muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9925, Karar No: 2024/2711, Tarih: 22.04.2024

2. Maktûlün sanıkların işlettiği lokantaya gelerek yemek mevzusu yüzünden tartıştığı, sanık ...'ın maktûlü uzaklaştırdığı ancak kısa bir süre sonra yeniden gelerek tatsızlık çıkardığı ve küfür ederek lokantada bulunan eşyaları dağıttığı olayda; maktûlden kaynaklanan ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin ulaştığı boyut gözetildiğinde, 12 yıl ila 18 yıl arasında indirim öngören 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi gereği uygulama yapılırken asgariye yakın bir ceza tayini yerine yazılı şekilde ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, eksik incelemenin bulunmadığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, dosyada mevcut delillerin isabetli şekilde değerlendirildiği, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suçun kanuni tanımındaki fiili gerçekleştiren sanıkların fail olarak kabulünde isabetsizlik bulunmadığı, olayda meşru savunma ve sınırın aşılması hükümlerinin uygulanması şartlarının oluşmadığı anlaşıldığından, sanıklar müdafilerinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

A. Sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden;

İlk Derece Mahkemesince sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince

verilen esastan ret kararı ve bu suça yönelik temyizin niteliği dikkate alındığında, 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca hükmün temyizinin mümkün olmadığı anlaşıldığından, sanık ... müdafinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanıklar ... ve ... hakkında maktûle yönelik kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükümleri yönünden;

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 11.03.2021 tarihli ve 2021/329 Esas, 2021/595 Karar sayılı kararında sanıklar müdafilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Adana 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16129, Karar No: 2012/3471, Tarih: 06.03.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/16129 E.  ,  2012/3471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Batman İş Mahkemesi

TARİHİ : 22/09/2011

Davacı vekili, davacının davalılardan Batman Belediye Başkanlığı’na ait işyerinde işçi olarak çalıştığını  davalı Belediye Başkanlığı' nın her ay düzenli olarak 3417 sayılı yasa kapsamında %5 oranında kesinti yaptığını, ancak işverenin yapılan kesintileri ve ilgili yasa uyarınca ilave edilmesi gereken işveren paylarını aynı yasanın 4. maddesinde belirtilen hesaba yatırmadığını, bu tür alacaklarının 4853 sayılı yasaya 26/12/2006 tarih ve 5568 sayılı yasa ile eklenen ek madde ile 31/12/2007 tarihi itibari ile davalı hazineye devredilmiş olduğunu, bundan dolayı dava konusu nemaların dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar  cevap dilekçesinde davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı belediyece tasarrufu teşvik kesintilerinin davacı adına Ziraat Bankasına hesap açılarak buraya yatırılmadığı, davalı belediye ile SGK arasında 5393 Sayılı Kanunu'nun 5. maddesi kapsamında tasarrufu teşvik ve nema alacaklarının tahsili konusunda bir uzlaşma olmadığı, davalı belediyece tasarrufu teşvik kesintilerine ilişkin SGK'na bir ödeme bulunmadığı gerekçesiyle öncelikle davalı olan Batman Belediye Başkanlığının söz konusu davaya konu alacaktan sorumlu olduğu, davalı belediye ile hazine arasında dava konusu nema alacaklarından doğan borçlar uzlaşma kapsamına alınmadığı, davacı taraf tarafından davalı Batman Belediyesi aleyhine açılan davanın bilirkişi raporu doğrultusunda kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, davalı belediye ve  hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava,  tasarrufu teşvik kesintisi ve katkı paylarının 3417 ve 4853 sayılı Yasalar gereğince ilgili banka hesabına yatırılmaması nedeniyle tasarrufu teşvik ve nema alacağının davalı Hazine Müsteşarlığından  tahsiline karar verilmesi isteğine ilişkindir.

Resmi Gazete' nin 14/10/2011 gün ve 28084 mükerrer sayısında yayımlanan Uyuşmazlık Mahkemesinin 20/12/2010 tarih ve 156–328 sayılı kararında da belirtildiği üzere, tasarrufu teşvik kesintilerinin ilgililerin iradeleri dışında, idarenin kamu gücü kullanılarak yapılması,  konunun kamu hukuku alanına ilişkin olması gözetildiğinde,  tasarruf

kesintisi, kurum katkısı ve nemaların tahsili istemiyle anılan idarelere karşı açılan davaların görüm ve çözümünde idari yargı yeri görevlidir. Görev hususu dava şartlarından olup, yargılamanın her aşamasında mahkemece resen dikkate alınmalıdır. Bu durumda, yargı yolu nedeni ile dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek hüküm kurulmuş olması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 06.03.2012  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6117, Karar No: 2015/20098, Tarih: 02.11.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/6117 E.  ,  2015/20098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 9. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 25/11/2014

NUMARASI : 2012/757-2014/943

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Kanunda gösterilen hükümler saklı kalmak üzere, tanıklık için çağrılan herkes gelmek zorundadır. Usulüne uygun olarak çağrıldığı hâlde mazeret bildirmeksizin gelmeyen tanık zorla getirtilir (HMK.md.245). Mahkemece davalı tanığı M.. A..'un tarafları tanımadığına ilişkin olarak verdiği dilekçe, tebligatlara ve ihzar akıbetlerine cevap verilmemesi dikkate alınarak dinlenilmesinden vazgeçilmesine karar verilmiştir.Yapılan soruşturmadan, bu tanığa duruşma gününün Yavuzselim Mahallesi Ferhatpaşa Deresi Mevkii No:35 (Esenler Metro yanı) Esenler/İstanbul adresinde bizzat tebliğ edildiği, tanığın davet edildiği duruşmaya gelmemesi üzerine tanığın zorla getirilmesi amacıyla yazılan zorla getirme emrinin ise tanığın işyeri olan ''Esenler metrosunun'' arandığı ve burada çalışmadığının bildirildiği gerekçesiyle bila ikmal iade edildiği anlaşılmaktadır. Görüldüğü üzere tanığa duruşma gününün tebliğ edildiği adres ile kolluğun zorla getirme emrinde bildirilen adres farklılık göstermektedir. Bu sebeple tanık hakkında düzenlenen zorla getirme emrinin usulünce infaz edildiğinden söz edilemez. Tanığın tarafları tanımadığına ilişkin dilekçe sunması da dinlenilmesinden vazgeçilmesini gerektirmez. Açıklanan sebeplerle davalı kadının, tanığı M.n dinlenmesinden açıkça bir vazgeçmesi olmadığı halde; bu tanığın Hukuk Muhakemeleri Kanununun 240. ve devamı maddeleri uyarınca dinlenmesi için gerekli yargılama işlemleri yapılmadan eksik inceleme ile karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup; bozmayı gerektirmiştir ( HMK.md. 27).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.02.11.2015(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2013/15396, Karar No: 2014/11687, Tarih: 11.09.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/15396 E.  ,  2014/11687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 16. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/05/2013

NUMARASI : 2009/386-2013/237

Davacı H.. D.. vekili Avukat B.. P.. tarafından, davalı Bağımsız Gazeteciler Yayıncılık A.Ş. aleyhine 30/10/2009 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/05/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının vekâlet ücretine yönelik temyiz itirazı ile aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazına gelince;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıya dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı şirketin sahibi olduğu Vatan Gazetesi’nde ve gazetenin internet sitesinde, 06/09/2007 tarihinden 21/02/2009 tarihine kadar çeşitli tarihlerde yapılan yayınlar ile kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı, davaya konu haberlerin, haber verme sınırları içerisinde yapıldığını ve haberde bahsi geçen olay ile ilgili olarak, davacı hakkında ceza davası açıldığını belirterek istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme, her ne kadar davacı hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan yapılan soruşturma sonucu açılmış ve karar tarihi itibari ile de derdest olan bir dava bulunmakta ise de; davalı şirketin yayınladığı V.. Gazetesi’nin çeşitli tarihlerdeki gazete yayını ve internet haber sayfasında, devam etmekte olan dava dosyası için yorum yapıldığı, haberin amacını aşar biçimde davacının adı verilerek "t.. hoca" "sapık" gibi kişilik haklarına saldırı oluşturur kelimeler kullanıldığı, henüz hüküm verilmeden, davacının peşinen suçlu ilan edildiği ve bu suretle davacının kişilik haklarına saldırı olgusunun gerçekleştiği gerekçesi ile istemin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanunu'nun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olayda; 15/04/2008 tarihli V.. Gazetesi’nde yayınlanan “tacizci hocaya 21 yıl istendi” ve yine aynı tarihli internet sayfasında yayınlanan “sapık hocaya rekor ceza” başlıklı haberler nedeniyle, davalı gazetenin sorumlu yazı işleri müdürü hakkında, hakaret suçundan, Kadıköy 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2009/1879 Esas sayılı dosyası üzerinden ceza davası açılmış, yargılama sonucu verilen kesin nitelikli hüküm ile sanığın suçu sabit görülerek cezalandırılmasına karar verilmiştir.

Borçlar Kanunu'nun 53. maddesi gereğince hukuk hâkimi ceza mahkemesinin kararı ile bağlı değilse de; ceza mahkemesince belirlenecek maddi vakıalar hukuk hâkimi yönünden de bağlayıcıdır.

Borçlar Kanunu'nun 53. maddesi gereğince hukuk hâkimi ceza mahkemesinin kararı ile bağlı değilse de; ceza mahkemesince belirlenecek maddi vakıalar hukuk hâkimi yönünden de bağlayıcıdır.

Dosya kapsamından; haberlere konu edilen olay ile ilgili olarak, davacı hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan kamu davası açıldığı, yapılan yargılama neticesinde Kadıköy 2. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2011/158 Esas, 2012/81 Karar sayılı ilamı ile davacının cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün Yargıtay 14. Ceza Dairesince Adli Tıp Kurumu Genel Kurulundan nihai rapor alınması amacıyla bozulduğu anlaşılmaktadır. Davaya konu haberlerin yapılmaya başlandığı tarihlerde, davacı hakkında bu suç ile ilgili hazırlık soruşturması yürütülmekte olup haberler ceza davasının derdest olduğu süreçte de devam etmiştir. Esasen davaya konu yayınlar görünür gerçeğe uygun olup basın özgürlüğüne ilişkin yukarıda değinilen ilkeler uyarınca; istemin tümden reddi gerekir ise de; Borçlar Kanunu’nun 53. maddesi uyarınca, davalı gazetenin sorumlu yazı işleri müdürü hakkında verilen mahkûmiyet hükmünde belirlenen maddi olgular, hukuk hâkimi yönünden bağlayıcı olduğundan, davanın reddine karar verilemez. Şu halde Mahkemece, olayın özelliklerine, fail ve mağdurun durumlarına, kişilik değerlerinde meydana gelen eksilmenin niteliğine göre manevi tazminat yerine Borçlar Kanunu 49/3. maddesi gereğince diğer bir tazmin yoluna başvurulmalıdır. Bahsedilen madde gereği diğer tazmin yöntemleri konusunda örnekseme yapılarak haksız saldırının kınanması veya kınama kararıyla birlikte bu kararın basın yoluyla ilan edilmesi yöntemlerine değinilmişse de; bu yöntemler sınırlı olmayıp hâkimin takdirine bırakılmıştır. Bu bağlamda, özür beyanı, isnadın geri alınması vb. bir tazmin şeklinin benimsenmesi de düşünülebilir. (4. HD. 14/11/1996, 8472/11191)

Somut olayda; sarf edilen sözlerin niteliği, sözlerin söylendiği dönem, haberlere konu olay ile ilgili ceza dosyası kapsamı ve hedef alınan kitle ile haberlerin potansiyel etkisi gibi hususlar dikkate alındığında; tazminat yaptırımı yerine BK.49/3. maddesinde bahsedilen diğer yaptırımlardan olan “tecavüzün kınanmasına” dair kararla yetinilmesi gerekirken, tazminat yaptırımına başvurulması usul ve yasaya aykırı olduğundan kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının vekâlet ücretine yönelik temyiz itirazının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, davacının tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10572, Karar No: 2009/11328, Tarih: 07.12.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/10572 E.  ,  2009/11328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Birinci ve ikinci ürün taze fasulye ve buğday ürünleri ile erik ve zeytin ürünlerinin, 2009 yılı dekar başına (ağaç başına değil) ortalama verimi, toptan satış fiyatı ve üretim maliyeti resmi verilerinin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iade edilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15457, Karar No: 2012/3468, Tarih: 06.03.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/15457 E.  ,  2012/3468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Batman İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/09/2011

Davacı vekili, davacının davalılardan Batman Belediye Başkanlığı’na ait işyerinde işçi olarak çalıştığını  davalı Belediye Başkanlığı' nın her ay düzenli olarak 3417 sayılı yasa kapsamında %5 oranında kesinti yaptığını, ancak işverenin yapılan kesintileri ve ilgili yasa uyarınca ilave edilmesi gereken işveren paylarını aynı yasanın 4. maddesinde belirtilen hesaba yatırmadığını, bu tür alacaklarının 4853 sayılı yasaya 26/12/2006 tarih ve 5568 sayılı yasa ile eklenen ek madde ile 31/12/2007 tarihi itibari ile davalı hazineye devredilmiş olduğunu, bundan dolayı dava konusu nemaların dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar  cevap dilekçesinde davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı belediyece tasarrufu teşvik kesintilerinin davacı adına Ziraat Bankasına hesap açılarak buraya yatırılmadığı, davalı belediye ile SGK arasında 5393 Sayılı Kanunu'nun 5. maddesi kapsamında tasarrufu teşvik ve nema alacaklarının tahsili konusunda bir uzlaşma olmadığı, davalı belediyece tasarrufu teşvik kesintilerine ilişkin SGK'na bir ödeme bulunmadığı gerekçesiyle öncelikle davalı olan Batman Belediye Başkanlığının söz konusu davaya konu alacaktan sorumlu olduğu, davalı belediye ile hazine arasında dava konusu nema alacaklarından doğan borçlar uzlaşma kapsamına alınmadığı, davacı taraf tarafından davalı Batman Belediyesi aleyhine açılan davanın bilirkişi raporu doğrultusunda kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, davalı belediye ve  hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava,  tasarrufu teşvik kesintisi ve katkı paylarının 3417 ve 4853 sayılı Yasalar gereğince ilgili banka hesabına yatırılmaması nedeniyle tasarrufu teşvik ve nema alacağının davalı Hazine Müsteşarlığından  tahsiline karar verilmesi isteğine ilişkindir.

Resmi Gazete' nin 14/10/2011 gün ve 28084 mükerrer sayısında yayımlanan Uyuşmazlık Mahkemesinin 20/12/2010 tarih ve 156–328 sayılı kararında da belirtildiği üzere, tasarrufu teşvik kesintilerinin ilgililerin iradeleri dışında, idarenin kamu gücü kullanılarak yapılması,  konunun kamu hukuku alanına ilişkin olması gözetildiğinde,  tasarruf

kesintisi, kurum katkısı ve nemaların tahsili istemiyle anılan idarelere karşı açılan davaların görüm ve çözümünde idari yargı yeri görevlidir. Görev hususu dava şartlarından olup, yargılamanın her aşamasında mahkemece resen dikkate alınmalıdır. Bu durumda, yargı yolu nedeni ile dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek hüküm kurulmuş olması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 06.03.2012  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16519, Karar No: 2022/10688, Tarih: 06.06.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/16519 E.  ,  2022/10688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1163 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1163 sayılı yasaya aykırılık suçundan açılan kamu davasında kooperatif ortağı olan şikayetçinin suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde mahkemece kanuna aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, şikayetçiye bu niteliği ve dolayısıyla kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşıldığından, şikayetçinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE, 06/06/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13338, Karar No: 2010/24, Tarih: 18.01.2010

**10. Hukuk Dairesi         2009/13338 E.  ,  2010/24 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile...... adına Av. ... arasındaki dava hakkında.......... verilen 05.12.2007 günlü ve 346/568 sayılı hükmün, taraflar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dairemizin 2008/1778 Esas, 2009/8494 Karar sayılı ilamı ile davacı vekilince verilen 28.02.2008 havale tarihli dilekçenin mahkemece verilen 05.12.2007 günlü hükmün temyizi niteliğinde olduğu, ancak ne var ki temyiz harcının ödendiğine dair dosyada belge bulunmadığı, bu durumda Mahkemece 25.01.1985 günlü 1984/5-1985/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararı uyarınca temyiz isteği dilekçesinin temyiz defterine kaydedildiği tarihte yapılmış sayılır.Ancak temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği halde, süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir.Şayet temyiz harcı hesap edilip kalemce istenmemişse Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/3. maddesi uyarınca eksik harcın ödenmesi işlemi tamamlattırılmalıdır. Eğer verilen sürede harç ödenmezse temyiz isteği red edilmelidir. Red halinde ise Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedürün işletilmesi gerekeceği ifade edilmiş olmakla; mahkemece yukarıda belirtilen Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu kararı da göz önünde tutularak gerekli işlemler tamamlandıktan sonra dosyanın gönderilmesi gerekçesi ile geri çevirme kararı verilmiş olduğu halde geri çevirme kararının bu bendinin yerine getirilmediği anlaşıldığından, bu hususun yerine getirilmesinden sonra Yargıtay’a gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.......