muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/16551, Karar No: 2022/17950, Tarih: 07.12.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/16551 E.  ,  2022/17950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın yetkilisi olduğu şirketin aldığı yol yapım ihalesi kapsamında şirket çalışanları, temyiz dışı sanıklar Hüseyin İlhan ve Habip Gültekin tarafından iş makinesi ile çalışma yapılması sırasında iş makinesinden çıkan kıvılcımların kuru otları tutuşturması sonucu yangın çıktığı ve sanığın şirket yetkilisi olarak denetim ve gözetim yükümlülüğüne aykırı olarak taksirle orman yangınına sebebiyet verdiği gerekçesi ile hükmün açıklanması suretiyle sanığın mahkumiyetine karar verilmiş ise de, sanığın yetkilisi olduğu şirketin orman yolu yapım işine dair belgelerinin temini ve suça konu yerde yapılan yol çalışması kapsamında alınması gereken güvenlik önlemlerinin tespiti ile sanığın hangi denetim ve gözetim önlemlerine aykırı davrandığının ve kusur durumunun tespiti ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile hüküm tesisi,

2-Taksirli suçlardan mahkûmiyet halinde, TCK’nın 53/1. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07/12/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11524, Karar No: 2013/7969, Tarih: 15.04.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/11524 E.  ,  2013/7969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında erteleme hükümleri değerlendirilirken, suç işleme eğiliminden bahisle bu hükümlerin uygulanmamasına karar verildiği, aynı gerekçenin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK’nın 231/6-b. maddesi uyarınca da aranan şartlardan olduğunun anlaşılması karşısında; sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hükümlerin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

5237 sayılı TCY'nin 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki “hafif “ veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasa'ya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCY’nın 53. maddesinin uygulandığı kararda belirtilmemişse de, hükümlülüğün yasal sonucu olarak infazda gözetilmesi olanaklı kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 15.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21786, Karar No: 2016/2028, Tarih: 09.02.2016

**8. Hukuk Dairesi         2015/21786 E.  ,  2016/2028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi, Yıkım

ile.... aralarındaki elatmanın önlenmesi, yıkım davasının kabulüne dair ..Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 26.05.2015 gün ve 582/158 sayılı hükmün temyiz isteğinin reddine dair 26.05.2015 günlü ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... Belediyesi vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kıyı kenar çizgisi kapsamında bulunan yere davalılar tarafından çeşitli imalatlar yapılmak suretiyle el atıldığını ileri sürerek, el atmanın önlenmesine ve imalatların kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı ...vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiş, davalı ... vekili, imalatların kiralanan alanlar içerisinde kaldığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne kısmen reddine karar verilmiş; hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiş, mahkemece; temyiz süresinin geçirildiği gerekçesiyle temyiz talebinin reddine dair ek karar verilmesi üzerine; 26.05.2015 tarihli ek karar, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Karar, davalı ... Başkanlığına usulüne uygun olarak 14.07.2015 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı vekili temyiz harcını 07.09.2015 tarihinde yatırmış, temyiz dilekçesini ise 11.09.2015 tarihinde vermiş ve dilekçe aynı tarihte temyiz defterine kaydedilmiştir. HUMK.434/2.maddesi uyarınca, temyiz süresinin hesaplanmasında temyiz harcının yatırıldığı tarihin esas alınması gerekmektedir. Temyiz harcının yatırıldığı tarih itibarı ile temyiz süresinde olduğuna göre ek kararla temyiz talebinin reddine karar verilmesi doğru olmadığından Bodrum 2.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 26.05.2015 gün 2008/582 Esas 2015/158 Karar sayılı ek kararının oybirliğiyle kaldırılmasına karar verilerek, davalı vekilinin temyiz isteminin incelenmesine geçildi.

2-Dosya kapsamına, dava evrakı ile yargılama tutanakları içeriğine, mahkemece deliller toplanarak karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına, yıkım kararı verilen ve teknik bilirkişi raporunda gösterilen 20 m2 kafeterya ve tahta pergola ile 80 m2 panellerle çevrili beyaz renkli pergolanın, Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki kıyı kenar çizgisi kapsamında kaldığı uzman jeolog bilirkişi kurulu aracılığı ile tespit edildiğine, bu alanlara ilişkin usulüne uygun olarak yapılmış bir kira sözleşmesi olmadığına göre, mahkemece yazılı gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2) nolu bentte yazılı nedenlerle; davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle Usul ve Yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 3402 sayılı Kanunun 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına 09.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15471, Karar No: 2020/5264, Tarih: 01.10.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/15471 E.  ,  2020/5264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat

Sanıklara yüklenen "2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçunun, Kanun’da gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde düzenlenen dava zamanaşımının, sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihi, düzenlen son fatura tarihi olup; mükellefin 2008 yılında verdiği son beyannamenin 2008 yılı Temmuz ayı olduğu, Ba-Bs bildirimlerinde mükellefçe 2008 takvim yılında düzenlenen ve bilgilerine ulaşılabilen son faturanın 2008 yılı Ağustos ayında düzenlendiğinin belirtilmesi nedeniyle en aleyhe kabulle 31.08.2008 olarak belirlenen suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 01.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5614, Karar No: 2019/5471, Tarih: 24.09.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/5614 E.  ,  2019/5471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ..2. İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

K A R A R

A)Davacı İstemi:

Davacı, 1996 yılı Nisan ayında ... isimli işyerini açtığını, 1996/5. ayda vergi ve oda kaydının başladığını, 1996 yılı Nisan ayından 2010 tarihine kadar kesintisiz kendi ad ve hesabına bağımsız olarak çalıştığı halde davalı kurum tarafından sigortalılığının 2000 yılı Kasım ayı olarak tescil edildiğini belirterek 1996-2000 yılları arasında sigortalı olduğunun tespitini talep etmiştir.

B)Davalı Cevabı:

Davalı kurum vekili, davanın reddine kararı verilmesi istenilmiştir.

C)İlk Derece Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı;

İlk derece mahkemesi tarafından; "..Davacının 08/08/2001-02/08/2003 tarihleri arasında Bağ-Kur'a giriş bildirgesi vermediği, prim ödemesi yapmadığı ve yazılı sigortalılık talebi olmadığı için, 04/10/2000 tarihinden önceki sigortalılığa esas kayıtlara göre hizmet süresi kazanması mümkün değildir." gerekçesi ile " Davanın reddine," karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu; Davacı vekili; davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğinden bahisle istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Gerekçesi ve Kararı :

Antalya Bölge Adliye Mahkemesince, " ...Somut olayda; davacının ihtilaflı dönemi de kapsayacak şekilde vergi kaydı ve oda kaydı bulunmaktadır. 619 sayılı KHK'nın iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi kararının yürürlük tarihi olan 08/08/2001 tarihi ile 4956 sayılı kanunla değişik 1479 sayılı yasanın geçici 18 maddesinin meriyet tarihi olan 02/08/20003 tarihleri arasındaki bir tarih olan 27/08/2001 tarihi itibarıyla davacının işe giriş bildirgesi verilmesi hususu gözetildiğinde davanın kabulü gerekirken reddine karar verilmesi doğru olmamıştır. İlk derce mahkemesinin de doğru esaslardan hareket ettiği ancak bildirgenin veriliş tarihini gözden kaçırarak anılan kararı verdiği anlaşılmaktadır." gerekçesi ile " 1-Davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-2 maddesi gereğince kabulü ile kararın kaldırılmasına, 2-Davacının davasının kabulüne, 3-Davacının 1996 - 2000 yılları arasında 1479 sayılı yasa kapsamında sigortalı olduğunun tespitine, " karar verilmiştir E)Temyiz:

Davalı kurum vekili; tescilinin geri çekilmesinin mümkün olmadığını, kurum işleminin yerinde olduğunu belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak yerel mahkeme kararının bozulmasını talep etmiştir.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe:

Davacı, 1996-2000 yılları arasında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitini istemiştir.

Davalı kurum vekili; tescilinin geri çekilmesinin mümkün olmadığını, kurum işleminin yerinde olduğunu belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak yerel mahkeme kararının bozulmasını talep etmiştir.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe:

Davacı, 1996-2000 yılları arasında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitini istemiştir.

Her ne kadar dava dilekçesinin sonuç kısmında tespiti istenen sigortalılık sürelerinin başlama ve bitme tarihlerine ilişkin gün ve ay belirtilmemiş ise de dava dilekçesi içeriğinde davacının Bağ-Kur sigortalılığına esas alınmasını talep ettiği faaliyetine konu işyerini 1996 yılı 4. ayda açtığını, vergi ve oda kaydını da 1996/5. ayda başlattığını, yine sigortalılığının 2000 yılı Kasım ayında başladığını belirtmiştir. Bağ-kur dosyasında da vergi kayıtlarının, davacının beyanı ile uyumlu şekilde 01/05/1996 tarihinde başladığı belirtilidir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkmesince ise, davanın reddine dair karar kaldırılarak davanın kabulü ile davacının 1996 - 2000 yılları arasında 1479 sayılı yasa kapsamında sigortalı olduğunun tespitine karar verilmiştir.

01/04/1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken, 04/05/1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulu kaldırılmış sadece yasanın temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulu getirilmiş, 20/04/1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesi değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22/03/1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 02/08/2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Bilindiği gibi, 1479 sayılı Kanunda, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu' nun hizmet tespitine ilişkin 79/10. maddesine koşut bir düzenleme bulunmamaktadır. Ancak sigortalılık niteliğini taşıdıkları halde Bağ-Kur’a kayıt ve tescil yaptırmamış olanlar hakkında Bağ-Kur Kanununda çeşitli düzenlemeler öngörülmüştür.

Bilindiği gibi, 1479 sayılı Kanunda, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu' nun hizmet tespitine ilişkin 79/10. maddesine koşut bir düzenleme bulunmamaktadır. Ancak sigortalılık niteliğini taşıdıkları halde Bağ-Kur’a kayıt ve tescil yaptırmamış olanlar hakkında Bağ-Kur Kanununda çeşitli düzenlemeler öngörülmüştür.

1479 sayılı Kanunda sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin belirli tarihlerden başlatılmasını zorunlu kılan düzenlemelerden ilki, “Tescilini yaptırmayanlar hakkında yapılacak işlemler” başlıklı Ek-Geçici 13. maddedir. Buna göre, tescilleri yapılmamış ancak sigortalılık niteliğini taşıyanlar yönünden Yasanın tanıdığı hak ve mükellefiyetlerin 2654 sayılı Kanunun yürürlük tarihi olan 20/04/1982 tarihinden başlatılacağı öngörülmüştür.

619 sayılı KHK’nin Geçici 1. maddesi hükmünde ise; “Bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren başlar. Ancak, 1479 sayılı Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olmak kaydıyla, 20/04/1982 tarihinden bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar vergi dairelerine kayıtlı olarak kendi nam ve hesabına bağımsız çalıştıklarını belgeleyen sigortalıların, vergiye kayıtlı bulundukları süreler, bu süreye ilişkin primleri, ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağı prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla sigortalılık süresi olarak değerlendirilir.”denilmekte olup, 04/10/2000 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, Anayasa Mahkemesi’nin 08/08/2001 tarihinde yürürlüğe giren 26/10/2000 günlü kararı uyarınca 619 sayılı KHK tüm hükümleriyle iptal edilmiştir.

24/07/2003 tarihli 4956 sayılı Yasa'nın 47. maddesi ile 1479 sayılı Yasa'ya eklenen Geçici 18. maddede, "bu Kanuna göre sigortalılık nitelikleri taşıdıkları halde 04/10/2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların hak ve mükellefiyetlerinin 04/10/2000 tarihinden itibaren başlayacağı ancak bu kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olan sigortalıların sigortalılıklarının bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20/04/1982-04/10/2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olan hesaplanacak prim borçlarının tamamını tebliğden itibaren bir yıl içinde ödemede bulundukları takdirde bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.

Somut olayda, davacının 02/08/2003 tarihi öncesi 27/08/2001 tarihinde kurum kayıtlarına intikal eden bildirgesi bulunduğundan davanın kabulüne karar verilmesi yerinde ise de davacının bağ-kur sigortalılık süreleri belirlenirken gün ve ay belirtilmeyerek infaza elverişsiz şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Somut olayda, davacının 02/08/2003 tarihi öncesi 27/08/2001 tarihinde kurum kayıtlarına intikal eden bildirgesi bulunduğundan davanın kabulüne karar verilmesi yerinde ise de davacının bağ-kur sigortalılık süreleri belirlenirken gün ve ay belirtilmeyerek infaza elverişsiz şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

G)SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının 1.bendi tümüyle silinerek yerine,“Davanın KABULÜNE, davacının 01/05/1996- 04/10/2000 tarihleri arasında 1479 sayılı yasa kapsamında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 08/10/2019 gününde oybirliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5678, Karar No: 2018/491, Tarih: 15.01.2018

**17. Ceza Dairesi         2017/5678 E.  ,  2018/491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

13/10/2014 tarih ve 15655 sayılı kaçak elektrik tespit tutanağına istinaden açılan kamu davasında mahkeme tarafından usulüne uygun olarak yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporu sonucunda, bilirkişi raporunda sanığın karşılıksız yararlanma kastı ile hareket ettiğinin tespit edilmesi ve normal tarifeye göre vergili cezasız kurum zararının hesaplanmasına ve sanığa bilirkişi raporunun tebliğ edilmesine rağmen usulüne uygun ihtarın yapılmaması karşısında;

Kurum zararının soruşturma aşamasında ödenmesi halinde TCK'nın 168/5. fıkrası gereğince kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi gerekli olduğu, bu konuda soruşturma aşamasında yapılması gerekip yapılmayan usulü işlemlerin kovuşturma aşamasında tamamlanması sebebiyle bilirkişi tarafından normal tarifeye göre hesaplanan vergili ve cezasız kurum zararının, varsa daha önce yapılan ödemeler kurumdan sorulup mahsup edildikten sonra kalan miktar belirlenip, verilecek makul sürede ödenmesi halinde etkin pişmanlıktan faydalanabileceği, TCK’nın 168/5 ve CMK 223/8. fıkraları uyarınca kovuşturma şartı gerçekleşmediği için suç tarihine göre düşme kararı verileceği, ödenmediği takdirde yargılamaya devamla dosyadaki delillere göre hüküm kurulacağı tebliğ ve ihtar edilip, yüze karşı ise talep etmesi halinde, tebliğ yapılıyor ise makul bir süre verilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği halde, eksik kovuşturma ile mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ün temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 15/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26809, Karar No: 2014/12328, Tarih: 23.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/26809 E.  ,  2014/12328 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/105665

MAHKEMESİ : Mazıdağı Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/10/2012

NUMARASI : 2012/95 (E) ve 2012/136 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Başbakanlık Özelleştirme İdaresi Başkanlığının Dairemize gönderilen 12.11.2013 tarih ve 29415146-2525 sayılı cevabi yazısından, suça konu mühürleme tutanağını düzenleyen D..Elektrik Dağıtım A.Ş'nin özelleştirmesinin suç tarihinden sonra 28.06.2013'te yapıldığı anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

TCK'nun 203. maddesi, esasta bir şeyin saklanmasını veya varlığının olduğu gibi muhafazasını sağlamak üzere, kanunun veya yetkili makamların emrine uyularak konulmuş mührün kaldırılmasını cezalandırmaktadır. Burada mühürleme işleminin amacı Devlet yönetiminin bir şeyi koruma altına alma ve başkalarının tasarrufunu önleme iradesinin konulan mühürle açıklanması olup, bu iradeyi etkisiz duruma getirerek onu ihlal eden herhangi bir eylem gerçekleştiği takdirde suç işlenmiş olacaktır. Bu nedenle, yasaya uygun biçimde konulan bir mührün varlığı, mühür bozma suçunun ön koşuludur. Elektrik sayaçlarında bulunan ve bakanlık mührü olarak adlandırılan mühürlerin sayaçların imali aşamasında sayacın elektrik tüketimini standartlara uygun olarak kaydettiğini gösterir açıklayıcı mahiyette konulması ve bu mühürlerin sayaçlara takılması işlemiyle elektrik dağıtım şirketlerinin bir ilgisinin bulunmaması, sanığın başvurusu üzerine hakkında düzenlenen 18.11.2009 tarihli tutanakta “sayacın klemensi yanık görüldü ve sayacı değiştirildi” hususu tespit edilmiş olup, elektrik dağıtım şirketi tarafından sanığın kaçak elektrik kullanımının engellenmesine yönelik bir mühürleme ve bunun sonucunda gerçekleşen mühür bozulması iddiasında bulunulmaması karşısında, kullanılan sayaçta bakanlık mührünün bozulması ve bu şekilde sayaca müdahale edilmesinde mühür bozma suçunun unsurlarının oluşmayacağı gözetilmeden, yasal olmayan gerekçe ile beraati yerine mahkumiyet kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.06.2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin bozma kararına karşı düşüncelerimizin açıklanmasına ilişkindir.

1- Türk Ceza Kanununun Mühür bozma suçunu düzenleyen 203. Maddesi " Kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin saklanmasını veya varlığının aynen korunmasını sağlamak için konulan mührü kaldıran veya konuluş amacına aykırı hareket eden kişi, altı aydan üç yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır." şeklindedir. Görüldüğü üzere mühür ya bir şeyin saklanması veya varlığının aynen korunması amacıyla konulmuş olmalıdır.