muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3888, Karar No: 2023/2938, Tarih: 09.05.2023

Hazırlık aşamasında alınan adli tıp uzmanlarınca düzenlenen 30.08.2022 tarihli bilirkişi raporuna göre; mağdur ...'ın diz dirsek pozisyonunda yapılan anal muayenesinde anal sfinkter tonusu normal olup saat kadranına göre 7 ve 12 hizalarında taze yüzeysel fissürler izlendiği, tariflenen taze fissürlerin lokalizasyhonları ve özellikleri dikkate alındığında, çocuktan alınan fiili livata hikayesi ile uyumlu olduğunun bildirildiği,

Suça sürüklenen çocuk ...'ın aşamalardaki savunmalarında özetle olay günü sarhoş olduğunu, mağdurun rızasıyla cinsel organını soktuğunu, yumruk atmadığını, balta ile vurmadığını beyan ederek tevil yollu ikrarlarda bulunduğu görüldüğü,

Suça sürüklenen çocuğun savunmaları, adli tıp bilirkişi raporu, adli muayene raporu, mağdurun aşamalardaki beyanları ile tüm dosya kapsamı değerlendirildiğinde suça sürüklenen çocuğun aşamalardaki tevil yollu ikrarları gözetildiğinde suça sürüklenen çocuğun mağdurun arka cinsel organına cinsel organını soktuğu hususunda şüphe bulunmadığı, her ne kadar suça sürüklenen çocuk mağdurun rızası olduğunu, zorla evine götürmediğini, darp etmediğini beyan etmiş ise de mağdurun suça sürüklenen çocuğun kendisine baltanın ters tarafıyla vurduğu şeklindeki beyanının adli muayene raporu ile de desteklendiği, ayrıca mağdurun olay tarihinde on beş yaşından küçük olduğu, hukuken geçerli bir rızasının bulunamayacağı gözetildiğinde suça sürüklenen çocuğun savunmasına itibar edilemeyeceği, ayrıca mağdurun yargılamanın her aşamasında tutarlı ve istikrarlı biçimde suça sürüklenen çocuğun kolundan çekerek zorla evin çatısına çıkardığını beyan ettiği, mağdur ile suça sürüklenen çocuk arasında husumet bulunmadığı, mağdurun diğer hususlardaki beyanlarının da somut delillerle destekleniyor olduğu, dosya kapsamına bir bütün halinde bakıldığında mağdurun beyanlarının yeterince ayrıntı içerdiği, zaman ve mekan hususlarına değindiği, tutarlı ve samimi olduğu görüldüğünden itibar edilebilir olduğu vicdani kanaatine varılmıştır." gerekçesine binaen suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından yukarıda "HUKUKİ SÜREÇ " başlığı altındaki 1. nolu kısımda yazılı şekilde hüküm kurulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü:

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV.GEREKÇE

A. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçu Yönünden

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü:

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV.GEREKÇE

A. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçu Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen İlk Derece Mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun aynı Kanun'un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, suça sürüklenen çocuk müdafii, katılan Bakanlık vekili ile katılan mağdur vekilinin temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun'un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

B. Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçu Yönünden

1. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiriyle anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2. İlk derece mahkemesince hüküm kurulurken suça sürüklenen çocuğun geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gibi hususlar göz önünde bulundurularak 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerekirken kanun koyucunun aradığı anlamda kanuni ve yeterli gerekçe niteliği taşımayan kanundaki birtakım ibarelerin tekrarı şeklindeki yetersiz gerekçeyle söz konusu maddenin tatbikine yer olmadığına karar verilmesi karşısında, anılan hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddi hususu hukuka aykırı bulunmuştur.

3. Bozma sebebine uygun olarak Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

A. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde yer alan nedenlerle suça sürüklenen çocuk müdafii, katılan Bakanlık vekili ile katılan mağdur vekilinin temyiz istemlerinin, 5271 Sayılı Kanun'un 298 inci maddesi gereğince Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde yer alan nedenlerle suça sürüklenen çocuk müdafii, katılan Bakanlık vekili ile katılan mağdur vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 13.01.2023 tarihli ve 2023/1 Esas, 2023/71 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

B. Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde yer alan nedenlerle suça sürüklenen çocuk müdafii, katılan Bakanlık vekili ile katılan mağdur vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 13.01.2023 tarihli ve 2023/1 Esas, 2023/71 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Nevşehir 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17605, Karar No: 2018/6396, Tarih: 16.05.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/17605 E.  ,  2018/6396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I) Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre hükmün; 14/04/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. madde uyarınca hüküm tarihi itibariyle temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Soruşturma evrakları, kolluk görevlilerince düzenlenen tutanaklar ve müştekinin beyanlarına göre suç tarihinin 15.03.2011 olduğu, UYAP tan alınan nüfus kayıt örneğine göre de suça sürüklenen çocuğun doğum tarihinin 01.11.1996 olup 12-15 yaş grubunda olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından eylemlerine uyan TCK'nın 142/1-b, 31/2, 116/2, 31/2. maddelerinde öngörülen cezaların miktar ve nev’i itibariyle tabi olduğu TCK'nın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 6 yıllık zamanaşımının, suçun işlendiği 15/03/2011 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının, CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 16/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2760, Karar No: 2020/845, Tarih: 03.02.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/2760 E.  ,  2020/845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Eskişehir Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 16.04.2019 tarih ve 2018/982-2019/372 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı işyerinin Eskişehir Sanayi Odası'nda kaydı olduğunu, müvekkili müdürlükte ise kaydının olmadığını, davalıya şube kayda davet çağrısı gönderildiğini, ancak cevabi yazıda Arçelik Eskişehir Fabrikası'nın "şube" olarak tanımlaması ve tescili gerektiren sebeplerin bulunmadığının bildirildiğini, mevzuat gereğince ilgili fabrikanın bağımsız sermayesi ve muhasebesinin bulunup bulunmadığına bakılmaksızın kendi başına sınai faaliyetin yürütüldüğü yer kapsamına girdiğini ileri sürerek, davalının fabrikasının şube kaydının Eskişehir Ticaret Sicili'ne tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin söz konusu fabrikasının şube olarak tanımlanması ve tescilinin hukuken mümkün olmadığını, bu fabrikada buzdolabı ve kompresör üretildiğini, Ticaret Sicil Yönetmeliğinin 118. maddesinde şart koşulan kendi başına sinai ve ticari faaliyetin yürütülmediğini, dava konusu işyeri üzerinden müşterilerle ayrı ve bağımsız ticari işlemler yapılmadığını, işyerlerinin bizzat ayrı bir müşteri çevresi oluşturacak ticari faaliyette bulunulmadığını, merkezden ayrı ve bağımsız hareket edilmediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, Dairemiz bozma kararına uyularak, davalının fabrikasında ve kayıtları üzerinde yapılan keşif ve düzenlenen bilirkişi raporuna göre, söz konusu fabrikanın ayrı bir sermaye yapısına sahip olmadığı, üretimi yapılan ürünlerin ve kullanılan hammadde ve malzemelerin satın alma ve temininin ve üretilen mamüllerin satışının davalı şirketin İstanbul'daki genel merkezinde bulunan satış ve pazarlama birimlerinde gerçekleştirildiği, söz konusu fabrikanın kendi başına sınai ve ticari faaliyette bulunmadığı, müstakil sermayesinin olmadığı ve müstakil muhasebesinin tutulmadığı, davaya konu fabrikada kendi başına sınai faaliyet ve ticari muameleleri gerçekleştirilmediği, davalı fabrikasının şube tescili koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 03/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/31750, Karar No: 2019/5387, Tarih: 25.03.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/31750 E.  ,  2019/5387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

...... niteliğindeki ...... Köyü 183 parsel sayılı taşınmaza ot geliri esas alınarak, üzerinde bulunan ......lara ise maktuen değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Tapu kaydında bulunan takyidatların bedele yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasına ayrı bir bent olarak (Taşınmazın tapu kaydında yeralan takyidatların hükmedilen bedele yansıtılmasına,) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 25/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1141, Karar No: 2012/1256, Tarih: 28.02.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/1141 E.  ,  2012/1256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine, Kayapınar Belediye Başkanlığı ve ... aralarındaki tescil davasının reddine dair Diyarbakır 3. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 21.10.2010 gün ve 500/884 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı ve davalı ... Belediye Başkanlığı vekili taraflarından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde ve ekinde bulunan krokide; mevkii ve sınırlarını açıkladığı taşınmazın 1968 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında "taşlık" niteliğiyle tespit harici bırakıldığını, vekil edeni tarafından imar ve ihya edilerek tarıma elverişli hale getirildiğini, 40 yıla yakın bir süreden beri vekil edeni tarafından tasarruf edildiğini, üzerine ev yaptığını, taşınmazın bir kısmını ise bahçe olarak kullandığını açıklayarak dava konusu taşınmazın vekil edeni adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, dava konusu yerin imar planları kapsamında olduğunu, zilyetlikle edinilecek yerlerden olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuş ve uyuşmazlık konusu yerin Hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... Belediye Başkanlığı vekili de dava konusu yerin imar planları kapsamında olduğunu ve zilyetlikle edinilecek yerlerden olmadığını bildirmiştir.

Davalı ... Muhtarlığına yöntemine uygun bir biçimde dava dilekçesi tebliğ edilmesine karşın yargılama oturumlarına katılmamış ve yanıt vermemiştir.

Mahkemece, davacının, dava konusu taşınmaza 1968 yılından itibaren zilyet bulunduğunun açıklandığını ve nizalı yerin 1984 yılında imar planı kapsamına alındığını, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 17. maddesi uyarınca imar ve ihyaya ilişkin koşulların gerçekleşmediğini gerekçe göstermek suretiyle davanın reddine, ilan bedeli olan 231,28 TL'nin Belediye Başkanlığından alınmasına, belediyenin imar planları hakkında hatalı değişik tarihler bildirmesi nedeniyle beş müzakere gideri olan toplam 25 TL'nin belediyeden alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir. Hükmün esası davacı, yargılama giderleri ile vekalet ücretine yönelik kısmı ise davalı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; dava konusu taşınmazın 766 sayılı Tapulama Kanununa göre 1969 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında taşlık niteliğiyle tescil harici bırakıldığı anlaşılmaktadır.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; dava konusu taşınmazın 766 sayılı Tapulama Kanununa göre 1969 yılında yapılan tapulama çalışmaları sırasında taşlık niteliğiyle tescil harici bırakıldığı anlaşılmaktadır.

Kural olarak, taşlık niteliğiyle tapulama harici bırakılan yerlerin imar ve ihyaya muhtaç olduklarının kabulü gerekir. Bu nedenle 3402 sayılı Kadastro Kanununun 17.maddesinde imar ve ihya için öngörülen tüm olumlu koşulların davacı yararına gerçekleşmesi halinde böyle bir yerin kazanmayı sağlayan zilyetlik ve imar-ihya yoluyla edinilmesi mümkündür. İlke olarak imar ve ihyaya muhtaç olan yerlerin imar ve ihyasının tamamlandığı tarihten imar planları kapsamına alındığı tarihe kadar 20 yıllık kazanma süresi dolmuş ise, diğer koşulların da varlığı halinde edinilmesi mümkün olabilir. 3402 sayılı Kadastro Kanununun 17/1.maddesinde; “Orman sayılmayan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen araziden masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilen taşınmaz mallar 14.maddedeki şartlar mevcut ise, imar ve ihya edenler veya halefleri adına, aksi taktirde Hazine adına tespit edilir” denilmiştir. Aynı maddenin son fıkrasında ise, İl, İlçe ve kasabaların imar planının kapsadığı alanlarda kalan taşınmaz mallarda bu hüküm uygulanmaz, denilmektedir.

Görüldüğü gibi imar-ihyaya muhtaç olan bir yer imar planları kapsamına alınmış ise, imar ve ihyayla edinilmesi mümkün bulunmamaktadır. Yüksek Yargıtay ve Daire uygulaması uyarınca imar ve ihyanın tamamlandığı tarihten dava konusunun yöntemine uygun bir biçimde uygulanan imar planları kapsamına alındığı tarihe kadar 20 yıllık kazanma süresi dolmuş ise bu tür yerlerin edinilmesi olanaklı olabilir. Gerek davalı ... Belediye Başkanlığı ve gerekse Diyarbakır Büyükşehir Belediye Başkanlığı tarafından imara ilişkin olarak gönderdikleri yazılarda gün ve ay farklılığı var ise de, her iki Belediye Başkanlığının imara yönelik yazılarında dava konusu yerin 1984 yılında 1/5000 nazım imar planı kapsamına alındığı anlaşılmaktadır. İmar planları kapsamına alındığına ilişkin onaylı imar krokileri de yazı ekinde gönderilmiştir. Bu konuda bir duraksama söz konusu olmadığından dava konusu yerin nazım imar planı içinde olup olmadığının ayrıca keşfen belirlenmesine gerek yoktur. Bu istek aynı zamanda dava ekonomisine de aykırı düşer. Dava konusu yerin taşlık olarak tapulama dışı bırakıldığı 1969 yılından imar planları kapsamına alındığı 1984 yılına kadar normal kazanmayı sağlayan 20 yıllık süre henüz dolmamıştır. İmar ve ihyanın tamamlandığı tarihten imar planı kapsamına alındığı tarihe kadarki sürenin dolmadığı açıktır. O halde keşif yapılmadan davanın esastan reddine karar verilmesinde usul ve kanuna aykırı bir yön bulunmamaktadır. Bu nedenle davacının işin esasına yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

Her ne kadar dava dilekçesinde ... davalı gösterilmiş ise de, taşınmaz belediye sınırları içerisinde yer aldığından tescil davalarında hasım olarak ilgili kamu tüzel kişileri olan belediyeler gösterilir. Mahalle muhtarlıklarının tüzel kişiliği bulunmadığından bu tür davalarda hasım olamazlar. Mahalle muhtarlığına karşı açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekli ise de, temyiz edenin sıfatına göre bu husus bozma sebebi yapılmamıştır.

Davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin yargılama giderlerine ilişkin temyiz itirazlarına gelince; davalı Belediyenin imar planları konusunda farklı tarihler bildirmesi nedeniyle 231,28 TL ilan bedeli ile beş müzekkere gideri olan 25 TL'nin Belediyeden alınmasına karar verilmiş, Belediye yararına vekalet ücreti yönünde bir karar verilmemiştir. TMK.nun 713/3. fıkrası uyarınca Hazine ve ilgili kamu tüzel kişileri aynı maddenin 1. fıkrası gereğince açılan tescil davalarında kanuni hasım durumunda bulunduklarından her türlü yargılama giderleriyle sorumlu tutulamazlar. Maddi hata sonucu farklı müzekkere farklı cevapların verilmesi de kanuni hasım durumunda bulunan davalılara yargılama giderleri yükletilmesinin gerekçesi olamaz. TMK.nun 713/1-3.maddeleri gereğince açılan tescil davalarında, gerekli harcın davacıdan alınmasına, fazla harç var ise davacıya iadesine, tüm yargılama giderlerinin davacı taraf üzerinde bırakılmasına, davanın kazanılması halinde dahi davacı yararına vekalet ücreti taktirine yer olmadığına karar verilir. Yasal olmayan bir gerekçeyle sözü edilen yargılama giderlerinin davalı ... Belediyesine yükletilmesi doğru olmadığı gibi, vekalet ücreti konusunda bir karar verilmemesi de yerinde değildir. Ne var ki, HUMK.nun 438/7.maddesi (HMK. m.370/2) uyarınca bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm fıkrasında “ilan bedeli olan 231,28 TL'nin davalı Belediye Başkanlığınca ödenmesine, (…) taşınmazın imar planına dahil edildiği tarihler bildirilirken önce 17.03.2009 tarihinde 1995 yılı olarak bildirdiği (bu dosyada bu tarih söz konusu değildir, başka dosyalardaki bu tarih benzerinden hareketle bu dosyaya alındığı görülmektedir), 21.01.2010 tarihinde ise 1984 yılı olarak bildirildiğinden bu tarihler arasında yapılan beş müzekkere gideri toplam 25 TL yargılama giderinin davalı belediyeden alınarak davacıya verilmesine” ibarelerinin hüküm fıkrasından çıkarılmasına bunun yerine “ 231,28 TL ilan gideri ile 25 TL beş müzekkere giderinin davacı üzerinde bırakılmasına” ibarelerinin yazılmasına, davanın red sebebi aynı (ortak) olduğundan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 3/2.maddesi gereğince mahkemece, “Hazine yararına taktir edilen 1.320 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ibaresi yerine 1.320 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak yargılama oturumlarında kendilerini vekille temsil ettiren davalı Hazine ile Kayapınar Belediye Başkanlığına verilmesine,” ibaresinin ilave edilmesine ve yazılmasına, davacı vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görülmediğinden reddine, davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne, hükmün düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 18,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 2,75 TL'nin temyiz eden davalı ... Belediye Başkanlığı ve davacıdan ayrı ayrı alınmasına 28.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.