muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9730, Karar No: 2014/13327, Tarih: 04.12.2014

Telefon konuşmaları ise somut olay ve olgularla örtüşmemekte olup başka konulara ilişkindir.

Savunmasının aksine, atılı suçları işlediğine ilişkin, şüpheyi aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığından, sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması yasaya aykırıdır.

Sonuç olarak, sanık hakkındaki hükümlerin BOZULMASI ve SANIĞIN SALIVERİLMESİ gerektiği kanısını taşıdığımızdan, çoğunluğun onama ve salıverme isteğinin reddi yönündeki görüşüne katılmıyoruz.

B) Sanıklar ... ve ... hakkında "suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma" ve "örgüt faaliyeti çerçevesinde uyuşturucu madde ticareti yapma" suçlarından kurulan hükümlerle ilgili:

1- "Non bis in idem" olarak ifade edilen uluslararası ceza hukuku kuralına göre "işlediği bir fiil nedeniyle kişi ancak bir kez cezalandırılabilir". Bu kural TCK'nın 44. maddesinde "fikrî içtima" başlığı altında "İşlediği bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına sebebiyet veren kişi, bunlardan en ağır cezayı gerektiren suçtan dolayı cezalandırılır". şeklinde düzenlenmiştir.

Kanun koyucu, konuyla ilgili TCK'nın 220. maddesinin altıncı fıkrasında "Örgüte üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleyen kişi, ayrıca örgüte üye olmak suçundan dolayı cezalandırılır. Örgüte üye olmak suçundan dolayı verilecek ceza yarısına kadar indirilebilir." hükmüne yer vermek suretiyle bu kuraldan ayrılmıştır. Ancak hükümden sonra 30.04.2013 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6459 sayılı Kanun'la altıncı fıkraya "Bu fıkra hükmü sadece silahlı örgütler hakkında uygulanır." cümlesi eklenmiştir.

Buna göre, örgüte üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleyen kişi, bu örgüt silahlı değilse, altıncı fıkra gereğince cezalandırılamayacaktır. Başka bir anlatımla, üyesi olmadığı silahsız bir örgüt adına suç işleyen kişinin bu fiili, altıncı fıkra yönünden suç olmaktan çıkarılmıştır.

TCK'nın 220. maddesinin yedinci fıkrasındaki suçun oluşması için ise, "örgüte yardım" fiilinin ayrıca suç oluşturmaması gerekir. Ayrı bir suç oluşturması halinde yedinci fıkradaki suç değil, örgütün silahlı olması koşuluyla altıncı fıkradaki suç oluşur.

Silahsız bir örgüt adına suç işleyen kişi, eğer bu örgütün kurucusu, yöneticisi veya üyesi değil ise, sadece işlediği suçtan sorumlu olacak; ayrıca TCK'nın 220. maddesinin altıncı veya yedinci fıkrası uyarınca cezalandırılması mümkün olmayacaktır.

2- Öte yandan, TCK'nın 188. maddesinin beşinci fıkrasında "Yukarıdaki fıkralarda gösterilen suçların, suç işlemek için teşkil edilmiş bir örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenmesi halinde, verilecek ceza yarı oranında artırılır." hükmü öngörülmüştür.

Silahsız bir örgüt adına suç işleyen kişi, eğer bu örgütün kurucusu, yöneticisi veya üyesi değil ise, sadece işlediği suçtan sorumlu olacak; ayrıca TCK'nın 220. maddesinin altıncı veya yedinci fıkrası uyarınca cezalandırılması mümkün olmayacaktır.

2- Öte yandan, TCK'nın 188. maddesinin beşinci fıkrasında "Yukarıdaki fıkralarda gösterilen suçların, suç işlemek için teşkil edilmiş bir örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenmesi halinde, verilecek ceza yarı oranında artırılır." hükmü öngörülmüştür.

Bu fıkranın gerekçesinde "Beşinci fıkraya göre, uyuşturucu veya uyarıcı madde imal veya ticareti suçlarının suç işlemek için teşkil edilmiş bir örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenmesi hâlinde, yukarıdaki fıkralara göre verilecek cezaların artırılması gerekmektedir. Dikkat edilmelidir ki, bu durumda, suç işlemek amacına yönelik örgüt teşkil etmekten, kurulmuş örgütü yönetmekten, bu örgüte üye olmaktan dolayı ayrıca cezaya hükmedilmelidir." denilmiştir.

3- TCK'nın 188. maddesinin birinci veya üçüncü fıkrasında tanımlanan suçu işleyen sanığın cezasının, aynı maddenin beşinci fıkrası gereğince artırılabilmesi için;

a) Suçun, suç işlemek için teşkil edilmiş bir örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenmesi,

b) Sanığın, bu örgütün kurucusu, yöneticisi veya üyesi olması ya da TCK'nın 220. maddesinin altıncı fıkrası uyarınca örgüte üye olmak suçundan dolayı cezalandırılacak durumda bulunması

Gerekir.

4- Somut olayda, sanık ..., diğer bazı sanıklar tarafından oluşturulan örgüte ait suç konusu uyuşturucu maddenin taşınacağı araca ücret karşılığında gizli bölme yapmıştır. Sanık ... ise, ücret karşılığında bu depoyu boyamıştır. Bu nedenle sanıkların suçun işlenmesine yardım ettikleri kabul edilerek TCK'nın 39. maddesi uygulanmıştır.

5- Sanıklar hakkında;

a) Sözü edilen örgütün kurucusu, yöneticisi veya üyesi olmadıkları için, TCK'nın 220. maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında düzenlenen suçlar,

b) Örgütün silahsız olması nedeniyle, TCK'nın 220. maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenen suç,

c) Gerçekleştirdikleri fiil TCK'nın 188. maddesinin üçüncü fıkrasında tanımlanan suçu oluşturduğu için, TCK'nın 220. maddesinin yedinci fıkrasında yer alan suç

Oluşmamaktadır.

6- Bu durumlar karşısında, sanıklar hakkında;

a) "Suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma" suçundan beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması, .

b) "Uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan dolayı belirlenen cezaların, TCK'nın 188. maddesinin beşinci fıkrası gereğince artırılması

Yasaya aykırıdır.

7- Sonuç olarak, sanıklar ... ve... hakkındaki hükümlerin BOZULMASI gerektiği kanısını taşıdığımızdan, çoğunluğun onama görüşüne katılmıyoruz. 04.12.2014
Yargıtay — Esas No: 2015/7070, Karar No: 2017/49, Tarih: 16.01.2017

**9. Hukuk Dairesi         2015/7070 E.  ,  2017/49 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde beton santralinde pompa öperatörü olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, zamanaşımı def'ini öne sürüp, iddianın aksine iş sözleşmesinin davacı tarafça haksız yere fesh edildiğini, tüm ücretlerinin ödendiğini ve bir alacağı olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiği buna göre davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı ayrıca fazla çalışma, hafta tatili, yıllık izin ve genel tatil ücreti alacakları da olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı davalı işyerinde hafta tatillerinde de çalıştığını ileri sürüp alacak talep etmiş, davalı ise davacının hafta tatilinde çalışmadığını savunmuştur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanık beyanlarına göre davacının hafta tatillerinde çalıştığı kabul edilip buna göre hesaplama yapılmıştır.

Söz konusu alacağın varlığını ispatlama yükü davacı da olup davacı delil olarak tanık beyanlarına dayanmıştır.

Kural olarak tanıklar işyerindeki çalışma düzenini kendi çalıştıkları sürelerde bileceğinden tanıkların işe giriş ve çıkış tarihleri dikkate alınmalıdır.

Davacı tanıklarından ...nın davacı ile ne kadar süre çalıştığı belli olmayıp "2011 yılı içerisinde 5-6 (?) beraber çalıştık" şeklinde beyanda bulunmuştur. Diğer davacı tanığı ise 2011 yılında 3 ay kadar birlikte çalıştıklarını açıklamıştır. Davacının davalı işyerinde 27/03/2011-21/02/2012 tarihleri arasında çalıştığı kabul edilmiş olup, tanıkların bu çalışma döneminin tamamı için bilgisi yoktur. Mahkemece tanıklarla ispatlanan dönem dışında da hafta tatili alacağına hükmedilmesi hatalıdır.

Davacı tanıklarından ...nın davacı ile ne kadar süre çalıştığı belli olmayıp "2011 yılı içerisinde 5-6 (?) beraber çalıştık" şeklinde beyanda bulunmuştur. Diğer davacı tanığı ise 2011 yılında 3 ay kadar birlikte çalıştıklarını açıklamıştır. Davacının davalı işyerinde 27/03/2011-21/02/2012 tarihleri arasında çalıştığı kabul edilmiş olup, tanıkların bu çalışma döneminin tamamı için bilgisi yoktur. Mahkemece tanıklarla ispatlanan dönem dışında da hafta tatili alacağına hükmedilmesi hatalıdır.

3-Hafta tatili alacağı hesabında bilirkişinin hatalı hesabı nedeniyle davacı tarafça yapılan hesaplamaya itibar edilmiş ise de yapılan hesaplama brüt ücretin nete çevrilmesinde de hata yapılmıştır.

4- Yine davacının hafta tatilinde çalışma yaptığı tanık beyanları ile belirlendiğinden alacaktan uygun oranda takdiri indirim yapılması gerekirken bu hususun göz ardı edilmesi de isabetsiz olup, ayrı bir bozma nedenidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 16/01/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9091, Karar No: 2016/4630, Tarih: 18.04.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/9091 E.  ,  2016/4630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi (Düziçi)

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı ... vekili ile davalılar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede yapıldığı anlaşılan orman tahdidine ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneği getirtildekten sonra,

Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; raporda incelendiği bildirilen, yöreye ait 1995 tarihli memleket haritalarının yapımına esas alınan hava fotoğrafı ile 1948 tarihli hava fotoğrafının ölçekleri, kadastro paftası ölçeğine, bilgisayar ortamında (... veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte gösterildiği, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, taşınmazın niteliği ile üzerindeki bitki örtüsünün cinsi, yaşı, dağılımı, kapalılık oranının, tasarruf sınırlarının belirgin olarak görünüp görünmediğinin açıklandığı müşterek imzalı, açıklamalı ek rapor alınarak dosya içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 18/04/2016 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/920, Karar No: 2020/7358, Tarih: 16.11.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/920 E.  ,  2020/7358 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalılardan ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

Gerekçeli kararın davalılardan ..., ..., ..., ... ve ...’ya doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu anlaşılmıştır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında, gerekçeli kararın usulsüz olarak tebliğ edilen adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi gerekmektedir.

Belirtilen eksiklik giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 16.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4803, Karar No: 2015/18859, Tarih: 21.12.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/4803 E.  ,  2015/18859 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Antalya 7. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/11/2014

NUMARASI : 2013/31-2014/430

Dava ve birleşen dava dilekçelerinde,taşınmazın kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, sınırları ve mücavir alan içinde yer aldığı belediyenin nüfus ve yapılaşma yoğunluğu, genişleme hızı, taşınmazın altyapı hizmetlerine yakınlığı, ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma imkanları, belediye başkanlığından sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından,

2-Kararı temyiz eden davacılar vekili Av.Osman Kozanoğlu'na davacılardan R.. B.. ve D.. Ş.. tarafından verilen vekaletnameler dosya içerisinde bulunmamaktadır. Vekaletnamelerin ibrazının istenmesi, verilmediği takdirde mahkeme kararının ve davalı tarafın temyiz dilekçesinin adı geçen davacı asillere tebliğinin sağlanmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10001, Karar No: 2025/2279, Tarih: 04.03.2025

**12. Ceza Dairesi         2021/10001 E.  ,  2025/2279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/4657 E., 2020/944 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

7226 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun Geçici 1. maddesinin 1. fıkrası ile Covid-19 salgın hastalığının ülkemizde görülmüş olması sebebiyle yargı alanındaki hak kayıplarının önlenmesi amacıyla;

Dava açma, icra takibi başlatma, başvuru, şikâyet, itiraz, ihtar, bildirim, ibraz ve zamanaşımı süreleri, hak düşürücü süreler ve zorunlu idari başvuru süreleri de dâhil olmak üzere bir hakkın doğumu, kullanımı veya sona ermesine ilişkin tüm süreler; ... 4/12/2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ... ile usul hükmü içeren diğer kanunlarda taraflar bakımından belirlenen süreler ve bu kapsamda hâkim tarafından tayin edilen süreler ile arabuluculuk ve uzlaştırma kurumlarındaki süreler 13/3/2020 (bu tarih dâhil) tarihinden itibaren 30/4/2020 (bu tarih dâhil) tarihine kadar durur. Bu süreler, durma süresinin sona erdiği günü takip eden günden itibaren işlemeye başlar. Durma süresinin başladığı tarih itibarıyla, bitimine on beş gün ve daha az kalmış olan süreler, durma süresinin sona erdiği günü takip eden günden başlamak üzere on beş gün uzamış sayılır. Salgının devam etmesi halinde Cumhurbaşkanı durma süresini altı ayı geçmemek üzere bir kez uzatabilir ve bu döneme ilişkin kapsamı daraltabilir. Bu kararlar Resmî Gazete’de yayımlanır. -Maddenin 2. fıkrasında; Suç ve ceza, kabahat ve idari yaptırım ile disiplin hapsi ve tazyik hapsi için kanunlarda düzenlenen zamanaşımı süreleri ile 5271 sayılı Kanunda düzenlenen koruma tedbirlerine ilişkin süreler bu maddenin kapsamı dışında tutulmuştur. 30.04.2020 tarihli ve 31114 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Yargı Alanındaki Hak Kayıplarının Önlenmesi Amacıyla Getirilen Durma Süresinin Uzatılmasına Dair Cumhurbaşkanı Kararı ile 7226 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen durma süresinin, 01.05.2020 (bu tarih dahil) tarihinden 15.06.2020 (bu tarih dahil) tarihine kadar (salgın hastalığın yayılma tehlikesinin daha önce ortadan kalkması halinde yeniden değerlendirilmek üzere) uzatılmıştır.

Yukarıda açıklanan düzenleme dikkate alındığında, davacı vekilinin, yokluğunda verilen ve 29.03.2020 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükme karşı 13.05.2020 tarihinde yapmış olduğu temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşılmakla yapılan incelede;

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı ve adli kontrol nedeniyle 100.000,00 TL maddi ve 50.000,00 TL manevi tazminatın, gözaltı tarihinden işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinde; maddi tazminat talebinin reddine, manevi tazminat talebinin kısmen kabulü 1.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin ve davalı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca davacı vekili ve davalı vekilinin temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri; haksız gözaltı ve adli kontrol nedeniyle ciddi sağlık sorunları yaşadığına, bu nedenle hükmedilen manevi tazminat miktarının düşük olduğuna ilişkindir.

Davalı vekilinin temyiz sebepleri; davanın reddine karar verilmesi gerekirken kısmen kabul karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 2018/188524 Esas, 2018/85701 Karar sayılı soruşturma dosyasında, davacının silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 30.09.2016-11.10.2016 tarihleri arasında 11 gün gözaltında kaldığı, yapılan soruşturma sonucunda 13.11.2018 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin kesinleştiği, kesinleşmiş kararın davacı asile tebliğ edilmediği, gözaltı tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, davacının gözaltında kaldığı döneme ilişkin maaşının eksiksiz yattığı ve emeklilik ikramiyesini alamamasının idari bir talep olduğu, koruma tedbirlerinden kaynaklanan bir zarar olmadığı anlaşıldığından maddi tazminat talebinin reddine karar verilmiş, sosyal ve ekonomik durumu, yaşadığı elem ve üzüntü, çevre koşulları, hak ve nesafet kuralları dikkate alınarak sebepsiz zenginleşmeye yol açmayacak ölçüde bir manevi tazminata hükmedilmesi gerektiği kanaati ile kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesince bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

İlk Derece Mahkemesince kısmen kabul edilen davada, Bölge Adliye Mahkemesince bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat miktarının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin kararında davacı vekili ve davalı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Bakırköy 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.03.2025 tarihinde karar verildi.