muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1492, Karar No: 2023/1129, Tarih: 20.03.2023

Kamu davasını açma görevi başlıklı 170 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında;

"1) Kamu davasını açma görevi, Cumhuriyet savcısı tarafından yerine getirilir.

(2) Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler."

Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar başlıklı 172 nci maddesinin birinci fıkrasında;

"(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir."

Cumhuriyet savcısının kararına itiraz başlıklı 173 üncü maddesinde;

"(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren on beş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3) (Değişik: 18/6/2014-6545/71 md.) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet Başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

(5) Cumhuriyet savcısının kamu davasının açılmaması hususunda takdir yetkisini kullandığı hâllerde bu madde hükmü uygulanmaz.

(6) (Değişik: 2/1/2017-KHK-680/11 md.; Aynen kabul: 1/2/2018-7072/10 md.) İtirazın reddedilmesi halinde aynı fiilden dolayı kamu davası açılabilmesi için 172 nci maddenin ikinci fıkrası uygulanır.

"

Şeklinde düzenlemeler yapılmıştır.

Bu düzenlemeler uyarınca Cumhuriyet savcısı kendisine yapılan suç duyurusu veya şikâyet üzerine suçun gerçekten işlenip işlenmediğinin tespiti için hemen işin gerçeğini araştırmaya başlamalı ve maddi gerçeğin ortaya çıkmasına yarayan tüm kanunî yöntemlere başvurmalıdır. Toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaşıldığında iddianame düzenleyerek kamu davası açılması, aksi hâlde ise 5271 sayılı Kanun’un 172 nci maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar verilmesi gerekmektedir.

2. Bu kapsamda inceleme konusu soruşturma dosyasının incelenmesinde; Cumhuriyet Başsavcılığınca “müşteki şüphelilerin karşılıklı soyut nitelikte iddialarının bulunduğu, müşteki şüphelilere yönelik kimin ne şekilde eylem gerçekleştirdiğinin de tespit edilemediği”nden bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, anılan karara itirazın da mercice reddedildiği anlaşılmıştır.

Oysa şikâyetçilerin kolluk güçlerince alınan ayrıntılı anlatımları ile adlî muayene raporlarının içeriğine göre şüpheliler hakkında kamu davası açılması için yeterli şüphe oluştuğu dikkate alınmadan ve taraflar arasında öncelikle 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesi gereği uzlaştırma usûlünün uygulanması düşünülmeden verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. ... 2. Sulh Ceza Mahkemesinin, 23.12.2020 tarihli ve 2020/4572 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5254, Karar No: 2020/1101, Tarih: 12.02.2020

**14. Ceza Dairesi         2019/5254 E.  ,  2020/1101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı (sanık ...), çocuğun cinsel istismarı (sanık ...)

HÜKÜM : Sanık ...'nın atılı suçtan ve sanık ...'un ise beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetlerine

İlk derece mahkemesince verilen hükümlerin sanık ... ile sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi ve sanık ... müdafisince incelemenin duruşmalı yapılmasının talep edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle belirlenen tarihte sanık ... müdafisinin yerinde görülen talebine istinaden duruşmalı yapılan incelemede, başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurenin beyanları, savunma, tanık anlatımları ile tüm dosya kapsamı nazara alındığında, sanığın suç tarihinde on beş yaşını bitirmiş mağdure ile cinsel ilişkiye girmesi şeklinde gerçekleşen eyleminde cebir, tehdit, hile veya iradeyi etkileyen başkaca bir neden bulunduğu hususunda mağdurenin soyut beyanı dışında herhangi bir delil bulunmadığı ve mevcut haliyle eylemin 5237 sayılı TCK'nın 104/1. maddesinde düzenlenen reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğu gözetilerek hüküm kurulması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

Sanık ... hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Sanığın olay günü mağdureye yönelik eyleminin niteliğinin tespiti açısından vücut temasının olup olmadığı hususunun belirlenmesi gereği gözetilmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık ... ve sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları ile sanık ... müdafisinin duruşmalı inceleme sırasındaki sözlü savunması bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10677, Karar No: 2013/24696, Tarih: 01.11.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/10677 E.  ,  2013/24696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bursa 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :20.03.2013

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı koca tarafından, kusur belirlemesi, manevi tazminat talebinin reddi, kadın yararına hükmolunan manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı kocanın eşini ölümle tehdit ettiğinin anlaşılmasına göre, davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanmada manevi tazminatın amacı, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, bozulan ruhsal dengesini telafi etmek, manevi değerlerindeki eksilmeyi karşılamaktır. Onun için, kişilik haklarını ihlal eden fiille, tazminat miktarı arasında makul bir oranın bulunması gerekir. Bir tarafın zenginleşmesine yol açacak sonuçlar doğurur miktarda manevi tazminat takdiri, müesseseyi amacından saptırır. Hakim, tazminat miktarını saptarken, bir yandan kişilik hakları zedelenen tarafın, ekonomik ve sosyal durumunu ve boşanmada kusuru bulunup bulunmadığını ve varsa kusur derecesini, fiilin ağırlığını; öbür yandan da, kişilik haklarına saldırıda bulunanın kusur derecesini, ekonomik ve sosyal durumunu göz önünde bulundurmak zorundadır. Açıklanan ilkeler gözetildiğinde davacı kadın yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı çoktur. Daha uygun miktarda tazminat takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2.bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1.bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.01.11.2013 (Cuma)
Yargıtay — Esas No: 2015/1688, Karar No: 2016/4838, Tarih: 23.03.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/1688 E.  ,  2016/4838 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 1-Sanık ... hakkında, 2863 sayılı Kanunun74/1, TCK'nın 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet.

2-Sanık ... hakkında, 2863 sayılı Kanunun 74/1, TCK'nın 62, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet.

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

... İlçe Emniyet Müdürlüğü görevlilerince yapılan devriye görevi esnasında,... ilçesi, ...mahallesinde bulunan ... Mezarlığında sanıklar ... ve ... ile haklarında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı temyiz incelemesine gelmeyen ... ve ...'ın kazma, kürek gibi suç aletleriyle, izinsiz kazı yaptıkları esnada kolluk görevlilerince yakalandıkları, sanıkların verdikleri ifadelerinde, mezarlıkta altın gömülü olduğunu duymaları nedeniyle kazı yapmaya karar verdiklerini ve kazı esnasında da yakalandıklarını ikrar ettikleri, olay yerinde yapılan incelemede, 1 metre çapında ve 1,5 metre derinliğinde kazının yapılmış olduğunun tespit edildiği, tüm dosya kapsamından sanıkların kültür varlığı bulabilmek amacıyla, fikir ve eylem birliği ile izinsiz kazı yaptıkları ve eylemlerinin sabit olduğu anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların, eksik inceleme ile karar verildiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Olay yerinde yapılan keşiften sonra arkeolog bilirkişi tarafından düzenlenen 22/01/2014 tarihli raporda; kazı mahallinde, 2863 sayılı Kanun kapsamında değerlendirilebilecek korunması gerekli taşınır veya taşınmaz kültür varlığına rastlanmadığının ve kazı yerinin sit alanı ilan edilmiş bir bölge içerisinde de yer almadığının belirtilmesi karşısında, sanıklar hakkında aynı Kanunun 74/1-1. cümlesine göre tayin edilen temel cezadan, 74/1-2. cümlesi uyarınca indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının gözetilmesinin gerekmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıkların temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, mahkumiyete ilişkin hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 23/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3762, Karar No: 2025/1278, Tarih: 03.02.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/3762 E.  ,  2025/1278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/110 E., 2016/308 K.

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, defter kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düşme

Sanığın yokluğunda verilen "2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" ile "defter kayıt ve belgeleri gizleme" suçlarından mahkûmiyetine ilişkin hükümlerin, ilk olarak bilinen en son adresi olan sorgusunda bildirdiği adresi yerine, doğrudan farklı bir adres olan MERNİS adresine tebliğe çıkartılıp, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre muhtara tebliğinin usûlsüz olduğu, talebi üzerine gerekçeli kararın atılı suçlardan hükümlü olarak bulunduğu Çarşamba A Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda 27.07.2017 tarihinde sanığa tebliğ edildiği ve sanığın 01.08.2017 tarihli dilekçesi ile kararı temyiz ettiği, buna karşılık Mahkemenin 10.08.2017 tarihli ek kararıyla süre yönünden talebin reddine karar verildiği, bu kararın da sanığa 11.09.2017 tarihinde tebliğ edildiği ve süresi içerisinde verdiği 18.09.2017 tarihli dilekçesinin niteliği itibarıyla temyiz dilekçesi mahiyetinde olduğu, bu aşamadan sonra dosyanın ilk hükmün karar tarihi de dikkate alınarak temyiz incelemesi için Yargıtay'a gönderilmesi gerekirken, Bölge Adliye Mahkemesine gönderildiği ve İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 05.12.2017 tarihli ve 2017/5344 Esas, 2017/5422 Karar sayılı kararı ile ek karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği anlaşılmakla; 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un (5320 sayılı Kanun) 8/1. maddesinde yer alan, "Bölge adliye mahkemelerinin, 26.9.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2’nci maddesi uyarınca Resmî Gazetede ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322 nci maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326 ncı maddeleri uygulanır. (Ek cümle: 1/7/2016-6723/33 md.) Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez." şeklindeki düzenleme uyarınca, sanık hakkındaki mahkûmiyet hükümlerinin, bölge adliye mahkemelerinin göreve başladığı 20.07.2016 tarihinden önce verilmiş olması nedeniyle kanun yolu incelemesinin temyiz olduğu anlaşılmakla, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 05.12.2017 tarihli ve 2017/5344 Esas, 2017/5422 Karar sayılı kararının hukuki değerden yoksun olduğu ve sanığın öğrenme üzerine 01.08.2017 tarihli temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilmekle, Mahkemenin temyiz isteminin süre yönünden reddine ilişkin 10.08.2017 tarihli ek kararı kaldırılarak yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin yukarıda açıklanan nedenlerle süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı belirlenerek ve Dairemizin 19.02.2018 tarihli ve 2018/1507 Esas, 2018/1386 Karar sayılı kanun yararına bozma kararının kapsamı da dikkate alınarak, yalnızca "2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" ile "defter kayıt ve belgeleri gizleme" suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleri yönünden yapılan inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığa yüklenen "2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" ile "defter kayıt ve belgeleri gizleme" suçlarının, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun suç tarihinde yürürlükte bulunan 359/b ve 359/a-2. maddelerinde yer alan cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanık hakkında mahkûmiyet hükümlerinin kurulduğu 07.06.2016 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ise de, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 09.07.2013 tarihli ve 2012/2-1518 Esas, 2013/354 Karar sayılı kararı doğrultusunda, davanın reddine karar verilmesi gereken hallerde, dava zamanaşımının gerçekleştiğinden bahisle düşme kararı verilmeyip, lehe olan davanın reddine dair kararın esası yönünden bir değerlendirme yapılmasının öncelikli olduğu cihetle; sanık hakkında, aynı mükellefiyetine ilişkin olarak ve aynı vergi suçu raporuna istinaden "2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" ile "defter, kayıt ve belgeleri gizleme" suçlarından cezalandırılması talebiyle, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının, 20.12.2013 tarihli ve 2013/172948 Soruşturma, 2013/64808 Esas sayılı iddianamesiyle açılan kamu davasında, İstanbul 34. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.02.2016 tarihli ve 2014/4 Esas, 2016/59 Karar sayılı kararıyla "2012 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan beraatına, "2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan mahkûmiyetine, "defter, kayıt ve belgeleri gizleme" suçu yönünden ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve katılan vekilinin temyizi üzerine beraat hükmünün, Dairemizin 05.04.2023 tarihli ve 2021/2781 Esas, 2023/2590 Karar sayılı ilamıyla zamanaşımı nedeniyle düşürüldüğü anlaşılmakla, aynı eylemlerle ilgili açılan iş bu kamu davalarının mükerrer olduğu gözetilerek, 5271 sayılı Kanun'un 223/7. maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkûmiyet hükümleri kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3249, Karar No: 2014/2191, Tarih: 13.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/3249 E.  ,  2014/2191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 19/11/2012

NUMARASI : 2010/1060-2012/776

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ...tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, asıl işveren bünyesinde 01.05.2004 tarihinde işe başladığını, iş sözleşmesi feshedilinceye kadar değişik alt işverenler nezdinde temizlik işçisi olarak çalışmaya devam ettiğini, 01.08.2009 tarihinde iş sözleşmesinin feshedildiğini kanuni haklarının ödenmediğini, bu sebeple fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla kıdem ve ihbar tazminatı ile ilave tediye alacağı, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili alacağı, yemek ücreti ve asgari geçim indirimi alacağının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Seyhan Belediyesi vekili; belediyenin sorumluluk alanındaki cadde ve sokakların temizlik işinin 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu'na göre ihale edildiğini, bu şirketlerin işçisi olan davacı ile fiili ve hukuki bağları kalmadığını bu sebeple davanın husumet yokluğundan reddi gerektiğini, dava konusu alacaklar için zamanaşımı def’inde bulunduklarını, davacının iş sözleşmesinin feshedileceğinin Miray Şirketi tarafından davacıya bildirildiğini, bildirim süresi tanınmış olduğu için ihbar tazminatı talebinin reddi gerektiğini, diğer taleplerinin de yerinde olmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının ilave tediye alacağı talebi mahkemece davalı ile taşeron şirket arasında muvazaa olduğu gerekçesiyle kabul edilmiştir. Davalı ile taşeron şirket arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu iddiası geçerli delillerle ispatlanamamıştır. Davalı belediye ile taşeron

şirket arasındaki sözleşmenin muvaazalı olmadığı taraflar arasında geçerli bir asıl işveren-alt işveren ilişkisinin mevcut olduğu davacının alt işveren işçisi olması sebebi ile 6762 sayılı Kanun ile kamu işçilerine ödenen ilave tediye ücreti talep edemeyeceği hususlarının gözden kaçırılarak ilave tediye alacağının hüküm altına alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlık hafta tatili ücreti alacağına ilişkindir.

şirket arasındaki sözleşmenin muvaazalı olmadığı taraflar arasında geçerli bir asıl işveren-alt işveren ilişkisinin mevcut olduğu davacının alt işveren işçisi olması sebebi ile 6762 sayılı Kanun ile kamu işçilerine ödenen ilave tediye ücreti talep edemeyeceği hususlarının gözden kaçırılarak ilave tediye alacağının hüküm altına alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlık hafta tatili ücreti alacağına ilişkindir.

Somut olayda davacı temizlik işçisi olarak hafta tatillerinde çalıştığını ücretlerinin ödenmediğini iddia etmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık anlatımı dikkate alınarak davacının ayda iki hafta tatilinde çalıştığı kabul edilmiş ise de başka delillerle desteklenmeden mahkemeden verilecek karardan menfaat temin edecek olan husumetli tanık beyanlarına göre hafta tatil alacağının yeterli ve inandırıcı delillerle ispatlandığının kabulü mümkün değildir. Dairemiz 2012/29714 esas sayılı emsal dosyasında temizlik görevlisi olarak çalışan davacının altı gün çalışması sebebi ile hafta tatilinin reddine ilişkin karar onanmıştır. Bu husus göz önünde bulundurularak davacının hafta tatil alacağının reddi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1324, Karar No: 2013/1404, Tarih: 27.02.2013

**16. Hukuk Dairesi         2013/1324 E.  ,  2013/1404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ :

Dava konusu 146 ada 65 parsel sayılı 1394,76 m2 yüzölçümündeki taşınmaz kadastro sırasında ham toprak niteliği ile davalı Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ... ve arkadaşları, tapu kaydına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... ve arkadaşları vekili tarafından temyiz edilmiştir.