muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9434, Karar No: 2019/2912, Tarih: 01.04.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/9434 E.  ,  2019/2912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ipoteğin kaldırılması davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalı ...'a yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nın 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, davalı adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nın 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalıya 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 01.04.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1403, Karar No: 2021/8583, Tarih: 20.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/1403 E.  ,  2021/8583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iftira

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İftira suçunun katılan ...’ın 12.11.2015 tarihli duruşmada alınan beyanında bildirdiği en son adresinin “ .... Mahallesi .... Sokak No:17 İç Kapı No: 3 ..../İstanbul ” olduğu halde, gerekçeli kararın ve sanık müdafinin temyiz dilekçesinin katılan ...’ın “ .... Mahallesi ....i Sokak No:17 İç Kapı No: 2 ..../İstanbul ” adresine Mernis şerhi ile Tebligat Kanunu 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmakla, öncelikle katılan ...’ın bildirdiği ve bilinen son adresine gerekçeli kararın ve sanık müdafinin temyiz dilekçesinin tebliğe çıkarılması, bu adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde ise katılan ...’ın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi (MERNİS adresi) belirlenerek gerekçeli kararın ve sanık müdafinin temyiz dilekçesinin bu adrese tebliği ile buna ilişkin tebliğ evrakı ile birlikte, verilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklenerek dosyanın temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmesi amacıyla, mahalline iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 20.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3330, Karar No: 2021/7490, Tarih: 01.11.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/3330 E.  ,  2021/7490 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde; TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle, aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin ölümüne neden olan sanık hakkında, ... ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması; sanık hakkında aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık sürücü ... sevk ve idaresindeki ... otobüsü ile meskun mahal içerisinde, azami hız limitinin 50 km olduğu, bölünmüş, aydınlatmanın bulunduğu, asfalt kaplama cadde üzerinde gece vakti seyri esnasında yolcu indirmek için durağa gelerek yavaşladığı sırada kapılarını aracı durdurmadan açması sonrası yolcu müteveffa ...'nin inmek için yerinden kalkarak otobüsün durmasını beklemeden kapıya yöneldiği sırada dengesini kaybederek açık kapıdan yere düşmek suretiyle başına darbe alması sonucu sanığın asli kusurlu olarak maktülün ölümüne sebebiyet verdiği olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin olayın oluş şekline, kusur durumuna, sanık hakkında fazla cezaya hükmedildiğine ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

2-Sanık hakkında tayin edilen adli para cezasının ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve cezanın hapse çevrileceğinin ihtaratı yerine infazı kısıtlar biçimde ''ödenmeyen adli para cezasının geri kalan kısmın tamamının tahsil edilmesine ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine'' karar verilmesi,

2-Sanık hakkında tayin edilen adli para cezasının ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve cezanın hapse çevrileceğinin ihtaratı yerine infazı kısıtlar biçimde ''ödenmeyen adli para cezasının geri kalan kısmın tamamının tahsil edilmesine ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine'' karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükmün (3) numaralı bendi hükümden çıkarılarak yerine, " Sanığa verilen 2 yıl 1 ay hapis cezasının TCK 50/4-1.a. maddesi gereğince, sanığın sosyal ve ekonomik durumu göz önünde bulundurularak adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 760 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20.-TL olarak hesabıyla 15.200,00-TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin eklenmesi ve hükmün (5) numaralı bendi hükümden çıkarılarak yerine "sanık hakkında hükmolunan adli para cezasına ilişkin taksitlerden birinin ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve cezanın hapse çevrileceğinin ihtaratı" ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün; DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01/11/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/931, Karar No: 2025/1334, Tarih: 19.02.2025

**8. Hukuk Dairesi         2025/931 E.  ,  2025/1334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1082 E., 2024/1649 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Eğirdir Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/44 E., 2021/29 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun (2797 sayılı Kanun) 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; dava konusu uyuşmazlığın niteliği ve temyizin kapsamının, dava konusu taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı iddiasıyla açılan tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin olduğu anlaşılmıştır.

Yargıtay Büyük Genel Kurulunun dairelerin iş bölümüne ilişkin 18.01.2024 tarihli ve 1 sayılı kararı uyarınca dosyayı inceleme görevi Yargıtay (1). Hukuk Dairesine ait olduğundan, 2797 sayılı Kanun’un 60 ıncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca gerekli inceleme yapılmak üzere dosyanın ilgili daireye gönderilmesine karar vermek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın YARGITAY (1). HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,

19.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/397, Karar No: 2007/1232, Tarih: 13.02.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/397 E.  ,  2007/1232 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 22.11.1999 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine bozmaya uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 21.09.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne duruşma isteğinin gider bulunmadığından reddine karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca yükleniciye bırakılan bağımsız bölümün temliki nedeniyle kazanılan kişisel hakka dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş olup, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalılar ile dava dışı....., İnşaat Limeted Şirketi arasında biçimine uygun düzenlenmiş, 16.04.1997 günlü arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi bulunmaktadır. Bu gibi sözleşmelerde arsa sahibinin borcu, üzerine inşaat yapılacak arsayı hukuki ayıptan arî olarak yükleniciye teslim etmek, yüklenicinin önde gelen borcu ise teslim aldığı arsa üzerine fenne, sözleşmeye ve imar mevzuatına uygun bina inşa etmektir. İşte yüklenici böylesine bir yapı meydana getirmişse bir bakıma eserin bedeli olan bağımsız bölümün tescilini arsa sahibinden talebe hak kazanır. Yüklenici; kazandığı şahsi hakkını doğrudan arsa sahiplerine karşı ileri sürebileceği gibi bu hak onun tarafından üçüncü kişilere temlik edilmişse yazılı olmak koşulu ile bu temlike dayanan üçüncü kişi de devraldığı şahsi hak sebebiyle arsa sahibinden mülkiyet naklini isteyebilir.

Ancak: bu tür davalarda yükleniciden temellük edilen şahsi hakka dayanan kişinin bu hakkın varlığını devir yapan yükleniciye karşı, alacağa hak kazandığını ise yüklenici ile yapılan sözleşmenin tarafı olan arsa sahibine karşı kanıtlaması gerekir. Duraksamadan söylenmelidir ki, bu tür davalarda yüklenici ile arsa sahibi olan davalılar arasında zorunlu dava arkadaşlığı vardır. Bu durumda zorunlu dava arkadaşlarından birinin yokluğu halinde taraf teşkilinde eksiklik olacağından hüküm kurulamaz. Böyle olunca mahkemece zorunlu dava arkadaşı olan dava dışı....., İnşaat Limited Şirketinin davaya katılması sağlanarak, çekişmenin esası onun da katılması suretiyle ve bildirirse delilleri toplanarak incelenmeli, böylelikle bir sonuca ulaşılmalıdır.

Eksik taraf teşkili ile davanın yazılı olduğu şekilde reddi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının yatırana geri verilmesine, 13.02.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24849, Karar No: 2023/10854, Tarih: 07.12.2023

**7. Ceza Dairesi         2021/24849 E.  ,  2023/10854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/421 E., 2018/166 K.

SUÇ : 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.(Kapatılan) Van Jandarma Asayiş Kolordu Komutanlığı Askerî Mahkemesinin, 05.06.2012 tarihli ve 2012/517 Esas, 2012/190 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 21.01.2012-31.01.2012 tarihleri arasında izin tecavüzü suçundan, 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi, 73 üncü maddesi ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi uyarınca 5 ... hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Anılan kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine (Kapatılan) Askerî Yargıtay 3. Dairesinin 10.09.2013 tarihli ve 2013/1079 Esas, 2013/1037 Karar sayılı ilâmı ile;

"...23.01.2013 tarihli ve 28537 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 17.01.2013 tarihli, 2012/80 Esas ve 2013/16 Karar sayılı kararıyla; ASCK’nın 47’nci maddesinin birinci fıkrasının (A) bendinin birinci ve ikinci cümlelerinin, EK 8’inci maddesinin ikinci fıkrasında yer alan “... kısa süreli hapis cezasına seçenek yaptırımlar ile...” ibaresinin ve ASCK’nın Ek 10’uncu maddesinin ikinci fıkrasının Anayasa’ya aykırı olduğu kabul edilerek iptaline karar verilmiş olduğundan, sanık hakkında CMK’nın 231, TCK’nın 50 ve 51’inci maddeleri kapsamında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesine veya ertelenmesine ilişkin hükümlerin uygulanıp uygulanmayacağı konularında değerlendirme yapılması..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. (Kapatılan) Van Jandarma Asayiş Kolordu Komutanlığı Askerî Mahkemesinin, 30.04.2014 tarihli ve 2013/1331 Esas, 2014/191 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında 21.01.2012-31.01.2012 tarihleri arasında izin tecavüzü suçundan, 1632 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi, 73 üncü maddesi ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi uyarınca 5 ... hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin sekizinci fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiş, bu karar sanık müdafiinin itirazı üzerine (Kapatılan) Şırnak 23. Jandarma Sınır Tümen Komutanlığı Askerî Mahkemesinin 06.08.2014 tarihli ve 2014/80 Evrak, 2014/38 Müt. sayılı kararı ile itirazın reddine karar verilmek suretiyle 06.08.2014 tarihinde kesinleşmiştir.

4. Sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 06.08.2014 tarihinde kesinleşmesinin ardından 5 yıllık denetim süresi içerisinde 03.04.2016 tarihinde bina içinde muhafaza altına alınmış olan eşya hakkında hırsızlık suçunu işlediğinin İstanbul Anadolu 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.10.2016 tarihli ve 2016/216 Esas, 2016/563 Karar sayılı kararı ile ihbar edilmesi üzerine dosyanın yeniden ele alınarak yapılan yargılama sonucunda, Tatvan 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.02.2018 tarihli ve 2017/421 Esas, 2018/166 Karar sayılı kararı ile önceki hükmün açıklanarak sanık hakkında 21.01.2012-31.01.2012 tarihleri arasında izin tecavüzü suçundan 1632 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi, 73 üncü maddesi, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 5 ... hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; verilen cezanın ertelenmesi veya para çevrilmesi talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanığın, askerlik hizmetini yerine getirmekte iken dört günü yol süresi olmak üzere toplam yirmi dört gün süreyle izne gönderildiği, bu nedenle Elazığ Kabul ve Toplanma Merkezinden 27.12.2011 tarihinde ayrıldığı, 20.01.2012 tarihinde saat 24.00’e kadar Birliğine katılması gerekirken 31.01.2012 tarihinde kendiliğinden Elazığ Kabul ve Toplanma Merkezine katılış yaptığı anlaşılmaktadır.

2. Sanığın savunmasında; arkadaşlarına olan borçlarını ödemek için izne gittiğini, izinde çalıştığını ve para biriktirdiğini ancak parayı denkleştiremediği için biraz daha çalışmak zorunda kaldığını, 31.01.2012 tarihinde kendiliğinden gelerek teslim olduğunu beyan ettiği belirlenmiştir.

3. Sanığın 22.12.2011-15.01.2012 tarihleri arasında dört günü yol süresi olmak üzere toplam 24 gün süre ile kanuni izne gönderildiğine dair erbaş-er izin belgesi dava dosyasında mevcuttur.

2. Sanığın savunmasında; arkadaşlarına olan borçlarını ödemek için izne gittiğini, izinde çalıştığını ve para biriktirdiğini ancak parayı denkleştiremediği için biraz daha çalışmak zorunda kaldığını, 31.01.2012 tarihinde kendiliğinden gelerek teslim olduğunu beyan ettiği belirlenmiştir.

3. Sanığın 22.12.2011-15.01.2012 tarihleri arasında dört günü yol süresi olmak üzere toplam 24 gün süre ile kanuni izne gönderildiğine dair erbaş-er izin belgesi dava dosyasında mevcuttur.

4. 27.12.2011 tarihinde KTM Amirliğinden çıkış yapan ve izni başlayan sanığın 19.01.2012 tarihinde izni bitmesine rağmen anılan tarihte birliğine katılmadığı, 31.01.2012 tarihinde Elazığ KTM Amirliğine katıldığı hususunda Birliği Komutanlığınca düzenlenen 07.02.2012 tarihli tutanak, sanığın Elazığ Kabul ve Toplanma Merkezine giriş-çıkış tarih ve saatlerini gösterir nizamiye kayıtları, sanık hakkında düzenlenen vaka kanaat raporu, sanığın gördüğü tedavilere ait sağlık kayıtları ve sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının açıklanması için ihbarda bulunan İstanbul Anadolu 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.10.2016 tarihli ve 2016/216 Esas, 2016/563 Karar sayılı kararı ve kesinleşme şerhi dosya kapsamında mevcuttur.

5. Sanık hakkında yaptırılan adlî gözlem işlemi neticesinde Diyarbakır ... Hastanesi Baştabipliğince tanzim olunan ve "sanığın suç tarihlerinde (21.01.2012-31.01.2012) ve halen askerliğe elverişli olduğu" görüşünü içeren 15.05.2012 tarihli ve 4412 sayılı sağlık kurulu raporu ile "sanığın suç tarihleri itibarıyla cezai ehliyetini etkileyebilecek bir tablo içerisinde olmadığı, 5237 sayılı Kanun'un 32, 34 ve 57 nci maddelerinden yararlanamayacağı" görüşünü içeren 16.05.2012 tarihli adlî rapor dava dosyasında mevcuttur.

6. Sanığa ait güncel adlî sicil kaydı, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin olunarak dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Sanığın gönderilmiş olduğu izinden 21.01.2012 tarihine kadar dönmesi gerekirken dönmediği, 31.01.2012 tarihinde kendiliğinden katılış yaptığı, savunmasında beyan ettiği hususların askerlik hizmetine tercih edilebilecek bir mazeret olarak kabulüne imkan bulunmadığı, buna göre "Olay ve Olgular" başlığı altında ayrıntılarına yer verilen delillere, (Kapatılan) Askerî Yargıtay 3. Dairesinin bozma ilâmına ve tüm dosya kapsamına göre, Mahkemece, geçerli bir özrü bulunmayan sanık hakkında, izin tecavüzüne konu eylemin sabit görülmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, sanığın denetim süresi içinde yeni bir suç işlemesi sebebiyle yeniden ele alınıp hükmün açıklanmasına karar verildiğinde, aynı Kanun'un 231 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca önceki hükümde değişiklik yapılmadan aynen açıklanması, ancak kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumu değerlendirerek; cezanın yarısına kadar belirlenecek bir kısmının infaz edilmemesi ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesi veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine dair cezanın bireyselleştirilmesi hükümlerinin tatbik edilebileceği, bunun dışındaki hususlarda hükmün değiştirilemeyeceği gözetildiğinde, denetim süresi içinde yeniden kasten suç işlediği anlaşılan sanık hakkında önceki hükmün aynen açıklanmasında bu nedenle bir isabetsizlik görülmediğinden hükümde bu yönüyle de hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Gerekçeli karar başlığında suç tarihlerinin sanığın izin tecavüzünde bulunduğu tarihleri kapsayacak biçimde "21.01.2012-31.01.2012" şeklinde gösterilmesi yerine "21.01.2012" olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

4. Sanığın 10.05.2012-15.05.2012 tarihleri arasında adlî gözlem altında geçirdiği sürelerin 5237 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesi uyarınca verilen ceza süresinden mahsubunun ve 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanması ile ilgili olarak hükümden sonra 7242 sayılı Kanun ile yapılan değişikliklerin, infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

5. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın ... biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tatvan 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.02.2018 tarihli ve 2017/421 Esas, 2018/166 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07. 12.2023 tarihinde karar verildi.