muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4588, Karar No: 2018/7778, Tarih: 17.12.2018

Mahkemece, çekişmeli taşınmaza ilişkin idari sınır değişikliği yapılmasında davacı tarafın herhangi bir hukuki yararının bulunmadığı ve çekişmeli taşınmazın yaylak değil mera vasfında olduğu kabul edilerek yazılı şekilde karar verilmiş ise de, varılan sonuç dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. 4342 sayılı Mera Kanunu'nun 3. maddesinin (d) bendinde mera "hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yer", yaylak ise "çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yer" olarak tanımlanmıştır. 3402 sayılı ... Kanunu'nun 16/B maddesinde ise, "mera, yaylak, kışlak, otlak, harman ve panayır yerleri gibi paralı veya parasız kamunun yararlanmasına tahsis edildiği veya kamunun kadimden beri yararlandığı belgelerle veya bilirkişi veya tanık beyanı ile ispat edilen orta malı taşınmaz mallar sınırlandırılır, parsel numarası verilerek yüzölçümü hesaplanır ve bu gibi taşınmaz mallar özel siciline yazılır. Bu sınırlandırma tescil mahiyetinde olmadığı gibi bu suretle belirlenen taşınmaz mallar, özel kanunlarında yazılı hükümler saklı kalmak kaydıyla özel mülkiyete konu teşkil etmezler." hükmü yer almıştır. Anılan yasa maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, kamu orta malı olarak sınırlandırma noktasında, taşınmazın mera ya da yaylak olması arasında herhangi bir fark bulunmadığı görülmektedir. Kaldı ki, davacı tarafın çekişmeli taşınmazın yaylak olarak sınırlandırılmasına ilişkin talebi, çoğun içinde az da vardır kuralı gereğince aynı zamanda mera olarak sınırlandırma istemini de içermektedir. Mahallinde yapılan keşifte dinlenen tanık ve yerel bilirkişi beyanlarına göre, çekişmeli taşınmaz üzerinde yılın belli dönemlerinde dahi olsa herhangi bir yerleşimin bulunmadığı ve taşınmazın yaylak olarak değil, civar köylerde ikamet eden köylüler tarafından hayvan otlatmak amacıyla mera şeklinde kullanıldığı anlaşılmaktadır. Öte yandan, jeodezi ve fotogrametri mühendisi bilirkişi tarafından hava fotoğrafları üzerinde yapılan incelemeler sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda ve üç kişilik ziraatçi bilirkişi kurulu raporunda da çekişmeli taşınmazın mera vasfında olduğu açıkça belirtilmiştir. Dolayısıyla, çekişmeli taşınmazın mera niteliği taşıdığı dosya kapsamı itibariyle sabit olup, bu husus mahkemenin de kabulündedir. Hal böyle olunca, davanın kabulü ile çekişmeli taşınmazın mera olarak sınırlandırılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi isabetsiz olup, davacı vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden Belediyeye iadesine, 17.12.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5992, Karar No: 2011/9746, Tarih: 13.09.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/5992 E.  ,  2011/9746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

İncelenmesine gerek görülen ve çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede yapıldığı anlaşılan orman tahdidine ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneğinin ilgili yerlerden getirtildikten sonra, dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 13/09/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1937, Karar No: 2021/7673, Tarih: 06.04.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/1937 E.  ,  2021/7673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı vekilince istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 06/04/2021 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına vekili Avukat ... geldi. Karşı taraf adına gelen olmadı. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait restoranda 03.04.2013 tarihinde ön muhasebe ve kasa hesap sorumlusu olarak işe başladığını, davacıya aylık net 2.000,00 TL ücret ödendiğini, davacının 07.00-24.00 saatleri arasında günde 17 saat çalıştığını, mola verilmediğini, bir öğün yemek verildiğini, ikinci öğünü kendi parası ile yediğini, haftada 7 gün çalıştığını sadece 25 gün haftalık izin kullandığını, ücretlerinin ödenmemesi üzerine iş sözleşmesini haklı nedenle 17.04.2015 tarihinde feshettiğini beyanla kıdem tazminatı, hafta tatili, fazla çalışma, yıllık izin ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti, asgari geçim indirimi ve ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı cevap dilekçesi ibraz etmemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Usul hukuku biçimsellik (şekilcilik, formalizim) üzerine kurulmuştur ve bu nedenle “şeklî (biçimsel) hukuk” olarak adlandırılır. Davalarda biçimsellik tarafların yargılamanın sonucunu hesaplayabilmesi, yasa yolları ile bunu denetleyebilmesi, keyfilikten korunma, eşit davranılma gibi güvenceler sağlamakla birlikte; sıkı sıkıya şekle bağlılık olarak görülmemeli, maddi gerçeği bulmak ve adaletli karar vermek adına hakkaniyete uygun olarak değerlendirilmelidir.

Biçimselliğin bu doğrultuda yorumlanmasında usul ekonomisi ilkesi devreye girmektedir.

Usul ekonomisi, medeni yargılama hukukuna egemen olan ilkelerden biridir. 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141’inci maddesinin dördüncü fıkrasında ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 30’uncu maddesinde ifade edilen emredici nitelikteki bu ilke, yargılamanın amacına hizmet eden araçlardan biridir. Usul ekonomisi, yasalarda öngörülen düzenleme çerçevesinde yargılamanın kolaylaştırılmasını, yargılamada öngörülen olağan zaman süresinin aşılmamasını ve gereksiz gider yapılmamasını amaçlar ve bunu hâkime bir görev olarak yükler (Yılmaz, E:, Usul Ekonomisi, AÜHFD, 2008, C. 57, S.1, s.243). Yargıtay’a göre de usul ekonomisi adaletin ucuz, çabuk ve isabetli olarak sağlanmasının temel kurallarındandır.

Temel bir usul hukuku kuralı olarak vakıa ve delillerin taraflarca getirileceği ve hukuki nitelendirmenin hâkim tarafından yapılacağı konusunda tartışma bulunmamaktadır. Fakat Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 24, 25, 26 ve 30’uncu maddelerinin hükümleri birlikte değerlendirildiğinde hâkimin bir davada sadece tarafların ileri sürdükleri maddi vakıalar ve neticei taleplerle bağlı olup dayandıkları kanun hükümleriyle ve onların hukuki nitelendirmesi ile bağlı olmadığı ve kanunları resen tatbik ederek iddia ve savunmadaki talep sonuçlarını karara bağlamakla mükellef bulunduğu neticesine varılır. Bir başka ifade ile hâkim, tarafların sunduğu vakıaları ve talep ve cevap sonuçlarını incelemeli fakat dava ya da şikâyetin vasıflandırılmasında yalnızca onların beyanlarına bakmayıp, bu belirlemeyi kendisi yapmalıdır, zira hâkim Türk hukukunu resen uygulamakla yükümlüdür (HMK m. 33).

Diğer taraftan tebligat, hukuki bir işlemin veya durumun ilgili kişiye bildirilmesi amacıyla yetkili kurum tarafından yapılan yazı veya ilan yoluyla belgeleme işlemidir. Tebligatın teslim alınmasıyla birlikte tebligata konu olan hukuki duruma ilişkin süreler başlar. Nitekim 1086 sayılı Kanunun 432’nci maddesinin birinci fıkrası ve yine 6100 sayılı HMK’nın 361’inci maddesinin birinci fıkrasında temyiz kanun yoluna başvuru süresinin kararın tebliği ile başlayacağı hüküm altına alınmıştır.

Yargılamanın iadesi, kesin olarak verilen veya kesinleşmiş olan hükümlere karşı istenebilir (HMK m. 374/1). Kanun yolu denetimi açık ve henüz kesinleşmemiş olan kararlara karşı yargılamanın yenilenmesi istenemez. Çünkü kanun yolu açık ve kesinleşmemiş olan hükümdeki ağır yargılama hatalarının, kanun yolu denetimi ile giderilmesi olanağı mevcuttur. Bu bakımdan yargılamanın iadesi yolu, kesinleşmiş olan hükümlere karşı başvurulan istisnai ve olağanüstü bir yoldur.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu tarafından yukarıda belirtilen açıklamalar ışığında; temyiz yoluna başvurabilecek kişinin yargılamanın yenilenmesi olarak adlandırdığı talebi, usul ekonomisi ilkesi gereğince temyiz istemi olarak kabul edilmiştir. (YHGK. 06/11/2018 tarih 2017/14-2218 esas 2018/1590 karar)

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile olanaklıdır. Hasımsız davalar hariç olmak üzere, dava dilekçesi ile duruşma gün ve saati karşı tarafa tebliğ edilmeden ve taraf teşkili sağlanmadan davaya bakılamaz ve yargılama yapılamaz.

Davanın tarafları ile vekillerinin davaya ilişkin işlemleri öğrenebilmesi için, tebligatın davanın taraflarına usulüne uygun olarak yapılması, duruşma gün ve saatinin kendilerine bildirilmesi gerekmektedir. Duruşma günü ile tebligatın yapıldığı tarih arasında makul bir süre olmalıdır. Aksi takdirde tarafların hukuksal hakları kısıtlanmış olur.

Davanın tarafları ile vekillerinin davaya ilişkin işlemleri öğrenebilmesi için, tebligatın davanın taraflarına usulüne uygun olarak yapılması, duruşma gün ve saatinin kendilerine bildirilmesi gerekmektedir. Duruşma günü ile tebligatın yapıldığı tarih arasında makul bir süre olmalıdır. Aksi takdirde tarafların hukuksal hakları kısıtlanmış olur.

Somut olayda mahkemece 30.06.2016 tarihinde dava konusu işçilik alacaklarının kabulüne karar verilmiş, karar 30.09.2016 tarihinde kesinleştirilmiş, davalı ... vekili tarafından 31.12.2019 tarihli dilekçe ile davadan haberdar olunmadığı belirterek yargılamanın iadesi talebinde bulunulmuş, mahkemece 24.11.2020 tarihli ek kararla; “davalı vekilinin yeniden yargılama yapılması yönündeki talebinin usulsüz tebligata dayandığı anlaşıldığından Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 375 ve devamı maddeleri uyarınca yasal şartları bulunmayan yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine, davalıya usulüne uygun tebligat yapılmaması sebebi ile 30.09.2019 tarihli kesinleşme şerhinin iptaline, davalı vekilinin yeniden yargılanma talepli dilekçesinin süresinde yapılmış bir temyiz dilekçesi olduğundan bahisle dosyanın Yargıtaya gönderilmesine karar verilmiş” ve davalı vekilinin temyize ilişkin harç ve giderleri yatırması üzerine dosya Dairemize gönderilmiştir.

Mahkemece verilen ek karara ilişkin temyiz itirazının incelemesinde; davalıya gerekçeli kararın ... İli Gaziemir ilçesinde bulunan bir adrese, Tebligat Kanunu 35’inci maddesine göre tebliğe çıkarıldığı, ancak söz konusu adrese mahkemece daha önce yapılan tebligatın da usulüne aykırı ve geçersiz olduğu görülmüştür. Bu durumda gerekçeli kararın davalıya tebliği usulsüz olup, kararın usulsüz olarak kesinleştirildiği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca kararının henüz kesinleşmediği ve yukarıda yapılan açıklamalar ışığında davalının yargılamanın iadesi dilekçesinin de temyiz dilekçesi niteliğinde olduğunun kabulünde isabetsizlik bulunmamaktadır.

İşçilik alacaklarının kabulüne ilişkin kararın esası noktasında; mahkemece 30.06.2016 tarihli kararın gerekçesinde; davalıya dava dilekçesi ve duruşma gününü bildirir tebligatın “mernis adresi” olarak belirtilen adrese, Tebligat Kanunu 21’inci maddesine göre yapıldığı belirtilmiş ise de davalının Kıbrıs vatandaşı olduğu, davalıya yapılan tebligatların “bila tebliğ” iade edilmesi üzerine, mahkemece İçişleri Bakanlığı Nüfus ve Vatandaşlık İşleri Genel Müdürlüğünden yapılan araştırmalar sonucunda; davalının mernis adresi “yoktur” şeklinde bilgiye ulaşıldığı halde aynı adrese “mernis adresi” olduğu açıklaması ile tekrar tebligat çıkarıldığı anlaşıldığından yapılan tebligatlar usule aykırı olup geçersizdir. Mahkemece davalıya usulüne uygun olarak dava dilekçesi ve ekleri tebliğ edilmeden, taraf teşkili sağlanmadan ve delillerini bildirmesi için süre verilmeden hukuki dinlenilme hakkını kısıtlayacak şekilde davanın esasının incelenmesine geçilmesi ve yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeple sair yönler incelenmeksizin BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 3.050,00 TL duruşma vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10901, Karar No: 2012/10809, Tarih: 06.11.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/10901 E.  ,  2012/10809 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli cinsel saldırı suçundan sanık ...'in bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkûmiyetine dair Gebze Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 17.04.2012 gün ve 2011/286 Esas, 2012/178 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 30.09.2011 tarih ve 4394 sayılı raporunda, mağdurede majör depresyon ve hafif-orta derecede zeka geriliği tespit edildiği, hayatının ilk yıllarından beri süregelen ve tüm yaşamı boyunca devam edecek olan bu seviyedeki zekâ geriliğinin hekim olamayanlarca anlaşılamayabileceği belirtilmiş ise de, dosya içeriğine göre, mağdure ile sanığın uzaktan akraba olup aynı köyde yaşadıkları, mağdurenin akıl hastası olduğunun sanık tarafından bilindiği, keza sanığın aşamalardaki savunmalarında, açıkça mağdurenin beden ve ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda olduğunu bilmesine karşın, nefsine hakim olamayarak üzerine atılı eylemleri gerçekleştirdiğini beyan ettiği gözetilerek, sanığın nitelikli cinsel saldırı suçunu akıl hastası olan ve ruh ve beden bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan mağdureye yönelik olarak işlediğinden, hakkında tayin edilen cezada TCK.nın 102/3-a. maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kendisini davada vekâletnameli vekil ile temsil ettiren katılan ... lehine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/1. maddesi uyarınca tarifenin ikinci kısım ikinci bölümünde yer alan vekalet ücretine hükmolunmaması,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve katılanlar vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3003, Karar No: 2017/14348, Tarih: 22.11.2017

**17. Ceza Dairesi         2016/3003 E.  ,  2017/14348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında abonesiz sayaçsız elektrik kullandığının belirlendiğine dair kaçak elektrik kullanma tutanağının düzenlenmesi ve su bulunmayan kuyu için tesis kurmanın ve trafo bağlamanın hayatın olağan akışına uygun olmaması karşısında; suç tarihinde sulama yapılan alan ve tarladaki ekili ürünün cinsinin tespitinden sonra, ziraatçi ve elektrikçi bilirkişiler marifetiyle tutanağa konu olan tarlada keşif yapılarak, ziraatçi bilirkişiden tarlanın yüzölçümü, ekilen ürünlerin hangi sürelerde ve ne kadar sulanma ihtiyacının olduğu, başlangıçtan hasat dönemi sonuna kadar kaç defa sulandığına ilişkin ayrıntılı rapor aldırılıp, ziraatçi bilirkişinin raporu doğrultusunda uzman elektrikçi bilirkişiden de, suç tarihine kadar kurulu güce ve arazide yürütülen tarımsal faaliyete göre tüketilmesi gereken elektrik miktarının tespiti için ek rapor alınarak, katılan kurumun normal tarifeye göre vergili ve cezasız gerçek zararının ne olduğunun bilirkişiye hesaplattırılarak, sanık hakkında kamu davası açılmadan önce katılan kurum zararını soruşturma aşamasında tazmin eden sanık hakkında kamu davası açılamayacağından, CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca kovuşturma şartının gerçekleşmemesi nedeniyle sanık hakkındaki kamu davasının düşürülmesi, zarar karşılanmıyor ise sanığa kaçak elektrik kullanım bedelini hükümden önce ödemesi halinde TCK'nın 168/5. maddesi uyarınca etkin pişmanlıktan yararlanabileceği hususu hatırlatılıp, talep etmesi halinde zararı gidermesi için kendisine makul bir süre verilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan Dicle Elektrik Dağıtım A.Ş. vekilinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 22.11.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6138, Karar No: 2024/2703, Tarih: 22.04.2024

**8. Hukuk Dairesi         2023/6138 E.  ,  2024/2703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1146 E., 2023/1230 K.

HÜKÜM : Davanın reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ: Milas Kadastro Mahkemesi

SAYISI:2021/497 E., 2022/56 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen uygulama kadstrosuna itiraz davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda Dairemizce, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının, davacı Hazine vekili tarafından kanun yolu başvurusunda bulunulması üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesince bu başvuru, istinaf talebi olarak incelenmek suretiyle 28.09.2023 tarihli ve 2022/1146 Esas, 2023/1230 Karar sayılı kararla, davacı Hazinenin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş olup, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 373/4. maddesinde, “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği taktirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmü uyarınca, ilk derece mahkemesince, Dairemizin bozma ilamına uyularak verilen kararın temyiz kanun yoluna tabi olduğu, bozma ilamına uyulmak suretiyle verilen ilk derece mahkemesi kararına yönelik olarak yapılan kanun yolu başvurusu hakkında Bölge Adliye Mahkemesinin başvuruyu inceleme ve karar verme yetkisinin bulunmadığı ve söz konusu kararın yetkisiz merci tarafından verilmiş olması nedeniyle yok hükmünde olduğu anlaşıldığından, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesinin 28.09.2023 tarihli ve 2022/1146 Esas, 2023/1230 Karar sayılı kararının kaldırılmasına karar verilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Uygulama kadastrosu sırasında, Bodrum ilçesi ... Mahallesi çalışma alanında ve tapuda davalı ... adına kayıtlı bulunan eski 521 parsel sayılı 24.300,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 221 ada 3 parsel numarasıyla 24.745,20 metrekare yüzölçümlü olarak tespit edilmiştir.

Davacı Hazine dava dilekçesinde; uygulama kadastrosu sırasında davalıya ait Bodrum ilçesi ... Mahallesi eski 521 yeni 221 ada 3 parsel taşınmazın sınırlarının, doğusunda bulunan tescil harici bırakılan yer aleyhine olacak şekilde yanlış belirlendiğini ve yüzölçümünün arttığını, artışın sabit sınır olan duvarın farklı yere kaydırılmasından kaynaklandığını ileri sürerek, eski hale getirilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; " dava konusu 521 parsel ve doğu sınırında bulunan tescil harici alanın ara sınırının ilk tahsis pafta örneği ve 100 nolu ölçü krokisinde sabit duvar sınırı okuması, keşifte dinlenen mahalli bilirkişi beyanının aynı doğrultuda olması, ilk tahsisin 1973 yılında yapılması dikkate alındığında kullanılan takeometrik mira okumalarının 1 m2 altını dikkate almıyor oluşu dava konusu parsel yüzölçümleri dikkate alındığında, alan artış ve azalışları oranında hata olabileceği, yapılan bilirkişi incelemesinde eski yeni pafta çakıştırması neticesinde köşe ve hat noktalarında genel olarak örtüştüğü, 22/a Yönetmeliği ve genelge hükümlerine göre sınırlandırma ve yüzölçüm hesaplamalarında herhangi bir hatalı yön bulunmadığı, davacının mülkiyet hakkını bertaraf eden idari bir çalışma mevcut olmadığı, yapılan incelemede dava konusu taşınmazda meydana gelen azalmanın aktarıldığı diğer parsellerin bütün halinde incelendiği, buradan hareketle ölçümün doğru olduğu, yapılan işlemlerde idari hata ve ölçümlerden kaynaklanan hata olmadığı, keşifte dinlenen mahalli bilirkişi beyanları dikkate alınarak kadastro müdürlüğünce yapılan çalışma sonucu oluşan sınırlandırmada hata bulunmadığının sabit olduğu " gerekçesiyle verilen davanın reddine ilişkin önceki hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 16