muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/6364, Karar No: 2013/2595, Tarih: 18.02.2013

O halde, yerel mahkemece yukarıda yapılan açıklamaların ışığında, özel kanun niteliğindeki 5510 sayılı Kanunun 96.maddesinin değerlendirilmesi suretiyle karar vermesi gerekmektedir.

Ne var ki, 5510 sayılı Kanunun 96/1-b bendinin son cümlesi uyarınca ilgililerin Kurumdan alacakları yoksa yersiz ödemelerin genel hükümlere göre geri alınması gerektiğine ilişkin yasal düzenlemede göz ardı edilmemelidir. (Yargıtay HGK. 2011/10-476 E., 2011/584 K)

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel ... Sigortası Kanunun 56.maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda, eylemi olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere Anayasanın 20. maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı ... Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm deliller toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak, muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğünden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/ Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azaların tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucun davanın kabulüne karar verilmesi; usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 18/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/32987, Karar No: 2020/19369, Tarih: 21.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/32987 E.  ,  2020/19369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekilinin dava dilekçesinde özetle,davacının davalı iş yerinde 24.02.2007 - 01.04.2014 tarihleri arasında makam şoförü olarak çalıştığını, davacının ödenmeyen kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti alacağı, yıllık ücretli izin alacağı, ulusal bayram alacağı, genel tatil alacaklarını davalı taraftan alınarak tarafına verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle, açılan davayı kabul etmediklerini, açılan davanın haksız ve yersiz olduğunu, zaman aşımı itirazlarının bulunduğunu, davacının hiçbir alacağının bulunmadığını bu nedenle davacının taleplerinin reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Şirketler Vekili Cevabının Özeti:

Davalı şirketler vekili cevap dilekçesinde özetle davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı davacı vekili ve davalı ... vekili süre tutum dilekçesi ile davalı şirketler vekili ise gerekçeli olarak temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre ve davacı ile davalı ...’nın temyiz dilekçelerinin gerekçesiz olmasına göre davacı ile davalı ...’nın tüm davalılar Şafak Temizlik Tic.Hiz.Ltd.Şti ile Duru Çevre Yön Sis.Ltd.Şti’nin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacının 24.02.2007-31.12.2012 tarihleri arasındaki çalışmasının tasfiye edilip edilmediği ve kıdem tazminatı hesabında dikkate alınıp alınmayacağı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

2-Davacının 24.02.2007-31.12.2012 tarihleri arasındaki çalışmasının tasfiye edilip edilmediği ve kıdem tazminatı hesabında dikkate alınıp alınmayacağı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

1475 sayılı Yasa'nın 14/2. maddesi, işçinin aynı işverene bağlı olarak bir ya da değişik işyerlerinde çalıştığı sürelerin kıdem hesabı yönünden birleştirileceğini hükme bağlamıştır. O halde kıdem tazminatına hak kazanmaya dair bir yıllık sürenin hesabında, işçinin daha önceki fasılalı çalışmaları dikkate alınır. Bununla birlikte, her bir fesih şeklinin kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde gerçekleşmesi, hizmet birleştirmesi için şarttır. İşçinin önceki çalışmaları sebebiyle kıdem tazminatı, fesih tarihindeki ücret ve ekleriyle birlikte tam olarak ödenmişse, aynı dönem için iki defa kıdem tazminatı ödenemeyeceğinden, tasfiye edilen dönemin kıdem tazminatı hesabında dikkate alınması mümkün olmaz. Yine, istifa etmek suretiyle işyerinden ayrılan işçi kıdem tazminatına hak kazanmayacağından, istifa yoluyla sona eren önceki dönem çalışmaları kıdem tazminatı hesabında dikkate alınmaz. Ancak önceki dönem için fesih tarihindeki ücret ve ekleriyle birlikte yapılan hesaba göre kıdem tazminatı hiç ödenmemiş ya da eksik ödenmişse, çalışma döneminin tasfiyesinden söz edilemez. Bu durumda, işçinin zamanaşımı def’i süresi içinde yeniden işe girerek aynı işveren nezdinde işe başlaması ve kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde iş ilişkisinin sonlanması halinde 1475 sayılı Kanun’un 14/2. maddesi hükmü gereği her iki dönem birleştirilerek son dönem ücretiyle hesaplamaya gidilir. Daha önce ödenen kıdem tazminatı da yasal faizi ile birlikte mahsup edilir.

Somut olayda; davacı 24.02.2007-01.04.2014 tarihleri arasında davalılara ait iş yerinde çalıştığını iddia etmektedir. Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına göre davacının 24.02.2007-31.12.2012 tarihleri arasında davalılara ait iş yerinde kesintisiz çalıştığı ve 31.12.2012 tarihinden sonra 01.05.2013 tarihinde tekrar girişinin yapıldığı görülmektedir. Dosya kapsamından davacıya kıdem tazminatı olarak 25.05.2010 tarihinde 5.984,11 TL,31.12.2012 tarihinde ise 5.774,00 TL ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır. 25.05.2010 tarihli 5.984,11 TL’lik ödemenin kıdem tazminatı hesabından mahsubu isabetli ise de 31.12.2012 tarihli 5.774,00 TL’lik ödemenin davacının 24.02.2007-31.12.2012 dönemindeki çalışmasına ait kıdem tazminatını tam olarak karşılayıp karşılamadığının belirlenmesi, karşıladığının anlaşılması halinde 24.02.2007-31.12.2012 tarihli dönemin tasfiye edilmesi gerekmektedir. Yapılan ödemenin ilgili dönem kıdem tazminatını karşılamadığının anlaşılması halinde ise hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda yapılan hesaplama doğrultusunda kıdem tazminatının kabulü gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalıdır.

3-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada verilen ara dinlenmenin süresi taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlık konusudur.

3-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada verilen ara dinlenmenin süresi taraflar arasındaki bir diğer uyuşmazlık konusudur.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı Kanun'un 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Ara dinlenme için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık kırkbeş saati aşan kısmını oluşturması halinde ise zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3. maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, davacı tanıklarının ara dinlenme yönünde bir beyanda bulunmaması nedeni ile fazla çalışma hesabında ara dinleme süreleri yapılan hesaptan düşülmemiş olup yukarıda açıklandığı şekilde yasal ara dinlenme sürelerinin fazla çalışma hesabında dikkate alınması gerekirken bu hususun gözetilmemiş olması hatalı olup diğer bir bozma nedenidir.

Somut olayda, davacı tanıklarının ara dinlenme yönünde bir beyanda bulunmaması nedeni ile fazla çalışma hesabında ara dinleme süreleri yapılan hesaptan düşülmemiş olup yukarıda açıklandığı şekilde yasal ara dinlenme sürelerinin fazla çalışma hesabında dikkate alınması gerekirken bu hususun gözetilmemiş olması hatalı olup diğer bir bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.12.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1835, Karar No: 2020/14768, Tarih: 03.11.2020

**4. Ceza Dairesi         2018/1835 E.  ,  2020/14768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümlerde, "katılan sanık ... ile ... arasında alacak verecek meselesi nedeniyle husumet oluştuğu, her iki tarafın farklı nedenlerle diğer tarafın sözleşmeye ilişkin koşulları yerine getirmediği iddiasında oldukları, olay günü katılan sanık ...'nun yanında arkadaşı olan ... ile birlikte ...'nin kalmakta olduğu pansiyona alacağını istemeye gittiği, pansiyon önünde tartışmaya başladıkları, tartışma esnasında ...'nin, ...'na sinkaflı küfür ettiği, ...'nun da araçtan bir av tüfeği çıkararak ...'ye doğrulttuğu ve "ben sana paramı ver demedim mi? şimdi seni vurayım mı?" diyerek silahla tehditte bulunduğu, bu esnada katılan sanık ...'nun elinde bulunan tüfeği katılan sanık ...'nin tutup kendisinden uzaklaştırmaya çalıştığı esnada tüfeğin ateş aldığı, katılan sanık ...'nin vücudunda kemik kırığı oluşacak ve basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladığı" şeklinde kabul edilen eylemlere, Yargıtay Kanunu’nun 14. maddesine, Yargıtay Büyük Genel Kurulunun kararına, sanık hakkında hukuki alacağın tahsili amacıyla tehdit ve yaralama suçlarından hükümler kurulmasına, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu'nun 27/12/2016 tarihli ve 2016/215, 19/04/2017 tarihli ve 2017/110 sayılı kararlarının içeriğine, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 13/12/2018 tarihli ve 2017/402 esas, 2018/644 sayılı kararına ve temyizin kapsamına göre, işin incelenmesi Yüksek 6. Ceza Dairesinin görevine girdiğinden, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daire'ye GÖNDERİLMESİNE, 03/11/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6788, Karar No: 2017/9287, Tarih: 03.10.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/6788 E.  ,  2017/9287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'un Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 03/10/2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21432, Karar No: 2022/17047, Tarih: 28.11.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/21432 E.  ,  2022/17047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Müşteki ... vekilinin temyiz istemi yönünden yapılan incelemede;

Sanıkların eylemlerinin suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliği itibariyle 6455 sayılı Yasa ile değişik 5607 sayılı Yasa kapsamında kaldığı cihetle, suçtan doğrudan zarar görmeyen, davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmayan ... vekilinin vaki temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II- Gümrük İdaresi vekilinin temyiz istemi yönünden yapılan incelemede;

Kargo kolilerine el koyma işleminin CMK'nun 116-119. ve 127. maddelerinde düzenlenen genel hükümlere tabi olup haberleşme hürriyetine ilişkin CMK'nun 129. maddesinde düzenlenen postada arama olarak kabul edilemeyeceği, CMK'nun 116-119. ve 127. maddeleri çerçevesinde ise sanıklar ve kaçak eşya konusunda mahkemece verilmiş bir arama kararı olmadığı gibi gecikmesinde sakınca olduğu gerekçesiyle Cumhuriyet Savcısı tarafından da verilmiş bir yazılı arama kararının da bulunmadığı buna göre yapılan aramanın usul ve yasaya aykırı olduğu ve ele geçen delillerin de hukuka aykırı delil niteliğinde olup, Anayasamızın 38. maddesinin 6. fıkrası da "Kanuna aykırı olarak elde edilmiş bulgular delil olarak kabul edilemez." hükmü ve yine 5271 sayılı CMK'nun 206/2-a, 217/2, 230/1. madde ve fıkraları da hukuka uygun surette elde edilen delillerin kullanılabileceği, kanuna aykırı elde edilenlerin ise hükme esas alınamayacağı şeklinde açık düzenlemeleri karşısında, hiçbir aşamada suçlamayı kabullenmemiş olan sanıklar hakkında hukuka aykırı şekilde elde edilen ve kaçak olduğu anlaşılan eşyanın hükme esas alınamayacağı, somut olayda yapılan arama işleminin CMK'nun 116-119. ve 127. maddelerindeki düzenlemelere aykırı olup usulsüz olduğu gözetilerek bu nedenle sanıklar hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken arama işleminin CMK'nun 129. maddesine aykırılık nedeniyle usulsüz olduğundan bahisle hatalı gerekçe ile beraat kararı verilmiş ise de; neticesi itibariyle doğru olan hükmün ONANMASINA, 28/11/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14750, Karar No: 2013/22308, Tarih: 06.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/14750 E.  ,  2013/22308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13.03.2012 gün ve 2010/1168-2012/101 sayılı kararı onayan Daire’nin 03.07.2013 gün ve 2012/16525-2013/14182 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin %25 hissesine sahip olduğunu, davalı şirketin 15/09/2010 tarihinde olağanüstü ortaklar kurulu toplantısını yaparak sermaye artırımı kararının alındığını, ancak toplantıya yapılan davetin ve alınan sermaye artırımı kararının hukuka aykırı olduğunu, sermaye artırımına gidilmesinin tek amacının müvekkilin şirketteki hisse oranını küçültmek olduğunu, sermaye artırımı kararının şirketin mali durumu gerektirmediği halde alındığını, şirketin iç kaynaklarından sermaye artırımının yapılması mümkünken, ortaklardan karşılanmak sureti ile yapılmasının objektif iyi niyet kurallarına aykırı düştüğünü, dava konusu ortaklar kurulu kararı ile ana sözleşmenin sermaye başlıklı 6. maddesinin değiştirilerek şirket ortaklarının pay durumlarının artırım oranının da değiştirildiğini, ancak müvekkiline TTK'nın 516/2 maddesinden doğan rüçhan hakkını kullanabilmesi için süre dahi verilmeyerek engellendiğini ileri sürerek, 15/09/2010 tarihli ortaklar toplantısında alınan kararların iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 03.07.2013 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 06.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7959, Karar No: 2006/9123, Tarih: 14.11.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/7959 E.  ,  2006/9123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca dava konusu taşınmazda münavebeye alınan buğday, kavun ve kabak ürünlerinden herbirinin (sulu ve kuru şartlarda ayrı ayrı) dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg başına ortalama toptan satış fiyatlarını gösterir veri listesi İl Tarım Müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulduktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/34227, Karar No: 2014/23297, Tarih: 03.07.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/34227 E.  ,  2014/23297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 9. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/08/2012

NUMARASI : 2009/677-2012/405

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti, ücret alacağı ve yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait Türkmax kanalında yapımcı olarak çalıştığını, iş akdinin haklı olmayan sebeplerle feshedildiğini, çalıştığı süre içinde yıllık ücretli izinlerinin tamamını kullanmadığını, ayrıca fazla çalışma ve bir kısım hafta tatillerinde ve genel tatillerde çalışmasına rağmen karşılıklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile fazla çalışma, genel tatil, hafta tatili, ücret ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının mazeret bildirmeksizin ve izinde almaksızın işe gelmediğinden iş sözleşmesinin İş Kanununun 25/2-g maddesi uyarınca feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının ücret ve yıllık izin ücreti hak edip etmediği noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davalı temyiz dilekçesine ekli olarak yıllık izin kullanma kayıtları ve ödemelere ilişkin ücret bordroları sunmuştur. Ödeme defi her zaman ileri sürülebileceğinden mahkemece anılan belgelerin değerlendirilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.