muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1271, Karar No: 2013/411, Tarih: 08.10.2013

Zira burada fail ilk öldürme eyleminin yarattığı öfke ve kızgınlıkla ve bu eylemden kaynaklanan haksız tahrikle öldürme eylemini gerçekleştirmiş olarak kabul edilecektir.

Olayımızda sanık F.Ç.in babası Ş. Ç.24.04.2008 tarihinde öldürülmüş ve bu eylemle ilgili olarak V. A.hakkında maktül Ş.Ç.'e yönelik tasarlayarak kasten insan öldürmek ve dosyamızda sanık F.Ç.'e yönelik olarak etkili eylem suçlarından ve yine dosyamızın maktülü M.Ç. hakkında olarak da maktül Ş.Ç.'e yönelik tasarlayarak insan öldürmeye azmettirmek suçundan Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesine dava açılmıştır.

Açılan bu dava Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2008/211 esasına kaydedilmiş, bu davanın yargılamasının devamı sırasında dosyamızda maktül ve Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2008/211 esas sayılı dosyasında sanık durumunda bulunan M. Ç. dosyamızın sanığı F.Ç. tarafından 09.01.2009 tarihinde silahla vurularak öldürülmüş, Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin bozmadan önce örneği dosya içine alınan 2008/2011 esas sayılı dosyasında yapılan yargılama sonunda 23.06.2009 tarih 2008/211 esas 2009/241 karar sayılı kararında hakkında tasarlayarak insan öldürmeye azmettirmek suçundan kamu davası açılan M.Ç.hakkındaki kamu davasının ölüm sebebiyle düşürülmesine karar verilmiş, aynı dosyada sanık V.A. hakkında sözü geçen dosyada maktül Ş. Ç.'i tasarlayarak öldürmek ve müştekiler K. Ç. ve F.Ç.'e yönelik etkili eylem suçlarından dolayı cezalandırılmasına karar verilmiş, mahkememiz kararının verildiği tarih itibariyle sözü geçen dosyanın halen kesinleşmediği belirlenmiştir.

Kesinleşmeyen örneği ve ekleri dosyamız içine alınan Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2008/211 esas 2009/241  karar sayılı kararında ve eklerinde özellikle karar gerekçesinde mahkemenin kabulüne ilişkin delillerin değerlendirilmesi ve gerekçe bölümünün yer aldığı 5 ve 6. sayfalarda hakkında tasarlayarak insan öldürmeye azmettirmek suçundan kamu davası açılan ve ölümü sebebiyle açılan kamu davasının düşürülmesine karar verilen M. Ç.'in eylemi ile ilgili olarak bir değerlendirme yapılmamış ve esasen mahkeme kararı M.Ç.yönünden de temyize konu edilmemiştir.

Yukarıda özetlenen Yargıtay 1. Ceza Dairesi kararında da belirtildiği şekilde önceki öldürme olayına fail yardım eden ya da azmettiren olarak katılan kişiye yönelik eylemde kan gütme saikinden kaynaklanan ağırlaştırıcı halin varlığı söz konusu olmayacaktır.

Bir kimsenin bir eylemin faili yardım edeni veya azmettireni olup olmadığı hususunun en somut kanıtı bir mahkeme kararıdır. Ancak yukarıda da belirtildiği gibi M. Ç. hakkında açılan kamu davasında mahkemesince adı geçenin ölümü sebebiyle kamu davasının düşürülmesine karar verilmiş, Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesi kararında M.Ç.'in olayda fail yardım eden ya da azmettiren sıfatı ile yer alıp almadığı hususunda doğal olarak bir değerlendirme yapılmamıştır.

Bir kimsenin bir eylemin faili yardım edeni veya azmettireni olup olmadığı hususunun en somut kanıtı bir mahkeme kararıdır. Ancak yukarıda da belirtildiği gibi M. Ç. hakkında açılan kamu davasında mahkemesince adı geçenin ölümü sebebiyle kamu davasının düşürülmesine karar verilmiş, Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesi kararında M.Ç.'in olayda fail yardım eden ya da azmettiren sıfatı ile yer alıp almadığı hususunda doğal olarak bir değerlendirme yapılmamıştır.

Bu durumda dosyamızda sanık F.Ç.'in eyleminin değerlendirilebilmesi amacıyla maktül M.Ç. hakkında Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesine açılan davada soruşturma ve kovuşturma aşamasında M. Ç.'in eylemi ile ilgili olarak elde edilen kanıtlar, sanık savunmaları ve tanık anlatımlarının mahkememizce değerlendirilmesi gerekeceği düşünülmüştür.

...Mahkememizce onaylı örneği bozmadan önce dosya içine alınan Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2008/211 esas sayılı dosyası kapsamı , savunmalar ve tanık anlatımları nazara alındığında sözü geçen Ş.Ç.'in öldürülmesi ile sonuçlanan olayda M.Ç.'in asli fail, azmettiren ya da yardım eden sıfatı ile eylemde yer aldığının kabülüne olanak bulunmadığı düşünülmüştür.

Zira Ş.Ç.'in ölümü ile sonuçlanan olay 24.04.2008 tarihinde meydana gelmiş olmasına rağmen bu eylemin faili V. A.'ı azmettirdiği söylenen M. Ç., V. A.hakkında hakaret ve tehtit suçlarından dolayı şikayetçi olmuş, bu şikayetler nedeni ile V. A. hakkında 08.01.2008 tarihinde Denizli C.Başsavcılığının 2008/133 esas sayılı iddianamesi ile ve yine Denizli C.Başsavcılığının 17/03/2008 tarihinde 2008/2766 esas sayılı iddianamesi ile kamu davaları açılmıştır.

...Yine yukarıda özetlenen Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2008/211 esas sayılı dosyası kapsamı nazara alındığında, M.Ç.'in Ş. Ç.'in öldürülmesi olayında eylemin faili V.A.'ı azmettirdiği ya da ona yardım ettiği hususunun kabulüne de olanak görülmemiştir.

...Yukarıda özetlendiği biçimde Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19/02/1990 tarih 1/2-29 sayılı kararında kan gütme saikinden kaynaklanan ağırlaştırıcı nedenin uygulanabilmesi için önceki olayın ölümle sonuçlanması ve kişinin intikam almak duygusu içinde eylemi gerçekleştirmesi gerektiği gibi önceki olayın failinin mahkum olmasının gerekmediği önceki olay nedeni ile açılan davanın henüz sonuçlanmamış olabileceği gibi beraat ile sonuçlanmış olmasının da önemli olmadığı, önemli olan kan gütmek saiki ile hareket eden failin o kişiyi evvelki öldürme filinin faili olarak düşünmesinin yani zan veya vehim'in yeterli olacağı değerlendirilmiştir.

...Yargıtay Ceza Genel Kurulunun yukarıda da özetlenen 19/02/1990 tarih 1/2-29 sayılı kararı içeriği, Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2008/211 esas sayılı dosyasında tasarlayarak insan öldürmek suçuna azmettiren sıfatı ile hakkında kamu davası açılan M.Ç.'in ölümü ile mahkemesince verilen düşme kararının temyiz edilmemesi ve bu dosyaya ilişkin M. Ç.'in suça azmettiren olarak kabulüne yeterli ve elverişli delillerin bulunmadığı hususundaki değerlendirme sanık F. Ç.in maktül M. Ç.'in babası Ş. Ç.'in ölümü ile sonuçlanan olayda azmettirici olduğuna dair zan ve vehmi dışında maktülden kaynaklanan sanık lehinde haksız tahrik oluşturabilecek her hangi bir eylemin de bulunmayışı nazara alındığında;

Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 15/06/2011 tarih 2011/402-3887 sayılı kararında açıklandığı biçimde Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2008/211 esas 2009/241 karar sayılı dosyasının temyizden dönüşünün ve bu dosyada kararı temyiz eden V. A. yönünden kararın kesinleşip kesinleşmemesinin olayımızda sonuca etkili olmadığı ve olayda sanık F. Ç.yönünden uygulanması gereken ve maktülden kaynaklanan tahrik oluşturan  herhangi bir haksız haraketin de söz konusu olmadığı... " gerekçesiyle önceki hükmünde direnilmesine karar vermiştir.

Kasten öldürme suçu yönünden resen temyize tabi olan bu hükmün de sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 13.09.2012 gün ve 64561 sayılı bozma istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; kasten öldürme ve 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanık hakkında eksik araştırma ile hüküm kurulup kurulmadığının belirlenmesine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca direnme kararının "yeni hüküm" niteliğinde olup olmadığının öncelikle belirlenmesi gerekmektedir.

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre şeklen direnme kararı verilmiş olsa dahi;

a) Bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak,

b) Bozma kararında tartışılması gereken hususları tartışmak,

c) Bozma sonrasında yapılan araştırma, inceleme ya da toplanan yeni delillere dayanmak,

d) İlk kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçe ile hüküm kurmak,

Suretiyle verilen hüküm, özde direnme kararı olmayıp, bozmaya eylemli uyma sonucu verilen yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi halinde ise incelemenin Yargıtay’ın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekmektedir.

b) Bozma kararında tartışılması gereken hususları tartışmak,

c) Bozma sonrasında yapılan araştırma, inceleme ya da toplanan yeni delillere dayanmak,

d) İlk kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçe ile hüküm kurmak,

Suretiyle verilen hüküm, özde direnme kararı olmayıp, bozmaya eylemli uyma sonucu verilen yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi halinde ise incelemenin Yargıtay’ın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekmektedir.

Somut olayda, yerel mahkemece ilk hükümde suçun nitelendirilmesine ilişkin hiçbir gerekçeye yer verilmezken, direnme kararında, öldürmenin kan gütme saiki ve tasarlayarak gerçekleştirilmesine ilişkin nitelikli halleri ve haksız tahrik şartlarına ayrıntılı olarak değinilerek olaysal olarak da değerlendirme yapıldığı, Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.06.2009 gün ve 211-241 sayılı ilamının kesinleşmediği ve sözkonusu dosyada maktûl M.'e atılı eylemle ilgili olarak herhangi bir kabul ve açıklamanın yazılmadığı belirtildikten sonra anılan dosyada toplanan deliller ve ifade örneklerinin hükmün gerekçesine yazıldığı, böylelikle de ilk kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş bulunan yeni gerekçelerle hüküm kurulduğu anlaşılmakta olup, yerel mahkemenin son uygulaması direnme kararı olmayıp, yeni hüküm niteliğindedir. Özel Daire denetiminden geçmemiş bulunan bu yeni hükmün doğrudan ve ilk kez Ceza Genel Kurulunca incelenmesi mümkün görülmediğinden, hükmün Özel Dairece incelenmesi gerekmektedir.

Bu itibarla, yerel mahkemenin son uygulaması direnme kararı olmayıp, yeni hüküm niteliğinde bulunduğundan, dosyanın temyiz incelemesi için Özel Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Denizli 3. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 01.11.2011 gün ve 234-294 sayılı karar yeni hüküm niteliğinde olduğundan, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.10.2013 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6001, Karar No: 2017/11740, Tarih: 26.10.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/6001 E.  ,  2017/11740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından tazminatların miktarları ile reddedilen yoksulluk nafakası yönünden, davalı erkek tarafından ise boşanma ve fer'ileri yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece erkeğe yüklenen sadakatsizlik eyleminin güven sarsıcı davranış mahiyetinde olduğunun anlaşılmasına göre davacı kadının tüm, davalı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davacı'ya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 143.50 TL temyiz başvuru harcı peşin yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran davalı'ya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 26.10.2017(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2012/9775, Karar No: 2012/29593, Tarih: 25.12.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/9775 E.  ,  2012/29593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA : Davacı, ihbar tazminatı, genel tatil, fazla mesai, asgari geçim indirimi alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 17.02.2011 tarihinde Sosyal Güvenlik Kurumu primlerinin ödenmemesi ve fazla çalışma alacaklarının istenmesi nedeni ile işveren tarafından işten çıkarıldığını, ... sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek ihbar tazminatı, genel tatil, fazla mesai ücreti ve asgari geçim indirimi alacağı istemiştir.

Davalı vekili, davacı ile davalının ortağı olduğu şirket müdürünün yakını olduğunu, kendisinden ... istediğini, ancak temizlik hizmetlerinde ... verilmediğini, ... bölge müdürlüğünden kiralanan hamamda çalıştırılmak üzere söz verildiğini, hamamda çalıştırılmak üzere çağrıldıklarında "biz temizlik işlerinde çalışırız, hamamda çalışmayı kabul etmeyiz " diyerek işe gelmediklerini, şirketin başka işyerlerindeki çalıştırdığı işçilerin izinli veya raporlu olmaları halinde oralarda görevlendirildiğini, hiçbir zaman otelde garson veya temizlik işçisi olarak çalışmadıklarını, hiçbir alacağının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı tanık beyanlarının inandırıcı olmadığı, davacı iddialarının çoğunluk tanık anlatımları ile kanıtlandığı gerekçesiyle bilirkişi raporundaki hesaplamalar doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından ayrıca husumet itirazında da bulunulmak suretiyle temyiz edilmiştir.

1- Taraflar arasındaki uyuşmazlık davalının taraf sıfatı bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Bir davanın esas yönden başarı ile sonuçlanabilmesi için davanın doğru hasım tarafından doğru hasım aleyhine açılması, başka bir ifade ile o davada taraf durumunu alanların gerçekten davacı ve davalı sıfatını taşımaları gerekir. Bir kimsenin muayyen bir davada kendisine izafe edilen davacı ve davalı sıfatını haiz bulunup bulunmadığı hususu bir ./..

usul hukuku meselesi olmayıp maddi hukuka göre tayin edilen ve dava konusu hakkın özüne taalluk eden bir meseledir. Sıfatın bulunmaması halinde verilen karar davanın mesmu olmadığına dair olmayıp davanın esasına dair bir karardır (Prof. Dr. Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü 2. baskı 1968 sh.233). Uygulamada taraf sıfatı yokluğu "husumet" kavramı ile ifade edilmektedir.

Taraf sıfatı yokluğu savunması bir def'i değil itirazdır. Bu nedenle taraflarca ileri sürülmese bile mahkemece res'en gözetilmesi gereken hususlardandır.

Taraf sıfatı yokluğu savunması bir def'i değil itirazdır. Bu nedenle taraflarca ileri sürülmese bile mahkemece res'en gözetilmesi gereken hususlardandır.

Somut olayda, dava ... ...- ...'e açılmış olup, davalı vekili, ... ...'ın “... Temizlik Komisyonculuk Tic. San. Ltd. Şti”nin müdürlüğünü yaptığını ve ortağı olduğunu, müvekkilinin işveren sıfatı bulunmadığını belirterek, taraf sıfatının yokluğunu savunmuştur. Davalının bu itirazı karşısında davanın doğru tarafa yöneltilip yöneltilmediği hususunun açıklığa kavuşturulması gerekmektedir. Bu nedenle, davacının çalıştığını iddia ettiği otelin kime ait olduğu araştırılarak, davalının taraf sıfatının bulunup bulunmadığı belirlendikten sonra bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.12.2012 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6230, Karar No: 2016/8769, Tarih: 11.10.2016

**17. Hukuk Dairesi         2016/6230 E.  ,  2016/8769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı ... şirketinin müvekkilinin aracını kasko poliçesi ile sigortaladığını, müvekkilinin aracının 22/04/2015 tarihinde kaza yaptığını, dava dilekçesi ekinde sunulan faturaya istinaden aracın onarılıp teslim edildiğini ancak sigorta şirketinin hasarın tamamını değil 7.492,00-TL sini 22/05/2015 tarihinde eksik olarak ödediğini, ayrıca araçtaki hasar miktarının belirlenmesi için 236-TL eksper ücreti ödediğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak şartıyla hasar ve eksper ücreti olarak şimdilik 3.336-TL nin (3.100-TL hasar bedeli, 236-TL eksper ücreti) 22/05/2015 tarihi itibariyle faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 26/11/2015 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 3.875-TL daha arttırarak 6.975-TL ye çıkarmıştır.

Davalı vekili, ekspertiz raporu ile tespit edilen gerçek zarar miktarı olan 7.492-TL ödenerek teminat limitleri kapsamında tüm sorumluluğun müvekkilince yerine getirildiğini, rapor rakamı ile fatura arasında oluşan farkın parça iskontosu ve değerlendirilmeyen parçalardan kaynaklı olduğunu, aracın poliçesinin maksimum poliçe olup %30 muafiyet uygulamasına tabi olduğunu, yetkili servis olmayan bir servisten alınmış parça ve işçilik fiyatlarının abartılı olduğunu, aracın yetkili servis dışında onarılması halinde %30 tenzili muafiyet uygulanması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, 3.100,00-TL nin 22/05/2015 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte ve 3.875,00 TL'nin ıslah tarihi olan 26/11/2015 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili

...

ile davacıya verilmesine, 236,00 TL ekspertiz ücretinin yargılama giderleri içinde değerlendirilmesine, karar verilmiş,hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Somut olayda davacı kasko poliçesine dayanmış olup dava dilekçesinde poliçede yer alan %30 muafiyet şartının geçersiz olduğu iddiasında bulunmamıştır. Davacının dayandığı 08.05.2015 tarihli (atanmış)eksper raporunda da %30 muafiyet şartına ilişkin herhangi bir saptama bulunmamaktadır.

2-Dava, kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Somut olayda davacı kasko poliçesine dayanmış olup dava dilekçesinde poliçede yer alan %30 muafiyet şartının geçersiz olduğu iddiasında bulunmamıştır. Davacının dayandığı 08.05.2015 tarihli (atanmış)eksper raporunda da %30 muafiyet şartına ilişkin herhangi bir saptama bulunmamaktadır.

Yargılamaya hakim olan ilkelerden olan “taleple bağlılık ilkesi” 6100 sayılı HMK’nın 26.maddesinde düzenlenmiş olup; hakim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır ve ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez.

Mahkemece, taleple bağlılık ilkesine aykırı şekilde poliçedeki %30 muafiyet şartının geçersizliği ile ilgili olarak davacının dava dilekçesinde ileri sürmemiş olduğu bu hususa dayanılarak karar verilmesi bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 11/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13521, Karar No: 2017/2256, Tarih: 19.04.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/13521 E.  ,  2017/2256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22.06.2015 tarih ve 2014/345-2015/620 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl davada davacı vekili, ortağı bulunduğu şirket tarafından sermaye taahhüdünün yerine getirilmediğinden bahisle TTK'nın 528,529,530,531 ve 551 maddeleri gereğince ortaklıktan çıkarıldığını, bunun 04/04/2012 tarihli yazı ile tarafına bildirildiğini, şirketin aldığı bu kararın hukuka aykırı olduğunu, ortağı bulunduğu şirkete ne sermaye taahhüdü ne de başka bir nedenle herhangi bir borcunun olmadığını, ortaklar kurulunun ortaklar ve şirket arasında sözleşme niteliği taşıdığı da kabul edilen oy birliğiyle hüküm altına aldığı 25/02/2011 tarih ve 7 nolu ortaklar kurulu kararının 2/d maddesinde "şirketin nakit ihtiyacı, sermaye taahhüdü ve diğer ödemelerden ve taahhütlerden dolayı ortaklar ... ve ... hiçbir ödeme yapmayacaktır. Bu ortakların hissesine düşen miktar şirket bütçesinden ya da diğer ortaklar tarafından ödenecektir" şeklinde olduğunu, ödeme, taahhüt, borç ve yükümlülüklerin hepsinin ortak ... ve... tarafından müşterek ve müteselsilen kabul ve taahhüt edildiğini, bu nedenlerle resen tespit olunacak nedenler karşısında haksız olan ortaklıktan çıkarma kararının iptali ile ortaklığının devam ettiğinin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen dosyada davacı vekili, ortağı bulunduğu davalı şirketin kendisinin sermaye taahhüdünü yerine getirmediğinden bahisle TTK'nın 528, 529, 530, 531 ve 551. maddeleri gereğince ortaklıktan çıkarıldığını 04/04/2012 tarihli yazı ile kendisine bildirdiğini, şirketin almış olduğu bu kararın hukuka aykırı olduğunu belirterek ortaklıktan çıkarma kararının iptali ile ortaklığının devam ettiğinin tespitine karar verilmesini, şirket aktifinde kayıtlı bulunan ruhsat ve haklarla tüm mal varlıklarına tedbir konulmasını, görevini kötüye kullanarak haksızca ortaklıktan çıkarılma işleminden dolayı şirket müdürünün azline ve şirket yönetimine kayyum atanmasını talep ve dava etmiştir.