muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7833, Karar No: 2018/7732, Tarih: 25.12.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/7833 E.  ,  2018/7732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kovuşturma aşamasında İstanbul Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 14.03.2013 günlü, 6047 sayılı raporda olaydan dolayı mağdurede “post travmatik stres bozukluğu" nun saptandığı bu rahatsızlığın ruh sağlığının bozulması niteliğinde olduğunun bildirilmesi karşısında sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 103/1-6. maddesinde düzenlenen beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturabileceği ve bu suçla ilgili suç vasfının tayini ile delillerin toplanması ve takdiri yetkisinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla çocuğun basit cinsel istismarı suçundan beraat hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2546, Karar No: 2018/4021, Tarih: 04.04.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/2546 E.  ,  2018/4021 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ödeme şartını ihlal suçundan sanık ...’ın, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 340. maddesi uyarınca 3 aya kadar tazyik hapsi cezası ile cezalandırılmasına dair Mersin 4. İcra Ceza Mahkemesinin 12/01/2016 tarihli ve 2015/523 esas, 2016/4 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Mersin 1. İcra Ceza Mahkemesinin 02/03/2016 tarihli ve 2016/25 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 28/02/2018 gün ve 94660652-105-33-5191-2016-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08/03/2018 gün ve KYB.2018/18779 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sanığın savunmasının tespiti için şikayet dilekçesinde gösterilen adresinin bulunduğu yer İcra Ceza Mahkemesine talimat yazıldığı, talimat yazısının bila ikmal iade edilmesi üzerine, mernis adresi tespit edilerek savunmasının alınması için Milas İcra Ceza Mahkemesine 20/11/2015 tarihinde yeniden talimat yazıldığı, sanık müdafii tarafından 23/11/2015 tarihinde vekaletname ibraz edilerek duruşmaya müdafii sıfatıyla kabulüne ilişkin dilekçe verildiği, talimat mahkemesince sanığın mernis adresine çıkartılan meşruhatlı davetiyenin tebliğini müteakip, 29/12/2015 tarihli duruşma öncesinde sanık müdafii tarafından talimat duruşmasına mesleki mazeret nedeniyle katılamayacağı ve sanığın Bodrum’da ikamet ettiği adres belirtilerek mazaret dilekçesi verildiği ve talimat evrakının işlemsiz olarak iade edildiği hâlde, sanığın müdafiisi tarafından beyan edilen adresine talimat yazılmaksızın savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle karar verildiği gözetilerek itirazın bu yönden kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Mersin 1. İcra Ceza Mahkemesinin 02/03/2016 tarihli ve 2016/25 değişik iş sayılı kararının CMK’nın 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yapılmasına, 04/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8250, Karar No: 2013/11842, Tarih: 06.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/8250 E.  ,  2013/11842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 14. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19.01.2011 tarih ve 2009/557-2011/6 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 04.06.2013 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin azınlık pay sahibi bulunduğunu, davalı şirketin eşi ... ve kayın biraderi ... ile diğer yakınlarından kurulu bir aile şirketi olduğunu, 29.07.2009 tarihli genel kurul toplantısında sermaye artırımının kötü niyetli olarak müvekkilini zarara uğratmak amacıyla yapıldığını, müvekkilinin eşinin girişimleri ile 2004 yılında müvekkilinin imzanın yer almadığı 70 numaralı yönetim kurulu kararı ile müvekkilinin yönetim kurulu başkanlığı ve genel müdürlük görevlerinin sonlandırıldığını, bu ve bundan sonraki genel kurulların iptaline ilişkin davaların derdest olduğunu, davalı şirketin 31.12.2008 tarihli bilançosu incelendiğinde sermaye artırımına ihtiyaç bulunmadığını, kaldı ki şirketin sermayesinin 500.000 TL, öz kaynaklarının ise 2.479.667,42 TL olduğu göz önünde alındığında, sermaye artırımı yapılacak ise bunun iç kaynaklardan karşılanmasının gerektiğini, toplantıya davetin de usule aykırı olduğunu ileri sürerek, alınan genel kurul kararlarının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sermaye artırımı kararının şirketin zaruri ihtiyacı nedeni ile alındığını, genel kurula davet işlemlerinin usul ve yasaya uygun olarak 28.05.2008 tarihli olağan genel kurulda seçilen yönetim kurulu tarafından gerçekleştirildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı şirketin nakit ihtiyacı içinde olduğu, 2007-2008 yılları arasındaki olumsuz tablonun alınan dava konusu sermaye artırımı kararı ile aşılabildiği, sermaye artırımının şirketin öz kaynaklarından karşılanması imkanının bulunmadığı, alınan kararın davacıyı zararlandırma amacını taşımadığı, dosyaya sunulan ... 11. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2005/757 E. sayılı dosyasında verilen karar çerçevesinde, yönetim kurulunun yetkisine itirazın yerinde olmadığı, şirketin 2006 yılından bu yana sermaye arttırımına gitmediğinin anlaşıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 05,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 06.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15969, Karar No: 2022/2958, Tarih: 08.03.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/15969 E.  ,  2022/2958 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Esastan reddine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiince ileri sürülen sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdiri ile Bölge Adliye Mahkemesinin kararına göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluş ve dosya içeriğine göre, sanığın katılana ait işyerine geldikten sonra bıçak göstermek suretiyle katılandan 90 TL para aldığı ve mahkemece de bir gerekçe gösterilmeksizin değer azlığı indirimi uygulanmadığı anlaşılmıştır.

TCK'nın “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar inidirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımındanda suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 21.12.2010 günlü, 6-225/268, yine 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 145. veya 150/2 maddelerinde veya gerekçelerinde “Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” koşulu yoktur. Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır. Ancak; her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, TC Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim, TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, suç tarihi, 16.02.2017, suç konusu 90 Türk lirasıdır. sanığa verilen cezada değer azlığı indiriminin yapılması gerekir.

Açıklanan nedenlerle;

Sanığa verilen cezadan değer azlığı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK'nın 304/2. maddesi uyarına yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın ... 6. Ağır Ceza Mahkemesi'ne gönderilmesine, 08/03/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15031, Karar No: 2014/20258, Tarih: 23.10.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/15031 E.  ,  2014/20258 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul 13. İş Mahkemesi

Tarihi :19.02.2014

No :2011/375-2014/104

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar avukatlarınca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi.. tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

10.06.1997 günü tescil edilen davalı işverene ait işyerinden 06.01.2009 – 18.10.2011 tarihleri arasında davalı Kuruma tam gün üzerinden eksiksiz bildirimleri gerçekleştirilen davacının istemi, 01.08.1997 – 06.01.2009 döneminde hizmet akdine tabi olarak geçen çalışma sürelerinin tespitine ilişkin olup mahkemece yapılan yargılamada istem kısmen kabul edilerek 01.08.1997 – 28.02.2008 dönemi hüküm altına alınmıştır.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesi olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

Herhangi bir yazılı kanıtın bulunmadığı davada dinlenen 4 tanıktan 2’sinin iddiayı doğrulamaması, 3.sünün ise çalışma olgusunu ortaya koymasına karşın yalnızca 2007 yılının Mayıs ayından itibaren bildirimlerinin bulunması karşısında

geriye kalan 1 tanığın anlatımıyla yaklaşık 10,5 yıllık sürenin hüküm altına alınmasının yerinde olmadığı, dayanılan kanıtların karar vermeye elverişsiz bulunduğu belirgindir. Bu bakımdan, dönemsel sigorta primleri bordroları ile aylık prim ve hizmet belgeleri kapsamında bildirimleri yapılıp mahkemece dinlenmeyen sigortalıların bilgi ve görgülerine başvurulmalı, aynı çevrede faaliyet yürüten işverenler ve çalışanlar yöntemince saptanarak ifadeleri alınmalı, belirdiği takdirde tanık anlatımları arasındaki çelişkiler giderilmeli, toplanan tüm kanıtlar değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davalılardan Güneysu Kuyumculuk Sanayi Ticaret Ltd. Şti.’ne geri verilmesine, 23.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7213, Karar No: 2019/18983, Tarih: 09.12.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/7213 E.  ,  2019/18983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezalarına ilişkin mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 09.12.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12228, Karar No: 2017/2463, Tarih: 07.03.2017

**18. Ceza Dairesi         2016/12228 E.  ,  2017/2463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, yaralama, görevi yaptırmamak için direnme, 6136 sayılı Kanuna aykırı davranma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında yaralama ve hakaret suçlarına ilişkin kararda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükümlerin temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından,

Yerel Mahkeme'nin temyiz isteğinin reddine ilişkin kararına karşı yapılan itirazın, tebliğnameye uygun olarak REDDİNE, Yerel Mahkeme'nin redde ilişkin kararının ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında 6136 sayılı Kanuna aykırı davranma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Suça sürüklenen çocuğa yükletilen 6136 sayılı Kanuna aykırı davranma eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükümleri etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak;

Uygulamaya göre, doğrudan verilen adli para cezasının 100 TL yerine, 360 TL olarak belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz iddiaları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, ancak; bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, 5320 sayılı Yasanın 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, uygulamaya göre, doğrudan verilen adli para cezasının 100 TL'ye indirilmesi biçiminde HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

3-Suça sürüklenen çocuklar hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan verilen hükümlerin temyizine gelince;

3-Suça sürüklenen çocuklar hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan verilen hükümlerin temyizine gelince;

Hükümden sonra 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik CMK’nın 253/1 maddesinin birinci fıkrasına eklenen ( c ) bendi uyarınca, üst sınırı üç yılı geçmeyen atılı suçun uzlaştırma kapsamına alınmış olması karşısında; anılan Kanunun 35. maddesiyle değişik CMK’nın 254. maddesi gereğince suça sürüklenen çocukların hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... ve ... müdafii ile suça sürüklenen çocuk ...'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmüş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, başka yönleri incelenmeksizin, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07.03.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12763, Karar No: 2022/16031, Tarih: 07.11.2022

**8. Ceza Dairesi         2020/12763 E.  ,  2022/16031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Anayasa Mahkemesinin 15.04.2015 tarihli ve 2013/2392 Bireysel Başvuru sayılı kararında belirtildiği üzere, arama esnasında şekle ilişkin bir koşulun ihlal edilmesine dayanılarak aramanın hukuka aykırı sayılamayacağı, kaldı ki olayımızda sanığın da arama esnasında hazır olduğu ve bu kapsamda bir itirazının da bulunmadığı anlaşılmakla Tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafinin arama kararının usule aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, reddiyle hükmün ONANMASINA, 07.11.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6478, Karar No: 2009/6447, Tarih: 15.06.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/6478 E.  ,  2009/6447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili dava dilekçesinde davacının "...." olarak nüfusa kayıtlı soyadının "..." olarak düzeltilmesini istemiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava, kişiye bağlı haklardan olan soyadın değiştirilmesi istemine ilişkindir. Dava dilekçesine ekli vekaletname genel nitelikte olup, vekil eden davacı soyadının değiştirilmesi konusunda özel bir yetkiyi içermemektedir. Vekilin, kişiye sıkı sıkıya bağlı kişilik hakları ile ilgili böyle bir davayı açabilmesi için vekaletnamesinde özel bir yetkinin bulunması gerekir.

Bu durumda mahkemece, genel vekaletname ile dava açan avukata dava konusu işle ilgili özel yetkiyi içeren vekaletnamesini ibraz etmesi için belli bir süre tanınması, bu süre içerisinde vekil vekaletnamesini getirmediği ya da asil bir dilekçe ile veya bizzat duruşmaya gelerek özel yetkisi bulunmayan vekilin açmış olduğu davaya ve yapılan işlere icazet verdiğini bildirmediği takdirde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken, davaya bakılıp esas hakkında hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 15.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.