muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/17446, Karar No: 2011/4825, Tarih: 09.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/17446 E.  ,  2011/4825 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine dair ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 01.02.2011 gün ve 2009/169 Esas, 2011/18 Karar sayılı re'sen de temyize tâbi hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık ile müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan zamanaşımı süresince dava açılması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan sanık ile müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan re'sen de temyize tâbi hükmün ONANMASINA, 09.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3713, Karar No: 2013/1063, Tarih: 14.02.2013

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2012/3713 E.  ,  2013/1063 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, haksız fiile dayanan zararın tazmini amacıyla yapılan icra takibine karşı öne sürülen itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kısmen kabulüne 3.167,57 TL yönünden itirazın iptaline karar verilmiştir. Karar taraflarca temyiz edilmiştir.

1)6100 Sayılı H.M.K.'nun 297. maddesi'nde mahkeme kararında hangi hususların yer alacağı açıkça belirtilmiş, maddenin ikinci fıkrasında da hüküm sonucunun hiçbir tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerektiği açıklanmıştır. Eldeki davada mahkemece davanın kısmen kabulüne 3.167,57 TL yönünden itirazın iptaline karar verilmiş ise de; kararın gerekçesinde 3.167,57 TL asıl alacak, 1.314,91 TL işlemiş faiz, 236,68 TL işlemiş faizin K.D.V.'sine hükmedilmesi gerektiği belirtilmiştir. O halde, mahkemece 6100 Sayılı HMK'nun 297. maddesi uyarınca her bir istek kalemi yönünden tereddüte meydan vermeyecek şekilde hüküm oluşturulması gerekirken yazılı şekilde usule aykırı karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

2)Bozma neden ve şekline göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın taraflar yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte belirtilen nedenle tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde davalı ve davacı tarafa ayrı ayrı iadesine, 14.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13121, Karar No: 2020/87, Tarih: 14.01.2020

**8. Hukuk Dairesi         2017/13121 E.  ,  2020/87 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı alacaklı vekili ve davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı üçüncü kişi vekili, müvekkilinin uygun bir ortamı bulunmadığından borçlunun oğluna ait ahırda hayvanlarının bulunduğunu, borçlunun farklı bir adreste ikamet ettiğini, hacze konu hayvanların müvekkili adına kayıtlı olduğunu, istihkak davasının kabulü ile haczin kaldırılmasını talep ve dava etmiştir

Davalı alacaklı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının işletmeye uygun ortamı bulunmadığından hacze konu hayvanların ücreti mukabilinde borçluyla aynı yerde ikamet etmediği anlaşılan borçlunun oğlunun elinde bulunduğu ve üçüncü kişiye ait olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı alacaklı vekili ile vekalet ücreti yönünden davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK'nin 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Dava konusu haciz borçlunun oğlu ...’in huzurunda yapılmış olup, taraflarla ilgili Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 2012/10904 Esas, 2013/18245 Karar sayılı kararında, 21.6.2010 tarihinde hayvanların borçlu ile oğlunun birlikte faaliyette bulundukları mandırada haczedildiği kabul edilerek davanın reddine karar verilmesi gerektiğinden bahisle karar bozulmuş olup, bozmaya uygun olarak verilen karar 16.5.2017 tarihinde kesinlemiştir. 21.6.2010 tarihinde haczedilen bir kısım hayvanın ise eldeki davaya konu haciz mahallinde hazır bulunduğu haciz tutanağında belirtilmiştir. Yine, 21.6.2010 tarihli hacizde borçlunun gelini, eşi Mehmet’in yaptığı peynirleri borçlunun sattığını beyan etmiştir. İİK'nin 97/a maddesi gereğince borçlu ve üçüncü kişinin malı birlikte elde bulundurmaları halinde mal borçlu elinde sayılır. Bu mülkiyet karinesinin aksinin davacı üçüncü kişi tarafından inandırıcı ve güçlü delillerle ispat edilmesi gerekir.

İspat yükü altında olan ve karinenin aksini her türlü delille kanıtlama olanağına sahip olan üçüncü kişi, haczedilen hayvanların kendisine ait olduğunu, hayvan pasaportlarının bulunduğunu iddia etmekte olup, delil olarak ise hayvan pasaportları ile çiftçi destekleme alım kaydına dayanmıştır. Ne var ki, hayvan pasaportları, ilgilinin beyanına dayalı olarak düzenlendiklerinden, istihkak davalarında güçlü delil teşkil etmezler. Öte yandan, diğer delillerle desteklenemeyen tanık beyanları da ispata yeterli görülmemiştir.

Bu maddi ve hukuki olgular ile mevcut deliller birlikte değerlendirildiğinde, davacı üçüncü kişinin İİK'nin 97/a maddesindeki mülkiyet karinesinin aksini güçlü ve inandırıcı delillerle ispatlayamaması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı üçüncü kişi vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, taraflarca İİK'nin 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklıya iadesine, 14/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2827, Karar No: 2016/3747, Tarih: 07.06.2016

**16. Ceza Dairesi         2016/2827 E.  ,  2016/3747 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Terör örgütü propagandası yapmak

Hüküm : 3713 sayılı Kanunun 7/2, TCK'nın 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuğa yüklenen suçun, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi kapsamında düşünce ve kanaat açıklaması yöntemiyle işlendiği ve anılan maddenin birinci fıkrasının "b" bendinde yer alan "kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine karar verilir" şeklindeki düzenleme karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında kovuşturmanın ertelenmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeyerek yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Hükümden sonra 06.03.2014 tarih ve 28933 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6526 sayılı Kanunun 2. maddesi ile 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 12. maddesinde yapılan değişiklik karşısında, görev hususunun nazara alınmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 07.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1606, Karar No: 2019/213, Tarih: 26.02.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2015/1606 E.  ,  2019/213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Denizli 2. İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 26.03.2013 tarihli ve 2009/680 E., 2013/120 K. sayılı karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 25.11.2013 tarihli ve 2013/11476 E., 2013/21703 K. sayılı kararı ile,

"…1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere, davalı şirket vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine.

2-Dava, 16.07.2004 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu %32 oranında sürekli iş göremezliğe maruz kalan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, maddi tazminat davasının reddine, 35.000,00TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden; 16.07.2004 tarihindeki zararlandırıcı sigorta olayı nedeniyle davacının %32 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı, kazanın oluşumunda %35 oranında davalı şirketin, %65 oranında ise kazalının kusurlu olduğu ve hükme esas alınan hesap raporunda bir yanlışlık bulunmadığı anlaşılmıştır.

Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile sigortalı yakınlarına verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir. Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları,tarafların sosyal ve ekonomik durumları,paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu,olayın ağırlığı,davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez ve yine 22.06.1966 gün 1966/7-7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de açıklandığı üzere zarar görenin müterafik kusurunun varlığı halinde bu durumun manevi tazminatın takdirinde göz önünde bulundurulması gerekir.

Bu açıklamalardan olarak somut olayda, olay tarihine, davacı sigortalının yaşı ile sürekli işgöremezlik oranına, tarafların kusur dağılımına ve sosyal ekonomik durumlarına göre davacı yararına hükmedilen 35.000,00TL manevi tazminat fazladır.

O halde, davalı şirket vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır. .."

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava iş kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili; müvekkilinin davalıya ait işyerinde makine mühendisi olarak çalışmakta iken 16.07.2004 tarihinde uğradığı iş kazası sonucu sol ön kolda ezilme yaralanması olduğunu, sol el birinci parmağın 1/3 kesildiğini, diğer parmaklarda kısıtlılığa yol açan yaralanmalar meydana geldiğini, kazada tüm kusurun işverende olduğunu, ön koldaki yaralanma nedeniyle kolun görünümünün bozulduğunu, vücudun diğer yerlerinden alınan deri ile kaplanmaya çalışılmışsa da yine de görüntünün düzeltilemediğini, iş kazası nedeniyle müvekkilinin ruhsal yönden bunalıma girdiğini, davacının sakatlığının kalan aktif dönem itibariyle çalışmasına engel oluşturduğunu, 01.11.2004 tarihinden sonra da malulen çalıştırıldığını, her ne kadar yaşlılık nedeniyle emekli olmuş ise de 1959 doğumlu davacının 50 yaşında olduğunu, emeklilik sonrası da çalışabileceği bir mesleğinin bulunduğunu, ancak işgücü kaybı nedeniyle yeni bir iş bulup çalışmasının güçlüğü yanında verimliliğinin de azaldığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00TL maddi ve 50.000,00TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; davanın zamanaşımına uğradığını, kazanın davacının kusuru ile meydana geldiğini, maddi tazminat talebinin yerinde olmadığını, manevi tazminat talebi miktarının da haksız zenginleşmeye neden olacak kadar yüksek olduğunu, kaldı ki müvekkili şirketin iş kazası sonrası çalışanına sahip çıktığını, maddi ve manevi tüm desteği verdiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı vekili; davanın zamanaşımına uğradığını, kazanın davacının kusuru ile meydana geldiğini, maddi tazminat talebinin yerinde olmadığını, manevi tazminat talebi miktarının da haksız zenginleşmeye neden olacak kadar yüksek olduğunu, kaldı ki müvekkili şirketin iş kazası sonrası çalışanına sahip çıktığını, maddi ve manevi tüm desteği verdiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davacının maddi zararının SGK tarafından bağlanan ilk peşin değerli gelir ve geçici iş göremezlik ödeneği ile karşılanmış olduğundan maddi zararının söz konusu olamayacağı, ancak yaptığı işin mahiyeti gereği, davalı işverenlikçe ve bizzat kendisince alınması gereken tedbirlerin her iki tarafça da gereği gibi alınıp uyulmaması, olay nedeniyle davacının sol el birinci parmağının kesilmesi, diğer parmaklarda oluşan kısıtlılık dolayısı ile %32 oranında malul kaldığı, meydana gelen olaydan sonra davacının uzun süre tedavi gördüğü, ruhsal ve bedensel yönden elem ve ızdırap çektiği dikkate alındığında olay anında ve olaydan sonra tedavi görene kadar duyduğu elem ve ızdırabın giderilebilmesi için manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne karar verilmesinin hakkaniyete daha uygun olacağı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile, davacının maddi zararı SGK'ca bağlanan ilk peşin değerli gelir ve geçici iş göremezlik ödeneği ile karşılanmış olduğundan maddi tazminat isteminin reddine, 35.000TL manevi tazminatın olay tarihi olan 16.07.2004 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacı tarafa verilmesine, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir.

Davalı vekilinin temyizi üzerine hüküm, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Mahkemece önceki gerekçeler tekrar edilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; somut olay bakımından iş kazası nedeniyle davacı lehine takdir edilen 35.000,00TL manevi tazminat miktarının fazla olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Manevi tazminat isteminin temelinde, davalıların haksız eylemi yatmaktadır. Bilindiği üzere, haksız eylemin unsurları; zarar, fiil ile zarar arasında illiyet bağı, kusur ve fiilin hukuka aykırı olmasından ibarettir.

Öte yandan, Mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 47. (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 56.) maddesinde düzenlenen manevi tazminatta kusurun gerekmediği, ancak takdirde etkili olabileceği, 22.6.1966 tarihli ve 1966/7 Esas 1966/7 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıkça vurgulanmıştır. Bu kararın gerekçesinde, takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar, her olaya göre değişebileceğinden, hâkim bu konuda takdir hakkını kullanırken, ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Yine BK 47. (TBK m.56) maddesi hükmüne göre hâkimin özel hâlleri göz önünde tutarak, manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği tutar adalete uygun olmalıdır. Bu para tutarı, aslında ne tazminat ne de cezadır. Çünkü mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını amaç edinmediği gibi, kusurlu olana yalnız hukukun ihlalinden dolayı yapılan bir kötülük de değildir. Aksine, zarara uğrayanda bir huzur duygusu uyandırmayı, aynı zamanda ruhi ızdırabın dindirilmesini amaç edindiğinden, tazminata benzer bir fonksiyonu da vardır. O hâlde bu tazminatın sınırı, onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut hâlde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Manevi tazminat, beden gücü kaybı nedeniyle bozulan ruh huzurunun, duyulan ve ileride duyulacak elem ve ızdırabın kısmen ve imkân nispetinde iadesini amaçladığından hâkim, TMK’nın 4. maddesi gereğince hak ve nesafete göre takdir hakkını kullanarak, manevi tazminat miktarını tespit etmelidir.

Hâkim belirlemeyi yaparken somut olayın özelliğini, zarar görenin ekonomik ve sosyal durumunu, paranın alım gücünü, maluliyet oranını, beden gücü kaybı nedeniyle duyulan ve ileride duyulacak elem ve ızdırabı gözetmelidir (Hukuk Genel Kurulunun 28.05.2003 tarihli ve 2033/21-368 E., 2003/355 K.; 23.06.2004 tarihli ve 2004/13-291 E., 2004/370 K. sayılı kararları).

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; 16.07.2004 tarihinde meydana gelen iş kazası nedeniyle, davacının iş göremezlik derecesinin %32 olarak belirlendiği, olayın meydana gelmesinde davacının %65, davalı işverenin ise %35 kusurlu olduğu hususlarında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Buna göre tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle iş kazası sonucunda davacıda iş göremezlik derecesi, olayın meydana geldiği tarihteki paranın alım gücü dikkate alındığında hükmedilen manevi tazminat miktarının fazla olduğunun anlaşılmasına göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 26.02.2019 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3013, Karar No: 2012/9367, Tarih: 09.05.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/3013 E.  ,  2012/9367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan .... vekili yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Bilirkişi raporunda değerlendirmede esas alınan fındık ve cevizin dekar başına verim miktarlarının İlçe Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2011 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının ilgili resmi kuruluşlardan sorulmasından,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15619, Karar No: 2016/7319, Tarih: 11.04.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/15619 E.  ,  2016/7319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK m. 174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-10.01.2014 tarihli sosyal ve mali durum araştırma tutanağında davacı kadının tekstilde işçi olduğu ve asgari ücretle çalıştığı; 08.08.2014 tarihli sosyal ve mali durum araştırma tutanağında ise çalışmadığı belirtilmektedir. Davacı kadının çalışıp çalışmadığı, çalışıyor ise gelirinin kendisini yoksulluktan kurtarıp kurtarmadığı; çalışıyorken işten ayrılmış ise işten ayrılış nedeni araştırılarak sonucu uyarınca karar verilmek üzere hükmün yoksulluk nafakası yönünden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) ve (3.) bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.11.04.2016 (Pzt.)