muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/16525, Karar No: 2013/14182, Tarih: 03.07.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/16525 E.  ,  2013/14182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13.03.2012 tarih ve 2010/1168-2012/101 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin %25 hissesine sahip olduğunu, davalı şirketin 15/09/2010 tarihinde olağanüstü ortaklar kurulu toplantısını yaparak sermaye artırımı kararının alındığını, ancak toplantıya yapılan davetin ve alınan sermaye artırımı kararının hukuka aykırı olduğunu, sermaye artırımına gidilmesinin tek amacının müvekkilin şirketteki hisse oranını küçültmek olduğunu, sermaye artırımı kararının şirketin mali durumu gerektirmediği halde alındığını, şirketin iç kaynaklarından sermaye artırımının yapılması mümkünken, ortaklardan karşılanmak sureti ile yapılmasının objektif iyi niyet kurallarına aykırı düştüğünü, dava konusu ortaklar kurulu kararı ile ana sözleşmenin sermaye başlıklı 6 maddesinin değiştirilerek şirket ortaklarının pay durumlarının artırım oranının da değiştirildiğini, ancak müvekkile TTK'nın 516/2 maddesinden doğan rüçhan hakkını kullanabilmesi için süre dahi verilmeyerek engellendiğini ileri sürerek 15/09/2010 tarihli ortaklar toplantısında alınan kararların iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının ortaklar kurulu toplantısına katılıp tüm haklarını kullandığını, sermaye artırımı kararının yasaya, ana sözleşmeye ve objektif iyi niyet kurallarına uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davacının ortaklar kurulu toplantısına katılıp tüm haklarını kullandığını, sermaye artırımı kararının yasaya, ana sözleşmeye ve objektif iyi niyet kurallarına uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; esas sermayesi 100.000 TL olan davalı şirketin 2009 yılında 154.347,67 TL, 2010 yılında 110.972,86 TL finansman gideri ödemesinin davalı şirketin hissedarlarına değil şirketi finanse edenlere çalıştığının en açık göstergesi olduğunu, davalı şirketin yaklaşık aylık 10.000 TL tutarındaki finansman gideri ödemekten kurtulmasının şirket esas sermayesinin arttırılması eş deyişle şirketin net işletme sermayesi ihtiyacının borç kaynaklarla değil öz kaynaklarla karşılanması ile mümkün olduğunu, esas sermayenin 100.000 TL'den 1.400.000 TL arttırılarak 1.500.000 TL ye çıkartılması sureti ile finanse edilmesine karar verilmesinde yasa, sözleşme, genel kabul görmüş muhasebe/finansman ve objektif iyi niyet kurallarına aykırılık bulunmadığı, davacının 15/09/2010 tarihli olağan üstü ortaklar kurulu toplantısına bizzat iştirak ettiği halde TTK 516/2 hükmüne göre sermaye artışına iştirak etme hakkını kullanmayıp ve zapta geçirttiği muhalefet şerhinde sermaye artırımına katılamayacağı yönünde irade açıklamış olması sebebiyle davacının artırılan sermayeye katılma hakkının davalı şirketin bir diğer ortağı tarafından kullanıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15970, Karar No: 2016/13995, Tarih: 13.06.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/15970 E.  ,  2016/13995 K.**

**"İçtihat Metni"**

.

MAHKEMESİ : .... İŞ MAHKEMESİ

.

DAVA : Davacı, fark ücret, fark ikramiye, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, bayram yardımı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı ile davalılardan A.. B..'nın avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, fark ücret, fark ikramiye, ulusal bayram genel tatil, bayram yardımı alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalılar özetle; davanın reddini talep etmişlerdir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda kötüniyet tazminatı ve hafta tatili alacak taleplerinin reddine, diğer alacak taleplerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içerisinde davacı avukatı ve davalılardan A.. B..'nın avukatı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında işçilik alacaklarının brüt mü yoksa net mi olarak hüküm altına alınması gerektiği noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Açıkça net talep edilmediği takdirde işçilik alacaklarının kesintiler infazda dikkate alınacağından brüt miktarlar üzerinden hüküm altına alınması gerekir.

Dosya içeriğine göre davacı bilirkişi raporu ile belirlenen alacakları ıslah dilekçesinde brüt miktarlar üzerinden talepte bulunulduğu anlaşılmıştır.

İş yargılamasında kural olarak brüt üzerinden (aksine talep yoksa) hüküm kurulması gerekir. 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 94, 61, 103 ve 104. maddeleri gereğince, ücretten kesilmesi gereken vergiler ve sigorta primlerinin, ilgili kamu idaresine ödenmesi zorunluluğu davalı işverenlere aittir. Bunun temel mantık ve amacı, devletin vergi ve SSK primi gibi kayıplara yol açmamaktır. Ayrıca mahkeme taleple bağlı olup, davacının dava ve ıslah dilekçesinde de alacaklarını brüt olarak talep etmesi karşısında brüt miktarlara hükmedilmesi gerekirken net miktarlar üzerinden hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2012/11822, Karar No: 2012/11396, Tarih: 09.10.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/11822 E.  ,  2012/11396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dosya eksikliklerinin giderilmesi için gönderildiği halde, mahkemece iade gerekleri tam olarak yerine getirilmeden gönderildiği anlaşılmakla, davanın uzamasına ve dosyanın sürüncemede kalmasına neden olunmadan,

Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş 1949 tarihli orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle (1949 orman tahdit haritası üzerinde çekişmeli taşınmazın gösterildiği krokinin eklendiği) kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi göndermesiyle H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 09/10/2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/132, Karar No: 2025/2281, Tarih: 24.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/132 E.  ,  2025/2281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/2443 Esas, 2024/2537 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Konya 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 17.04.2008 Tarihli ve 2007/292 Esas, 2008/76 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve mahkemece 23.12.2021 tarihli ek kararıyla kendisine ... 'in vasi olarak atanmasına karar verilmiştir.

Vasi dilekçesiyle kısıtlının adresinin Adnan Menderes Mahallesi 510 Sokak No: 30/7 Efeler/Aydın olduğunu ve adres değişikliği için izin verilmesini, dosyanın Aydın Adliyesine gönderilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, 21.01.2022 tarihli ek kararıyla vasiye kısıtlının yerleşim yeri adresini Adnan Menderes Mahallesi, 510 Sokak No:30/7 Efeler/Aydın olarak değiştirmesi hususunda izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

B. Aydın 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 15.03.2022 Tarihli ve 2022/640 Esas, 2022/929 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlının adresinin ..........Mahallesi ....... Sokak No:....... İç Kapı No:7 ......../ Aydın olduğu gerekçesiyle kısıtlının kısıtlılık halinin devamına, vasinin vasilik görevinin devamına karar verilmiştir.

Vasi 05.07.2024 havale tarihli dilekçesiyle kısıtlıya vasi olarak atandığını, sağlık sorunları nedeniyle vesayet görevini yerine getiremediğini belirterek vasi adayı ...'ün kısıtlıya vasi olarak atanmasını talep etmiştir.

Mahkemece, 10.10.2024 tarihli ek kararıyla kısıtlının adresinin .....i Mahallesi ........ Sokak, No:..... ...../ Konya olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine ve kısıtlının yerleşim yerinin ........... Mahallesi ....... Sokak, No:32 ......./ Konya olarak değiştirilmesi için ilgili Nüfus Müdürlüğünde adres değişikliği işlemlerini yapmak üzere vasiye yetki verilmesine karar verilmiştir.

C. Beyşehir Sulh Hukuk Mahkemesinin 25.11.2024 Tarihli ve 2024/2443 Esas, 2024/2537 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Aydın Sulh Hukuk Mahkemesince verilmiş bir izin kararı ve kısıtlı veya vasinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi olmamasına rağmen doğrudan yetkisizlikle dosyanın mahkemeye gönderildiği ve kısıtlının nüfus kayıt örneğinde adresinin Efeler/Aydın olduğu ayrıca yetkisizlik kararında yetkili mahkemenin Konya Sulh Hukuk Mahkemeleri olarak belirtilmiş olmasına rağmen dosyanın Konya Sulh Hukuk Mahkemesi yerine doğrudan mahkemeye gönderilmiş olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının vasisinin değiştirilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının vasisinin değiştirilmesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2.4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur."

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Aydın 1. Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı ve kısıtlı veya vasinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi olmadığından konu ile ilgili karar vermekte Aydın 1. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, Aydın 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

24.02.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2762, Karar No: 2015/3571, Tarih: 24.03.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/2762 E.  ,  2015/3571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/11/2014

NUMARASI : 2012/182-2014/528

Davacı A.. E.. vekili Avukat Türkan tarafından, davalılar G. Gazetesi ... Medya Yatırım San. ve Tic. A.Ş. Genel Yayın Yönetmenliği Murat Büyükçelebi ve diğeri aleyhine 19/04/2007 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 07/11/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalılar vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı ve davalılar G. Gazetesi ... Medya Yatırım San. ve Tic. A.Ş. Genel Yayın Yönetmenliği Murat Büyükçelebi ile M.. D.. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davacının diğer temyiz itirazına gelince; dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalılar G. Gazetesi ... Medya Yatırım San. ve Tic. A.Ş. Genel Yayın Yönetmenliği Murat ile M.. D.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili G. Gazetesi'nin 19/04/2006 tarihli nüshasında "K." başlıklı haberde "m." alt başlığında müvekkili davacının resminin yayınlandığını, müvekkilinin nataşa nitelemesi ile fuhuş yapan Rus uyruklularla hiç bir alakasının olmadığını, davacının haber nedeni ile kişiliğinin rencide edildiğini, toplumdaki yerinin sarsıldığını iddia ederek müvekkilinin uğradığı maddi ve manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar,davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalı Murat yönünden husumet yokluğu nedeni ile davanın reddine, diğer davalılar G. Gazetesi ... Medya Yatırım San. ve Tic. A.Ş. Genel Yayın Yönetmenliği ile M.. D.. yönünden, davacının haberle ilgisi bulunmamasına karşın haberin yanında fotoğrafının yayınlandığı, haberin içeriği de dikkate alındığında davacının kişilik haklarına saldırı oluşturduğu gerekçesi ile manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne, tüm davalılar yönünden maddi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde faiz talep etmiş fakat bu konuda mahkemece hüküm kurulmamıştır. 6100 sayılı HMK' nın 297/2. maddesi gereği ''Hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında, açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.'' Mahkemece bu düzenlemeye aykırı olarak davacının faiz talebiyle ilgili bir karar verilmemiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Davalıların temyiz itirazları incelendiğinde;

a)5187 sayılı Basın Yasası'nın 13. maddesi gereğince basılmış eserler yoluyla işlenen fiillerden doğan maddî ve manevî zararlardan dolayı süreli yayınlarda, eser sahibi ile yayın sahibi ve varsa temsilcisi müştereken ve müteselsilen sorumlu olup hukuki sorumlular arasında sorumlu yazı işleri müdürü bulunmamaktadır.

5187 sayılı Basın Yasası'nın 2/c maddesi gereğince süreli yayın niteliğindeki dava konusu haberin yayımlandığı 19/04/2006 günlü gazetenin sorumlu müdürü olan davalı M.. D..'ya 5187 sayılı Basın Yasası'nın 13. maddesi gereğince husumet yöneltilemeyeceği gözetilerek, onun hakkındaki davanın husumet yönünden reddedilmemiş olması nedeniyle de karar bozulmuştur.

b)Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; yayın tarihi, olayın gelişimi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir olunan manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdiri için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın (2) nolu bette gösterilen nedenle davacı yararına, (3/a-b) nolu bentte gösterilen nedenle davalılar yararına BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve taraflardan peşin alınan harçların istek halinde geri verilmesine 24/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8016, Karar No: 2014/9138, Tarih: 26.06.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/8016 E.  ,  2014/9138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ALUCRA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/09/2012

NUMARASI : 2008/62-2012/166

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; “Mahkemece, her ne kadar temyize konu taşınmazlarla ilgili olarak davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve incelemenin hüküm kurmaya yeterli bulunmadığı, davacının, ancak kendi payı yönünden iptal ve tescil isteminde bulunabileceği, mahkemece, taşınmazın tüm mirasçılar adına tesciline karar verilmesinin doğru olmadığı, ayrıca dava konusu taşınmazların aidiyeti yönünden yapılan incelemenin de yetersiz olduğu, yapılan keşiflerde her ne kadar taşınmazların ortak miras bırakanı G.Y.’a ait olduğu söylenmiş ve geçerli bir taksim bulunduğu hususu da ispatlanamamış ise de, davalıların savunmalarında dayandıkları satış sözleşmesi ile tapu kayıtlarının yapılan keşiflerde uygulanmadığı, bu konuda delillerin gereği gibi toplanıp değerlendirilmediği, eksik inceleme ile hüküm kurulamayacağı, bu nedenle iddia ve savunma çerçevesinde taraf delillerinin toplanıp birlikte değerlendirilmesi, davalıların dayanağı satış sözleşmesinin ve tapu kayıtlarının taşınmazlara uygulanması, uyduğunun belirlenmesi halinde bu yerlere ilişkin davanın reddine karar verilmesi, davalıların savunmalarında dayandıkları hususlar kanıtlanamadığı takdirde davacıların paylarına ilişkin olarak iptal ve tescile hükmedilmesi” gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davacının kesin süre içerisinde gider avansını mahkeme veznesine depo etmediğinden davanın, dava şartı yokluğundan reddine karar verilmiş; hüküm, davacı H.. Y.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 6100 sayılı HMK'nın yürürlüğe girdiği tarihten önce açılmış; mahkemece de davacı tarafın, 08.06.2012 tarihli celsede gider avansını yatırması için kendisine tanınan 2 haftalık kesin süre zarfında gider avansını yatırmadığı gerekçesi ile davanın dava şartı yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir. 1086 sayılı HUMK'nın yürürlükten kaldıran 6100 sayılı HMK 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş olup, 448. maddesine göre, kanun hükümleri tamamlanmış işleri etkilememek kaydıyla derhal uygulanır. Aynı Yasa'nın 120. maddesine göre ise davacı, yargılama harçları ile Adalet Bakanlığınca çıkarılacak gider avansı tarifesinde belirlenecek olan tutarı dava açarken mahkeme veznesine yatırmak zorundadır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 12.12.2012 tarih ve 2012/9-1170 Esas, 2012/1172 Karar sayılı ilamında da belirtildiği gibi, gerek 6100 sayılı HMK'nın 120.

maddesi, gerekse HMK'nın Uygulama Yönetmeliğinin 45. maddesindeki düzenlemelere göre tarifede sayılan gider avanslarının dava dilekçesi ile davanın açılması sırasında mahkeme veznesine yatırılması gereken giderlerindendir. Hal böyle olunca, somut davada dilekçeler aşamasının tamamlanmış bulunması ve HMK'nın 448. maddesinin açık hükmü karşısında, dava dilekçesinde tanık ve bilirkişi deliline dayanmış olan davacı yönünden HMK'nın 120. maddesinin uygulanması mümkün değildir. Bu nedenle, 01.10.2011 tarihinden önceki dönemde açılan bu dava için yapılacak masraflar nedeniyle istenilecek giderlerin delil avansı olarak kabul edilip, HMK'nın 324. maddesi uygulanmak suretiyle sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, davacı vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacıya iadesine, 26.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.