muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9738, Karar No: 2015/1925, Tarih: 23.03.2015

**20. Hukuk Dairesi         2014/9738 E.  ,  2015/1925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA KONUSU : ........ ilçesi, ........ mahallesi 1086 sayılı orman parseli içinde yer alan 6052,00 m² yüzölçümündeki taşınmaz

Taraflar arasındaki kiralanan orman alanına, kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı gerekçesiyle, ecrimisil tahakkuk ettirilmesi ve tahliye talep edilmesi şeklinde yaratılan sataşmanın önlenmesine ilişkin davadan dolayı yerel mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 03/06/2014 gün ve 2014/2848 - 2014/6063 sayılı ilâmıyla onanmasına karar verilmiş, süresi içinde davalı Hazine vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Karar düzeltme dilekçesinde değinilen hususlar temyiz aşamasında da ileri sürülmüştür.

Dairemiz kararı bu konulara cevap teşkil edecek nitelikte olduğu gibi, usûl ve kanuna da uygundur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanunun 442. maddesi uyarınca takdiren 248.00.- TL. para cezasının düzeltme isteyenden alınmasına 23/03/2015 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8128, Karar No: 2019/5179, Tarih: 16.05.2019

**8. Hukuk Dairesi         2018/8128 E.  ,  2019/5179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliğine karar verilmiş olup hükmün davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacılar vekili, vekil edenlerinin dava konusu 107 ve 110 parsel sayılı taşınmazların maliki olduklarını, taşınmazların sınırından tahliye kanalı geçtiğini, kanalın bakım ve temizliğinin davalı ... tarafından yapıldığını, davalı tarafından herhangi bir yasal gerekçeye dayanılmaksızın, kanalı genişletmek ve artezyen açmak suretiyle vekil edenlerinin taşınmazlarına müdahale edildiğini açıklayarak, davalının müdahalesinin önlenmesine, uygun kanal yapımı için masrafın davalıdan tazminen tahsiline, kuyu ve artezyenin kapatılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; davacıların tahliye kanalı ile ilgili belediyenin hizmeti sonucunda zarara uğradığı, bu zararı tam yargı davası olarak idare mahkemelerinde ileri sürmesi gerektiği, ayrıca artezyen kuyusunun kapatılması ile ilgili talebi konusunda da idari yargı yolunun görevli olduğu gerekçesi ile yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliğine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Mahkemece her ne kadar az yukarıda yazılı gerekçeler ile görevsizlik kararı verilmiş ise de, Mahkemenin bu gerekçesine katılma imkanı bulunmamaktadır.

Şöyle ki;

İdarenin yürütmekle yükümlü bulunduğu kamu hizmetine ilişkin olarak uygulamaya koyduğu plan ve projenin hukuka aykırı olduğu gerekçesi ile iptalleri için menfaatleri ihlal edilenler tarafından açılacak davalar ile idarenin aynı plan ve projeye göre meydana getirdiği yol, kanal, baraj, su yolları, su şebekesi gibi tesislerin kurulması, işletilmesi ve bakımı sırasında kişilere verdiği zararların tazmini istemiyle idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları muhtel olanlar tarafından açılacak davaların görüm ve çözümünün, iptal ve tam yargı davaları kapsamında yargısal denetim yapan idari yargı yerine ait olduğu; ancak idarece herhangi bir ayni hakka müdahalede bulunulduğu, özel mülkiyete konu taşınmaza kamulaştırmasız el atıldığı iddiasıyla açılacak müdahalenin men’i ve meydana gelen zararın tazmini davalarının ise, mülkiyete tecavüzün önlenmesine ve haksız fiillere ilişkin özel hukuk hükümlerine göre adli yargı yerinde çözümleneceği, yerleşik yargısal içtihatlarla kabul edilmiş bulunmaktadır.

Dava dosyasının incelenmesinden; davalı ... tarafından bir karar, plan ve proje olmadan herhangi bir yasal gerekçeye dayanılmaksızın, tahliye kanalını genişletmek, su kuyusu ve artezyen açmak suretiyle dava konusu taşınmazlara müdahale edildiği açıklanarak, davalının müdahalesinin önlenmesinin, uygun kanal yapımı için masrafın davalıdan tazminen tahsilinin, kuyu ve artezyenin kapatılmasının talep edildiği anlaşılmakta olup, olayda, idarenin yürütmekle yükümlü bulunduğu kamu hizmetine ilişkin olarak tesis edilmiş bir işleme karşı ya da bu nitelikteki işlem ve eyleminden doğan zararların tazminine yönelik olarak 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 2/1. maddesinde sayılan idari davalardan birisi açılmamış, taşınmazlara yapılan müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirilmesi istenmiştir. .

Bu durumda, uyuşmazlığın, haksız fiillere ilişkin özel hukuk hükümlerine göre adli yargı yerinde çözümlenmesi gerekeceği açıktır.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 16.5.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8986, Karar No: 2023/91, Tarih: 10.01.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/8986 E.  ,  2023/91 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma, ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince kadının boşanma davasının kısmen, ziynet alacağı davasının tamamen kabulüne, erkeğin boşanma davasının reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı-karşı davalı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; davalı-karşı davacı erkeğin müvekkiline hakaret ve küfür ettiğini, aylık 500,00 TL harçlık vererek tüm ihtiyaçların bu para ile karşılanmasını beklediğini ve bu şekilde ekonomik şiddet uyguladığını, aşağıladığını, rahatsızlanmasına rağmen doktora götürmediğini, şişman olduğunu söyleyerek aşağıladığını, sosyal medya kullanmasını yasakladığını, yatakları ayırdığını, en son baba evine bıraktığını ve tekrar almadığını, arayıp sormadığını, düğünde müvekkiline takılan ziynetlerin müvekkili ameliyathaneye girerken davalı karşı davacı erkeğin annesin teslim edildiğini ancak iade edilmediğini belirterek, tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesi birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, müvekkili yararına aylık 1.500,00 tedbir ve yoksulluk nafakasına, 100.000,00 maddî ve 100.000,00 manevî tazminat ile 1 adet frenk bağı, 1 adet akıtma, 4 adet 80 gram bilezik, 1 adet frenk bağı üzerinde bulunan cumhuriyet altınından ibaret ziynet eşyasının aynen iadesi olmadığı takdirde dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte 121.000,00 TL ziynet bedeline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.Davacı-karşı davalı kadın vekili süresinde verdiği cevaba cevap ve karşı davaya cevap dilekçesinde özetle; davalı karşı davacı tarafın iddialarını kabul etmediklerini, karşı davanın reddedilmesi gerektiğini belirterek dava dilekçesindeki taleplerini tekrar etmiştir.

II. CEVAP

Davalı-karşı davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; davacı-karşı davalı kadının iddialarının asılsız olduğunu, davacı karşı davalı kadının evliliği maddî bir araç olarak gördüğünü, sürekli marka ve lüks takıntısının olduğunu, müvekkilini küçük düşürdüğünü, aşağıladığını, davacı karşı davalı kadının sebepsiz yere evi terk ettiğini, yemek yapmadığını, evin temizliğe ile ilgilenmediğini, ailesinin hergün ortak haneye geldiğini belirterek, tarafların 4721 sayılı Kanun uyarınca boşanmalarına, müvekkili yararına 100.000,00 maddî ve 100.000,00 manevî tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı karşı davacı erkeğin, ekonomik durumu olmasına rağmen eşine aylık sadece 500,00 TL vererek kadından bununla bütün ihtiyaçlarını karşılamasını istediği, davacı-karşı davalı kadından ayrı yattığı, davalı-karşı davacı kadını baba evine bıraktığı, kadının daha sonra kendisini almasını isteyince davacı-karşı davalı erkeğin gelip almadığı, eşini daha sonra arayıp sormadığı hususlarının sabit olduğu, davacı-karşı davalı kadının kusurlu bir davranışının ise ispatlanamadığı, bunun yanında davacı karşı davalı kadının ziynet alacağı davasına konu ettiği ziynetlerin varlığının dosyaya sunulan fotoğraf ve tanık beyanlarından ve kuyumcu bilirkişi raporuyla mevcudiyetinin ispat edildiği, tanık beyanları ile davacı karşı davalı kadının hastanedeyken davalı-karşı davacı erkeğin annesinin, davacı-karşı davalı kadına ait ve içinde ziynetlerinin bulunduğu çantayı aldığı ve tekrar iade edilmediği sabit kabul edilerek, davalı karşı davacı erkeğin davasının reddine, davacı-karşı davalı kadının boşanma davasının kısmen kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun’un 166 ıncı maddesi birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, davacı-karşı davalı kadının yoksulluk nafakası talebinin kısmen kabulü ile aylık 750,00 TL tedbir nafakasının davalı-karşı davacıdan alınarak davacı karşı davalıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, davacı karşı davalı kadının manevî tazminat talebinin reddine, davacı-karşı davalı kadının maddî tazminat talebinin kısmen kabulü ile kararın kesinleşmesinden itibaren geçerli olmak üzere 25.000,00 TL maddî tazminatın davalı karşı davacı erkekten alınarak davacı-karşı davalı kadına ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, davacı-karşı davalı kadının ziynet alacağı davasının kabulü ile 1 adet frenk bağı 22 ayar 110 gram değeri 46.200,00 TL, 1 adet akıtma 22 ayar 105 gram değeri 44.100,00 TL, 1 adet 22 ayar cumhuriyet tam altını 7 gram değeri 2.940,00 TL,-4 adet altın bilezik her biri 22 ayar her biri 20 şer gramdan toplam 80 gram toplam değeri 33.600,00 TL altın bileziğin davalı karşı davacıdan alınarak davacı karşı davalıya aynen iadesine aynen iade mümkün olmadığı takdirde toplam 126.840,00 TL nin 121.000,00 TL'sine dava tarihi olan 28.07.2020 tarihinden itibaren, 5.840,00 TL sine ıslah tarihi olan 01.06.2021 tarihiden itibaren işleyecek yasal faizle davalı karşı davacıdan alınarak davacı karşı davalıya ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı karşı davalı kadın vekili; dosya kapsamı ile davalı karşı davacı erkeğin müvekkiline hakaret ettiğinin, aşağıladığının sabit olduğu, davalı-karşı davacı erkeğin müvekkilini baba evine bıraktıktan sonra tekrar almadığı, bu şekilde evlilik birliğinin bitmesine sebebiyet verdiği, bu nedenle manevî tazminata hükmedilmemesinin usul ve yasaya aykırı olduğu belirtilerek; kusur belirlemesi ve reddedilen manevî tazminat talebi yönünden ilk derece mahkemesinin kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

2.Davalı-karşı davacı erkek vekili; davacı karşı davalı kadının tanıklarının beyanlarının duyuma dayalı olduğu, müvekkilinin kusurlu bir davranışının ispat edilemediği, bütün kusurun davacı-karşı davalı kadında olduğu, davacı-karşı davalı kadının manevî tazminat talebi reddedilmesi nedeni ile lehlerine vekâlet ücreti verilmesi gerektiği, davacı-karşı davalı kadının maddî tazminat talebinin de reddedilmesi gerektiği, aleyhlerine hükmedilen maddî tazminatın gerekçelendirilemediği, davacı-karşı davalı kadının nafaka talebinin reddi yerine kabulünün de doğru olmadığı, ziynet eşyalarının davacı-karşı davalı kadın tarafından baba evine götürüldüğü, ziynetlerinin müvekkilinin yanında olduğu hususunun ispatlanmadığı belirtilerek; kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen nafaka ve maddî tazminat, vekâlet ücreti, ziynet alacağı davasının kabulü yönünden ilk derece mahkemesinin kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile toplanan deliller ve dosya kapsamına göre davalı-karşı davacı erkeğin ilk derece mahkemesince kabul edilen kusurlarının gerçekleştiği, davacı-karşı davalı kadın yönünden 4721 sayılı Kanun’un 175 ve 174 üncü maddesi birinci fıkrası şartlarının gerçekleştiği, mahkemenin de kabulünde olduğu üzere anılan Kanun’un 174 üncü maddesi ikinci fıkrası şartlarının ise gerçekleşmediği, boşanmaya neden olan olaylarda davalı-karşı davacı erkeğin tam kusurlu olduğu, tarafların boşanmaya neden olan olaylardaki kusur dereceleri, evlilik süresi, tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, paranın alım gücü ile boşanma yüzünden zedelenen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına, nafakanın niteliğine ve günün ekonomik koşullarına göre, İlk Derece Mahkemesince davacı-karşı davalı kadın lehine takdir edilen maddî tazminat miktarı ile tedbir ile yoksulluk nafakalarının miktarlarının makul olduğu, boşanma davaları ile boşanmanın fer'î niteliğinde olan 4721 sayılı Kanun’un 174 üncü maddesi birinci ve ikinci fıkrası kapsamındaki tazminat taleplerinin reddi ve kabulü üzerine vekâlet ücreti verilemeyeceği, mahkemenin 02.11.2020 tarihli ara kararı ile davacı-karşı davalı kadın için anılan Kanun'un 169 uncu maddesi gereği 750,00 TL tedbir nafakası verildiği, hükümde 750,00 TL yoksulluk nafakasının verildiğinin gerekçeden anlaşıldığı, yoksulluk nafakasının kararın boşanma kısmının kesinleşmesi ile hüküm ifade edeceği hususunun 4721 sayılı Kanun’un 175 inci maddesi gereği olduğu, ziynet eşyası davası yönünden mahkemenin de kabulünde olduğu üzere üzere davacı-karşı davalı kadının hastaneye kaldırılması üzerine davalı-karşı davacı erkek tarafından alınıp annesine verildiği, bir daha davacı-karşı davalı kadına verildiğinin ispatlanamadığı gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-karşı davacı erkek tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf başvurusunun esastan reddi kararının hatalı olduğu belirterek istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması talep edilmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık boşanma davası yönünden kusurun kimden kaynaklandığı, davacı-karşı davalı kadın yararına maddî tazminat, tedbir ve yoksulluk nafakası koşullarının oluşup oluşmadığı, davacı-karşı davalı kadının reddedilen manevî tazminat talebi yönünden davalı-karşı davacı erkek yararına vekâlet ücretine hükmedilip edilmeyeceği ile davacı-karşı davalı kadının ziynet alacağı davasında ziynetlerin kimin yedinde bulunduğu noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık boşanma davası yönünden kusurun kimden kaynaklandığı, davacı-karşı davalı kadın yararına maddî tazminat, tedbir ve yoksulluk nafakası koşullarının oluşup oluşmadığı, davacı-karşı davalı kadının reddedilen manevî tazminat talebi yönünden davalı-karşı davacı erkek yararına vekâlet ücretine hükmedilip edilmeyeceği ile davacı-karşı davalı kadının ziynet alacağı davasında ziynetlerin kimin yedinde bulunduğu noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun’un 166, 169, 174 üncü maddesinin birinci fıkrası, 175 inci maddesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı-karşı davacı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9523, Karar No: 2019/8391, Tarih: 17.06.2019

**8. Ceza Dairesi         2019/9523 E.  ,  2019/8391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- İHAM'ın kararlarında "hukuki kesinlik" (legal certainty) olarak belirlediği ilkeyi, AYM "hukuki belirlilik" ilkesi olarak tanımlamakta ve içeriğini geniş yorumlamaktadır. AYM hukuki belirlilik ilkesinin, hukuk devletinin asli unsurları arasında yer aldığını, hukuki durumlarda belirli bir istikrarı temin ettiğini ve kamunun mahkemelere güvenine katkıda bulunduğunu saptamaktadır.

AYM'ye göre, hukuki belirlilik ilkesini de kapsayan hukuki güvenlik, Anayasa'nın 36. maddesinde yer alan adil yargılanma hakkının içinde zımnen mevcut bir ilkedir. Bir kanuni düzenlemenin bireylerin davranışını ona göre düzenleyebileceği kadar kesinlik içermesi, kişinin gerektiği takdirde hukuki yardım almak suretiyle, bu kanunun düzenlendiği alanda belli bir eylem nedeniyle ortaya çıkacak sonuçları makul bir düzeyde öngörebilmesi gerekmektedir. Öngörülebilirliğin mutlak bir ölçüde olması gerekmez. Kanunun açıklığı arzu edilir bir durum olmakla birlikte bazen aşırı bir katılığı da beraberinde getirebilir. Oysa hukukun ortaya çıkan değişikliklere uyarlanabilmesi gerekmektedir. Birçok kanun, işin doğası gereği, yorumlanması ve uygulanması pratik gerçekliğe bağlı olan yoruma açık formüllerdir.

Hukuki belirlilik ilkesi gereğince, yasal düzenlemelerin hem kişiler hem de idare yönünden herhangi bir duraksamaya ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde açık, net, anlaşılır ve uygulanabilir olması, ayrıca kamu otoritelelerinin keyfi uygulamalarına karşı koruyucu birtakım güvenceler içermesi gereklidir. AYM'ye göre, belirlilik ilkesi, hukuksal güvenlikle bağlantılı olup; birey, belirli bir kesinlik içinde, hangi somut eylem ve olguya hangi hukuksal yaptırımın veya sonucun bağlandığını, bunların idareye ne tür müdahale yetkisini doğurduğunu, kanundan öğrenebilme imkanına sahip olmalıdır. Birey, ancak bu durumda kendisine düşen yükümlülükleri öngörüp davranışlarını düzenleyebilir.

Hukuk güvenliği, kuralların öngörülebilir olmasını, bireylerin tüm eylem ve işlemlerinde devlete güven duyabilmesini, devletin de kanuni düzenlemelerde bu güven duygusunu zedeleyici yöntemlerden kaçınmasını gerekli kılar. Nitekim usul kurallarının kendisinden veya yorumundan kaynaklanan öngörülemezlik ve belirsizlik mahkeme hakkı bakımından ihlallere yol açmıştır.

AYM'ye göre, birbiriyle uyuşmayan mahkeme kararlarının sürüp gitmesi de, yargı sistemine güveni azaltarak, yargısal bir belirsizliğe yol açabilir. AYM, tıpkı İHAM gibi, içtihat farklılıklarından kaynaklanan bu tür belirsizlikleri, adil yargılanma hakkının alt unsurları olan mahkeme hakkı gibi diğer hak ve ilkeler çerçevesinde değil, doğrudan hukuki belirsizlik ilkesi çerçevesinde ele almaktadır.

AYM'ye göre, birbiriyle uyuşmayan mahkeme kararlarının sürüp gitmesi de, yargı sistemine güveni azaltarak, yargısal bir belirsizliğe yol açabilir. AYM, tıpkı İHAM gibi, içtihat farklılıklarından kaynaklanan bu tür belirsizlikleri, adil yargılanma hakkının alt unsurları olan mahkeme hakkı gibi diğer hak ve ilkeler çerçevesinde değil, doğrudan hukuki belirsizlik ilkesi çerçevesinde ele almaktadır.

İHAM'ın kararlarına göre de; belirsizlik, ister yasal ister idari veya yetkili otoritelerin uygulamasından kaynaklansın, devletin davranışını incelerken gözönünde bulundurulması gereken bir faktördür. Mahkeme kararları arasında ısrarlı bir çatışma olması, yargısal sisteme yönelik toplum güvenini azaltan bir hukuki belirsizlik durumu yaratır, toplum güveni hukuk devleti üzerinden şekillenen bir devletin temel bileşenidir. (Nejdet Şahin ve Perihan Şahin/Türkiye 56, 57)

İnsanları suç işlemekten vazgeçiren cezaların, suç ağırlığı ve kusur derecesi ile orantılı olması çağdaş ceza hukukunun gereğidir. Bu ilkenin vücut bulduğu 5237 sayılı TCK.nın 3. maddesinin 1. fıkrasında, "suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığı ile orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur." şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında dosyanın incelenmesinde, sanığın, başkasına ait kredi kartının kötüye kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan 22.05.2017 tarihli bozma öncesinde verilmiş olan ilk hükmünde, suçun işleniş şekli, sanığın şahsi ve sosyal durumuna göre hakkında TCK.nın 245/1. maddesi gereğince 3 yıl hapis ve 20 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesine ve Yargıtay denetiminde orantılılık ilkesine bir aykırılık görülmemesine rağmen, bozma ilamı sonrası verilen hükümde, hukuki güvenlik ilkesine gerekse orantılılık ilkesine aykırı olarak makul bir değişiklik gerekçesi gösterilmeden sadece suçun işleniş biçimi ve kastın yoğunluğu esas alınarak temel cezanın 3 yıl 6 ay hapis ve 200 gün adli para cezası olarak belirlenmesi,

2- Hukuk güvenliği ilkesine aykırı olarak, bozma öncesi uygulanmasında Yargıtay denetiminde bir isabetsizlik görülmeyen ve yasaya açıkça aykırılık teşkil etmeyen önceki gerekçeden haklı ve yasal ayrılma sebepleri de gösterilmeden bu kez TCK. nın 62. maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.06.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.