muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/16180, Karar No: 2012/1370, Tarih: 03.02.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/16180 E.  ,  2012/1370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 12.07.2011 gününde verilen dilekçe ile tapu kaydındaki kimlik bilgilerinin düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 01.11.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı 267 parsel sayılı taşınmazda paydaş "... kızı ..." nin isminin nüfus kayıtlarına uygun olarak "... kızı ..." olarak düzeltilmesi talep etmiştir.

Davalı davanın reddini savunmuş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı temyiz etmiştir.

Dava, tapu kaydına yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkindir.

Taşınmazların, kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet hakkı sahibinin isim, soyisim, baba adı gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme davalarının kaynağını oluşturur. Bu tür davalarda kimlik bilgileri düzeltilirken, taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla mülkiyet aktarımına neden olunmaması gerekir.

Kayıt düzeltme davalarında, mahkemece sağlıklı bir inceleme yapılmalı, kayıt maliki ile ismi düzeltilecek kişinin aynı kişi olduğu kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanmalıdır. Bu saptama yapılırken de aşağıda açıklanan yöntem izlenmelidir.

1-Kimlik bilgilerinde düzeltme yapılması istenen dava konusu taşınmazların tapu kayıtları (ilk tesis ve tedavülleriyle) ve kadastro tutanakları

(tespit ve tescile esas alınan tüm dayanak belgeleriyle) ayrıca taşınmazlar kadastrodan sonra edinilmişse buna ilişkin tüm belgeler ile birlikte getirtilmelidir.

2-Nüfus Müdürlüğünden, dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarında malik olarak görünen kişi ile aynı kimlik bilgilerine sahip bir başka kişi veya kişilerin nüfus kayıtlarının bulunup bulunmadığı araştırılmalı, mevcut ise bu kişi veya kişiler duruşmaya çağrılarak dava konusu taşınmazlarda mülkiyet hakkı iddiaları bulunup bulunmadığı kendilerinden sorulmalı,kaydı düzeltilecek kişilerin nüfus kayıtları, tapu kayıtları ve dayanakları ile bağlantı kurulacak şekilde incelenmelidir.

3-Taşınmazın bulunduğu yerleşim yerinde zabıta aracılığı ile kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan başka kişi veya kişilerin bulunup bulunmadığı da araştırılmalıdır.

4-İstem konusunda tanıklar dinlenmelidir.

5-Tüm bu araştırmalar sonucu hala kesin bir kanaat oluşmamış ise mahallinde keşif yapılarak; tanıklar ve varsa tespit bilirkişileri taşınmaz başında dinlenmelidir.

Açıklanan bu hususlar çerçevesinde yapılacak inceleme ve araştırma sonucu, tapu ve nüfus bilgileri arasında bağlantı ve tutarlılık sağlandığında davanın kabulü yoluna gidilmelidir.

4-İstem konusunda tanıklar dinlenmelidir.

5-Tüm bu araştırmalar sonucu hala kesin bir kanaat oluşmamış ise mahallinde keşif yapılarak; tanıklar ve varsa tespit bilirkişileri taşınmaz başında dinlenmelidir.

Açıklanan bu hususlar çerçevesinde yapılacak inceleme ve araştırma sonucu, tapu ve nüfus bilgileri arasında bağlantı ve tutarlılık sağlandığında davanın kabulü yoluna gidilmelidir.

Somut olayda; dava konusu taşınmaz tapuda ... kızı ... adına kayıtlıdır. Mahkemece tapu kaydı ve ... kızı ...'nın nüfus kaydı incelenerek dava kabul edilmiştir. Taşınmazın tapulama tutanağında eveliyatında ... adına kayıtlı iken 60 sene önce ölümü üzerine evlatları Ayşe ve Hediye ve ...'ye terk ettiği yazılıdır. Mahkeme kayıt malikinin tutanakta belirtilen kardeşlerinin bulunup bulunmadığı yönünden anne-baba ve kardeşlerini gösterir nüfus aile kayıt tablosunu incelemediği gibi tanık dinlememiş nüfus müdürlüğü ve Cumhuriyet Savcılığı aracılığı ile yukarıda belirtilen şekilde araştırma yapılmamıştır. Mülkiyet nakline sebebiyet vermemek için eksik araştırma ve incelemeye dayalı hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA 03.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6035, Karar No: 2021/8883, Tarih: 26.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/6035 E.  ,  2021/8883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Sanık müdafii, sanık hakkında kurulan hükümleri 07.01.2021 tarihli dilekçe ile temyiz etmiş ise de, sanığın bulunduğu cezaevinden gönderdiği 18.01.2021 ve 19.01.2021 tarihli dilekçeleri ile temyizden feragat ettiğini bildirmesi karşısında; dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE,

2- Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK’nın 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin, katılanların evine haftada bir ya da iki kez temizliğe gittiğine, bu evde yatak odasını temizlemediğine, bu sebeple evde bir kasa olduğunu dahi bilmediğine, zaten temizlik yaparken de katılan ...’in hep evde yanında bulunduğuna, katılanların evi ile aynı sitede başka evlere de temizliğe gittiğine, hiç bir yerde sorun yaşamadığına, sabıkasız olduğuna, katılanların evinde bulunan kasa içindeki para ve ziynet eşyasının çalınmasıyla kendisinin de eşinin de bir ilgisi olmadığına, aleyhine hiç bir delil olmamasına karşın katılanların beyan ve iddialarına üstünlük tanınarak haksız şekilde ceza aldığına, sırf katılanlardan fakir olduğu için bu suçun sanığı haline geldiğine yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla istinaf isteminin esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle, 5271 sayılı CMK’nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, 26/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11405, Karar No: 2014/586, Tarih: 16.01.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/11405 E.  ,  2014/586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 14/03/2013

NUMARASI : 2011/361-2013/180

Davacı, yetim aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptali ile kesilen aylıkların tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava; davacının ölüm aylığını kesen Kurum işleminin iptali, aylığın tekrar bağlanması ve kesilen aylıkların faizi ile tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının eski eşinin felç geçirmesi ve çocuklarının da babalarının bakımı ile ilgilenmemesi nedeniyle eski eşinin davacının evine getirildiği, Mernis kayıtlarına göre 15.12.2008 tarihinden itibaren davacı ile eski eşinin aynı yerde ikamet ettikleri, bu durumun davacı ile eski eşinin fiilen birlikte yaşamak amacıyla bir araya gelmiş oldukları şeklinde kabul edilemeyeceği, zira davacının eski eşinin bakıma muhtaç olması nedeniyle davacının evine getirildiği, dolayısıyla davacı ile eski eşinin boşandıktan sonra 5510 sayılı yasanın 56. maddesinin son fıkrasında belirtilen anlamda fiilen birlikte yaşamalarının söz konusu olmadığı” gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 25.04.1996 tarihinde anlaşmalı olarak boşandığı, boşanma kararının temyiz edilmeksizin kesinleştiği, 14.11.1997 tarihinde tahsis talebinde bulunan davacıya ölüm aylığı bağlandığı, ancak kontrol memuru tarafından tutulan raporda; "davacının boşanmış olduğu eşi ile aynı adreste birlikte yaşadığı, 5510 sayılı Kanunun 56. maddesi uyarınca işlem yapılması gerektiği kanaatine varıldığının" belirtildiği görülmüştür.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Somut olayda, davacı ile eski eşinin birlikte yaşadığı sabittir. Mahkemece de bu husus kabul edilmiştir.Kanun koyucu davacı ile eski eşinin birlikte yaşamasını, aylığın kesilmesi için yeterli saymıştır. Birlikte yaşama gerekçesi ve saikine önem vermemiştir. Davacının boşanmış olduğu eşinin hasta olması, bakıma muhtaç olması, bakacak kimsesinin olmaması, bu nedenle davacının onun bakımını üstlenmiş olması halinde dahi birlikte yaşama gerçekleşmiş kabul edilmelidir. Bu nedenle davacının ölüm aylığını kesen ve yersiz ödenen aylıkları borç çıkaran Kurum işlemi yerindedir.

Mahkemece yapılacak iş; davacı ile boşandığı eşinin birlikte yaşadığını kabul edip davanın reddine karar vermekten ibarettir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8601, Karar No: 2014/14554, Tarih: 18.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/8601 E.  ,  2014/14554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet (2 kez)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek dosya incelenip gereği düşünüldü:

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna ilişkin hüküm kurulurken TCK.nın 61. maddesinde öngörülen sıralamaya aykırı olarak aynı Kanunun 103/4. maddesinin 35/2. maddesinden sonra uygulanması sonuç cezada farklılık oluşturmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 18.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29647, Karar No: 2014/18859, Tarih: 02.07.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/29647 E.  ,  2014/18859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hırsızlık eylemi gece sayılan zaman dilimi içinde işlenmesine rağmen 5237 sayılı TCK'nun 143. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delilere, gerekçeye hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 02.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11468, Karar No: 2011/13076, Tarih: 22.12.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/11468 E.  ,  2011/13076 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı DHMİ Genel Müdürlüğü ile davalı ... aralarındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili davasına dair ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 29.09.2010 günlü ve 2009/517-2010/453 sayılı hükmün bozulması hakkında Dairece verilen 30.06.2011 günlü ve 2011/6680-8013 sayılı ilama karşı davalı vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Bu isteğin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairenin bozma kararından önce dosyaya getirtilen ... Belediye Başkanlığı yazılarında, dava konusu taşınmazların dava tarihinde 1/1000 ölçekli uygulama imar planında bulunmadığı, etrafında meskûn alan olmadığı, 1/5000 ölçekli nazım imar planında olup kullanma biçimi itibariyle askeri güvenlik bölgesi içinde kaldığından iskâna yönelik yapı yapılamayacağı, yerleşim merkezine 2500 metre mesafede bulunduğu ve tüm belediye hizmetlerinden yararlanmadığı belirtildiği halde, onama kararının düzeltilmesini isteyen davalılar vekilinin dilekçesine ekli 06.09.2011 günlü yine aynı belediyenin imar ve şehircilik müdürlüğünün yazısında dava konusu taşınmazın 1/1000'lik imar planı içinde olduğu, havaalanı sınırlarının hemen bitişiğinde meskûn alanlar bulunduğu, dava konusu taşınmazın merkez ilçenin yerleşim yeri ortasında olup, her türlü yol ve ulaşım hizmetinin olduğu, taşınmazın en yakın yerleşim yerine uzaklığının yaklaşık 200 metre olduğu belirtilmiştir.

Bu durumda mahkemece dava konusu taşınmazların niteliği ile ilgili olarak ... Belediye Başkanlığınca verilmiş birbirine çelişik yazı cevaplarının birer örneği de eklenerek yeniden belediye başkanlığına yazı yazılarak dava konusu taşınmazın dava tarihi olan 05.10.2009 gününden önce imar planı içerisinde olup olmadığı, imar planı içinde ise içinde bulunduğu imar planının tarihi, ölçeği, türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer alt yapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskûn olup olmadığı, nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskân amacına yönelik yapılaşma olasılıkları, beldenin gelişme yönünde bulunup bulunmadığı vd. hususlarının belediye başkanlığından sorularak alınacak cevap yazılarının dosya içerisine konulmasından ve istenilen hususların yerine getirildiğinin mahkeme hakimince bizzat denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2694, Karar No: 2019/9955, Tarih: 07.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/2694 E.  ,  2019/9955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti :

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin iş akdine haksız olarak son verildiğini, bu nedenle açtığı işe iade davasının kabul edildiğini, başvurusuna rağmen davalının kendisini işe başlatmadığını ve işe başlatmama tazminatı ödediğini, ancak fazla mesai ücreti hesaplanırken işe iade edilmeme tarihi itibarıyla aynı konumda çalışan bir başka işçinin zamlı maaşının esas alınması gerektiğini, muhasebe müdürü olması sebebi ile her ayın 1’i ve 5'i arası haftasonuna veya tatil gününe den geldiğinde de çalıştığını, işyerinde bayramların iki gününde çalışma yapıldığını ileri sürerek, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti :

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının kıdem ve ihbar tazminatı ödenerek iş akdine son verildiğini, davacının muhasebe müdürü olarak idari personel kadrosunda çalıştığını işyerinde idari personelin haftanın beş günü 08.00-17.00 saatleri arasında çalıştığını, günde 1 saat yemek arası olduğunu, ayrıca davacının işveren vekili konumunda olması nedeni ile şirketi temsil yetkisi olduğunu ve üst düzey yönetici olarak çalıştığını bu nedenle fazla mesai ücreti talep edemeyeceğini, haftasonu çalışmadığını beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti :

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 12.03.2015 tarihli karar, Dairemizce 2015/14005 esas 2016/26540 karar sayılı 06.12.2016 tarihli karar ile bozulmuş, Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Karar davalı vekili tarafından yasal süresi içesinde temyiz edilmiştir

Gerekçe :

Mahkeme Kararının Özeti :

Mahkemece davanın kabulüne dair verilen 12.03.2015 tarihli karar, Dairemizce 2015/14005 esas 2016/26540 karar sayılı 06.12.2016 tarihli karar ile bozulmuş, Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Karar davalı vekili tarafından yasal süresi içesinde temyiz edilmiştir

Gerekçe :

Öncelikle belirtmek gerekir ki, Anayasanın 141. maddesinde, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılacağı açıklanmış, aynı zorunluluk HUMK.nun 388. maddesinde de düzenleme altına alınmıştır. Anılan yasal düzenlemede yargıcın, uyuşmazlık konusu olan olay hakkında tüm kanıtları toplaması, tartışması, bu kanıtlardan hangilerine değer vermediğinin nedeni, hangilerini üstün tuttuğunun dayanaklarını değerlendirdikten sonra bir sonuca varmasının zorunlu ve gerekli olduğu vurgulanmıştır. Böyle bir yöntemin izlenmesi durumunda ancak kararın gerekçeli olduğunun kabul edilebileceği sonucuna varılabilir. Hükmü kuran yargıcın böyle bir yöntemi izlemesi halinde maddi olgularla hüküm fıkrası arasında bir bağlantı kurulmuş olabilecektir. Ayrıca gerekçe sayesinde kararın doğruluğu denetlenmiş ve davanın yanları tatmin ve inandırılmış olacaktır. Tüm bunlardan başka ve en önemlisi adil bir yargılamanın yapıldığı sonucuna varılacaktır.

Anayasanın 141. maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve kanuni düzenlemeler gereğince hakimin, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca kanuni unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır.Tarafların hukuki dinlenme haklarını ihlal etmeden usul kurallarının açık hükümlerine uygun şekilde gerekçeli olarak karar verilmesi gerekir. Aksi hal, karara karşı temyiz yollarına başvurmak isteyenin açıklama hakkını kısıtlayacağı gibi temyiz merciince kararın hukuki denetiminin yapılmasına da engel olur.

Somut olayda, Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada tanıklar yeniden dinlenilmiş ve bilirkişi incelemesi yaptırılmış olup, dosyada 27.12.2017 tarihli ve 23.10.2018 tarihli iki ayrı bilirkişi raporu yer almaktadır. Mahkemece kararda sadece bozma ilamına yer verilmiş, hangi gerekçe ile kabul kararı verildiği açıklanmadığı gibi, bilirkişi raporlarından hangisinin, hangi gerekçe ile yerinde görüldüğü ve karara dayanak yapıldığı açıklanmamıştır. Yukarıda yer alan açıklamalara aykırı biçimde, dava hakkında gerekçesiz bir şekilde karar verilmesi, Anayasanın 141. maddesi ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesine aykırı olmuştur.

Bozma karar öncesi yapılan yargılamada, davacının fazla mesai alacağı 8.139,26 TL olarak belirlenmiş olup, davacının bu kabule bir itirazı yoktur. Bozma kararı sonrasında yaptırılan bilirkişi incelemesinde ise, fazla mesai alacağının, davalının usulü müktesep hakkını ihlal edecek şekilde 10.405,42 TL olarak belirlenmiş olmasına rağmen gerekçeli kararda bu hususta herhangi bir açıklamaya yer verilmemiş olması da usul ve kanuna aykırı olup bozma sebebidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.05.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/739, Karar No: 2019/10947, Tarih: 14.05.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/739 E.  ,  2019/10947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde 01/10/2012-01/10/2013 tarihleri arasında çalıştığını, 45 dakika ara dinlenmesi kullanarak normal hafta tatili ve resmi tatil günlerinde 08,00-20,00 saatleri arasında çalıştığını, hiç tatil kullanmadığını, bu çalışma karşılığı fazla çalışma, hafta tatili, genel resmi tatil ve yıllık izin gibi yasal haklarının ödenmediğini, gerçekte çok daha fazla ücret almakta olduğu halde resmi kayıtlarda asgari ücret olarak gösterildiğini, Temmuz 2013 ayı sigorta prim 13 gün eksik yatırıldığını ileri sürerek fazla çalışma ücret alacağı, resmi tatil ücret alacağı, hafta tatili çalışma ücret alacağı ve kötüniyet tazminatı alacakları istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının asgari ücretle çalışırken istifa ederek ayrıldığını, davalı ile yönetim arasındaki hizmet sözleşmesinin karşılıklı anlaşma ile sona ermesi üzerine davacı dahil birlikte çalıştığı güvenlik personelinin bu yerdeki işlerine devam edeceğini, tüm işçilik alacaklarının ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının fesih tarihi itibariyle asıl işveren site yönetiminde çalışmaya devam ettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Davacı, dava dilekçesinde açıkça kötüniyet tazminatı talep etmiş olup, daha sonra duruşmaya katılan vekili bu talebin hatalı yazıldığını belirtip asıl talebin kıdem tazminatı olduğunu belirtmişse de davacı vekilinin bu şekilde açıklaması sonuca etkili değildir.Talebin bu şekilde değiştirilmesi mümkün değildir. Bu nedenle davadan sonra ödenen kıdem tazminatı miktarı yönünden davacı lehine vekalet ücreti hükmedilip hükmedilmeyeceğinin mahkemece değerlendirilmemesinde usule aykırılık görülmemiştir.

2-Davacı her ne kadar kötüniyet tazminatı talep etmişse de işyerindeki kıdemi ve çalışan sayısı dikkate alındığında davacının iş güvencesi kapsamında olduğu bu nedenlerle kötüniyet tazminatı talep edemeyeceği anlaşıldığından mahkemece tek tek talepler yazılmadan tüm davanın reddinin kötü niyet tazminatı talebinin de reddini kapsadığı kabul edilerek kötüniyet tazminatının bu red kapsamında kaldığı anlaşılmıştır.

3-Davacı fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücret alacağı talebinde bulunmuştur. Bu ücret alacaklarının ispatı hususunda tanıklar dinlenmiş olup, davalı vekili tarafından da davacıya yapılan “maaş+mesai” ödemelerine ilişkin tediye makbuzları sunulmuştur.