muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/15120, Karar No: 2013/1456, Tarih: 11.02.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/15120 E.  ,  2013/1456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazın belediye veya mücavir alan sınırları içinde olup olmadığı, idare mahkemesince iptal edildiği bildirilen nazım imar planından önceki dönemde imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskûn bulunup bulunmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı, beldenin gelişme yönünde olup olmadığı hususlarının belediye başkanlığından,

2-Dava konusu 3116 ada 4 parsel sayılı taşınmazın 27.02.2012 olan dava, emsal alınarak incelenen 10495 ada 2 parsel sayılı taşınmazın 28.10.2008 olan satış tarihleri itibariyle; imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli olup olmadıklarına ve imar uygulaması görmüşlerse düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediği, düşülmüş ise ne oranda düşüldüğüne ilişkin belgelerin belediye imar müdürlüğü ve tapu müdürlüğünden,

3-Dava konusu (3116 ada 4 parsel ) ile somut emsal olarak alınan (10495 ada 2 parsel) taşınmazların bulundukları cadde, sokak itibariyle belediyece belirlenen 2012 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından,

4-Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların 2012 yılı itibarıyla yaş ve cinslerine göre rayiç fiyatlarının gıda, tarım ve hayvancılık il müdürlüğünden,

5-Dava konusu taşınmaz üzerindeki yapının enkazının davalıya bırakılıp bırakılmadığına ilişkin bilgi ve belgelerin davacı idareden,

Getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19507, Karar No: 2013/11465, Tarih: 24.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/19507 E.  ,  2013/11465 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

KARAR

Dava; zararlandırıcı sigorta olayı sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine yapılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle uğranılan zararın, 506 sayılı Kanunun 26’ncı maddesi hükmü gereğince davalı işverenden rücuan alınması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı SGK Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalıya ait işyerinde; usta olan sigortalı, yedek işçi ile birlikte 24:00-8:00 vardiyasında büyük damar 4. sarmada kazı ve tahkimat yapmak üzere tertip edilmiş; sigortalı arının üst kısmından kazmaya başlayıp, yukarıdan aşağıya doğru 50-60 cm kısmı bir sarma boyunca kazımış, kazı işlemi devam ederken açılan kısmın tavan ile arının birleştiği yerden 1,00x1,20x1,00 metre ebatındaki bir blokun üstüne düşmesi sonucu emniyet sarması ile, taş arasında sıkışması sonucu iş kazasının gerçekleştiği; mahkemece, yapılan yargılamada bilirkişi raporunda kazanın gerçekleşmesinde %100 oranında kaçınılmazlığın bulunduğunun belirtildiği anlaşılmakta olup, anılan rapora dayanılarak hüküm kurulmuştur.

Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanunun “İşverenin sorumluluğu” başlığını taşıyan 26’ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince, işverenin rücu alacağından sorumluluğu, ancak, kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi, ya da, suç sayılabilir bir davranışının varlığı halinde olanaklıdır. Başka bir anlatımla, işverenin yalnızca, fıkrada öngörülen sınırlı sayıdaki durumlarda sorumluluğu söz konusudur. Anılan fıkraya 06.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4958 sayılı Kanunun 28’inci maddesiyle eklenen “İşçi ve işveren sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır” cümlesi gereğince, iş kazalarında ilgililerin kusur durumları belirlenirken kaçınılmazlığın da göz önünde bulundurulması ve belirlenen kaçınılmazlık payından işverenin sorumlu

tutulmaması gerekmektedir. Kaçınılmazlık olgusundan ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda geçerli mevzuat hükümleri çerçevesinde, doğabilecek olası zararlı sonuçların önlenmesi yönünde, duruma ve koşullara göre ilgililerden beklenebilecek tüm özenli ve dikkatli çabaya karşın sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan iş kazasının meydana gelmesi durumunda söz edilebilir. Günümüz teknolojisinde bir takım olayların sonuçlarının kısmen kaçınılmazlık/kötü rastlantılarla açıklanması, alınabilecek önlemler düşünüldüğünde olanaksızdır. Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların birçoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki, her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Ayrıca, “kaçınılmazlık, sosyal sigortalar uygulamasında, hukuksal ve teknik anlamda, olayın meydana geldiği tarihte geçerli olan bilimsel ve teknik tüm önlemlere rağmen zararın meydana geldiği ve önlenemediği durumları anlatan bir kavram …” (Prof. Dr. A.Can Tuncay, Kurumun işverene Rücuu - Olayda Kaçınılmazlık Durumu, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 185) olup, bu olgunun kabulünün koşulu, “ … vuku bulan olaya karşı koyulmazlık hali ve her türlü tedbirin alınmasına rağmen gerçekleşmesi önlenemeyen ve objektif bir kaçınılmazlık durumunun söz konusu olmasıdır. Umulmadık bir hal kaçınılmazlık olarak nitelenemeyecektir. Ummamak, ummayı düşünmemek ve zarar verici olay ile karşılaşmak, kaçınılmazlık olarak değerlendirilemez.” (Prof. Dr. Berin Engin, Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu İşverene Rücuya Nasıl Bakıyor?, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 139).

Anayasanın “Kişinin dokunulmazlığı, maddi ve manevi varlığı” başlıklı 17’nci maddesinin birinci fıkrasında, herkesin, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtildikten sonra “yaşama hakkı” güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde, iş ve sosyal güvenlik mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir. Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; işyerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık koşullarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak önlemleri, aynı şekilde işyerinde iş kazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir. Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının belirlenmesi işidir. Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre, alınacak önlemlerin neler olduğunun, saptanmasıdır. Mevzuat hükümlerince öngörülmemesine karşın, alınması

gerekli başkaca bir tedbir varsa, bunların da tespiti zorunluluğu açıktır. Anılan önlemlerin işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin önlemlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı belirlenecektir. Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve kanunda belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir. İşçi sağlığı, iş güvenliği ve yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin eğitimi, bir kısım mevzuat hükümlerini içerir belgelerin kendilerine verilmesini değil, eylemli olarak, bu bilgilerin aktarımı ve öneminin kavratılması ile sağlanabilir. Eğitimden sonraki aşama ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili önlemlerin alındığının ve uygulandığının denetlenmesidir. İşverenlerce, iş güvenliği açısından yaşamsal öneme sahip bulunan araç ve gereçlerin sigortalılar tarafından kullanılması sağlandığında, kazalanma olasılığının tamamen ortadan kaldırılabileceği de yadsınamaz bir gerçektir.

Bu açıklamalar ışığı altında inceleme konusu dava değerlendirildiğinde; tüm dosya içeriği ve olayın oluş şekline göre, davalı işveren ve sigortalının kusur durumlarının yasal mevzuat çerçevesinde irdelenmediği, yanılgıya dayalı, yargısal denetime elverişli olmayan raporun hükme dayanak alındığı, bu bakımdan, 506 sayılı Kanunun 26., davaya konu işkazasının meydana geldiği tarihte yürürlükte olan 1475 sayılı Kanunun 73. maddeleri ile İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü ve diğer yasal mevzuat kapsamında iş kazasının gerçekleştiği iş kolu ile işçi sağlığı ve iş güvenliği alanında uzman kişilerden seçilecek bilirkişi kurulundan yöntemince düzenlenecek bilirkişi raporu alınmalı, oluşan kazaya karşı hangi önlemlerin alınması gerektiği, bunların işverence alınıp alınmadığı ve alınmış tedbirlere sigortalı ve diğer ilgililerin uyup uymadığı hususları ortaya konulmalı, teknik anlamda tam bir kontrol yapılsa idi bu kütlenin düşme olasılığının tespit edilip edilmeyeceği, kaçınılmazlık olgusunun var olup olmadığı da ayrıca irdelenmeli ve elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddi yönünde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 24.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/630, Karar No: 2016/1344, Tarih: 09.02.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/630 E.  ,  2016/1344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada ... (Kapatılan) 13. Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasinin değiştirilmesi istemine ilişkindir.

... (Kapatılan) 13. Sulh Hukuk Mahkemesinin 11.06.2013 tarih ve 2012/1575 E. - 2013/1049 K. sayılı ilâmı ile ...'ın kısıtlanmasına ve kendisine kızı ...'ın vasi olarak atanmasına karar verilmiştir.

Kısıtlı, 21.10.2015 havale tarihli dilekçesi ile vasinin değiştirilmesini talep etmiştir.

... (Kapatılan) 13. Sulh Hukuk Mahkemesince, 06.11.2015 tarihli ek karar ile kısıtlının adres kayıt sistemindeki adresinin "No:58 ... Merkez .../..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince ise, yapılan kolluk araştırmasına göre kısıtlının "... Apt. No: 6/9 .../..." adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca "Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir." yine aynı Kanunun 412/1. maddesi uyarınca da "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez." hükmü yer almaktadır.

Dosya kapsamından, kısıtlının daha önce ...(Kapatılan) 13.Sulh Hukuk Mahkemesinin 11.06.2013 tarih ve 2012/1575 Esas, 2013/1049 Karar sayılı ilâmı ile vesayet altına alındığı ve vesayetin bu mahkemece takip edildiği, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğiyle ilgili olarak vesayet makamının izni bulunmadığı, vesayet makamından izin alınmaksızın yapılan yerleşim yeri değişikliğinin herhangi bir hukuki sonuç doğurmayacağı, kaldıki ... İlçe Jandarma Komutanlığı'nın 02.12.2015 tarihli tutanağından kısıtlının "... Apt. No:6/9 .../..." adresinde ikamet ettiği anlaşılmıştır. Bu durumda ... (Kapatılan) 13. Sulh Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğu, ancak ... 13. Sulh Hukuk Mahkemesinin kapatılarak dosyalarının ... 10. Sulh Hukuk Mahkemesine devredildiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ... 10. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 10. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 09.02.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10377, Karar No: 2010/9722, Tarih: 01.07.2010

**8. Ceza Dairesi         2007/10377 E.  ,  2010/9722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanıklar ... ve ... haklarında kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 29.11.2005 gün ve 2005/7-144 esas, 2005/150 karar sayılı kararında belirtildiği üzere:

Vicdani delil sisteminin geçerli olduğu ceza yargılaması hukukumuzda, ... iradeye dayalı ikrarın da diğer tüm kanıtlar gibi yargıç tarafından serbestçe takdir edilip değerlendirilmesi gereken bir sübut vasıtası olduğu, bu kapsamda; sanık ...' un sanık ...' de ele geçen tabancanın iki gün kendisinde kaldığına dair hazırlık beyanı ve yargılama aşamasında kendisine ait olduğuna ilişkin ... iradeye dayalı ikrar içerikli savunması; bu savunmanın ciddiyeti ile bundan doğacak sonuçları bilebilecek durumda olduğu da gözetildiğinde mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncelerine sanık ... yönünden katılınmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya münderecatına göre sanık ... ve ... müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün oybirliğiyle (ONANMASINA),

2-Sanık ... hakkında kurulan hükme ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince:

Sanığın Çanakkale Asliye Ceza Mahkemesinin 18.04.2000 gün ve 1999/154 Esas, 2000/158 Karar sayılı 23.9.2002 infaz tarihli tekerrüre esas sabıkasının olması karşısında, hakkında cezasının 5237 sayılı TCK.nun 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

Suç ve hüküm tarihindeki yasal düzenlemelere göre 6136 sayılı Yasanın 13/1. madde ve fıkrası uyarınca adli para cezasının 450 Türk Lirası olması gerektiği gözetilmeden, 750 Türk Lirası olarak fazla tayini,

Yasaya aykırı görüldüğünden hükmün CMUK.nun 321. maddesi geregınce (BOZULMASINA), ancak bu aykırılığın CMUK.nun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında 6136 sayılı Yasanın 13/1. madde ve fıkrası uyarınca tayin olunan ... ve sonuç adli para cezasının 450 Türk Lirasına indirilmesi suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 1.7.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7801, Karar No: 2014/17594, Tarih: 04.12.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/7801 E.  ,  2014/17594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmaza, hangi kurum tarafından hangi tarihte (gün, ay, yıl olarak) el atıldığının taraflardan,

2-El atma tarihi tespit edildikten sonra, el atma tarihinin 09.10.1956-04.11.1983 tarihleri arasında olduğunun belirlenmesi halinde o tarih itibariyle, 04.11.1983 tarihinden sonra el atıldığının anlaşılması halinde ise, dava tarihi itibariyle imar planı içinde olup olmadığının, imar planı içinde ise ilk olarak imara alınış tarihi, ölçeği ve türü (...-uygulama), belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber tüm belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye ... imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (... imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, sınırları ve mücavir alan içinde yer aldığı belediyenin nüfus ve yapılaşma yoğunluğu, genişleme hızı, taşınmazın altyapı hizmetlerine yakınlığı, ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma imkanları, bu verilere göre taşınmazın ... planının hazırlanma amacı olan uygulama imar planı kapsamına alınmasının yakın bir olasılık olması vs. hususlarının belediye başkanlığından,

3-Dava konusu taşınmazın ilk tesisinden itibaren tedavülleriyle birlikte tüm tapu kaydının tapu müdürlüğünden,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6345, Karar No: 2017/12027, Tarih: 25.12.2017

**17. Hukuk Dairesi         2015/6345 E.  ,  2017/12027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı .... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Davacı vekili; 29.08.2011 tarihinde davalı ....'ne zorunlu karayolları taşımacılık sigorta poliçesi ve davalı ....'ne ise karayolları yolcu taşımacılığı zorunlu koltuk ferdi kaza sigortası poliçesi ile sigortalı araçta davacının yolcu olarak bulunduğu sırada meydana gelen kazada yaralandığı, sigortalı araç sürücüsünün kazanın oluşunda %100 kusurlu olduğunu ve davacının yaralanmadan dolayı genel beden gücü kaybına uğradığını, davalı şirketin kısmi bir ödeme yaptığını ancak bunun zararın çok altında olduğunu belirterek fazlaya ilişkin tüm hakları saklı kalmak kaydıyla 50,00 TL maddi tazminatın davalı ....'den ve 50,00 TL tazminatın davalı ....'den olmak üzere toplam 100,00 TL tazminatın davalılara başvuru tarihini müteakip 8 iş gününü bitimi tarihinden başlayarak işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davacı vekili; 31/03/2014 tarihli ıslah dilekçesi ile dava değerini Ergo Şirketi A.Ş. yönünden 80.944,00 TL ve .... yönünden 28.590,00 TL artırdıklarını beyan etmiştir.

Davalı .... Vekili; davalının zorunlu karayolları taşımacılık sigorta poliçesi gereği sorumluluklarının kusur oranı ve poliçe limiti ile sınırlı olduğunu ve kaza nedeniyle davacıya 119.056,00 TL ödeme yapıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı .... Vekili; davacıda meydana gelen uzuv kaybının genel şartlarda belirtilen oranlarda tespit edilmesi gerektiğini, davalının karayolları yolcu taşımacılığı zorunlu koltuk ferdi kaza sigortası poliçesi gereği davacıya 71.250,00.TL tazminat ödediğini ve başkaca bir sorumlulukları kalmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 80.944,00 TL maddi tazminatın ödeme tarihi olan 11/01/2012 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalı ....'den, 28.590,00 TL maddi tazminatın ödeme tarihi olan 17/02/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı ....'den tahsiline karar verilmiş; hüküm davalı .... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, taşıma sırasında meydana gelen trafik kazası sonucu davacının yaralanması nedeniyle açılan cismani zarar nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

1-Dava, taşıma sırasında meydana gelen trafik kazası sonucu davacının yaralanması nedeniyle açılan cismani zarar nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Karayolu Yolcu Taşımacılığı Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigortası, yolculuğun başlangıcından bitişine kadar, otobüsün içinde veya dışında, otobüs hareket halinde iken veya değilken, yolculuk sırasında veya bekleme, duraklama ve mola yerlerinde karşılaşılabilecek her türlü kazalara karşı, sigortalılar (yolcular, sürücüler ve yardımcılar) yararına taşımacı tarafından yaptırılması zorunlu bir kaza (can) sigortası olup, kazanın oluşunda taşımacının yada sürücü ve yardımcılarının bir kusurları bulunmasa bile, ölümlerde sigorta poliçesinde yazılı tutarın tamamı, bir zarar hesabı yapılmaksızın, ölen kişinin mirasçılarına eksiksiz ve kesintisiz olarak; yaralanmalarda beden gücü kayıp oranına göre zarar gören kişilere ödenir.

Ödenecek tazminat miktarı yönünden “zarar sigortası - tutar (meblâğ) sigortası” ayrımında Zorunlu Koltuk Sigortası bir “tutar (meblâğ) sigortası”dır. Zarar sigortasında sigortacının ödeyeceği tutar, “sigorta değeri” ya da “sigorta poliçesinde yazılı tutar” olmayıp, sigortalının ya da üçüncü kişinin uğradığı “zararın tutarı”dır. Meblâğ sigortasında ise, sigortacı, sigorta ettirilen kişinin zarara uğraması durumunda, somut zarar ne olursa olsun, sigorta sözleşmesinde belirlenen tutarı (meblâğı), başka bir deyişle, sigorta poliçesinde yazılı olan “sigorta bedelini” eksiksiz ve tam ödemek zorundadır.

4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu ile buna bağlı Yönetmeliğin yürürlüğe girmesinden sonra düzenlenen 25.03.2004 tarihli Genel Şartlar A.3.2 maddesi 1.fıkrasında: “Bu sigorta ile teminat altına alınan bir kaza, sigortalının kaza tarihinden itibaren iki yıl içinde sakatlığına yol açtığı takdirde, tıbbi tedavinin sona ermesi ve sakatlığın kesin olarak tespiti sonucunda, sakatlık tazminatı aşağıda belirtilen oranlar dahilinde kendisine ödenir.“ denildikten sonra, hangi zarar durumunda veya organ kaybında ne oranda tazminat ödeneceği (01.07.2006 tarihinden itibaren) tablo halinde gösterilmiştir.