muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/14488, Karar No: 2007/1253, Tarih: 13.02.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/14488 E.  ,  2007/1253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 13.8.1999 ve 7.10.1999 gününde verilen dilekçeler ile birleştirilerek görülen davalarda tapu iptali tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 28.12.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenicinin temliki sonucu kazanılan kişisel hakka dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece, istek hüküm altına alınmış, kararı davacı ile arsa sahibi davalılardan ... temyiz etmiştir.

1-Davalı yüklenici ile diğer davalı arsa sahipleri arasında biçimine uygun düzenlenmiş 18.10.1995 tarihli arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi bulunmaktadır. Bu tür sözleşmeler taraflarına karşılıklı hak ve borçlar yükler. Arsa payı devri inşaat yapım sözleşmelerinde yüklenicinin önde gelen borcu sözleşmesine, fenne ve imar mevzuatına uygun bir bina meydana getirmek ve yapıyı sözleşmenin karşı tarafı olan arsa sahiplerine teslim etmektir. Sözleşmede aksine hüküm yoksa bir bakıma eserin bedeli olan arsa payının devri yüklenici tarafından B.K.nun 364.maddesi gereğince ancak, eserin tesliminden sonra istenebilir. Yüklenici bu şekilde kazanacağı şahsi hakkı (arsa payının devrini) doğrudan arsa sahiplerinden talep edebileceği gibi bu hakkı B.K.nun 163.maddesi hükmünce ve aksine sözleşme yoksa yazılı olmak koşulu ile üçüncü kişilere arsa sahiplerinin rızası gerekmeksizin temlik edebilir. Davacının dayandığı adi yazılı 23.07.1998 günlü temlik sözleşmesi davacıya şahsi hak sebebi ile eldeki tescil davasını açma olanağı sağlar. Ancak, hiç kimse hak ettiğinden daha fazlasını temlik edemeyeceğinden davacının 23.7.1998 günlü sözleşmeye dayanarak tescil talebinde bulunması yüklenicinin arsa sahipleri ile yaptığı 18.10.1995 günlü arsa payı devri karşılığı sözleşmedeki edimlerini bütünü ile yerine getirmesi halinde mümkündür.

Bu açıklamalardan sonra somut olaya gelince;

Yerinde yapılan keşif sonucu bilirkişinin 9.6.2000 günlü raporunda yapıdaki arsa sahiplerine ait bağımsız bölümler ile ortak yerlerdeki eksikliklerin parasal karşılığı 2.643.000.000 TL olarak saptanmıştır. Başka bir anlatımla, sözleşmenin ifa ile bitirilmesi için yüklenicinin 2.643.000.000 lira tutarında daha iş yapması veya bu miktarın halefi konumundaki davacı tarafından ödenmesi koşuluna bağlıdır. Bu nedenle mahkemenin davacıya 2.643.000.000 lira depo ettirilmesi gerekirken bilirkişinin yanılgılı değerlendirmesi benimsenerek daha az bir miktarda eksik iş tutarına hükmetmesi doğru olmamıştır.

Diğer yandan, davalılar arasındaki 18.10.1995 günlü arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin 24/G maddesinde son bağımsız bölümün yüklenici adına tescil yetkisinin verilmesi yapının iskan=oturma ruhsatı alınması koşuluna bağlanmıştır. Davalılar arasındaki sözleşmenin bu hükmü HUMK.nun 287.maddesi gereğince delil sözleşmesi niteliğinde olup yüklenicinin halefi durumundaki davacıyı da bağlar. Değişik bir ifade ile söylemek gerekirse, yapının arsa sahiplerine hukuken teslimi dolayısıyla yüklenicinin sözleşmenin 24.maddesindeki bağımsız bölümün tescil hakkı ancak yapıya iskan alınması durumunda olanaklıdır. Ne var ki, yapılan başvurmalara karşın iskanı vermeye yetkili mercii Çankaya Belediyesi binada tastikli projesine aykırı imalatların varlığını saptamış, mimari projedeki 2-3 akslar arasındaki 2.bodrum kata iniş rampası kapatılıp iptal edildiğinden yapı kullanma izin belgesi verilemeyeceğini bildirmiştir. Mahkemece yetkili merciin projeye aykırılık olarak tespit ettiği bu hususun tadilat projesi yapılmak suretiyle veya yapıdaki 2.bodrum kata iniş rampasının projeye uygun hale getirilmesi suretiyle giderilip giderilemeyeceği araştırılmamış, gerekirse davacıya vereceği yetki ile bu işlemleri yerine getirmesi istenmeksizin ve davacının yüklenicinin halefi olduğu olgusu bir yana bırakılarak iskanın alınmasından yüklenici sorumlu sayılıp istem sözleşme hükümlerine aykırı olarak kabul edilmiştir.

Mahkemece yapılması gereken iş, yukarıda yol gösterildiği üzere iskanın alınması sağlanarak işlemleri yerine getirmesi için davacıya veya yüklenici davalıya yetki ve süre vermek, bu süre içerisinde iskan alınma işlemleri

tamamlanırsa bilirkişinin eksik işler bedeli olarak saptadığı miktarı tümüyle davacıya depo ettirmek sonucu doğrultusunda bir hüküm kurmak olmalıdır. Davanın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı olduğu şekilde kabulü doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

2-Yukarıdaki bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesi gerekmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle arsa sahi davalı yararına BOZULMASINA, 2.bent uyarınca davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 13.2.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/36862, Karar No: 2015/23622, Tarih: 30.11.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/36862 E.  ,  2015/23622 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, ... Fabrikasında dava dışı A.Ş.’nin sigortalı işçisi olarak temizlik işçisi sıfatıyla işe alındığını, ancak temizlik işi dışında asıl işin sigara üretim aşamasında çalıştığını, davalı . İie Temizlik A.Ş. arasındaki alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğunun ÇSGB İş Teftiş Kurulu Başkanlığı Müfettiş raporu ile tespit edildiğini, .'nin ... 1. İş Mahkemesinin 2010/1147 E – 2011/158 K Sayılı , kurum işleminin iptali davasının da reddedildiğini ve onanarak kesinleştiğini, dolayısıyla taşeron işçilerinin iş ilişkisinin başından itibaren asıl işveren işçisi sayılacaklarını, söz konusu tespitler ve somut olay ışığında davalının eşit davranma ilkesine aykırı hareket etiğinden bahisle eşit davranma ilkesine aykırılık tazminatı ile fark ücret, sosyal yardım ve tazminatların tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının ofis ve tuvalet temizliği işinde çalıştığını, davacı ile aynı işi yapan hiç bir kadrolu personel bulunmadığını, bu nedenle eşitlik ilkesine aykırılık bulunmadığını, 2009 yılı Ocak ayından itibaren fabrikanın kapanma süreci başladığından fazla çalışma yapılmadığını, kısa bir dönem kadın işçilerin hatalı üretilen sigara paketlerinin içinin boşaltılması amacıyla geçici olarak temizlik işi dışında çalıştığını, yardımcı iş niteliğindeki işte asıl işverenin işçisi olsa dahi işin vasıfsız olması nedeniyle vasıflı personelin ücretini isteyemeyeceğini, davaya dayanak gösterilen ÇSGB teftiş raporunun, 2010 yılındaki ... Sigara Fabrikası teftişine ilişkin olduğunu,... ile ilgisinin bulunmadığını, ... ile ... fabrikasının çalışma koşullarının aynı olmadığını, bu nedenle raporun...ndaki çalışma sistemine esas alınamayacağını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacı tarafça dosyaya sunulan Çalışma Bakanlığınca hazırlanan teftiş raporunun içeriğinin dava konusu çalışmanın geçtiği iş yeri ile ilgisinin bulunmadığı, tanık beyanlarından temizlik elemanı olarak işe alınan davacı işçinin üretim destek elemanı olarak çalışıp çalışmadığı konusunda bir kanaate ulaşılamadığı, çalışmış olsa dahi üretim destek elemanının daha yüksek ücret alan asıl işverenin elemanı ile aynı işi yapmadığı, yüksek ücret alan asıl işveren işçisinin makinaları çalıştırabilmesi için özel bir eğitim alması gerektiği ve üretim destek elemanın eğitim ve deneyim gerektirmeyen, makinaya dokunmadan makinanın çevresinin düzenlenmesi ve makinayla ilgili getir-götür işleri ile ilgili bir çalışmasının olduğu, davacının taleplerinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davalı şirket ile dava dışı arasındaki destek hizmeti alım sözleşmesinin muvazaalı olup olmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Davalı şirket ile dava dışı arasındaki destek hizmeti alım sözleşmesinin muvazaalı olup olmadığı taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Alt işveren; bir iş yerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren - alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı iş kanununun 2 nci maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde yasa koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Yasanın 2 nci maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt işverenlik yönetmeliğinin 11 inci maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla iş kanununun 2 nci maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa borçlar kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka iş kanununun 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanunî karineler olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Yasa ile İş Kanununun 2 nci maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olan ortaklıklara dair ayrık durumlar düzenlenmiştir. Ancak, maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Yasal olarak verilmesi mümkün olmayan bir işin alt işverene bırakılması veya muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde, işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı kanunun 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında açık biçimde ifade edilmiştir. Kamu işverenleri bakımından farklı bir uygulamaya gidilmesi hukuken korunamaz. Muvazaaya dayanan bir ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi olmakla kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, iş kanununun 5 inci maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine koşulların oluşmasına rağmen işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanamaması, anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur. Dairemizin kararları da bu doğrultudadır .

İş Kanununun 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 15.5.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5763 sayılı yasanın 1 inci maddesiyle değiştirilmiş ve alt işverenin işyerini bildirim yükümü getirilmiştir. Alt işveren bu bildirimi asıl işverenle aralarında düzenlenmiş olan yazılı alt işverenlik sözleşmesi ve gerekli belgelerle birlikte yapmak durumundadır. Alt işverenlik sözleşmesi ilgili bölge müdürlüğü ile gerektiğinde iş müfettişleri tarafından incelenecek ve kurumca re’sen muvazaa araştırması yapılabilecektir.

Muvazaanın tespiti halinde bu yönde hazırlanan müfettiş raporu ilgililere bildirilir ve ilgililer 30 gün içinde yetkili iş mahkemesine itiraz edebilirler. İş müfettişliği tarafından hazırlanan muvazaalı alt işverenlik ilişkisinin tespit edildiği rapora ilgililerin süresi içinde itiraz etmemesi ya da mahkemece muvazaalı işlemin varlığına dair hüküm kurulması ve verilen kararın kesinleşmesi halinde, alt işverenliğe dair tescil işlemi iptal edilir. Bu halde alt işveren işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçileri sayılır.

Asıl işveren alt işveren ilişkisi ve muvazaa konuları, 5763 sayılı Yasayla İş Kanununda yapılan değişiklikler ve buna bağlı olarak çıkarılan alt işveren yönetmeliğinin ardından farklı bir anlam kazanmıştır. Yönetmelikte “yazılı alt işverenlik sözleşmesi”nden söz edilmiş ve çeşitli tanımlara yer verilmiştir.

Alt işveren yönetmeliğinde;

1) işyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde uzmanlık gerektirmeyen işlerin alt işverene verilmesini,

2) daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile kurulan alt işverenlik ilişkisini,

3) asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak hakları kısıtlanmak suretiyle çalıştırılmaya devam ettirilmesini,

Alt işveren yönetmeliğinde;

1) işyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde uzmanlık gerektirmeyen işlerin alt işverene verilmesini,

2) daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile kurulan alt işverenlik ilişkisini,

3) asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak hakları kısıtlanmak suretiyle çalıştırılmaya devam ettirilmesini,

4) kamusal yükümlülüklerden kaçınmak veya işçilerin iş sözleşmesi, toplu iş sözleşmesi yahut çalışma mevzuatından kaynaklanan haklarını kısıtlamak ya da ortadan kaldırmak gibi tarafların gerçek iradelerini gizlemeye yönelik işlemleri,

İhtiva eden sözleşmeler muvazaalı olarak açıklanmıştır.

Somut olayda, davacı, asıl işveren davalı şirket ile alt işveren A.Ş. ile arasındaki hizmet alımının muvazaalı olduğunu iddia ederek alacak talebinde bulunmuş ve bu talebine dayanak olarak da emsal mahkeme kararlarını sunmuştur. Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir. Ancak alt işveren- asıl işveren arasındaki hizmet alım sözleşmesinin içeriğinin ve ihale edilen işin ne olduğu, davacının fiilen hangi işi yaptığı, fabrikanın asıl işinde çalışıp çalışmadığı, bu çalışmanın süreklilik arz edip etmediği ve işverenler arasındaki ilişkinin muvazaalı olup olmadığı hususu açıklığa kavuşturulmamıştır.

Mahkemece yapılacak iş öncelikle; davalı ve alt işveren A.Ş. arasındaki hizmet alım sözleşmesi ve teknik şartnameler getirtilerek sözleşme kapsamı tam olarak belirlenmeli, davalı . ile alt işveren nin ticari sicil kayıtları getirtilerek şirketlerin faaliyet alanları tespit edilmeli, davalıya ait üretim aşamasını gösterir işyeri kayıtları getirtilerek davalı şirketin işleyiş ve organizasyon yapısı incelenmelidir. Ayrıca tanıklar yeniden dinlenerek davacının fiilen hangi işleri yaptığı ve bu işleri sürekli olarak yapıp yapmadığı sorulmalı, Bafra ve Tire Mahkemelerine ait, tanık dinlenen ve keşif yapılan dosyalar getirtilerek bilirkişi raporlarındaki tespitler değerlendirilmeli, kesinleşmiş emsal mahkeme kararlarından ayrı düşünülen hususlar açıklanmalı, davacı tanığının “makinalar tek kişiyle üretim yapamıyordu, Deryanın çalışanları dışında BAT'ın da destek elemanı yoktu, bu elemanların hepsi Şirketinin elemanlarıydı, destek elemanları arasında BAT'ın elamanı yoktu, Şirketi tarafından alınan elemanların bir kısmı destek elemanı olarak çalışmaya başlıyordu” şeklindeki beyanları ile özellikle davalı tanıklarının “kadınlar destek elemanı olarak çalışmamakla birlikte fabrikanın temizliğinde çalışırlardı, ben her hafta ihtiyacımız kadar destek elemanını şirketten talep ederdim, gelen elemanlar ihtiyaca göre temizlik ya da destek elemanı olarak dağıtılırdı, bu dağıtım her hafta olurdu, destek elemanlarının görevi fabrikayı temizlemek, ofis temizliği, üretim sahasındaki çöpleri toplamak, makinanın etrafındaki çöpleri toplamak, makinaya en yakın çalıştığı yer sigaraların dizildikten sonra tepsileri makinaya götürüp, makinanın üzerine koymaktan ibarettir, destek elemanının işi makinaya besleme yapmak, yani sigara koymaktı, ezik sigaraları açarlardı, bölgenin temizliğini yaparlardı, bu destek elemanlarının hepsi çalışanlarıydı, kofraları arabalarla taşıyıp makinaya koyarlardı, destek elemanları makinaları çalıştırmazlardı, yasaktı, hiç kadın destek elemanı çalıştığını görmedim, kadın çalışanlar lavobalar ve idari bölümün temizliğinde kullanılıyordu” şeklindeki beyanları da dikkate alınarak kadın ve erkek işçiler yönünden yapılan işin asıl işin parçası olup olmadığı ve süreklilik arz edip etmediği, alt işveren işçilerinin fabrikanın asıl işinde çalıştırılıp çalıştırılmadıkları, iki şirket arasındaki ilişkinin muvazaalı olup olmadığı ve özellikle davacıların çalıştığı fabrika faal ise mahallinde konusunda uzman bilirkişi heyeti marifetiyle keşif yapılarak tanıklar mahallinde dinlenerek davacının asıl iş kapsamında çalışıp çalışmadığı, davalı şirket ile dava dışı Firması arasındaki ihale konusu işin muvazaalı olup olmadığı her türlü tereddütten uzak bir şekilde yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda yöntemince tespit edilerek sonuca gidilmelidir.

Mahkemece yanılgı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması hatalıdır.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

Mahkemece yanılgı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması hatalıdır.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın, BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 30.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32442, Karar No: 2016/3683, Tarih: 29.02.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/32442 E.  ,  2016/3683 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

İşyeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocuklar Okan Demiroğlu ve İzzettin Kaplan'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4. 119/1-c, 31/2, 62, 50/1-a. 52/2. 151/1, 31/2, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 6.000.00 ve 1.000,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmalarına, işyeri dokunulmazlığını ihlal suçu yönünden 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Diyarbakır 2. Çocuk Mahkemesinin 07/05/2013 tarihli ve 2013/92 esas, 2013/297 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Diyarbakır Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 30/01/2015 tarihli ve 2015/53 değişik iş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından yasa yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02/07/2015 gün ve 243869 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında:

1-Diyarbakır 2. Çocuk Mahkemesinin 07/05/2013 tarihli ve 2013/92 esas, 2013/297 sayılı kararının incelenmesinde:

Somut olayda, müştekinin kardeşi tanık Metin Yaşasın'ın saat 03.30 sıralarında işyerinden hırsızlık yaparken gördüğü şahısları bir süre takip ettikten sonra kaybettiği, polis ekiplerinin anonsu üzerine saat 05.30 sıralarında başka bir sokakta sanıkları yakaladıkları, ancak olay yerinden kaçan kişiler ile yakalanan suça sürüklenen çocukların aynı kişiler olduğuna dair kesin bir tespitin yapılmadığı, tanık Metin'in sanıkları teşhis edemeyeceğini beyan etmiş olması, suça sürüklenen çocukların da bütün aşamalarda yüklenen suçu işlemediklerini beyan ettiklerinin anlaşılması karşısında, atılı mala zarar verme suçunun sabit olmadığı gözetilerek, suça sürüklenen çocukların beraatlerine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde hataya düşülerek yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesinde,

2-Diyarbakır Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 30/01/2015 tarihli ve 2015/53 değişik iş sayılı kararının incelenmesinde;

2-Diyarbakır Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 30/01/2015 tarihli ve 2015/53 değişik iş sayılı kararının incelenmesinde;

Mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği hallerde dahi. Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 08/05/2013 tarihli ve 2013/7185 esas, 2013/18774 sayılı kararı ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22/01/2013 tarihli ve 2013/15 sayılı kararları ile, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 12/09/2013 tarihli ve 2012/28099 esas, 2013/22065 sayılı ilamında da belirtildiği üzere, itiraz merciinin hem maddi olay hem de hukuki yönden inceleme yapabileceği, somut olayda, müştekinin kardeşi tanık Metin Yaşasın'ın saat 03.30 sıralarında işyerinden hırsızlık yaparken gördüğü şahısları bir süre takip ettikten sonra kaybettiği, polis ekiplerinin anons üzerine saat 05.30 sıralarında başka bir sokakta sanıkları yakaladıkları, ancak olay yerinden kaçan kişiler ile yakalanan suça sürüklenen çocukların aynı kişiler olduğuna dair kesin bir tespitin yapılmadığı, tanık Metin'in sanıkları teşhis edemeyeceğini beyan etmiş olması, suça sürüklenen çocukların da bütün aşamalarda yüklenen suçu işlemediklerini beyan ettiklerinin anlaşılması karşısında; atılı işyeri dokunulmazlığını ihlal suçu sabit olmadığı ve suça sürüklenen çocukların beraatlerine karar verilmesi gerektiği gözetilerek, itirazın bu nedenle kabulü yerine, merciin sınırlı denetim yapma yetkisi bulunduğundan bahisle reddine karar verilmesinde, İsabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme: