muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3178, Karar No: 2018/8618, Tarih: 10.09.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/3178 E.  ,  2018/8618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak,

İncelemeye konu sermaye şirketlerinin iflasını istememek, aynı sermaye şirketi için ancak bir kez işlenebilen bir suçtur. Zira sermaye şirketinin yasada belirtilen yükümlülüklere riayet etmeksizin birden fazla iflasını istememek mümkün değildir. Burada mağdur edilen müşteki sayısının fazlalığı temel cezanın tayini sırasında dikkate alınsa dahi, aynı neviden fikri içtima hükümleri uygulanamaz. Zira suçun konusu tektir ve tek olan konu aynı sermaye şirketidir. 5237 sayılı TCK'nın 43/2. maddesinde aynı neviden fikri içtima hükümlerinin uygulanabilmesi için birden fazla bağımsız suçun yasada düzenlenen istisnai durumlarda bir araya gelmesinin zorunlu olması aranırken, ancak bir kez iflas etmesi mümkün olan sermaye şirketinin iflasının istenmemiş olması nedeniyle sırf birden fazla şikayetçinin zarar gördüğünden bahisle anılan suçu fikri içtima kapsamına dahil etmek, Türk Ceza Hukukunun kabul etmediği kıyas yöntemini hem de sanık aleyhine hüküm doğuracak şekilde Ceza Hukukuna dahil etmek olur ki, bunun kanun koyucunun iradesine aykırı olacağı açıktır. Zira Kanun koyucu, genel gerekçede iradesini açıkça ortaya koymuştur. Özellikle sanık aleyhine getirilen hükümlerin hiç bir tereddüde yer vermeyecek şekilde kanunda açıkça belirtilmesi gerekir. Bu kural Türk Ceza Kanunun 2. maddesi ile hüküm altına alınan ve Anayasa hükümleri arasında da yer bulan suçların kanuniliği prensibinin doğal bir sonucudur.

Somut olayımızda; bölünmesi, parçalara ayrılması mümkün olmayan ve ancak bir kez işlenmesi mümkün olan sermaye şirketlerinin iflasını istememek suçundan gerek zincirleme suçun gerekse fikri içtimanın olmazsa olmazını teşkil eden suç çokluğundan söz edilemeyeceği husunda herhangi bir duraksamanın bulunmaması, sanık hakkında sermaye şirketlerinin iflasını istememek suçundan şikayetçileri biri haricinde farklı olan Antalya 2. İcra Ceza Mahkemesinin 2013/691 Esas ve 2014/1058 Karar sayılı davasındaki hükmün incelemesi soncunda Dairemizin 2016/8671 Esas 2018/1211 Karar sayılı ilamı ile noksan ikmali için tevdiine karar verildiğinin UYAP kayıtlarından anlaşılması karşısında; İİK'nın 345/a maddesine aykırılık suçundan derdest olan Antalya 2. İcra Ceza Mahkemesinin 2013/691 Esas ve 2014/1058 Karar sayılı dava dosyasının getirtilerek incelenmesi suretiyle anılan dava ile temyiz incelemesine konu iş bu davanın aynı sermaye şirketinin iflasının istenmemesinden kaynaklanıp kaynaklanmadığı duraksamaya yer vermeyecek şekilde tespit edilip, aynı sermaye şirketinden kaynaklanması halinde tek suç oluşacağı gözetilerek mükerrer mahkumiyete neden olunmaması için olanaklı ise her iki davanın birleştirilmesi, olanaklı değil ise anılan dava dosyasının onaylı bir sureti denetime olanak sağlayacak şekilde bu dosya içerisine konularak; delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 75. maddesinin birinci fıkrası uyarınca uzlaştırma kapsamındaki suçlar hariç olmak üzere, yalnız adli para cezasını gerektiren veya kanun maddesinde öngörülen hapis cezasının yukarı sınırı altı ayı aşmayan suçlar ön ödemeye tabi olup, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 345/a maddesinde öngörülen suçun cezasının üst sınırının üç ay hapis cezası olduğu ve suç tarihi itibariyle uzlaştırma kapsamında bulunmadığı gözetilerek sanık hakkında önödeme ihtaratında bulunulup sonucuna göre durumunun tayini gerekirken anılan ihtarat yapılmadan mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...’ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 10/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11677, Karar No: 2019/3292, Tarih: 28.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/11677 E.  ,  2019/3292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1)Sanık hakkında 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarını işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın savunmasında, bimekan takımından olduğunu, evi, adresi ve hiç bir gelirinin olmadığını, 2008 yılında parklarda yatarken tanımadığı birilerinin kendisini notere götürdüklerini, önce çay içirip yemek yedirdikten sonra belgelere imza attırdıklarını, kendisine ev alacaklarını söyleyip kandırmaya çalıştıklarını, imza atmayınca parkta ...diye açık kimliğini ve adresini bilmediği bir kişi ile kendisine şiddet uyguladıklarını, bu şirketle hiçbir ilgisinin olmadığını beyan etmesi; 13.03.2012 tarih ve ... sayılı Vergi Tekniği Raporunda şirketin diğer ortağı olan... ile ilgili yapılan vergi yoklamasında,...'ın köyünde ikamet ettiğinin, ancak öteden beri geçimini çobanlık yaparak sağladığının ve herhangi bir ticaretle uğraşmadığının,...'ın vekili olarak tayin ettiği ... isimli kişinin ise 33 ayrı şirkette ortaklık ve yöneticiliğinin bulunduğunun, bunlardan 13 tanesi hakkında sahte belge ticareti yaptığı yönünde vergi tekniği raporları düzenlendiğinin belirtilmesi ve sahte olduğu iddia edilen suça konu faturaların sanık ... tarafından düzenlendiğine ilişkin herhangi bir somut tespite yer verilmediğinin anlaşılması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından; öncelikle her takvim yılına ilişkin suça konu fatura asıllarından kanaat oluşturacak sayıda temin edilmesi ile bu faturaların sanığa gösterilerek faturalardaki imza ve yazıların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylediği takdirde ise suça konu faturaları kullanan şirket yetkilileri/kişiler tanık olarak dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların verilmesine sanığın iştirakinin olup olmadığının sorulması ve gerekirse sanıkla yüzleştirme yapılması; sanığın müdür veya ortak sıfatıyla şirketten bir maaş ya da pay alıp almadığının araştırılması;... ve ...'nın açık kimlik ve adres bilgilerinin araştırılması ile CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenilmeleri; sanığın, ...ve ... 'nın imza ve yazı örneklerinin alınması suça konu faturalar üzerindeki imza ve yazıların sanığa, ... ve...'ya ait olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, toplanan tüm deliller birlikte tartışılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2)Kabule göre;

a)Sahte fatura düzenleme suçunda, suç tarihi düzenlenen en son fatura tarihi olacağından, 2008 takvim yılına ait faturaların temin edilerek faturalara göre suç tarihinin belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2)Kabule göre;

a)Sahte fatura düzenleme suçunda, suç tarihi düzenlenen en son fatura tarihi olacağından, 2008 takvim yılına ait faturaların temin edilerek faturalara göre suç tarihinin belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b)08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde temel cezanın üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası olarak düzenlendiği gözetilmeksizin sanık hakkında her suç için eksik ceza tayin edilmesi,

c)Aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanık hakkında TCK'nin 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

d)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.03.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12465, Karar No: 2012/12307, Tarih: 12.11.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/12465 E.  ,  2012/12307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairenin 25.06.2012 tarihli geri çevirme kararıyla dava konusu 1377 ada 2 parsel sayılı taşınmazın 11.05.2011 dava tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu oluşmuş imar parseli olup olmadığı, imar parseli ise düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşüldü ise ne oranda düşüldüğünün belediye imar müdürlüğü ve tapu müdürlüğünden sorulması istenmiş, belediye imar müdürlüğüne yazılan müzekkereye verilen cevapta; 1377 ada 2 parsel sayılı taşınmazın ...'nın 14.03.2008 tarih ve 51 sayılı, 17.12.2008 tarih ve 198 sayılı, 10.08.2011 tarih ve 198 sayılı kararları ile ... Belediye Meclisinin 04.04.2008 tarih ve 14 numaralı kararı ile imar planında katı atık tesisi olarak gözüktüğü belirtilmiş, davaya dayanak olan kamulaştırma kararının da katı atık tesisi amacı ile yapıldığı da göz önüne alındığında, adı geçen düzenlemelerin kamulaştırma kararı kapsamında yapılan imar çalışmaları olup olmadığının belediye başkanlığı ve davacı kurumdan sorularak buna ilişkin belgelerin dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19849, Karar No: 2022/9988, Tarih: 27.06.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/19849 E.  ,  2022/9988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde belirttiği sebeplere yönelik yapılan incelemede;

TCK'nın “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar indirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 Esas ve Karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 145. (veya 150/2) maddelerinde veya gerekçelerinde “Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” koşulu yoktur. Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır. Ancak; her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, T.C. Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, T.C. Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim, TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bunun gibi kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, cinsel istismar gibi ağır suçların yağma ile birlikte işlenmesi hallerinde değer azlığı indiriminin yapılmaması hukuka, vicdana ve adalete de uygun olacaktır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdiri ile Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararına göre; suçun, sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Katılanın beyanına göre suça konu telefonun 100 TL değerinde tuşlu telefon olduğunun belirtilmesi karşısında; sanık hakkında yağma suçundan hüküm kurulması sırasında değer azlığı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 150/2. maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK'nın 304/2. maddesi uyarınca yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesi gönderilmesine, 27.06.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32153, Karar No: 2015/33781, Tarih: 30.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/32153 E.  ,  2015/33781 K.**

* FAZLA ÇALIŞMANIN KANITLANAMAMASI

* FAZLA ÇALIŞMA YÖNÜNDEN TANIK BEYANLARI

* HÜKÜMDE İŞCİ ALACAĞININ NET Mİ BRÜT MÜ OLDUĞUNUN BİLDİRİLMEMESİ

**"İçtihat Metni"**

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde cam kesim ustası olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, bir kısım aylık ücret, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı A..Cam Sanayi ve Tic. A.Ş. vekili, davacının 06/08/2011 tarihinde davalı şirkete ait işyerinde çalışmaya başladığını, devamsızlık nedeniyle 11/06/2012 tarihinde iş akdinin sona erdiğini, diğer davalı .. Ltd. Şti. ile .. Cam Tic. A.Ş ' nin ilişkisi olmadığından 2011 yılı öncesi çalışmalardan davalı şirketin sorumlu olamayacağını, işyerinde fazla çalışma yapılmadığı gibi diğer istemlerin de haksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı .. San. Ve Tic. Ltd. Şirketi ise davaya cevap vermemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, her iki davalı arasında gerek ortaklık yapısı, gerek yapılan iş ve işyeri itibariyle organik bağ bulunduğu ve tüm alacaklardan davalıların beraberce sorumlu oldukları, iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiği, davacının kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret alacağı, fazla mesai alacağı ve genel tatil ücreti alacağına hak kazandığı gerekçesi ile yıllık izin ücreti alacağına da hükmedilerek davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı .. Cam Sanayi ve Tic. A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki bilgi ve belgelerden davacının hükmedilen miktarda yıllık izin ücretine hak kazandığının anlaşılması karşısında karar gerekçesinde "davacı yıllık izin ücretine hak kazanmamıştır" denilmesi mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

2- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı .. Cam Sanayi ve Tic. A.Ş. vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3- Davacı, davalı işyerinde çalışırken fazla çalışma yaptığını ancak ücretlerinin ödenmediğini ileri sürüp alacak talep etmiş, davalı ise işyerinde fazla çalışma yapılmadığını savunmuştur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanık beyanlarına göre haftalık 9 saat fazla çalışma ücreti hesabı yapılmıştır.

Davacı alacağın ispatı için tanık beyanlarına dayanmış olup dinlenen davacı tanıkları işyerinde çalışmadıklardan ve çalışma düzeni ile ilgili doğrudan bilgileri olamayacağından beyanlarına itibar edilemez. Davalı tanık beyanına göre de işyerinde fazla çalışma yapılmamaktadır. Bu halde mevcut delil duruma göre fazla çalışma yapıldığının ispatlanamadığı gözetilip talebin reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Davacı alacağın ispatı için tanık beyanlarına dayanmış olup dinlenen davacı tanıkları işyerinde çalışmadıklardan ve çalışma düzeni ile ilgili doğrudan bilgileri olamayacağından beyanlarına itibar edilemez. Davalı tanık beyanına göre de işyerinde fazla çalışma yapılmamaktadır. Bu halde mevcut delil duruma göre fazla çalışma yapıldığının ispatlanamadığı gözetilip talebin reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

4- Hükmedilen alacakların net mi yoksa brüt mü olduğunun belirtilmemesinin infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2363, Karar No: 2012/3778, Tarih: 10.04.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/2363 E.  ,  2012/3778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava konusu taşınmazın değerlendirilmesine esas alınan zeytin ürününe ait dekar başına ortalama verimi, kilogram başına toptan satış fiyatı ve üretim giderlerini gösterir 2010 ve 2011 yıllarına ait veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık il müdürlüğünden temin edilerek dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9353, Karar No: 2022/7028, Tarih: 30.06.2022

**9. Ceza Dairesi         2022/9353 E.  ,  2022/7028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, özel hayatın gizliliğini ihlal, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek şikayetten vazgeçme nedeniyle kamu davasının düşmesi ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından beraatine dair İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 21.01.2020 gün ve 2019/379 Esas, 2020/17 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından verilen beraat kararları yönünden 5237 sayılı TCK’nın 109/1, 134/1. maddelerinde düzenlenen müsnet suçların ağırlaştırıcı haller nazara alınmaksızın üst sınırlarının on yılın altında olması nedeniyle ilk derece mahkemesince sanık hakkında bu suçlardan verilen beraat kararlarına ve çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan yapılan yargılamada değişen vasfa göre eylem reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek şikayetten vazgeçme nedeniyle kamu davasının düşmesine dair verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararlar 5271 sayılı CMK’nın 286/2-g, 286/2-h. maddeleri uyarınca kesin olup temyiz edilemediğinden, katılan Bakanlık vekili ile katılan mağdure vekilinin temyiz istemlerinin aynı Kanunun 298. maddesi gereğince REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmesine, 30.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.