muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18589, Karar No: 2014/7855, Tarih: 21.04.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/18589 E.  ,  2014/7855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Katılan ... idaresi vekilinin temyizine göre yapılan incelemede;

Suç tarihine ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığa atılı eylemin 15.05.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5752 sayılı kanunun 3.maddesiyle değişik 4733 sayılı kanunun 8/4.maddesinde öngörülen suçu oluşturacağından, doğrudan doğruya zarar görmeyen Gümrük İdaresi'nin 4733 sayılı yasaya muhalefet, suçunan davaya katılma hakkı ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, Gümrük İdaresi adına hazine vekilinin temyiz inceleme isteminin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesiyle yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Sanık ... ile O yer Cumhuriyet Savcısının temyizine gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre sanık ile o Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 21.04.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Mahkeme kararında, inceleme konusu bu dava dosyası yanında, sanığa ait benzer suçtan başka dava dosyalarının bulunduğu belirtilmektedir.

Öncelikle sözü edilen diğer dava dosyaları getirilip incelenerek, sanığın iddia edilen eylemleri arasındaki zaman aralığı, işleniş biçimi ve yakalanan kaçak eşyanın cinsi hep birlikte değerlendirilerek, sanığın eylemlerinin bir suç işleme kararının icrası kapsamında kalıp kalmadığı, aralarında hukuki kesinti bulunup bulunmadığı saptanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi zorunluluğu nedeniyle mahkeme kararının bozulması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun düzelterek onama kararına katılmıyoruz.

... ...

Muhalif Baş. V. Muhalif Üye
Yargıtay — Esas No: 2016/10225, Karar No: 2016/14473, Tarih: 01.12.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/10225 E.  ,  2016/14473 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti ve prime esas kazanç tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, davalı işverene ait işyerinde 10.12.2001-05.10.2009 tarihleri arasında son aylık 1716 TL brüt maaşla çalıştığının tespitini talep etmiştir. Mahkemece sigorta primine esas kazancın tespiti yönünden herhangi bir hüküm kurulmamış, hizmet tespiti yönünden ise davanın reddine karar verilmiştir.

Hizmet tespiti davasının yasal dayanağı 506 sayılı Kanun’un 79/10 ve 5510 sayılı Kanun’un 86/9. maddeleridir. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

Prime esas kazanç tutarının tespiti davasının ise 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesi uyarınca yasal dayanağı 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 77 ve 5510 sayılı Kanunun 80. maddesidir. Bu kapsamda davacı işçinin, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı Sosyal Güvenlik Kurumu’na davalı işveren/işverenler tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Gerçek ücret; sigortalının kıdemi, yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre ödenmesi gereken ücrettir. Hizmet akdinin tarafları görünüşte bir ücret belirlemiş olabilirler, ancak bu ücret tarafların aralarında kararlaştırdıkları gerçek ücret olmayabilir. Uygulamada bazen taraflar arasında kararlaştırılmış olan gerçek ücret (örneğin SSK primlerini daha az ödemek amacıyla) bordroya yansıtılmamakta, daha düşük (örneğin asgari ücret) gösterilmektedir. Bu gibi durumlarda yargıç tarafından gerçek ücretin saptanması yoluna gidilmelidir (Prof. Dr. S. Süzek, İş Hukuku, 2. Bası, Beta Yayınları, Sy:287). Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 288. maddesindeki yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır. Ücret miktarı HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları gibi delillerle sigortalının imzasını taşıyan ücret bordroları veya hizmet sözleşmesinde yazılı olan ücretin gerçek olmadığı kanıtlanabilir.

Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için yine HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK’nun 289. maddesi gereğince tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür. 506 sayılı Kanunun 78. maddesinde ve 5510 sayılı Kanunun 82. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “....günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. 82. madde de bu düzenlemeye paralel bir hüküm içermektedir. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır. Eldeki davada yukarıdaki esaslar dahilindeki deliller celp edilip, değerlendirildikten sonra, sonucuna göre karar verilmesi gerekmektedir. Ayrıca Mahkemece, re'sen araştırma ilkesi ışığında; davacının çalışmalarının geçtiği işyerindeki bordrolu tanıklar resen belirlenerek bilgi ve görgülerine başvurulmalı; sigortalı ile birlikte çalışan kişiler ile aynı çevrede işyeri olan işveren ya da bu işverenlerin çalıştırdığı kişiler re’sen saptanarak bilgi ve görgülerine başvurulmalı; kurumdan davalı işyerlerine ait işyeri dosyaları celbedilmeli, davacıya yapılan ödemelere ait kayıtlar getirtilmeli, böylece bu konuda gerekli tüm soruşturma yapılarak, uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilmeli ve davacının tüm talepleri hakkında takdir edilerek varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 01.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/471, Karar No: 2023/2623, Tarih: 06.09.2023

**12. Ceza Dairesi         2023/471 E.  ,  2023/2623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/480 E., 2022/439 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında Dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası (5271 sayılı Kanun) gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında taksirle öldürme suçundan verilen beraat kararlarına karşı, sanıklar müdafiinin temyiz talebinin sadece sanıklar lehine ayrı ayrı vekalet ücreti hükmolunmaması ile sınırlı olduğu ve temyizde hukuki yararı bulunduğu kabul edilmekle yapılan incelemede;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kayseri 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.11.2014 tarihli ve 2014/159 - 2014/715 sayılı kararı ile; sanıklar ..., ..., ..., ... ve temyiz dışı sanıklar .........hakkında ayrı ayrı olmak üzere taksirle öldürme suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraat kararı verilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kayseri 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.11.2014 tarihli ve 2014/159 - 2014/715 sayılı kararı ile; sanıklar ..., ..., ..., ... ve temyiz dışı sanıklar .........hakkında ayrı ayrı olmak üzere taksirle öldürme suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraat kararı verilmiştir.

2. Kayseri 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.11.2014 tarihli ve 2014/159 - 2014/715 sayılı kararının katılanlar vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 27.04.2017 tarihli, 2015/16142-2017/3596 sayılı kararı ile; "...TCDD Genel Müdürlüğü sorumluluğunda yaptırılmakta olan Kayseri Kuzey Geçiş varyantı inşası sırasında Horosana Çayırı üzerinde kurutma kanalı olarak açılmış olan kanala 21/07/2011 tarihinde yüzmek için giren 12/08/1998 doğumlu ...'ın anılan kanalda cesedinin bulunduğu olayda, ölüm nedeninin tespit edilememesi ve illiyet bağı kurulamaması gerekçesiyle sanıklar hakkında beraat kararı verilmiş ise de, olayın görgü tanıkları olan .....'ın soruşturma aşamasında alınan beyanlarında, olay günü ölen ... ile beraber markete uğradıklarını, marketten yiyecek ve içecek aldıklarını, ...'in yüzmek için kendilerinden ayrıldığını ve kendilerinin de ...'in arkasından gittiklerini, ...'in üzerini çıkartarak kanala girdiğini gördüklerini ve kanalın yanına vardıklarında da ...'in suda çırpındığını gördüklerini, ...'e sudan çıkması için yardım etmeye çalıştıklarını ancak İsmal'in kanalın dibine doğru battığını ve bir daha da su yüzeyine çıkamadığını beyan ettikleri; kanaldan cesedi çıkartan ...'nın soruşturma aşamasında alınan beyanında, olay günü kanalın etrafında insan kalabalığı görünce olay yerine gittiğini, kanalda bir kişinin boğulduğunu ve cesedin çıkarılması için itfaiyenin beklendiğini öğrenince, üzerini çıkartarak kanala girdiğini ve boğulan şahsı aramaya başladığını, bir müddet sonra cesedi bularak suyun yüzeyine çıkardığını beyan ettiği, dosyada mevcut 22/07/2010 tarihli ölü muayene ve otopsi tutanağında ...'ın ölüm nedeninin kesin olarak tespit edilememekle beraber ağız ve burun boşluğundan gelen mantar köpüğünün suda boğulmanın bulgularından olduğunun bildirilmesi karşısında; olayın görgü tanıkları olan Savaş Gül ve Yusuf İlhan ile kanaldan cesedi çıkartan ...'nın da dinlenerek, iş güvenliği konusunda uzman olan bilirkişilerden seçilecek heyetten rapor aldırılıp, TCDD Genel Müdürlüğü Demiryolu Yapım Dairesi Başkanlığı'nda çalıştıkları anlaşılan sanıklar, ..., ...,......in sıfatlarının ve 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun kapsamında kalıp kalmadıklarının tereddüde mahal bırakılmayacak şekilde belirlenmesinden sonra tüm sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeksizin, eksik soruşturma ve yetersiz değerlendirme ile yazılı şekilde sanıkların beraatlerine karar verilmesi..." nedenleri ile bozulmasına karar verilmiştir.

3. Kayseri 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.11.2018 tarihli ve 2017/476 - 2018/931 sayılı kararı ile; sanıklar ..., ..., ..., ... ve temyiz dışı sanıklar ......... hakkında ayrı ayrı olmak üzere taksirle öldürme suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi gereğince beraat kararı verilmiş olup, temyiz dışı sanıklar........ hakkında ise taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 85 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince mahkûmiyetlerine karar verilmiştir.

4. Kayseri 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.11.2018 tarihli ve 2017/476 - 2018/931 sayılı kararının sanıklar Ali Cengiz Abanozoğlu ve İlker Ustaömer müdafiileri ile katılanlar vekilinin temyizi üzerine, Yargıtay 12.Ceza Dairesinin 09.12.2019 tarihli, 2019/3619-2019/11505 sayılı kararı ile;

"...Dosya içeriğine göre; TCDD Genel Müdürlüğü sorumluluğunda yaptırılmakta olan Kayseri Kuzey Geçiş varyantı inşası sırasında Horosana Çayırı üzerinde kurutma kanalı olarak açılmış olan kanala 21/07/2011 tarihinde yüzmek için giren 12/08/1998 doğumlu ...'ın anılan kanalda cesedinin bulunduğu olayda, Kayseri 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/11/2014 tarihli, 2014/159 Esas, 2014/715 Karar sayılı kararı ile ölüm nedeninin tespit edilememesi ve illiyet bağı kurulamaması gerekçesiyle sanıklar hakkında beraat kararı verilmesi üzerine; dairemizin 27/04/2017 tarih, 2015/16142 esas, 2017/3596 karar sayılı bozma ilamı ile TCDD Genel Müdürlüğü Demiryolu Yapım Dairesi Başkanlığı'nda çalıştıkları anlaşılan sanıklar, ..., ...,....., .....'in sıfatlarının ve 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun kapsamında kalıp kalmadıklarının tereddüde mahal bırakılmayacak şekilde belirlenmesinden sonra tüm sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği sebebi ile Kayseri 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/11/2014 tarihli, 2014/159 Esas, 2014/715 Karar sayılı kararının bozulduğu, bozma üzerine yapılan yargılamada mahkemece bu husus açıklığa kavuşturulmadığı ve sanıkların kusur durumuna ilişkin soruşturma aşamasında alınan 13/08/2013 tarihli bilirkişi raporu, bozma üzerine yapılan yargılamada alınan 04/12/2017 tarihli bilirkişi raporu ve 25/03/2018 tarihli bilirkişi raporu arasında çelişki bulunduğu anlaşılmakla; yukarıda sayılan TCDD Genel Müdürlüğü Demiryolu Yapım Dairesi Başkanlığı'nda çalışan sanıkların sıfatlarının ve 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanun kapsamında kalıp kalmadıklarının tereddüde mahal bırakılmayacak şekilde belirlenmesinden sonra; dosya kapsamında bulunan kusura ilişkin raporlar arasındaki çelişkinin giderilebilmesi amacıyla dosyanın teknik üniversitelerde görevli öğretim üyelerinden oluşan üç kişilik bilirkişi heyetine tevdi edilerek yeniden rapor alınmak suretiyle sanıkların hukuki durumunun tespit ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması..." nedenleri ile bozulmasına karar verilmiştir.

5. Kayseri 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.05.2022 tarihli ve 2021/480 E. 2022/439 K. Sayılı kararı ile; sanıklar ..., ..., ..., ... ve temyiz dışı sanık ... hakkında ayrı ayrı olmak üzere taksirle öldürme suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) ve (e) bentleri gereğince beraat kararı verilmiştir.

6. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 24.01.2023 havale tarihli ve 2022/159698 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanıklar müdafiinin temyiz isteği; beraat eden her sanık için ayrı ayrı vekalet ücreti hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanıklar hakkında taksirle öldürme suçundan verilen beraat kararlarına karşı, sanıklar müdafinin temyiz talebinin sadece sanıklar lehine ayrı ayrı vekalet ücreti hükmedilmesi gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek vekalet ücretine hasren yapılan temyiz incelemesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.03.2019 tarihli ve 2019/4-6 Esas - 2019/214 Karar sayılı kararında vurgulandığı üzere; Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin vekâlet ücretinin tayininde esas ve ilke olarak davacı veya sanıkların adedini ya da bir sanığın birden çok suç işlemiş olmasını değil, usulünce açılan ve avukat tarafından takip olunan dava dosyası adedini ele almakta ve taraflara yükletilecek avukatlık ücretinin her dava dosyası için ayrı ayrı tayinini öngörmüş bulunmaktadır. Buna göre ayrı ayrı dava açılmadıkça vekâlet ücretinin de ayrı ayrı tayin ve takdirinin mümkün olmadığı ve sanıklara sunulan avukatlık hizmetinin bölünmesinin mümkün bulunmadığı gözetildiğinde, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince beraat eden sanıklar ..., ..., ..., ... kendilerini yargılama sırasında tek vekaletname ile aynı vekille temsil ettirdiklerinden mahkemece tek vekalet ücretine hükmedilmesinde isabetsizlik görülmemiş olup, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Kayseri 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.05.2022 tarihli ve 2021/480 Esas, 2022/439 Karar sayılı kararında sanıklar müdafiinin vekalet ücretine hasren yaptığı temyiz sebebi yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, sanıklar müdafinin temyiz sebebinin reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6896, Karar No: 2019/12653, Tarih: 20.11.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/6896 E.  ,  2019/12653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı (sanıklar ..., ..., ...), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanıklar ..., ..., ..., ...)

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan dolayı sanıklar ... ve ...'in mahkumiyetleri ile ...'in beraatine; sanıklar ..., ..., ... ile ...'nin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyetlerine

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Bozma üzerine kovuşturma evresinde istinabe yoluyla ifadesine başvurulan yirmi bir yaşındaki katılan ...’nin vekil talep etmediğini, sanıklar haklarındaki şikayetinin devam ettiğini belirtmesinin ardından mahkemece katılanın yokluğunda tayin edilen vekilin iştirakiyle yapılan yargılama sonucunda kurulan hükümlerin kendisine vekil tayin edildiğinden haberdar olmayan katılana tebliğ edilmediği anlaşıldığından, gerekçeli kararın katılan ...’ye usulünce tebliğiyle tebellüğ belgesi ile verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenip, hükmün temyizi halinde bununla ilgili ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8908, Karar No: 2021/10508, Tarih: 03.06.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/8908 E.  ,  2021/10508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suç konusu dondurmaların bulunduğu çay bahçesi önündeki dolabın kilidinin bozuk olduğunun tanık ...’ca ifade edildiği, herhangi bir nesne ile kolaylıkla açılabildiğine ve başkaca güvenlik önlemi bulunmadığına dair kolluk tutanağının bulunduğu, kezâ hırsızlık esnasında dondurma dolabının zarar görmediği hususları dikkate alındığında; sanığın eyleminin TCK’nin 141/1 ve 143. maddeleri kapsamında kaldığı gözetilmededen, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 03/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17876, Karar No: 2019/14898, Tarih: 03.07.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/17876 E.  ,  2019/14898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 15.03.2012-20.03.2013 tarihleri arasında davalı işveren nezdinde muhasebeci ve mal kabul elemanı olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işçilik alacaklarının ödenmemesi nedeniyle müvekkili tarafından feshedildiğini belirterek kıdem tazminatı ile fazla çalışma, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile hafta tatili ücretinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının özeti:

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde her iki taraf vekilince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Davalı temyizi yönünden;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, yerinde bulunmayan ve sebepleri yasal süresinde bildirilmiş olmayan bozma isteğinin REDDİNE,

Davacı temyizi yönünden;

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma saatinin hesabında dikkate alınan ara dinlenme süresi konusunda uyuşmazlık vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az on beş dakika, dört saatten fazla ve yedi buçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedi buçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedi buçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu'nun 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi on bir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenme süresinin, günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde on bir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenme en az bir saat, on bir saatten fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir.