muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1061, Karar No: 2020/2249, Tarih: 13.07.2020

Bu durumda mahkemece, arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi feshedilmemiş olup, yükleniciye verilen avansın iadesinin söz konusu olmadığı, bu halde, TMK’nın 1023. maddesi hükmünce tapu kaydında dava edilen bağımsız bölümün sözleşmeye göre arsa sahibine bırakılan bağımsız bölüm olduğuna dair bir şerhin bulunmaması sebebiyle, yüklenicinin borcu sebebiyle adına kayıtlı bağımsız bölüme ipotek şerhi konulan birleşen dosya davalısı ... Bankası A.Ş.’nin iyiniyetli olacağı ve yüklenici ile el ve işbirliği içerisinde bu yerin arsa sahibine kaldığını bilerek ipotek tesis ettirdiği yasal delillerle kanıtlanamadığından, ... Bankası A.Ş. aleyhine açılan birleşen davanın reddine karar verilmesi gerekirken sözleşmenin hukuken geçerli ve ayakta olduğu gözden kaçırılarak yanlış değerlendirme ile kabulü doğru olmamış, ... Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi’nin 2019/891 Esas, 2019/1052 Karar sayılı kararının kaldırılarak ilk derece mahkemesi hükmünün birleşen dosya davalısı ... Bankası A.Ş. yararına bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile temyize konu Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK’nın 371. maddesi gereğince birleşen dosya yönünden kaldırılarak ilk derece mahkemesinin birleşen davadaki hükmünün davalısı ... Bankası A.Ş. yararına BOZULMASINA, ödenenden 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 218,50 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan temyiz harcının temyiz eden birleşen dosya davalısına iadesine, 6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ise Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine 13.07.2020 gününde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3366, Karar No: 2013/9497, Tarih: 23.05.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/3366 E.  ,  2013/9497 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Anayasanın 141'nci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297'nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır. Kararın gerekçesi ile hüküm fıkrasının birbirine aykırı olmaması gerekir. Kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında davacının yıllık izin ücretine ilişkin davasının kabulü ile 608,98 TL yıllık izin ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmiş, kararın gerekçesinde ise; Davacının yıllık ücretli izinlerini kullandığına dair yıllık ücretli izin takip çizelgesinin sunulduğu, bu belgeye göre davacının hafta tatili ve resmi tatil günleri dışında 104 gün yıllık ücretli izin kullandığı, buna göre davacının yıllık ücretli izin hakkını fazlası ile kullandığı belirtilerek bu alacağın reddine karar verilmesi gerektiği belirtilmiştir.

Yapılacak iş; Bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin kararın gerekçe bölümü ile hüküm fıkrası arasında aykırılık oluşturulacak biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının öteki itirazların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 23/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7632, Karar No: 2025/2812, Tarih: 03.03.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/7632 E.  ,  2025/2812 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2332 Esas, 2024/291 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 16. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/266 Esas, 2021/427 Karar

Taraflar arasındaki bağımsız bölümlere özgülenen arsa paylarının düzeltilerek tapuya tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; ana gayrimenkulde bulunan bağımsız bölümlere değerleriyle doğru orantılı arsa payı verilmediği gerekçesiyle Mahkemece yeni arsa paylarının belirlenerek tapuya tesciline karar verilmesi talep etmiştir.

II. CEVAP

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; ana gayrimenkulde bulunan bağımsız bölümlere değerleriyle doğru orantılı arsa payı verilmediği gerekçesiyle Mahkemece yeni arsa paylarının belirlenerek tapuya tesciline karar verilmesi talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ..., ..., ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davaya konu taşınmaz malikleri ..., ..., ..., ... ve ... O. H. ... ile ..., ... ve ...'in aralarında 21.10.1968 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi akdedildiğini, sözleşmenin 4 üncü maddesinde arsa sahiplerinin 630/2000 hisseyi uhdelerinde tutarak 1370/2000 hissesini ipotek karşılığı ve ayrıca inşaatın teminatı karşılığı müteahhitlerden bir bedel olmaksızın temlik edecekleri, inşaatın teminatı müteahhitlerin mukavele ve yapı şartnamesine uygun olarak tapuları ile beş daireyi iskan müsadesi çıkarılıp, üç garajla birlikte tam olarak teslim edildiği zaman müteahhitlere iade edeceği" şeklinde düzenlendiğini, 01.01.1971 tarihli yönetim planının 3 ncü maddesinde 23-24-25-26-27 nolu garajlar ve 13-14-15-16-17 nolu daireler sırasıyla ..., ..., ..., ... ve ... O.H. ...'ın ... sokak garaj giriş bahçe kapısından garajlara kadar plan tasdikli yolu 23, 24, 25, 26 ve 27 nolu garaj sahiplerine ait müsavi hisselerde eklentisidir şeklinde düzenlendiğini, davaya konu inşaatın bitirildiğini, sözleşmeye göre 1370/2000 hissenin iki müteahhite temlik edildiğini, ancak inşaata başlandığında arazide kot farkı olmasının etkisi ile çıkan alanın müteahhit tarafından fazla kazanç elde edilmesi amacı ile fazladan daire yapıldığını, davacının maliki olduğu 22 nolu bağımsız bölüm arsa payı 40/2000 olup, arsa malikleri ile arasındaki farkın müteaahitin fazladan yapmış olduğu bağımsız bölümlere ayırmış olduğu arsa payından kaynaklandığını, yönetim planının son sayfasında tüm bağımsız bölümlerin arsa paylarının tek tek belirtilmiş olduğunu, açıklanan nedenlerle davanın reddine, Mahkemenin aksi kanatte olması durumunda, davacının muhataplarının, müteahhitten daire alan 1370/2000 hisse sahibi diğer kat malikleri olduğunu, talebin sadece bu daire malikleri arasında değerlendirilmesine, müvekkili ...'a ait 126/2000 arsa payının müvekkili ...'a 126/2000 arsa payının ve müvekkili ...'a ait 126/2000 arsa payının dava dışı bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı tarafın maliki olduğu 2. bodrum katında bulunan bağımsız bölümün gerek fiziki özellikleri gerekse değeri açısından diğer bağımsız bölümlere oranla daha düşük niteliklere haiz olduğundan söz konusu taşınmazın arsa payının belirlenmesinde bir yanlışlık söz konusu olmadığından davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı tarafın maliki olduğu 2. bodrum katında bulunan bağımsız bölümün gerek fiziki özellikleri gerekse değeri açısından diğer bağımsız bölümlere oranla daha düşük niteliklere haiz olduğundan söz konusu taşınmazın arsa payının belirlenmesinde bir yanlışlık söz konusu olmadığından davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

3.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı tarafın maliki olduğu 2. bodrum katında bulunan bağımsız bölümün gerek fiziki özellikleri gerekse değeri açısından, diğer bağımsız bölümlere oranla daha düşük niteliklere haiz olduğundan söz konusu taşınmazın arsa payının belirlenmesinde bir yanlışlık söz konusu olmadığından bahisle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemece yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporunda arsa paylarında hata olduğunun belirtildiğini ancak mahkemece bilirkişi raporu dikkate alınmadan ret kararı verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu, bilirkişi raporunun neden dikkate alınmadığının gerekçesinin kararda yeterince açıklanmadığı gibi itirazlar konusunda da bilirkişiden ek rapor alınmadan karar verilmesinin hatalı olup kararın kaldırılarak bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekili istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itirazlarını kararın eksik araştırma ve inceleme neticesinde verildiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların kat maliki oldukları ana gayrimenkulde bağımsız bölümlerin arsa paylarının değerleriyle orantılı olup olmadığının tespiti ile yeni arsa paylarının tapu siciline tesciline ilişkindir.

2. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12725, Karar No: 2012/20306, Tarih: 26.11.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/12725 E.  ,  2012/20306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen ‘2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak’ suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında ‘2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak’ suçlarından açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 26.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5700, Karar No: 2008/6644, Tarih: 27.05.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/5700 E.  ,  2008/6644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 10.04.2007 gününde verilen dilekçe ile meraya elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın, davacı taraf sıfatı olmadığı için reddine dair verilen 27.05.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, meraya yapı yapılarak oluşan elatmanın giderilmesi ve kal istemiyle gerçek kişi tarafından açılmıştır.

Mahkemece dava husumet noktasından reddedilmiş, kararı davacı gerçek kişi temyiz etmiştir.

Meralar hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera kullanım hakkı bir veya birden çok köy veya belediyeye aittir. O köyden veya belde halkından olan kişi bu gibi yerlerden kimseden izin almaksızın 4342 sayılı Mera Kanununun öngördüğü kullanım biçimine uygun yararlanma hakkını sürdürebilir. Bu anlatımın doğal sonucu olarak da o kişinin mera iddiası ile ve haksız elatmanın giderilmesi istemiyle dava açma ehliyeti vardır.

Mahkemece açıklanan bu olgular gözetilerek çekişmenin esası hakkında yapılacak araştırma ve inceleme sonucuna uygun bir hükme varılması yerine istemin yazılı olduğu şekilde reddi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin sair itirazların incelenmesine yer olmadığına peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 27.05.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2316, Karar No: 2012/579, Tarih: 31.01.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2316 E.  ,  2012/579 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; ırza geçme suçu reşit olmayanla cinsel ilişki, zorla kaçırıp alıkoyma suçu ise reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma kabul edilerek mahkûmiyetine dair Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 22.12.2005 gün ve 2003/274 Esas, 2005/401 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 24.03.2004 tarih ve 843 sayılı raporu içeriğinden mağdurenin film çekilme tarihi olan 01.10.2003'te 18 yaşı içerisinde, suç tarihi kabul edilen 2002 yılı başlarında radyolojik olarak 17 yaşı içerisinde olduğu saptandığından, oluşa uygun kabule göre lehe olan 765 sayılı TCK.nın 416/3 ve 430/2. maddelerinde tarif edilen reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebete bulunma ve reşit olmayan kimseyi rızası ile kaçırıp alıkoyma suçlarının kanunda öngörülen cezalarının üst sınırları itibarıyla 765 sayılı TCK.nın 102/4. maddesinde belirtilen 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi oldukları, sanığın mahkûmiyetine ilişkin 22.12.2005 tarihli karar gününden, incelemenin yapıldığı tarihe kadar bu sürelerin gerçekleştiği ve bu arada zamanaşımını kesen veya durduran sebep bulunmadığı anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davalarının DÜŞMESİNE, 31.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6041, Karar No: 2022/18118, Tarih: 29.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/6041 E.  ,  2022/18118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tahkim davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı ... tarafından verilen itirazın reddine dair kararın süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 28.05.2015 tarihinde davalının trafik sigortacısı olduğu vincin sepetinde bulunan müvekkilinin dava dışı araç ile karıştığı trafik kazası neticesinde yaralandığını belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 20.000,00 TL sürekli iş göremezlik tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, talebini 41.791,07 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, başvurunun reddini savunmuştur.

... tarafından, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; başvurunun kabulü ile 41.791,07 TL tazminatın davalı sigortadan tahsiline karar verilmiş; karara davalı vekili tarafından itiraz edilmiştir.

... tarafından itirazın reddine dair verilen karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, hakem heyeti kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Zararın meydana gelmesinde veya artmasında zarar görenin de kusurunun bulunması halinde söz konusu olan müterafik kusur 6098 sayılı TBK md. 52 düzenlenmiştir. Buna göre zarara uğrayan, zarar doğuran eyleme razı olmuş veya kendisinin sebep olduğu hal ve şartlar zararın meydana gelmesine etki yapmış veya tazminat ödevlisinin durumunu diğer bir surette ağırlaştırmış ise, hakim tazminat miktarını hafifletebilir.

Müterafik kusur indiriminde her somut olayın özelliğine göre olayın meydana geliş tarzı ve zararın artmasında zarar görenin kusurlu davranışının sonuca etkisi değerlendirilerek uygun oranda bir indirim yapılmasını gerektirir ve zarar görenin müterafik kusurunun tespiti halinde TBK.nun 44. maddesi uyarınca tazminattan uygun bir indirim yapılması, gerek öğretide gerekse Yargıtay İçtihatlarında benimsenmiş ve yerleşmiş bulunmaktadır.

Somut olayda; davacının köprü üzerine tabela asma işinde görevli olarak çalıştığı esnada meydana gelen trafik kazasında yaralanıp malul kaldığının dosya kapsamından anlaşıldığı, davacının tabela asarken sepette gerekli güvenlik önlemleri alıp almadığı ceza dosyası da getirtilerek tartışılması gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

Somut olayda; davacının köprü üzerine tabela asma işinde görevli olarak çalıştığı esnada meydana gelen trafik kazasında yaralanıp malul kaldığının dosya kapsamından anlaşıldığı, davacının tabela asarken sepette gerekli güvenlik önlemleri alıp almadığı ceza dosyası da getirtilerek tartışılması gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre, Sigortacılık Kanunu 30/17 maddesi ile 19.01.2016 tarihli ve 29598 Resmi Gazetede yayımlanarak Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmeliğin 16/13 maddesinde "Tarafların avukat ile temsil edildiği hallerde, taraflar aleyhine hükmedilecek vekâlet ücreti, her iki taraf için de Avukatlık Asgarî Ücret Tarifesinde yer alan asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin beşte biridir." hükmü eklenmiştir. Heyetçe verilen kararda davacı lehine hükmedilecek vekalet ücreti için Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmeliğin 16/13 maddesinin uygulanması gerektiği gözönüne alınarak AAÜT'nin 17. maddesi gereğince hesaplanan vekalet ücretinin 1/5'i oranında vekalet ücretine hükmedilmesi, ancak hesaplanan miktarın maktu vekalet ücretinin altında kalması halinde maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde nispi vekalet ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile ... kararının BOZULMASINA; peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 29.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10168, Karar No: 2021/3828, Tarih: 25.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/10168 E.  ,  2021/3828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Mala zarar verme ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz incelemesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2- Hakaret suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz incelemesinde;

Sanık hakkında, TCK'nın 125/3-a, 125/4, 43/1 maddeleri uyarınca belirlenen 531 gün adli para cezasından aynı Kanun'un 62/1 maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılırken, hesap hatası sonucu 442 gün adli para cezası yerine 443 gün adli para cezasına, devamında 5237 sayılı TCK'nın 52/2 maddesine göre hükmolunan gün para cezasının günlüğü 20,00 TL hasabıyla 8.840,00 TL yerine 8.860,00 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca bu sebepten dolayı BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 125/3-a maddesi uyarınca belirlenen 365 gün adli para cezasından aynı Kanun'un 125/4. maddesi gereğince 1/6 oranında artırım yapılarak 425 gün adli para cezasına, aynı Kanun'un 43/2. maddesi uyarınca 1/4 oranında arttırım yapılarak 531 gün adli para cezasına, devamında 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak 442 gün para cezasına, ve sonuçta TCK'nın 52/2 maddesine göre hükmolunan gün adli para cezasının günlüğü 20 TL’den hesaplanarak 8840 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25/02/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.