muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/172, Karar No: 2011/7705, Tarih: 06.12.2011

3-İcra İflas Kanunu’nun 67.maddesi hükmüne göre itirazın iptaline karar verilmesi halinde alacaklı taraf yararına icra inkar tazminatına hükmedilebilmesi için alacaklı tarafın haklılığının tespit edilmiş olması yeterli olmayıp alacağın da likit ve muayyen, bir başka deyişle taraflarca önceden belirlenmiş veya basit bir işlemle hesaplanabilecek nitelikte olması, miktarının belirlenebilmesi için yargılamanın gerekmemesi zorunludur. Haksız fiilden kaynaklanan tazminat alacaklarında hükmedilecek miktarın belirlenmesi Borçlar Kanunu’nun 42.maddesi hükmüne göre hakimin takdirinde olduğundan öğreti ve uygulamada bu tür alacakların likit ve muayyen olmadığı kabul edilmektedir. Bu nedenle, davacının icra inkâr tazminatına ilişkin isteminin reddine karar verilmesi gerekirken, davacı yararına icra inkâr tazminatına hükmedilmiş olması dâhi doğru görülmemiş, davalının temyiz itirazının bu yönden de kabulüne karar vermek gerekmiştir.

4-Davacı tarafın kusur oranına yönelik temyiz itirazlarına gelince, mahkemece varılan sonuç ve oluşturulan hüküm davanın niteliğine, yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir.

Borçlar Kanununun 44/1 maddesi hükmünde; zarar gören tarafın zararın meydana gelmesine razı olması yahut kendi fiili ile zararın meydana gelmesine veya zararın artmasına yardım etmesi veya zararı meydana getiren kişinin durumunu ağırlaştırması durumunda, hâkime hükmedilecek tazminatta indirim yapma veya tazminata hükmetmekten tümüyle kaçınma yetkisi tanımak suretiyle ortak (müterafık) kusurlu davranışın tazminata etkisini kabul etmiş bulunmaktadır. Zararla sonuçlanan hukuka aykırı bir davranışta bu maddenin uygulanabilmesi için, öncelikle ortak kusurun belirlenmesi gerekir. Bunun için de zarar görenin zarardan kaçınma görevini yerine getirmemesi ile ortaya çıkan davranışının objektif ölçülerle bir kusur sayılıp sayılamayacağı ve bu kusurun zararın meydana gelip gelmemesinde bir payı (illiyet bağı) olup olmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır.

Dava dilekçesinde davacı, davalı tarafından yapılan kazı çalışması sırasında kablolarına şebekelerine hasar verildiğini öne sürerek tazminat talebinde bulunmuştur. Mahkemece bilgisine başvurulan bilirkişi raporunda, hasar gören kabloların yapılan uyarılara rağmen deplase işleminin gerçekleştirilmemesi ve kablo güzergâhının yeterli derinlikte olmaması sebebiyle davacı tarafın meydana gelen olayda % 60 kusurlu olduğu açıklanmış, mahkemece de benimsenen bu rapor doğrultusunda karar verilmiştir. Yapılan uyarılara rağmen hasar gören kabloların deplase işlemi gerçekleştirilmemiş olsa ve kablo güzergâhı yeterli derinlikte olmasa dahi, telefon hattı bulunduğu bilinen yerleşim merkezindeki bir yerde kazı çalışması yapan davalı şirketin kazıyı yaparken daha dikkatli çalışması ve gerekirse kazıyı elle yaptırması gerektiği kuşkusuzdur. Bu olgu ve hasarın davalı şirketin yapım çalışmaları sırasında meydana geldiği dikkate alındığında kusurun çoğunun davalı şirkete ait olduğundan ve davacı tarafın ancak bölüşük (müterafik) kusurundan söz edilebilir. Kusurun çoğu davacıya verilerek yasal düzenlemelere aykırı hüküm verilemez.

O halde, dosya yeniden bir başka bilirkişiye verilerek özellikle davacı tarafa somut olayda yükletilmesi gereken müterafik kusur oranının saptanması, uzman bilirkişiden BK'nun 44.maddesi hükmü de dikkate alınarak yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olguları yansıtacak biçimde ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınması, davacı tarafın isteyebileceği gerçek zarar miktarı duraksamasız belirlendikten sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm verilmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporu esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması dâhi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; davalının sair temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle kararın davalı yararına, (4) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harçların istek halinde ilgililerine iadesine, 06.12.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14125, Karar No: 2016/11184, Tarih: 06.12.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/14125 E.  ,  2016/11184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, 07/04/2010 tarihinde tarihinde ....plakalı ambulans ile .... plakalı traktörün çarpışması sonucu meydana gelen trafik kazasında ambulans içinde hasta olarak bulunan müvekkillerinin desteği ... öldüğünü, ceza yargılamasının .... 1.Ağır Ceza Mahkemesi 2010/347 esas sayılı dosyası ile devam ettiğini, söz konusu olayın davalı tarafa ait aracın kusuru sonucu meydana geldiğini belirterek müvekkillerinden anne ve baba için 7.500'er TL destekten yoksun kalma tazminatı ve ayrıca 5.000 TL defin ve cenaze masrafı olmak üzere toplam 15.000 TL maddi tazminat ile manevi tazminat olarak da; anne ve baba için 15.000'er TL, kardeşler ve babaanne için 10.000'er TL'nin olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacıların maddi kayıplarını özellikle cenaze ve defin masraflarını belge ile ispatlaması gerektiğini, olay tarihinden itibaren faiz talep edilmesinin yasal dayanağı bulunmadığını, davacıların talep ettikleri manevi tazminat talebinin fahiş tutarlı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, maddi tazminat yönünden davanın kısmen kabulüne, davacı ... için 3.510,87 TL, davacı ... için 3.387,23 TL olmak üzere toplam 6.898,10 TL'nin olay tarihi

olan 07/04/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine, davacıların manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulüne, davacı ... için 10.000,00 TL, davacı ... için 10.000,00 TL, kardeşler; ... için 3.000,00 TL .... için 3.000,00 TL Samet için 3.000,00 TL ...için 3.000,00 TL davacı babaanne Servet için 3.000,00 TL olmak üzere toplam 35.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 07/04/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle, oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına ve manevi tazminatın takdirinde B.K.nun 47.maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nesafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davalıdan harç alınmamasına 6.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2331, Karar No: 2011/6714, Tarih: 02.06.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/2331 E.  ,  2011/6714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03.12.2008 gün ve 2008/690 - 2008/703 sayılı kararı bozan Daire’nin 13.12.2010 gün ve 209/6314 - 2010/12857 sayılı kararı aleyhinde davalılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, yüksek faiz verileceği ve istenildiğinde paranın geri çekilebileceği garantisi vererek ve ikna ederek müvekkilinden 16.08.2000 tarihinde “Yimpaş Group AG Adına Taahhütname” ibaresi bulunan belge karşılığında 225.000 DM tahsil edildiğini, tüm girişimlere rağmen paranın iade edilmediğini, para toplama faaliyetinin Bankalar Kanunu’na, SPK’na aykırı olduğunu, geçerli bir hisse devri yapılmadığını, davalıların nedensiz zenginleştiğini, ortak olmayan ve hisse senedi verilmeyen müvekkiline karşı TTK’nun 329. ve 405. maddelerine dayanılamayacağını, SPK hükümlerine aykırı olarak hisse senetlerinin halka arz edildiğini, müvekkiline verilen belgenin yasanın aradığı şartları taşımadığını, yetkisiz kişilerce şirket hissesinin satışının mümkün olmaması nedeniyle müvekkilinin şirket ortağı olmadığını, süresinde hisse senedi teslimi yapılmadığını, geçerli ortaklık ilişkisi kurulmadığını, davalı yönetim kurulu üyelerinin TTK'nun 336. maddesi uyarınca sorumlu olduklarını ileri sürerek, müvekkili ile davalı şirket arasında geçerli ortaklık ilişkisi kurulmadığının tespitini, davalılara verilen 225.000 DM karşılığı olan 249.024,71 TL'ndan şimdilik 6.500,00 TL' nın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacının müvekkili şirkete ortak olmadığını, İsviçre'de kurulan Yimpaş Group AG isimli şirketin ortağı olduğunu, ortak olsa dahi TTK'nun 405. maddesine göre sermaye olarak verilen paranın geri istenemeyeceğini, yönetim kurulu üyelerine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalılar vekili, davacının müvekkili şirkete ortak olmadığını, İsviçre'de kurulan Yimpaş Group AG isimli şirketin ortağı olduğunu, ortak olsa dahi TTK'nun 405. maddesine göre sermaye olarak verilen paranın geri istenemeyeceğini, yönetim kurulu üyelerine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının davalı şirkette ortaklığı bulunmadığı, bu nedenle davalı şirketlere yönelik davanın pasif husumet yokluğundan reddinin gerekeceği, davanın esasına girilmesi halinde de davanın davacının davalı şirkete sermaye olarak verdiği paranın tahsili talebine ilişkin olduğu, şirketlerin Başbakanlık Sermaye Piyasası Kurulunun kaydında bulunan anonim şirket, davacının da şirket ortağı olduğu, TTK'nun 405/2. maddesinde "pay sahipleri sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemezler, tasfiye payına müteallik hakları mahfuzdur" şeklinde yer alan düzenleme uyarınca sermaye şirketlerinde sermaye olarak şirkete verilenin istenemeyeceği, davalı şirkette payının bulunması halinde bile davalı şirketin tasfiye halinde bulunmadığı, davacının talebinin yerinde olmadığı, TTK hükümleri çerçevesinde bir sermaye şirketi olan Anonim Şirket yönetim kurulu başkanı ve üyelerinin şahsi sorumluluğunu gerektirir bir durum mevcut olmadığı gerekçesiyle davanın husumet yönünden reddine dair verilen kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine karar Dairemizin 13.12.2010 günlü ilamında açıklanan gerekçelerle davacı yararına bozulmuştur.

Davalılar vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalılar vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 38,20 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 185,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 02.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3784, Karar No: 2013/5436, Tarih: 14.05.2013

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2013/3784 E.  ,  2013/5436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ...Köyü çalışma alanında bulunan 122 ada 1 parsel sayılı 13.504,30 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ham toprak vasfıyla Hazine adına, 123 ada 5 parsel sayılı 4.197,13 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ise irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... ...mirasçıları ... ve müşterekleri adına tespit edilmiştir. Davacı ..., miras yoluyla gelen hak ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak 122 ada 1 parsel sayılı taşınmazın muris babası ... ...mirasçıları, 123 ada 5 parsel sayılı taşınmazın ise muris annesi ... ...mirasçıları adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli taşınmazların tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle çekişmeli 122 ada 1 parsel sayılı taşınmaza ilişkin hükmün ONANMASINA,

1) Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle çekişmeli 122 ada 1 parsel sayılı taşınmaza ilişkin hükmün ONANMASINA,

2) 123 ada 5 parsel sayılı taşınmaza yönelik temyiz itirazlarına gelince; davacı, söz konusu taşınmazın kendisine ait dava dışı taşınmazın devamı olduğu ve murisinden intikal ettiği iddiasına dayanmış, davaya cevap veren bir kısım davalı ise, müşterek murisin mirasçıları olan tarafların murisleri arasında yapılan taksimde çekişmeli taşınmazın murislerine isabet ettiği ve kendi kullanımlarında bulunduğunu savunmuşlardır. Bu durumda taraflar arasındaki ihtilaf, çekişmeli taşınmazın öncesinin kime ait bulunduğu, müşterek kök muristen intikal eden yerlerden olup olmadığı ve kimin iktisabı sağlar zilyetliğinin bulunduğu hususlarında toplanmaktadır. Ne var ki mahkemece yapılan keşifte dinlenen bilirkişi ve tanık beyanları ihtilafın çözümü için yetersiz ve soyut içeriklidir. Bilirkişi ve tanıklardan çekişmeli taşınmazın öncesinin kime ait olduğu, kimden kime ve ne şekilde intikal ettiği, kim ya da kimler tarafından ne olarak, hangi sürelerle kullanıldığı hususlarında olaylara dayalı ayrıntılı bilgileri sorulmamış, yetersiz açıklamaları ile yetinilmiştir. Diğer taraftan davalılardan ...'nin 1971 yılında öldüğü anlaşıldığı halde mirasçıları davaya dahil edilerek taraf teşkili sağlanmamıştır. Eksik inceleme ve araştırmaya dayanılarak, taraf teşkili de tamamlanmaksızın hüküm kurulması isabetsizdir. Hal böyle olunca mahkemece doğru sonuca ulaşılabilmesi için, öncelikle ... mirasçıları belirlenerek davaya dahil edilmeli; taraflardan iddia ve savunmaları doğrultusunda tüm delillerini bildirmeleri istenmeli, bundan sonra mahallinde fen bilirkişisi, üç kişilik yerel bilirkişi kurulu, tespit bilirkişileri ve taraf tanıklarının katılımı ile yeniden keşif yapılmalıdır. Yapılacak keşifte bilirkişi ve tanıklardan çekişmeli taşınmazın bilinen ilk zilyedinin kim olduğu, taşınmazın kimden kime ne şekilde intikal ettiği, kimler tarafından, hangi sıfatla ve hangi sürelerle kullanıldığı, davacının iddiasının taşınmazın tamamına mı yoksa bir bölümüne mi ilişkin bulunduğu hususlarında olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı, beyanlar arasında çelişki bulunması halinde çelişkiler

giderilmeye çalışılmalı, bilirkişi ve tanık beyanları komşu parsellere ait kadastro tutanak örnekleri ve varsa ilk tesisinden itibaren getirtilen dayanakları ile denetlenmeli; bundan sonra toplanmış ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Davacı vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 14.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13781, Karar No: 2025/2661, Tarih: 17.02.2025

**2. Ceza Dairesi         2024/13781 E.  ,  2025/2661 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI: 2019/107 E., 2020/185 K.

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.09.2024 tarihli ve KYB-2024/96232 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre;

1-Adlî sicil kaydında suç tarihinden önce hapis cezasına ilişkin hükümlülüğü bulunmayan ve suç tarihinde 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan tayin olunan 5 ay 5 gün kısa süreli hapis cezasının, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 50/3. maddesindeki “Daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olmak koşuluyla, mahkûm olunan otuz gün ve daha az süreli hapis cezası ile fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir” hükmü uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde,

2-5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ile Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiili işlediği sırada 15-18 yaş gurubu içerisinde bulunduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğun, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, Mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulmasında,

3-Konut dokunulmazlığını ihlal etme suçundan suça sürüklenen çocuğun 4.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Güroymak Asliye Ceza Mahkemesinin 19/02/2015 tarihli ve 2014/281 esas, 2015/57 sayılı kararının, yalnızca suça sürüklenen çocuk tarafından temyiz edildiği cihetle, anılan adli para cezasının 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usûlü Kanunu'nun 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 13/05/2019 tarihli ve 2018/14356 esas, 2019/7890 karar sayılı bozma ilamı sonrasında, suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasının 4.000,00 Türk lirası adlî para cezası üzerinden infazına karar verilmesi yerine, verilen cezanın bozma ilâmı öncesindeki 4.000,00 Türk lirası adlî para cezasına indirilmesi suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulmasında, isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

Suça sürüklenen çocuğun inceleme dışı suça sürüklenen çocuk S.G. ile birlikte suç tarihinde gece vakti sayılan saat 21.00 sıralarında şikâyetçinin iş yerine girerek çeşitli giyim eşyalarını çaldığı olayda, suça sürüklenen çocuğun eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143/1, 116/4 ve 119/1-c maddelerinde düzenlenen hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarını oluşturduğu ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.12.2012 tarihli ve 2012/1247 Esas, 2012/1842 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; aynı Kanun'un 142/1-b, 143; 116/4 ve 119/1-c maddelerinde düzenlenen “suçların gece vakti ve birden fazla kişi ile birlikte işlenmesi”nin hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarının daha ağır ceza verilmesini gerektiren nitelikli halleri olması nedeniyle, aynı Kanun’un 66/3. maddesi uyarınca dava zamanaşımı sürelerinin hesabında dikkate alındığında aynı Kanun'un 66/1-d ve 66/2 maddelerine göre hesaplanan 10 yıllık olağan ve aynı Kanun'un 66/1-d, 66/2 ve 67/4. maddelerine göre hesaplanan 15 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin dolmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

1. Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 Esas, 2018/554 Karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

2. 5237 sayılı Kanun’un 50/3. maddesi gereğince, daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olup, suçu işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan tayin olunan kısa süreli hapis cezasının, aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. 5237 sayılı Kanun’un 50/3. maddesi gereğince, daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olup, suçu işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan tayin olunan kısa süreli hapis cezasının, aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

3. Yargıtay(Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 13.05.2019 tarihli bozma ilamından önce verilen ve yalnızca suça sürüklenen çocuk tarafından temyiz edilen 19.02.2015 tarihli kararda suça sürüklenen çocuk hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 116/4, 31/3, 62, 50 ve 52. maddeleri uyarınca iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan hükmolunan 4.000,00 TL adlî para cezasının 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usûlü Kanunu'nun 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk lehine infaz bakımından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, bozma üzerine suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 116/4, 119/1-c, 31/3 ve 62. maddeleri maddeleri uyarınca hükmolunan 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasının 4.000,00 TL adlî para cezası üzerinden infazı yerine, verilen cezanın da bozma ilamı öncesindeki 4.000,00 TL adlî para cezasına indirilmesi suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Güroymak Asliye Ceza Mahkemesinin 26.11.2020 tarihli ve 2019/107 Esas, 2020/185 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309/3. maddesi gereği, aleyhe sonuç doğurmamak üzere KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı Kanun’un 309/4. maddesinin (b) bendi uyarınca sonraki işlemlerin Yerel Mahkemece yerine getirilmesine, dava dosyasının Yerel Mahkemeye gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.