muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/8984, Karar No: 2013/1931, Tarih: 11.02.2013

Ne var ki, sosyal güvenlik hukukunun ilgi alanı kamusal olup, otoritesi kamu düzenini ilgilendirmektedir. Bu nedenle sosyal güvenlik hukuku ile ilgili yasalar yürürlüğe girdiği tarihten itibaren derhal hukuksal sonuçlarının doğurur.Öte yandan, 5510 sayılı Kanun öncesi mevzuata bakıldığında, 506 sayılı Kanunun 121. maddesinde yersiz ödemelerin kayıtsız şartsız iadesinin öngörüldüğü, yersiz ödeme halinde iade yükümünün kapsamının farklı hukuki durumlara özgü olarak değişiklik göstermediği görülmektedir.

5510 sayılı Kanun ise 96. maddesiyle 506 sayılı Kanunda yer almayan yeni bir düzenleme getirmiş; sebepsiz zenginleşmenin sigortalı veya hak sahibinin kasıtlı veya kusurlu davranışı ile Kurumun hatalı işleminden kaynaklanması hallerine bağlı olarak istirdadı mümkün ödeme miktarlarının belirlenmesini ayrı ayrı esaslara bağlamıştır.

Dolayısıyla, 5510 sayılı Kanun ile ödeme yükümünün kapsamı, sigortalının kasıt veya kusuruna veya Kurumun hatalı işlemine göre farklılaştırılarak kayıtsız şartsız iade öngören 121. madde hükmüne göre lehe bir düzenleme getirilmiştir.

Hal böyle olunca, sosyal güvenlik hukukunun yukarıda açıklanan niteliği karşısında sigortalı lehine düzenleme getiren 5510 sayılı Kanunun anılan hükmünün devam etmekte olan uyuşmazlıklarda uygulanması gerekmektedir.

Ayrıca, 5510 sayılı Kanunun geçici maddelerinde yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğini öngören herhangi bir kuralda yer almamaktadır.

5510 sayılı Kanunun geçici maddelerinde önceki hükümlerden hangilerinin uygulanamayacağı belirtilmek suretiyle uygulama düzenlenmiş olup, yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğine işaret eden herhangi bir kuralda bulunmadığından, Kanunun 96. maddesinin sigortalı yararına getirdiği bu yeni düzenlemenin Kurumun yersiz ödemeden kaynaklanan alacaklarına ilişkin süregelen uyuşmazlıklara uygulanması gerektiğinde duraksama bulunmamaktadır.

Yapılan açıklamalar ışığında sonuç itibariyle; kamusal niteliği gereği sosyal güvenlik hukuku ile ilgili yasaların yürürlüğe girdiği andan itibaren derhal hukuksal sonuçlarını doğurması; 5510 sayılı Kanun ile ödeme yükümünün kapsamının sigortalının kasıt veya kusuruna veya Kurumun hatalı işlemine göre farklılaştırılarak, kayıtsız şartsız iade öngören 121.madde hükmüne göre daha lehe bir düzenleme getirilmesi ve 5510 sayılı Kanunun geçici maddelerinde yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğini öngören herhangi bir kuralında yer almaması karşısında yersiz ödemelerin iadesi talebine ilişkin devam etmekte olan uyuşmazlıkların çözümünde, 5510 sayılı Kanunun 96.maddesinin değerlendirilmesi ve uygulanması gerekmektedir.

Diğer taraftan uyuşmazlığın çözümünde 818 sayılı Borçlar Kanununun 63.madde hükmünün uygulama yeri olup olmadığı hususunun da açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

Diğer taraftan uyuşmazlığın çözümünde 818 sayılı Borçlar Kanununun 63.madde hükmünün uygulama yeri olup olmadığı hususunun da açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

818 sayılı Borçlar Kanunun, geri verilmesi gereken tutarın belirlenmesinde genel hüküm niteliğinde bulunan 63.madde uyarınca; iyiniyetli zenginleşen, sebepsiz zenginleşme konusunun kendisinden istendiği tarihten önce elinden çıktığını iddia ve ispat ettiği miktar oranında ret ve geri vermekle yükümlü olmayacaktır. Buna karşın; zenginleşenin zenginleşme anında veya sonrasında mal varlığındaki artışın geçerli bir hukuki sebebe dayanmadığını biliyor veya bilmesi gerekiyor olması halinde kötü niyetli sayılacağında da kuşku bulunmamaktadır.

5510 sayılı Kanunun 96.maddesiyle, sebepsiz zenginleşmede geri verme konusunda genel hüküm niteliğindeki Borçlar Kanununun 63.maddesine nazaran özel bir düzenleme getirilmiştir. Şu duruma göre, aynı konu hakkında bir tarafta genel kanunda kabul edilen yasa kuralı, bir tarafta da özel bir yasal düzenleme ortaya çıkmaktadır.

Bu nedenle sorunun normlar hiyerarşisi kurallarına göre çözümlenmesi gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

“Yasaların çatışması” olarak da adlandırılan bu gibi durumlarda; sonraki norm, öncekinin yerini alır (... deraget ...); özel kanun, genel kanundan önce gelir, (... non ...); açık anlamlı norm, kapalı anlamlı normdan önce gelir, biçiminde kabul edilen temel ilkelerden yararlanılarak sonuca ulaşılmaktadır.

Belirtilen ilkeler doğrultusunda yapılan değerlendirmede ise; 5510 sayılı Kanunun 818 sayılı Borçlar Kanununa göre özel nitelikte olduğu; bu kapsamda 5510 sayılı Kanunun 96.maddesi hükmünün sebepsiz zenginleşme nedeniyle yersiz ödemelerin Kuruma iadesi konusunda özel nitelikte düzenleme içerdiği açıktır.

Bu durumda özel kanun niteliğindeki 5510 sayılı Kanunun, yine özel düzenleme içeren 96.maddesi hükmü, genel nitelikteki 818 sayılı Borçlar Kanunun 63.maddesi hükmüne nazaran uygulama önceliğine sahiptir.

Somut olayda, davacının 11/06/1997 tarihinde boşandığı, vefat eden babasından dolayı davacıya ölüm aylığı bağlandığı,31/12/2010 tarihinde boşandığı eşiyle yeniden evlendiği, 15/12/2010 tarihli kontrol memuru raporunda yer alan, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşayarak Kurumdan haksız menfaat temin ettiği yönündeki tespit üzerine yetim aylığı kesilerek Kurumca kanunun yürürlüğe girdiği 01/10/2008 tarihinden sonraki ödemeler borç kaydedilmiştir. Sonradan çıkan yasa kural olarak yürürlüğünden önceki olaylara ve ilişkilere uygulanmaz ise de yukarıda yapılan tüm açıklamaların ışığı altında, yasanın yürürlüğünden sonra da devam eden fiili durumlarda ve uyuşmazlıklarda da yeni yasanın uygulanması gerektiği açıktır. Kişi yasadan önce boşanmış olup, birlikteliği yasadan önce var olup ta, bu birliktelik yasadan sonra da devam ediyorsa, bu durumda yeni yasanın ugulanamayacağından bahsetmek mümkün değildir.

O halde, yerel mahkemece yukarıda yapılan açıklamaların ışığında, özel kanun niteliğindeki 5510 sayılı Kanunun 96.maddesinin değerlendirilmesi suretiyle karar vermesi gerekmektedir.

Ne var ki, 5510 sayılı Kanunun 96/1-b bendinin son cümlesi uyarınca ilgililerin Kurumdan alacakları yoksa yersiz ödemelerin genel hükümlere göre geri alınması gerektiğine ilişkin yasal düzenlemede göz ardı edilmemelidir. (Yargıtay HGK. 2011/10-476 E., 2011/584 K)

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunun 56.maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda, eylemi olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere Anayasanın 20. maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm deliller toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak, muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğünden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/ Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azaların tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucun davanın kabulüne karar verilmesi; usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7399, Karar No: 2014/14183, Tarih: 03.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/7399 E.  ,  2014/14183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BOLU 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/11/2013

NUMARASI : 2013/202-2013/362

Taraflar arasında görülen istirdat davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının, davacı idare personeli olarak görev yaptığını Ocak 2010-Şubat 2012 tarihleri arasında almış olduğu maaş ödemelerinde sehven ek ödeme ödenmesi nedeniyle toplam 9.111,46 TL kişi borcu tahakkuk ettirildiği ve 04/03/2013 tarihli ve 232-2397 sayılı yazı ile davalıya borcu ödemesi konusunda tebligat yapıldığı halde ödeme yapılmaması nedeniyle iş bu davanın açıldığını belirterek, toplam 9.111,46 TL yersiz ve fazla ödemenin (her bir ödemenin gerçekleştiği tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte) idari kayıtların yargılama sürecinde tetkiki sonucunda ortaya çıkacak fazla miktarlara ilişkin talep hakları saklı kalmak üzere tahsiline karar verilmesi talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; 2009 Mart ayında Sağlık Araştırma ve Uygulama Hastanesine Bilgi İşlem Daire Başkanlığındaki görevlerinin yanı sıra otomasyon sistemine yardımcı olmak üzere görevlendirildiğini, ek ödeme ve döner sermayenin bir arada olamayacağı hastanedeki arkadaşları tarafından söylendiğinde Personel Daire Başkanlığı Maaş-Özlük Birimine giderek durumu ilettiğini, ek ödemenin ilgili ayda kesildiğini, daha sonra Personel Daire Başkanlığı Maaş-Özlük Biriminden aranarak görevlendirmenin hem Bilgi İşlem Daire Başkanlığında hemde hastane de olduğu için ek ödeme alacağının olduğunun söylendiği ve tarafına kesilen ek ödeme ödenerek ek ödeme almaya devam ettiğini, idarenin Danıştay İçtihatları Birleştirme Kurulunca belirlenen 60 günlük süre içinde dava açmadığını, konuya ilişkin itirazının olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile, 9.111,46 TL alacağın; 283,47 TL kısmının 15.01.2010 tarihinden itibaren; 3,26 TL 'lik kısmının 18/01/2010 tarihinden itibaren; 283,47 TL'lik kısmının 15/02/2010 tarihinden itibaren; 283,47 TL'lik kısmının 15/03/2010 tarihinden itibaren; 283,47 TL'lik kısmının 15/04/2010 tarihinden itibaren; 283,47 TL'lik kısmının 15/05/2010 tarihinden itibaren; 283,47 TL'lik kısmının 15/06/2010 tarihinden itibaren; 293,66 TL'lik kısmının 15/07/2010 tarihinden itibaren; 4,75 TL'lik kısmının 16/07/2010 tarihinden itibaren; 293,66 TL'lik kısmının 15/08/2010 tarihinden itibaren; 293,66 TL'lik kısmının 15/09/2010 tarihinden itibaren; 293,66 TL'lik kısmının 15/10/2010 tarihinden itibaren; 293,66 TL'lik kısmının 15/11/2010 tarihinden itibaren; 293,66 TL'lik kısmının 15/12/2010 tarihinden itibaren; 388,45 TL'lik kısmının 15/01/2011 tarihinden itibaren; 42,81 TL'lik kısmının 18/01/2011 tarihinden itibaren; 388,45 TL'lik kısmının 15/02/2011 tarihinden itibaren; 388,45 TL'lik kısmının 15/03/2011 tarihinden itibaren; 388,45 TL'lik kısmının 15/04/2011 tarihinden itibaren; 388,45 TL'lik kısmının 15/05/2011 tarihinden itibaren; 388,45 TL'lik kısmının 15/06/2011 tarihinden itibaren; 404,16 TL'lik kısmının 15/07/2011 tarihinden itibaren; 7,33 TL'lik kısmının 18/07/2011 tarihinden itibaren; 404,16 TL'lik kısmının 15/08/2011 tarihinden itibaren; 404,16 TL'lik kısmının 15/09/2011 tarihinden itibaren; 404,16 TL'lik kısmının 15/10/2011 tarihinden itibaren; 404,16 TL'lik kısmının 15/11/2011 tarihinden itibaren; 404,16 TL'lik kısmının 15/12/2011 tarihinden itibaren; 414,99 TL'lik kısmının 15/01/2012 tarihinden itibaren; 4,89 TL'lik kısmının 20/01/2012 tarihinden itibaren; 414,99 TL'lik kısmının 15/02/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiştir. Hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Dava; yersiz ödendiği iddia olunan ek ödemenin davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

Sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre; borçludan faiz talep edilebilmesi için zenginleşenin iyiniyetli ya da kötüniyetli olduğuna bakılmadan bir ihtar ile yada aleyhine bir dava açılmak suretiyle temerrüde düşürülmesi gerekir. Borçlunun temerrüdü, borçluya gönderilen ihtarnamenin tebliğinden veya ihtarnamede ödeme için süre verilmişse bu sürenin bitiminden itibaren oluşur. İade talebinde bulunulmadan temerrüt faizi işlemez.

Sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre; borçludan faiz talep edilebilmesi için zenginleşenin iyiniyetli ya da kötüniyetli olduğuna bakılmadan bir ihtar ile yada aleyhine bir dava açılmak suretiyle temerrüde düşürülmesi gerekir. Borçlunun temerrüdü, borçluya gönderilen ihtarnamenin tebliğinden veya ihtarnamede ödeme için süre verilmişse bu sürenin bitiminden itibaren oluşur. İade talebinde bulunulmadan temerrüt faizi işlemez.

Somut olayda; yersiz ödenen ek ödemenin iadesi için davalıya 04.03.2013 tarihinde tebligat yapıldığı ve 1 ay içersinde borcun ödenmesinin talep edildiği; davalı tarafından 01.07.2013 tarihinde Rektörlüğe müracaat edilerek borcun tamamının ayda 300 TL maaşından kesilerek ödenmesi hususunda taahhütte bulunduğu; bu dilekçeye istinaden davacı idare tarafından davacının Temmuz maaşından 300 TL kesinti yapıldığı; bilirkişi tarafından yapılan inceleme neticesinde tanzim olunan 11/11/2013 tarihli rapor ile, "...davalının döner sermaye aldığı dönemde, Üniversiteden aldığı ek ödemeler miktarının 2010/Ocak-2012/Şubat döneminde toplam 9.111,46 TL olduğu, ödeme tarihlerinden itibaren yasal faiz işlemesi gerektiği; ayrıca maaşından 300 TL kesinti yapıldığının" belirtildiği; mahkemece de bu raporun hükme esas alınarak hüküm tesis edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar mahkemece; davalı tarafa yapılan her bir ek ödeme için ödeme tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmiş ise de, davalının dava tarihinden önce temerrüde düşürüldüğü hususu üzerinde durulmadan, eksik inceleme ile hüküm tesis edilmiştir.

Bu durumda mahkemece, ihtarın davalıya tebliğ edildiği 04.03.2013 tarihinden 1 ay sonra davalının temerrüde düştüğü kabul edilip, temerrüt tarihinden itibaren faize karar verilmesi; yine davalının Temmuz maaşından kesilen 300 TL'nin davacı alacağından mahsup edilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu faizin ek ödeme tarihlerinden itibaren başlatılması usul ve yasaya aykırı görülmüş, bu hususlar bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5740, Karar No: 2014/15653, Tarih: 28.10.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/5740 E.  ,  2014/15653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul(Kapatılan) 38. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 04/07/2013

NUMARASI : 2012/75-2013/108

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükme davalılar vekilince tavzih talep edilmiş, mahkemece 12/11/2013 tarihli ek karar ile tavzih isteminin reddine karar verilmiş ve davacı vekilince duruşmalı, davalılar vekilince duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek. Av. M.. Ö.. ile davalılar vek. Av. B.. A..'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Dava, satım konusu aracın ayıplı olması nedeniyle akdin feshine, araç bedeli 191.965,11 TL, ihtar gideri 480,36 TL, tespit masrafı 510,80 TL, tespit masrafı 59,45 TL, maddi kayıp 3.000 TL' nin tahsili istemine ilişkindir.

Yargılamaya son verilen 04.07.2013 tarihli oturumdaki kısa kararda;

1.Davanın kısmen kabulü, kısmen reddi ile,

a)Dava konusu aracın tamir bedeli olan 4.945,64 TL' nin indirilerek dava tarihinden itibaren değişen oranlarda işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacıya verilmesine,

b)1 günlük araç kullanma bedeli 141,6 TL' nin dava tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, şeklinde hüküm oluşturulmuştur.

HMK m.297/2 maddesi hükmüne göre, “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.” şeklindedir.

Bu durumda mahkemece oluşturulan kısa kararda ve buna uygun gerekçeli kararın hüküm sonucunda, araç tamir bedeline mi yoksa semen tenziline mi hükmedildiği anlaşılamamakta olup, infazda tereddüt oluşturacak şekilde HMK' nun 297/2 maddesine aykırı hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre taraf vekillerinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraf vekilleri Yargıtay duruşmasında hazır bulunduğundan 1.100,00 TL. duruşma vekalet ücretinin bir diğerinden alınıp yek diğerine verilmesine, peşin harçların istek halinde iadesine, 28.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5144, Karar No: 2018/1010, Tarih: 08.02.2018

**2. Ceza Dairesi         2017/5144 E.  ,  2018/1010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın sanık ... tarafından kolundan çekilerek 4 adet bileziğinin çalındığını ve bu esnada kolunun kanadığını belirtmesine karşın, bileziklerinin çalındığını olay esnasında fark etmemesi ve aşamalardaki çelişkili beyanları nazara alındığında sanıkların atılı suçu işlediğine dair yeterli delil bulunmadığı ve bu itibarla beraatlerine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 08/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11412, Karar No: 2016/11424, Tarih: 09.06.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/11412 E.  ,  2016/11424 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden; erkeğin, kadının akrabalarını arayarak, artık kadına bakmak istemediğini söylediği, kadının koah hastası olmasına rağmen asgari yaşam şartları düzeyinde ev temin etmediği anlaşılmaktadır. Bu halde, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre, boşanmaya karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.09.06.2016 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/7034, Karar No: 2013/27597, Tarih: 02.12.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/7034 E.  ,  2013/27597 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kişiler arasındaki konuşmaların kayda alınması, Kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaların kaydedilmesi suretiyle elde edilen verileri hukuka aykırı olarak ifşa edilmesi, İftira

Hüküm : 1- Kişiler arasındaki konuşmaların kayda alınması suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 133/1, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet.

2- Kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaların kaydedilmesi suretiyle elde edilen verileri hukuka aykırı olarak ifşa edilmesi suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 133/3, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet.

3- İftira suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 267/1-2, 51/1-3, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaları kayıt etme, kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaların kaydedilmesi suretiyle elde edilen verileri hukuka aykırı olarak ifşa edilmesi ve iftira suçlarından sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, katılan vekili ve sanık ... müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekili ve sanık ... müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak;

1- İki veya daha fazla kişinin, başkalarının bilmeyeceği ve sınırlı bir dinleyici çevresi dışına çıkmayacağı yönünde haklı bir inanç ve iradeyle hareket ederek, herhangi bir aracı vasıta olarak kullanmadan, yüz yüze gerçekleştirdikleri, ancak özel bir çaba gösterilerek duyulabilecek, aleni olmayan, söze dayalı, sesli düşünce açıklamalarının, konuşmanın tarafı olmayan kişi veya kişilerce, ilgilisinin rızası olmaksızın, elverişli bir aletle (sesli bir açıklamayı kuvvetlendirerek veya naklederek onu ses alanının dışına çıkartıp doğrudan doğruya algılanabilir hale getirmeye yarayan her türlü düzenekle) dinlenmesi veya akustik olarak tekrar dinlenebilmesi imkanını sağlayan bir aletle kaydedilmesinin TCK'nın 133/1. maddesinde; en az üç veya daha fazla kişinin,