin değiştirilmesine konu davada müşterek çocukların dinlenilmesinin ve tercihlerinin sorulmasının gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Hukuk Genel Kurulunda uyuşmazlığın esasının görüşülmesinden önce, yerel mahkemece direnmeye konu 24.05.2016 tarihli kısa kararda “…2-Davanın REDDİNE, 3-Davalı vekilinin kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi talebi konusunda usulüne uygun açılmış bir dava bulunmadığından Sude ile baba arasında kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesine ilişkin karar verilmesine yer olmadığına,” şeklinde hüküm kurulduğu hâlde, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında “…2-Davanın REDDİNE,” karar verildikten sonra kısa kararda yazılan (3) numaralı bendin yazılmamasının kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturup oluşturmayacağı hususu ön sorun olarak tartışılmıştır.

Mahkeme kararlarında nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 297. maddesinde belirtilmiştir. Buna göre karar, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kapsar. Hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Bu biçim, yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hâl yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır. Hükmün hedefine ulaşmasını engeller, kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz.

Diğer taraftan Kanun’un aradığı anlamda oluşturulacak kısa ve gerekçeli kararların hüküm fıkralarının açık, anlaşılır, çelişkisiz ve uygulanabilir olmasının gerekliliği kadar; kararın gerekçesinin de sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi nedenlere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak; kısaca, maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir.

Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtay’ın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için ortada usulüne uygun şekilde oluşturulmuş; hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması zorunludur.

Bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerektiğini öngören Anayasa’nın 141/3. maddesi ve ona koşut bir düzenleme içeren Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesi, işte bu amacı gerçekleştirmeye yöneliktir.

Öte yandan mahkeme kararlarının taraflar, bazen de ilgili olabilecekleri başka hukuki ihtilaflar yönünden etkili ve bağlayıcı kabul edilebilmeleri, bu kararların yukarıda açıklanan nitelikte bir gerekçeyi içermesiyle ve kısa karar ile gerekçeli karar arasında tereddüte yol açacak çelişkiler taşımaması ile mümkündür.

Önemle vurgulanmalıdır ki, direnme kararlarının hukuksal niteliklerinin doğal sonucu ve gereği olarak, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun yapacağı inceleme ve değerlendirme sırasında gözeteceği temel unsurlardan birini, bozmaya karşı tarafların beyanlarının tespiti ile uyulup uyulmama konusunda verilen ara kararları ile sonuçta hüküm fıkrasını içeren kısa ve gerekçeli kararların birbiriyle tam uyumu ve buna bağlı olarak da kararın ortaya konulan sonucuna uygun gerekçesi oluşturmaktadır. Bunlardan birisinde ortaya çıkacak farklılık ya da aksama çelişki doğuracaktır ki bunun açıkça usul ve yasaya aykırılık teşkil edeceği kuşkusuzdur.

Başka bir ifadeyle mahkemece düzenlenecek kısa ve gerekçeli kararlara ilişkin hüküm fıkralarında, Özel Daire bozma kararına hangi açılardan uyulup hangi açılardan uyulmadığının hüküm fıkrasını oluşturacak kalemler yönünden tek tek ve anlaşılır biçimde kaleme alınması, varsa hükmedilen miktarların doğru ve çelişki oluşturmayacak biçimde ortaya konulması; kararın gerekçe bölümünde de bunların nedenlerinin ne olduğu ve bozmanın niçin yerinde bulunmadığı ve dolayısıyla mahkemenin bozulan önceki kararının hangi yönleriyle hukuka uygun olduğunun açıklanması, kararın yargısal denetimi açısından aranan ön koşullardır.

Nihayet direnme kararları, yapıları gereği, yasanın hukuka uygunluk denetimi yapmakla görevli kıldığı bir Yargıtay dairesinin bu denetimi sonucunda hukuka aykırı bularak, gerekçesini açıklamak suretiyle bozduğu bir yerel mahkeme kararının aslında hukuka uygun bulunduğuna, dolayısıyla bozmanın yerinde olmadığına ilişkin iddiaları içerdiklerinden, o iddiayı yasal ve mantıksal gerekçeleriyle birlikte ortaya koymak zorunda olduğu gibi direnilen ve uyulan kısımları da kalem kalem net ve birbirine uygun bir biçimde içermelidir.

Nitekim aynı ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 19.03.2015 gün ve 2008/15-278 E., 2008/254 K.; 25.02.2015 gün ve 2013/13-1600 E., 2015/881 K.; 04.03.2015 gün ve 2014/4-1037 E., 2015/887 K. sayılı kararlarında da uygulanmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; yerel mahkemece direnmeye konu 24.05.2016 tarihli kısa kararda “…2-Davanın REDDİNE, 3-Davalı vekilinin kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesi talebi konusunda usulüne uygun açılmış bir dava bulunmadığından Sude ile baba arasında kişisel ilişkinin yeniden düzenlenmesine ilişkin karar verilmesine yer olmadığına,” şeklinde hüküm kurulmuş iken, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında “…2-Davanın REDDİNE,” karar verildikten sonra kısa kararda yazılan (3) numaralı bent yazılmayarak kısa karar ve gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş yukarıda belirtilen ilke ve açıklamalar ışığında dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Bu itibarla, yerel mahkemece usulüne uygun direnme hükmü kurulması için işin esasına yönelik temyiz itirazları incelenmeksizin kararın usulden bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla, yerel mahkemece usulüne uygun direnme hükmü kurulması için işin esasına yönelik temyiz itirazları incelenmeksizin kararın usulden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda açıklanan gerekçelerle usulden BOZULMASINA, bozma nedenine göre bu aşamada sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440. maddesi uyarınca tebliğden itibaren on beş günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.06.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/902, Karar No: 2014/6150, Tarih: 07.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/902 E.  ,  2014/6150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sanık ... için; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, sanık ... için; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanık ...'ın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, sanık ...'in çocuğun basit cinsel istismarı suçlarından mahkûmiyetlerine

Mahalli mahkemece verilen hüküm sanıklar müdafii tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine; dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle, 16.04.2014 Çarşamba saat 13:30'a duruşma günü tayin olunarak sanık ... müdafiine çağrı kâğıdı gönderilmişti.

Belli günde Hâkimler Kurulu duruşma salonunda toplanarak Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından... hazır olduğu halde oturum açıldı.

Sanık müdafiine çağrı kâğıdının gönderildiği, parçasının döndüğü, ancak sanık müdafiin duruşmaya katılmadığı anlaşılmakla,

Suç vasfı ve ceza miktarı nazara alındığında 5271 sayılı CMK.nın 150/3. maddesi gereği kendisine müdafii tayini zorunlu olduğundan, CMK.nın 156. maddesi uyarınca sanık ... için Ankara Barosundan zorunlu müdafii görevlendirilmesine karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Yargıtay Cumhuriyet Savcısınca da uygun görülmekle zorunlu müdafii görevlendirilmesi için Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına müzekkere yazılmasına,

Yargıtay Cumhuriyet Savcısının uygun görülen talep ve mütalaasına göre duruşmanın 30.04.2014 saat 13.30'a bırakılmasına oybirliğiyle karar verildi.

Belli günde Hâkimler Kurulu duruşma salonunda toplanarak Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından ... hazır olduğu halde oturum açıldı.

Yapılan tebligat üzerine sanık ... adına Ankara Barosundan görevlendirilerek gelen Av. ... huzura alınarak duruşmaya başlandı.

Duruşma isteğinin süresinde ve yerinde olduğu anlaşıldıktan sonra uygun görülen talep ve mütalaa dairesinde sanık ... hakkında DURUŞMALI inceleme yapılmasına oybirliğiyle karar verilerek tefhim olunduktan sonra işin açıklanmasına dair raportör üye tarafından düzenlenen rapor okundu.

Raportör üye rapora ilave edecek bir cihet bulunmadığını bildirdi.

Sanık müdafii temyiz layihasını açıklayarak savunmada bulunup müvekkili hakkındaki hükmün BOZULMASINI istedi.

Yargıtay Cumhuriyet Savcısı tebliğname içeriğini tekrar etti.

Son sözü sorulan sanık müdafii savunmasına ilave edecek bir cihet bulunmadığını bildirmekle dosya incelenerek karar verilip tefhim olunmak üzere duruşmanın 14.05.2014 Çarşamba günü saat 13:30'a bırakılmasına oybirliğiyle karar verildi.

Belli günde oturum açıldı. Dava evrakı incelenerek gereği görüşülmüş olduğundan aşağıda yazılı karar ittihaz olundu.

Sanık ...'e verilen ceza miktarı itibarıyla sanık müdafiin duruşmalı inceleme isteminin CMUK.nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin bu sanık hakkında duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Belli günde oturum açıldı. Dava evrakı incelenerek gereği görüşülmüş olduğundan aşağıda yazılı karar ittihaz olundu.

Sanık ...'e verilen ceza miktarı itibarıyla sanık müdafiin duruşmalı inceleme isteminin CMUK.nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin bu sanık hakkında duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün incelenmesinde,

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanığın uyumakta olan mağdureyi uyandırarak öpüp, anüsüne cinsel organını sürtüp sokmaya çalıştığı, mağdurenin

kendisini sıkması üzerine eylemini gerçekleştiremediği ve herhangi bir engel sebep bulunmaksızın eylemlerine son verdiği anlaşıldığından, TCK.nın 36. maddesi uyarınca gönüllü vazgeçme anına kadarki mağdureyi öpme ve sürtünme şeklindeki eylemine uyan çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyeti yerine, yazılı gerekçeyle nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçundan hüküm kurulması,

Mağdurenin, sanığa aşık olduğuna ilişkin beyanları, uzun süre eylemlerin devam etmesine karşı şikâyetçi olmaması ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın tehdit ve cebir kullandığına ilişkin şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığının anlaşılmasına karşın, sanık hakkında TCK.nın 103/4. maddesinin uygulanması,

Mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmanın cinsel istismar olayından çok, daha sonra yaşadığı evlilik ve zorlayıcı yaşam koşullarından etkilenmesi ile oluştuğunu belirten oluşa uygun Ege Üniversitesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı Adli Kurulunun 31.08.2012 tarihli raporu gözardı edilerek, olaya uygun düşmeyen Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Dairesinin 28.09.2012 tarihli raporuna dayanılarak sanık hakkında TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları ile duruşmalı inceleme sırasındaki sözlü savunmaları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, re'sen de temyize tâbi hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

07.05.2014 tarihinde verilen işbu karar 14.05.2014 tarihinde Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından ... hazır olduğu halde sanık müdafiin gıyabında tefhim olundu.
Yargıtay — Esas No: 2012/1669, Karar No: 2012/4296, Tarih: 12.04.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/1669 E.  ,  2012/4296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KURUCAŞİLE ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/04/2011

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalılara ait 103 ada 13 parsel sayılı taşınmazın 361,88 m² kısmının 3621 Sayılı Yasa gereğince kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını ileri sürerek, sözkonusu kısmın tapusunun iptali ile tescil harici bırakılmasına  karar verilmesini istemiştir.

Bir kısım davalılar, davayı kabul ettiklerini bildirmişler, bir kısım davalılar ise; davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece; çekişme konusu taşınmazın 361,88 m² bölümünün kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde   temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi   raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptal ve kayıt terkini isteğine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava, 16.11.2007 tarihinde Sulh Hukuk Mahkemesine açılmış ve mahkemece verilen görevsizlik kararı 30.10.2009 tarihinde kesinleşmesine karşın davacı Hazine tarafından 06.01.2010 tarihinde yenilenmiştir.

Bilindiği üzere; HUMK'un 193. maddesi hükmü uyarınca (6100 Sayılı HMK'nın 20. maddesi) görevsizlik veya yetkisizlik kararının kesinleşmesi tarihinden itibaren 10 günlük süre içerisinde yenilenmesi gerekir. Anılan bu süre gerek öğretide gerekse yargısal uygulamalarda hak düşürücü süre kabul edilmektedir.

Hemen belirtilmelidir ki; hak düşürücü süre kamu düzeni ile ilgili olup, mahkemece resen gözetilmesi gerekir.

Somut olayda; davanın yenilendiği tarihe göre yasada öngörülen sürenin geçmiş olduğu sabittir.

O halde; mahkemece süresinde yenilenmeyen dava yönünden açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken işin esası bakımından hüküm kurulmuş olması isabetsizdir.

Şu da ifade edilmelidir ki; aleyhinde hüküm kurulan davalıların kararı temyiz etmemiş olmaları neticeye etkili değildir. Zira kamu düzeninin bulunduğu hallerde usulü kazanılmış haktan sözedilemez. Ayrıca her ne kadar 1086 Sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile iptal edilmiş ise de; bu yasanın 448. maddesi hükmü gereğince tamamlanmış olgularda 6100 Sayılı Yasa hükümlerinin uygulanmayacağı öngörülmüştür. Buna göre somut olayda anılan yasanın gözetilmeyeceği de tartışmasızdır.

Kabule göre de; 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesi ile değişik 3402 sayılı Yasanın 36/A maddesinde “ Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet ve diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı Kadastro Mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekalet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmayacağı  ” öngörüldüğü ve bu düzenleme uyarınca davalı tarafın yargılama giderleri ile 4.9.1957 tarih, 4/16 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince bu giderlerden sayılan Avukatlık ücretinden sorumlu tutulmamasında da bir isabetsizlik yoktur.

Hal böyle olunca; yukarıda değinilen gerekçelerle bir karar verilmek üzere karar bozulmalıdır.

Davacı vekilinin temyiz itirazları belirtilen nedenlerle yerindedir. Kabulüyle, hükmün 12.01.2011 tarihinde kabul edilen ve 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 12.04.2012  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10581, Karar No: 2017/667, Tarih: 31.01.2017

**20. Hukuk Dairesi         2015/10581 E.  ,  2017/667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı/karşı davacı ..., davalı ..., asli müdahil Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesinin yapılabilmesi için;

Taşınmazın bulunduğu yere ait 1975 ve 1993 yıllarına ait hava fotoğrafları ile 1975 ilâ 1993 yılları arasında çekilmiş hava fotoğrafları ile bu tarihlere ait memleket haritasının bulundukları yerden getirtilmesi ve dava dosyasının hükme esas alınan raporu düzenleyen ziraat, fen ve orman bilirkişilerine verilerek, getirtilen hava fotoğrafı ile memleket haritası ölçeğini kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritaları ve hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, taşınmazın niteliğinin ne olduğu ile üzerindeki ağaçların yaşı, cinsi, dağılımı ile kapalılık oranının, 1993 tarihli hava fotoğrafında taşınmazda bulunduğu belirtilen üzüm asmalarının taşınmazın tamamında olup olmadığı ve kullanılıp kullanılmadığının açıklandığı müşterek imzalı, açıklamalı ek raporun alınarak bu dosya arasına konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 31/01/2017 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16319, Karar No: 2018/3791, Tarih: 16.04.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/16319 E.  ,  2018/3791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...... Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava; davacının, davalı işyerinde 01.07.2002 tarihinden dava tarihi olan 20.05.2013 tarihine kadar çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; davacının 23.09.2002 – 23.05.2013 tarihleri arasında kesintisiz olarak davalıya ait işyerinde asgari ücretle çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; dolmuş durağında ...... olarak çalıştığını beyan eden davacı adına davalı işyeri tarafından düzenlenen işe giriş bildirgesi ve davalı ......'a bildirilen çalışma bulunmadığı, davalı derneğin 23.09.2002 tarihinde kurulduğu, ancak 04.12.2008 tarihinde Yasa kapsamına alınarak tescil edildiği, davalı derneğin karar defterinde yer alan 02.07.2007 tarihli kararda; duraklarda fiili ve karşılıksız olarak derneğe hizmet eden davacı, ...... Altınışık, ...... Kurnaz, ..., ...... Tanış, ...... Gökçe, ...... Yalçınkaya ve ...... Ölçer'in oybirliği ile onursal üyeliğe kabul edildiklerinin yazmakta olduğu, davacının şikayeti üzerine ... İskelesi karşısı ... – ... dolmuş durağında 14.06.2012 tarihinde davalı ...... kontrol memuru tarafından yerel denetim yapıldığı, denetim sonucunda; davacının fiilen çalıştığının tespit edildiği, tutulan tutanakta davacının da imzasının bulunduğu ve 1995 yılından beri çalıştığını beyan ettiği, davalı işverenin imzasının bulunmadığı, sonuç bölümünde; davacının 14.06.2012 tarihli işe giriş bildirgesinin işverenden istenilmesi gerektiğinin, ancak davacının diğer talepleri ile ilgili tespit yapılamadığının ve dava açması gerektiğinin bildirildiği, davacı adına kayıtlı 03.03.2006 tescil ve 27.11.2011 terk tarihli ... 307 ..., ayrıca 17.05.2010 tescil ve 12.04.2012 terk tarihli 9+1 oturma kapasiteli ...... ...... araçlar bulunduğu, davacının vergi kaydı ve ...... sigortalılığı bulunmadığı, ... tanıklarının beyanları arasında davacının davalı dernekte hizmet akti ile mi yoksa dolmuş ...lerinden aldığı yevmiye ile mi çalıştığı husularında çelişki bulunduğu anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.