muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1155, Karar No: 2019/454, Tarih: 21.05.2019

Kovuşturma aşamasında ise; şikâyetçi ...’ye 30.000 TL borcu olduğunu, şikâyetçi Hacı’nın kendisini icraya vermemesi için bu kişinin borçlu olduğu sanık ...’a fazladan 20.000 TL vermek suretiyle borcunu 50.000 TL olarak ödediğini,

Kovuşturma aşamasında ifadesi alınamayan şikâyetçi ... ... soruşturmada; ... İnşaat Malzemeleri isimli işyerinde esnaflık yaptığını, birçok bankadan ve tefeciden faizli para aldığını, kendisiyle sanık ... arasında karşılıklı yaptıkları hesaba ilişkin kolluk görevlilerine rızaen teslim ettiği çizelgelerden anlaşılacağı üzere, sanık ...’dan birçok kez faizli para alıp karşılığında birçok çek verdiğini, ayrıca katılan ...'dan aldığı iki daireyi de borcuna karşılık sanık ...’a verdiğini, sanık ...’a 257.000,00 TL para ödediğini, sanık ...’dan 2008 yılından bu yana birçok kez aylık %10 - %12 faiz ödemesi karşılığında para aldığını, aldığı parayı faiziyle birlikte ödemesine rağmen sanık ...’ın elinde bulundurduğu çekleri icraya koyduğunu, görüşmelerinde de kendisini devamlı icraya vereceğini söylediğini,

Şikâyetçi ... soruşturma aşamasında; sanık ...’dan 20.000 TL’ye aldığı aracın bedelini 2.000 TL’lik taksitlerle ödediğini, bunun haricinde sanık ...’dan 1.000 - 2.000 TL istediği hâlde sanığın vermediğini,

Kovuşturma aşamasında; sanık ...’dan 18.000 TL değerindeki bir aracı 10 ay vadeyle ödemek koşuluyla 20.000 TL’ye satın aldığını,

Şikâyetçi... soruşturma aşamasında; inceleme dışı sanık...’dan satın aldığı üç araç karşılığında bu kişiye toplam bedeli 105.000 TL olan üç adet çek verdiğini, daha sonra bu çeklerin sanık ...’ın eline geçmesi üzerine söz konusu bedeli sanık ...’a ödediğini,

Kovuşturma aşamasında; yeğeni olan şikâyetçi...’nun, kendisinin de ortağı olduğu şirket adına sanık ... ve inceleme dışı sanık ...'dan faiz karşılığı yüklü miktarda borç para alıp karşılığında şirketin bazı taşınmazlarını ipotek olarak verdiğini, faiz çok yüksek olduğu için borcu ödeyemediğini, bilahare şirketin ipotek verilen taşınmazlarını sanıkların getirdiği müşteriye çok düşük bedelle satıp borcun bir miktarını kapattıklarını, ayrıca bu olaylar yaşandığı sırada sanık ... ve inceleme dışı sanık...’nın kendisini telefonla defalarca arayıp tehdit ve hakarette bulunduklarını,

Şikâyetçi ... aşamalarda; sanıklardan faizli para almadığını ve sanıklarla ticari bir ilişkisinin olmadığını,

Şikâyetçi ... aşamalarda; işlerinden ve çek ödemelerinden dolayı sanık ...’dan ara sıra faizsiz borç aldığını, bunlar için herhangi bir teminat vermediğini ve sonra borçlarını kendisine ödediğini,

Şikâyetçi ... aşamalarda; yalnızca inceleme dışı sanık İsmail’i tanıdığını, bir keresinde inceleme dışı sanık İsmail’in iş yerinde bu kişinin kardeşi olan...’nin kendisinden kredi kartını istediğini, bu sebeple inceleme dışı sanık İsmail’in iş yerinde yapılan aramada kredi kartının çıktığını, ancak inceleme dışı sanık İsmail’den faizle para almadığını,

Şikâyetçi ... aşamalarda; yalnızca inceleme dışı sanık İsmail’i tanıdığını, bir keresinde inceleme dışı sanık İsmail’in iş yerinde bu kişinin kardeşi olan...’nin kendisinden kredi kartını istediğini, bu sebeple inceleme dışı sanık İsmail’in iş yerinde yapılan aramada kredi kartının çıktığını, ancak inceleme dışı sanık İsmail’den faizle para almadığını,

Şikâyetçi ... aşamalarda; sanıklar ... ve ...’ı tanıdığını, bu sanıklarla akraba olduğunu, sanık ...’dan ara sıra 5.000 - 15.000 TL gibi meblağları birkaç günlüğüne alıp daha sonra faizsiz olarak ödediğini,

Şikâyetçi ... aşamalarda; oto galericiliği yaptığını, sanık ... ile aralarında araç alışverişi olduğunu, ancak sanıktan faizli borç para almadığını,

Tanık ... ... soruşturma aşamasında; oğlu olan şikâyetçi ... ...’nun aldığı faizli paralar nedeniyle çevreye borçlandığını sonradan duyduğunu, oğlunun 2.500.000 TL değerindeki işyerini ve toplam değeri 2.000.000 TL olan 8 adet daireyi satarak faizli borcunu ödemeye çalıştığını, bir keresinde oğlunun işyerine gelen sanık ...’ın oğluna bağırıp hakaret ettiğini ve silahla vuracağından bahisle tehdit ettiğini, oğlunun buna rağmen borcunu ödeyemeyince mallarını, eşini ve çocuklarını bırakıp 20.01.2010 tarihinde Adıyaman’ı terk etiğini,

Tanık ... aşamalarda; akrabası olan katılan ...’a sanıkların baskı yapıp yüksek oranda faiz talep ettiklerini öğrendiğini, sanıklara yaptıkları ödemeler sonrası senetleri geri alıp üzerine “iptal” şerhini düştüklerini,

Tanık ... soruşturmada; dayısı olan katılan ...’ın kendisini ... Kasabasında faaliyet gösteren petrol istasyonunu almaya ikna etmesi üzerine 173.000 TL para ödediğini, ancak katılan ...’ın sanık ...’dan aldığı faizli borç nedeniyle bu petrol istasyonunu hiç çalıştıramadan bu kişiye 435.000 TL bedelle devrettiğini, sanık ...’dan bu satış nedeniyle herhangi bir para almadıklarını, bankadan çektiği kredi ile birlikte 180.000 TL zararının olduğunu, sanık ...’ın katılan ...’a yüksek faiz uygulayarak petrol istasyonunu elinden aldığını,

Tanık...soruşturma aşamasında; petrol istasyonunun satışından kalan 165.000 TL alacağı olduğunu, bu parayı katılan ... ile birlikte yanına gelen sanık ...’ın kendisine ödediğini, bunun üzerine katılan ...’ın isteği üzerine söz konusu petrol istasyonunun tapusunu sanık ...’a devrettiğini,

Tanık ... soruşturma aşamasında; şikâyetçi ...’a bir adet daire sattığını, ancak bu dairenin tapusunu şikâyetçi ...’ın isteği üzerine sanıklar ... ve ...’a devrettiğini,

Tanık... soruşturma aşamasında; sanıklar ... ve ...’ın şikâyetçi...'nın borcuna faiz uygulayıp faiz talebinde bulunduklarını, 15.01.2010 tarihinde sanıkların işyerinde şikâyetçi...’dan 800 TL aldıklarını, ancak sanıkların karşılığında herhangi bir belge vermeyip şikâyetçi...’nın borcundan düşmedikleri, sanıkların şikâyetçi...’ya “sen işin ciddiyetine var, getirmezsen seni öldürürüz” gibi sözlerle tehdit ettiklerini,

Tanık... soruşturma aşamasında; sanıklar ... ve ...’ın şikâyetçi...'nın borcuna faiz uygulayıp faiz talebinde bulunduklarını, 15.01.2010 tarihinde sanıkların işyerinde şikâyetçi...’dan 800 TL aldıklarını, ancak sanıkların karşılığında herhangi bir belge vermeyip şikâyetçi...’nın borcundan düşmedikleri, sanıkların şikâyetçi...’ya “sen işin ciddiyetine var, getirmezsen seni öldürürüz” gibi sözlerle tehdit ettiklerini,

Kovuşturma aşamasında; şikâyetçi...'yla beraber iki ayrı tarihte sanıklar ... ve ...'ın iş yerine gittiklerini, önceden tanıdığı sanıklar ... ve ...’ın her iki gidişlerinde de orada olduklarını, ilk gidişlerinde sanıklar ... ve ...’ın şikâyetçi...’yı ölümle tehdit ettiklerini, ikinci gidişlerinde de sanık ...’ın tekme atarak şikâyetçi...’yı yaraladığını,

İnceleme dışı sanık ... aşamalarda; telefon ve kontör ticareti yaptığını, parasal açıdan zor durumda kaldıklarında sanık ...'la karşılıklı olarak birbirlerine birkaç günlüğüne faizsiz olarak para alıp verdiklerini,

İnceleme dışı sanık ... aşamalarda; otomobil kiralama işi yaptığını, sanık ...’ın çocuklarının kirvesi olduğunu, şikâyetçi İbrahim Çakır’ın sanık ...’a borcundan dolayı verdiği senetleri sanık ...’ın emaneten kendisine bıraktığını, şikâyetçi ...bu senetleri istemediği için ona vermediğini,

Beyan etmişler,

Sanık ... aşamalarda; emlakçılık ve araç kiralama işi yaptığını, aylık gelirinin 5.000 - 10.000 TL arasında olduğunu, uzun zamandan beri ticaret yaptığını, arsa, ev ve araba alım satımı yanında uygun bulduğu demir, çimento gibi malzemeleri de alıp sattığını, ayrıca araç kiralama firması işlettiğini, kimseye faizle borç para vermediğini ve tefecilik yapmadığını, Adıyaman'da uzun yıllardan beri esnaflık yaptığından şikayetçilerin tümünü tanıdığını, kardeşi olan sanık ...’ın sadece yanına geldiğini, hiçbir ticari ortaklıklarının bulunmadığını, kendisine sadece parası bitince harçlık verdiğini, işyerinde ele geçirilen bonoların bir kısmının araç kiralama işinden dolayı müşterilerden aldığı teminat senetleri olduğunu, bir kısmının da ticari işlerinden kaynaklanan alacaklarına ilişkin aldığı senetler olduğunu,

Sanık ... soruşturma aşamasında; tekstil işiyle uğraştığını, aylık gelirinin 1000 TL olduğunu,

Kovuşturma aşamasında ise; hayatı boyunca yaptığı tek ticaretin iki defa araba alıp satmak olduğunu, herhangi bir işte çalışmadığını, zaman zaman sanık ...'ın yanına gezmek amacıyla gidip geldiğini, şikâyetçilerin bir kısmını simaen tanıdığını, ancak hiç birine faizle para vermediğini, sanık ...'ın verdiği parayı bu kişilere götürüp getirme işine de girmediğini, bazen bankaya gidip sanık ...’ın işlerini yaptığını,

Savunmuşlardır.

Temel cezanın belirlenmesine ilişkin ilkeler 5237 sayılı TCK’nın 61. maddesinin birinci fıkrasında;

“(1) Hâkim, somut olayda;

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suçun konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

Savunmuşlardır.

Temel cezanın belirlenmesine ilişkin ilkeler 5237 sayılı TCK’nın 61. maddesinin birinci fıkrasında;

“(1) Hâkim, somut olayda;

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suçun konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını,

g) Failin güttüğü amaç ve saiki,

Göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler” şeklinde düzenlenmiştir.

5237 sayılı TCK’nın “Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi” başlıklı 3. maddesinin birinci fıkrasındaki, “Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur” biçimindeki hüküm ile de, işlenen fiil ile hükmolunan ceza ve güvenlik tedbirleri arasında “orantı” bulunması gerektiği vurgulanmıştır.

Kanun koyucu, cezaların kişiselleştirilmesinin sağlanması bakımından hâkime, olayın özelliği ve işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı bir şekilde gerekçesini göstererek iki sınır arasında temel cezayı belirleme yetki ve görevi yüklemiştir. Hâkimin temel cezayı belirlerken dayandığı gerekçenin, TCK’nın 61. maddesinin birinci fıkrasına uygun olarak suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer, suç konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı, failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığı, failin güttüğü amaç ve saiki ile ilgili, dosyaya yansıyan bilgi ve belgelerin isabetle değerlendirildiğini gösterir biçimde kanuni ve yeterli olmalıdır. Gerekçenin bu niteliği kararı aydınlatma, keyfiliği önleme ve tarafları tatmin etme özelliklerini taşımasının yanında, hâkimin, aşağı ve yukarı hadler arasında takdir yetkisini kullanırken TCK'nın 61. maddesinde düzenlenen kuralların dışına çıkıp çıkmadığının Yargıtayca denetleneceğini de göstermektedir.

Hâkim; olayın oluşu, olayın mağdurda yarattığı etki derecesi, mağdurun olay nedeniyle uğradığı zararın miktarı, olayın meydana gelişinde sanık veya sanıkların sergiledikleri ustalık derecesi, mağdurun ekonomik ve sosyal durumu itibarıyla zararı daha derin bir şekilde hissetmesi, olayın meydana geldiği yer ve zaman dilimi, mağdurun yaşı ve ekonomik, sosyal ve kültürel seviyesi; suçun işlenmesi sırasında kastın yoğunluğu, sanıkların organize bir şekilde hareket etmeleri gibi ana unsurları dikkate almak ve fiilin haksızlık içeriğiyle ve dosya kapsamıyla uyumlu bir ceza belirlemek zorundadır. Bu şekilde ceza adaletinin sağlanması, işlenen suçun haksızlık derecesi ve suçun işleniş biçimi ile verilen ceza arasındaki orantının makul bir şekilde dengelenmesi amaçlanacak, bu çerçevede, aynı suçu işleyenlerin aynı cezayı alması, farklı nitelikte suç işleyenlerin de, olayın içerdiği farklılıklar kapsamında farklı cezaları alması amaçlanarak hedeflenen ceza adaleti sağlanacaktır.

Bununla birlikte TCK'nın 52. maddesi;

Bununla birlikte TCK'nın 52. maddesi;

“1- Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından devlet hazinesine ödenmesinden ibarettir.

2- En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adli para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir...”

Düzenlemesini taşımakta olup, suçun kanuni tanımında adli para cezasının seçimlik ceza olarak ya da hapis cezası ile birlikte öngörüldüğü suçlarda temel ceza belirlenirken TCK'nın 61. maddesinin sekizinci fıkrasındaki; "adlî para cezası hesaplanırken bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adlî para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur" şeklindeki düzenleme de dikkate alındığında gün olarak belirlenen adli para cezasının bir gün karşılığının, kanunda düzenlenen iki sınır arasında mahkemece takdir edilmesi gerekmektedir.

Suçun kanuni tanımında hapis cezası ve adli para cezasının öngörüldüğü suçlarda temel ceza belirlenirken hapis cezasının alt sınırdan tayini hâlinde mutlak surette bir gün karşılığı adli para cezasının miktarının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, bunun gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin de yasal ve dosya içeriğine uygun olması gerekmektedir.

Konumuza ilişkin olarak, tefecilik suçu 5237 sayılı TCK'nın "Topluma Karşı Suçlar" başlıklı üçüncü kısmının "Ekonomi, Sanayi ve Ticarete İlişkin Suçlar" başlıklı dokuzuncu bölümünde yer alan 241. maddesinde; "Kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para veren kişi, iki yıldan beş yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır" biçiminde düzenlenmiştir.

Tefecilik suçunun mağduru konusunda ise öğretide ve yargı kararlarında farklı görüşler bulunmaktadır. Bu görüşler suçun mağdurunun ödünç para alan gerçek kişi mi yoksa toplumun geneli mi olduğu hususunda yoğunlaşmaktadır. Bu görüşleri kısaca incelemek gerekirse;

Örneğin Yrd. Doç. Dr. Fatih Birtek'e göre, tefecilik suçunun mağduru, ödünç para alan gerçek kişidir. Yazara göre bu suç bakımından mağdur, genellikle acil ekonomik kaynağa ihtiyaç duyan ancak banka ve diğer kredi kurumlarına müracaat edemeyen, müracaat etse de ekonomik ihtiyacını bu kurumlar vasıtasıyla karşılayamayan ekonomik açıdan zor durumda bulunan kişilerdir.

Örneğin Yrd. Doç. Dr. Fatih Birtek'e göre, tefecilik suçunun mağduru, ödünç para alan gerçek kişidir. Yazara göre bu suç bakımından mağdur, genellikle acil ekonomik kaynağa ihtiyaç duyan ancak banka ve diğer kredi kurumlarına müracaat edemeyen, müracaat etse de ekonomik ihtiyacını bu kurumlar vasıtasıyla karşılayamayan ekonomik açıdan zor durumda bulunan kişilerdir.

Bir kısım yazarlar ise tefecilik suçunun mağdurunun toplumun geneli olduğunu savunmaktadırlar. Örneğin Prof. Dr. İzzet Özgenç bu suçun mağdurunun ödünç para alan kişi olamayacağını, zira bu suçun aslında çok failli suçlardan (karşılaşma suçu) olduğunu ve fakat izlenen suç politikası gereğince ödünç para alanın cezalandırılmadığını, ne var ki bunun o kişiyi mağdur kabul etmek anlamına da gelmeyeceğini ifade etmektedir. Yazara göre, tefecilik suçunun mağduru toplumu oluşturan ve istikrarlı makroekonomide yararı bulunan herkestir.

Benzer şekilde... da tefecilik suçunun mağdurunun ödünç para alan ve bu nedenle ekonomik yönden sömürülen bireyler değil, ödünç para verme işleminin ilgili mevzuatta öngörülen kurallara aykırı olarak yapılmasından dolayı çıkarları ihlal edilen toplumun bütün bireyleri, yani toplum olduğunu ileri sürmektedir. Yine ..., Gökcan ve Artuç'a göre de tefecilik suçunun mağduru belli kimselerden ve sayıdan oluşmayan topluluktur. Kısacası bu suçta ödünç para alan değil, tüm toplum mağdurdur.

Buna karşın bazı yazarlar, konuyu mağdur - suçtan zarar gören kavramları üzerinden ele almışlardır. Örneğin Özbek, Kanbur, Doğan, Bacaksız ve Tepe'ye göre; suçun mağduru genellikle acil ekonomik ihtiyaca gereksinim duyan ve banka ve diğer kredi kurumlarına müracaat edemeyen veya müracaat etse de bu kurumlardan kredi alamayan ve dolayısıyla ekonomik açıdan zor durumda bulunan kişidir. Mağdur, suçun icra hareketlerinin üzerinde gerçekleştiği kişidir. O halde, ödünç para alan suçun mağdurudur. Buna karşın, haklı çıkarı bir şekilde zedelenen kişi ise suçtan zarar gören olduğuna göre kamu, yani toplumun bu suçta suçtan zarar gören olduğunu da kabul etmek gerekir.

Yargıtay uygulamalarına bakıldığında ise, 5237 sayılı TCK öncesinde ivaz karşılığı ödünç para alanların tefecilik suçunun mağduru olamayacağı noktasında genel bir kabul bulunmaktadır. Nitekim Ceza Genel Kurulunun 29.05.1989 tarihli ve 147-209 sayılı kararında; "Sanık hakkındaki dava izin belgesi olmaksızın ödünç para vermek suçundan açılmıştır. Sanığa yüklenen bu eylemden gerçek ya da tüzel kişilerin zarara uğradıkları söylenemez. Ancak, bu tür faaliyetlerin Devletin denetim ve gözetimi altında ve izin belgesi alınmak suretiyle yapılması gerekir. O halde ... bu suçlarda katılan sıfatını kazanabilir. İzin almadan ödünç para vermek suretiyle faaliyette bulunduğu iddia edilen sanığın bu eyleminden mağdurun doğrudan doğruya zarara uğradığı söylenemeyeceğinden, katılan sıfatını kazanması mümkün olmayan şikâyetçinin temyiz isteminin reddine karar verilmelidir" sonucuna ulaşılmıştır.

5237 sayılı TCK'nın yürürlüğe girmesinden sonra ise Yargıtay, tefeciden kazanç karşılığı borç para aldığı belirtilen kişilerin suçun mağduru, Hazinenin ise suçtan zarar gören olduğunu kabul etmiştir (Örneğin Yargıtay 5. Ceza Dairesinin 02.10.2015 tarihli ve 10871-14742 sayılı kararı).

Ancak, Ceza Genel Kurulunun 26.04.2016 tarihli ve 118-208 sayılı kararında; tefecilik suçu ile korunan hukuki yarar ve bu bağlamda suçun topluma karşı suçlar bölümünde düzenlenmesi karşısında bu suçun mağdurunun toplumu oluşturan bireylerin tamamının, diğer bir ifadeyle kamunun olduğu, eylemin belirli bir kişinin zararına olarak işlenmesi halinde bu kişinin mağdur değil, suçtan zarar gören olacağı kabul edilmiştir.

Diğer yandan, tefecilik suçunda ivaz karşılığı ödünç para alanların hukuki niteliğindeki bu tartışmalara karşın gerek öğretide gerekse yargısal kararlarda 5237 sayılı TCK döneminde farklı kişilere karşı ödünç para veren kişi hakkında bir suç işleme kararı ile hareket ettiği sürece zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği noktasında birlik bulunmaktadır. Yeni TCK döneminde TCK'nın 241. maddesinde düzenlenen tefecilik suçunun, kazanç elde etmek amacıyla borç para verilmesiyle oluşacağı, bunu meslek haline getirmenin suçun unsurları içerisinde yer almadığı da gözetilerek, değişik zamanlarda ve farklı kişilere karşı tefecilik eylemini zincirleme olarak işleyen sanık hakkında TCK'nın 43. maddesinin uygulanması gerektiği, bu itibarla hukuki kesinti oluşturan iddianame tarihinden evvel sanık hakkında dava konusu olsun ya da olmasın tüm eylemlerin teselsülün içerisinde değerlendirilmesi, iddianame tarihinden sonraki eylemlerin ise gerçek içtima hükümleri ve varsa kendi içinde teselsül hükümleri değerlendirilmek suretiyle karara bağlanması gerekeceği kabul edilmektedir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konuları sırasıyla değerlendirildiğinde;

A-1-a) Tefecilik suçundan TCK’nın 241/1. maddesi gereğince temel cezanın üst sınırdan 5 yıl hapis ve 5.000 gün adli para cezası olarak tayin edilmesinin isabetli olup olmadığı;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konuları sırasıyla değerlendirildiğinde;

A-1-a) Tefecilik suçundan TCK’nın 241/1. maddesi gereğince temel cezanın üst sınırdan 5 yıl hapis ve 5.000 gün adli para cezası olarak tayin edilmesinin isabetli olup olmadığı;

Tefecilik suçlarının işlendiği tarihler itibarıyla kazanç elde etmek için para verdikleri kişilerden yaşça küçük olan her iki sanığın, bu kişilerin kendilerinden büyük olmalarını ve faaliyet gösterdikleri ildeki sosyal ve ticari konumlarını gözetmeden, dahası içinde bulundukları malî sorunlardan da faydalanarak bu kişileri malî yönden daha da zor duruma düşürecek şekilde ve hukuka aykırı olarak borçlandırmak suretiyle tefecilik suçunu işlemeye yönelik yoğun kastla hareket etmeleri, ayrıca, tefecilik eylemlerine kişi gözetmeksizin istikrarlı ve sistemli olarak devam etmeleri, kazanç karşılığı verdikleri paralara en düşük % 0.8 oranında faiz uygulayıp sonradan borç yapılanmasına gidildiğinde bu kez faiz oranını aylık % 10 - % 12 arasında, hatta daha da yüksek olarak belirleyip fahiş oranda faiz talep etmeleri, faizli borcun ödenmesine karşın yeniden faiz isteyerek ana para borcunun azalmasını engellemeleri, bu suretle on yedi kişiye karşı işledikleri tefecilik eylemlerinden sadece dokuz kişiye yönelik eylemleri sonucunda dahi toplam 1.000.750 TL'lik oldukça yüksek miktarda faiz kazancı elde etmeleri, faizli alacağa karşılık kişilerden çek ve senet temin etmeleri, kendi lehlerine ipotek tesis ettirmeleri, çek ve senetlerin bir kısmını borcun ödenmesine rağmen iade etmeyerek icra takibi başlatmaları, tefecilik suçunun mağduru olmamakla birlikte suçtan zarar gören konumundaki kişilerin bir kısmının aile ve ticari hayatlarının da sona ermesi, faizli alacakların tahsili hususunda suçtan zarar gören kişileri yıldırmaya, korkutmaya, böylelikle söz konusu bedelleri ödemelerine yönelik, inceleme konusu olan silahla tehdit ve kasten yaralama eylemleri haricinde ayrıca süreklilik arz eden, maddi ve manevi olarak yoğun baskılar uygulamaları dikkate alındığında, tefecilik suçlarının işleniş biçiminin ve suçlardan meydana gelen zararların da ağır olduğunun anlaşılması hususları birlikte değerlendirildiğinde; yargılama süreci boyunca sanıkları birebir gözlemleyen Yerel Mahkemece, temel cezanın üst hadden tayin ve takdir edilmesinde isabetsizlik bulunmamakta olup bu uygulama 5237 sayılı TCK’nın 3/1. maddesinde düzenlenen “orantılılık” ilkesine de aykırılık oluşturmamaktadır.

Bu itibarla, bu uyuşmazlık konusu bakımından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmelidir.

A-1-b) Tefecilik suçunda bir gün karşılığı adli para cezasının 50 TL olarak belirlenmesinin isabetli olup olmadığı;