muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/851, Karar No: 2012/220, Tarih: 21.03.2012

**Hukuk Genel Kurulu         2011/5-851 E.  ,  2012/220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/02/2010

Taraflar arasındaki “Kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bursa 1.Asliye Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 11.07.2007 gün ve 2005/370 E., 2007/337 K. sayılı kararın incelenmesi davalı Osmangazi Belediye Başkanlığı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 5.Hukuk Dairesinin 27.05.2008 gün ve 2008/4215-7055 sayılı ilamı ile;

(...Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazlar üzerinde hisseli satışlar sonucu fiilen yollar oluşmuştur. 3290 sayılı Kanunla değişik 2981 sayılı Kanunun 10/b maddesine göre kadastro tespiti yapılmış ve fiilen yol olarak bırakılan bölümler terkin edilmiş ve bu kadastro işlemi de kesinleşmiştir.

Kamulaştırma Kanununun 35. maddesi uyarınca özel parselasyon sonunda malikinin muvafakatıyla kamu hizmet ve tesislerine ayrılmış bulunan yerler için eski malikleri tarafından mülkiyet iddiasında bulunulamaz ve karşılığı da istenemez.

Bu nedenle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı Osmangazi Belediye Başkanlığı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ana arterlerde sorumluluğun Büyükşehir Belediyesine ait olduğu, ana arter kapsamında kalan ... ada .. parseldeki ... miktarlı alan yönünden davalı Belediyenin sorumlu olmadığı, bu parselde ana arter dışında kalan ... m2 lik kısım ile .. parselde .. m2 lik kısma ise davalı belediye tarafından asfalt yol yapılmak suretiyle kamusal hizmete tahsis amaçlı ve kalıcı nitelikte el atıldığı, V.. D. mirasçılarına hiçbir bedel ödenmediği gerekçesiyle, davanın kabulü ile; .. olacak parsel sayılı taşınmazda V.. D. adına kayıtlı ../.. hissenin tamamı ile .. ada, .. parsel sayılı taşınmazda V.. D. adına kayıtlı ../.. hisseden, fen bilirkişisi raporunda ( A) ile gösterilen ana arter niteliğindeki Dal sokak dışında kalan , Kumlu ve Düz sokak kapsamında olan .. m2 lik kısmın tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine, karara raporun eklenmesine, ... parseldeki ../.. hisse yönünden 6.000 t,L ... ada . nolu parselde davalı idarece el atılan .. m2 lik alan yönünden 6 000.00 YTL olmak üzere toplam 12.000,00 YTL kamulaştırmasız el atma tazminatının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak V.. D. mirasçılarına miras payları oranında ödenmesine karar verilmiştir.

Davalı Osmangazi Belediye Başkanlığı vekilinin temyizi üzerine Özel Daire’ce karar; Kamulaştırma Kanununun 35. maddesi uyarınca özel parselasyon sonunda malikinin muvafakatiyle kamu hizmet ve tesislerine ayrılmış bulunan yerler için eski malikleri tarafından mülkiyet iddiasında bulunulamayacağı ve karşılığının da istenemeyeceği, bu nedenle davanın reddine karar verilmesi gerektiğine işaretle ve ayrıntısı yukarıda yazılı gerekçe ile bozulmuştur.

Yerel Mahkeme, davaya konu taşınmazların 1985 yılında 2981 Sayılı Yasanın (3290 sayılı yasadan önceki şekli) 10/b maddesi gereğince yapılan şüyulandırma neticesi oluştuğu, şüyulandırma işlemi sırasında, davacıların murisine ait hisseye karşılık, yolda kalan ve şüyulandırma evrakında da yol olarak görünen kısım için arsa tapusu oluşturularak davacıların murisi V.. D. adına tescil edildiği ve halen arsa tapusu ile adına tescilli olduğu, söz konusu şüyulandırma işlemi sırasında fiilen yol olan kısımların yola terkini yapılmayarak, bu kısımlara parsel numarası verilmek suretiyle şahıslar adına hisseli olarak tapuya tescil edildiği, yapılan işlemin kadastro tespiti değil, şüyulandırma işlemi olduğunun ( yürürlükteki 3290 sayılı Kanun 10/c madde uygulaması) anlaşıldığı, böylece; davacıların murisinin arz üzerinde tapu ile malik olduğu hisseye karşılık, şüyulandırma işlemi sırasında yolda kalan kısımdan hisse verilmesi nedeniyle, artık davacıların mülkiyet iddiasında bulunamayacak olmalarının; Anayasa ile güvence altına alınan mülkiyet hakkını zedeleyeceği ve davacılara ait taşınmazın karşılıksız olarak davalı idareye geçmesine sebebiyet vereceği gerekçesi ile önceki kararında direnerek, davanın kabulüne karar vermiş; hükmü davalı Osmangazi Belediye Başkanlığı vekili temyize getirmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu'nun önüne gelen uyuşmazlık; davalı belediye tarafından asfalt yol yapılmak suretiyle kamusal hizmete tahsis amaçlı ve kalıcı nitelikte el atılan taşınmaz için eski malikleri tarafından mülkiyet iddiasında bulunularak karşılığının istenip istenemeyeceği, noktasında toplanmaktadır.

Ne var ki, bu uyuşmazlığın sağlıklı bir şekilde çözümü için mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hükme varmaya yeterli olması gerekir.

Bu nedenle öncelikle mahkemece yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli olup olmadığı irdelenmelidir.

Özel Dairenin dava konusu taşınmaz yönünden hisseli satışlar sonucu fiilen yollar oluştuğu, 3290 sayılı Kanunla değişik 2981 sayılı Kanunun 10/b maddesine göre kadastro tespiti yapıldığı ve fiilen yol olarak bırakılan bölümlerin terkin edilerek kadastro işleminin de kesinleştiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karşın mahkemece; yukarıda açıklanan gerekçe ile direnilmiş ise de dava konusu taşınmazların tüm geldi ve gittileri ile birlikte tapu kayıtları, dayanakları ile birlikte kadastro tutanak örnekleri, şüyulandırmaya esas evrakın tamamı dosya içinde bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca, mahkemenin kararı eksik incelemeye dayalıdır.

Hal böyle olunca, mahkemenin kararı eksik incelemeye dayalıdır.

Mahkemece, uyuşmazlığın çözümüne yönelik olarak; dava konusu taşınmazların tüm geldi ve gittileri ile birlikte tapu kayıtları, dayanakları ile birlikte kadastro tutanak örnekleri ile şüyulandırmaya esas evrakın tamamının ilgili mercilerden araştırılarak dosya içine alınması, bilirkişi raporu ve tüm belge ve bilgilerin karşılaştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır.

Yukarıda açıklanan bu değişik nedenlerle direnme kararının bozulması gerekir.

SONUÇ:Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda gösterilen değişik nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 21.03.2012 gününde yapılan ikinci görüşmede oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9063, Karar No: 2014/11864, Tarih: 23.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/9063 E.  ,  2014/11864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 03/04/2014 tarih ve 2014/105-2014/206 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Köln Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından verilen 22.02.2010 tarih 22 O 235/09 kararın kesinleştiğini ileri sürerek, bu kararın ve masraf tespit kararının tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, tenfizi istenilen yabancı mahkeme kararının Lahey Sözleşmesi hükümlerine uygun olarak diplomatik yollarla tebliğ edilmediği, bu yolla tebliğ edilmeyen yabancı mahkeme ilamının kesinleşmesinin mümkün olmadığı, davaya konu tenfizi istenilen mahkeme kararı kesinleşmediğinden kararın tenfizinin de mümkün olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 23/06/2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞIOY

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 23/06/2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞIOY

5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un 50. maddesi, yabancı mahkemelerce hukuk davalarına ilişkin olarak verilmiş bulunan kararların, verildiği devlet kanunları uyarınca kesinleşmiş ise tenfiz kararı verilebileceğini öngörmektedir. Bu çerçevede, anılan kanun hükmünün, yabancı ilamın kesinleşmesi için, ilamın verildiği devletin kanunlarına atıf yapmakta olduğu ve şekli anlamda bir kesinleşmeyi gerekli ve yeterli bulduğu açıktır. Şu halde, o devlet ülkesinde kanun yollarından da geçerek yahut bu hak ilgilisi tarafından kullanılmaksızın şeklen kesinleşmiş olduğu karar üzerine şerh edilen yabancı ilamların, aslında o yer kanunlarına aykırı olarak kesinleştirildiğinin öne sürülebilmesinin, bu durum aynı zamanda ilgilinin savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olmakla, 5718 sayılı Kanun’un 54/ç maddesine temas eden bir mahiyette olduğu kabul edilmek gerekir. Her ne kadar, 54/ç maddesinde de “o yer kanunları” ibaresine yer verilmiş ise de, savunma hakkının evrensel bir insan hakkı meselesi olması nedeniyle, 50. ve 54. maddelerde yer verilen bu ibarelerin birbirinden farklı anlamlar içerdiği ve farklı menfaatlere yöneldiği kabul olunmalı, 50. maddedeki düzenlemenin yukarıda da söz edildiği üzere şekli anlamda bir kesinliğe delalet ettiği, 54. maddedeki düzenlemenin ise savunma hakkının ihlali niteliğinde bir hal olup olmadığına dair daha derinlikli bir incelemeyi gerektirdiği dikkate alınmalıdır. Bu halde, söz konusu hususun tenfiz mahkemesince nazara alınması ve araştırılması, 54. madde hükmünde sınırlandırıldığı üzere, ancak, aleyhine tenfiz talep edilen tarafından Türk mahkemesinde bu hususun ileri sürülmesi koşuluna bağlıdır. Bu husus ileri sürülmemiş ise, tenfiz mahkemesince nazara alınmamalıdır.

Aksi halde, 50. maddedeki düzenlemenin şekli anlamda kesinlik dışında re’sen ve savunma hakkının ihlali mahiyetinde olup olmadığı hususu mahkemece araştırılacak olursa, bu durum, Lahey Sözleşmesi’nin varlığına rağmen, kararın posta yolu ile yapılan tebligat ile Alman Kanunları mucibince kesinleştiği tespitinde bulunan Alman Temyiz Mahkemesinin kararının yok sayılması anlamına geldiği gibi aynı zamanda o yer kanununa atıf yapan 5718 sayılı Kanun’un 50. maddesinin açık hükmünün de ihlali anlamına gelir ki, bu yaklaşımın pratik sonuçları itibariyle bir paradoksa yol açtığı da görülmelidir.

Özetle söylemek gerekirse, Alman Temyiz Mahkemesi’nce kesinleştiği tespit edilen ve bu haliyle 5718 sayılı Kanun’un 50. maddesi anlamında şeklen kesinleştiği hiç kuşkusuz anlaşılan yabancı mahkeme ilamının, bu biçimde kesinleştirilmesinin ancak 5718 sayılı Kanun’un 54/ç maddesi maddesi uyarınca, evrensel bir hak niteliğindeki savunma hakkının ihlali nedeniyle tenfizinden kaçınılabileceği, bu hususun ise yetkili Türk mahkemesinde ileri sürülmüş olmakla nazara alınması gerektiği yolundaki mahkeme gerekçesi isabetli olmakla birlikte “kesinleşmeye” bağlı dava engeline ilişkin gerekçe yerinde olmadığından, bu hususa temas edilmek suretiyle, yerel mahkeme kararının gerekçesi düzeltilerek onanması görüşündeyim. Bu nedenle, Daire çoğunluğunun, kararın tüm gerekçeleriyle onanmasına ilişkin görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2022/16524, Karar No: 2023/3600, Tarih: 10.04.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/16524 E.  ,  2023/3600 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. İstanbul 9. Tüketici Mahkemesinin 16.12.2021 Tarihli ve 2021/317 Esas, 2021/502 Karar Sayılı Kararı

Taşınmazın aynına ilişkin davalarda kesin yetki kuralı gereğince taşınmazın bulunduğu yer mahkemelerinin yetkili olduğu, tapu kayıtlarına göre taşınmazın Mudurnu ilçesinde bulunduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Mudurnu Asliye Hukuk Mahkemesinin (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) 25.10.2022 Tarihli ve 2022/20 Esas, 2022/123 Karar Sayılı Kararı

Eldeki dosyanın taşınmaz aynına ilişkin olmadığı, bu sebeple kesin yetkinin de söz konusu olmayacağı, 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un (6502 sayılı Kanun) 73 üncü maddesinin beşinci fıkrasındaki düzenlemede tüketici davalarının tüketicinin yerleşim yerinin bağlı bulunduğu mahkemelerde de açılabileceği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, devremülk sözleşmesinden cayma nedeniyle sözleşmenin feshi, verilenlerin iadesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 6502 sayılı Kanun’un 73 üncü maddesinin beşinci fıkrası şöyledir:

“Tüketici davaları, tüketicinin yerleşim yerinin bulunduğu yerdeki tüketici mahkemesinde de açılabilir.”

3. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun’un (6100 sayılı Kanun) “Genel yetkili mahkeme” başlıklı 6 ıncı maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir.”

4. 6100 sayılı Kanun'un “Yetki itirazının ileri sürülmesi” başlıklı 19 uncu maddesi şöyledir:

“(1) Yetkinin kesin olduğu davalarda, mahkeme yetkili olup olmadığını, davanın sonuna kadar kendiliğinden araştırmak zorundadır; taraflar da mahkemenin yetkisiz olduğunu her zaman ileri sürebilir.

(2) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz.

(3) Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir.

(4) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir.”

5. 6100 sayılı Kanun'un “Yetki sözleşmesi” başlıklı 17 nci maddesi şöyledir:

(3) Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir.

(4) Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir.”

5. 6100 sayılı Kanun'un “Yetki sözleşmesi” başlıklı 17 nci maddesi şöyledir:

“Tacirler veya kamu tüzel kişileri, aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında, bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşmeyle yetkili kılabilirler. Taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça dava sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde açılır.”

C. Değerlendirme

1. Dosya kapsamından, uyuşmazlık taraflar arasındaki devremülk sözleşmesinin cayma hakkı kullanıldığından bahisle feshi ve verilenin iadesi istemine ilişkin olup dava dilekçesi ve dosya kapsamından taşınmazın aynına ilişkin bir dava olmadığı anlaşılmaktadır.

2. Sözleşmenin feshi ve verilenlerin iadesi istemine ilişkin davalarda yetki konusunda özel bir düzenleme bulunmadığına göre, yetkili mahkeme genel yetki kuralı gereği davalının yerleşim yeri mahkemesidir. Bu yetki kuralı kesin olmadığından 6100 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesinde belirlenen süre ve yöntemle yetkisizlik itirazında bulunulmaz ise davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir ve mahkemece kendiliğinden yetkisizlik kararı verilemez.

3. 6502 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin beşinci fıkrasında tüketici davalarının, tüketicinin yerleşim yerinin bulunduğu yerdeki tüketici mahkemesinde de açılabileceği belirtilmişse de bu kural 6100 sayılı Kanun'un yetkiye ilişkin kurallarının yanında bir ek yetki kuralıdır.

4. Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

5. Somut olayda, yerleşim yeri Bahçelievler/İstanbul olan davacının davayı, yetkisiz İstanbul 9. Tüketici Mahkemesinde açtığı, davalının taraflar arasında akdedilen sözleşmenin 17 nci maddesi uyarınca Bolu Mahkemelerinin yetkili olduğunun kararlaştırıldığı gerekçesiyle yetki itirazında bulunarak yetki şartı çerçevesinde Mudurnu Mahkemelerinin kesin yetkili olduğu gerekçesiyle dosyanın Mudurnu Mahkemelerine gönderilmesini talep ettiği anlaşılmaktadır.

5. Somut olayda, yerleşim yeri Bahçelievler/İstanbul olan davacının davayı, yetkisiz İstanbul 9. Tüketici Mahkemesinde açtığı, davalının taraflar arasında akdedilen sözleşmenin 17 nci maddesi uyarınca Bolu Mahkemelerinin yetkili olduğunun kararlaştırıldığı gerekçesiyle yetki itirazında bulunarak yetki şartı çerçevesinde Mudurnu Mahkemelerinin kesin yetkili olduğu gerekçesiyle dosyanın Mudurnu Mahkemelerine gönderilmesini talep ettiği anlaşılmaktadır.

6. 6100 sayılı Kanun'un 19 uncu maddesi gereğince davalı, yetki itirazında yetkili mahkemeyi göstermemişse, yetki itirazı kabul edilmez. Davalının yetki itirazında yetkili olduğunu bildirdiği mahkemenin gerçekten yetkili olması lazımdır. Mahkeme, yetki itirazını incelerken, kendisinin yetkili olup olmadığını tespit bakımından, davalının yetki itirazındaki beyanları ile bağlı olmayıp yetki hakkındaki kanuni hükümleri bütün şümulü ile nazara almak ve ona göre yetkili olup olmadığı hakkında bir karar vermek zorundadır. Ne var ki, bu inceleme kendisinin ve yetkili olduğu ileri sürülen mahkemenin yetkisinin tespiti ile sınırlı olup yetki itirazında yetkili mahkeme doğru gösterilmemişse, mahkeme kanuna göre gerçekten yetkili olan mahkemeyi araştırıp tespit ederek yetkisizliğine ve dosyanın o yer mahkemesine yollanmasına karar veremez. Bu hâlde, yetki itirazında yetkili mahkemenin doğru gösterilmemiş olması sebebiyle, yetki itirazının reddine karar verilmelidir.

7. Somut uyuşmazlıkta taraflardan her ikisi de tacir veya kamu tüzel kişisi olmadığından yetki şartı geçerli değil ise, mahkeme, yetki itirazını incelerken, kendisinin yetkili olup olmadığını tespit bakımından, davalının yetki itirazındaki beyanları ile bağlı olmadığından, yerleşim yeri Mudurnu/Bolu olan davalının Mudurnu Mahkemelerinin yetkili olduğuna ilişkin yetki itirazı geçerlidir. Bu durumda uyuşmazlığın, Mudurnu Asliye Hukuk Mahkemesinde (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Mudurnu Asliye Hukuk Mahkemesinin (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

10.04.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12247, Karar No: 2023/4987, Tarih: 05.10.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/12247 E.  ,  2023/4987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2017/189 E., 2019/22 K.

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasındaki 2/B uygulamasına itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonunda Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde 1948 yılında 3116 sayılı Kanun'a göre orman kadastrosu yapılmış, 2008 yılında 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 3302 sayılı 31.08.1956 Tarihli ve 6831 Sayılı Orman Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (3302 sayılı Kanun) değişik 2/B madde çalışmaları yapılmaya başlanmış sonuçları 28.06.2013 tarihinde 1 ay süre ile ilân edilmiştir.

2. Davacı dava dilekçesi ve aşamalarda, Kırklareli ili Kofçaz ilçesi Tatlıpınar Köyü sınırları içinde bulunan 101 ada 292 parsel sayılı taşınmazının kendi adına tespit ve tescil gördüğünü, bu taşınmazın doğusunda kalan 26 metre uzunluğunda 6 metre genişliğinde briketten kaplı koyun kışlasının ise orman kadastro komisyonu tarafından yapılan 2/B madde çalışmalarında kapsama alınmayarak 101 ada 887 parsel sayılı orman parseli içinde bırakıldığını, anılan yerin uzun yıllardır kendisi tarafından kullanıldığını belirterek, dava konusu ettiği alanın 2/B madde kapsamına alınarak kullanıcı olarak kendi adının yazılmasını istemiştir.

II. CEVAP

Davalı taraf, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 24.06.2015 tarihli ve 2013/32 Esas, 2015/39 Karar sayılı kararı ile davacının hukuki yararı ve aktif dava ehliyeti bulunmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davacı temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 02.10.2017 tarihli ve 2016/1613 Esas, 2017/7087 Karar sayılı kararıyla, İlk Derece Mahkemesince keşif ve bilirkişi incelemesi yapılmadan karar verildiği, mahallinde uzman bilirkişiler eşliğinde keşif yapılıp, yöntemince orman tahdidi uygulaması yapılarak, dava konusu taşınmazın kesinleşen orman sınırı içinde kalıp kalmadığı hususu belirlenerek oluşacak sonucu göre bir karar verilmesi gereğiyle İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar