muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/274, Karar No: 2010/10525, Tarih: 19.10.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/274 E.  ,  2010/10525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara Asliye 2.Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22.10.2008 tarih ve 2008/308-2008/522 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 19.10.2010 gününde davacı avukatı ...ile davalı avukatı ... gelip, duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Mahkeme ilamı,davacı vekiline 26.11.2008 günü bizzat kalemde tebliğ edilmiş ve hüküm aynı vekil tarafından HUMK.nun 432 nci maddesinde öngörülen 15 günlük yasal temyiz süresi geçirildikten sonra,12.12.2008 Cuma günü (hakime havale ettirilip,temyiz harcı yatırılarak)temyiz edilmiş olup,dosya gönderme formu da bu şekilde düzenlenmiştir. 01.06.1990 gün ve 1989/3 esas,1990/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararında, süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında Yargıtay tarafından da bir karar verilebileceği öngörüldüğünden, HUMK.nun 432/4 ncü maddesi uyarınca davacı vekilinin,temyiz isteminin süre yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarda açıklanan nedenle, davacı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 19.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8770, Karar No: 2015/16570, Tarih: 26.10.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/8770 E.  ,  2015/16570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KULU ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/12/2014

NUMARASI : 2012/561-2014/852

Taraflar arasındaki tedbir nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dava dilekçesi ile; davalının açtığı boşanma davasının reddedildiğini, davalının davacıyı evden kovduğunu, davacının babasının evinde kaldığını, davalının katkıda bulunmadığını belirterek, aylık 500.00 TL tedbir nafakasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının evi terk ettiğini, eve dön çağrısına rağmen eve dönmediğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacının ayrı yaşamada haklı olduğunu kanıtlayamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir

Dava, ayrı yaşamda haklılık olgusuna dayalı olarak açılmış tedbir nafakası istemine ilişkindir.

TMK'nun 195.maddesi gereğince; evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerin yerine getirilmesi veya evlilik birliğine ilişkin önemli bir konuda uyuşmazlığa düşülmesi halinde eşler ayrı ayrı veya birlikte hakimin müdahalesini isteyebilirler. Hakim, gerektiği takdirde eşlerden birinin istemi üzerine kanunda öngörülen önlemleri alır.

TMK’nun 197.maddesine göre; eşlerden biri, ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir.

Birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hakim, eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıya, konut ve ev eşyasından yararlanmaya ve eşlerin mallarının yönetimine ilişkin önlemleri alır. Tedbir nafakasında eşlerin, birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katkıda bulunmaları gerekir (TMK. md. 186/son).

Somut olayda; evlilik birliğini kurma görevi, reddedilen boşanma davasıyla kusurlu durumda bulunan davalı kocaya düşer. Reddedilen boşanma davasından sonra davalı koca tarafından evlilik birliğinin kurulması konusunda herhangi bir çaba sarfedilmemiş, müşterek konut kurulmamış, usulüne uygun eve dön ihtarı yapılmamış ve davalı yurtdışında yaşamaya devam etmiştir. Taraflar arasında evlilik birliğinin tekrar kurulamadığı, tarafların halen ayrı yaşadıkları sabittir. Davacı kadın ayrı yaşamakta haklıdır.

Ayrı yaşamakta haklı olan davacı kadın için TMK.nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak uygun bir miktar tedbir nafakasına hükmolunması gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde davanın reddedilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Ayrı yaşamakta haklı olan davacı kadın için TMK.nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak uygun bir miktar tedbir nafakasına hükmolunması gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde davanın reddedilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11703, Karar No: 2017/1955, Tarih: 09.03.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/11703 E.  ,  2017/1955 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, iptal edilen hizmet bildirimleri uyarıca davalıya yersiz olarak ödenen sağlık giderlerinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalının, davacı Kurumda 01.08.2005-30.09.2010 tarihleri arasındaki sigortalılık bildirimlerinin sahte olduğunun tespit edilmesi üzerine kendisine yapılan yersiz sağlık giderlerinin tahsili talep edilmiş; mahkemece, davalının sahte sigortalı olarak gösterildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı, 506 sayılı Yasa'nın 79/10 ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 86/9. maddeleri olup, bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde, re'sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Yukarıdaki yasal düzenlemeler ve açıklamalar ışığı altında; davalının çalıştığını iddia ettiği işyerinden işyeri dosyası ile dönem bordroları ve davalının çalışmaları ile ilgili tüm bilgi, belge ve kayıtlar davacı kurumdan ve işverenden istenilmeli, dönem bordrolarında ismi bulunan re'sen seçilecek bordro tanıklarının bilgi ve görgülerine başvurulmalı, komşu işyerlerinin işverenleri ile hizmetleri

bildirilen çalışanları tespit edilerek dinlenilmeli, tanık beyanları arasında çelişki oluşursa giderilmeli, davacının ilgili dönemler itibariyle işyerindeki çalışmasının gerçek/fiili olup olmadığı ve niteliği yöntemince araştırılmalı ve uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek, varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 09/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6410, Karar No: 2024/864, Tarih: 08.02.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/6410 E.  ,  2024/864 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/101 Esas, 2023/302 Karar

DAVA TARİHİ :

HÜKÜM : Kısmen kabul

Taraflar arasında, İlk Derece Mahkemesinde görülen itirazın iptali davasında davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kesin olarak verilen kararın kanun yararına temyizen incelenmesi Adalet Bakanlığı tarafından istenilmiş olmakla; Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili banka ile dava dışı Branda Grup Reklam ve İletişim Hizmetleri Dış Tic. Ltd. Şti. arasında imzalanan genel kredi sözleşmesi kapsamında dava dışı borçluya kredi kullandırıldığını, davalı şirketin genel kredi sözleşmesini kefil sıfatı ile imzaladığını, borçlu şirketin kullandırılan kredi borçlarını ödemediğini, borcun ödenmesi için ihtarname keşide edildiğini, verilen süreye rağmen borcun ödenmemesi üzerine Ankara 4. İcra Müdürlüğünün 2019/15051 E. sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığını, davalının itirazı üzerine takibin durduğunu iddia ederek itirazın iptaline, takibin devamına ve icra inkâr tazminatın karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; icra takibinde dayanak belge sunulmadığını, kefalet şartlarının oluşmadığını, davacı banka ile dava dışı borçlu arasında muhtelif tarihlerde, farklı kefiller ile farklı limitlerde genel kredi sözleşmeleri imzalandığını, söz konusu borçların yapılandırıldığını ve yenilendiğini, sözleşmenin geçerliğini kabul anlamına gelmemek üzere müvekkilinin sorumluğunun sona erdiğini savunarak davanın reddi ile kötü niyet tazminatı istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı tarafından davalıya gönderilen 22.10.2019 tarihli noter ihtarnamesinde 16.729,18 TL kredi borcunun ihtarın tebliğinden itibaren 24 saat içinde ödenmesinin istendiği, anılan noter ihtarnamesinin davalı şirketin sözleşmedeki adresine 23.10.2019 tarihinde bila tebliğ edildiği, 18.11.2019 tarihinde de dava konusu Ankara 4. İcra Müdürlüğünün 2019/15051 E. sayılı ilamsız icra takibi başlatıldığı, davacı tarafından dava dışı borçlu Branda Grup Reklam ve İletişim Hizmetleri Dış Ticaret Ltd. Şti.'ye gönderilen 09.10.2019 tarihli noter ihtarnamesinin borçlu şirkete tebliğ edilip edilmediğinin, tebliğ edilmiş ise ne zaman tebliğ edildiğinin dosya kapsamından tespit edilemediği, öte yandan kat ihtarının dava dışı borçlu şirketin sözleşmede yazılı adresinden başka bir adrese tebliğe çıkarıldığının görüldüğü, davacı bankanın kat ihtarının dava dışı borçluya tebliğ edildiğine dair hiçbir belge ibraz edemediği gibi dava ve takip dosyasında yapılan incelemede de tebliğ evrakına ulaşılamadığı, davacı banka tarafından kredi hesabının kat edilmesiyle birlikte borçlulara bir ihtar yapılmasa bile borcun muaccel hâle geleceği, ancak davacı bankanın gönderdiği ihtarnameyle borçluya ihtarnamenin tebliğine kadar ve tebliğinden sonraki 24 saat için atıfet tanıyarak alacağını imhal ettiği, bir başka anlatımla davacı banka tarafından muacceliyetin atıfet süresinin sonuna kadar ertelendiği, bu durumda verilen atıfet süresi sona ermeden ve ertelenen muacceliyet süresi bitmeden icra takibine geçilmesinin, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 2 nci maddesine aykırı olduğu, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 586 ncı maddesinin birinci fıkrasının, "Kefil, müteselsil kefil sıfatıyla veya bu anlama gelen herhangi bir ifadeyle yükümlülük altına girmeyi kabul etmişse alacaklı, borçluyu takip etmeden veya taşınmaz rehnini paraya çevirmeden kefili takip edebilir. Ancak, bunun için borçlunun, ifada gecikmesi ve ihtarın sonuçsuz kalması veya açıkça ödeme güçsüzlüğü içinde olması gerekir." hükmünü içerdiği, davacı banka tarafından, kredi hesaplarının kat'ına ilişkin hesap kat ihtarnamesinin asıl borçlu şirkete tebliğ edildiği ispatlanamadığı gibi davalı kefile gönderilen kat ihtarnamesinin bila tebliğ döndüğünün görüldüğü, 6098 sayılı Kanun'un 586 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca davacı alacaklının asıl borçluyu takip etmeden müteselsil kefil olan davalı şirket hakkında takip yapabilmesine ilişkin asıl borçlunun ifada gecikmesi ve ihtarın sonuçsuz kalması yasal koşullarının somut olayda oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. KANUN YARARINA TEMYİZ

A. Kanun Yararına Temyiz Yoluna Başvuran

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararının kanun yararına temyizen incelenmesi Adalet Bakanlığı tarafından istenilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

IV. KANUN YARARINA TEMYİZ

A. Kanun Yararına Temyiz Yoluna Başvuran

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararının kanun yararına temyizen incelenmesi Adalet Bakanlığı tarafından istenilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

Adalet Bakanlığı Hukuk İşleri Genel Müdürlüğünün 28.11.2023 tarihli, 39152028-153.01-1591-2023-E. 2100/32862 sayılı, kanun yararına temyiz konulu yazısında; Mahkemece, davalının 6098 sayılı Kanun'un 586 ncı maddesinden kaynaklanan def'i niteliğinde herhangi bir savunmada bulunmamasına rağmen "TBK'nun 586/1 maddesi uyarınca; davacı alacaklının asıl borçluyu takip etmeden müteselsil kefil olan davalı şirket hakkında takip yapabilmesine ilişkin, asıl borçlunun ifada gecikmesi ve ihtarın sonuçsuz kalması yasal koşullarının somut olayda oluşmadığı'' gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olmasının usul ve yasaya aykırı bulunduğu belirtilerek yukarıda tarih ve sayısı gösterilen kararın kanun yararına temyizen incelenmesi istenilmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, genel kredi sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili için başlatılan ilamsız icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 363 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ilk derece mahkemelerinin kesin olarak verdikleri kararlar ile istinaf incelemesinden geçmeden kesinleşmiş bulunan kararlarına karşı, yürürlükteki hukuka aykırı bulunduğu ileri sürülerek Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına temyiz yoluna başvurulur.

2.Temyiz talebi Yargıtayca yerinde görüldüğü takdirde, 6100 sayılı Kanun’un 363 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca karar kanun yararına bozulur ve bu bozma, kararın hukuki sonuçlarını ortadan kaldırmaz.

3.6098 sayılı Kanun'un 586 ncı maddesinin birinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1.6098 sayılı Kanun'un 586 ncı maddesinin birinci fıkrası, "Kefil, müteselsil kefil sıfatıyla veya bu anlama gelen herhangi bir ifadeyle yükümlülük altına girmeyi kabul etmişse alacaklı, borçluyu takip etmeden veya taşınmaz rehnini paraya çevirmeden kefili takip edebilir. Ancak, bunun için borçlunun, ifada gecikmesi ve ihtarın sonuçsuz kalması veya açıkça ödeme güçsüzlüğü içinde olması gerekir." düzenlemesini içermektedir. Bu hükme göre alacaklının doğrudan müteselsil kefile başvurabilmesi için borçlunun, ifada gecikmesi ve ihtarın sonuçsuz kalması veya açıkça ödeme güçsüzlüğü içinde olması gerekmektedir. Mahkemece 6098 sayılı Kanun'un 586 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca davacı alacaklının asıl borçluyu takip etmeden müteselsil kefil olan davalı şirket hakkında takip yapabilmesine ilişkin asıl borçlunun ifada gecikmesi ve ihtarın sonuçsuz kalması yasal koşullarının somut olayda oluşmadığı, aynı zamanda alacak muaccel olmadan takibe girişildiği gerekçeleriyle davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

2.Müteselsil kefilin 6098 sayılı Kanun'un 586 ncı maddesinden kaynaklanan savunmaları, def’i niteliğinde olup kefilin ödemede geciken esas borçlu ihtar edilmeden kendisine başvurulamayacağını ileri sürmesi gerekmektedir. Bu hususu hakim re’sen dikkate alamayacağından kefile def’i hakkı tanıyan anılan hükmün kamu düzeni ile ilişkili olduğunun kabulü mümkün değildir. Davalı vekili tarafından dava dosyasına sunulan dilekçelerin incelenmesinden, 6098 sayılı Kanun'un 586 ncı maddesinin birinci fıkrasından kaynaklanan def'i niteliğinde herhangi bir savunmada bulunmadığı anlaşıldığından İlk Derece Mahkemesinin bu sebebe münhasır olarak verdiği red kararının kanun yararına bozulması gerekmiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Adalet Bakanlığının 6100 sayılı Kanun’un 363 üncü maddesinin birinci fıkrasına dayalı kanun yararına temyiz isteminin kabulü ile kararın sonuca etkili olmamak üzere KANUN YARARINA BOZULMASINA,

Dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Adalet Bakanlığına gönderilmesine,

08.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1667, Karar No: 2016/1545, Tarih: 11.02.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/1667 E.  ,  2016/1545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat .... tarafından, davalı ... aleyhine 25/11/2004 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14/11/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının ve davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Tarafların diğer temyiz itirazlarına gelince;

a) Dava, haksız fiil nedeni ile uğranılan maddi ve manevi zararların ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı tarafından sopa ile vurulmak suretiyle elmacık kemiğinde kırık oluşacak şekilde yaralandığını belirtilerek uğramış olduğu maddi ve manevi zararların tazminini talep etmiştir.

Davalı, davacının haksız yere kendisini suçladığını, yaralanmasının ağır olmadığını, ceza dosyasında bulunan Adli Tıp Raporuna göre hayati tehlikeye maruz kalmadığını, çıkar elde etmek için tazminat istediğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının maddi tazminat isteminin kısmen kabulü ile; alınan bilirkişi raporu doğrultusunda 16.069,04 TL tedavi gideri ve 159,10 TL geçici işgöremezlik tazminatına hükmedilmiştir.

Mahkemece maddi tazminat yönünden hükme esas alınan bilirkişi raporunda; davacının aylık net gelirinin tam olarak belirlenemediği gerekçesiyle asgari ücret üzerinden 15 günlük geçici işgöremezlik tazminatının hesaplandığı, davacının olay nedeniyle yaptığı tedavi giderleri toplamının 16.069,04 TL olduğu belirtilmiş ise de; söz konusu bilirkişi raporunun tek sayfadan ibaret olup, içeriğinde davacının öğrenci servis taşımacılığı işi dışında başka herhangi bir iş ile iştigal edip etmediği hususunun dikkate alınmadığı ve hesaplanan tedavi gideri toplamına hangi belgeler esas alınarak, ne şekilde ulaşıldığının denetime elverişli olacak şekilde gösterilmediği anlaşılmaktadır. Bu itibarla mahkemece alınan bilirkişi raporu yetersiz olup, hükme esas alınmaya elverişli değildir.

Bu nedenlerle; mahkemece, davacı tarafından dosyaya sunulan tedavi giderlerine ilişkin fatura ve belgelerin hangilerinin olayla ilgili olup olmadığına ilişkin bir değerlendirme yapılmalı, gerekirse bu konuda doktor bilirkişiden bir rapor alınmalı, davacının iş ve gücünden kaldığı süre bakımından talep ettiği maddi tazminat yönünden, yaralandığı dönem itibariyle öğrenci servis taşımacılığı dışında başka bir iş ile iştigal edip etmediği araştırılmalı, oluşacak sonuca göre tazminat miktarı hesaplanmalıdır. Mahkemece, eksik inceleme ile yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak karar verilmesi doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

b) Yerel mahkemece; yaralama olayı nedeniyle davacının derin bir üzüntü ve manevi acı yaşadığı, davalının eyleminin kasıtlı olduğu, tarafların sosyal ekonomik durumları ve hakkaniyet ilkeleri gerekçesiyle davacının 20.000,00 TL manevi tazminat isteminin tamamının kabulüne karar verilmiştir.

Borçlar Kanunu'nun 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi mal varlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu edilen olayda; olay tarihi, olayın meydana geliş şekli, davacının yaralanmasının niteliği ve derecesi ile yukarıda belirtilen ilkeler dikkate alındığında davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olduğundan kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2/a) sayılı bentte gösterilen nedenlerle taraflar, (2/b) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA; tarafların diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte gösterilen nedenle reddine ve taraflardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 11/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.