muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/231, Karar No: 2007/227, Tarih: 06.11.2007

4-Karardan bir suretinin hükümlüye tebliğine, 5-Kararın kesinleşmesine müteakip kesinleşmiş karardan bir suretin infaz için Foça C.Başsavcılığına gönderilmesine.." itiraz yasa yolu açık olmak üzere, duruşma yapılmaksızın dosya üzerinde karar verilmiş ise de, bu karara hükümlü M.... H.... tarafından itiraz edilmesi üzerine itiraz mercii olan Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesince 11.08.2005 gün ve 582 müt. sayı ile "bu karara karşı itiraz değil, temyiz yasa yolunun açık olduğundan" bahisle dosyanın Yargıtay'a gönderilmesi gerektiği belirtilmiş ve bu nedenle dosya Yargıtay'a gönderildiğinde, Yargıtay 4. Ceza Dairesince 05.02.2007 gün ve 12640-1027 sayı ile; "…

….Suç öğelerinin değişmemesi ve takdir hakkının kullanılmaması, herhangi bir inceleme ve araştırma, kanıt tartışmasını gerektirecek durumların bulunmaması nedeniyle duruşma açılmaksızın dosya üzerinden verilen kararın temyiz incelemesinde: Hükümlü M.... H....'nın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak temyiz davasının esastan reddiyle hükmün onanmasına" karar verilmiştir.

Hükümdeki "M.... H...." ismi yerine "M...... B......A....." yazılmasından kaynaklanan yanlışlık ise hükmün Yargıtay 4. Ceza Dairesince onanarak mahkemesine gönderilmesinin ardından, Foça Cumhuriyet Başsavcılığının talebi üzerine Foça Asliye Ceza Mahkemesince 03.04.2007 tarihinde gerekçeli karar aslı ve suretleri üzerinde, kararın alt kısmına not düşülmek suretiyle düzeltilmiştir.

Yargıtay 4. Ceza Dairesinin kararına karşı Yargıtay C.Başsavcılığınca 08.10.2007 gün ve 127058 sayı ile; (özetle) "Hükümlü hakkında 765 sayılı Yasaya göre hüküm kurulduktan sonra karma uygulama da yapılarak, sanık aleyhine sonuç doğuracak biçimde ve suç tarihinde yürürlükte olmayan 5237 sayılı Yasanın 58/6. maddesinin uygulanmasına karar verilmesinin yasaya aykırı olduğu" gerekçesiyle, Özel Daire kararının kaldırılmasına karar verilmesi istemiyle itiraz edilmiştir.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Germencik Asliye Ceza Mahkemesince 17.04.2002 gün ve 121/179 sayı ile 765 sayılı Yasanın 492/1. maddesi uyarınca verilip kesinleşen 2 yıl 6 ay 1 gün hapis cezasına hükümlü M.... H....'nın, bu cezanın infazıyla ilgili olarak Foça Tarım Açık Cezaevinde iken izne ayrılıp, izin bitiminde geri dönmemesi tarzında gerçekleşen olayda; Yargıtay 4. Ceza Dairesi ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ortaya çıkan ve Ceza Genel Kurulu'nca çözümlenmesi gereken uyuşmazlığın, tekerrür nedeniyle artırım da yapılmak suretiyle lehe olduğu belirlenen 765 sayılı Yasa uyarınca takdir edilen cezanın 5237 sayılı Yasanın 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve ayrıca hükümlü hakkında denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilip verilemeyeceği noktasında ortaya çıktığı görülmektedir.

Dosya incelendiğinde;

Dosya incelendiğinde;

Suçun sübutuna ilişkin bir problemin bulunmadığı, bununla birlikte infaz edilmekte olan hükmün 30.03.2002 tarihinde kesinleştiği, bu hükmün infazıyla ilgili olmak üzere şartla tahliye tarihinin 24.09.2003, bihakkın tahliye tarihinin ise 24.03.2005 olduğu, hükümlünün 09.05.2003 tarihinde saat 12.30 da izne ayrıldığı, izninin 14.05.2003 tarihinde saat 12.30 da bitmesine rağmen de dönmeyerek 07.01.2004 tarihinde teslim olduğu anlaşılmaktadır.

Çözülmesi gereken uyuşmazlık, 5237 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi nedeniyle yapılan uyarlama yargılaması sonunda verilen hükümle ilgilidir.

Bu bağlamda incelenen hükmün, itiraza konu edilen ve edilmeyen bir takım hukuka aykırılıkları içerdiği gözlemlenmiştir.

Öncelikle belirtmek gerekir ki; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 04.03.2003 gün ve 24-20 sayılı kararı başta olmak üzere Genel Kurulun yerleşik içtihatları ve duraksamasız Özel Daire uygulamaları da dikkate alındığında, takdir hakkının kullanılması ve farklı seçenek yaptırımların uygulanması olasılığının bulunduğu durumlarda, kesin hükümde değişiklik yargılamasının mutlaka duruşmalı yapılması gerekir. Somut olayda ise; 765 ve 5237 sayılı Yasalara göre cezanın belirlenmesi, tedbire çevirme, erteleme ve pişmanlığın değerlendirilmesi hususları takdiri gerektirdiğinden, Yerel Mahkemece duruşma yapılmadan evrak üzerinde karar verilmesi hukuka aykırıdır.

İkinci olarak; hükümde, hükümlü M.... H.... yerine "M...... B......A....."ün cezalandırılmasına karar verilerek, karışıklığa neden olunmasına rağmen hükmün onanması üzerine, hüküm üzerinde tasarruf yetkisi kalmayan Yerel Mahkemece bu hususun Cumhuriyet savcısının istemi nedeniyle 03.04.2007 tarihinde düzeltilmiş ve söz konusu hatayı bertaraf edebilmenin sadece Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca "karar düzeltme" veya "itiraz" yasa yoluna başvurulması suretiyle mümkün olabileceğinin göz ardı edilmiş olması isabetli bulunmamıştır.

Üçüncü hukuka aykırı uygulama ise; tekerrür uygulaması ile ilgili olarak bir yandan gerekçe ile hüküm fıkraları arasında çelişki meydana getirilmesi, diğer yandan da karma uygulamaya yol açacak biçimde 765 sayılı Yasanın hükümlü lehine olacağı kabul edildikten sonra 5237 sayılı Yasanın 58. maddesinin uygulanmasına karar verilmesidir. 765 sayılı Yasanın lehe olduğunun tespiti halinde koşulları bulunduğu takdirde tekerrür nedeniyle 765 sayılı TCY.nın 81. maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiği Ceza Genel Kurulu başta olmak üzere tüm Özel Dairelerce kabul edilmiş olan bir husustur. Şu halde, konu olayda ayrıca 5237 sayılı Yasanın 58. maddesinin uygulanmasına olanak bulunmamaktadır. Bu nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazı yerindedir.

Belirtilen nedenlerle, itirazın genişletilmiş gerekçe ile kabulüne, Özel Daire onama kararının kaldırılmasına, Yerel Mahkeme kararının bozulmasına ve yeni bir karar verilmesi için dosyanın mahalline gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Belirtilen nedenlerle, itirazın genişletilmiş gerekçe ile kabulüne, Özel Daire onama kararının kaldırılmasına, Yerel Mahkeme kararının bozulmasına ve yeni bir karar verilmesi için dosyanın mahalline gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının genişletilmiş gerekçe ile KABULÜNE,

2-Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 05.02.2007 gün ve 12640-1027 sayılı onama kararının KALDIRILMASINA,

3-Foça Asliye Ceza Mahkemesi'nin 12.05.2004 gün ve 155-87 sayılı ek kararının BOZULMASINA,

4-Bozma kararı doğrultusunda duruşmalı yargılama yapılarak yeni bir karar verilmesi için dosyanın Foça Asliye Ceza Mahkemesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na tevdiine 06.11.2007 günü yapılan müzakerede oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8223, Karar No: 2015/9375, Tarih: 16.11.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/8223 E.  ,  2015/9375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk .... hakkında... Çocuk Mahkemesi'nin vermiş olduğu 2008/93 Esas ve 2008/701 Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararla ilgili ihbarda bulunulmasına karar verilmemesi mahallinde düzeltilebilir bir hata olarak görülmüştür.

Suça sürüklenen çocukların, adet gereği açıkta bırakılan ve sokakta park halinde bulunan müştekiye ait motosikleti çalmaları karşısında; suça sürüklenen çocukların eyleminin TCK’nın 142/1-e. maddesi kapsamında kalan suçu oluşturmasına karşın yazılı şekilde cezalandırılmaları karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre suça sürüklenen çocuklar .... ve ... müdafilerinin temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocukların, hırsızlık kastı ile hareket edip müştekiye ait motosikleti çalmak şeklindeki eyleminin bir bütün halinde hırsızlık suçunu oluşturduğu, müştekinin fiili kullanımından çıkan ve artık suça sürüklenen çocukların hakimiyetinde bulunan motosiklete zarar verme eyleminin mala zarar verme suçunun unsurları arasında bulunan ''başkasının taşınır malını tahrip eden…'' unsurunu içermediği ve bu eylemin müştekiye yönelik olarak gerçekleşmediği anlaşıldığından; unsurları itibariyle oluşmayan mala zarar verme suçundan suça sürüklenen çocukların beraatı yerine, yazılı biçimde mahkumiyetlerine hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar .... ve ... müdafiilerinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 16.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/615, Karar No: 2020/1269, Tarih: 04.06.2020

**15. Hukuk Dairesi         2020/615 E.  ,  2020/1269 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Tüketici Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, davalı yüklenicinin temlikine dayalı tapu iptali ve tescil, mümkün olmaması halinde bedel iadesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davalı ... hakkında açılan davanın davalının dava tarihinden önce ölmesi nedeni ile reddine, davalı ... hakkında açılan davanın ise esastan reddine dair verilen karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamındaki beyanlardan davalılar ile dava dışı arsa sahipleri arasında 07.01.2005 günlü arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi imzalandığı anlaşılmaktadır.

Arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinde arsa sahiplerinin temel borcu, üzerine bina yapılacak arsayı hukuki ayıptan ari olarak yükleniciye teslim etmek, yüklenicinin temel borcu ise, arsa sahiplerine ait arazi üzerinde amaca, sözleşmeye ve fen ve sanat kurallarına uygun bir yapı meydana getirerek arsa sahiplerine teslim etmektir. Kuşkusuz teslimden sonra yüklenicinin borcu ayıba karşı tekeffül borcu olarak devam eder. Diğer taraftan arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinde meydana getirilen esere karşılık yükleniciye eser bedeli yapının bağımsız bölümlerindeki devri kararlaştırılan arsa paylarının temliki suretiyle ödenir.

Yüklenici hak kazanacağı bağımsız bölümlerin tapusunu doğrudan arsa sahiplerinden talep edebileceği gibi şahsi hakkını üçüncü kişilere de devredebilir. Borçlar Kanunu'nun 162. maddesi hükmünce sözleşmede yasaklanmadığı veya işin mahiyetinden aksi anlaşılmadığı sürece yüklenici üçüncü kişilere yasanın 163. maddesi gereği yazılı olmak koşuluyla şahsi hakkı devredebilir. Somut olayda, davacının dayandığı 14.06.2007 günlü temlik sözleşmesi istemin ileri sürülmesi için yeterli ve geçerlidir.

Arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinden kaynaklanan bu tür uyuşmazlıklarda, yükleniciden şahsi hakkını temlik alan üçüncü kişinin satışa ilişkin iddiasını yükleniciye karşı, temellük edilen şahsi hakkın kazanıldığı iddiasını ise arsa sahiplerine karşı ispat etmelidir. Çünkü, tescile ancak yüklenicinin arsa sahiplerine karşı edimlerini bütünüyle yerine getirmesi halinde karar verilebilir. O yüzden davada 07.01.2005 günlü sözleşmenin arsa sahibi olan taraflarının da yer almaları, onların savunma ve delillerinin de toplanması zorunludur. Mahkemece, taraf teşkili tamamlanmadan çekişmenin esasının incelenmesi de doğru değildir.

Öte yandan davalı ...’in dava tarihinden önce ölmüş olması nedeni ile hakkında açılan davanın husumet nedeni ile reddine karar verilmesi doğru ise de 04.05.1978 tarih ve 1978/4 Esas, 1978/5 Karar sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararında; ölen bir kimse hakkında açılan davaya bakılmasına, davacı tarafın isteği üzerine mirasçılarının duruşmaya davalı olarak çağrılmalarına, yahut ıslah yolu ile kendilerinin davalı sayılmasına mevzuatımızın yer vermediği, bu nedenlerle mirasçılar hakkında ayrı bir dava açılmasının zorunlu olduğu, hak aramak durumunda bulunan davacının davasını açarken davalı olarak gösterdiği kimsenin hayatta olup olmadığını özenle araştırmasının ödevi olduğu belirtildiğinden mahkemece davacıya davalı ...’in mirasçılarına karşı dava açmak ve açılan davayı incelenen dosya ile birleştirmek için süre verilmeden karar verilmesi de hatalı olmuştur.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş; Beyoğlu 40. Noterliği’nin 5708 yevmiye nolu, 07.01.2005 tarihli satış vaadi ve arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi ibraz ettirilip arsa sahibi olan dava dışı kişilerin davaya katılmaları ve davacıya ölü Azem Çelik’in mirasçıları hakkında dava açmak ve bu dosya ile birleştirmek sureti ile taraf teşkilinin sağlanması ve taraf teşkili sağlandıktan sonra esas hakkında karar verilmesinden ibarettir.

Mahkemece eksik taraf teşkili ile karar verilmesi doğru olmamış, kararın davacının diğer temyiz itirazları incelenmeksizin bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma sebebine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 04.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2358, Karar No: 2016/14315, Tarih: 10.05.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/2358 E.  ,  2016/14315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret alacağı, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil, ikramiye, ilave tediye, sair sosyal yardım, ek tazminat, vardiya zammı ile yol ve yemek ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, iki tarafın yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden davacıya yükletilmesine, 10.05.2016 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Davacı vekili, davalı ... uhdesinde olan Eynez yer altı sahasında kömür üretim işinin 2006 yılında davalı kurum tarafından hizmet alım sözleşmesi ile ...... Enerji A.Ş.'ye ihale edildiğini, ancak 30.10.2009 tarihinde davalı kurumun onayı ile kömür üretim işinin ...... A.Ş.'ye devredildiğini, davalının asıl işi olan kömür üretim işini hizmet alım sözleşmesi ile kanuna aykırı olarak alt işverene yaptırdığını, ancak alt işverenlik ilişkisinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6. maddesi gereğince iş yerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde söz konusu olabileceğini, bu hususa Alt İşverenlik Yönetmeliğinin "Asıl İşveren-Alt İşveren İlişkisinin Kurulma Şartları" başlıklı 4. maddesinde de değinildiğini, aynı şekilde Sayıştay Başkanlığınca hazırlanan ....... Kurumu 2012 raporunda da söz konusu hususa dikkat çekildiğini, bu sebeplerle ....... ile ...... A.Ş. arasında hizmet alım sözleşmesinin muvazaalı olduğunu, 4857 sayılı Kanun'un 2/7. maddesi gereğince alt işveren işçilerinin başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılması gerektiğini, bu sebeple müvekkilinin gerçek işvereninin ....... Genel Müdürlüğü Ege Linyit İşletmesi Müessese Müdürlüğü olduğunu, ...... Genel Müdürlüğü ile ...... A.Ş. arasındaki muvazaalı hizmet alım sözleşmesi sebebiyle ve eşit işe eşit ücret ilkesi gereğince müvekkilinin işçilik ücret ve ekleri fark alacağı doğduğunu belirterek davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davalı ...... ile davacının çalıştığı müteahhit arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi mevcut olmadığını, bu sebeple dava konusunun 4857 sayılı Kanun'un 2/6. maddesi kapsamına girmediğini, zira asıl işveren-alt işveren ilişkisinin oluşması için öncelikle bir taahhüt kapsamında iş almış bir işverenin varlığı gerektiğini, ihale ile yaptırılan iş nazara alındığında müvekkil kurumun iş sahibi konumunda olup, ihale konusu işi alan müteahhitin ise bu yükümü yerine getirirken iş yeri açıp, işçi çalıştırmak durumunda olduğundan işveren konumunda olduğunu, yani işverenlik sıfatının ilk defa müteahhidin şahsında doğduğunu, daha önce mevcut olmadığını, müvekkili kurumun ihale makamı olarak ihale konusu işi bir bütün olarak ihale ettiğini, ihale ile vermiş olduğu işin yürütümünün sözleşmeye uygun olarak yapılıp yapılmaıdğını kontrol etme yetkisinin ise, projenin uygulanmasına yönelik olup doğrudan işe ve işçilere müdahale anlamına gelmediğini, dava konusu işin bağımsız bir işi ifade ettiğini, ihale konusu bu işin müvekkil kurumun yürüttüğü kamu hizmeti dikkate alındığında işin tamamının müteahhide bir bütün olarak verildiğinin görüleceğini, ikinci olarak işi alan müteahhidin bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu iş yerinde aldığı işte çalıştırması gerektiğini, oysa dava konu olayda böyle bir durumun mevcut olmadığını, müteahhit ile yapılan sözleşmede böyle bir zorunluluk öngörülmediğini, kimlerin işçi olarak işe alınacağı hususunun müvekkili kurum için önemli olmadığını, müteahhidin dilediği işçiyi dilediği herhangi bir iş yerinde çalıştırabildiğini, Alt İşverenlik Yönetmeliğindeki ve 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesindeki asıl ve alt işverenlik şartlarının olayda gerçekleşmediğini, bu sebeple davanın husumet sebebiyle reddine karar verilmesi gerektiğini, kurumları ana statüsünün 4. maddesinde her türlü madeni işletmek ve işlettirmenin faaliyet konuları arasında yer aldığını, bu sebeple 2840 sayılı Kanun ile kurumları uhdesinde kalan ve ruhsatlarının devrinin kanuni olarak mümkün olmadığı, maden sahalarında koordinatları belirli alanlarda üçüncü kişilere, rödovans ve hizmet alımı yöntemlerini uygulanarak işlettirme yaptırabileceğini, bu uygulamalarda kurum yetkililerinin sözleşme konusu işin yürütümü ile ilgili olarak, firma çalışanlarını sevk ve idare etmesi, onlara emir ve talimat vermesi, kurum işçilerinin yüklenici işçileri ile birlikte çalışması gibi durumların söz konusu olmadığını, kurum kontrol teşkilatının tespitlerinin ödenecek hakedişe esas olmak üzere kömürün kalitesi ve miktarının belirlenmesi ile sınırlı olduğunu, müvekkili kurum tarafından yapılan hizmet alımlarının Kamu İhale Kanunu kapsamında kaldığını, müvekkilinin kamu kuruluşu olduğunu, bu sebeple muvazzaya başvurduğunun düşünülemeyeceğini, muvazaanın şartlarının oluşmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, dava dışı ...... A.Ş.'nin davalı ... Müdürlüğünden ayrı bir tüzel kişiliği bulunduğu, davalı ... Müdürlüğünün dava dışı ...... A.Ş.'nin ortağı olmadığı gibi yönetiminde de herhangi bir söz hakkı bulunmadığı, kömür üretiminin yer altı ve yer üstü olmak iki türlü yapıldığı, davalı ......'nin de Eynez yer altı maden ocağını hizmet alım yolu ile ...... A.Ş.'ye devrettiği, yer üstü üretime ise kendi bünyesinde devam ettiği, bu sebeple asıl işi olan kömür üretim işinin tamamını değil bir kısmı olan yer altı kömür üretiminin ...ye devrettiği, davalı ... Müdürlüğünün gerek ekipman ve personel, gerekse tecrübe olarak açık ocak kömür üretiminde uzmanlaştığı, yer altı kömür üretiminde gerekli ekipman, personel ve tecrübeden yoksun olduğu, söz konusu sahanın tektonik yapısının yer altı kömür üretimi yapılmasını zorlaştırdığı, her ne kadar Ömerli sahasında davalı ... yer altı kömür üretimi yapsa da bunun sembolik miktarda olduğu ve ayrıca Eynez sahasının Ömerli'ye nazaran daha zor bir saha olduğu, bu sebeplerle ....... Genel Müdürlüğünün Eynez sahasındaki yer altı kömür üretim işini teknolojik imkansızlıklar ve iş gücü yetersizliği sebebiyle özel söktere bırakmak zorunda kaldığının belirtildiği, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren asıl işlerin bölünerek alt iş verene verilmesine 4857 sayılı Kanun'un 2/6. maddesinde cevaz verildiği, bu sebeple ...... ile ...... A.Ş. arasındaki asıl iş veren-alt iş veren ilişkisinin muvazaalı bir işleme dayanmadığı, ...... ve ...... arasında geçerli bir asıl iş veren alt iş verenlik ilişkisinin kurulduğu anlaşıldığından davanın reddine karar verilmiştir.

Anayasanın 168. maddesinde, “Tabii servetler ve kaynaklar Devletin hüküm ve tasarrufu altındadır. Bunların aranması ve işletilmesi hakkı Devlete aittir. Devlet bu hakkını belli bir süre için, gerçek ve tüzel kişilere devredebilir.”; 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 4. maddesinde de, “Madenler Devletin hüküm ve tasarrufu altında olup, içinde bulundukları arzın mülkiyetine tabi değildir.” denilmektedir. Bu hükümler gereğince, madenlerin işletilme hakkı tamamen Devletin hüküm ve tasarrufundadır. Ancak, özel şahıslar da madenleri işletebilirler.

3213 sayılı Kanun'un 5. maddesine göre, madenler üzerinde tesis olunan ilk müracaat, arama ruhsatnamesi, buluculuk ve işletme ruhsatı haklarının hiçbirisi hisselere bölünemez ve bunların her biri bir bütün halinde muameleye tabi tutulur. Maden ruhsatları ve buluculuk hakkı, devredilebilir. Aynı Kanun'un 6. maddesi uyarınca, maden hakları, medeni hakları kullanmaya ehil Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlarına, madencilik yapabileceği statüsünde yazılı Türkiye Cumhuriyeti Kanunlarına göre kurulmuş tüzel kişiliği haiz şirketlere, bu hususta yetkisi bulunan kamu iktisadi teşebbüsleri ile müesseseleri, bağlı ortaklıkları ve iştirakleri ile diğer kamu kurum, kuruluş ve idareleri olmak üzere gerçek veya tüzel tek kişi adına verilir.