muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2013, Karar No: 2015/1897, Tarih: 30.09.2015

Yukarıda belirtilen fıkra hükümlerinin özel sektör işverenleri ile kamu işverenleri arasında eşitsizlik oluşturacağına dair düşünceler kanunun açık hükmünün yorumla ortadan kaldırılacağı anlamına gelmektedir. Alt işveren işçilerinin asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinden yararlanmayı sınırlandırma anlamına gelen hükümler bir tarafa konulacak olursa kamu kurumuna muvazaa sonucu işçi atanması 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’na da aykırıdır. 657 sayılı Kanunun 4. maddesine göre, “Kamu hizmetleri; memurlar, sözleşmeli personel, geçici personel ve işçiler eliyle gördürülür.” ve 5. maddesine göre, “Bu Kanuna tabi kurumlar, dördüncü maddede yazılı dört istihdam şekli dışında personel çalıştıramazlar.”

94 sayılı ILO Sözleşmesi’nin somut olayda uygulanamayacağı

Alt işveren işçinin asıl işverenin yaptığı toplu iş sözleşmesinden yararlanabilmesi için yapılan alt işverenlik sözleşmesinin geçerli, diğer bir deyişle muvazaalı olmaması gerekir. Alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğuna hükmedilmesi halinde ILO’nun çalışma şartlarına ilişkin 94 sayılı Sözleşmesinin uygulanma imkânı yoktur. Anılan Sözleşmenin alt işverenler veya iş sözleşmesini devir alan şahıslar tarafından yapılan işler hakkında uygulanacağı 94 sayılı Çalışma Şartları (Kamu Sözleşmeleri) Sözleşmesi’nin 1. maddesinde açıkça belirtilmiştir. Sözleşme, alt işveren işçilerinin asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin lehe olan hükümlerinden, aynı iş kolu, aynı bölge ve aynı işte çalışma şartıyla yararlanacağına dair hüküm içermektedir. Alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğuna hükmedilmesi halinde işçiler asıl işverenin işçisi sayılacağı için anılan sözleşmenin uygulanmasından söz edilemez. Çünkü asıl işverenin işçisi olan kimse zaten diğer koşulların varlığı halinde asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanacaktır. Sözleşmenin 2. maddesi “Bu Sözleşme’nin kapsamına giren sözleşmeler, ilgili işçilere, işin yapıldığı aynı bölgedeki iş kolu veya sanayide ayni mahiyetteki iş için: toplu sözleşme yoluyla veya ilgili sanayi veya iş kolundaki işçi veya işverenlerin önemli bir kısmını temsil eden işçi ve işveren sendikaları arasında tensip edilmiş diğer bir müzakere usulü veya hakem kararı yolu ile ya da milli mevzuatla: Tespit edilmiş olanlardan daha az elverişli olmayan ücretleri (ödenekler dâhil), iş müddetlerini ve diğer çalışma şartlarını garanti eden hükümleri ihtiva edecektir.” şeklinde hüküm içermektedir. Somut olayda asıl işverenin bakım ve onarım işini yapan değil, sadece bu işlerde koordinasyon ve denetim görevini yerine getirecek işçileri bulunmaktadır.

Geçerli bir alt işverenlik sözleşmesi kapsamında çalıştırılan bir işçinin, anılan Sözleşme’nin ilgili maddesine dayanarak asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin lehe olan hükümlerinden yararlanma veya fark ücret isteme talebi karşısında diğer koşulların varlığı halinde sözleşme hükümlerinin uygulanabileceği konusunda herhangi bir tartışma bulunmamaktadır. 94 sayılı ILO Sözleşmesi, alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olmasına veya hangi hallerde alt işveren işçisinin asıl işverenin işçisi sayılacağına dair hükümler içermemektedir. Dolayısıyla 94 sayılı ILO Sözleşmesi’ne dayanarak alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı ve dava açan işçinin de asıl işverenin işçisi olduğuna hükmedilmesi hukukun açık ve ağır bir ihlalidir. Alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğu, bu nedenle de dava açan işçinin asıl işverenin işçisi olduğu hususu ile davacı işçinin asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanması gerektiği, hukuki sonuçları itibarıyla tamamen farklı konulardır. Kısaca; 94 sayılı Sözleşme, geçerli bir alt işverenlik ilişkisi kapsamında çalışan bir işçinin, diğer koşulları taşıması halinde asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanmak istemesi halinde dayanılacak bir normdur.

Kaldı ki, davacı dava ve ıslah dilekçesinde ILO Sözleşmesi’ne dayanmamış, yargılamanın hiçbir aşamasında anılan sözleşmeyi dile getirmemiş, yerel mahkeme de gerekçeli kararında hiçbir şekilde dolaylı da olsa sözleşmeden bahsetmemiştir. Davacı, sadece asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin hükümlerinden yararlanmak istememiş, ayrıca alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğundan bahisle asıl işverenin işçisi olduğuna hükmedilmesini talep etmiştir. Somut olayda uygulama kabiliyeti olmayan, muhtemelen de bu nedenle davacı ve yerel mahkeme tarafından bir kez bile zikredilmeyen 94 sayılı ILO Sözleşmesinin çoğunluk görüşü tarafından ileri sürülmesi ve bu nedenin onama kararında esas alınması son derece hatalıdır.

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Yapılan işlerin, üretimin eşit parçası şeklinde değerlendirilmesi her iki işin aynı veya benzer işler olduğu anlamına gelmez. Aksi halde çoğunluk görüşünde de hatalı şekilde belirtildiği gibi bir makinenin bakım ve onarımıyla uğraşan bir teknisyenin o makineyi çalıştıran işçi ile aynı işi yaptığına hükmetmek gerekir. Oysa bir makinenin bakım ve onarım işiyle o makinede çalışmanın tamamen farklı işler olduğu izahtan varestedir. Alt işverenlik sözleşmesine konu olan jeneratör, kömür değirmeni, kömür kırıcısı, buhar kazanı, türbin, konveyör ve motor ile elektrik ve su tesisatının bakım ve onarımı asıl işin bir parçası olsa da elektrik üretim işi olarak değerlendirilemez. Anılan makinelerin bakım ve onarımı olmadan elektrik enerjisi üretilemeyeceğini söylemek ve bu işi üretim işi gibi değerlendirmek hatalıdır. Bir makinenin veya aracın imal, bakım, tamir ve onarımı ile bunun üretim amacıyla kullanımı birbirinden tamamen farklı konulardır. Örneğin, işyerinde bulunan buhar kazanını imal eden usta ile kazanın tamir ve onarımını yapan usta, bu kazana sürekli kömür atarak belli basınçta buhar elde eden ve bunu türbine gönderen işçinin görevi birbirinden ayrıdır.

İşyeri veya iş sözleşmesi devrinin muvazaa olarak değerlendirilemeyeceği

Doktrinde farklı görüşler bulunmakla birlikte ihaleyi kazanamayan bir alt işverenin kendi işçilerini ihaleyi kazanan işverene devretmesi işyeri veya iş sözleşmesi devri olarak değerlendirilmelidir. Doğal gibi görünen husus ihaleyi kaybeden alt işverenin tüm işçilerini alarak asıl işverene ait işyerinden ayrılması ve işçilerini kendi işyerine götürmesidir. Alt işverenin kendi işyerinin asıl işverenin işyerine yakın olması durumunda alt işveren bünyesinde çalışan işçiler açısından önemli bir sorun yoktur. Ne var ki alt işverenin kendi işyeri bir başka ilde veya uzak yerde ise çalışanlar için iş koşullarının ağırlaması açısından ciddi bir sorun bulunmaktadır. Uygulamada bir işyerinde çalışan işçilerin önemli nedenler olmadığı sürece çalışma yerini değiştirmek istemedikleri görülmektedir. İşte çalışma ve sosyal hayatın gerçeklerine uygun olan durum da budur. Alt işverenin işyerinin başka il veya uzak yerlerde olması durumunda işçiler evlerini ve çocuklarının okullarını işyerine yakın yere taşımak zorunda kalacaktır. Bu açıdan bakıldığında iş sözleşmesinin veya işyeri devrinin işçiler lehine olduğu görülecektir. İşyeri veya iş sözleşmesinin birden fazla devri halinin muvazaa oluşturacağına dair herhangi bir hukuksal ve yasal bir düzenleme bulunmamaktadır.

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Yerel mahkeme kararında, aynı konu hakkında verilen kararların 22. Hukuk Dairesi tarafından onandığı, somut olaya ilişkin verilen aynı tür kararın bozulması halinde hukuki güvenilirliğin zedeleneceği, bu durumun Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin "sürpriz karar verme" yasağı çerçevesinde kalacağı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. Maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkına aykırılık teşkil edeceği ileri sürülmüş ise de; zaman zaman Yargıtay kararlarında maddi hatalara rastlanmakta, yine aynı kararlarda maddi hatanın taraflardan birisi lehine usuli kazanımlaş hak bahşetmeyeceği vurgulanmaktadır. Mahkeme kararlarında eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması, adil yargılanma hakkının ihlâli sonucunu doğurur. Yargı organları, her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirip, hangi maddî ve hukukî sebeplerle karar verdiklerini gerekçelerine yansıtmalıdırlar. Ortaya çıkacak karar, hukukun genel ilkelerine, mevzuata ve yerleşik içtihatlara tamamen aykırı ve sürpriz sayılacak nitelikte olmamalıdır. Bu durum yerel mahkeme kararında de değinildiği üzere "sürpriz karar yasağı" olarak da ifade edilmektedir. Ne var ki mevzuata aykırı olan veya bir kanun normunun unutularak hatalı şekilde verilen karardan dönülmesi sürpriz karar olarak değerlendirilemez. Kısaca, sürpriz bir karardan dönülmesi sürpriz olarak kabul edilemez. Aksi takdirde her içtihat değişikliğinin salt bu nedenle sürpriz karar olarak değerlendirilmesi gerekir. Sürpriz olan husus, kararın sonuç değil, gerekçe kısmıyla ilgilidir. Hukuka ve kanuna aykırılık teşkil eden veya hakkaniyete uygun olmayan kararlar emsal gösterilemez. Elektrik Piyasası Kanununun 15. maddesinin söz konusu olmaması halinde 22. Hukuk Dairesinin önceki kararlarında hukuka aykırılıktan bahsedilemez. Asıl işin bölünerek alt işverenlere verilemeyeceği, ancak özel bir yasal düzenleme durumunda verilebileceği Yargıtay ilgili daireleri tarafından kabul edilmektedir. Örneğin, karayollarına ilişkin işler, posta hizmetleri, sağlık hizmetleri ve belediye hizmetleri yasalarındaki özel düzenlemeler nedeniyle bölünerek alt işverenlere verilebilmektedir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 15. Maddesinin (g) bendi 14.03.2013 tarihli 6446 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılmış ve bu yeni yasal düzenlemenin 22. Maddesi gereğince hangi faaliyetlerin hizmet alımı yoluyla yaptırılabileceğinin enerji piyasası kurulu tarafından belirleneceği düzenlenmiştir. Yeni düzenlemeye göre asıl işlerin bölünerek alt işverene verilmesi önünde yasal bir engel yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2021/3400, Karar No: 2022/7907, Tarih: 19.09.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/3400 E.  ,  2022/7907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Mağdurenin, sanığa yaşını on yedi olarak söylediğine ilişkin beyanları, sanığın aşamalardaki mağdurenin yaşının küçük olduğunu bilmediğine dair savunmaları ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, olayda 5237 sayılı TCK'nın 30. maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı tartışıldıktan sonra hükme varılması gerekirken bu konuda herhangi bir değerlendirme yapılmaksızın eksik gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 230. maddesine muhalefet edilmesi,

Olay tarihlerinde cebir, tehdit, hile veya iradeyi etkileyen neden olmaksızın sanıkla cinsel ilişkiye giren mağdurenin olay nedeniyle ruh sağlığının bozulduğunun belirtilmesi üzerine sanığın cezası 5237 sayılı TCK'nın 103/6. maddesi ile artırılmış ise de, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden yapılan sorgulamada mağdurenin aynı suça ilişkin başka dosyasının da bulunduğu anlaşılmakla söz konusu dosyanın getirtilerek bu dava dosyasıyla birlikte incelenip, mağdurenin İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 22.08.2014 gün ve 4234 sayılı raporunda geçen beyanları da göz önünde bulundurularak mağdurenin ruh sağlığının sanık ...'un eylemlerinden dolayı müstakilen bozulup bozulmadığı hususunda ayrıntılı rapor aldırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.09.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19824, Karar No: 2014/24615, Tarih: 24.11.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/19824 E.  ,  2014/24615 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hak sahibi konumundaki davacıya ödenen ölüm aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptali ile kesilen aylıkların yasal faizi ile birlikte tahsili istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle hüküm gerekçesinde yer verilen , "...davacının boşanmış olduğu eşinin her hangi bir sosyal güvencesinin de bulunmadığı, ...ayrıca davacının boşanmış olduğu eşinin, yaşlılığı, herhangi bir sosyal güvencesinin bulunmaması hususları göz önünde bulundurulduğunda birlikte yaşam kapsamında davacıya her hangi bir yarar sağlayamayacağı...” ifadelerinin oluş ile ilgisinin bulunmamasına karşın, sonucu itibariyle isabetli bulunan hükmün ONANMASINA, 24.....2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12163, Karar No: 2023/11666, Tarih: 22.11.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/12163 E.  ,  2023/11666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 41. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1176 E., 2021/1349 K.

KARAR : Esastan Ret

Taraflar arasındaki iş kazasına dayalı maddi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılardan ... Otomasyan...Ltd.Şti ve ... İnşaat ...Ltd. Şti. vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılardan ... Otomasyan...Ltd. Şti ve ... İnşaat ...Ltd. Şti vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacıların oğulları/kardeşi olan İsmail Hakkı Balıbey’in Dursunbey Belediye Başkanlığına ait Su Arıtma Tesisleri İnşaatı şantiyesinde alt yüklenici ... Otomasyon Ltd.Şti.'nin işçisi olarak çalışmakta iken 12.10.2014 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucunda vefat ettiğini, davalılardan ... İnşaat Ltd.Şti.'nin ana yüklenici, İnş.Ltd.Şti.'nin alt yüklenici, ... Otomasyon Ltd. Şti.'nin alt yüklenici ve ... Sigorta A.Ş.'nin kazanın meydana geldiği işyerinin işveren sorumluluk sigorta poliçesi ile sigortacısı olduğunu, iş kazasının müteveffanın ana dağıtım panosuna kablo çekmek için çalıştığı sırada yüksek elektrik akımına kapılarak vefat etmesi şeklinde meydana geldiğini, SGK müfettişi raporunda olayda sigortalının çalıştığı işyerinin kusurlu bulunduğunu, iş kazası nedeniyle Dursunbey Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/102 E. sayılı dosyası ile açılan ceza davasının derdest olduğunu, müteveffanın bekar ve çocuksuz olarak vefat etmesi nedeniyle davacı anne/baba ile küçük kardeşinin onun desteğinden yoksun kaldıklarını, müteveffanın işyerinde asgari ücretin üzerinde iyi bir maaş almakta olduğunu belirterek, fazlaya ilişkin dava ve her türlü haklan saklı kalmak koşulu ile baba ... için 1,000,00 TL, anne ... için 1.000,00 TL, kardeş ... için 300,00 TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte (sigorta şirketinin poliçe limitleri ile saklı tutulmak kaydıyla) tüm davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı ... İnş. Taah. Tic. Ltd. Şti. vekili cevap dilekçesinde, iş kazasmın gerçekleştiği işin bütününün anahtar teslimi suretiyle İnşaat Şirketine bırakıldığını, müteveffa işçinin ise alt işveren ... Otomasyon Şirketinin sigortalısı olduğunu, iş güvenliği ile ilgili tedbirleri alma yükümlüğünün bu şirketler tarafından yerine getirilmesi gerektiğini, işveren sıfatım haiz olmayan müvekkil şirket yönünden davanın husumet yokluğu nedeniyle reddi gerektiğini, bununla birlikte müvekkil şirketin iş güvenliği ile ilgili gerekli önlemleri aldığını, işin ... Sigorta A.Ş.'ye sigortaettirildiğini, müteveffa işçinin kendi kusuru sebebiyle iş kazasına sebebiyet verdiğini, davacıların destek zararlarını kanıtlamaları gerektiğini, anne ve baba yararına maddi tazminata karar verilmesi için SGK tarafından ana ve babaya gelir bağlanması gerektiğini belirterek, davanın müvekkil şirket yönünden reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı ... İnş. Mim. Müh. Mak. Tur. ve Yapı Dan. San. Tic. Ltd. Şti. vekili cevap dilekçesinde, müvekkil firmanın meydana gelen kazada hiçbir kusurunun bulunmadığını, müteveffa işçinin kendi kusuru ile kazaya sebebiyet verdiğini, müvekkil firma ile ... Otomasyon arasında anahtar teslim sözleşme olduğunu, kusur ve sorumluluğun ... Otomasyona ait olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

3.Davalı ... Elk. ve Elektronik San. Tic. Ltd. Şti. vekili cevap dilekçesinde, iş kazasının müteveffanın ağır kusuru sebebiyle meydana geldiğini, SGK müfettişi raporu ile işverene atfedilen kusur oranını kabul etmediklerini, müvekkil şirketin işçilere gerekli iş güvenliği eğitimlerini verdiğini, koruyucu malzemeleri temin ettiğini, müteveffanın kalfalık belgesine sahip elektrik işlerinde yetkili ve ehil bir kişi olduğunu, ceza davasında alınan bilirkişi raporunda müteveffa işçinin asli kusurlu olduğunun belirtildiğini, olayda müvekkil şirketin kusurunun bulunmadığını, müteveffa işçinin aylık ücretinin ücret bordrolarında gösterildiği gibi olduğunu, davacıların müteveffadan destek aldıklarım kanıtlamaları gerektiğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

4.Davalı ... Sigorta A.Ş. vekili cevap dilekçesinde, müvekkili şirket nezdinde ... İnş. Taah. Tic. Ltd. Şti. adına tanzim edilmiş 21.01.2014-2015 süreli işveren mali sorumluluk sigorta poliçesi bulunduğunu, şahıs başı azami teminat limitinin 150.000,00 TL olduğunu, müvekkil şirketin ancak dava tarihinden itibaren yasal faiz ile sorumlu tutulabileceğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

4.Davalı ... Sigorta A.Ş. vekili cevap dilekçesinde, müvekkili şirket nezdinde ... İnş. Taah. Tic. Ltd. Şti. adına tanzim edilmiş 21.01.2014-2015 süreli işveren mali sorumluluk sigorta poliçesi bulunduğunu, şahıs başı azami teminat limitinin 150.000,00 TL olduğunu, müvekkil şirketin ancak dava tarihinden itibaren yasal faiz ile sorumlu tutulabileceğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, "İlk Derece Mahkemesince; ''1-Davacı ... yönünden davanın kabulü ile 128.455,86 TL Maddi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak, davacıya verilmesine, iş bu alacağın olay tarihi olan 12.10.2014 tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesine, (Davalı ... Sigorta A.Ş. yönünden poliçe limiti ile sınırlı olarak ve temerrüt tarihi olan 22.12.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte )

2-Davacı ... yönünden davanın kabulü ile 80.686,89 TL Maddi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak, davacıya verilmesine, iş bu alacağın olay tarihi olan 12.10.2014 tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesine, ( Davalı ... Sigorta A.Ş. yönünden poliçe limiti ile sınırlı olarak ve temerrüt tarihi olan 22.12.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte )

3-Davacı ... yönünden davanın reddine...'' şeklinde karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılardan ... Otomasyan...Ltd. Şti ve ... İnşaat ...Ltd. Şti. vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davalı ... Otomasyan...Ltd. Şti. vekili temyiz dilekçesinde özetle; Yerel Mahkemenin gerekçeli kararında mahkemece davanın kabulünün gerekçesi açıklanmadığı gibi içeriği dahi yazılmayan bilirkişi raporuna atıf yapılmak suretiyle hüküm kurulduğunu, bilirkişi raporuna yapılan atfın kararın gerekçeli olduğunu göstermeyeceğini, Yerel Mahkemenin gerekçeli kararında davaya konu olayın oluş biçimi, gerekli önlemlerin alınıp alınmadığı hususlarına değinilmemiş olmakla beraber tüm davalıların savunmalarına neden itibar edilmediğinin açıklanmamış olduğunu, dosyaya savunma hakkı kapsamında sunulan belgelerin incelenmediğini, somut olayda Yerel Mahkemeye taraflarınca sunulan deliller incelendiğinde davacının elektrik işi ile iştigal eden düz bir işçi olmayıp kalfalık belgesinin olduğu, elektrik işleri için yetkili ve ehil olduğu, bu konuda Milli Eğitim Bakanlığından almış olduğu eğitimlerin bulunduğu, dolayısıyla yapılan işin yüksek riskli bir iş olduğunu bildiği ve bu mesleğin icrasında azami dikkat ve özeni göstermesi gerektiğini bildiğinin açıkça görüleceğini, vefat eden işçinin dalgınlığı ve aceleci davranması nedeniyle oluşan kazanın kendi ağır kusuru neticesinde olduğu hususu yerel mahkemenin gerekçeli kararında müteveffanın şalteri kapatmaması sebebiyle elektrik akımına kapıldığına dair bir pasaj yapıldığını ancak bu durumun ayrıntılı şekilde irdelenmediğini, müvekkili şirketin tüm önlemleri almasına rağmen müteveffanın şalterleri kapatmadan kablo bağlaması veya kesmeye çalışmasının tamamen kendi kusuru olduğunu, bu konuda eğitim almış profesyonel bir elektrik işçisinin şalter kapatmadan elektrik kablosu kesmesi veya bağlamasındaki ağır kusurunun müvekkili şirkete ya da davalı diğer şirketlere yükletilmesinin mümkün olmadığını, Dursunbey Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/102 E

. sayılı dosyası kapsamında dava konusu iş kazasına ilişkin ikame edilen ceza davasında, müteveffanın asli kusurlu olduğu açıkça ifade edilmiş olmasına rağmen bu hususun dikkate alınmaksızın düzenlenen bilirkişi raporu kapsamında hüküm tesis edildiğini, davacıların sosyo ekonomik durumu hakkında yeterli ve gerekli araştırma yapılmadığını, ilgili tapu ve trafik tescil müdürlüklerine gerekli müzekkereler yazılmadığını, davacıların evinin durumu (kira olup olmadığı) kayıt dışı çalışıp çalışmadıkları hakkında dosyada gerekli araştırmaların yapılmadığını, bilirkişi raporunda bu eksikliklere değinilmediğini, sadece davacı tanık anlatımlarına itibar edildiğini, ilk derece mahkemesinin de eksik bilirkişi incelemesine dayanarak davanın kabulü yönünde hüküm kurduğunu, hükme dayanak yapılan bilirkişi raporunda müteveffa işçi İsmail Hakkı Balıbey'in aylık kazanç miktarını tespit ederken tamamen varsayıma dayalı hareket ettiğini, somut olayda ana-baba lehine destekten yoksun kalma tazminatına hükmedilebilmesi için sair şartların ispatlanmadığını, davacının ıslah talebine ve bilirkişi raporuna yönelik itirazları dikkate alınmadan hatalı gerekçeyle hukuka aykırı hüküm kurulduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.