muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/13214, Karar No: 2022/8075, Tarih: 01.06.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/13214 E.  ,  2022/8075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tahkim davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı itirazın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili; 01/08/2017 tarihinde müvekkilinin sevk ve idaresindeki araçla kaza tarihinde trafik sigortası bulunmayan aracın karıştığı kazada davacının yaralanarak %10 oranında malul kaldığını belirterek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 2.800,00 TL sürekli iş göremezlik ve 1.000,00 TL yol giderinin başvuru tarihinden itibaren temerrüt faizi ile birlikte davalı taraftan tahsiline karar verilmesini talep etmiş talebini 82.553.00 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili; başvurunun reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, başvurunun kabulü ile 82.553.00 TL sürekli sakatlık tazminatının 30/11/2019 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ... Hesabından alınarak başvuru sahibine ödenmesine karar verilmiş, davalı vekilinin karara itirazı üzerine İtiraz Hakem Heyetince itirazın reddine dair verilen karara karşı davalı vekili tarafından temyiz yoluna başvurulmuştur.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, İtiraz Hakem Heyeti kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarara dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin meydana gelen kazada yaralandığını ve malul kaldığını açıklayıp iş göremezlik tazminatı talebinde bulunmuştur.

Haksız fiil sonucu çalışma gücü kaybının olduğu iddiası ve buna yönelik bir talebin bulunması halinde, zararın kapsamının belirlenmesi açısından maluliyetin varlığı ve oranının belirlenmesi gerekmektedir. Söz konusu belirlemenin ise Adli Tıp Kurumu İhtisas Dairesi veya Üniversite Hastanelerinin Adli Tıp Anabilim Dalı bölümleri gibi kuruluşların çalışma gücü kaybı olduğu iddia edilen kişide bulunan şikayetler dikkate alınarak oluşturulacak uzman doktor heyetinden, haksız fiilin gerçekleştiği tarihte yürürlükte olan mevzuat hükümleri dikkate alınarak yapılması gerekmektedir.

Somut olayda; kaza neticesinde davacının maruz kaldığı yaralanmaya ilişkin olarak alınan Dokuz Eylül Üniversitesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığı tarafından düzenlenen 21/10/2019 tarihli raporda, davacının kaza nedeniyle oluşan travma sonrası stres bozukluğu arazından dolayı maluliyeti % 10 olarak belirlenmiştir. Anılan bu raporun tanziminde, kaza tarihi itibariyle uygulanması gereken Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmeliği kullanılması, Dairemizin yerleşik uygulamalarıyla kabul edildiğinden kullanılan cetvel bakımından rapor usule uygundur. Ne var ki ; maluliyet raporunda, travma sonrası stres bozukluğunun tedavi ile işlevselliği kısmen düzelen tanımlaması yapılmış ancak ne kadar sürede düzelebileceği belirtilmemiştir. Eksik inceleme ile karar verilemez.

Bu durumda, davacının yaralanmadan kaynaklı maluliyetininin tespiti için kazadan sonraki psikiyatrik şikayetleri ile uygulanan tedaviye yönelik tüm belgelerin (psikiyatri poliklinik kayıtları, reçeteler, ilaç raporları ) davacı taraftan sorulup, ilgili yerlerden temin edilmesinden sonra içerisinde psikiyatri uzmanının da bulunduğu bilirkişi heyetinden (ATK İhtisas Kurulu'ndan ya da üniversitelerin adli tıp bölümünden) kaza tarihinde yürürlükte olan Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde, kazadan sonra oluştuğu belirtilen "travma sonrası stres bozukluğu" nedeniyle davacıda kalıcı maluliyet bulunup bulunmadığı ve varsa oranının ne olduğu ve maluliyet oranının davacının bakiye ömrü boyunca aynı oranda devam edip etmeyeceği hususlarında, bilirkişi heyetince gerekli görülmesi halinde bizzat muayenesi de yapılarak ayrıntılı, gerekçeli,kaza ile illiyet bağı kuran , denetime elverişli bir rapor alınarak temyiz eden davalının usuli kazanılmış hakları gözetilerek, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken; eksik incelemeyle, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3- 5684 Sayılı Sigortacılık Kanunu 30/17 md. ve 19/01/2016 tarihli ve 29598 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelikte Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik'in 6. maddesi ile Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik'in 16. maddesinin 13. fıkrasına "(13) (Ek:RG-19/1/2016-29598) tarafların avukat ile temsil edildiği hallerde, taraflar aleyhine hükmedilecek vekâlet ücreti, her iki taraf için de Avukatlık Asgarî Ücret Tarifesinde yer alan asliye mahkemelerinde görülen işler için hesaplanan vekâlet ücretinin beşte biridir." hükmü eklenmiştir.

Açıklanan nedenlerle; Uyuşmazlık Hakem Heyetince davacı yararına hükmedilecek vekalet ücreti için yukarıda adı geçen Yönetmelik'in 16. maddesinin 13. fıkrasının uygulanması gerektiği gözetilerek AAÜT'nin 13. maddesi gereğince hesaplanan vekalet ücretinin 1/5'i oranında maktu vekalet ücretinin altında kalmamak kaydıyla vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken tam nispi vekalet ücretine hükmedilmesi ve İtiraz Hakem Heyetince davalı sigorta şirketi vekilinin bu yöne ilişkin itiraz başvurusunun reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 01/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/663, Karar No: 2018/195, Tarih: 10.01.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/663 E.  ,  2018/195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nun 155/2, 62/1, 52/2-4, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanık hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmü sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Katılanın adına kayıtlı olan ... plakalı aracını araç alım satımı yapan sanığa denemesi için verdiği, ancak sanığın araç ile birlikte kayıplara karıştığı ve aracı tanık ...’a harici satış ile sattığının iddia edildiği olayda; sanık savunması, katılan ve tanık beyanları ile dosya kapsamından sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin mahkumiyet yönünde kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Tanık ...'nin sanık ile katılan arasında; sanığın aracı üçüncü kişilere satması yönünde bir anlaşma olduğu ve aracın sanığa bu sebeple teslim edildiğini belirtmesi ve sanığın suç tarihinde hizmet ilişkisi kapsamında kalan araç alım satım işi ile iştigal etmesi karşısında; sonuc etkili olmayacağından tebliğnamedeki suç vasfı yönünden bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki "velayet hakkından; vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan" yoksunluğun sanığın sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceğinin gözetilmemiş olması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin (c) bendinin hükümden çıkartılarak yerine "TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayımlık yetkilerinin koşullu salıverilme tarihine, altsoyu haricindekiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" cümlelerinin eklenmesi suretiyle hüküm DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5601, Karar No: 2014/1559, Tarih: 12.03.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/5601 E.  ,  2014/1559 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1/B - 2013/37984

MAHKEMESİ : Gebze 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ ve NO : 20/12/2012, 2012/27 (E) ve 2012/495 (K)

SUÇ : Kasten öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, suça sürüklenen çocuk Yusuf'un maktül Kenan'ı kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiinin meşru savunmaya, suç niteliğine, katılanlar vekilinin eksik incelemeye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk ile maktülün aynı mahallede ikamet etmelerinden dolayı birbirlerini tanıdıkları, olay günü mahallede suça sürüklenen çocuğun akrabasının da katıldığı maddi hasarlı trafik kazası meydana geldiği, kaza tespit tutanağı düzenleneceği sırada suça sürüklenen çocuğun olay yerinde bulunanlara kaza tespit tutanağı olup olmadığını sorduğu, maktülün ise "bilseydim ben getirirdim, bende 50-100 tane vardı" dediği, buna sinirlenen suça sürüklenen çocuğun ise "madem sende var, o zaman neden getirmiyorsun" diyerek maktüle küfür ettiği, suça sürüklenen çocuğun küfür etmesi üzerine maktülün "gel kenarda konuşalım" dediği ve birlikte ara sokağa geçtikleri, aralarında çıkan kavgada suça sürüklenen çocuğun üzerinde bulunan bıçakla maktülü üç yerinden bıçaklayarak öldürdüğü olayda;

Maktülden suça sürüklenen çocuğa yönelen ve haksız tahrik teşkil eden herhangi bir söz veya davranış bulunmadığı halde, suça sürüklenen çocuk lehine haksız tahrik hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, Cumhuriyet Savcısının ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 12.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18051, Karar No: 2015/32900, Tarih: 18.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/18051 E.  ,  2015/32900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile izin ücreti, ücret alacağı, asgari geçim indirimi alacağı ve fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı Talebinin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız ve kötü niyetli olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile izin ücreti, ücret, asgari geçim indirimi ve fazla çalışma ücreti alacaklarını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, iş akdinin işveren tarafından davacının verilen görevleri yapmaması nedeniyle haklı olarak feshedildiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki ilk uyuşmazlık, mahkemece hüküm altına alınan alacaklara uygulanacak olan faizlerin başlangıç tarihlerinin doğru olarak tespit edilip edilmediği noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta davacı dava tarihinden önce noterde keşide ettirdiği bir ihtarnameyi işverene göndermiştir. Dosyada mevcut ihtarnamenin incelenmesinde, davacının eldeki davaya konu yaptığı işçilik alacaklarının ihtarnamenin tebliğ tarihinden itibaren ödenmesini talep ettiği anlaşılmıştır. İhtarname davalı işverene 23/02/2014 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davacı işçi bu şekilde davalı işvereni davadan önce temerrüde düşürmüştür. Temerrüt tarihi, ihtarnamenin tebliğ tarihini takip eden 24/02/2012 günüdür.

Dosyada mevcut ıslah dilekçesinin incelenmesinde, davacı vekilinin ıslah ile arttırılan alacaklar için faiz talebinde bulunduğu anlaşılmıştır.

Mahkemece, kıdem tazminatı dışındaki hüküm altına alınan alacaklara temerrüt tarihi ve ıslah tarihi ayrımı yapılarak faiz yürütülmüştür. Bu kapsamda, kıdem tazminatı dışında kalan alacaklardan ihbar tazminatı, izin ücreti, ücret, asgari geçim indirimi ve fazla çalışma ücreti alacakları hakkında, dava dilekçesi ile talep edilen miktarlara temerrüt tarihi olan 24/02/2012 tarihinden, ıslah ile talep edilen miktarlara ise ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmüştür.

Mahkemece, kıdem tazminatı dışındaki hüküm altına alınan alacaklara temerrüt tarihi ve ıslah tarihi ayrımı yapılarak faiz yürütülmüştür. Bu kapsamda, kıdem tazminatı dışında kalan alacaklardan ihbar tazminatı, izin ücreti, ücret, asgari geçim indirimi ve fazla çalışma ücreti alacakları hakkında, dava dilekçesi ile talep edilen miktarlara temerrüt tarihi olan 24/02/2012 tarihinden, ıslah ile talep edilen miktarlara ise ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmüştür.

Davacı işçi dava tarihinden önce davalı işvereni temerrüde düşürdüğüne göre, kıdem tazminatı dışında kalan alacakların tamamına (dava tarihi ıslah tarihi ayrımı yapılmadan ya da somut olayımızda mahkemece yapıldığı üzere temerrüt tarihi ıslah tarihi ayrımı yapılmadan) temerrüt tarihinden itibaren faiz yürütülmelidir.

Bu nedenlerle, mahkemece kıdem tazminatı dışında kalan alacakların tamamına, temerrüt tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken, temerrüt tarihi ıslah tarihi ayrımı yapılarak faiz yürütülmesi hatalıdır.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut uyuşmazlıkta mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, tanık beyanları nazara alınarak davacının (ara dinlenmeleri düşülmeden) hafta içi beş gün günde 12 saat ve Cumartesi günü ise 5 saat çalıştığı belirtilmiştir ki bu tespit isabetlidir. Ancak, günlük 12 saat çalışmadan yukarıdaki yasal düzenleme ve ilke kararımız doğrultusunda en az 1,5 saat ara dinlenmesinin tenkisi gerekirken, 1 saat ara dinlenmesinin tenkisi hatalıdır. Böyle yapılmakla, haftalık çalışma ve haftalık fazla çalışma süreleri ve dolayısıyla fazla çalışma ücreti fazla tespit ve hesaplanmış olmaktadır.

Bu nedenlerle, mahkemece hatalı bilirkişi raporuna itibarla fazla çalışma ücretinin fazla miktarda hüküm altına alınması bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1876, Karar No: 2020/12656, Tarih: 11.11.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/1876 E.  ,  2020/12656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : O yer Cumhuriyet savcısı, sanık ve, suça sürüklenen çocuk müdafii

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin, suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik ve suça sürüklenen çocuk lehine olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

I-Sanık ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Hırsızlık suçundan kurulan hükümde 142/2-h ve 143. maddeler uyarınca belirlenen 7 yıl 6 ay hapis cezasından, aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılması sırasında hesap hatası yapılarak 6 yıl 3 ay yerine, 5 yıl 15 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümde, temel cezanın doğrudan 5237 sayılı TCK’nın 116/4. maddesi gereğince belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, önce TCK’nın 116/2. maddesi gereğince 6 ay hapis cezasına ve devamında TCK’nın 116/4. maddesi gereğince 1 yıl hapis cezasına hükmedilmesi sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri ile 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Hırsızlık suçundan kurulan hükümde 142/2-h ve 143. maddeler uyarınca belirlenen 7 yıl 6 ay hapis cezasından, aynı Kanun'un 31/3.maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılırken hesap hatası yapılarak 5 yıl hapis cezası yerine 4 yıl 12 ay hapis cezasına, aynı Kanun’un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında yapılan indirim sonucu 4 yıl 2 ay yerine 3 yıl 14 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

2-Hırsızlık suçundan kurulan hükümde 142/2-h ve 143. maddeler uyarınca belirlenen 7 yıl 6 ay hapis cezasından, aynı Kanun'un 31/3.maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılırken hesap hatası yapılarak 5 yıl hapis cezası yerine 4 yıl 12 ay hapis cezasına, aynı Kanun’un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında yapılan indirim sonucu 4 yıl 2 ay yerine 3 yıl 14 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

3- İş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümde, temel cezanın doğrudan 5237 sayılı TCK’nın 116/4. maddesi gereğince belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, önce TCK’nın 116/2. maddesi gereğince 6 ay hapis cezasına ve devamında TCK’nın 116/4. maddesi gereğince 1 yıl hapis cezasına hükmedilmesi,

4- 5237 sayılı TCK'nın 53/4. maddesinde yer alan "Kısa süreli hapis cezası ertelenmiş veya fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişiler hakkında birinci fıkra hükmü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında aynı Kanun'un 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafii ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümlerde CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 11/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.