muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15940, Karar No: 2016/16066, Tarih: 22.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/15940 E.  ,  2016/16066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Kayıp Kaçak Bedelinin İadesi isteminin Reddine Yönelik Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Kararının iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava, 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un 70. maddesi gereğince, Tüketici Sorunları Hakem Heyeti tarafından verilen kararın itirazen iptali isteğine ilişkindir.

6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun, 28.11.2013 tarih ve 28835 sayılı Resmi Gazetede yayınlanmış ve aynı kanunun 87.maddesine göre yayımından itibaren 6 ay sonrasında yürürlüğe girmiştir. Anılan kanunun 68/ (1).maddesine göre; ''Değeri ikibin Türk Lirasının altında bulunan uyuşmazlıklarda İlçe Tüketici Hakem Heyetlerine, üçbin Türk lirasının altında bulunan uyuşmazlıklarda İl Tüketici Hakem Heyetlerine, büyükşehir statüsünde bulunan illerde ise ikibin Türk Lirası ile üçbin Türk Lirası arasındaki uyuşmazlıklarda İl Tüketici Hakem Heyetlerine başvuru zorunludur. Bu değerlerin üzerindeki uyuşmazlıklar için tüketici hakem heyetlerine başvuru yapılamaz." hükmüne yer verilmiş olup aynı maddenin müteakip (4).bendinde ise "Bu maddede belirtilen parasal sınırlar her takvim yılı başından itibaren geçerli olmak üzere, o yıl için 4/1/1961 tarihli ve 213 sayılı Vergi Usul Kanununun mükerrer 298 inci maddesi hükümleri uyarınca tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılarak uygulanır. Bu artışların hesabında on Türk Lirasının küsuru dikkate alınmaz." hükmü ile belirlenen bu miktarların yıllar itibariyle artırılması düzenlenmiştir.

Aynı yasanın 70/5 maddesine göre; "Tüketici hakem heyeti kararlarına karşı yapılan itiraz üzerine tüketici mahkemesinin vereceği karar kesindir.".

6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un 72. ve 84.maddeleri uyarınca hazırlanan Tüketici Hakem Heyetleri Yönetmeliği, 27.11.2014 tarih ve 29188 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olup, bu yönetmeliğin 22/6.maddesine göre; "Tüketici Hakem Heyeti kararı, yalnızca verildiği uyuşmazlık için hüküm ifade eder.".

Mahkemece, yukarıda belirtilen parasal değerin altındaki uyuşmazlıkla ilgili, Yasanın 70. maddesi gereğince yapılan inceleme sonucu verilen karar kesindir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kurulu kararı uyarınca Yargıtay'ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz isteminin REDDİNE ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 22.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4326, Karar No: 2023/1554, Tarih: 16.03.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/4326 E.  ,  2023/1554 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen miras sebebiyle alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davacılar ile davalının babaları ... mirasçılarından olduklarını, murislerinden intikal etmesi gereken ....ilçesi 1038 ada 18 parsel sayılı taşınmazın davalı adına tapuya tescil edildiğini ve üçüncü kişiye satıldığını, bu nedenle davalı aleyhine ... Asliye Hukuk Mahkemesinde tazminat davası açtıklarını, mahkemece tazminat taleplerinin kabul edildiğini, saklı tuttukları hakları nedeniyle işbu davayı açtıklarını ileri sürerek 79.610,00 TL tazminatın faiziyle davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacıların tazminat taleplerinde haksız olduklarını, ... Asliye Hukuk Mahkemesinde yapılan yargılama sonucunda söz konusu taşınmazın taraflara babalarından değil dedelerinden intikal eden bir taşınmaz olduğunu, mirasçıların payları dikkate alındığında her bir mirasçıya düşen meblağın 11.201,00 TL olduğunun kabul edildiği, davacıların talep ettikleri meblağın sebepsiz zenginleşmeye neden olacağını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 18.12.2014 tarihli ve 2014/187 Esas, 2014/618 Karar sayılı kararıyla; davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Yargıtay Bozma Kararı

1. Hükmü, davacılar vekili temyiz etmişlerdir.

2. Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesinin 11.11.2019 tarihli ve 2019/296 Esas, 2019/7537 Karar sayılı ilamında; " davacıların söz konusu taşınmazdaki haklarının dedelerinden intikal eden miras payı oranında olması gerektiği göz önüne alınarak karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile babaları Rahmi Kaya’dan intikal eden miras paylarının taşınmazın değerine oranlanmak suretiyle karar verilmesi doğru görülmemiş..." denilerek hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesince davacının davasının kısmen kabul, kısmen reddine, 12.402,00 TL'nin 17/04/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak payları oranında davacılara verilmesine, davacıların fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesince davacının davasının kısmen kabul, kısmen reddine, 12.402,00 TL'nin 17/04/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak payları oranında davacılara verilmesine, davacıların fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz etmiştir.

B. Temyiz Nedenleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde, mahkemece her ne kadar dava konusu taşınmazın davacılara dedelerinden intikal ettiğinin kabulüyle alacak bedeli belirlenmişse de taşınmaz babalarından intikal ettiğinden alacak bedelinin daha yüksek olması gerektiğini belirterek açıklanan ve re'sen nazara alınacak sebeplerle hükmün kaldırılmasını talep etmiştir

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme:

Uyuşmazlık, miras sebebiyle alacak istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Uyuşmazlık çözümünde; Türk Medeni Kanunu'nun 599 uncu maddesi, Türk Borçlar Kanunu'nun 28 inci vd. maddeleri esas alınmıştır.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple; davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

16.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8190, Karar No: 2014/11860, Tarih: 23.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/8190 E.  ,  2014/11860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20/03/2014 tarih ve 2013/713-2014/178 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, ... (Asliye Hukuk) Mahkemesi tarafından verilen 27.01.2011 tarih ve 2 O 99/10 kararın kesinleştiğini ileri sürerek, bu kararın ve masraf tespit kararının tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, yabancı mahkeme kararının... Sözleşmesi hükümlerine göre davalıya tebliğ edilmediği, yabancı mahkemece ilk olarak posta yoluyla kararın tebliğe çıkarıldığı, sonrasında davacının talebi üzerine adli yardım yoluyla... Sözleşmesi'ne göre yeniden davalıya kararın tebliğ edildiği, resmi yoldan yapılan tebligata davalının süresinde yaptığı itirazın yabancı mahkemece adi posta yoluyla yapılan tebligata üstünlük tanınarak reddedildiği ve bu şekilde davalının savunma hakkının kısıtlandığı, yabancı mahkeme kararının usulüne uygun tebliğ edilmediğinden yabancı mahkeme tarafından verilen kesinleşme şerhinin de bir önem ifade etmeyeceği, MÖHUK'nın 54. maddesinde düzenlenen tenfiz şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar vermiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 23/06/2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞIOY

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 23/06/2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞIOY

5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un 50. maddesi, yabancı mahkemelerce hukuk davalarına ilişkin olarak verilmiş bulunan kararların, verildiği devlet kanunları uyarınca kesinleşmiş ise tenfiz kararı verilebileceğini öngörmektedir. Bu çerçevede, anılan kanun hükmünün, yabancı ilamın kesinleşmesi için, ilamın verildiği devletin kanunlarına atıf yapmakta olduğu ve şekli anlamda bir kesinleşmeyi gerekli ve yeterli bulduğu açıktır. Şu halde, o devlet ülkesinde kanun yollarından da geçerek yahut bu hak ilgilisi tarafından kullanılmaksızın şeklen kesinleşmiş olduğu karar üzerine şerh edilen yabancı ilamların, aslında o yer kanunlarına aykırı olarak kesinleştirildiğinin öne sürülebilmesinin, bu durum aynı zamanda ilgilinin savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olmakla, 5718 sayılı Kanun’un 54/ç maddesine temas eden bir mahiyette olduğu kabul edilmek gerekir. Her ne kadar, 54/ç maddesinde de “o yer kanunları” ibaresine yer verilmiş ise de, savunma hakkının evrensel bir insan hakkı meselesi olması nedeniyle, 50. ve 54. maddelerde yer verilen bu ibarelerin birbirinden farklı anlamlar içerdiği ve farklı menfaatlere yöneldiği kabul olunmalı, 50. maddedeki düzenlemenin yukarıda da söz edildiği üzere şekli anlamda bir kesinliğe delalet ettiği, 54. maddedeki düzenlemenin ise savunma hakkının ihlali niteliğinde bir hal olup olmadığına dair daha derinlikli bir incelemeyi gerektirdiği dikkate alınmalıdır. Bu halde, söz konusu hususun tenfiz mahkemesince nazara alınması ve araştırılması, 54. madde hükmünde sınırlandırıldığı üzere, ancak, aleyhine tenfiz talep edilen tarafından Türk mahkemesinde bu hususun ileri sürülmesi koşuluna bağlıdır. Bu husus ileri sürülmemiş ise, tenfiz mahkemesince nazara alınmamalıdır.

Aksi halde, 50. maddedeki düzenlemenin şekli anlamda kesinlik dışında re’sen ve savunma hakkının ihlali mahiyetinde olup olmadığı hususu mahkemece araştırılacak olursa, bu durum,... Sözleşmesi’nin varlığına rağmen, kararın posta yolu ile yapılan tebligat ile Alman Kanunları mucibince kesinleştiği tespitinde bulunan Alman Temyiz Mahkemesinin kararının yok sayılması anlamına geldiği gibi aynı zamanda o yer kanununa atıf yapan 5718 sayılı Kanun’un 50. maddesinin açık hükmünün de ihlali anlamına gelir ki, bu yaklaşımın pratik sonuçları itibariyle bir paradoksa yol açtığı da görülmelidir.

Özetle söylemek gerekirse, Alman Temyiz Mahkemesi’nce kesinleştiği tespit edilen ve bu haliyle 5718 sayılı Kanun’un 50. maddesi anlamında şeklen kesinleştiği hiç kuşkusuz anlaşılan yabancı mahkeme ilamının, bu biçimde kesinleştirilmesinin ancak 5718 sayılı Kanun’un 54/ç maddesi maddesi uyarınca, evrensel bir hak niteliğindeki savunma hakkının ihlali nedeniyle tenfizinden kaçınılabileceği, bu hususun ise yetkili Türk mahkemesinde ileri sürülmüş olmakla nazara alınması gerektiği yolundaki mahkeme gerekçesi isabetli olmakla birlikte “kesinleşmeye” bağlı dava engeline ilişkin gerekçe yerinde olmadığından, bu hususa temas edilmek suretiyle, yerel mahkeme kararının gerekçesi düzeltilerek onanması görüşündeyim. Bu nedenle, Daire çoğunluğunun, kararın tüm gerekçeleriyle onanmasına ilişkin görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2009/6893, Karar No: 2009/12614, Tarih: 28.12.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/6893 E.  ,  2009/12614 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... arasındaki davada Balıkesir 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen ve Yargıtay’ca incelenmeksizin kesinleşmiş bulunan 03.06.2008 günlü ve 2008/162-227 sayılı kararın yürürlükteki hukuka aykırı olduğu savıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.03.2009 gün ve Hukuk-2009/130085 sayılı yazısıyla kanun yararına temyiz edilerek bozulması istenilmiş olmakla, dosyadaki tüm kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Nüfus Hizmetleri Yasasının 36.maddesi hükmüne göre, nüfus kayıtlarının düzeltilmesine (ad ve soyadı değişikliği davaları dahil) ilişkin davalarda Cumhuriyet Savcısı ile Nüfus Müdürü veya Memurunun bulunması ve kararın onların önünde verilmesi zorunludur.

Mahkemenin oluşumuna ilişkin bu yasa hükmü dikkate alınmadan Nüfus İdaresi Temsilcisinin yokluğunda yargılama yapılarak hüküm kurulması,

2- Dava, kişiye bağlı haklardan olan adın değiştirilmesi istemine ilişkindir. Dava dilekçesine ekli vekaletname genel nitelikte olup, vekil eden davacı ... kaydındaki "..." adının "..." olarak değiştirilmesi konusunda özel bir yetkiyi içermemektedir. Vekilin, kişiye sıkı sıkıya bağlı kişilik hakları ile ilgili böyle bir davayı açabilmesi için vekaletnamesinde özel bir yetkinin bulunması gerekir.

Bu durumda mahkemece, genel vekaletname ile dava açan avukata dava konusu işle ilgili özel yetkiyi içeren vekaletnamesini ibraz etmesi için belli bir süre tanınması, bu süre içerisinde vekil vekaletnamesini getirmediği ya da asil bir dilekçe ile veya bizzat duruşmaya gelerek özel yetkisi bulunmayan vekilin açmış olduğu davaya ve yapılan işlere icazet verdiğini bildirmediği takdirde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi hakkında hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Usul ve yasaya aykırıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK.'nun 427. maddesi gereğince sonuca etkili olmamak kaydıyla kanun yararına BOZULMASINA ve gereği yapılmak üzere kararın bir örneği ile dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 28.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7527, Karar No: 2010/4088, Tarih: 08.04.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/7527 E.  ,  2010/4088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 14/11/2008 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; ihtarnamedeki sözler nedeniyle açılan davanın zamanaşımı nedeniyle; dilekçedeki ifadeler nedeniyle açılan davanın esastan reddine dair verilen 05/03/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece ihtarnamedeki sözler nedeniyle açılan dava zamanaşımı, dava dilekçesindeki sözler nedeniyle açılan dava ise esas yönünden reddedilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Emekli savcı ve halen avukat olan davacı, davalının dava dışı müvekkili R. Levent Songur ile aynı apartmanda oturduklarını, aralarındaki Kat Mülkiyeti Yasası'ndan doğan uyuşmazlıklar nedeniyle, davalı avukatın müvekkili adına gönderdiği 29/05/2007 günlü ihtarnamede ve müvekkili adına açtığı Ankara 11. Sulh Hukuk Hakimliği'nin 2007/1742 Esas sayılı dosyasına verdiği 31/08/2007 günlü dilekçede yer alan sözlerin kişilik haklarına saldırı oluşturduğunu belirterek, davalı avukatın manevi tazminat ile sorumlu tutulmasını istemiştir.

Davalı ise, zamanaşımı def’inde bulunmuş, ihtarname ve dilekçenin müvekkili adına vekaleten yazıldığını, kendisine husumet düşmeyeceği ve esas yönünden de hakaret kastı bulunmadığını ileri sürerek, istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, 29/05/2007 günlü ihtarnamedeki sözler nedeniyle açılan dava yönünden 1 yıllık zamanaşımı süresinin geçtiği, Ankara 11. Sulh Hukuk Hakimliği'ne sunulan 31/08/2007 günlü dilekçede ise davacının kişilik haklarına saldırıdan söz edilemeyeceği gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 60/2. maddesi gereğince zarara yol açan eylemin, aynı zamanda suç sayılan bir eylemden doğması durumunda olayda uygulanacak zamanaşımı süresi, o suçun bağlı olduğu (uzamış) ceza zamanaşımı süresi kadardır. Davalıya yöneltilen eylem, olay gününde yürürlükte bulunan 5237 sayılı Türk Ceza Yasası'nın 125/2. maddesinde belirtilen ileti yoluyla hakaret suçuna ilişkin olup uygulanacak ceza zamanaşımı süresi, aynı Yasa'nın 66/1-e maddesi uyarınca 8 yıldır. Davacının zarara uğradığını ileri sürdüğü ihtarname 29/05/2007 günlü olup davacıya 08/06/2007 günü tebliğ edilmiş, eldeki dava ise 14/11/2008 günü zamanaşımı süresi dolmadan önce açılmış olduğundan işin esası incelenip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekir.

Davalı tarafından Ankara 11. Sulh Hukuk Hakimliği'ne verilen 31/08/2007 günlü dilekçe yönünden ise; aynı binada oturan davalının müvekkili R. Levent Songur’un, davacı aleyhine “Kat mülkiyetine aykırı davranışların düzeltilmesi” istemiyle açılan dava sırasında verilen dilekçedeki “…davalı, emekli devlet memuru olup, deposunda; Devlet malzeme ofisine ait dolapların bulunması bir vatandaş olarak müvekkilimizi rahatsız etmektedir. Ya bu dolapların menşeine ilişkin bir açıklamanın yapılması ya da tamamen bu dolapların depodan kaldırılması hususunda uyarıda bulunulmasına…” biçimindeki sözlerde davacı, Devlete ait dolapları zimmetine geçirmekle suçlanmış ise de bu dolapların varlığı ve dolayısıyla bu iddianın gerçekliği kanıtlanmamıştır. Kaldı ki davalı müvekkili adına verdiği 04/07/2008 günlü dilekçe ile dolaplar konusundaki isteminden vazgeçmiştir.

Bu durumda, 31/08/2007 günlü dilekçede yer alan sözlerin davacının kişilik haklarına saldırı oluşturduğu benimsenerek, davacı yararına uygun bir tutarda manevi tazminat takdir edilmesi gerekir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, yerinde olmayan gerekçeyle, yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/04/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9366, Karar No: 2020/10019, Tarih: 16.11.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/9366 E.  ,  2020/10019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 1. Asliye Hukuk ile ... Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava alacak istemine ilişkindir.

... 1. Asliye Hukuk Mahkemesince, davalı tarafların her ikisinin de .../...'da ikamet ettikleri, açılan davanın itirazın iptali davası olduğu, davacının cevap aşamasında davayı ıslah ederek davayı alacak davasına çevirdiği, bu itibarla genel hükümlere tabi olduğu, davalıların ikametgah mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Asliye Hukuk Mahkemesince ise, yetkinin kesin olmadığı davalarda davalılar tarafından bu hususun ilk itiraz olarak ileri sürülmesi halinde mahkemece dikkate alınacağından ve hakim yetkinin kesin olmadığı hallerde, bu hususu re'sen nazara alamayacağından davalıların davanın ilk açıldığı Mahkeme olan ... 1.Asliye Hukuk Mahkemesinde usulüne uygun yetki itirazında bulunmadıkları gerekçesi ile karşı yetkisizlik kararı verilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 19. maddesinde" (1) Yetkinin kesin olduğu davalarda, mahkeme yetkili olup olmadığını, davanın sonuna kadar kendiliğinden araştırmak zorundadır; taraflar da mahkemenin yetkisiz olduğunu her zaman ileri sürebilir. (2) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz. (3) Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir. (4) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usûlüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir." şeklinde düzenlenmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 6. maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalının yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesidir. Aynı Kanunun 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir. Ayrıca BK'nın 73.(6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 89.) maddesi uyarınca para alacağına ilişkin davalarda aksi kararlaştırılmadıkça para borcu alacaklının yerleşim yerinde ödenmesi gerektiğinden alacaklının bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir. (Bkz. HGK. 5.11.2003, 2003/13-640-627 sayılı kararı)

Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.