muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12153, Karar No: 2017/6127, Tarih: 04.12.2017

e) Haksız tahrik teşkil eden eylem, mağdurdan sadır olmalıdır.

Haksız tahrik hükümlerinin uygulanabilmesi için kanunda bir zaman sınırlaması mevcut olmayıp, aradan uzunca bir zaman geçse bile önceki olayın etkisiyle suç işlenmişse tahrik hükümleri uygulanmalıdır. Ayrıca müşterek failler yahut fail ve şerikler arasında yalnızca şahsında bu koşullar gerçekleşen fail bakımından uygulanmalıdır.

Bu bilgiler ışığında olayımız değerlendirildiğinde;

Yukarıda zikredilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun kararına göre "ödeme gücü bulunduğu halde sırf kendi menfaati yahut alacaklıyı zor durumda bırakmak için borcun keyfi biçimde ödenmemesi, alacaklıdan mal kaçırılması, gerçeğe aykırı beyan veya vaadlerde bulunulması, borcun istenmesi sırasında alaya alma, hakaret etme" gibi davranışların haksız tahriki oluşturan bir fiil olarak kabulü mümkündür. Ancak, salt borcu ödeyememenin haksız tahrik oluşturan bir fiil olarak kabulü olanaklı değildir. Olayımızda olduğu gibi borcu inkar etmeyen, ödemeye hazır olduğu halde daha fazla istenmesi nedeniyle ödeyemediğini ancak ödemek istediğini söyleyen kişinin davranışında haksız tahrik hükümlerinin uygulanma şartları gerçekleşmemektedir. Suçun işlenme biçimine, yerine, zamanına, sanık sayısına, borç tutarına, katılanın davranışlarına ve dosya kapsamına göre sanığın haksız tahrikin etkisi altında değil, diğer sanıklarla planlayarak ve ödediğinden daha fazla para tahsil etmek için atılı suçu işlediği anlaşılmaktadır.

Açıklanan nedenlerle, somut ve benzeri olaylarda haksız tahrik hükümlerinin uygulanması yasaya açıkça aykırı olacağı gibi, kanaatimizce kamu düzenini bozucu tehlikeli sonuçlar da yaratır. Çünkü, borcunu ödeyemeyen kişilere yönelik olarak alacağın tahsili amacıyla gerçekleştirilen hürriyeti tahdit suçlarında cezada çok önemli indirim öngören TCK.nın 29. maddesinin uygulanması yolunun açılması, yasa dışı yöntemlerle alacak tahsil eden kötü niyetli kişi ve örgütlere alan açar, bu amaçla işlenen kasten yaralama, tehdit, şantaj ve benzeri suçlarda da benzer değerlendirme yapmak gerekir ki, bu yorum sınırı belirsiz tehlike doğurur, suçları önlemek bir yana alacaklıları yasa dışı yöntemlere iter, kusuru olmaksızın borcunu ödeyemeyen insanları tehlikeye atar, yasaların koruma alanında çıkarır.

Özetle çoğu kişilerin elinde olmayan nedenlerle gelişen yoksulluk ve ödeme güçlüğünün haksız tahrik nedeni sayılması TCK.nın 29. maddesine açıkça aykırı olduğu gibi, yasa dışı yöntemlerle alacak tahsil eden kişi ve örgütlere alan sağlar, cesaret verir, suçu teşvik eder. Bu nedenle bozma kararının hukuka aykırı olduğu ve somut olayda tahrik hükümlerinin uygulanamayacağı sonucuna varıldığından sayın çoğunluğun sanık ... yönünden hükmün bozulması yönündeki düşüncesine iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2019/10500, Karar No: 2019/13976, Tarih: 07.11.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/10500 E.  ,  2019/13976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 07.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1534, Karar No: 2019/1148, Tarih: 07.11.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2017/1534 E.  ,  2019/1148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki “tedbir nafakası” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Adana 4. Aile Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 10.03.2014 tarihli ve 2013/907 E., 2014/222 K. sayılı karar davalı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 12.01.2015 tarihli ve 2014/13004 E., 2015/228 K. sayılı kararı ile;

“...Davacı vekili dilekçesinde; 24.06.2013 tarihinde evlenen tarafların Zonguldak İlinde kurulan ortak evde yaşadıklarını, bir süre sonra davalının müvekkiline kötü davranmaya başladığını, ayrıca davalının müvekkilinin ve ortak konutun ihtiyaçlarını karşılamadığını, bu nedenle müvekkilinin Adana İlindeki evine döndüğünü ileri sürerek; ayrı yaşamda haklılık nedeni ile davalının, müvekkiline aylık 1.000 TL tedbir nafakası ödemesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; davalının bir eş olarak görevlerini yerine getirmemesi nedeniyle evlendikten iki üç ay sonra tarafların ayrıldıkları gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere aylık 500 TL tedbir nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

4721 sayılı TMK. nun 195. maddesi uyarınca; evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerin yerine getirilmemesi veya evlilik birliğine ilişkin önemli bir konuda uyuşmazlığa düşülmesi halinde, eşler ayrı ayrı veya birlikte hâkimin müdahalesini isteyebilirler. Hâkim, gerektiği takdirde eşlerden birinin istemi üzerine kanunda öngörülen önlemleri alır.

Aynı yasanın 197. maddesine göre de; eşlerden biri, ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir.

Birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hâkim, eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıya, konut ve ev eşyasından yararlanmaya ve eşlerin mallarının yönetime ilişkin önlemleri alır.

Buna göre davacının ayrı yaşamada, haklı olup olmadığının araştırılması ve ‘ayrı yaşamada haklılık’ olgusunun kanıtlanması gerekir.

Somut olayda; davacı tanık anlatımlarından, davacı eşin ayrı yaşamakta haklı olduğunu kabul etmek mümkün değildir. Davacının, müşterek haneden ayrılmakta haklı olduğuna dair, inandırıcı ve kabul edilebilir herhangi bir delili bulunmamaktadır. Bu nedenle davanın reddi gerekirken, delillerin yanılgılı değerlendirilmesi ile davanın kısmen kabulü yönünde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir...”

gerekçesiyle ve oy çokluğuyla bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava tedbir nafakası istemine ilişkindir.

gerekçesiyle ve oy çokluğuyla bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava tedbir nafakası istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin 24.06.2013 tarihinde evlendiği davalının sorumsuz, tutarsız ve kötü muameleleri nedeniyle müşterek evlerinden ayrılıp Adana’daki ailesinin yanına taşınmak zorunda kaldığını, ev hanımı olan, kendi geliri bulunmayan ve ihtiyaçlarını karşılayamayacak durumda kalan müvekkilinin akrabalarının yardımı ile geçimini sağladığını ileri sürerek aylık 1.000TL tedbir nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı davaya cevap vermemiş, herhangi bir savunmada da bulunmamıştır.

Mahkemece tarafların iki üç ay kadar birlikte yaşadıktan sonra ayrıldıkları, davalının eşini arayıp sormadığı, eş olarak görev ve sorumluluklarını yerine getirmediği, davacının evlendiği için yetim aylığının kesildiği gerekçesiyle tarafların tespit olunan sosyal ve ekonomik durumları gözetilerek davanın kısmen kabulü ile aylık 500TL tedbir nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları üzerine hüküm, yukarıda karar başlığında yazılı gerekçelerle Özel Dairece oy çokluğuyla bozulmuştur.

Yerel Mahkemece kısmen kabule ilişkin önceki kararın hakkaniyete daha uygun olduğu gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; somut olayda davacı eşin davalı ile ayrı yaşamakta haklı bir sebebinin bulunup bulunmadığı, burada varılacak sonuca göre Mahkemece davacı lehine tedbir nafakasına hükmedilmesinin yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Evlilik birliği içerisinde eşlere tanınan hak ve yükümlülükler 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (TMK) 185 ve devamı maddelerinde düzenlenmiş olup, 185. maddedeki düzenleme uyarınca, eşler; birliğin mutluluğunu elbirliğiyle sağlamak, çocukların bakım, eğitim ve gözetimine beraberce özen göstermekle yükümlü oldukları gibi birlikte yaşamak, birbirine sadık kalmak ve yardımcı olmak zorundadırlar.

Evlilik birliği içerisinde giderlerin ne şekilde karşılanacağı hususu ise 186. maddede düzenlenmiş olup, anılan kanun maddesinde eşlerin birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılacakları hüküm altına alınmıştır.

Evlilik birliği içerisinde giderlerin ne şekilde karşılanacağı hususu ise 186. maddede düzenlenmiş olup, anılan kanun maddesinde eşlerin birliğin giderlerine güçleri oranında emek ve mal varlıkları ile katılacakları hüküm altına alınmıştır.

TMK’nın 197. maddesinde ise birlikte yaşamaya ara verilmesi hâlinde alınacak önlemler "Eşlerden biri, ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddî biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir. Birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hâkim, eşlerden birinin istemi üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıya, konut ve ev eşyasından yararlanmaya ve eşlerin mallarının yönetimine ilişkin önlemleri alır." şeklindeki düzenleme ile açıklanmıştır.

Tüm bu hükümler göstermektedir ki, evlenmekle eşler birlikte yaşamak, birbirlerine yardımcı olmak ve birliğin giderlerini emek ve mal varlıkları ile birlikte karşılamakla yükümlü hâle gelirler. Ne var ki, eşlerden biri ortak hayat sebebiyle kişiliği, ekonomik güvenliği veya ailenin huzuru ciddi biçimde tehlikeye düştüğü sürece ayrı yaşama hakkına sahiptir ve birlikte yaşamaya ara verilmesi haklı bir sebebe dayanıyorsa hâkim talep üzerine birinin diğerine yapacağı parasal katkıya, konut ve ev eşyasından yararlanmaya ve eşlerin mallarının yönetimine ilişkin önlemleri alır. Ayrıca, evlilik birliğinden doğan yükümlülüklerin yerine getirilmemesi veya evlilik birliğine ilişkin önemli bir konuda uyuşmazlığa düşülmesi hâlinde eşler ayrı ayrı veya birlikte hâkimin müdahalesini isteyebilirler. Hâkim, bu hâlde kanunda öngörülen önlemleri alır. Ayrı yaşama hâlinde gerek eş, gerekse müşterek çocuk için takdir edilecek tedbir nafakası da hâkimin alacağı bu önlemler arasındadır.

Öte yandan, kanunun takdir yetkisi tanıdığı veya durumun gereklerini yahut haklı sebepleri göz önünde tutmayı emrettiği konularda hâkimin hukuka ve hakkaniyete göre karar vermesinin (TMK, m.4) gerekliliği de tartışmasızdır.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 20.01.2016 tarihli, 2014/3-686 E., 2016/18 K. sayılı kararında da aynı hususlara işaret edilmiştir.

Hemen yukarıda değinildiği üzere, tedbir nafakası talep edenin ayrı yaşamakta haklılığını ispat etmesi gerekli olup bu hâlde ispata ilişkin genel hükümler dairesinde (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, m. 187 vd.) taraflarca sunulan deliller üzerinde inceleme yapan hâkimin bu değerlendirme ile varılan sonucu taraf itirazlarını karşılar ve denetime elverişli şekilde gerekçeli kararında ortaya koyması gerekir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde,

Davacı, davalının üzerine düşen yükümlülüklerini yerine getirmeyip kötü davranması nedeniyle evlendikten üç ay sonra Adana’daki evine dönmek zorunda kaldığını ileri sürmüştür. Davalı (1934 doğumlu) davaya cevap vermeyerek dava dilekçesinde ileri sürülen iddiaları inkâr etmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde,

Davacı, davalının üzerine düşen yükümlülüklerini yerine getirmeyip kötü davranması nedeniyle evlendikten üç ay sonra Adana’daki evine dönmek zorunda kaldığını ileri sürmüştür. Davalı (1934 doğumlu) davaya cevap vermeyerek dava dilekçesinde ileri sürülen iddiaları inkâr etmiştir.

Dosya kapsamı itibariyle davacının ayrı yaşamakta haklılığı iddiasına ilişkin olarak kendi iki çocuğunun tanık sıfatıyla verdikleri ifadeler dışında dayandığı herhangi bir delili bulunmamaktadır. Söz konusu ifadeler de davacının iddiasını ispat için yeterli görülmemiştir. Zira, tanık...’ün ifadesi görgüye değil, davacı annesinin anlatımına dayanmakta; diğer tanık Hakan ise tarafların yalnızca bir ay kadar bir arada kaldıklarını, evlerine bir kez gittiğini ve evde ne yiyecek ne de eşya olduğunu gördüğünü ifade etmiş, davalının bir eş olarak görev ve sorumluluklarını yerine getirmemesine annesinin daha fazla dayanamadığını belirtmiş ise de davalının savunması da dikkate alındığında bu ifade davacı lehine hüküm tesis etmek için tek başına yeterli görülmemiştir.

Hâl böyle olunca Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uymak gerekirken önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, aynı Kanun’un 440/III-1. maddesine göre karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 07.11.2019 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2480, Karar No: 2013/12620, Tarih: 27.03.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/2480 E.  ,  2013/12620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Sanık hakkında yaralama suçlarından tayin olunan kısa süreli hapis cezalarının TCK'nin 50/1-f maddesi gereğince kamuya yararlı bir işte çalıştırılma seçenek yaptırımına çevrilmesi sırasında,infazı kısıtlayacak şekilde "temizlik hizmetinde" çalıştırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi gereğince, TCK'nin 50/1-f maddesinin uygulanmasına ilişkin paragraflardan "temizlik hizmetinde" ibarelerinin hüküm fıkrasından çıkartılarak diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.03.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15157, Karar No: 2013/15573, Tarih: 18.11.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/15157 E.  ,  2013/15573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, meskenin işyeri olarak kullanılması nedeniyle tahliye istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde, davalı ...'nın tapuda mesken olarak kayıtlı bulunan 4 nolu bağımsız bölümünü, diğer davalı şirkete işyeri (görüntüleme ve röntgen merkezi) olarak kiraya verdiğini, bu durumun 634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasası'nın 24. maddesine aykırı olduğunu belirterek davalı kiracının meskenden tahliyesini istemiştir.

Mahkemece 634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasası'nın 24. maddesine göre, bağımsız bölümün tapuda kayıtlı olduğu gibi mesken haline getirilmesi için davalılara yapılmış bir ihtar olmadığı ve eski hale getirme talebi de olmadığından doğrudan tahliye davası açılamayacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kat Mülkiyeti Yasası'nın 24. maddesi gereğince mesken nitelikli bağımsız bölümün işyeri olarak kullanılması tüm kat maliklerinin oybirliği ile verecekleri karara bağlı olup bu madde uyarınca açılacak davalarda önceden herhangi bir ihtara gerek olmadığı, ayrıca "çoğun içinde az da vardır" kuralından hareketle tahliye talebi aynı zamanda tapuda mesken olarak kayıtlı bağımsız bölümün işyeri olarak kullanılmasının önlenmesi için eski hale getirmeyi de kapsadığından, mahkemece tarafların göstereceği deliller toplanıp oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yerinde bulunmayan gerekçe ile davanın reddi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3195, Karar No: 2024/632, Tarih: 08.02.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/3195 E.  ,  2024/632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

KARAR : Asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulüne

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen karar, yapılan temyiz incelemesi sonucunda Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesince bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davacı ...'nun davasının reddine, davacı ... ve arkadaşlarının davasının kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... ili Bayramören ilçesi Yaylatepesi Köyü çalışma alanında bulunan 105 ada 28 parsel ... 3.213,88 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle, 2/4 payla 15760832686 TC kimlik numaralı ölü ..., 1/4’er payla ölü Mehmet Sağlık ve ölü Hatice Baltacıoğlu adına; 106 ada 102, 107 ada 123 ve 120 ada 1 parsel ... sırasıyla 1.255.31, 3.417.69 ve 1.433,46 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar ise, irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle 15760832686 TC kimlik numaralı ölü ... adına tespit edilmiştir.

Davacı ... dava dilekçesinde; ... ili Bayramören ilçesi Yaylatepesi Köyü çalışma alanında bulunan 105 ada 28, 106 ada 102, 107 ada 123 ve 120 ada 1 parsel ... taşınmazların, murisi ...’tan intikal ettiğini ileri sürerek; davacılar ... ve arkadaşları ise, dava dilekçelerinde, taşınmazların kendi murisleri olan 15643836534 T.C. Kimlik numaralı ...’tan intikal ettiğini ileri sürerek, taşınmazların adlarına tesciline karar verilmesini talep etmişler, yargılama sırasında aralarında fiili ve hukuki irtibat bulunduğundan bahisle davalar birleştirilmiştir.

Davalılar ..., ... ve ... cevaplarında; dava konusu taşınmazların isim benzerliği nedeniyle kadastro sırasında davacı ... ve arkadaşlarının murisi ... yerine kendi murisleri olan ... adına tespit edildiğini belirterek, davacı ... ve arkadaşlarının davasını kabul ettiklerini beyan etmişlerdir.

Davalılar ..., ... ve ... cevaplarında; dava konusu taşınmazların isim benzerliği nedeniyle kadastro sırasında davacı ... ve arkadaşlarının murisi ... yerine kendi murisleri olan ... adına tespit edildiğini belirterek, davacı ... ve arkadaşlarının davasını kabul ettiklerini beyan etmişlerdir.

İlk Derece Mahkemesince verilen önceki karar, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Hukuk Dairesinin 09.10.2019 tarihli ve 2016/9729 Esas, 2019/6221 Karar ... ilamıyla; " Mahkemece, çekişmeli taşınmazları iyi bilen, davada yararı bulunmayan, elverdiğince yaşlı yerel bilirkişiler, aynı yöntemle seçilecek taraf tanıkları ve tespit bilirkişilerin tümünün katılımı ile yapılacak keşifte bilirkişi ve tanıklardan, çekişmeli taşınmazların tüm davacıların kök murisi ...’tan mı, yoksa davacı ... ve diğerlerinin murisi Osman oğlu ...’tan mı intikal ettiği, kök muris ...’tan intikal ediyorsa mirasçıları arasında taksim yapılıp yapılmadığı, yapıldıysa ne zaman yapıldığı, dava konusu taşınmazların taksimen oğlu ...’a verilip verilmediği ve taksimde diğer mirasçılara ne verildiği, taşınmazların ne zamandan beri kim tarafından ve ne şekilde zilyet edildiği hususları sorulup, maddi olaylara dayalı somut beyanlarının alınması; beyanlar arasında çelişki bulunduğu takdirde gerekirse yüzleştirme yapılmak suretiyle çelişkinin giderilmesine çalışılması ve hangi beyana üstünlük tanındığının gerekçesinin karar yerinde gösterilmesi ve oluşacak sonuca göre karar verilmesi " gereğine değinilerek bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; " Dava konusu taşınmazların öncesinin birleşen dosya davacılarının babası ...'a ait olduğu, tespit maliki ... mirasçılarının davayı kabul beyanlarına değer verilmesi gerektiği ve taşınmazların birleşen dosya davacılarının murisi ...'tan intikal ettiğine ilişkin kanaatine varıldığı " gerekçesiyle davacı ...'nun davasının reddine; davacı ... ve arkadaşlarının davasının kabulüne, çekişmeli 105 ada 28, 106 ada 102, 107 ada 123 ve 120 ada 1 parsel ... taşınmazların kadastro tespitlerinin iptali ile taşınmazların her biri ayrı ayrı tamamı 7 pay kabul edilmek suretiyle, muris ... (T.C. No:15643836534) mirasçıları olarak, 1'er payın ..., ..., ..., ... ve ..., 2 payın ... adlarına iştirak halinde mülkiyet hükümleri gereğince tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hükmüne uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılıp mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına, bozma ilamına uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 ... Kanun’un Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 ... Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına, kök muris ...'ın ölüm tarihinden birleşen dosya davacılarının murisi ...'ın ölüm tarihine kadar çekişmeli taşınmazların muris ... tarafından zilyet edildiğinin, insan ömrü süresine yaklaşan zilyetliğin taksime karine teşkil ettiğinin ve bu karinenin aksinin ispatlanamadığının anlaşılmasına göre, İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı ... vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

Taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

80,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 346,90 TL'nin temyiz edenden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

08.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.