muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/15450, Karar No: 2010/6711, Tarih: 02.06.2010

**11. Ceza Dairesi         2008/15450 E.  ,  2010/6711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : 213 Syl.VUK Yasası Md.359/b-1,5237 Syl. TCK.Md.51 gereğince 18 ay hapis cezası,erteleme,üç yıl süreli denetim altında bulundurma.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre 5237 Sayılı TCK. nun 7. ve 5252 Sayılı Kanunun 9. maddeleri uyarınca lehe yasa belirlendiğinden, sanık müdafii ile katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1-Ceza Genel Kurulu’nun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında açıklandığı üzere, her takvim yılında işlenen fiillerin ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu ve aynı takvim yılında değişik vergi dönemlerinde çok sayıda sahte fatura düzenlenmesi eyleminin zincirleme suçu oluşturacağı ve fatura tutarları gözetilerek cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayini gerektiği de gözetilerek 2003 ve 2004 takvim yıllarında işlenen suçlar için ayrı ayrı hüküm kurulması yerine tek suç kabul edilerek yazılı şekilde eksik ceza tayini,

2-765 Sayılı Kanunda yer almayıp, 5237 Sayılı TCK.nun 53. maddesinde düzenlenen ve kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak kararda gösterilmemiş olsa da infaz sırasında re’sen uygulanan güvenlik tedbirlerinin bulunması nedeniyle her iki yasaya göre hükmolunan hapis cezalarının aynı olması halinde 5237 Sayılı Yasanın sanık aleyhine olduğu ve 5237 sayılı Yasanın 7/3. maddesi uyarınca lehe olan infaz rejimi uygulanacağından hapis cezasının ertelenmesinde, 647 sayılı Yasanın 6. ile 765 sayılı TCK.nun 95/2. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, deneme süresi içerisinde suç işlenmemesi halinde “cezası tecil edilmiş olan mahkûmiyetin esasen vaki olmamış sayılması” nedeniyle uygulama koşulları ve sonuçları itibariyle 647 sayılı Yasanın açıkça sanık lehine olduğu gözetilmeden, sanığın cezasının 5237 Sayılı Yasanın 51. maddesine göre ertelenmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/28031, Karar No: 2024/975, Tarih: 24.01.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/28031 E.  ,  2024/975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/201 E., 2016/246 K.

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun'un 184 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 3621 sayılı Kıyı Kanunu’nun 15 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst sınırına göre zamanaşımı süresinin gerçekleşmediği belirlenmiştir.

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 184 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen imar kirliliğine neden olma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; imar kirliliğine neden olma suçundan kurulan hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın kıyı kenar çizgisi içerisinde ruhsatsız imalatlar yaptığı iddiasıyla kamu davasının açıldığı ve Mahkemece yapılan yargılama neticesinde, suça konu imalatlar, 5237 sayılı Kanun'un 184 üncü maddesinin birinci fıkrasının yürürlüğe girdiği 12.10.2004 tarihinden önce yapıldığından atılı suçun unsurları oluşmadığından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca sanık hakkında beraat kararı verildiği belirlenmiştir.

2.Sanık savunması tespit edilerek dava dosyasına eklenmiştir.

3.Bilirkişi raporu dava dosyasında mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1.Sanık savunması, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamı karşısında; sanık hakkında beraat kararı verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

IV. GEREKÇE

1.Sanık savunması, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamı karşısında; sanık hakkında beraat kararı verilmesine ilişkin Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKMÜN, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20253, Karar No: 2014/4374, Tarih: 03.03.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/20253 E.  ,  2014/4374 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul 9. İş Mahkemesi

Tarihi : 16.05.2013

No : 2009/1027-2013/262

Dava, davacının 10.04.2008-01.11.2008 tarihleri arası dönemde aylık net 1.755,00 TL ücret ve 105,00 TL yol ödeneğiyle hizmet akdine dayalı olarak çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı SGK vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalı SGK vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Yasanın 86. maddesi olup dosya içindeki bilgi ve belgeler ile toplanan delillere göre; davacının, 10.04.2008-04.10.2008 arası dönemde davalı şirkete ait işyerinde çalışmasının tespitine dair mahkeme kabulünde bir isabetsizlik bulunmayıp, hükmün bu bölümünün onanması gerekir.

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 200.maddesi) belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkündür. Yazılı delille ispat sınırının altında kalan miktar içinse tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür. Hukuk Genel Kurulu’nun 2012/10-1617 E., 2013/850 K. sayılı kararında da gerçek ücretin tespiti konusunda belirtildiği şekilde araştırma yapılması gerektiği hususu vurgulanmıştır.

506 Sayılı Kanunun 78. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “....günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Somut olayda; mahkemece, davacının gerçek ücretinin, emsal ücret ve tanık beyanları dayanak kılınarak belgenin doğruluğunu destekler başkaca işyeri kayıt ve belgeleri araştırılıp gerçek ücretinin tespiti konusunda yöntemince araştırma yapılmadan kabule konu çalışmanın 1.855,00 TL net ücret üzerinden kabulü suretiyle, tespitine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde;davalı SGK vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, 03.03.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10561, Karar No: 2022/9649, Tarih: 19.09.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/10561 E.  ,  2022/9649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait işyerinde çalıştığını, 02.04.2018 tarihinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, alt işveren bünyesinde çalışmakta iken ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini ve ödendiğini, kadroya geçerken bireysel ... sözleşmesi imzaladığını ve ücretinin yine asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini iddia ederek fark ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; kadroya geçiş sonrası Yüksek Hakem Kurulu tarafından verilen karar uyarınca ücretin belirlendiğini, hukuka aykırı bir uygulamanın söz konusu olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 14.10.2021 tarihli ve 2021/301 Esas, 2021/602 Karar sayılı kararıyla davacı ile davalı arasında imzalanan belirsiz süreli ... sözleşmesinin ilgili maddesinde, davacının ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olacağına dair düzenleme olduğu, sözü edilen kuralın her asgari ücret dönemi için işvereni bağlayacağı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur

B. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin 28.12.2021 tarihli ve 2021/3548 Esas, 2021/3466 Karar sayılı kararıyla davacı ile davalı İdare arasında imzalanan belirsiz süreli ... sözleşmesinin ilgili maddesinde, davacının ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olacağına dair düzenleme olduğu ve fark ücretin hesaplanmasının yerinde olduğu belirtilerek incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 17.03.2022 tarihli ve 2022/2742 Esas, 2022/3728 Karar sayılı ilâmı ile Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda hesaplamaların arabuluculuk son tutanak tarihi dikkate alınmaksızın yapıldığı, bu nedenle son tutanak tarihini aşan kısım yönünden davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek karar bozulmuş ve dava dosyasının kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozma ilâmı doğrultusunda arabuluculuk son tutanak tarihi dikkate alınarak davanın kısmen kabulüne, fazlaya ilişkin talebin ise dava şartı yokluğu nedeni ile reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; Bakanlık uygulaması yerinde olduğundan dava konusu talebin reddi gerektiğini, ücretin düşüerülmesi söz konusu olmadığından davacının dava dilekçesinde talep etmiş olduğu alacağa hak kazanamayacağını, 2021-2022 dönemini kapsayan toplu ... sözleşmesinin 33 üncü maddesine göre işçi ücretlerinin 01.01.2021 tarihinden itibaren 153,07 TL olarak belirlenerek 2021 dönemi asgari ücretinin %28,36 fazlasına yükseltilerek ödeme yapılmakta olduğunu, ancak davacıya belirtilen şekilde ödeme yapılıp yapılmadığına dair araştırma yapılmadığını, davacıya günlük 153,07 TL yevmiye ödenmesine rağmen sadece 119,25 TL üzerinden ödeme yapılmış gibi hesaplama yapılmasının hatalı olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, arabuluculuk son tutanak tarihinden sonraki dönem için talep edilen alacak miktarı ile ilgili olarak bozma gereğinin yerine getirilip getirilmediğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi raporunda 01.01.2021 tarihinden sonraya ilişkin fark alacakların hesaplanmasında 08.09.2021 imza tarihli ve 01.01.2021 – 31.12.2022 dönemini kapsayan toplu ... sözleşmesinin ilgili maddelerindeki düzenlemelerin dikkate alınmadığı ve sadece bireysel ... sözleşmesinde belirlenen oran uygulanarak fark ücret alacağının hesaplandığı anlaşılmakla yapılan hesaplamada hata bulunmamaktadır.

2. İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi raporunda 01.01.2021 tarihinden sonraya ilişkin fark alacakların hesaplanmasında 08.09.2021 imza tarihli ve 01.01.2021 – 31.12.2022 dönemini kapsayan toplu ... sözleşmesinin ilgili maddelerindeki düzenlemelerin dikkate alınmadığı ve sadece bireysel ... sözleşmesinde belirlenen oran uygulanarak fark ücret alacağının hesaplandığı anlaşılmakla yapılan hesaplamada hata bulunmamaktadır.

3. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesinin hukukça mümkün olmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

19.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2788, Karar No: 2024/192, Tarih: 11.01.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/2788 E.  ,  2024/192 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/285 E., 2023/282 K.

DAVA TARİHİ : 22.06.2020

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile esas hakkında yeniden hüküm kurulması

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çorum 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/282 E., 2022/521 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'ilere karar verilmiştir.

Kararın davalı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümlerini kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava dilekçesi ile; ruhsal ve kültürel nedenler ile sorunlar yaşadıkları sağlıklı bir evlilik birliği sağlanamadığını müvekkil bu durumdan kaynaklı aile birliğinin temelden sarsılması nedenine dayalı boşanma davası açtığı; davalının daha önce açtığı 2012/796 Esas sayılı nafakası dosyası ile bu dosyanın birleştiği; yapılan yargılama neticesinde Çorum 1. Aile mahkemesinin 2012/796 Esas sayılı davasının reddine karar verildiğini, anılan kararın 08.09.2014 tarihinde kesinleştiği tarihten itibaren tarafların bir araya hiçbir şekilde gelmediğini, müvekkilinin tek başına Çorum'da ayrı bir ev de yaşadığı ancak kendi ihtiyaçlarını karşılayacak bir gelire sahip olduğunu, davalının durumunun müvekkilininden daha iyi olduğunu, evlilik süresinde davalı kendisinin Almanya'da yaşamış olması durumunu ileri sürerek, davalı, müvekkilini sürekli küçümser tavır sergileyerek, davacıyı aşağıladığını bu durumun hem müvekkili hem de davalı eşin mağduriyetine neden olduğunu açıklanan nedenlerle 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca boşanmalarına, davalı yararına daha önce hükmedilen nafakanın kaldırılmasını, yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin karşı tarafa yükletilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesi ile; davacının müvekkiline yönelik şiddet içeren davranışları ve evden gitmesi konusundaki tehditleri müvekkilinin ... güvenliğini tehlikeye soktuğunu bunun üzerine müvekkilinin 2010 yılında ayrı bir eve çıkmak zorunda kaldığını Çorum Aile Mahkemesinin 2010/1239 Esas 2011/600 Karar sayılı ilamı ile müvekkili lehine aylık 350,00 TL nafakaya hükmedildiğini, tarafların bir arada yaşamalarının imkansız hale getiren sebeplerin tümü davacının evlilik birliğiyle bağdaşmayan kusurlu davranışlarından kaynakladığını, evlilikleri boyunca davacı aile birliğini, bütünlüğünü hiçe saydığını çocuklarına ekonomik fiziki ve psikolojik şiddet uygulamayı hayat tarzı haline getirdiğini, davacının iyi bir mesleği ve yeterli geliri olduğu halde evinin giderlerini ve çocukların ihtiyaçlarını düşünmeden aldığı maaşın tümünü hesapsızca tükettiğini, alkol ve kumara harcadığını, müvekkilinin, davacının baskısından dolayı yıllarca aynı şehirde yaşadığı ailesiyle bile görüşemediğini gelip gitmek bir yana "ailenle görüşürsen bir daha bu eve gelme" diye tehdit ettiği için müvekkilinin annesini, kardeşlerini yolda, pazarda bile görse yanlarına gidemediğini, müvekkilinin kiraladığı evde yalnız yaşadığını davacıdan aldığı 500,00 TL ve çocuklarından gelen yardımlarla yaşantısını sürdürmeye çalıştığını açıklanan nedenlerle tarafların boşanmalarına, müvekkili lehine aylık 1.500,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; taraflar arasında iş bu davanın davacısı durumundaki kocanın açtığı boşanma davasının daha önce Mahkememizde görülüp sonuçlanan 2012/796 Esas ve 2014/170 Karar sayılı dosyasında verilen ve kesinleşmiş olan kararı ile kadının kusuru ispat edilemediğinden ve erkeğin kendisinin kusurlu olduğundan ret edildiği ve söz konusu karardan sonra iş bu dosyada toplanan tanık beyanlarına göre tarafların yeniden bir araya da gelmedikleri, bir araya gelme konusunda daha fazla çaba sarf etme yükümlülüğü olan kusurlu kadının de bu konuda yeterli ve üzerine düşen çabayı gösterdiğine dair delil olmadığı, bu şartlara göre taraflar arasındaki evlilik birliğinin geri dönülmez bir biçimde temelinden sarsıldığı ve önceki boşanma davasından sonra geçen süre de gözetildiğinde erkeğin davasının ve boşanma isteğinin 4721 sayılı Kanunun'un 166/son maddesi uyarınca kabul edilmesi gerektiği, taraflar arasındaki kusur belirlemesi yönünden yukarıda geçen kararın kesin delil teşkil ettiği ve o davadan sonra taraflar tekrar bir araya da gelmediğinden taraflar arasındaki kusur durumunu değişmesini gerektirir yeni bir durum ve olgunun da olmadığı anlaşılmış olup kadının önceki kesin hüküm nedeniyle evliliğin bitmesinde kusuru bulunmadığı, erkeğin ise tam kusurlu olduğu, kadının kusuru bulunmadığı kabul edilmiş olduğundan tarafların dosyaya yansıyan sosyal ve ekonomik durumlarına göre kadının nafaka talebinin de kabulü gerektiği gerekçesiyle davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca boşanmalarına, kadın lehine daha önce hükmedilen aylık 500,00 TL tedbir nafakasının dava tarihinden itibaren aylık 500,00 TL artırımla aylık 1.000,00 TL'ye yükseltilmesine aylık 1.000,00 TL yoksulluk nafakasının her ay davacıdan alınarak davalıya verilmesine, kadın lehine 15.000,00 TL maddî ve 15.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde; hükmedilen nafaka ve tazminatların miktarı ile vekâlet ücreti yönlerinden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç