muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5247, Karar No: 2011/4526, Tarih: 18.04.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/5247 E.  ,  2011/4526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ...Köyü 130 ada 7 parsel sayılı 242,9 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalılar adına tespit edilmiştir. Davacı ... Yönetimi, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiası ile dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulü ile 130 ada 7 parsel sayılı taşınmazın orman vasfı ile Hazine adına tesciline karar verilmiş; hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 5403 sayılı Yasa ile değişik 3402 sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmıştır.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki; davalılar yargılama sırasında T. Evvel 1942 tarih 111 ve 19.03.1960 tarih 39 nolu tapu kayıtlarına dayanmıştır. Mahkemece davalıların dayandığı tapu kayıtları tüm geldi ve gitti kayıtları ile getirtilerek keşif sırasında mahallinde usulüne uygun şekilde uygulanmamış, çekişmeli taşınmaza uyup uymadığı tespit edilmemiştir.

Orman sınırlandırılması yapılmayan veya sınırlandırılmanın ilk olarak yapıldığı yerlerde, bir yerin orman niteliğinin ve hukuki durumunun 3116, 4785, 5658, 6831 sayılı Yasa hükümlerine göre çözümlenmesi gerekir. 3116 sayılı Yasa ile sadece hangi nitelikteki taşınmazların devlet ormanı sayılacağını göstermiş ve devlet ormanlarının kadastrosunun yapılmasını öngörmüştür. 13.07.1945 tarihinde yürürlüğe giren 4785 sayılı Yasanın 1. maddesi gereğince 2. maddesinde sayılan istisnalar dışında bütün ormanlar devletleştirilmiş, devletleştirilen ormanlardan bazıları sonradan yürürlüğe giren 5658 Sayılı Yasa ile iadeye tabi tutulmuş ve iadenin koşulları aynı yasada gösterilmiştir.

Mahkemece öncelikle dayanılan tapu kayıtları tüm geldi ve gitti kayıtları ile birlikte getirtilerek, kadastro sırasında revizyon görüp görmediği araştırılmalı, revizyon görmüş ise revizyon gördüğü kadastro parsellerine ait kadastro tespit tutanakları getirtilmeli ve bu tapu kaydına dayanılan ve çekişmeli taşınmazlara komşu olan taşınmazlara ilişkin açılmış bulunan başkaca dava bulunup bulunmadığı araştırılarak varsa bu dava dosyaları tespit sonra önceki bilirkişiler dışında seçilecek bir fen elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte dayanılan tapu kaydı mahalli bilirkişi eliyle mahallinde uygulanmalı, sınır denetimi yapılmalı, dayanılan tapu kaydının mahalline uyup uymadığı tespit edilerek tapu kaydı mahalline uyuyor ise tapu kaydının kapsadığı taşınmazları gösterir fenni bilirkişi tarafından düzenlenecek

denetlemeye elverişli krokili rapor alınmalı, dosyada bulunan orman bilirkişi raporu ve rapora ekli memleket haritası ve hava fotoğraflarındaki konumu dikkate alınarak tapu kaydının 4785 ve 5658 sayılı Yasa kapsamında hukuki değerini yitirip yitirmediği araştırılmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 18/04/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/542, Karar No: 2020/2207, Tarih: 02.03.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/542 E.  ,  2020/2207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : 3.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayıİstanbul (Kapatılan) 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 31/03/2015 gün ve 2009/126-2015/69 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesinin davalı Botech Ltd. Şti vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dava dosyasının ilk incelemesinde; Dairemizin 01.04.2019 tarihli ilamına istinaden mahkemece, taraf olarak gerekçeli kararda kayıtlı TGRT FM ve TGRT EU isimli radyo/televizyon kanallarının sahiplerinin tespiti için yazılan müzekkereye verilen 15.11.2019 tarihli cevapta TGRT FM isimli radyo kanalının sahibinin TGRT Haber TV A.Ş. olduğu, ortaklardan ...’ya anılan kanalın temsilcisi sıfatıyla gerekçeli kararın tebliğ edildiği, tebligatın ise anılan ortak tarafından iade edildiği, TGRT EU isimli radyo/televizyon kanalın sahibinin ise aynı müzekkereye verilen cevapta tespit edilemediği, bu hususta başka bir araştırma yapılmaksızın dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece, TGRT EU isimli radyo/televizyon kanalının sahibi gerçek/tüzel kişinin usulüne uygun olarak tespit edilip anılan kanalın sahibi olarak tespit edilen kişiye ve TGRT FM isimli radyo kanalının sahibi TGRT Haber TV A.Ş.’ne gerekçeli kararın tebliğinin sağlanarak yasal temyiz süresinin beklenilmesinden sonra her halükarda davalı Botech Ltd. Şti. vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesi için Dairemize gönderilmek üzere dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle eksik hususun tamamlanması için dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1832, Karar No: 2018/9059, Tarih: 13.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/1832 E.  ,  2018/9059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

A) Sanık ... hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne ilişkin sanık ve müdafinin temyiz itirazlarının incelenmesi:

Aynı takvim yılında birden fazla sahte fatura kullanıldığı kabul edilen somut olayda, TCK'nin 43/1. maddesindeki zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamış; son fatura tarihinin 19/09/2009 olması ve vergi inceleme ve vergi suçu raporunda faturaların KDV indiriminde kullanıldığının belirtilmesi karşısında, suç tarihinin 21.10.2009 yerine gerekçeli karar başlığında "2009" olarak eksik yazılmasının mahkemece düzeltilmesi ve 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa uygun şekilde vasfı tayin kılınmış, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

B) Sanık ... hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne ilişkin sanık ve müdafinin temyiz itirazlarının incelenmesi:

Osmaniye Ticaret Sicil Müdürlüğünün 06/10/2011 tarihli cevap yazısına göre, sanık ...'nın 15/03/2010 tarihli karar ile münferit veya müşterek imza ile şirketi temsile yetkili olduğunun tespit edilmesi; suça konu faturaların son olarak yevmiye defterine 20/09/2009 tarihinde kaydedilmesi; sanığın 02/11/2011 tarihli ek savunmasında, şirket işleri ile fazla ilgili olmadığını, şirket işlerini ağırlıklı olarak abisi olan diğer sanığın takip ettiğini savunması; şirketin yönetim kurulu başkanı ve sanığın babası olan ...'nun 01/03/2011 tarihli ifadesinde, şirketin muhasebe ve yazı işlerini sanık ...'nın yürüttüğünü beyan etmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; suç tarihinde sanığın şirketteki faaliyeti, şirketi idare edip etmediği, şirketi temsile yetkili olup olmadığı araştırılıp, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre;

a) Son fatura tarihinin 19/09/2009 olması ve vergi inceleme ve vergi suçu raporunda faturaların KDV indiriminde kullanıldığının belirtilmesi karşısında, suç tarihinin 21.10.2009 yerine gerekçeli karar başlığında "2009" olarak eksik yazılması,

b) Aynı takvim yılında birden fazla sahte fatura kullandığı kabul edilen sanık hakkında TCK'nin 43/1. maddesindeki zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kabule göre;

a) Son fatura tarihinin 19/09/2009 olması ve vergi inceleme ve vergi suçu raporunda faturaların KDV indiriminde kullanıldığının belirtilmesi karşısında, suç tarihinin 21.10.2009 yerine gerekçeli karar başlığında "2009" olarak eksik yazılması,

b) Aynı takvim yılında birden fazla sahte fatura kullandığı kabul edilen sanık hakkında TCK'nin 43/1. maddesindeki zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, aleyhe temyiz olmadığından ceza miktarı itibarıyla sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 13/11/2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/35382, Karar No: 2020/2008, Tarih: 25.02.2020

**19. Ceza Dairesi         2019/35382 E.  ,  2020/2008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : 5941 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : İstinaf İsteminin Esastan Reddi

Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince CMK'nin 296/1. maddesi gereği verilen "temyiz isteminin reddi" (ek) kararın sanık müdafi tarafından temyiz edilmesi üzerine, CMK'nin 296/2. maddesi gereği bu hususta bir karar verilmek üzere; dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nin, temyiz edilemeyecek kararları düzenleyen, 286/2-d maddesinin Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararıyla iptal edilmeden önceki hali;

"...d) (Değişik : 6545 - 18.6.2014 / m.78) İlk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,...

Temyiz edilemez." şeklinde iken,

15.02.2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 27/12/2018 tarihli ve 2018/71 E. 2018/118 K. sayılı kararıyla; CMK'nin 286/2-d maddesi; Bölge Adliye Mahkemelerince sanık hakkında ilk defa verilecek mahkumiyet kararlarına karşı üst derece yargı denetimi (temyiz) yolunun kapatılmasının, AİHS'ye ek 7. nolu protokole ve Anayasa'nın 36. maddesine aykırı olması gerekçesiyle iptal edilmiştir.

İptal kararı üzerine, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 7. maddesiyle yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin son hali;

"...d) İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

... Temyiz edilemez." şeklinde düzenlenmiştir.

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesi ise;

"...e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

Temyiz edilemez." hükmünü içermektedir.

Buna göre; 7165 sayılı Kanunla yapılan değişiklik sonrasında,

5271 sayılı CMK'nin 286/2-e maddesinde yer alan; adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararlarına karşı temyiz yolunun kapalı olduğuna ilişkin düzenleme; kanunlarda sadece adli para cezası gerektiren suçlarla ilgili olarak ilk derece mahkemelerince kurulan her türlü hükme karşı istinaf yoluna başvurulması sonucu; Bölge Adliye Mahkemelerince sanık hakkında ilk kez mahkumiyet hükmü kurulmaksızın verilecek diğer kararlar (esastan reddi, düzeltilerek esastan reddi vb.) için uygulanma kabiliyeti olan bir hükümdür.

7165 sayılı kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinde yer alan; sanık hakkında ilk kez Bölge Adliye Mahkemelerince kurulacak mahkumiyet hükümlerinin, CMK'nin 272/3. maddesi kapsamı dışında kalması kaydıyla, temyiz yoluna dair istisnalardan hariç tutulmasına dair hüküm, CMK'nin 286/2. maddesinde yer alan tüm temyiz istisnalarına yönelik maddeye yeni ve farklı bir ölçüt getiren, sonradan yürürlüğe giren ve özel bir hüküm niteliğinde "istisnanın istisnası" olarak yorumlanması gereken bir hükümdür. Dolayısıyla, 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin yürürlüğe girdiği 28.02.2019 tarihi ve sonrasında; temyiz yolu açık olan kararlar içerisine; ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince verilen ve CMK'nin 272/3. maddesi kapsamı dışında kalan mahkumiyet kararları da eklenmiştir.

Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümezliği ilkesi ve Ceza Muhakemesi Kanunu hükümlerinin de ancak yürürlüğe girdikten sonra uygulanabileceği birlikte gözetildiğinde, bu hükmün ortaya çıkardığı bu yeni istisnai durumun, ancak 7165 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 28.02.2019 ve sonrasında sanık hakkında ilk kez Bölge Adliye Mahkemelerince verilen mahkumiyet hükümlerine karşı yapılacak temyiz istemlerinde uygulanabilmesi mümkündür.

Sonuç olarak 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesinin uygulanabilmesi için;

- 7165 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 28.02.2019 ve sonrasında, sanık hakkında ilk defa Bölge Adliye Mahkemesince bir "mahkumiyet" kararı verilmiş olması,

- Verilen bu mahkumiyet kararının, CMK'nin 272/3. maddesi kapsamı (3000 TL'ye kadar (3000 TL dahil) adli para cezaları) dışında kalması gerekecektir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut uyuşmazlıkta;

İlk derece mahkemesi tarafından, sanık hakkında "5941 sayılı Kanuna Aykırılık" suçundan açılan kamu davasında sanığın mahkumiyetine karar verilmiş, sanık müdafi tarafından istinaf yoluna başvurulmasıyla, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince yapılan istinaf incelemesi sonucunda, 16.07.2019 tarihinde istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir. Hükme karşı sanık müdafii tarafından yapılan temyiz başvurusu hakkında, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından temyiz isteminin reddine dair ek karar verilmiş ve bu karara karşı da süresinde temyiz başvurusunda bulunulduğu görülmüştür. Öte yandan, dosya henüz temyiz incelemesinde iken, müşteki vekili tarafından şikayetten vazgeçme dilekçesi verilmesi karşısında, ilk derece mahkemesince şikayetten vazgeçme nedeniyle hükmün tüm sonuçlarıyla birlikte ortadan kaldırılmasına karar verildiği görülmüştür.

Anayasa Mahkemesinin iptal kararı üzerine 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesindeki şartlar, somut uyuşmazlık bakımından oluşmamıştır. Dolayısıyla, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükmün türü itibariyle temyize tabi olmadığı anlaşılmakla,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararı üzerine 7165 sayılı Kanunla yeniden düzenlenen CMK'nin 286/2-d maddesindeki şartlar, somut uyuşmazlık bakımından oluşmamıştır. Dolayısıyla, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükmün türü itibariyle temyize tabi olmadığı anlaşılmakla,

Temyiz edilen hükmün, CMK'nin 286/2-e maddesi gereği temyiz edilemez olduğu ve Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek kararın yerinde olduğu saptandığından, TEMYİZ İSTEMİNİN, tebliğnameye uygun olarak, 5271 sayılı CMK'nin 298/1. maddesi gereği REDDİNE, 25/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20623, Karar No: 2019/17663, Tarih: 12.11.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/20623 E.  ,  2019/17663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanık ... müdafiinin, yalnızca ... hakkında birden fazla kişi ile birlikte tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmünü temyiz ettiği belirlenerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Müşteki ... ile eşi temyiz dışı müşteki sanık ...'in, ...'in ölen kardeşi ile eskiden evli olan temyiz dışı müşteki ...'in ikametine giderek kapıyı çaldıkları, ...'in kapıyı açmaması üzerine ... ve eşi ...'in ikamet önüne çıktıkları, bu sırada ...'in haber vermesi üzerine ...'nın şimdiki eşi olan sanık ...'in taksi ile olay yerine geldiği, ...'in müşteki ... ile tartıştığı ve birbirlerini kasten yaraladıkları, bu esnada olay mahalline sanık ...'in kardeşleri temyiz dışı müşteki sanıklar ... ve ...'in geldikleri ve aracı kullanan ...'in elinde sopa olduğu halde kavgaya katıldıkları, sanık ... ve müşteki sanık ...'in eliyle müşteki sanık ...'in ise sopa ile müşteki sanık ...'e vurdukları, ...'in ise ..., ... ve ...'e eliyle vurmak suretiyle karşılık verdiği, ayrıca olay sırasında sanık ... ile temyiz dışı müşteki sanıklar ... ve ...'nın müşteki ...'i tehdit ettikleri şeklinde gerçekleştiği kabul edilen ve ani gelişen olay açısından, sanık ... ile kardeşleri temyiz dışı müşteki sanıklar ... ve ...'in birlikte suç işleme iradesine ne şekilde sahip oldukları ve nasıl birlikte hareket ettikleri denetime elverişli olacak şekilde açıklanıp tartışılmadan, yetersiz gerekçe ile birden fazla kişi ile birlikte tehdit suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

2)Anayasa Mahkemesi’nin karar tarihinden sonra 24/11/2015 günlü Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararın uygulanması zorunluluğu,

Kanuna aykırı ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma kararının 1412 sayılı, CMUK'nın 325. maddesi gereğince hükmü temyiz etmeyen sanıklar ... ve ...'e sirayet ettirilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 12/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13492, Karar No: 2012/14293, Tarih: 10.12.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/13492 E.  ,  2012/14293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu raporunda değerlendirmeye alınan buğday-saman ve arpa-saman ürünlerinin kuru tarlada 2009 ve 2010 yılına ilişkin dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile kg. başına toptan satış fiyatlarının gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden sorularak alınacak cevap yazısının dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6656, Karar No: 2012/9169, Tarih: 23.05.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/6656 E.  ,  2012/9169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 15/10/2009 gününde verilen dilekçe ile haksız fiil nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 23/07/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız fiil nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece dava kısmen kabul edilmiş, kararı davalı temyiz etmiştir.

Davacı, dava dışı eşinin davalı ile internet yoluyla tanıştığını, eşiyle evli olduğunu bildiği halde eşini kaçırmak suretiyle birlikte yaşadıklarını, bu nedenle onur ve saygınlığının zedelendiğini belirterek 40.000,00 TL manevi tazminat istemiştir.

Davalı taraf, davacının eşine kötü muamelede bulunduğunu, eşinin rızası ve çağırması ile baba evinden aldığını, bu nedenle davacının eşi aleyhine de tazminat davası açtığını belirtmiştir.

Yerel mahkeme, eşin rızası ile olsa da, evli kişiyle davalının birlikte olmasının aile bütünlüğüne saldırı niteliğinde olduğunu belirterek davanın 15.000,00 TL'lik kısmını kabul etmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.