muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4791, Karar No: 2020/850, Tarih: 05.02.2020

Somut olayda, sanığın yokluğunda verilen kararın sanığın sorgusunda belirttiği adresine muhatap adreste olmadığından ve tebliğe haiz kimse bulunmadığından, komşusu isim ve imzadan imtina ettiği belirtilerek mahalle muhtarı imzasına teslim edildiği görülmüştür. Görüldüğü gibi tebliğ memuru, muhatabın adresten geçici mi yoksa sürekli mi ayrıldığını, adreste bulunmama sebebini ve tevziat saatlerinden sonra geleceğini Tebligat Yönetmeliği'nin 35.maddesi gereğince, Tebligat Yönetmeliği'nin 30. maddesinde sayılan kişilerden sorarak tespit edip, hangi komşuya sorduğuna dair bir açıklama da yapmadan tebliğ işlemlerini tamamlamıştır. Bu hali ile tebliğ işlemi 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1 ve 23/7. maddeleri ile Tebligat Yönetmeliği'nin 30 ve 35. maddeleri hükümlerine uygun yapılmamış olmakla usulsüzdür. Bu nedenle sanık ... ve eşinin öğrenme üzerine verdikleri 02.10.2015 ve 05.10.2015 tarihli dilekçelerin süresinde olduğu kabul edilerek inceleme yapılmıştır.

1-Sanıkların 30.07.2009 tarihinde hisse devir sözleşmesi ile devraldıkları Turaç Orman Ürünleri....Ltd. Şirketinde sanık ...'ın % 0.50 ortak ve müdür olduğu, sanığın babası diğer sanık ...'ın ise %99.50 ortak olduğu, 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında gerçek bir ticari faaliyetleri olmaksızın düzenledikleri tüm belgelerin sahte olduğu iddia edilen olayda, sanık ...'in yargılama aşamalarında, düzenlenen belgelerin gerçek olduğunu, oğlu Nuri'nin şirket ortaklığı dışında işlerle hiç bir ilgisi olmadığını beyan ettiği, sanık ...'nin de savunmalarında babasının isteği üzerine sadece notere giderek şirkete ortak olduğunu ancak hiç bir işe karışmadığını, şirkette faaliyette bulunmadığını, işlerle bir ilgisi olmadığını, fatura düzenlemediğini savunması ve suçlamaları inkar etmesi karşısında; sahte fatura düzenleme suçunda suçun failinin herkes olabileceği, suçta ve cezada şahsilik prensibi gereği esas amacın suçun şeklî sorumlusu olan kanuni temsilcilerin değil, suçun ayrıntılarını bilen ve oluşumunda rolü olan failleri cezalandırmak olması nedeniyle bu suça iştirak edilmesinin mümkün olması da dikkate alınarak, sanığın sahte fatura düzenleme suçuna iştiraki, suçun unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından;

a-2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında düzenlenen fatura ve müstahsil makbuzlarının getirtilip, fatura ve müstahsil makbuzlarındaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

b-Fatura ve müstahsil makbuzlarındaki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise; fatura ve müstahsil makbuzlarını kullandığı belirlenen şirket yetkililerinin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen belgeleri hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve fatura ve müstahsil makbuzlarının alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması,

2- Kabule görede; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve eşinin temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

05.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/14659, Karar No: 2012/286, Tarih: 12.01.2012

**11. Ceza Dairesi         2008/14659 E.  ,  2012/286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahtecilik

HÜKÜM : 5237 Sayılı TCK.nun 257/2 ve 62/2. maddesince 5 ay Hapis cezasının TCK.nun 51/1. maddesince ertelenmesine

Suluçem Jandarma Karakol Komutanlığında adli yazışmaları yapmakla görevli astsubay olarak görev yapmakta olan sanığın, Doğubayazıt Ağır Ceza Mahkemesinin 2002/142 esas sayılı dosyası üzerinden müşteki ... hakkında çıkartılan ihzar müzekkeresine hiçbir araştırma yapmadan müştekinin ikamet ettiği Aktuğlu Köyü muhtarı ... ile görüşme yaparak müştekinin köyde bulunmadığı, İstanbul'da ikamet ettiği bilgisini almış gibi gerçeği yansıtmayan tutanak düzenleyerek köy muhtarı ...'nun yerine de bilgisi ve onayı dışında imza atıp, düzenlenen tutunağı mahkemesine göndermek şeklinde gerçekleştiği iddia ve kabul olunan eylemlerinin, sanığın sahtecilik kastıyla hareket etmediği, icrai bir eylemle görevinin gereklerine aykırı bir tutanak düzenlendiği cihetle, 5237 sayılı TCK'nun 257/1. maddesinde düzenlenen görevi kötüye kullanma suçunu oluşturabileceği, ancak somut olayda müştekinin kendiliğinden duruşmaya gitmesi de gözetildiğinde, kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olunmasının ya da kişilere haksız menfaat sağlanmasının da sözkonusu olmadığı, ayrıca ileride doğabilecek muhtemel zararında suçun oluşumu için yeterli olmayacağı, bu nedenle görevi kötüye kullanma suçunun yasal unsurlarının bulunmadığı da gözetilmeden müsnet suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi yasaya aykırı,

Kabule göre de;

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı yasanın 562. maddesi ile değişik CMK'nun 231. maddesi uyarınca "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının" uygulanıp uygulanmayacağı hususu ile 19.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Yasanın 1. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nun 257/1-2. maddesinde yer alan "kazanç" sözcüğünün "menfaat" olarak değiştirilmesi ve bu fıkralarda öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının da indirilmesi karşısında, TCK'nun 7/2. maddesindeki "suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, sanığın hukuki durumunun yeniden takdir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 12.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14897, Karar No: 2013/16265, Tarih: 11.11.2013

**8. Hukuk Dairesi         2012/14897 E.  ,  2013/16265 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

..... 2009/140-209 Esas ve Karar sayılı kararı ile dava konusu 492 ada 28, 33 ve 42 parsel sayılı taşınmazların kayıt malik adlarının tapuda .......... olarak düzeltilerek tapuya bu şekilde kayıt ve tesciline karar verilmiştir. Bu hüküm uyarınca yeni duruma göre oluşan tapu kayıtları dosya arasında bulunmamaktadır. Anılan parsellere ait yeni tapu kayıtlarının ilk tesisinden itibaren tüm revizyonlarının bulunduğu yerden getirtilerek dosya arasına konulması ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere geri çevrilmesi için dosyanın Yerel Mahkemeye GÖNDERİLMESİNE, 11.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

........
Yargıtay — Esas No: 2013/9721, Karar No: 2013/10327, Tarih: 01.07.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/9721 E.  ,  2013/10327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Gaiplik kararı verilmesine ilişkin olarak açılan davada Manisa 2.Asliye Hukuk ve Manisa 1.Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, Gaiplik istemine ilişkindir.

Manisa 2.Asliye Hukuk Mahkemesince,gaiplik kararı verilmesine ilişkin talebin, 6100 sayılı HMK'nun 382/2-a/4 maddesine göre çekişmesiz yargı işleri içerisinde yer aldığı,aynı yasanın 383.maddesi gereğince çekişmesiz yargıda aksine bir düzenleme bulunmadığı sürece sulh hukuk mahkemelerinin görevli olduğundan bahisle görevsizlik kararı vermiştir.

Manisa 1.Sulh Hukuk Mahkemesi ise Yargıtay 18.Hukuk Dairesinin 2012/11023 Esas 2012/13808 Karar sayılı ilamı gereğince görevli mahkemenin Asliye hukuk mahkemesi olduğu gerekçesiyle karşı görevsizlik kararı verilmiştir

Dava davacının kardeşinin 12 yıldır kayıp nedeniyle gaipliğine karar verilmesi istemine ilişkindir.

Kanunda çekişmesiz yargı işlerinin neler olduğu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 382/1 maddesine göre; "Çekişmesiz yargı, hukukun, mahkemelerce, aşağıdaki üç ölçütten birine veya birkaçına göre bu yargıya giren işlere uygulanmasıdır..." hükmü ile "ilgililer arasında uyuşmazlık olmayan haller, ilgililerin ileri sürebileceği herhangi bir hakkın bulunmadığı haller ve hakimin re’sen harekete geçtiği haller ... " olmak üzere bu üç ölçütle çekişmesiz yargının genel çerçevesi belirlenerek mümkün olduğunca çekişmesiz yargı işleri sayılarak belirtilmiştir. Ancak bu

sayma sınırlı olmadığından yasa maddesinde sayılmayan fakat çekişmesiz yargı ölçütlerini taşıyan diğer işlerin de çekişmesiz yargı işi olarak kabulü gerekir. Yani, 382. maddede sayılmamakla beraber çekişmesiz yargının ölçütlerinden birini veya birkaçını taşıyan bir iş de çekişmesiz yargı işi olarak değerlendirilmelidir.

Gaipliğe karar verilmesi davası 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 382. maddesinde belirtilen çekişmesiz yargı işlerinden sayılmalıdır. Kaldı ki, 382. maddenin 2-a.4 .maddesinde “gaiplik kararı” çekişmesiz yargı işi sayılmış olup aynı yasanın 383. maddesinde de çekişmesiz yargı işlerinde görevli mahkemenin aksine bir düzenleme bulunmadığı sürece sulh hukuk mahkemesi olacağı hükmüne yer verilmiştir.

Gaiplik kararı isteğine ilişkin uyuşmazlık, çekişmesiz yargı işi niteliğinde olup Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.'nun 21. ve 22. maddeleri gereğince Manisa 1.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 1.7.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2999, Karar No: 2016/3706, Tarih: 03.03.2016

**18. Hukuk Dairesi         2016/2999 E.  ,  2016/3706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi .... Mahallesi 687 ada 143 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca kısmen benimsenen 28.02.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, belediye ve mücavir alan sınırları içinde kalan bir taşınmazın arsa niteliğinde kabulü için, 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde olması esastır. Aynı karara göre, uygulama imar planında yer almayan bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için ise, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskûn olduğu için veya meskûn hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vs.) yararlanan ve meskûn yerler arasında yer alması gerekir.

Taşınmaz belediye nazım imar planı (1/5000 ve daha büyük ölçekli) içinde ise, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca, bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, belediye merkezine uzaklığı, kullanım biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları da değerlendirilmek üzere araştırılmalıdır.

Mahkemece öncelikle ilgili belediye başkanlığından dava tarihi itibari ile dava konusu taşınmazın imar durumuna dair ayrıntılı yazı alınıp, daha sonra yeniden oluşturulacak bilirkişi heyeti ile keşif yapılarak, özellikle keşif esnasında mahkeme hakimince gözlem yapılarak taşınmazın belediye hizmetlerinin hangilerinden yararlandığı hangilerinden yararlanmadığı, etrafında meskûn mahal olup olmadığı, varsa mesafeleri ve niteliği, taşınmazın mevcut durumu itibari ile kullanım şekli,

bu taşınmazın konumu yani sokağa, yola olan cephesi, önemli merkezlere uzaklığı, üzerinde yapılaşmaya ilişkin olarak imar durumu gibi hususların ayrıntılı şekilde keşif zaptına geçirilmesi, taşınmazın değişik açılardan fotoğraflarının çektirilerek bunların onaylanıp dosya arasına alınması ve taşınmaz vasfının açık ve denetime elverişli şekilde tespiti ile kamulaştırma bedelinin tespit edilmesi gerekmektedir.

bu taşınmazın konumu yani sokağa, yola olan cephesi, önemli merkezlere uzaklığı, üzerinde yapılaşmaya ilişkin olarak imar durumu gibi hususların ayrıntılı şekilde keşif zaptına geçirilmesi, taşınmazın değişik açılardan fotoğraflarının çektirilerek bunların onaylanıp dosya arasına alınması ve taşınmaz vasfının açık ve denetime elverişli şekilde tespiti ile kamulaştırma bedelinin tespit edilmesi gerekmektedir.

Bu hususlar belediye başkanlığından ve diğer ilgili mercilerden sorulup alınacak cevap yazılarına göre dava tarihi itibariyle taşınmazın vasfı kesin olarak belirlenmeden tarım arazisi kabul edilerek değer belirleyen rapora göre hüküm kurulması,

2-Kamulaştırma Yasasının 11. maddesinin son fıkrası hükmüne göre, kamulaştırma yoluyla irtifak hakkı tesisinde, kamulaştırma nedeniyle taşınmazda oluşacak değer düşüklüğü kamulaştırma bedelidir. Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporlarında taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatın bedelinin tespit edilen zemin bedeline ilave edilmesi suretiyle m² değeri belirlenmiş ve buna göre irtifak nedeniyle değer kaybı hesaplanmış ise de; zemin üzerindeki muhdesatın irtifak sebebiyle bir zarar görüp görmediği tespit edilerek, zarar görmüş ise belirlenen irtifak değer kaybı bedeline ilave edilmesi suretiyle kamulaştırma bedelinin tespit edilmesi gerekirken, muhdesatın değerinin de zemin bedeline ilave edilmesi suretiyle hesap yapan bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulması,

3-Kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmazın idare adına tesciline ilişkin davaların niteliği gereği maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, davacı ve davalı lehine nispi vekalet ücretine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 03.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3312, Karar No: 2025/2226, Tarih: 27.05.2025

**6. Hukuk Dairesi         2024/3312 E.  ,  2025/2226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/157 E., 2023/564 K.

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar; davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı şirket yetkilisi dava dilekçesinde; davacı yüklenici ile davalı arsa sahibi arasında 09.08.2011 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, inşaat süresinin 12 ay olduğunu, komşu arsa sahibinin yaptığı taşkın inşaat nedeniyle davalının uzun süre inşaat izni alamadığını, belediye ile yapılan görüşmeler sonucunda sorunun davacı yüklenici tarafından çözüme kavuşturulduğunu, işlemler sırasında bir kısım ödemelerin ve haciz baskısı nedeniyle icra ödemesinin yapıldığını, işlemlerin yapılmaya devam ettiği sırada davalı arsa sahibinin 23.12.2013 tarihinde gönderdiği ihtarname ile sözleşmeyi feshettiğini bildirdiğini, sözleşmenin feshinin haksız olduğunu, haksız fesih nedeniyle davalı arsa sahibinin yapılan masrafları ödemesinin gerektiğini, sözleşme imzalanmasından sonra davalı arsa sahibine kira ödemelerinin yapıldığını, haksız fesih nedeniyle ön görülen kârdan da mahrum kaldıklarını belirterek 90.000,00 TL masraf ile 20.000,00 TL yoksun kalınan kârın davalıdan alınmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı yüklenici ile davalı arsa sahibi arasında sözleşme imzalandığını, davalı arsa sahibinin sözleşme kapsamındaki edimlerini yerine getirdiğini, davacı yüklenicinin davalı arsa sahibine kira ödemesi yaptığını, icra dosya borcunu kapattığını, davalı arsa sahibinin haklı nedenle sözleşmeyi feshettiğini, davacının ödediği kira bedellerini ve ödenen icra dosya borcunu talep edebileceğini, ancak sözleşme kapsamındaki edimini yerine getirmemesi nedeniyle talep etmesinin mümkün olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 13.07.2017 tarihli kararı ile taraflar arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığı, sözleşme süresinin 12 ay olarak belirlendiği, davalı arsa sahibinin 23.12.2013 tarihli ihtarname ile sözleşmeyi feshettiğini bildirdiği, 02.07.2015 tarihli ön inceleme duruşmasında taraflara delillerini sunmaları hususunda iki haftalık kesin süre verildiği, yapılan keşif sonrasında düzenlenen bilirkişi raporu kapsamı dikkate alınarak davacı yüklenici vekiline dava konusu masraflara ilişkin belge asıllarını sunması hususunda iki haftalık süre verildiği, verilen süre içerisinde belge asıllarının sunulmadığı, mevcut dosya kapsamına göre davacı yüklenicinin yaptığı masrafları ve yoksun kaldığını öne sürdüğü kârı ispata yarar belgeleri dosyaya sunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

1. Mahkemenin 13.07.2017 tarihli kararının süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine (Kapatılan) Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 20.06.2019 tarihli kararı ile; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu kapsamında yazılı yargılamanın beş aşamadan oluştuğu, ancak mahkeme tarafından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 184 - 186. madde hükümlerine uygun şekilde sözlü yargılama yapılmaksızın esasa ilişkin hüküm kurulmasının doğru olmadığı gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiş, davalı vekilinin karar düzeltme talebi 15.06.2020 tarihli karar ile reddedilmiştir.

2. Mahkemenin ilâm başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraflar arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığı, taraflara delillerini sunmaları hususunda iki haftalık kesin süre verildiği ve taraf vekillerine ihtar edildiği, bilirkişi raporunda eksik olduğu belirtilen belge asıllarının sunulması husununda davacı vekiline verilen süreye rağmen belge asıllarının dosyaya sunulmadığı, tahkikatın sona erdiği hususunun taraflara bildirildiği ve sözlü yargılama için gün belirlendiği, sözlü yargılama aşamasının da bu şekilde tamamlandığı, davacının dava dilekçesinde talep ettiği masraflar ile yoksun kalındığı belirtilen kârın hesaplanmasına esas teşkil edecek belge asıllarını dosyaya sunmadığı ve davasını ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; dava konusu taleplere ilişkin belgelerin dosyaya sunulduğunu, mahkemenin delilleri toplamadığını, sözleşmenin feshinin haklı veya haksız olduğu hususu ile yoksun kalınan kâr bulunup bulunmadığı hususunu değerlendirmediğini, alınan bilirkişi raporlarının yetersiz olduğunu, taraflar arasında sözleşme imzalanmasından sonra gerekli işlemler için ilgili kurumlara başvurular yapıldığını, aşamalarda davacı yüklenicinin sözleşme konusu arsadaki taşkın inşaat ve diğer sorunların çözümü için işlemler yaptığını, ancak bilirkişiler tarafından bu hususların yanlış değerlendirildiğini, davalı arsa sahibinin davacı yüklenici tarafından sözleşme imzalanmasından sonra gösterilen çaba ile çözmüş olduğu sorunlara rağmen sözleşmeyi feshederek başka bir yüklenici ile sözleşme imzaladığını, davacı yüklenici tarafından yapılan ödemelerin ve masrafların sözleşme kapsamında yapıldığını, kira ödeme taahhüdü bulunmamasına rağmen davalı arsa sahibine kira ödemesinin yapıldığını, sözleşme konusu taşınmaza ilişkin sorunların davacı yüklenici tarafından yapılan başvurular ve girişimler sonucunda çözüldüğünü, sözleşmenin haksız olarak feshedildiğini, dosyaya sunulan dekontların incelenmediğini, raporların dava konusunu çözer nitelikte bulunmadığını, sözleşmede kararlaştırılan masrafların sözleşme konusu arsanın sorunsuz olması haline yönelik düzenlendiğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin haksız feshi nedeniyle yapılan masrafların ve yoksun kalınan kârın ödenmesi istemine ilişkindir.

1. Davacı yüklenici ile davalı arsa sahibi arasında İstanbul ili, ... ilçesi, ...., ... ada, ... parsel sayılı taşınmaza ilişkin olarak 09.08.2011 tarihinde düzenleme şeklinde gayrimenkul satış vaadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzalanmıştır.

Sözleşmenin imzalanmasından sonra tarih içermeyen ek sözleşme ile davacı yüklenici tarafından sözleşmenin yerine getirilmesi süresince davacı yararına yapılacak ödemelerin iadesi; 23.03.2013 tarihli protokolde ise ödemelere karşılık olmak üzere sözleşme ile davalı arsa sahibine bırakılan dubleks dairenin satışından gelen paranın yarısının davacı yükleniciye iade edilmesi kararlaştırılmıştır.

Davalı vekilinin 01.04.2015 tarihli dilekçesi içeriğinden davacı yüklenici tarafından davalı arsa sahibine kira ödemesi yapıldığı ve arsaya ait eski borca ilişkin icra dosya borcunun davacı yüklenici tarafından ödendiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece; taraflar arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin davalı arsa sahibi tarafından feshinin haklı olup olmadığının tespiti ile feshin haksız olduğunun tespiti halinde davacının müspet zararın talep edilebileceği, feshin haklı olduğunun tespiti halinde ise davacının müspet zararını talep edemeyeceği, ancak bu durumda tarihsiz ek sözleşme, 23.03.2013 tarihli protokol ve davalı vekilinin 01.04.2015 tarihli dilekçesinde yer alan kira ödemeleri ile icra ödemesinin davacı yüklenici tarafından yapıldığı hususundaki kabule ilişkin ikrarı da göz önüne alınarak davacı tarafından yapılan ödeme miktarları tespit edilerek bu miktara ilişkin alacağın davalıdan alınmasına karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi yerinde olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

2. Bozma nedenine göre, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan mahkeme kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgilisine iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın taraflara tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,27.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.