muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/10332, Karar No: 2018/867, Tarih: 12.02.2018

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davacıların davasının kabulü ile Beykoz ilçesi ... 189 ada 5 sayılı parselin tespit gibi 2/B vasfıyla Hazine adına tapuya tespit ve tesciline, kadastro tutanağının beyanlar hanesinden "İş bu taşınmaz üzerinde Kanlıca Orman İşletme Müdürlüğünün 21/06/2010 tarih ve 5667 sayılı yazısına istinaden tamamı eylemli orman vasfındadır" ibaresinin kaldırılmasına, beyanlar hanesinin diğer kısımlarının aynen bırakılmasına karar verilmiş, hüküm davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kullanım kadastrosuna itiraza ilişkindir.

Dava konusu taşınmazın bulunduğu yörede 2010 yılında Ek 4. madde çalışmaları, 1939 yılında başlanarak 1940 kesinleşen orman kadastrosu çalışmaları, 1974 yılında 1744 sayılı Kanuna göre yapılan ancak ilan edilmeyen 2. madde çalışmaları, 1988 tarihinde yapılan ve 1990 tarihinde kesinleşen 2/B madde çalışmaları bulunmaktadır.

Dairenin 24/01/2017 günlü geri çevirme kararı ile dosyaya getirtilen belgelerin incelenmesinden, 189 ada 5 parsel sayılı taşınmazla ilgili olarak Orman Yönetimi tarafından Hazine ve lehine kullanım şerhi verilenlere karşı 2/B işleminin yok hükmünde olduğu iddiasıyla açılan Beykoz 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/818 Esas sayılı dosyadaki yargılamasının halen devam ettiği anlaşılmaktadır. 2/B uygulaması kesinleşmeden kullanım kadastrosunun yapılamayacağı ve sözü edilen davanın sonucunun eldeki davayı etkileyebilecek mahiyette olduğu halde, mahkemece işin esasına girilerek yazılı şekilde karar verilmiştir.

O halde; mahkemece, aynı parsele ilişkin olarak 2/B uygulamasının iptali için açılan davanın sonucu beklenmeli, bundan sonra oluşacak duruma ve elde edilecek delillere göre karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı Hazine ve Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 12/02/2018 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16305, Karar No: 2014/6460, Tarih: 07.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/16305 E.  ,  2014/6460 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 9 - 2011/300142

MAHKEMESİ : Rize 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/02/2011

NUMARASI : 2010/539 (E) ve 2011/90 (K)

SUÇ : Mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; sanığın olay tarihinde, arazileri bitişik komşu olan katılanın ekili çay bitkilerinden 5 metrelik bir alandaki bölgeyi ilaç atmak suretiyle, çay bitkilerinde değer kaybı oluşturarak zarar vermesi şeklinde gerçekleştiği iddia edilen olayda, sanığın aşamalardaki savunması dosyaya sunulan İlçe Tarım Müdürlüğünün 07/09/2010 tarihli raporunda katılana ait tarlada ilaçlama, yabancı ot ilacı atıldığına dair bulguya rastlanmadığına dair tespit ve Çay Kur Genel Müdürlüğünün yazısında yer alan "olağan dışı bir bulgu yoktur" kaydı karşısında sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin cezalandırılmasına yeterli delil olmadığı gibi, kuşkunun da giderilememiş bulunması karşısında sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, BOZULMASINA, 07/04/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/354, Karar No: 2012/24827, Tarih: 06.12.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/354 E.  ,  2012/24827 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 80-343

Davacı, davalılardan ... Tekstil San. ve Tic. AŞ’de 22.12.2006-15.01.2009 tarihleri arasında aylığı 680 TL net ücretle sürekli olarak hizmet akdi ile çalıştığının tespitini istemiştir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne; Davacının davalıya ait işyerinde 22.12.2006-15.01.2009 tarihleri arasında kuruma bildirilen günler dışında eylemli, net 600,00 TL ücretle toplam 55 gün daha çalıştığının tespitine, karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalılar vekillerinin, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesi kapsamında uygulama alanı bulan 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 79/10. maddesidir. Anılan madde hükmüne göre, “Yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar, çalıştıklarını hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilirlerse, bunların mahkeme kararında belirtilen aylık kazanç toplamları ile prim ödeme gün sayıları nazara alınır.

Bu kapsamda hizmet tespitine yönelik davalarda, davacı işçinin çalışmasının gerçekliği, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı ...'na davalı işveren tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur.

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık, ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu'nun 2005/21-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 288. maddesindeki (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 200. maddesi)yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Yazılı delille ispat sınırının altında kalan miktar için tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile, varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa, tanık dinletilmesi mümkündür (HUMK m. 292). 506 sayılı Kanunun 78. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK'nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira, 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, "....günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır". Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Dosya içindeki bilgi ve belgeler ile, toplanan delillere göre; davacının, davaya ve kabule konu dönemde anılan işyerinde hizmet akdine dayalı şekilde ve sigortalı olarak çalıştığı sabit olmakla, mahkemece, kabul edilen süreler yönünden, bir isabetsizlik bulunmayıp, hükmün bu bölümünde bir isabetsizlik yoktur. Ancak, Mahkemece verilen hükümde davacı tarafından dönemin tanıkla ispat sınırının (540 TL) üzerinde bir ücret aldığı iddia edildiğine göre, salt sendika araştırmasına göre, karar verilmeyip, bu hususta davacı tarafından sunulabilecek yazılı belgelerin olup olmadığı, buna göre davacının ücretine ilişkin belgelerin gerçeği yansıtıp yansıtmadığı; davalı işyerinden davacı tarafından imzalanmış ücret bordrosu veya imzalı ücret hesap pusulası olup olmadığının yöntemince araştırılması ile, varsa, bu belgelerin davacı tarafından imzalanmış olup olmadıkları, bu tür belgeler mevcut ise, bu belgelerdeki miktarların kabulü, aksi halde, kuruma bildirilen ücretler kadar ücretin tespitine karar vermek gerekirken, bu hususların üzerinde durulmaksızın, hatalı değerlendirme sonucunda yazılı belgeye dayanmayan bir ücrete hükmedilmesi, usul ve yasaya aykırı görülmüştür.

O halde, davalı Kurum ve davalı şirket vekillerinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... Tekstil San. ve Tic.A.Ş.'ye iadesine, 06.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7374, Karar No: 2022/7786, Tarih: 15.06.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/7374 E.  ,  2022/7786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Kurumda büro görevlisi olarak çalışmaya başladığını ve 05.01.2011 tarihinde sendikaya üye olduğunu, bilahare 01.03.2011 yürürlük tarihli toplu iş sözleşmesi doğrultusunda intibakları yapılırken ilk işe girişi ile sendikaya üye olduğu tarih arasındaki kıdemi dikkate alınmadan derece ve kademesinin belirlendiğini iddia ederek kıdemine uygun kademe derece tespitiyle bir kısım fark alacaklarının ödenmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının sendika değişikliği ve toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan intibakları işe giriş tarihinden itibaren yapıldığından herhangi bir hak ve alacağının bulunmadığını ve zamanaşımı def'inde bulunduklarını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 14.06.2019 tarihli ve 2016/363 Esas, 2019/247 Karar sayılı kararıyla davacının derece kademeye yönelik tespit talebinin reddine, fark alacaklarının kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesinin 17.06.2020 tarihli ve2019/3558 Esas, 2020/873 Karar sayılı kararıyla İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 12.01.2021 tarihli ve 2020/5741 Esas, 2021/373 Karar sayılı ilâmı ile yeniden denetime elverişli bilirkişi raporu alınıp, kademe derece tespitinin yapılarak fark alacaklarının belirlenmesi gerektiği gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 12.01.2021 tarihli ve 2020/5741 Esas, 2021/373 Karar sayılı ilâmı ile yeniden denetime elverişli bilirkişi raporu alınıp, kademe derece tespitinin yapılarak fark alacaklarının belirlenmesi gerektiği gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamına ve denetime uygun 01.03.2022 tarihli bilirkişi ek raporu esas alınarak dava tarihi itibarıyla davacının derece/kademesinin 8/26 olarak tespitine karar vermek gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; hükme esas alınan bilirkişi raporunda yer alan tespitlerin hatalı olduğunu, davacının işe giriş tarihi itibarıyla Ek 1/B cetvelinin uygulanması gerektiğini, bu konuda kesinleşmiş mahkeme kararının bulunduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının kademe derece tespitinin doğru yapılıp yapılmadığı ve buna bağlı olarak fark alacaklarının bulunup bulunmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 4857 sayılı İş Kanunu'nun ilgili hükümleri.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davalı işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre kural olarak her iki yıl için bir derecenin, her bir yıl için de bir kademenin verileceği, ayrıca personelin çalıştığı pozisyona göre başlayacağı ve en son yükselebileceği derecenin alt ve üst sınırı belirlenmiştir. Yine burada çalışanların işe giriş tarihlerine göre iki farklı ücret skalasının da (Ek 1/A ve 1/B cetvelleri) düzenlendiği görülmüştür.

2. Davalı işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre kural olarak her iki yıl için bir derecenin, her bir yıl için de bir kademenin verileceği, ayrıca personelin çalıştığı pozisyona göre başlayacağı ve en son yükselebileceği derecenin alt ve üst sınırı belirlenmiştir. Yine burada çalışanların işe giriş tarihlerine göre iki farklı ücret skalasının da (Ek 1/A ve 1/B cetvelleri) düzenlendiği görülmüştür.

3. Dava tarihi itibarıyla davalı işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesindeki pozisyon cetveline göre büro personelinin alt ve üst derece sınırı 3/15 olarak belirlenmiştir. Her ne kadar işçinin pozisyonuna göre derece için alt ve üst sınır belirlenmiş ise de kademe için böyle bir sınırlama düzenlenmemiştir. Buna karşın hükme esas alınan bilirkişi raporunda derece için belirlenen 15 (on beş) üst sınırının kademenin alt sınırı gibi değerlendirilip her yıl için belirlenen toplam kademe süresinin ilavesi suretiyle kademe tespitinin yapılması hatalı olmuştur.

4. Ayrıca, fark alacakların hesabında toplu iş sözleşmesinde işe giriş tarihlerine göre belirlenen ücret skalasının dikkate alınıp alınmadığı yönünden karar ve dayanağı hesap raporu da denetime açık değildir. Dolayısıyla bu yönüyle karar eksik incelemeye dayalı olup gerekçesizdir. Belirtilen sebeplerle eksik incelemeye ve hatalı bilirkişi tespitine dayalı olarak yazılı şekilde verilen kararın tekrar bozulması gerekmiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

15.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12483, Karar No: 2012/13874, Tarih: 29.11.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/12483 E.  ,  2012/13874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 03.05.2011 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 21.06.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı 5 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, taşınmazının sınırında bulunan imar yolunda davalının yapmış olduğu su kanalının yola çıkışını engellediğini belirterek yola elatmasının önlenmesini ve su kanalının yıkılmasını istemiştir.

Davalı kanalın imar uygulaması sonucu tecavüzlü hale geldiğini, kaldırma mükellefiyetinin kendisine değil Belediyeye ait olduğunu, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece dava reddedilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava ve keşif tarihine göre davalının eski su kanalının ve ağaçlarının yola tecavüzlü olduğu ve davacı taşınmazının yola çıkışını engellediği sabittir. Bu nedenle kullanacak başka yolu bulunmayan davacının bu davayı açmakta hukuki yararı mevcuttur. Taraflar arasında su kanalının kaldırılması konusunda muaraza devam ettiğine göre bunun giderilmesi gerekir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile reddi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 29.11.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14083, Karar No: 2010/4875, Tarih: 27.04.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/14083 E.  ,  2010/4875 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden ... maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle, 21.080.15 TL maddi ve manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davacı vekilince istenilmesi ve de duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 27.04.2010 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı vekili Avukat ... .... Davalı adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıda karar tesbit edildi.

K A R A R

Yokluğunda verilen karar davalı ... Reklam San. tic. Ltd. Şti. vekiline karar Tebligat Yasa'sının 21. maddesi hükümlerine göre tebliğ edilmişse de bu tebligat aşağıda açıklanan nedenlerle geçerli değildir.

Tebligat yasasının 20,21 ve özellikle Tüzüğün 28. maddesi uyarınca muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan her biri gösterilen adreste bulunmaz iseler tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar kurulu, zabıta amir ve memurlarından tahkik ederek, beyanlarını tebliğ tutanağına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde de bu durumu yazarak imzalaması gerekir. Gösterilen şekil geçerlilik koşuludur.(Y.H.G.K.nun29.12.1993 gün 1993/18-778-876; 02.06.1999 gün ve 1999/18-480-486 25.01.2006 gün 2005/2-772E,2006/17K, 2005/12-244E, 06.04.2005 gün 2005/225K sayılı kararları) .

Somut olayda, dava dilekçesinin de tebliği edildiği “... cad. ... sokak No: 13/4 B.Evler İstanbul” adresine gerekçeli karar tebliğe gönderilmiş ve tevziat saatlerinde adresinde bulunmadığından “iş takibinde olduğuna ilişkin isim ve imzadan imtina eden komşusunun beyanına göre” 7201 sayılı yasanın 21. maddesi gereğince tebligat yapılmıştır.

Somut olayda, dava dilekçesinin de tebliği edildiği “... cad. ... sokak No: 13/4 B.Evler İstanbul” adresine gerekçeli karar tebliğe gönderilmiş ve tevziat saatlerinde adresinde bulunmadığından “iş takibinde olduğuna ilişkin isim ve imzadan imtina eden komşusunun beyanına göre” 7201 sayılı yasanın 21. maddesi gereğince tebligat yapılmıştır.

Öte yandan davanın ıslahına ilişkin 01.07.2009 tarihli ıslah dilekçesinin de gerekçeli karar gibi “... cad. ... sokak No: 13/4 B.Evler İstanbul” adresine tebliğe gönderildiği ve adresten ayrıldığı belirlenerek Tüzüğün 28. maddesi gereğince yapılan araştırma sonucu tespit edilen yeni adres olan “Eski Londra Asfaltı ... Sokak No:1 Kat:5 daire 120 ... Bahçelievler İstanbul” adresinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği anılan tebligat parçasının incelenmesinden anlaşılmaktadır. Öte yandan davalı vekilince düzenlenen 13.07.2009 tarihli yetki belgesinde de adres ıslah dilekçesinin tebliğ edildiği adres olarak gösterilmiştir. Hal böyle olunca da gerekçeli kararın tebliğine ilişkin tebligat parçasındaki, ilgilinin tevziat saatlerinde adresinde bulunmadığı iş takibinde olduğuna ilişkin tebliğ memurunun belirlemesinin gerçeğe uygun olmadığı giderek yapılan tebliğin Tebligat Yasa'sının 20,21 ve özellikle Tüzüğün 28. maddesine aykırı olduğundan geçersiz olduğu açık ve seçiktir.

Yukarıda açıklanan nedenle gıyabi hükmün davalı ... Reklam San. tic. Ltd. Şti. vekili Av. ...’a “Eski Londra Asfaltı ... Sokak No:1 Kat:5 daire 120 ... Bahçelievler İstanbul” adresinde yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.4.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13030, Karar No: 2017/1399, Tarih: 08.02.2017

**18. Ceza Dairesi         2016/13030 E.  ,  2017/1399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Müstehcenlik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Anal ya da oral yoldan yapılan, eşcinsel veya grup halinde bulunulan cinsel birleşmelere ait görüntülerin veya cisimle yapılan mastürbasyon görüntülerinin tek başına “doğal olmayan” kavramı içerisinde değerlendirilemeyeceği, bu kavramın cinsel yaşamın içerisinde yeri olmayan, aşağılayıcı veya bütün toplum tarafından da doğal olarak kabul edilmeyen ilişkileri tanımladığı, bilirkişi raporunun içeriğine göre sanığın eyleminin TCK'nın 226/1. maddesinin ihlali niteliğinde olduğu ve bu maddeye göre cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, aynı Kanunun 226/4. maddesinden hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki isteme aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 08.02.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.