muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8646, Karar No: 2013/13835, Tarih: 28.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/8646 E.  ,  2013/13835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İzmir Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/12/2011 gün ve 2011/97-2011/220 sayılı kararı onayan Daire’nin 11.03.2013 gün ve 2012/5022-2013/4619 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin kuruma başvurarak uygunluk belgesi almadığı halde "Isonem ms polymer" adlı ürünü "TSEK" markası koyarak ambalajladığını ve piyasaya sunduğunu, davalının garanti markasını ihlal ettiğini belirterek, izinsiz marka kullanımı nedeniyle 5.900,00 TL maddi, 29.500,00 TL manevi tazminatın haksız eylemin tespit edildiği tarihten itibaren işleyecek ticari faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin "TSEK" markasını kullanma hakkına sahip olduğunu, davaya konu "İsonem ms polymer" adlı ürünün "Elastomerik akrilik reçine esaslı izolasyon" malzemesi olduğunu ve ürünün üzerinde bu ibarenin aynen yer aldığını, ürünün TSEK kalite uygunluk belgesinin kapsamında olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, taraf vekillerince temyiz edilen karar, Dairemiz’in 11.03.2013 günlü kararında yazılı gerekçelerle onanmıştır.

Bu kez davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 28.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17464, Karar No: 2014/29676, Tarih: 30.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/17464 E.  ,  2014/29676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 14. İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/02/2013

NUMARASI : 2013/251-2013/11

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının son yedi aylık ücretinin ödenmemesi sebebiyle iş sözleşmesini feshettiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının istifa etmek suretiyle işten ayrıldığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davacının iş sözleşmesini feshetmesinde haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı temyizi yönünden;

Taraflar arasında fazla çalışma alacağına uygulanan hakkaniyet indiriminin oranı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma alacağının uzun bir süre için hesaplanması, işçinin çalışma süresi içerisinde hastalık, izin, mazeret gibi sebeplerle fazla çalışma  yapmadığı günler bulunduğu kabul edilerek Yargıtayca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre takdir edilmelidir.

Dosya içeriğine göre davacının işyerinde haftalık 45 saati aşan 9 saatlik çalışmasının fazla çalışma teşkil ettiği kabul edilerek hesaplanan tutar üzerinden mahkemece 2/3 oranında hakkaniyet indirimi yapılarak fazla çalışma ücreti hüküm altına alınmıştır. Davacının işyerinde yaptığı işin niteliğine ve tanık beyanlarına göre davalı işyerinde fazla çalışma yapıldığı yönündeki iddiası doğrulanmakta ise de mahkemece fazla çalışma ücretinden yapılan hakkaniyet indirimi hakkın özüne dokunacak şekilde fazla olduğu dikkate alınarak hesaplanan tutar üzerinden daha makul bir hakkaniyet indirimi takdir edilerek fazla çalışma ücret alacağı hüküm altına alınmalıdır. Mahkemece yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/951, Karar No: 2010/2443, Tarih: 23.03.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/951 E.  ,  2010/2443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle; duruşma için belli edilen gün ve saatte temyiz eden ... vekili Avukat ... geldi. Aleyhine temyiz istenilen taraftan gelen olmadı. Gelenin yüzüne karşı duruşmaya başlandı. Sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. Süresi içinde inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 101 ada 269 parsel sayılı 7127,16 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı, yasal süresi içinde kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine ve çekişmeli taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacı tarafın, davalıların zilyetliğinin malik sıfatıyla olmadığını kanıtlayamadığından söz edilerek karar verilmiş ise de yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmak için yeterli bulunmamaktadır. Davacı taraf, dava dilekçesinde çekişmeli taşınmazın kendi zilyet ve tasarufunda bulunduğunu belirtmiş ise de verdiği delil listesi ile tapu kayıtlarına da dayanarak dosyaya bir kısım tapu kayıtları sunmuştur. Mahkemece, davacı tarafın sunduğu ve 1.000 dönüm miktarlı olduğu anlaşılan tapu kayıtları ile ilgili olarak yöntemine uygun inceleme ve araştırma yapılmamıştır. Doğru sonuca varılabilmesi için öncelikle davacı tarafın sunduğu tapu kayıtları ilk tesislerinden itibaren bütün tedavülleri ve varsa haritaları ile birlikte getirtilmeli, kadastro sırasında revizyon görüp görmedikleri araştırılmalı, revizyon gördüğü parseller varsa bunlara ait kadastro tutanak örnekleri istenmeli, davacılara, tapu kayıtlarıyla akti ya da irsi irtibatlarını kanıtlamaları için olanak tanınmalı, bundan sonra mahallinde, davada yararı bulunmayan yaşlı ve ehil kişiler arasından seçilecek üç kişilik yerel bilirkişi kurulu, üç kişilik uzman fen bilirkişi kurulu, taraf tanıkları ve tespit bilirkişilerinin katılımı ile keşif yapılmalıdır. Yapılacak keşifte yerel bilirkişilerden tapu kayıtlarında yazılı köy, mevki ve sınırlar hususunda tek tek ve ayrıntılı bilgi alınmalı, tapu kayıtlarının kapsamı 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 20. maddesi uyarınca ve sınırlarının gayrı sabit sınırlı ya da sabit sınırlı olup olmadıkları dikkate alınarak belirlenmeli, fen bilirkişi kurulundan yerel bilirkişi ve tanıklarca gösterilen noktaları, tapu kayıtlarının kapsamlarını gösterir ve keşfi izlemeye olanak tanır şekilde rapor ve harita düzenlemeleri istenmeli, çekişmeli taşınmazın tapu kayıtlarının kapsamında kalması halinde tapu kayıtlarının davalı taraf yönünden hukuki kıymetini kaybedip kaybetmediği hususu, davalı tarafın zilyetliğinin niteliği de değerlendirilerek tartışılmalı, tapu kayıtlarının hukuki kıymetini kaybetmediğinin ve çekişmeli taşınmazın tapu kaydı kapsamında kaldığının saptanması halinde tapulu taşınmazlarda sürdürülen zilyetliğin değer taşımayacağı düşünülmeli, çekişmeli taşınmazın tapu kayıtları kapsamında kalmadığının anlaşılması halinde davalı tarafın sürdürdüğü zilyetliğin malik sıfatıyla olup olmadığı hususu üzerinde durulmalı ve bundan sonra toplanmış ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ve araştırmayla karar verilmesi isabetsiz olduğu gibi kabule göre de, mahkemece esas hakkında hüküm verilip davadan el çekildikten sonra miktar sınırlaması yönünden araştırma yapılması; Mahkemeler Yazı İşleri Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğü'ne yazı yazmak ve cevaplarını dosya içine koymak suretiyle delil ikame edilmiş olması da usul ve yasaya aykırı olup davacı vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, Yargıtay duruşması için belirlenen 750.000. TL

.000. TL. vekalet ücretinin davalıdan alınarak kendisini vekil ile temsil ettiren davacı tarafa verilmesine, 22.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/320, Karar No: 2021/3370, Tarih: 28.04.2021

**14. Ceza Dairesi         2021/320 E.  ,  2021/3370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde

çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi

hürriyetinden yoksun kılma, tehdit, şantaj,

hakaret, özel hayatın gizliliğini ihlal, verileri

hukuka aykırı olarak kaydetme

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde

çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi reşit

olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek bu

suç ile özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan

kurulan hükümlerin açıklanmasının geri

bırakılması,kişiyi hürriyetinden yoksun kılma,

şantaj, hakaret, tehdit, verileri hukuka aykırı

olarak kaydetme suçlarından beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında reşit olmayanla cinsel ilişki ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından kurulan hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına dair verilen kararların 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesine göre itirazı kabil nitelikte olması nedeniyle temyizi mümkün bulunmadığından; iddianame sevklerine, hükümlerin içeriğine, temyizin kapsamına, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun 14.05.2013 günlü, 2013/Bşk-20/26 sayılı Kararına, Yargıtay Kanununun 14. maddesine ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 28.01.2020 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak 01.02.2020 tarihinde yürürlüğe giren 23.01.2020 günlü, 2020/1 sayılı ... bölümü kararına göre temyiz incelemesini yapma görevi öngörülen ceza miktarları itibarıyla en ağır cezayı içeren kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden Yargıtay 8. Ceza Dairesine ait bulunduğundan, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, esası incelenmeyen dosyanın görevli Daireye gönderilmesine, 28.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3800, Karar No: 2020/222, Tarih: 22.01.2020

**1. Ceza Dairesi         2019/3800 E.  ,  2020/222 K.**

**"İçtihat Metni"**

HÜKÜM : Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 27/11/2018 tarih ve 2017/506 esas, 2018/630 karar sayılı ilamı ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan TCK'nin 81/1, 62/1, 53. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası, katılan ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 81/1, 35/2, 29/1, 62/1, 53. maddeleri uyarınca 9 yıl 22 gün hapis cezası, katılan ...'ya yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 81/1, 35/2, 62/1, 53, 63, 54/1. maddeleri uyarınca 7 yıl 11 ay hapis cezasına ilişkin hükmün istinafı üzerine kasten öldürmeye teşebbüs suçuna ilişkin hükme yönelik sanık, sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurularının esastan reddi; kasten öldürme suçuna ilişkin hükme yönelik sanık, sanık müdafii ve katılanlar vekilinin istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine dair.

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... müdafii, katılan ..., katılan ..., ..., ... vekili

TÜRK MİLLETİ ADINA

Katılanlar vekilinin, sanık ... hakkındaki kasten öldürme suçuna ilişkin hükme yönelik temyiz talebinin bulunmadığı, dilekçesinde belirttiği işletme sahiplerinin kusurlarından dolayı haklarında suç duruyusunda bulunması gerektiğine

ilişkin hususlarda Mahkemesince her zaman işlem yapılması olanaklı bulunduğu gözetilerek, sanık hakkındaki hükümlerin sanık müdafiinin temyiziyle sınırlı olarak yapılan incelemesinde;

Sanık ... hakkında maktul ...’i kasten öldürme, katılanlar Sedat ve Merte’i kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin sanık müdafii ve sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin vermiş olduğu 17/01/2019 gün ve 2019/181 E. 2019/181 K. sayılı kararında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin ve sanığın suç vasfına ve kastın yokluğuna yönelik temyiz itirazlarının 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, aynı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.01.2020 gününde Üye Sayın ...’in sanık hakkında aleyhe temyiz olmadığı halde TCK'nin 58. maddesinin istinaf aşamasında uygulanmasının sanık müdafii bu yönden temyiz etmemiş olsa da bozulması gerektiğine yönelen muhalefeti ile oy çokluğu, diğer yönlerden oy birliği ile karar verildi.

KARŞI OY:

KARŞI OY:

Sanık ...'ın, maktule ...'e karşı işlediği sübuta eren kasten adam öldürme suçundan TCK'nin 81, 62. maddeleri gereği sanığın 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına dair verilen kararın sanık müdafii tarafından temyiz edilip aleyhe temyiz olunmamasına rağmen istinaf dairesince sanığın TCK'nin 58. maddesi gereği mükerrir olduğundan bahisle cezasının TCK'nin 58. maddesi gereği infazına dair ekleme yapılmak suretiyle düzelterek istinaf talebinin esastan reddedildiği bu kararın da sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemiz tarafından taemyiz talebinin esastan reddine dair çoğunluk görüşüne CMK'nin 283. maddesine aykırılık yapıldığı gerekçesi ile katılmıyorum.

Şöyle ki;

CMK Madde 283 (Sanık lehine başvurma hâlinde verilecek hüküm),

(1) İstinaf yoluna yalnız sanık lehine başvurulmuşsa, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz.

CMK Madde 307 (Davaya yeniden bakacak mahkemenin işlemleri),

(5) Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262'nci maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz.

Sanık hakkında ilk derece mahkemesi tarafından ilk hükümde sanık hakkında mahkumiyet kararı verilirken TCK'nin 58. maddesinin uygulanmamasına rağmen bu kararın sadece sanık tarafından istinaf edilmesine rağmen istinaf dairesince CMK'nin 283. maddeye aykırı olacak şekilde sanığın cezaevinde geçireceği sürenin artırılmasını netice kılacak şekilde istinaf dairesinin kararına sanık hakkında TCK'nin 58. maddesinin uygulanmasını ekleyerek hükmü esastan reddinin yasaya aykırılık olduğunu düşünmekteyim. (İstinaf dairesi kararına karşı sanık lehine dosya temyiz olunmuştur.)

TCK'nin 58. maddesinin güvenlik tedbirlerinden olup infaz aşamasında değerlendirilebileceği istinaf dairesinin kararında bu maddeden bahsedilmesinin bile gerekmediği infaz da da kazanılmış hak oluşmayacağı şeklindeki görüşe ben de katılmakla beraber istinaf dairesinin kararındaki aleyhe bozma yasağına aykırı olan uygulamasının uygulama birlikteliğini sağlamak noktasında bozulması gerektiğini düşünmekteyim.

Dairemiz tarafından istinaf kararının temyizinde TCK'nin 58. maddesinin temyize konu edilmediği (Temyiz sebebi içerisinde bulunmadığı) gerekçesi ile bozma ve eleştiri yapılmadığı dikkate alındığında bu hususun da yasal mevzuata uygun olmadığını ve temyiz sebebine bağlılığın 1982 Anayasası, Uluslararası sözleşmeler ve CMK'nin amacına aykırı olduğunu, temyiz sebebine bağlı kalınmadan dairece inceleme yapılması gerektiğini düşünüyorum. Şöyle ki;

5271 sayılı CMK'de olağan kanun yolları başlığı altında yer alan 294/1. md: Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır,

5271 sayılı CMK'de olağan kanun yolları başlığı altında yer alan 294/1. md: Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır,

CMK'nin 295. md: Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir,

CMK'nin 298. Md: Yargıtay...... ya da temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa temyiz istemini reddeder,

CMK'nin 301. md: Yargıtay yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında inceleme yapar şeklinde düzenlemeler yapılmakla, Bölge Adliye Mahkemelerinden geçerek Yargıtay incelemesine tabi olan dosyalarda temyizin ancak temyiz dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılabileceğini düzenlemiştir.

5271 sayılı CMK'nin 232. maddesinin başlığında Hükmün gerekçesi ve hüküm fıkrasının içereceği hususlar düzenlenmiş olup CMK'nin 232/6. Fıkrasında; Hüküm fıkrasında, 223'üncü maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir şeklinde düzenlenmiştir.

Görüldüğü üzere aynı yasada olağan kanun yollarından temyiz yolunda temyiz davasını açan sanık veya katılan tarafın veya müdafilerinin dilekçesinde sebep bildirme zorunluluğu getirilmiş (CMK 294/1) sebepten yoksun sadece kendi aleyhine verilen karara karşı temyiz hakkının kullandığını yasal süreleri içerisinde yargı merciine bildiren ve kararı davaya temyiz ediyorum diyen tarafın talebinin ise temyiz sebebi içermemesi nedeniyle, reddolunacağını yasa koyucu hüküm altına almıştır. (CMK 298. md.)

Yasa koyucu CMK'nin 232/6. maddesinde kararı veren mahkemenin hükmünde bu karara karşı yasa yollarının neler olduğunu süresini ve merciini hükmün sonuç kısmında davanın taraflarına tereddüte mahal vermeyecek şekilde açıkça bildirmesini zorunlu kılmış ancak bu düzenlemeden daha sonra yürürlüğe giren mevzuatla istinaf dairesinden geçerek yargıtaya gelen mahkeme kararlarına karşı yapılan temyiz başvurusunun sebep içermesi gerektiğini sebepsiz temyizin geçerli olmayacağını düzenlenmiştir.

5271 sayılı CMK'nin 232/6. maddesinin Mülga 1412 sayılı CMUK'daki karşılığı 268/4. Fıkrasıdır. İlgili maddenin başlığı ise Hükmün esbabı mucibesi ve hüküm fıkrasının ihtiva edeceği noktalar olarak düzenlenmiştir.

5271 sayılı CMK'nin 232/6. maddesinin Mülga 1412 sayılı CMUK'daki karşılığı 268/4. Fıkrasıdır. İlgili maddenin başlığı ise Hükmün esbabı mucibesi ve hüküm fıkrasının ihtiva edeceği noktalar olarak düzenlenmiştir.

Mülga CMUK madde 268/4: (Değişik: 21/5/1985-3206/57 md.) Hüküm fıkrasında; 253'üncü maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurmanın mümkün olup olmadığını tereddüte yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir. Şeklinde kaleme alınmıştır.

5271 sayılı CMK'nin kararların gerekçeli olması şeklinde başlığı bulunan 34. maddesinde Hâkim ve mahkemelerin her türlü kararı, karşı oy dahil, gerekçeli olarak yazılır. Gerekçenin yazımında 230'uncu madde göz önünde bulundurulur. Kararların örneklerinde karşı oylar da gösterilir.

Kararlarda, başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekilleri belirtilir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2011/377-301 sayılı 07.12.2011 tarihli kararında özetle; 5271 sayılı CMK'nin 34/2 ve 232/6. madde ve fıkralarına göre hüküm fıkrasında, verilen karara karşı kanun yollarına başvurma olanağı bulunup bulunmadığının ve başvurma olanağı var ise süresi, mercii ve şekillerinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekirken, sanık H.A.Ö.'ün yüzüne karşı verilen hükme ilişkin temyiz süresinin tefhim tarihinden itibaren başlayacağının

belirtilmesi yerine "tefhim ve tebliğden" itibaren denilmek suretiyle bu hususta duraksamaya neden olunduğu anlaşılmakla, sanık H.A.Ö.ün temyiz isteğinin süresinde olduğu kabul edilerek, her iki sanık hakkında yapılan incelemede;

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; yerel mahkeme kararındaki yasa yolu bildiriminin yasal ve yeterli olup olmadığı ile buna bağlı olarak sanık müdafiinin temyizinin süresinde yapılıp yapılmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden: sanık ... müdafiinin de hazır bulunduğu 05.07.2007 tarihli oturumda verilen kararın yasa yolu bildiriminin aynen; "Tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren 7 gün içinde Yargıtay yolu açık olmak üzere, sanıklardan H. A.Ö.`ün yüzüne karşı, diğer sanıkların yokluğunda, sanıklar müdafilerinin yüzüne karşı" şeklinde olduğu, gerekçeli kararın da 20.08.2007 tarihinde sanık müdafiine tebliğ edildiği, bu hükmün sanık müdafii tarafından 13.07.2007 tarihinde temyiz edildiği, temyizin son günü olan 12.07.2007 gününün herhangi bir resmi tatile denk gelmediği anlaşılmaktadır.

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı Yasanın 310. maddesinde, temyiz isteminin yüze karşı verilen kararlarda hükmün tefhiminden itibaren bir hafta içinde hükmü veren mahkemeye verilecek bir dilekçe ile veya zabıt kâtibine yapılacak beyanla olacağı, bu takdirde, beyanın tutanağa geçirilerek hâkime tasdik ettirileceği, yoklukta verilen kararlarda ise temyiz süresinin tebliğle başlayacağı belirtilmiştir.

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı Yasanın 310. maddesinde, temyiz isteminin yüze karşı verilen kararlarda hükmün tefhiminden itibaren bir hafta içinde hükmü veren mahkemeye verilecek bir dilekçe ile veya zabıt kâtibine yapılacak beyanla olacağı, bu takdirde, beyanın tutanağa geçirilerek hâkime tasdik ettirileceği, yoklukta verilen kararlarda ise temyiz süresinin tebliğle başlayacağı belirtilmiştir.

5271 sayılı CYY’nin 34/2, 231/2 ve 232/6. maddelerinde ise, hüküm ve kararlarda, başvurulacak yasa yolu, başvurunun yapılacağı mercii, yöntemi ve başvuru süresinin hiçbir duraksamaya yer vermeksizin açıkça belirtileceği hükümlerine yer verilmiş olup, bu hükümlere aykırılık anılan Yasanın 40. maddesi uyarınca eski hale getirme nedeni oluşturacaktır. Bu bildirimlerdeki temel amaç sujelerin başvuru haklarını etkin bir biçimde kullanmalarının sağlanması, bu eksiklik nedeniyle hak kayıplarına yol açılmamasıdır. Ancak burada dikkat edilecek veya eski hale getirme nedeni oluşturacak husus, eksik veya yanılgılı bildirim nedeniyle bir hakkın kullanılmasının engellenip engellenmediğinin belirlenmesidir. Bildirimdeki eksikliğin yol açtığı bir hak kaybı bulunmamakta ise, bu durum eski hale getirme nedeni oluşturmayacaktır.

5271 sayılı CYY’nin 264. maddesinde ise kabul edilebilir bir yasa yolu başvurusunda yasa yolunun veya mercide yanılgının, başvuranın haklarını ortadan kaldırmayacağı, bu hâlde başvurunun yapıldığı merciince, başvurunun derhâl görevli ve yetkili mercie gönderilmesi gerektiği hükmüne yer verilmiştir.

Bu hükümler, birlikte değerlendirildiğinde, kural olarak temyiz istemi süresinde verilen bir dilekçe ile veya zabıt kâtibine yapılacak bir beyanla hükmü veren ../..