muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/664, Karar No: 2011/802, Tarih: 16.12.2011

Gerekçede de işaret edildiği gibi, sözü edilen maddede sorumluluk sebepleri ve görevli yargı merciine ilişkin bir hüküm bulunmadığından, “…ilgisine göre” Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ya da Ceza Muhakemesi Kanunu hükümleri uygulanacaktır.

Bu açık hüküm ve gerekçe karşısında; her ikisi de usul kanunu olan Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ya da Ceza Muhakemesi Kanunu’ndan birinin diğerine göre özel Kanun niteliğinde bulunduğuna dair bir ibare yer almadığı belirgin olduğu gibi; anılan Kanunda değinilen her iki usul mevzuatından hangisinin uygulanacağına dair yapılacak tespitin, ne davanın tarafları ve süjesine, ne de yöntem, koşul ve sonuçlarına göre değil, “davanın konusu”na göre yapılmasının gerektiği; Kanunda yer alan “ilgisine göre” tabiriyle, o “davanın konusunun”, bir başka deyişle dava sebebi anlamında dayanak yapılan olgular ve istemin esas alınması gerektiğinin amaçlandığı her türlü duraksamadan uzaktır.

V- Tüm açıklamaların ışığı altında, temyize konu davada iddianın kapsamı ve davanın konusu itibariyle uygulanması gereken mevzuatın belirlenmesi ve dolayısıyla görev sorununun çözümü:

Görülmekte olan dava ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4.Hukuk Dairesine açılmış; dava dilekçesinde açıkça, tutukluluğa ve devamına dair verilen kararın soyut ve gerekçesiz olması nedeniyle hâkimin hukuki sorumluluğuna dayanılmış ve davanın yasal dayanağı mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573 ve devamı (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46 ve devamı) maddeleri gösterilmiştir.

Bu davanın sebepleri, yasal dayanakları, koşulları, sonuçları ve yargılama mercii farklıdır ve yasada özel olarak düzenlenmiştir. Çeşitli değişikliklerle halen yürürlükte olan ve bir başvuru yolu olarak varlığını koruyan bu düzenlemeye dayanan davacının talebinin inceleme mercii de yine yasa gereği Yargıtay 4. Hukuk Dairesidir.

Suç soruşturması veya kovuşturması sırasında uğranılan zarara neden olan işlemlerin bir bölümü, yargısal faaliyetlere ilişkin olup, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 141 ilâ 144 maddelerinde sayılan sınırlı hallerde devletin sorumluluğu da kabul edilmiştir.

Koruma tedbirleri nedeniyle tazminata ilişkin bu hükümler yapılan muhakeme sonunda başlangıçta haklı görülen tedbirin bilahare haksız ya da hukuka aykırı olduğunun anlaşılması halinde bundan zarar gören kimselerin, bu zararlarının karşılanmasına yöneliktir. Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 141. maddesi hangi hallerde tazminat istenebileceğini, 142. maddesi bunun koşullarını, 143. ve 144. maddeleri ise tazminatın geri alınmasını ve tazminat isteyemeyecek kişileri düzenlemiştir. Burada düzenlenen tazminat nedenleri sayılan koruma tedbirlerine dair kararın yerindeliğine ilişkin değerlendirme yapılmasını ve sonradan haksızlığın anlaşılmasını gerektiren hükümlerdir.

Oysa, eldeki davada hakimin kararındaki tutukluluğa veya devamına ilişkin takdirin (yani esasın) yerindeliği değil; bu takdirin gerekçelerinin yasanın aradığı şekilde gösterilmemesi (yani usul) zararın kaynağıdır ve davacı hakimin gerekçesiz olarak verdiği kararla HUMK’nun 573/2 maddesini ihlal ettiği ileri sürülmüştür.

Öyle ise, bu davada tutukluluğun devamı kararının haksızlığından ziyade açık ve kesin kanun hükmüne aykırı biçimde gerekçelendirilmemiş olması tazminatın kaynağını teşkil etmektedir. Bu nedenle ortada haksız tutuklama nedeniyle tazminat istemi değil; hakimin sorumluluğuna dayalı bir tazminat istemi söz konusudur.

O halde eldeki davanın da bu çerçevede çözümü gerekmektedir. Hakimin tutukluluğa itirazın reddi kararında gerekçelerini ortaya koymadığı iddia edildiğine göre,  tutuklamanın yerindeliğinin yani dosya kapsamına ve delil durumuna göre davacı-sanığın tahliyesinin gerekip gerekmediğinin değerlendirilmesi de bu aşamada olanaklı değildir. Zira, hakimin eylemi kanunun açık ve kesin hükmüne aykırı olarak verdiği gerekçesiz kararıyla kişinin özgürlüğünün kısıtlanması suretiyle zararına neden olmak şeklinde ortaya konulmuştur.

Zarar gören isterse bu sorumluluk nedenine, bu hükümlerde gösterilen koşullarla dayanarak Devlet’den tazminat isteyebileceği gibi; Ceza Muhakemesi Kanunu’nda düzenlenen sorumluluk nedenine dayanarak da,  141 ilâ 144 maddeleri nedeniyle sorumlu bulunan devlete de davayı yöneltebilir.

Davacı taraf, dava açarken açıkça hakkındaki kararın soyut ve dayanaksız gerekçeler gösterildiği ve gerekçesiz olması nedeniyle hakimin sorumluluğuna dayanmıştır. Ceza Muhakemesi Kanunu’nda düzenlenen sorumluluk türüne dayanmadığına göre hukuken başvurabileceği diğer yol olan Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu (Hukuk Muhakemeleri Kanunu)’nda düzenlenen hakimin sorumluluğuna (dolayısıyla da son yasal durum itibariyle devletin sorumluluğuna)  gidemeyeceğini kabul etmek olanaklı değildir. Aksi halde hak arama özgürlüğünün kısıtlanması söz konusu olur ki, böyle bir kabul şekli ne anayasa, ne yasalar ne de uluslararası değerlere uygun düşmeyecektir.

Nitekim, aynı ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 24.11.2010 gün, E:2010/4-551 K:2010/598 sayılı kararında da benimsenmiştir.

Nitekim, aynı ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 24.11.2010 gün, E:2010/4-551 K:2010/598 sayılı kararında da benimsenmiştir.

Burada yinelemekte ve önemle vurgulamakta yarar vardır ki; ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nce verilen temyize konu görevsizlik kararına gerekçe gösterilen, 14 Şubat 2011 tarihinde yürürlüğe giren 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 12. maddesi ile 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’na 93. maddeden sonra gelmek üzere eklenen 93/A maddesinin 6. fıkrasında yer alan düzenlemede özel kanun-genel kanun ayırdına gidilmeksizin; 93/A maddesinde düzenlenmemiş olan sorumluluk sebepleri ve görevli merci yönünden uygulanacak usul kanununun belirlenmesi noktasında, davanın tarafları, süjesi, işlemin sorumlusu, kısaca “ilgilisi” ya da başka unsurlar değil; sorumluluk davasının konusu, yani istem ve dava konusunun usul kanunuyla “ilgisi” esas alınmıştır.

Bu yönüyle de; dava dilekçesinde kararın soyut ve gerekçesiz olması nedeniyle yasanın açık hükmüne aykırı davranıldığı ileri sürülerek, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573 ve devamı (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46 ve devamı) maddelerine dayanıldığına göre; hakimin genel olarak hukuki sorumluluğundan kaynaklanan böyle bir davanın konusunun, koruma tedbirlerine aykırı tazminat istemine ilişkin bulunduğu ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 141 ila 144 maddeleri hükümlerine göre Ağır Ceza Mahkemesi’nde görülüp sonuçlandırılması gerektiğinden söz edilmesi olanaklı değildir.

Hal böyle olunca; tüm bu yasal düzenlemeler ve açıklamalar karşısında, hakimin genel olarak hukuki sorumluluğundan kaynaklanan ve 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’nun 93/A maddesi ile mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573 ve devamı (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46 ve devamı) maddeleri hükümleri uyarınca çözümlenmesi gereken davanın, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 47. maddesi uyarınca Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

Bu itibarla, davaya bakmaya görevli bulunan Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nin ilk derece mahkemesi sıfatıyla ve Ağır Ceza Mahkemesinin görevli olduğu mülahazasıyla verdiği, dava dilekçesinin reddine dair kararın usul ve yasaya aykırı bulunarak bozulmasına karar verilmiştir.

S O N U Ç: Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile davaya bakmaya görevli bulunan Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nin ilk derece mahkemesi sıfatıyla ve Ağır Ceza Mahkemesinin görevli olduğu mülahazasıyla verdiği, dava dilekçesinin reddine dair kararın 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 16.12.2011 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4527, Karar No: 2014/5759, Tarih: 31.03.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/4527 E.  ,  2014/5759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Geri çevirme kararının gereği tam olarak yerine getirilmeden dosyanın gönderildiği anlaşılmaktadır.

1-Maden Belediye Başkanlığı Fen İşleri Müdürlüğü'nün 17.02.2014 tarihli cevabında dava konusu taşınmazın 1/2000 ölçekli 25.10.1978 tarihinde plan dahiline alınmış olup, uygulama imar planı içine alındığı, belediye hizmetlerinden yararlandığı belirtilmekle yetinilmiş olup, geri çevirme kararındaki diğer hususlara cevap verilmediği anlaşılmaktadır. Buna göre kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 27.06.2012 gününden önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmayıp nazım imar planı içinde ise, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, tüm belediye hizmetlerinden ayrı ayrı (su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon aydınlatma gibi) yararlanıp yararlanmadığı, ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları, etrafının meskûn olup olmadığı hususlarının ilgili belediye başkanlığından,

2-Maden Belediye Başkanlığı Fen İşleri Müdürlüğü'nün 17.02.2014 tarihli cevabında dava konusu taşınmazın ve somut emsalin imar parseli olup, ortaklık olmayıp tam hisseli olduğu belirtilmekle yetinilmiş, tapu müdürlüğünün 14.02.2014 tarihli yazısında emsal taşınmazın imar işlemi görmediği bildirilmek suretiyle dava konusu taşınmaz ve somut emsalin imar parseli olup olmadığı hususunda çelişki oluştuğundan, dava konusu 295 ada 1 parsel numaralı taşınmazın 27.06.2012 olan değerlendirme, somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 519 ada 3 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan 22.04.2011 olan satış tarihleri itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından ve istenilen hususların yerine getirildiğinin bizzat hakimlikçe denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 31.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/296, Karar No: 2023/4438, Tarih: 27.03.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/296 E.  ,  2023/4438 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2460 E., 2022/2263 K.

DAVA TARİHİ : 29.01.2019

KARAR : Davalı vekilinin istinaf başvurusunun kesinlikten reddi, davacının istinaf başvurusunun kabulü ile davanın kısmen kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... ... Mahkemesi

SAYISI : 2022/39 E., 2022/156 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesinin 01.12.2020 tarihli ve 2019/59 Esas, 2020/584 Karar sayılı kararı; Bölge Adliye Mahkemesinin 16.12.2021 tarihli ve 2021/3026 Esas, 2021/3265 Karar sayılı kararı ile kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili ve davacı asıl tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun kesinlik nedeniyle reddine, davacının istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı asıl tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Davacı dava dilekçesinde; davalı işyerinde 03.03.2015-08.01.2018 tarihleri arasında çalıştığını, çalışma saatlerinin 08.00-24.00 saatleri arasında olduğunu, hafta tatillerini çalışarak geçirdiğini, ... bayram ve genel tatil günlerinde de çalıştığını, ... sözleşmesi feshedildiği hâlde kıdem tazminatının ödenmediğini, fazla çalışma, hafta tatili, ... bayram ve genel tatil çalışma karşılığı ücret alacaklarının ödenmediğini, ödenmeyen 2015, 2016, 2017 ve 2018 yıllarına ait ücret alacağı bulunduğunu, görevi olmadığı hâlde ağır ve tehlikeli işlerde çalıştırılması sebebi ile maddi ve manevi tazminat talebinin olduğunu, son ücretinin net 1.750,00 TL, brüt 2.250,00 TL olduğunu ileri sürerek kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti ile maddi ve manevi tazminat alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davacı dava dilekçesinde kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti ile maddi ve manevi tazminat alacaklarını talep etmiş, dava açmadan önce başvurulan arabuluculuk sürecinde anlaşamama üzerine düzenlenen arabuluculuk son tutanağında da bu kalemler yazılı olup bilirkişi raporu sonrası sunduğu ıslah dilekçesinde, yıllık izin ücreti alacağının bulunmadığını belirtip kendisi tarafından hesaplanan hafta tatili, ... bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının da davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının davalı işyerinde çalışırken taraflarına daha önceden bilgi vermediği bir suçtan dolayı tutuklandığını ve cezaevine gönderildiğini, tutukluluğunun hükümlü olması ve uzun sürmesi nedeni ile kanunda işverene tanınan hak nedeniyle ... sözleşmesinin sonlandırıldığını, çıkışının da 27 çıkış kodu ile tutukluluk olarak bildirildiğini, bu nedenle davacının kıdem tazminatına hak kazanmadığını, davacının lojman sorumlusu olması nedeni ile çalışma saatleri dışında bir çalışması olmadığını, çalışma saatlerinin 08.00-16.00 arasında olduğunu, lojmanda kaldığı için de lojmanda kaldığı zamanları fazla çalışma gibi göstermeye çalıştığını, eğer fazla çalışma yapmış ise karşılığının serbest zaman izni olarak verildiğini, maddi ve manevi tazminat talebinin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacıya ait sigorta hizmet cetveline göre davacının 04.03.2015 tarihinde davalı işyerinde çalışmaya başladığı, bu çalışmasını çıkış yapılan 29.12.2017 tarihine kadar sürdürdüğü, davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, ispat yükü üzerinde bulunan davacının fazla çalışma yaptığı iddiasını ispat edememesi nedeniyle fazla çalışma ücreti talebinin reddi gerektiği, her ne kadar davacı tarafça maddi tazminat talebinde bulunulmuş ise de davacının 03.03.2022 tarihli celsede bu taleplerinin sürekli olarak fazla çalışma ve ağır koşullarda çalışmasından kaynaklandığını belirttiği, ağır koşullar altında çalıştığını dosya kapsamından ispatlayamadığından maddi tazminat talebinin reddi gerektiği, davacı ağır koşullarda çalışıp haksız olarak işten çıkartılması sebebiyle herhangi bir ruhi elem ve ızdırap yaşadığını ispatlayamadığından manevi tazminat talebinin de reddi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesi tarafından ....02.2020 tarihli celsede hafta tatili, ... bayram ve genel tatil ücreti talepleri yönünden tefrik kararı verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili ve davacı asıl tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davalı vekili; ... sözleşmesinin tazminatı gerektirmeyecek şekilde sonlandığını, kıdem tazminatı talebinin reddi gerektiğini ileri sürerek istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Davacı asıl; kıdem tazminatına işletilen faizin başlangıç tarihinin hatalı olduğunu, fazla çalışma ücreti ile maddi ve manevi tazminat taleplerinin de kabul edilmesi gerektiğini ileri sürerek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

1. Davalı vekili; ... sözleşmesinin tazminatı gerektirmeyecek şekilde sonlandığını, kıdem tazminatı talebinin reddi gerektiğini ileri sürerek istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Davacı asıl; kıdem tazminatına işletilen faizin başlangıç tarihinin hatalı olduğunu, fazla çalışma ücreti ile maddi ve manevi tazminat taleplerinin de kabul edilmesi gerektiğini ileri sürerek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; hükümde kabul edilen tutar (5.868,80 TL) karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı (8.000,00 TL) kapsamında kaldığından davalının istinaf başvurusunun kesinlik nedeniyle reddine, davacının iddia ettiği çalışma şeklinin vücut tamlığına ya da kişilik haklarına haksız bir saldırı olduğunu ispat edemediği, ancak hükümde kıdem tazminatına işletilen faizin başlangıç tarihinin hatalı olduğu, Adalet Bakanlığı bütçesinden karşılanan arabuluculuk ücretinden hangi tarafın sorumlu olduğunun hükümde gösterilmediği, kıdem tazminatında fazlaya ilişkin taleple (6.370,00-5.868,80=501,20 TL reddedildiği hâlde) ilgili hüküm verilmediği, hükmün (3) ve (4) numaralı bentlerinin çelişkili olduğu gerekçeleriyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı temyiz dilekçesinde; davalı işyerinde çalışma dönemi boyunca fazla çalışma yaparak çalıştığını, ... bayram ve genel tatil günlerinde de çalıştığını, emeklerinin yok sayıldığını, davalı tanıklarının yalan beyanda bulunduğunu, kıdem tazminatının faiz başlangıcının hatalı olduğunu, ücret alacaklarının kabulü gerektiğini, tehlikeli işlerde çalışması ve ağır ... yükü sebebiyle maddi ve manevi tazminat taleplerinin kabulü gerektiğini, davası yeniden görülerek tanıklarının dinlenmesi gerektiğini ileri sürerek temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının dava konusu fazla çalışma ücreti ile maddi ve manevi tazminat alacaklarına hak kazanıp kazanmadığına ve kıdem tazminatına işletilen faizin başlangıç tarihine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4857 sayılı ... Kanunu'nun 34, 41 ve 63 üncü maddeleri, 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 51 ve 56 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4857 sayılı ... Kanunu'nun 34, 41 ve 63 üncü maddeleri, 6098 sayılı Borçlar Kanunu'nun 51 ve 56 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı asıl tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2146, Karar No: 2009/5132, Tarih: 09.07.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/2146 E.  ,  2009/5132 K.**

**"İçtihat Metni"**

-Y A R G I T A Y İ L A M I –

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücüen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkili şirket nezdinde ZMSS poliçesi bulunan davalı taraf aracının istiap haddini aşacak şekilde yükleme yapması nedeniyle sebebiyet verdiği trafik kazasında hasarlanan 3.kişi aracında meydana gelen 5.243.-YTL hasar bedelinin dava dışı 3.kişi aracının kasko sigortası şirketine ödendiğini belirterek bu meblağın, ödeme tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Pimtek İnş. Mad. Tic. Ltd. Şti. vekili, müvekkiline ait araçla 1 adet yol silindiri ve makinaya ait parça olan 1 adet makara taşınmakta iken makaranın bağlantısının kopması sonucu taşınan makaranın yola düşmesi sebebiyle kazanın meydana geldiğini, kaza anında istiap haddinin aşılmadığını, istiap haddinin 40.500kg olduğunu, kaza tutanağında istiap haddinin aşıldığına dair hiçbir ibare olmadığını, hatalı yükleme de yapılmadığını, taşıma sırasında bağlantı kısmında kopma nedeniyle makaranın yola düştüğünü, müvekkilinin kusur ve sorumluluğu bulunmadığını, öngörülmesi mümkün olmayan şekilde kazanın meydana geldiğini, rücu şartlarının oluşmadığını, hasar miktarının fahiş olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., aracında olay anında 13 tonluk asfalt sıkıştırma işinde kullanılan silindir ile 60-70kg civarında iki adet makara olduğunu, her iki makaranın vida deliklerinden düşmemeleri için bağlandığını, aracın yükünün

istiap haddinin üzerinde olmadığını, makaraları bağlayan ip koptuğu için bir tanesinin dorse tipi araçtan yuvarlanarak yola düştüğünü ve hasara neden olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, rücu şartları oluşmadığından davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 15.60.-TL peşin harcın onama harcından mahsubuna 9.7.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.