muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12165, Karar No: 2017/5713, Tarih: 16.11.2017

e) Haksız tahrik teşkil eden eylem, mağdurdan sadır olmalıdır.

Haksız tahrik hükümlerinin uygulanabilmesi için kanunda bir zaman sınırlaması mevcut olmayıp, aradan uzunca bir zaman geçse bile önceki olayın etkisiyle suç işlenmişse tahrik hükümleri uygulanmalıdır. Ayrıca müşterek failler yahut fail ve şerikler arasında yalnızca şahsında bu koşullar gerçekleşen fail bakımından uygulanmalıdır.

Bu bilgiler ışığında olayımız değerlendirildiğinde;

Müştekinin sanıklardan borç aldığı ve işlerinin bozulması nedeniyle bunu geri ödeyemediği tartışmasızdır. Herkesin sahip olduğu genel bilgilere göre insanların yoksuluğu veya sonradan yoksulluğa ve ödeme güçlüğüne düşmesi kendi tercihi değildir. Fiziksel ve zihinsel yetersizlik, genel ekonomik kriz, hastalık, işini kaybetme, doğal afetler ve benzeri olaylar buna neden olabilir. Bunlar çoğunlukla istenmeyen ve engel olunamayan gelişmelerdi. Somut olayımızda müşteki istemediği ve engel olamadığı nedenle ödeme güçlüğüne düşerek sanıklara olan borcunu ödeyememiştir. Bu durum mağdurdan sadır olmamıştır, haksız tahrik oluşturan fiil değildir ve her insanın istem dışı başına gelebilecek bir olay olması nedeniyle failde öfke veya şiddetli elem yaratma özelliği taşımamaktadır.

Yukarıda zikredilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun kararına göre " ödeme gücü bulunduğu halde sırf kendi menfaati yahut alacaklıyı zor durumda bırakmak için borcun keyfi biçimde ödenmemesi, alacaklıdan mal kaçırılması, gerçeğe aykırı beyan veya vaadlerde bulunulması, borcun istenmesi sırasında alaya alma, hakaret etme " gibi davranışların haksız tahriki oluşturan bir fiil olarak kabulü mümkündür. Ancak, salt borcu ödeyememenin haksız tahrik oluşturan bir fiil olarak kabulü olanaklı değildir. Olayımızda olduğu gibi borcuna karşılık senet veren, borcu inkar etmeyen, ekonomik sıkıntıları nedeniyle ödeyemediğini ancak ödemek istediğini söyleyen kişinin davranışında haksız tahrik hükümlerinin uygulanma şartları gerçekleşmemektedir.

Açıklanan nedenlerle, somut ve benzeri olaylarda haksız tahrik hükümlerinin uygulanması yasaya açıkça aykırı olacağı gibi, kanaatimizce kamu düzenini bozucu tehlikeli sonuçlar da yaratır. Çünkü, elinde olmayan nedenlerle borcunu ödeyemeyen kişilere yönelik olarak alacağın tahsili amacıyla gerçekleştirilen hürriyeti tahdit suçlarında cezada çok önemli indirim öngören TCK.nın 29. maddesinin uygulanması yolunun açılması, yasa dışı yöntemlerle alacak tahsil eden kötü niyetli kişi ve örgütlere alan açar, bu amaçla işlenen kasten yaralama, tehdit, şantaj ve benzeri suçlarda da benzer değerlendirme yapmak gerekir ki, bu yorum sınırı belirsiz tehlike doğurur, suçları önlemek bir yana alacaklıları yasa dışı yöntemlere iter, kusuru olmaksızın borcunu ödeyemeyen insanları tehlikeye atar, yasaların koruma alanında çıkarır.

Özetle kişilerin elinde olmayan nedenlerle gelişen yoksulluk ve ödeme güçlüğünün haksız tahrik nedeni sayılması TCK'nın 29. maddesine aykırı olduğu gibi mantıki değildir. Yasa dışı yöntemlerle alacak tahsil eden kişi ve örgütlere alan sağlar, cesaret verir, suçu teşvik eder. Bu nedenle bozma kararının hukuka aykırı olduğu ve somut olayda tahrik hükümlerinin uygulanamayacağı sonucuna varıldığından sayın çoğunluğun bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2023/9372, Karar No: 2023/12946, Tarih: 20.12.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/9372 E.  ,  2023/12946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/296 Esas, 2023/517 Karar

KARAR : Kabul

Taraflar arasındaki bağımsız bölümlere özgülenen arsa paylarının düzeltilerek tapuya tescili davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 20 . Hukuk Dairesince Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda Mahkeme kararının kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; ana gayrimenkulde bulunan bağımsız bölümlere, değerleriyle doğru orantılı arsa payı verilmediği gerekçesiyle mahkemece arsa paylarının düzeltilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; ana gayrimenkulde bulunan bağımsız bölümlere, değerleriyle doğru orantılı arsa payı verilmediği gerekçesiyle mahkemece arsa paylarının düzeltilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; müvekkilinin 4 no’lu daireyi 125.000 TL, 5 no’lu daireyi ise 150,000 TL ye 09.03.1972 tarihinde ...'den satın aldığını, satın aldığı tarihte arsa paylarının da dikkate alındığını, bağımsız bölümlere ait emlak vergilerinin de arsa paylan nazara alınarak belirlendiğini, bağımsız bölümler alınırken Beşiktaş Noterliğinin 22.03.1960 tarihli ve 5553 yevmiye numaralı Tahsis ve İrtifak Mukavelenamesinin incelendiğini ve değerlendirildiğini, bu mukavelenamede ...'in arsa payının 70/240 olduğunu, arsa payının neden 70/240 olduğunun ise mukavelenamenin 4.sayfasında 4 no’lu taşınmaza ait bir kömürlük ve bir kalorifer kazan mahalli mevcut olduğunu belirtmek suretiyle açıklandığını, bu kalorifer ve kazan mahallinin ve buna bağlı tesisatın 4 no’lu dairenin mülkiyetinde olduğunun belirtildiği, mukavelede devamla gayrimenkulun taksimi ve şüyuun izafesinin hissedarlar tarafından hiçbir zaman talep edilmeyeceğini, her hisseyi sonradan temellük edecek kimseleri de aynen mukavele hükümlerinin bağlayacağının kararlaştırıldığını, müvekkilinin şehir dışında olması sebebiyle daireyi kullanmadığını, bu nedenle kömürlük ve kalorifer kazanının son durumunun ne olduğunun bilinmediğini, bu davanın açılabilmesi için arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleriyle orantısız olarak belirlenmiş olması gerektiğini, kat irtifakı ve kat mülkiyetinin kurulması esnasında arsa paylarının bizzat kendileri tarafından düzenlenmiş olan kat maliki ya da maliklerinin iyi niyetli olup olmadıklarının değerlendirilmesi gerektiğini, davacıların tahsis ve irtifak mukavelenamesinden 53 yıl, davalı müvekkilinin bağımsız bölümlere malik olmasından ise 41 yıl sonra işbu davayı ikame ettiklerini, muhtemelen yeniden yapılandırmanın gündeme gelmesi sonucunda menfaat sağlamaya çalıştıklarını, işlem yapılırken gayrimenkulûn, kart irtifakı ve kat mülkiyeti kurulma tarihinin, tüm bağımsız bölümlerin cinsinin, bulunduğu kat ve alanının ve tüm özelliklerinin dikkate alınması gerektiğini savunarak haksız davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

İstanbul 10 . Sulh Hukuk Mahkemesinin 08.12.2015 tarihli ve 2013/643 Esas, 2015/1078 Karar ... kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İstanbul 10. Sulh Hukuk Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

İstanbul 10 . Sulh Hukuk Mahkemesinin 08.12.2015 tarihli ve 2013/643 Esas, 2015/1078 Karar ... kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İstanbul 10. Sulh Hukuk Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince yapılan temyiz incelemesi sonucun da somut olayda dava konusu taşınmazda 1960 yılında kat irtifakı, 1966 yılında kat mülkiyeti kurulduğu, bilirkişi raporunda kat mülkiyetine geçiş tarihi olan 1966 tarihinde arsa paylarının orantılı olarak dağıtılmadığı belirtilmişse de bağımsız bölümlerin değerinde ve dolayısıyla arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan bu nedenle arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler ortaya konulmamıştır. Dava konusu taşınmazda 1966 yılında kat mülkiyeti kurulduğu dikkate alındığında aradan geçen süre zarfında taşınmazda arsa paylarına herhangi bir itiraz olmadığı, bağımsız bölümlerin, kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerlerinin yukarıda açıklanan unsurları ve bu belirlemeye göre tapu sicilinde kayıtlı arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğu konusunda mahkemece herhangi bir değerlendirme ve gerekçe içermeyen soyut ve genel ifadeli bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulması doğru olmadığı gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacıların tapu kaydını bilmediklerini iddia edemeyeceklerini, arsa payı belirlemesinde bizzat bulunup bulunmadıklarının incelenmediğini, kat irtifakı kurulmasının üzerinden uzunca bir süre geçtiğini, somut verilerin ortaya konulamadığını, eksik inceleme ile hüküm kurulduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların kat maliki oldukları ana gayrimenkulde bağımsız bölümlerin arsa paylarının değerleriyle orantılı olup olmadığının tespiti ile yeni arsa paylarının tapu siciline tesciline ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 ... Kanun) geçici 3 üncü maddesinin atfıyla 1086 ... Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 ... Kanun) 26.09.2004 tarihli ve 5236 ... Kanun'la yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 439 uncu maddeleri.

2. 634 ... Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 3 ncü üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1. Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 ... Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin atfıyla 1086 ... Kanun'un 26.9.2004 tarihli ve 5236 ... Kanun'la yapılan değişiklikten önceki 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. 634 ... Kat Mülkiyeti Kanunu'nun 3 ncü üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1. Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 ... Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin atfıyla 1086 ... Kanun'un 26.9.2004 tarihli ve 5236 ... Kanun'la yapılan değişiklikten önceki 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu ana gayrimenkulde 1960 yılında kat irtifakı tesis edildiği hususunda uyuşmazlık yoktur.

3. Mahkemece her ne kadar bozma ilamına uyulmuş ise de bozma gerekleri yerine getirilmemiştir. Şöyle ki; Dosya da mevcut bilirkişi raporunda bağımsız bölümlerin kat irtifakının kurulduğu tarihteki değerlerinin yukarıda açıklanan unsurları ve bu belirlemeye göre tapu sicilinde kayıtlı arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğu açıkca saptanmamış, ayrıca bağımsız bölümlerin binada bulundukları yerleri ve yüzölçümleri açıkça belirtilmesine karşın her bir bağımsız bölümün kat irtifakı veya kat mülkiyeti kurulduğu tarihteki değerlerine etkili olabilecek diğer unsurlar tek tek yazılıp açıklanmamış ve bu bağımsız bölümlerin değerleri ayrı ayrı hesaplanmamış, soyut bir biçimde değerlendirme yapılarak arsa payları yeniden belirlenmiştir. Davacıların oldukları bağımsız bölüme ait arsa payının kat irtifakı kurulduğu tarihte değeriyle doğru orantılı verilmediğini somut olarak ispat edemedikleri ve uzunca müddet mevcut arsa payına itiraz etmedikleri görülmüştür.

4. Somut olayda, alınan uzman bilirkişi raporunda değerlendirmenin kat irtifakı tesisi tarihine göre yapıldığına ilişkin hiçbir somut veri bulunmamaktadır. Dava konusu taşınmazda 1960 yılında kat irtifakının kurulduğu, 1960 tarihinde bağımsız bölümlerin değerinde ve dolayısıyla arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan bu nedenle arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler ortaya konulmadığı gibi dava konusu taşınmazda 1960 yılında kat irtifakı kurulduğu dikkate alındığında aradan geçen süre zarfında taşınmazda arsa paylarına herhangi bir itiraz olmadığı, bağımsız bölümlerin, kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerlerinin yukarıda açıklanan unsurları ve bu belirlemeye göre tapu sicilinde kayıtlı arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğu bilirkişi kurulunca açıkça saptanmadığına göre, mahkemece davanın reddine karar vermek gerekirken, herhangi bir değerlendirme ve gerekçe içermeyen soyut ve genel ifadeli bilirkişi raporu esas alınarak yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan kararın BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine,

20.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9034, Karar No: 2023/1734, Tarih: 04.04.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/9034 E.  ,  2023/1734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.12.2015 tarihli iddianamesi ile suça sürüklenen çocuk ...'nın temyiz dışı suça sürüklenen çocuk İ.U. ile birlikte mağdurun iş yerine gece 20.00 sıralarında girerek kümeste bulunan iki adet horozu alıp kaçtıkları iddiasıyla hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h, 143, 31/3. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 11.02.2016 tarihli iddianamesi ile suça sürüklenen çocuk ...'nın temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte mağdurun iş yerine belirlenemeyen bir zaman diliminde girerek güvercin barınağından 5 adet güvercini alıp kaçtıkları iddiasıyla hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 31/3. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

3. Açılan davaların aralarında hukukî ve fiilî irtibat bulunması sebebiyle birleştirilmesine karar verilerek ... 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 24.05.2016 tarihli ve 2015/748 Esas, 2016/537 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 43/1, 31/3, 168/2, 62/1 ve 51/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 7 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmolunan hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafii süre tutum talebinde bulunmuş, gerekçeli kararın tebliği üzerine gerekçeli temyiz dilekçesi sunmamıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Suça sürüklenen çocuk ... ile temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...'un birlikte 14.04.2015 günü saat gece vakti 21.00-22.00 sıralarında mağdurun iş yerinin arka bölümündeki güvercin barınağına tuğlalara zarar vermek suretiyle girerek 5 adet güvercini aldıkları, bu olaydan iki hafta sonra 28.04.2015 günü yine aynı yerden mağdura ait iki adet horozu çaldıkları, suça sürüklenen çocuğun savunmalarında eylemleri kabul ettiği, kovuşturma aşaması başladıktan sonra mağdurun zararının giderildiği kabulüyle mahkûmiyet kararı verildiği anlaşılmıştır.

2. Suça sürüklenen çocuk ...'nın 14.04.2015 tarihli hırsızlık eyleminin saatini soruşturma aşamasında Cumhuriyet Savcısı huzurundaki ifadesinde 19.00 olarak belirttiği, duruşmada ise havanın yeni kararmaya başladığını ifade ettiği, temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...'un ise 14.04.2015 tarihli eylemin saatine ilişkin soruşturma aşamasında bir beyanda bulunmayıp duruşmadaki ifadesinde 21.00-22.00 sıraları olduğunu ifade ettiği, 28.04.2015 tarihli eyleme ilişkin olarak ise suça sürüklenen çocukların herhangi bir beyanda bulunmadıkları, suçların işlendiği saate ilişkin dosya kapsamında başkaca bir delile rastlanmadığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2.Suça sürüklenen çocuk ...'nın 14.04.2015 tarihli hırsızlık eyleminin saatini soruşturma aşamasında Cumhuriyet Savcısı huzurundaki ifadesinde 19.00 olarak belirttiği, duruşmada ise havanın yeni kararmaya başladığını ifade ettiği, temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...'un ise 14.04.2015 tarihli eylemin saatine ilişkin soruşturma aşamasında bir beyanda bulunmayıp duruşmadaki ifadesinde 21.00-22.00 sıraları olduğunu ifade ettiği, 28.04.2015 tarihli eyleme ilişkin olarak ise suça sürüklenen çocukların herhangi bir beyanda bulunmadıkları, UYAP sisteminden elde edilen verilere göre suç tarihinde güneş batış saatinin 19.34 olduğu ve 20.34 itibarıyla gece sayılan zaman diliminin başladığı, suçların işlendiği saate ilişkin dosya kapsamında başkaca bir delile rastlanmadığı anlaşılmakla; suç saatine dair temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ...'un ifadesinin suça sürüklenen çocuk ...'nın ifadesine göre üstün tutulmasının gerekçesi ve eylemin gece sayılan zaman diliminde gerçekleştiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde açıkça belirtilmeden 5237 sayılı Kanun'un 143. maddesinin uygulanması hukuka aykırı görülmüştür.

3.Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun, işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı görülmüştür.

4. Her bir suça sürüklenen çocuğun sarfına neden olduğu yargılama giderinin ayrı ayrı, birlikte sarfına neden oldukları yargılama giderinin payları oranında suça sürüklenen çocuklara yükletilmesi gerekirken, tüm yargılama giderlerinin suça sürüklenen çocuklardan eşit olarak alınmasına karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 24.05.2016 tarihli ve 2015/748 Esas, 2016/537 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.04.2023 tarihinde, oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/881, Karar No: 2020/3917, Tarih: 07.10.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/881 E.  ,  2020/3917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 25.01.2018 tarih ve 2014/23-2018/71 sayılı kararın Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 06.10.2020 günü hazır bulunan Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin inşaat işleri yapan bir firma olduğunu, 2009 yılında müvekkilinin 2 ayrı inşaat işini aldığını, 09.06.2009 tarihinde ... 16. Noterliği'nin 20564 yevmiye numaralı sözleşmesinin ... ile imzalandığını, buna göre 895 m²'lik arsanın 100 hisse itibarı ile 40 hissesini 164.480,40 TL karşılığı arsa üzerine iki bodrum bir zemin üç normal katlı ve her katta 6 daire olmak üzere 3 dükkan 18 daireli bir bina inşa etmek koşulu ile anlaşma yaptığını, sözleşmeye istinaden ... ile imzalanan inşaat sözleşmesinin ekinde de görüleceği üzere ... bloktan 1, 2, 4, 5, 6 numaralı bağımsız bölümler ve dairelerin inşaat sözleşmesi gereğince müvekkili şirketin olması gerekirken inşaat bitmesine rağmen müvekkili şirketin sahibi olamadığını, müteveffa ...'in davalıya noter aracılığı ile 04.10.2011 tarihinde vekaletname düzenlettiğini, davalının 03.03.2011 tarihinde de şirketin müdürlüğüne atandığını ve şirketi temsil ve ilzam etmek üzere yetkilendirildiğini, davalı hesabına yürütülen inşaat işleri kapsamında gerekli harcamalar için para aktarıldığını, davalının kötüniyetli olarak ilgili inşaatlar neticesinde çıkartılan tapuları şirket adına devir etmediğini, müteveffa ...'den aldığı vekaletname ile şirkete düşen gayrimenkulleri sattığını, davalının satışları yaparken şirket ortaklarının rızasını almadığını, haksız kazanç elde ettiğini, müvekkili firmaya ilgili satışlardan herhangi bir bedel ödenmediğinden bahisle ... Blok zemin 1-2-3-4-5-6 numaralı dairelerin haksız ve usulsüz olarak satılması nedeni ile davalının mal varlıklarına, hak ve alacaklarına dava sonuna kadar tedbir kararı verilerek her türlü satış ve devrinin durdurulmasına, müdürlük yetkisini ve vekaletname verenin vekaletname yetkisini kötüye kullanan davacının şirketi zarara uğratması nedeni ile gayrimenkullerin bedeli olarak fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile 50.000,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.