muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1983, Karar No: 2015/1867, Tarih: 30.09.2015

Yukarıda belirtilen fıkra hükümlerinin özel sektör işverenleri ile kamu işverenleri arasında eşitsizlik oluşturacağına dair düşünceler kanunun açık hükmünün yorumla ortadan kaldırılacağı anlamına gelmektedir. Alt işveren işçilerinin asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinden yararlanmayı sınırlandırma anlamına gelen hükümler bir tarafa konulacak olursa kamu kurumuna muvazaa sonucu işçi atanması 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’na da aykırıdır. 657 sayılı Kanunun 4. maddesine göre, “Kamu hizmetleri; memurlar, sözleşmeli personel, geçici personel ve işçiler eliyle gördürülür.” ve 5. maddesine göre, “Bu Kanuna tabi kurumlar, dördüncü maddede yazılı dört istihdam şekli dışında personel çalıştıramazlar.”

94 sayılı ILO Sözleşmesi’nin somut olayda uygulanamayacağı

Alt işveren işçinin asıl işverenin yaptığı toplu iş sözleşmesinden yararlanabilmesi için yapılan alt işverenlik sözleşmesinin geçerli, diğer bir deyişle muvazaalı olmaması gerekir. Alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğuna hükmedilmesi halinde ILO’nun çalışma şartlarına ilişkin 94 sayılı Sözleşmesinin uygulanma imkânı yoktur. Anılan Sözleşmenin alt işverenler veya iş sözleşmesini devir alan şahıslar tarafından yapılan işler hakkında uygulanacağı 94 sayılı Çalışma Şartları (Kamu Sözleşmeleri) Sözleşmesi’nin 1. maddesinde açıkça belirtilmiştir. Sözleşme, alt işveren işçilerinin asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin lehe olan hükümlerinden, aynı iş kolu, aynı bölge ve aynı işte çalışma şartıyla yararlanacağına dair hüküm içermektedir. Alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğuna hükmedilmesi halinde işçiler asıl işverenin işçisi sayılacağı için anılan sözleşmenin uygulanmasından söz edilemez. Çünkü asıl işverenin işçisi olan kimse zaten diğer koşulların varlığı halinde asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanacaktır. Sözleşmenin 2. maddesi “Bu Sözleşme’nin kapsamına giren sözleşmeler, ilgili işçilere, işin yapıldığı aynı bölgedeki iş kolu veya sanayide ayni mahiyetteki iş için: toplu sözleşme yoluyla veya ilgili sanayi veya iş kolundaki işçi veya işverenlerin önemli bir kısmını temsil eden işçi ve işveren sendikaları arasında tensip edilmiş diğer bir müzakere usulü veya hakem kararı yolu ile ya da milli mevzuatla: Tespit edilmiş olanlardan daha az elverişli olmayan ücretleri (ödenekler dâhil), iş müddetlerini ve diğer çalışma şartlarını garanti eden hükümleri ihtiva edecektir.” şeklinde hüküm içermektedir. Somut olayda asıl işverenin bakım ve onarım işini yapan değil, sadece bu işlerde koordinasyon ve denetim görevini yerine getirecek işçileri bulunmaktadır.

Geçerli bir alt işverenlik sözleşmesi kapsamında çalıştırılan bir işçinin, anılan Sözleşme’nin ilgili maddesine dayanarak asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin lehe olan hükümlerinden yararlanma veya fark ücret isteme talebi karşısında diğer koşulların varlığı halinde sözleşme hükümlerinin uygulanabileceği konusunda herhangi bir tartışma bulunmamaktadır. 94 sayılı ILO Sözleşmesi, alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olmasına veya hangi hallerde alt işveren işçisinin asıl işverenin işçisi sayılacağına dair hükümler içermemektedir. Dolayısıyla 94 sayılı ILO Sözleşmesi’ne dayanarak alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı ve dava açan işçinin de asıl işverenin işçisi olduğuna hükmedilmesi hukukun açık ve ağır bir ihlalidir. Alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğu, bu nedenle de dava açan işçinin asıl işverenin işçisi olduğu hususu ile davacı işçinin asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanması gerektiği, hukuki sonuçları itibarıyla tamamen farklı konulardır. Kısaca; 94 sayılı Sözleşme, geçerli bir alt işverenlik ilişkisi kapsamında çalışan bir işçinin, diğer koşulları taşıması halinde asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanmak istemesi halinde dayanılacak bir normdur.

Kaldı ki, davacı dava ve ıslah dilekçesinde ILO Sözleşmesi’ne dayanmamış, yargılamanın hiçbir aşamasında anılan sözleşmeyi dile getirmemiş, yerel mahkeme de gerekçeli kararında hiçbir şekilde dolaylı da olsa sözleşmeden bahsetmemiştir. Davacı, sadece asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin hükümlerinden yararlanmak istememiş, ayrıca alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğundan bahisle asıl işverenin işçisi olduğuna hükmedilmesini talep etmiştir. Somut olayda uygulama kabiliyeti olmayan, muhtemelen de bu nedenle davacı ve yerel mahkeme tarafından bir kez bile zikredilmeyen 94 sayılı ILO Sözleşmesinin çoğunluk görüşü tarafından ileri sürülmesi ve bu nedenin onama kararında esas alınması son derece hatalıdır.

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Yapılan işlerin, üretimin eşit parçası şeklinde değerlendirilmesi her iki işin aynı veya benzer işler olduğu anlamına gelmez. Aksi halde çoğunluk görüşünde de hatalı şekilde belirtildiği gibi bir makinenin bakım ve onarımıyla uğraşan bir teknisyenin o makineyi çalıştıran işçi ile aynı işi yaptığına hükmetmek gerekir. Oysa bir makinenin bakım ve onarım işiyle o makinede çalışmanın tamamen farklı işler olduğu izahtan varestedir. Alt işverenlik sözleşmesine konu olan jeneratör, kömür değirmeni, kömür kırıcısı, buhar kazanı, türbin, konveyör ve motor ile elektrik ve su tesisatının bakım ve onarımı asıl işin bir parçası olsa da elektrik üretim işi olarak değerlendirilemez. Anılan makinelerin bakım ve onarımı olmadan elektrik enerjisi üretilemeyeceğini söylemek ve bu işi üretim işi gibi değerlendirmek hatalıdır. Bir makinenin veya aracın imal, bakım, tamir ve onarımı ile bunun üretim amacıyla kullanımı birbirinden tamamen farklı konulardır. Örneğin, işyerinde bulunan buhar kazanını imal eden usta ile kazanın tamir ve onarımını yapan usta, bu kazana sürekli kömür atarak belli basınçta buhar elde eden ve bunu türbine gönderen işçinin görevi birbirinden ayrıdır.

İşyeri veya iş sözleşmesi devrinin muvazaa olarak değerlendirilemeyeceği

Doktrinde farklı görüşler bulunmakla birlikte ihaleyi kazanamayan bir alt işverenin kendi işçilerini ihaleyi kazanan işverene devretmesi işyeri veya iş sözleşmesi devri olarak değerlendirilmelidir. Doğal gibi görünen husus ihaleyi kaybeden alt işverenin tüm işçilerini alarak asıl işverene ait işyerinden ayrılması ve işçilerini kendi işyerine götürmesidir. Alt işverenin kendi işyerinin asıl işverenin işyerine yakın olması durumunda alt işveren bünyesinde çalışan işçiler açısından önemli bir sorun yoktur. Ne var ki alt işverenin kendi işyeri bir başka ilde veya uzak yerde ise çalışanlar için iş koşullarının ağırlaması açısından ciddi bir sorun bulunmaktadır. Uygulamada bir işyerinde çalışan işçilerin önemli nedenler olmadığı sürece çalışma yerini değiştirmek istemedikleri görülmektedir. İşte çalışma ve sosyal hayatın gerçeklerine uygun olan durum da budur. Alt işverenin işyerinin başka il veya uzak yerlerde olması durumunda işçiler evlerini ve çocuklarının okullarını işyerine yakın yere taşımak zorunda kalacaktır. Bu açıdan bakıldığında iş sözleşmesinin veya işyeri devrinin işçiler lehine olduğu görülecektir. İşyeri veya iş sözleşmesinin birden fazla devri halinin muvazaa oluşturacağına dair herhangi bir hukuksal ve yasal bir düzenleme bulunmamaktadır.

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Yerel mahkeme kararında, aynı konu hakkında verilen kararların 22. Hukuk Dairesi tarafından onandığı, somut olaya ilişkin verilen aynı tür kararın bozulması halinde hukuki güvenilirliğin zedeleneceği, bu durumun Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin "sürpriz karar verme" yasağı çerçevesinde kalacağı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. Maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkına aykırılık teşkil edeceği ileri sürülmüş ise de; zaman zaman Yargıtay kararlarında maddi hatalara rastlanmakta, yine aynı kararlarda maddi hatanın taraflardan birisi lehine usuli kazanımlaş hak bahşetmeyeceği vurgulanmaktadır. Mahkeme kararlarında eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması, adil yargılanma hakkının ihlâli sonucunu doğurur. Yargı organları, her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirip, hangi maddî ve hukukî sebeplerle karar verdiklerini gerekçelerine yansıtmalıdırlar. Ortaya çıkacak karar, hukukun genel ilkelerine, mevzuata ve yerleşik içtihatlara tamamen aykırı ve sürpriz sayılacak nitelikte olmamalıdır. Bu durum yerel mahkeme kararında de değinildiği üzere "sürpriz karar yasağı" olarak da ifade edilmektedir. Ne var ki mevzuata aykırı olan veya bir kanun normunun unutularak hatalı şekilde verilen karardan dönülmesi sürpriz karar olarak değerlendirilemez. Kısaca, sürpriz bir karardan dönülmesi sürpriz olarak kabul edilemez. Aksi takdirde her içtihat değişikliğinin salt bu nedenle sürpriz karar olarak değerlendirilmesi gerekir. Sürpriz olan husus, kararın sonuç değil, gerekçe kısmıyla ilgilidir. Hukuka ve kanuna aykırılık teşkil eden veya hakkaniyete uygun olmayan kararlar emsal gösterilemez. Elektrik Piyasası Kanununun 15. maddesinin söz konusu olmaması halinde 22. Hukuk Dairesinin önceki kararlarında hukuka aykırılıktan bahsedilemez. Asıl işin bölünerek alt işverenlere verilemeyeceği, ancak özel bir yasal düzenleme durumunda verilebileceği Yargıtay ilgili daireleri tarafından kabul edilmektedir. Örneğin, karayollarına ilişkin işler, posta hizmetleri, sağlık hizmetleri ve belediye hizmetleri yasalarındaki özel düzenlemeler nedeniyle bölünerek alt işverenlere verilebilmektedir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 15. Maddesinin (g) bendi 14.03.2013 tarihli 6446 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılmış ve bu yeni yasal düzenlemenin 22. Maddesi gereğince hangi faaliyetlerin hizmet alımı yoluyla yaptırılabileceğinin enerji piyasası kurulu tarafından belirleneceği düzenlenmiştir. Yeni düzenlemeye göre asıl işlerin bölünerek alt işverene verilmesi önünde yasal bir engel yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2016/11075, Karar No: 2018/701, Tarih: 07.02.2018

**17. Hukuk Dairesi         2016/11075 E.  ,  2018/701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; müvekkiline ait olan ...plaka sayılı araca, davalılardan ...'ın maliki, diğer davalı ...'in ise sevk ve idaresinde bulunan ... plaka sayılı minibüsün, arkadan çarpmak suretiyle hasarlanmasına neden olduğunu, meydana gelen kazada tüm kusurun davalı sürücü ...'e ait olduğunu, müvekkiline ait aracın ...-... arasında yolcu taşımacılığı yapan ticari bir araç olduğunu, aracın, kazadan sonra 30 gün boyunca serviste kaldığını ve bu süre zarfında fiilen kullanılamadığını beyanla, meydana gelen kaza nedeniyle, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 7.500,00 TL kar mahrumiyeti tazminatının, kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 24/02/2015 tarihli ıslah dilekçesiyle bu talebini 10.263,20 TL'ye yükseltmiştir.Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabulü ile; 1.550,00 TL'nin, kaza tarihinden (08/07/2015) itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte, davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, dair karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat davasıdır.

Sonucu açık ve belli durumlar ayrık olmak üzere davacının kaza nedeni ile kazanç kaybı miktarının hesaplanması teknik bilgi ve uzmanlığı gerektiren konulardandır. Mahkemece alınan bilirkişi raporu denetime ve hüküm kurmaya elverişli değildir.Bu durumda mahkemece konusunda uzman Makina Mühendisi bilirkişiden dava dosyası kapsamı, faturalar, fotoğraflar ve diğer deliller incelenerek aracın yaşı, modeli, km'si gibi özelliklerde dikkate alınarak meydana gelen hasar miktarına göre aracın onarımı uygunsa, ayrıntılı şekilde hasar kalemleri ve bedelinin tespiti ile aracın normal şartlarda kaç günde tamir edilebileceği hususlarında ayrıntılı, açıklamalı, denetime elverişli rapor alınarak kazanç kaybının buna göre hesaplanması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu biçimde hüküm kurulması doğru değildir.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 07.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1358, Karar No: 2023/2615, Tarih: 06.07.2023

**6. Hukuk Dairesi         2023/1358 E.  ,  2023/2615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/5 E., 2022/732 K.

HÜKÜM/KARAR : Asıl Davanın Kabulüne Birleşen Davanın Kısmen Kabulüne

Taraflar arasında görülen tapu iptal tescil ve birleşen alacak ve teslim davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda;asıl davanın kabulüne, birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı taraflarca temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalılar ile aralarında Bakırköy .... Noterliğinin 31.05.2005 tarihli 1508 sayılı düzenleme şeklinde gayrimenkul satış vaadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiğini, davacının müteahhit olup davalıların ise toprak sahibi olduğunu, sözleşmeye göre Büyükçekmece Mimaroba mevkii 16 pafta 517 ada 2 nolu parseldeki taşınmaz üzerinde yapılacak olan inşaatta davacının 70/100 hisse karşılığı 8 adet dükkan, 4 adet 3 + 1 bir daire inşa ederek sözleşme uyarınca bağımsız bölümlerin iskanını alarak sonuçlandıracağını, Büyükçekmece 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/48 D iş, yine 2007/130 D.iş sayılı dosyaları ile karşılıklı olarak delil tespitinde bulunduklarını, davacı müteahhitlerin edimlerini yerine getirdiği halde davalı toprak sahiplerinin müteahhide vermesi gereken bağımsız bölümleri devretmediği, bu nedenle A Blok 19, 20, 21 ve 22 B Blok 9 nolu bağımsız bölümlere ait arsa paylarının davalılar adına olan kaydının iptali ile davacılar adına tescilini talep etmiştir.

BİRLEŞEN AYNI MAHKEMENİN 2007/674 ESAS SAYILI DOSYASINDA DAVA:

BİRLEŞEN AYNI MAHKEMENİN 2007/674 ESAS SAYILI DOSYASINDA DAVA:

Davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkillerinin müştereken maliki olduğu taşınmazla ilgili olarak davalı müteahhit ... ile aralarında gayrimenkul satış vaadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesinin akdedildiğini, müteahhidin kendisine devir olunacak gayrimenkulün 70/100 hissesine ait bedel karşılığı taşınmazda yapılacak olan 40 bağımsız bölümden ( tadilat projesi 42 bağımsız bölüm yapılmıştır ) öncelikli seçme hakkının malik müvekkillerine ait olmak üzere (3+1) şeklinde inşa olan 4 adet daire ile tüm ticari alan ve dükkan bağımsız bölümlerinin müteahhide ait olacağı ve taşınmaz paylaşımında 1605 m2 lik ticaret alanının tamamı ve bu alanda inşa olunan tüm dükkanlar ile yalnızca bu ticaret alanına mahsus 1000 m2 lik kapalı otopark/ garaj alanın sadece mal sahibine aidiyeti hakkına sahip olduğunu, masrafların müteahhit tarafından ödenerek, mal sahiplerinin çıkaracağı inşaat ruhsatının tesliminden 1. hafta sonra inşaata başlanacağını, tüm sorumluklar ile iskan alınarak teslime kadar her türlü resmi gayriresmi masraf, vergi resim ve harçların müteahhite ait olacağını, gecikme halinde ticaret alanı m2 si için aylık 10 USD konut m2 için aylık 3 USD ödeneğini, tanıtım direği kullanım hakkı, zemin kattaki her türlü ticaret alan gelirlerinin mal sahibine ait olacağını ve sözleşmede yazılı teknik şartlarda anlaşarak sözleşmeyi tanzimle imza ettiklerini, protokol uyarınca bu miktardan fazla yapılan inşaatdan tarafların aynı paylaşım oranında hak sahibi olup, arsa sahipleri kayıp her m2 için 2.000 USD ( EURO) talep hakkına sahip olduğunu, müteahhidin sözleşme ve protokole göre onaylı proje ğereğince yükümlüklerini yerine getirmediğini belirterek gecikme tazminatı, uğranılan zarar, yapılan harcama, mahrum kalınan kira bedelinin tahsili ile ticari alanların ve usulüne uygun hale getirilen ilave imalâtların teslimini talep ettikleri davalarını 08/09/2015 tarihli dilekçesi ile ıslah ederek iş yeri ve mesken nitelikli bağımsız bölümlerin geç tesliminden kaynaklı gecikme tazminatı olarak 121.359,94 USD'nin, hafriyat sırasında 745 nolu İş Bankasına ait ATM cihazına verdiği zarar kapsamında ödenen 1.568,81 TL nin, iskan harcı ve asfalt kazı bedeli olarak ödenen 1.896,39 TL nin, tanıtım direği maliyet bedeli olan 105.000,00 TL nin, tanıtım direği reklam geliri 972.000,00 TL, noterde düzenlenen tespit tutanağı bedeli olan 400,00 TL nin davalıdan tahsiline, dava konusu taşınmaz içerisinde tamamı ticari alanlara ait olan 1000 m2 kapalı garaj alanının müvekkillerine teslimine, projeye aykırı olarak yapılan ilave imalatların proje tadilat, tadilat projesi ve sair işlemler ile hukuka uygun hale getirilmesine müteakip taraflar arasındaki protokol uyarınca paylaşımının yapılarak taraflarına teslimine karar verilmesini talep etmiştir.

II.ASIL DAVA CEVAP

II.ASIL DAVA CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; davacı müteahhidin taraflar arasında yapılan kat karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükümlüklerini yerine getirmeyerek müvekkillerini mağdur ettiğini, bir kısım bağımsız bölümlere iskan ruhsatı alındığını ancak 16 bağımsız bölüm için herhangi bir yapı kullanım izninin alınmadığını ve 2007/ 48 D.İş sayılı raporlar ile eksik hususların tespit edildiğini, 1000 m2 garaj kısmının taahhüdünün yerine getirilmediğini, ayrıca seçimlik haklarının kullandırılmadığını, bu yönden tazminat hakları bulunduğundan 2007/ 674 esas sayılı dosya ile dava açıldığı, bir kısım bağımsız bölümlerin iskanının alınmadığını, işlerin eksik yapıldığı sabit olduğundan davacının davasının reddini istemiştir.

BİRLEŞEN AYNI MAHKEMENİN 2007/674 ESAS SAYILI DOSYASINDA CEVAP:

Davalı yüklenici cevap dilekçesinde; davalı müteahhit ile davacı arsa sahipleri arasında imzalanan 31/05/2005 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükümlülüklerin yerine getirildiği, arsa sahipleri tarafından B.çekmece 1 Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/48 değişik iş sayılı dosyası üzerinden yaptırılan ve 10/04/2007 tarihli raporda gösterilen noksanlıkların tamamının tamamlandığını ve arsa sahiplerine verilmesi gereken 10 adet iş yeri 4 adet mesken'in iskan raporu alınmış olarak teslim edilmiş olduğundan davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 16.09.2010 tarihli ve 2007/751 Esas, 2010/1029 Karar sayılı kararı ile bilirkişi raporlarına göre de belediyeden onaylı projelerin bulunduğu ve yine yapı kullanım izin belgesinin alındığı ve bir kısım eksik işlemler mevcut ise davalı tarafın bu hususta aynı mahkemenin 2007/ 674 esas sayılı dosyasında gerek geç teslim etmeden gerekse müteahhit yerine toprak sahiplerince yapılan harcamalar eksik imalatlar için tazminat davası açıldığından, toprak sahiplerinin bu haklarının saklı kalmak sureti ile davacının davasının kabulü ile, Büyükçekmece-Mimarsinan-Bababurnu mevkii ( Sinanoba) 18 pafta,517 ada,2 parsel sayılı taşınmazda A Blok.19,20,21,22 nolu B Blok 9 nolu bağımsız bölümlerin davalılar adına olan kaydının iptali ile davacı adına tesciline karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 15. Hukuk Dairesinin 02.05.2012 tarihli ve 2011/1783 Esas, 2012/2938 Karar sayılı kararıyla, arsa sahiplerinin zararları ile ilgili davanın açılmasının, edimin ifa olunduğunun kabulünü gerektirmeyeceği, aksine yükleniciye kalan son bağımsız bölümlerin devrinin arsa sahiplerinin açtıkları dava sonucunun teminatsız kalmasına neden olacağı, ayrıca sözleşmede kararlaştırılan inşaat alanından fazlasının yapıldığı iddia olunmuş, bilirkişi incelemesiyle proje dışında A1, A2, A3 ve A5 alanlarının A ve B bodrum katlarına ilave edilen ek hacim elde edildiği saptandığından, sözleşme dışında büyümelerin yasaya uygun olması durumunda arsa sahiplerinin de bu büyümelerden sözleşmedeki orana göre pay istemekte hakları olduğu, mahkemenin bu hususta inceleme yapmadan yüklenicinin tescil istemini aynen kabul etmesinin de usul ve yasaya aykırı olduğu belirtilerek, mahkemece yapılması gereken işin, aynı mahkemenin 2007/674 esas sayılı dava dosyasını aralarındaki bağlantı nedeniyle eldeki bu dava ile birleştirmek, yasal olan proje dışı fazla inşaattan arsa sahiplerinin sözleşmedeki paylaşım oranına göre almaları gereken arsa payını bilirkişiye hesaplatmak, arsa sahiplerinin bu payları dışında kalan ve birleşen davalarındaki zararları da karşılanmak suretiyle yüklenicinin böylece edimini ifasından sonra istenilen tapu paylarının iptâli ile adına tesciline karar vermekten ibaret olduğu belirtilerek, karar davalılar yararına bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 14.04.2016 tarih ve 2013/463 Esas 2026/153 Karar sayılı kararı ile projeye aykırı işlem yapıldığı ve yasal hale getirilemediğinden her nasılsa iskanın projeye aykırı olarak kademi olarak alınmış ise de çatıya ait bağımsız bölümlerde projeye aykırılık yapıldığı ve bu giderilmediğinden, davacı müteahhit kendi edinimini yerine getirmediğinden tapu iptali tescil hakkı bulunmadığından esas dava olan 2013/463 esas sayılı dosyadaki talepler yönünden davacı ...'in davasının reddine,

Birleşen 2007/674 esas sayılı dosyada davacıların ... Aleyhine açmış olduğu davanın dava dilekçesi ve ıslah dilekçesi dikkate alındığında gecikme tazminatı yönü itibariyle 121.359,94 USD yönünden kabulü ile 3094 sayılı yasa uyarınca devlet bankalarının ilgili yabancı paranın vadeli mevduatına uyguladığı mevduat faizi oranında faiz uygulanmasına,

Davacının reklam panosu direğinin imalatı yönünden açmış olduğu davanın 95.000,00TL yönünden kabulü ile 15/06/2007 itibaren 1000,00TL üzerinden ıslah tarihinden itibaren ise 94.000,00TL üzerinden yasal faiz uygulanmasına,

Davacının ATM makinasına yönelik açtığı tazminat davasının 1568,81 TL iskan masrafı yönü itibari ile 1896,39TL yönünden açtığı davanın kabulü ile dava tarihi itibariyle yasal faizi ile birlikte tahsiline

Davacının diğer taleplerinin ise reddine,