muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/21689, Karar No: 2015/2599, Tarih: 12.02.2015

Haciz davacı 3.kişinin adresinde yapılmış ise de haciz mahallinde borçlulara ait belgeler bulunmuştur. Bu durumda İİK'nun 97/a maddesinde öngörülen mülkiyet karinesi borçlu dolayısıyla alacaklı yararınadır. Ancak mülkiyet karinesi aksinin, inandırıcı ve güçlü nitelikte bulunan her türlü delille ispat edilmesi olanaklıdır. Davacı 3.kişi borcun doğumundan sonraki tarihi taşıyan ve hacizli mallara ilişkin olduğunu ileri sürdüğü faturalara dayanmıştır.

Davacı yanca sunulan faturaların dava konusu hacizli malları kapsayıp kapsamadığının uzman bilirkişi vasıtasıyla gerekirse mahallinde keşif yapılarak tespiti, daha sonra faturaların hacizli malları kapsadığının tespiti halinde bu faturaların gerçekliğinin saptanması, bunun içinde faturayı düzenleyen firma ile davacı 3.kişinin defter ve kayıtları üzerinde bilirkişi aracılığıyla inceleme yaptırılarak faturaların ticari defterlerde, hacizli malların da şirket envanterinde kayıtlı olup olmadıkları tespit edilerek rapor alınması ve gerektiğinde firma yetkililerinin tanık sıfatıyla dinlenilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı (birlişterilen davada davalı) 3.kişi vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile birleştirilen şikayet davası yönünden hükmün ONANMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile asıl dava yönünden hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı ve davalı ...'ye geri verilmesine 12/02/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5313, Karar No: 2024/5551, Tarih: 20.05.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/5313 E.  ,  2024/5551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/626 E., 2023/591 K.

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında Mahkemesince görülen rücuan alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı Kurum, 06.08.2012 tarihinde meydana gelen iş kazasında vefat eden sigortalının hak sahiplerine ödenen gelirin tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... Mobilya Doğalgaz İnş. İth. İhr. San. Tic. A.Ş. vekili, dava konusu iş kazasının meydana gelmesinde davalı şirketin kusurunun bulunmadığını, kazanın tamamen işçinin kendi kusuru, dikkatsizliği ve ihmaliyle meydana geldiğini, işçinin işyerinde vefatının işvereni bu kazadan tazminatla sorumlu tutmak için tek başına yeterli olmadığını, tazminatın yasal şartlarından birinin de zarara neden olan kusur olduğunu, iş kazasının meydana gelmesinde işçinin tamamen kusurlu olduğunu, şirkete yüklenecek bir kusurun bulunmadığını, haksız davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davalılar ... ve ...'a yöntemine uygun olarak dava dilekçesi ve duruşma günü tebliğ edilmiş olduğu halde yanıt dilekçesi sunulmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 2013/329 E. 2015/486 K. sayılı kararıyla; davanın kısmen kabulüne, toplamda 19.171,67 TL Kurum zararından 14.170,37 TL'sinin 27.06.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tüm davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, kalan 5.001,30 TL Kurum zararının 27.06.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, sadece davalı ...'tan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı davacı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairemizin 04.06.2018 tarihli ve 2016/3534 E. 2018/5413 K. sayılı ilamında; ... Mobilya Doğalgaz İnş. İth. İhra. San. Tic. A.Ş. ile S.S. ... Yapı Koop. arasında yapılan anlaşma ile ilgili bütün bilgi ve belgeler celp edilerek şirket ile kooperatif arasındaki hukuki ilişkinin niteliği, işin kooperatif tarafından anahtar teslimi olarak verilip verilmediğinin araştırılması, kooperatifin işverenlik sıfatı olup olmadığının tespit edilmesi, işveren değilse 3 üncü kişi olarak kusur izafe edilip edilemeyeceğinin irdelenmesi ve sonuca göre yeniden kusur raporu alınması gerektiği gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. İkinci Bozma Kararı

B. İkinci Bozma Kararı

1.Bozmaya uyan Mahkemece 30.09.2022 tarihli ve 2018/247 Esas, 2022/602 Karar sayılı kararla; davanın kısmen kabulüne, 27.673,89 TL Kurum zararının onay tarihi olan 27.06.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ... Mobilya Doğalgaz İnş. Tah. İth. İhr. San. Tic. A.Ş.'den alınarak davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin taleplerin reddine, davalı ..., davalı ... aleyhine açılan davanın husumet yokluğundan reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı Kurum ve davalı ... Mob.Doğalgaz İnş. A.Ş. vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 06.03.2023 tarihli ve 2023/2613 Esas, 2023/2033 sayılı ilamı ile davalılar ... ve ...'ın 3üncü kişi olarak sorumlu oldukları aynı zamanda Kurum lehine usulü kazanılmış hak oluştuğunun değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle karar bozulmuştur.

C. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Davanın kısmen kabulüne, 27.673,89 TL Kurum zararının onay tarihi olan 27.06.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin taleplerin reddine, (davalı ... ve davalı ... yönünden 14.170,37 TL ile sınırlı olmak üzere) karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı Kurum vekili, davanın kısmen kabulüne karar verilmesinin yerinde olmadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 06.08.2012 tarihinde meydana gelen iş kazasında vefat eden sigortalının hak sahiplerine ödenen gelirin tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 21 nci maddesidir.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin 2 nci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla davacı Kurum vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı Kurum vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

20.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5689, Karar No: 2024/11402, Tarih: 20.11.2024

**4. Hukuk Dairesi         2024/5689 E.  ,  2024/11402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2024/372 Değişik İş, 2024/358 Karar

İtiraz Hakem Heyeti kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; 22.06.2022 tarihinde davalı ... nezdinde Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigorta poliçesi ile teminat altına alınan araç sürücüsünün bisiklet sürücüsü olan davacıya çarpması sonucu meydana gelen trafik kazasında davacının yaralanarak malul kaldığını ileri sürerek Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107. maddesi gereği belirsiz alacak olarak fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 19.000,00 TL sürekli iş göremezlik tazminatı ve 1.000,00 TL geçici iş göremezlik tazminatı olmak üzere toplam 20.000,00 TL'nin temerrüt tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; başvuruya ilişkin dava şartının gerçekleşmediğini, davaya konu talebin zamanaşımına uğradığını, kusur durumunun tespiti gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ KARARI

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; dava konusu kazanın davacının %100 kusuruyla meydana gelmesi nedeniyle davalı sigortanın sorumluluğu bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İTİRAZ

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekilince itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı vekilinin itirazlarının reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde; kazanın meydana gelmesinde davalıya sigortalı araç sürücüsünün de aracı yasal hız limitleri üzerinde kullanması nedeniyle kusurunun bulunduğunu, araç sürücüsüne en azından tali kusur izafe edilmesi gerektiğini, haricen aldıkları uzman raporuna göre davalıya sigortalı araç sürücüsünün meydana gelen kazada hız sınırı kuralına uymadığı gerekçesiyle tali kusurlu olduğu kanaatine varıldığını ancak bu raporun nazara alınmadığını, Uyuşmazlık Hakem Heyeti yargılamasında alınan maluliyet raporu ile maluliyet oranının %1 olarak tespit edildiğini ancak bu raporun davacı muayene edilmeksizin dosya üzerinden yapılan değerlendirme ve fotoğraf incelemesi ile hazırlandığını, başvuruya esas 22.05.2023 tarihli maluliyet raporunda belirtilen %3 maluliyet oranının esas alınması aksi halde yeniden rapor aldırılması gerektiğini belirtmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davalı ... tarafından Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası (ZMSS) Poliçesi ile teminat altına alınan aracın karıştığı 22.06.2022 tarihli trafik kazası sonucu yaralanıp malul kalan davacının uğradığı sürekli iş göremezlik tazminatı talebine ilişkindir.

Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, karar usul ve kanuna uygun olup davacılar vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan İtiraz Hakem Heyeti kararının ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz peşin harcının onama harcına mahsubuna,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,20.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31813, Karar No: 2015/15372, Tarih: 31.03.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/31813 E.  ,  2015/15372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : S.. M..

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

6360 sayılı Yasa uyarınca Büyükşehir Belediye sınırları içinde kalan taşınmazla ilgili olarak verilen kararın, köy tüzel kişiliğinin kaldırılması nedeniyle, yokluğunda verilen hükmün, suçtan zarar görme olasılığı bulunan ... köylerinin mahalle olarak bağlandığı Belediye Başkanlıklarına tebliğ edildiğine ilişkin bir belgeye rastlanılmadığından, varsa dosyasına konulması, aksi halde gıyabi hükmün CMK.nun 34/2. madde ve fıkrasında belirtilen başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekli de belirtilmek suretiyle yöntemine uygun olarak ilgili Belediye Başkanlıklarına tebliği sağlanarak tebellüğ belgesi ve temyiz edilmesi halinde dilekçeleri de eklenip ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi, temyiz etmemeleri halinde ise sanığın temyizine hasren inceleme yapılmak üzere dosyanın geri gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına (TEVDİİNE), 31.03.2015 gününde oybir liğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1259, Karar No: 2013/34, Tarih: 29.01.2013

**Ceza Genel Kurulu         2012/1259 E.  ,  2013/34 K.**

* HAKSIZ TUTUKLAMA

* TALEPTEN FAZLA TAZMİNATA HÜKMEDİLMESİ

* SİLAHLI TERÖR ÖRGÜTÜNE YARDIM ETME

* KORUMA TEDBİRİ NEDENİYLE TAZMİNAT

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 19

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNUNUN YÜRÜRLÜK VE UYGULAMA ŞEKLİ HAKKINDA KANUN (5320) Madde 18

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 141

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 144

* KANUN DIŞI YAKALANAN VEYA TUTUKLANAN KİMSELERE TAZMİNAT VERİLMESİ HAKKINDA KANUN (MÜLGA) (466) Madde 1

* KANUN DIŞI YAKALANAN VEYA TUTUKLANAN KİMSELERE TAZMİNAT VERİLMESİ HAKKINDA KANUN (MÜLGA) (466) Madde 2

* KANUN DIŞI YAKALANAN VEYA TUTUKLANAN KİMSELERE TAZMİNAT VERİLMESİ HAKKINDA KANUN (MÜLGA) (466) Madde 3

**"İçtihat Metni"**

Davacının haksız tutuklanma sonucu uğramış olduğu zarar nedeniyle 3.000 Lira manevi tazminatın davalıdan tahsiline yönelik isteminin kısmen kabulü ile 2.660 Lira manevi tazminat ve dilekçe yazım ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine ilişkin, Batman Ağır Ceza Mahkemesince verilen 07.10.2004 gün ve 172-197 sayılı hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 19.01.2010 gün ve 14067-362 sayı ile;

"Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, tarifenin 2. kısım 2. bölümünün 10. sıra numarasındaki ücretten az olmamak üzere belirlenen vekalet ücreti yerine dilekçe yazım ücreti tayin edilmesi temyiz edenin sıfatı nedeniyle bozma nedeni yapılmamıştır.

Davacı vekili dava dilekçesinde davacının tutuklu kaldığı 3 ay süre için tazminat talep etmiş olup, talepten fazlaya hükmedilemeyeceğinden bu süre gözetilerek manevi tazminat miktarının tayini gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 14.04.2010 gün ve 79 -75 sayı ile;

"...Bozma ilamının aksine mahkememiz önceki kararında talepten fazlaya hükmetmiş değildir, asıl olan manevi tazminat isteminin miktarıdır ve bu istemin uğranılan manevi zarar bütünlüğü dahilinde ileri sürülmesidir. Dava dilekçesinde 3.000 TL olarak manevi tazminat talebinde bulunulduğu açıktır. Tutuklu kalınan sürenin yazım hatası sonucunda dava dilekçesinde eksik gösterilmesi manevi zarar bütünlüğünü ve bu bütünlük gereğince ileri sürülen manevi zararın parasal miktarını değiştirmez, yani mahkemece gerçek tutukluluk süresinin gözönünde bulundurulması ve manevi zararında bu süreç için belirlenmesi öncelikli meseledir. Bu noktada istem sonucunun değerlendirilmesi yöntemine gidilecektir. Önceki kararımızda 'istem sonucu zarar miktarı 3 ay içindir ve daha fazla tutuklu kalınması nedeniyle ileri sürülen talebin şu miktarda kabulü gerekir’ gibi bir yaklaşım da gösterilmiş değildir" gerekçesiyle direnerek, ilk hükümdeki gibi aynı miktarda manevi tazminat ile dilekçe yazım ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar vermiştir.

Bu hükmün de davalı hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.01.2012 gün ve 281442 sayılı "düzelterek onama" istekli tebliğnamesi ile Yargıtay 12. Ceza Dairesine, Özel Dairece de 26.06.2012 gün ve 14003-15998 sayılı tevdi kararıyla Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; 466 sayılı Kanuna göre açılan tazminat davasında talepten fazla tazminata hükmedilip edilmediğinin belirlenmesine ilişkindir,

İncelenen dosya içeriğinden;

Davacının silahlı terör örgütüne yardım ettiği iddiasıyla 14.05.1998 günü gözaltına alınıp tutuklandığı, Diyarbakır 4 Nolu Devlet Güvenlik Mahkemesince yürütülen yargılama sonunda 04.02.1999 gün ve 142-21 sayılı kararla beraatına ve tahliyesine karar verildiği, bu hükmün beraat eden davacı yönünden temyiz edilmeksizin kesinleştiği, kesinleşen kararın davacıya tebliğ edilmediği,

Davacı vekilinin 29.07.2004 tarihli dilekçesiyle, davacının tutuklu kaldığı günleri hatalı olarak 14.05.1998 ila 13.08.1998 tarihleri arası olarak göstererek 3.000 Lira manevi tazminat talebinde bulunduğu, dilekçesine davacının beraatına karar verilen kesinleşmiş mahkeme kararını da eklediği, bu kararın başlık kısmında davacının tutuklu kaldığı günlerin "14.05.1998-04.02.1999” olarak gösterildiği, davacı vekilinin dilekçesinde faiz isteminde bulunmadığı anlaşılmaktadır.

1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5320 sayılı CMK’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanunun 18. maddesi ile 466 sayılı Yasa Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkındaki Kanun yürürlükten kaldırılmış ve 5271 sayılı CMK’nda, "Koruma Tedbirleri Nedeniyle Tazminat" ana başlığı altında, 141 ilâ 144. maddelerinde, tazminat isteme şartları ve sonuçları yeniden kapsamlı bir şekilde düzenlenmiştir. Ancak 5320 sayılı Kanunun 6. maddesi gereğince, 466 sayılı Kanun hükümleri 1 Haziran 2005 tarihinden önce gerçekleşen işlemler yönünden geçerli olduğundan, uyuşmazlık konusunun 466 sayılı Kanun hükümleri ve bu hükümler doğrultusundaki yargısal kararlarla sürdürülen uygulamalar kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

Haksız ve hukuka aykırı olarak yakalanan veya tutuklanan kimselere tazminat ödenmesi esası, ülkemizde ilk kez 1961 Anayasasının 30. maddesinde düzenlenmiş, yakalama ve tutuklamanın hangi hallerde söz konusu olacağı açıklandıktan sonra maddenin son fıkrasında; "Bu esaslar dışında işleme tâbi tutulan kimselerin uğrayacakları her türlü zararlar kanuna göre Devletçe ödenir" hükmüne yer verilmiştir. Bu düzenleme doğrultusunda 466 sayılı "Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun" 1964 yılında kabul edilerek yürürlüğe girmiştir.

466 sayılı Kanunun 1. maddesinde; tazminat verilmesini gerektiren kanun dışı yakalama ve tutuklama halleri, bir başka deyişle öngörülen tazminatın hangi durumlarda istenebileceği yedi bent halinde gösterilmiş, 2. maddesinde; dava açmaya ilişkin şartlar ve yöntemi açıklanarak bu davalara bakmakla ağır ceza mahkemeleri görevlendirilmiş, 3. maddesinde de; tazminat davalarının incelenmesi ve mahkemece karara bağlanması süreç ve yöntemi, olağan ceza ve hukuk yargılama yöntemlerinden farklı biçimde düzenlenmiş, ayrıca mahkemenin kararı aleyhine tebliğ tarihinden başlayarak bir hafta içinde temyiz yoluna başvurulabileceği belirtilmiştir.

Haksız yakalanan ve tutuklanan kimselere tazminat ödenmesi 1982 Anayasasında da yer almış ve 19. maddesinde yakalama ve tutuklama şartlarının ayrıntılı olarak düzenlenmesinden sonra maddenin son fıkrasında; "Bu esaslar dışında bir işleme tabi tutulan kişilerin uğradıkları zarar, kanuna göre, Devletçe ödenir" hükmüne yer verilmiş, ancak bu hüküm 17.10.2001 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 4709 sayılı Kanunun 4. maddesi ile "Bu esaslar dışında bir işleme tabi tutulan kişilerin uğradıkları zarar, tazminat hukukunun genel prensiplerine göre, Devletçe ödenir" hükmü getirilmiştir.

Diğer taraftan Anayasamızın 90. maddesi uyarınca bir iç hukuk normu gibi değer atfedilen Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin "Özgürlük ve güvenlik hakkı" başlıklı 5. maddesinde de kişilerin özgürlüğünün hangi hallerde sınırlandırılabileceği belirlenmiş ve maddenin son fıkrasında bu şartlara aykırı davranılması halinde mağdur olan herkesin tazminat istemeye hakkı olduğu vurgulanmıştır.

466 sayılı Kanun uyarınca ağır ceza mahkemelerinde açılan tazminat davalarının kendine özgü yapısı nedeniyle uygulamada birçok sorunla karşılaşılmış, Ceza Genel Kurulu’nun 09.02.1981 tarih ve 443-33 sayılı kararı başta olmak üzere birçok kararında; bu davaların, ceza ve hukuk davalarındaki usûl kurallarını karma biçimde içeren özel bir dava olduğundan, 466 sayılı Kanundaki boşlukların Ceza ve Hukuk Muhakemesi Kanunlarındaki hükümlere göre doldurulması gerektiği, 23.11.2004 gün ve 177-203 sayılı kararında ise; 466 sayılı Kanuna dayalı tazminatlarda, her türlü problemin, öncelikle bu kanun normlarıyla çözümleneceği, açıklık bulunmayan ahvalde "tazminat hukuku" kıyaslamasına başvurulacağı ve bu kanundan kaynaklanan tazminat talebinin en ziyade "haksız fiil" benzeri olduğu gözetilerek çözüme ulaşılacağı kabul edilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaydaki uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Davacı vekilinin dilekçesinde, davacının tutuklu kaldığı süreyi 14.05.1998 ila 13.08.1998 tarihleri arası olarak hatalı göstermiş olmasına karşın, yerel mahkemenin yaptığı araştırma sonucunda tespit ettiği davacının tutuklu kaldığı sürenin tamamını yani 14.05.1998-04.02.1999 tarihleri arasını esas alması nedeniyle talepten fazla tazminata hükmedildiği düşünülebilecek ise de, davacı vekilinin dilekçesine eklediği kesinleşen beraat kararında tutukluluk tarihinin açıkça gösterilmesi, tutuklu kalınan sürenin bir bölümüne ilişkin olmayıp tamamına yönelik tazminat istemi iradesinin ortaya konulması, yerel mahkemece talep edilen 3.000 Liralık manevi tazminat miktarını aşmayacak şekilde 2.660 Lira manevi tazminata hükmedilmiş olması karşısında, davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilen tazminat miktarının talepten fazla olmadığının kabulü gerekir. Önemli olan husus, kesinleşen ve beraatle sonuçlanan bir ceza davasında tutuklu kalınmasına dayanılarak belirli bir miktarda tazminat istenmesi olup, tutuklu kalınan sürenin bir bölümüne yönelik olarak tazminat isteminde bulunulduğu açıkça belirtilmeyen ve tutuklu kalınan sürenin tamamına yönelik tazminat istemi iradesi ortaya konulan bir durumda, tutuklu kalınan sürenin gösterilmesi zorunlu olmadığı gibi sürenin hatalı olarak gösterilmesinin de önemi bulunmamaktadır. Zira yerel mahkemece, tazminat istemenin şartlarının oluşup oluşmadığı araştırılırken, tutuklu kalınan sürenin de kesin olarak tespit edilmesi gerekmektedir.

Diğer taraftan karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/3 maddesi uyarınca, davacı lehine tarifenin 2. kısım 2. bölümünün 10. sırasında belirtilen vekalet ücreti yerine dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi, gerek ilk hükmün gerekse direnme hükmünün yalnızca davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olması nedeniyle eleştiri konusu yapılmıştır.

Bu itibarla, 466 sayılı Kanuna göre talep edilen miktarı aşmayacak şekilde davacı lehine 2.660 Lira manevi tazminata hükmedilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan yerel mahkeme direnme hükmünün onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Batman Ağır Ceza Mahkemesi 14.04.2010 gün ve 79-75 sayılı direnme hükmü eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunduğundan ONANMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C. Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.01.2013 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.