muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/19359, Karar No: 2012/23587, Tarih: 18.12.2012

Dolayısıyla, 5510 sayılı Kanun ile ödeme yükümünün kapsamı, sigortalının kasıt veya kusuruna veya Kurumun hatalı işlemine göre farklılaştırılarak kayıtsız şartsız iade öngören 121. madde hükmüne göre lehe bir düzenleme getirilmiştir.

Hal böyle olunca, sosyal güvenlik hukukunun yukarıda açıklanan niteliği karşısında sigortalı lehine düzenleme getiren 5510 sayılı Kanunun anılan hükmünün devam etmekte olan uyuşmazlıklarda uygulanması gerekmektedir.

Ayrıca, 5510 sayılı Kanunun geçici maddelerinde yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğini öngören herhangi bir kuralda yer almamaktadır.

5510 sayılı Kanunun geçici maddelerinde önceki hükümlerden hangilerinin uygulanamayacağı belirtilmek suretiyle uygulama düzenlenmiş olup, yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğine işaret eden herhangi bir kuralda bulunmadığından, Kanunun 96. maddesinin sigortalı yararına getirdiği bu yeni düzenlemenin Kurumun yersiz ödemeden kaynaklanan alacaklarına ilişkin süregelen uyuşmazlıklara uygulanması gerektiğinde duraksama bulunmamaktadır.

Yapılan açıklamalar ışığında sonuç itibariyle; kamusal niteliği gereği sosyal güvenlik hukuku ile ilgili yasaların yürürlüğe girdiği andan itibaren derhal hukuksal sonuçlarını doğurması; 5510 sayılı Kanun ile ödeme yükümünün kapsamının sigortalının kasıt veya kusuruna veya Kurumun hatalı işlemine göre farklılaştırılarak, kayıtsız şartsız iade öngören 121.madde hükmüne göre daha lehe bir düzenleme getirilmesi ve 5510 sayılı Kanunun geçici maddelerinde yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğini öngören herhangi bir kuralında yer almaması karşısında yersiz ödemelerin iadesi talebine ilişkin devam etmekte olan uyuşmazlıkların çözümünde, 5510 sayılı Kanunun 96.maddesinin değerlendirilmesi ve uygulanması gerekmektedir.

Diğer taraftan uyuşmazlığın çözümünde 818 sayılı Borçlar Kanununun 63.madde hükmünün uygulama yeri olup olmadığı hususunun da açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

818 sayılı Borçlar Kanunun, geri verilmesi gereken tutarın belirlenmesinde genel hüküm niteliğinde bulunan 63.madde uyarınca; iyiniyetli zenginleşen, sebepsiz zenginleşme konusunun kendisinden istendiği tarihten önce elinden çıktığını iddia ve ispat ettiği miktar oranında ret ve geri vermekle yükümlü olmayacaktır. Buna karşın; zenginleşenin zenginleşme anında veya sonrasında mal varlığındaki artışın geçerli bir hukuki sebebe dayanmadığını biliyor veya bilmesi gerekiyor olması halinde kötü niyetli sayılacağında da kuşku bulunmamaktadır.

5510 sayılı Kanunun 96.maddesiyle, sebepsiz zenginleşmede geri verme konusunda genel hüküm niteliğindeki Borçlar Kanununun 63.maddesine nazaran özel bir düzenleme getirilmiştir. Şu duruma göre, aynı konu hakkında bir tarafta genel kanunda kabul edilen yasa kuralı, bir tarafta da özel bir yasal düzenleme ortaya çıkmaktadır.

Bu nedenle sorunun normlar hiyerarşisi kurallarına göre çözümlenmesi gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

5510 sayılı Kanunun 96.maddesiyle, sebepsiz zenginleşmede geri verme konusunda genel hüküm niteliğindeki Borçlar Kanununun 63.maddesine nazaran özel bir düzenleme getirilmiştir. Şu duruma göre, aynı konu hakkında bir tarafta genel kanunda kabul edilen yasa kuralı, bir tarafta da özel bir yasal düzenleme ortaya çıkmaktadır.

Bu nedenle sorunun normlar hiyerarşisi kurallarına göre çözümlenmesi gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

“Yasaların çatışması” olarak da adlandırılan bu gibi durumlarda; sonraki norm, öncekinin yerini alır (Lex Pesterior deraget priori); özel kanun, genel kanundan önce gelir, (Le Specialis Per generalem non deregatur); açık anlamlı norm, kapalı anlamlı normdan önce gelir, biçiminde kabul edilen temel ilkelerden yararlanılarak sonuca ulaşılmaktadır.

Belirtilen ilkeler doğrultusunda yapılan değerlendirmede ise; 5510 sayılı Kanunun 818 sayılı Borçlar Kanununa göre özel nitelikte olduğu; bu kapsamda 5510 sayılı Kanunun 96.maddesi hükmünün sebepsiz zenginleşme nedeniyle yersiz ödemelerin Kuruma iadesi konusunda özel nitelikte düzenleme içerdiği açıktır.

Bu durumda özel kanun niteliğindeki 5510 sayılı Kanunun, yine özel düzenleme içeren 96.maddesi hükmü, genel nitelikteki 818 sayılı Borçlar Kanunun 63.maddesi hükmüne nazaran uygulama önceliğine sahiptir.

Somut olayda, davacının boşanma kararı 12.04.2010 tarihinde kesinleşmiştir. Davacının ölüm aylığı talebine istinaden Kurumca kontrol memuru görevlendirilmiştir. 09.06.2010 tarihli kontrol memuru raporunda yer alan, "boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşayarak Kurumdan haksız menfaat temin etmek istediği" yönündeki tespit üzerine yetim aylığı talebi reddedilmiştir.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunun 56.maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda, eylemi olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere Anayasanın 20. maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı ... Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm deliller toplanmalıdır.

Davacının ölen annesinden mi yoksa ölen babasından mı aylık talep ettiği açıklığa kavuşturulup,sonuca göre ölüm aylığı şartlarının oluşup oluşmadığı araştırılmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak, muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğünden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli,

ilgililerin su, ..., telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı,davacının eski eşinin nerede çalıştığı ve maaşı var ise hangi bankadan maaş aldığı da araştırılmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/ Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azaların tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, Mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucun davanın kabulüne karar verilmesi; usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 18/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2986, Karar No: 2016/5619, Tarih: 07.06.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/2986 E.  ,  2016/5619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, şantaj, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, özel hayatın gizliliğini ihlal

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, şantaj, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilip kısmen re'sen de temyize tabi hükümler temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında şantaj suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık ile müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın aşamalarda değişmeyen mağdureyle rızası ile cinsel ilişkiye girdiğine ilişkin savunmaları, mağdurenin sanıkla yedi-sekiz kez ilişkiye girdiğini, bu ilişkilerin bazılarının rızaya dayalı bazılarının zorla olduğuna ilişkin beyanları ve tüm dosya içeriğine göre, onbeş-onsekiz yaş grubunda olan mağdurenin sanıkla internet ortamında tanışıp arkadaş olduktan sonra evine gittiği sanığın zorla elini cinsel organına sokarak cinsel istismarda bulunduğunu, bu olaydan sonra birden fazla kez sanığın evine giderek rızasıyla cinsel ilişkiye girdiğini söylediği, sanığın zorla cinsel istismarına uğradığını iddia eden mağdurenin tekrar aynı eve rızası ile gitmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu ve dosya içinde bulunan çıplak fotoğraflarını sanığa göndermiş olması da göz önüne alındığında cebir ve tehditle mağdureye cinsel istismarda bulunulduğuna ilişkin sübuta yeter, kesin ve inandırıcı delil bulunmayan sanığın eyleminin TCK'nın 104. maddesi kapsamında reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğunun kabulüyle bu suçtan mahkûmiyeti ile kanuni unsurları itibariyle oluşmayan kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine hükmedilmesi,

Sanık hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesine gelince;

Sanık hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesine gelince;

Çocuk yaşta bulunan mağdurenin rızasıyla kendisine gönderdiği müstehcen görüntüleri kaydedip bulunduran ve bu görüntülerden bazılarını internet ortamında yine çocuk yaştaki tanıklar ...'a göndererek görmesini sağlayan sanığın eylemlerinin ayrı ayrı TCK'nın 226/3-c.1 ve 226/5. maddelerindeki suçları oluşturduğu, sanığın bu eylemleri ayrıca mağdureye yönelik özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu da oluşturmakla birlikte, TCK'nın 44. maddesinde düzenlenen fikri içtima kuralı gözetilerek sanığın ceza miktarı itibariyle ağır nitelikteki aynı Kanunun 226/3-c.1 ve 226/5. maddelerine göre cezalandırılması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek özel hayatın gizliliğinin ihlali suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısı ile sanık ve müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, kısmen re'sen de temyize tabi hükümlerin hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321 ve 326. maddeleri uyarınca ceza miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla BOZULMASINA, 07.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26137, Karar No: 2016/6951, Tarih: 12.04.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/26137 E.  ,  2016/6951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-Hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Suç tarihinde sabıkasız olan suça sürüklenen çocuk hakkında, tayin olunan cezaların ertelenmesine yer olmadığına karar verilirken TCK'nın 51/1. maddesinin (b) bendinde belirtilen suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede bir kanaatin oluşup oluşmaması hususunun değerlendirilmesi gerekirken, ''Suça sürüklenen çocuğun kasıtlı suçtan sabıkasının bulunması nedeniyle yeniden suç işlemekten kaçınacağına dair kanaat oluşmadığından ...'' gerekçesiyle suça sürüklenen çocuk hakkında dosya içeriği ile uyuşmayan gerekçe ile hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından tayin olunan cezaların ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 12/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1827, Karar No: 2019/4973, Tarih: 27.06.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/1827 E.  ,  2019/4973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 16/01/2018 tarih ve 2015/603-2018/49 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacılar vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinin murislerinin davalı şirketin kurucu ortaklarından olduğunu, şirketin kuruluşunda çok ciddi rakamlar ile hisse bedelleri ödediklerini, enflasyon muhasebesi düzeninde hesapların revize edilmediğinden hissedarların yatırdıkları bu paraların enflasyon karşısında eridiğini, yeniden değerleme yapılmaksızın, şirketin değer artışı bilançolarına yansıtılmaksızın ve ödenmesi gereken bedelsiz hisseler ortaklara verilmeksizin doğrudan nakdi sermaye artışı yapıldığını, Selahattin Beyazıt grubu dışındaki hissedarların yok edilmeye çalışıldığını ileri sürerek, şirkete ait marka değerinin tespitine, menkul ve gayrımenkul mallar ile demirbaşların değerinin ve nominal değerinin tespitine, kuruluştan itibaren sermaye artışlarından, şirketin dağıtılmayan karlarından ve kanuni yedek akçelerinden ve ihtiyati yedek akçelerinden ve yeniden değerleme ve enflasyon değerlemesinden doğan olumlu farklardan kaynaklanan fonların rakamsal değerinin tespitine, ortakların sermaye oranları düşürülmeksizin büyük bir kısmı bedelsiz ve küçük bir kısmı bedelli olmak üzere sermaye artışının tespitine, enflasyon muhasebesi düzeninde hesaplar revize edilseydi hissedarların nakden yatırdıkları paraların tespitine, şirketin demirbaşları ve ana gayrimenkullerine uygulanan yeniden değerleme olumlu farklarının rakamsal tespitine, yeniden değerleme yapılsaydı ve şirketin değer artışı bilançolara yansıtılsaydı ortaklara verilmesi gereken bedelsiz hisselerin rakamsal tespitine, elde edilmesi muhtemel olan ve tespit edilen tüm gelirlerde davacılar murislerinin hak sahipliklerinin tespitine ve şimdilik 15.000,00 TL alacağın tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde, her ne kadar davacılar murisleri Zeki Konuk ve Hurşit Konuk'un davalı şirketin kurucu ortaklarından oldukları ve şirketin kuruluşunda çok ciddi rakamlar ile hisse bedelleri ödedikleri, yeniden değerleme yapılmaksızın, şirketin değer artışı bilançolarına yansıtılmaksızın ve ödenmesi gereken bedelsiz hisseler ortaklara verilmeksizin doğrudan nakdi sermaye artışı yapıldığı ve Selahattin Beyazıt grubu dışındaki hissedarların yok edilmeye çalışıldığından bahisle davalı şirketin nakdi sermaye artışına gerek kalmaksızın bilançoda sermayeye eklenecek fonların mevcut olup olmadığının tespiti, nakdi olarak yatırılan sermayenin şirket ortakları tarafından sermaye taahhüt edilmesi yoluyla arttırılıp arttırılmadığı ve nakit olarak ödenmesi şart koşulan sermayenin nakit olarak ödenip ödenmediği, elde edilmesi muhtemel olan ve tespit edilen gelirler neticesinde davacıların hak sahipliklerinin ve kâr paylarının ekonomik değerinin tespiti ve alacak talebiyle işbu davayı açmış iseler de, davalı şirket sermayesinin alınan karar ile 1.400.000.00 TL nakit artış yapılarak 1.500.000.00 TL'ye çıkartıldığı, bu konuda yapılan 31/08/2009 tarihli olağan genel kurulunda yapılacak olan sermaye artışının kabul gördüğü, davacılar tarafından İstanbul 14. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2009/702 esas, 2010/731 karar sayılı dosyası üzerinden genel kurul kararının iptali istemiyle açılan davanın reddolunduğu ve temyiz incelemesinden geçerek kesinleştiği, dolayısıyla usulünce alınan ve iptaline karar verilmeyen sermaye arttırımına ilişkin karar mevcut iken sermaye arttırımının yapılış şekline ilişkin durumların tespitine yönelik taleplerinde hukuki yararının bulunmadığı, yine şirket yönetim ve karar organlarının işlemlerine ilişkin taleplerinin TTK'nın şirketler hukukuna ilişkin düzenlemeleri dikkate alınarak yapılmasının gerektiği, (denetçi atanması vs), bu yöndeki taleplerinin karar organlarınca reddi halinde ise bu yöndeki kararların iptalini isteyebileceği şu hale göre tespit talepleri yönünden hukuki yararının bulunmadığı, yine kar dağıtımına ilişkin bir karar bulunmaksızın elde edilmesi muhtemel olan ve tespit edilen tüm gelirlerde davacılar murislerinin hak sahipliklerinin tespitine ve şimdilik 15.000,00 TL alacağın tahsili talebinin de dinlenemeyeceği, bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde belirtilen hususların dava dilekçesindeki taleplerle uyumlu olmadığı, davanın genişletilmesi niteliğinde olduğu davalının bu yöndeki taleplere itiraz ettiği gerekçeleri ile sübut bulmayan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 27/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8653, Karar No: 2013/17055, Tarih: 08.10.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/8653 E.  ,  2013/17055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi, davalı idare vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 08.10.2013 günü temyiz eden davalı idare vekili ile aleyhine temyiz olunan davacılar vekilinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, taraf vekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kâğıtlar okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

1-Dava konusu taşınmazların 1/1000 ölçekli imar planında Yüksek Öğretim Tesis Alanı olarak ayrılmasına ilişkin planın hangi tarihte kesinleştiğinin ilgili Belediye İmar Müdürlüğünden sorulmasından,

2-Davalı idare tarafından, dava konusu taşınmazların 1/1000 ölçekli imar planında Yüksek Öğretim Tesis Alanından çıkartılmasına ilişkin olarak ... Belediye Başkanlığına yapılan başvurular sonrasında, plan tadilatı yapılıp yapılmadığı, yapıldı ise taşınmazların hangi kullanım amacına tahsis edildiğinin ilgili Belediye Başkanlığından sorularak, varsa buna ilişkin tüm belgelerin getirtilmesinden,

3-Dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda emsal olarak incelenen taşınmazların değerlendirme tarihi olan 22.08.2011 tarihinde fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi olduklarının ilgili Belediye İmar Müdürlüğünden sorulmasından,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2011/5505, Karar No: 2012/3279, Tarih: 06.04.2012

**16. Hukuk Dairesi         2011/5505 E.  ,  2012/3279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 196 ada 3 parsel sayılı 3.169,33 metrekare, 204 ada 2 parsel sayılı 18.576,91 metrakare ve 200 ada 2 parsel sayılı 10.247,07 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, kazandırıcı zamanaşımı nedeniyle ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... ve ... tapu kaydına dayanarak dava açmışlardır. Yapılan yargılama sonunda davanın reddine ve çekişmeli parsellerin tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.