muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/11320, Karar No: 2008/12216, Tarih: 23.10.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/11320 E.  ,  2008/12216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 23.03.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptal, tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.05.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, mera iddiasına dayalı sınırlandırma istemi ile açılmıştır.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 1734 parsel sayılı taşınmazın mera olarak tespitine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı Hazine temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve tüm dosya içeriği ile özellikle, tanık sözleri ve Ziraatçi Bilirkişi raporuyla dava konusu yerin mera olduğunun anlaşılmasına göre davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre mera; hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden bu yana bu amaçla kullanılan yerlerdir. Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan meralar özel amaçla kullanılamaz. 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/B maddesi hükmüne göre de, mera olduğu saptanan taşınmaz malların sınırlandırılarak özel siciline yazılması gerekir. Bu nedenle mahkemece, “1734 parsel sayılı taşınmazın mera olarak tespitine” şeklinde hüküm tesisi doğru olmamıştır. Kararın bu nedenle bozulması gerekirse de, düşülen yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç göstermediğinden hüküm düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile temyiz olunan kararın hüküm fıkrası 1. bendinde yer alan “1734 parsel sayılı taşınmazın mera olarak tespitine” cümlesinin hükümden çıkartılarak bunun yerine “mera olduğu saptanan 1734 parselin 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/B maddesi gereğince orta malı taşınmaz olarak sınırlandırılmasına ve mera niteliğiyle özel siciline yazılmasına” cümlesinin yazılmasına ve hükmün HUMK.nun 438/VII. Maddesince DÜZELTİLEREK, DEĞİŞİRİLMİŞ bu şekli ile ONANMASINA, 23.10.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/523, Karar No: 2012/19139, Tarih: 09.07.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/523 E.  ,  2012/19139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Gaziantep 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :25.10.2011
Yargıtay — Esas No: 2013/6959, Karar No: 2014/504, Tarih: 16.01.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/6959 E.  ,  2014/504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet, temyiz isteminin reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gıyabi kararın sanığın 16.05.2012 tarihli sorgusunda verip tutanağa geçen “... Mahallesi .... Sokak (...)- ... Sokak (...) no: .../Elazığ” adresinde tebliğe çıkarıldığı, dosyada bulunan 05.05.2011 tarihli tutanağa göre de bu adreste babası ... ve kardeşinin ikamet ettiği, sözkonusu bu tebligatın “ayrıldı” şerhi ile 22.08.2012 tarihinde “iade” edildiği, mahkemece aynı adrese bu kez Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğin 06.09.2012 tarihinde yapıldığı ve bu tebliğ esas alınarak 13.09.2012 tarihi itibariyle hükmün kesinleştirilip 18.09.2012 tarihinde infaza gönderildiği, sanığın 20.11.2012 tarihli Av. ...'i vekil kıldığı ve vekaletnâmede de aynı adresi bildirdiği, mahkemece 05.12.2012 tarihinde elektronik ortamdan alınan kayıtla da bu adresin “ikametğahı” olarak tespit olunduğu dosya kapsamından anlaşılmakla mahkemenin 05.12.2012 tarihli ek kararında belirtildiği kabul ve uygulamada bir isabetsizlik bulunmamış, tebliğnamedeki “red kararının kaldırılmasına” ilişkin görüşe iştirak edilmemiştir.

Temyiz isteminin reddine dair 05.12.2012 gün ve 2011/218 E, 2012/491 K sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden; bu karara yönelik sanık müdafinin 21.12.2012 havale tarihli dilekçesiyle vaki temyiz itirazlarının reddiyle, anılan ek kararın ONANMASINA, 16/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11579, Karar No: 2009/13743, Tarih: 27.10.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/11579 E.  ,  2009/13743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle 15.000,00-TL manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davalı vekilince istenilmesi ve de duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 28.4.2009 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı vekili Avukat ... ile karşı taraf vekili ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek bırakılan günde Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği konuşulup düşünüldü, ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava ve taraf ehliyeti Kamu düzenine ilişkin olup mahkemelerce re’sen göz önünde tutulur. Davacının Uşak Sulh Hukuk Mahkemesinin 10.06.2003 gün 2003/656E – 2003/858K sayılı ilamı ile vesayet altına alındığı ve davanın da vesayet altındaki kişi adına vasi tarafından verilen vekâletname ile açıldığı dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır. Öte yandan vesayet altındaki kişi adına vasinin dava açabilmesi için 4721 sayılı TMK’ nun 462/8. (Yürürlükten kaldırılan 743 sayılı TMK’ nun 405/8) maddesi gereğince vesayet makamından izin almak zorundadır. Dosya içerisinde vesayet makamının dava açılmasına izin verildiğine ilişkin karar mevcut değildir. Hal böyle olunca vesayet altındaki kişi için (yürürlükten kaldırılan 743 sayılı T.M.K 405/8 ve yürürlükte olan 4721 sayılı T.M.K’ nun 462/8.maddeleri gereğince) vesayet makamından dava açmaya izin alınmadan yargılamanın sürdürülerek sonuçlandırılması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Kabul ve uygulamaya göre de; 11.09.2001 Havale tarihli dava dilekçesinden açıkça anlaşıldığı üzere, davacı iş kazası nedeniyle manevi tazminat talebinde bulunurken, kazanın meydana gelmesinde hiçbir kusurunun olmadığını belirtmiş, giderek davalının tam kusuruna dayanmışlardır. 22.06.1966 gün 1966/7-7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de açıklandığı üzere zarar görenin müterafik kusurunun varlığı halinde bu durumun hak sahiplerinin manevi tazminatlarının takdirinde göz önünde bulundurulması gerekir. Somut olayda, kazalının %30 oranında kusurlu bulunduğu kusur raporu karara esas alınmıştır. Hal böyle olunca ve özellikle, davacının kusursuz olduğu belirtilerek dava açılmış olmasına göre, manevi tazminatının davacının müterafik kusuru gözetilerek bir miktar indirim yapılmak suretiyle belirlenmesi gerekirken, talep gibi manevi tazminat takdir edilmesi hatalıdır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 625.00 TL. duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 27.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1362, Karar No: 2015/5136, Tarih: 19.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/1362 E.  ,  2015/5136 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı işçinin fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Anayasanın 141. maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 29. maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır.

Karar gerekçesinde de belirtildiği üzere dosya içerisindeki bilirkişi raporunda fazla çalışma ücreti alacağı brüt 11.396,70 TL olarak hesaplanmıştır. Rapor içeriğine göre bu brüt tutardan yasal kesintiler yapılması sonucu fazla çalışma ücreti net 8.160,60 TL ve %30 hakkaniyet indirimli olarak ise net 5.712,42 TL olarak hesaplandığı görülmüştür. Mahkemece %30 hakkaniyet indirimi yapıldığı belirtilerek 6.644,38 TL fazla çalışma ücretine hükmedilmiştir. Söz konusu tutar bilirkişi raporunda belirlenen brüt alacağın %70'ine tekabül etmediği gibi bilirkişinin hesapladığı %30 indirimli net tutarın da üzerindedir. Mahkemece hüküm altına alınan tutarın ne surette belirlendiği anlaşılamamıştır. Denetime elverişsiz olarak fazla mesai ücreti alacağının hüküm altına alınması hatalı olup bozma nedenidir.

Ayrıca kabule göre de hüküm altına alınan tutarın net ya da brüt olduğunun belirtilmemesi suretiyle infazda tereddüt yaratacak şekilde hüküm kurulması da isabetsiz olmuştur.

3-Davacı tarafça HMK'nun 109. maddesine göre kısmi dava açıldığı, yargılama aşamasında ıslah dilekçesiyle davanın ıslah edildiği ancak ıslaha konu edilen tutarlar bakımından faiz talebinde bulunulmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece ıslaha konu edilen tutarlar bakımından faiz talebi bulunmamasına karşın faiz yürütülmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 19/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5247, Karar No: 2016/4904, Tarih: 29.11.2016

**15. Hukuk Dairesi         2016/5247 E.  ,  2016/4904 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, tüketici tarafından açılan eser sözleşmesinden kaynaklanan ayıplı malın değiştirilmesi talebinden ibarettir. Davacı tüketici iş sahibi, davalı ise yüklenicidir. Davacı vekili dava dilekçesi ile, davalıya banyo dolapları sipariş ettiğini, monte edilecek yerlerde keşif yapılarak ölçü alındığını, dolapların monte edildiğini, evi taşınma aşamasına geldiğinde banyo dolaplarından birinin şişme yaptığının tespit edildiğini, firmaya fotoğraflarını çekip gönderdiğini, firmanın su teması sonucu dolabın şişme yaptığını değişim yapamayacaklarını bildirdiğini, ancak taşınma işlemi gerçekleşmediği için suyun bağlı olmadığını dolayısıyla su ile temasın mümkün olmadığını, üretici firmanın gerekli önlemleri alması gerektiğini belirterek banyo dolabının ücretsiz değişimini talep ve dava etmiş, davalı ... Mobilya A.Ş. vekili cevap dilekçesi ile, TKHK uyarınca ayıp sonradan ortaya çıksa dahi malın tüketiciye teslim edildiği tarihten itibaren 2 yıllık zamanaşımı süresinde açılması gerektiği, malın davacı tarafça kontrolü sağlandıktan sonra ayıp ve eksik olmaksızın 03.08.2012 tarihinde teslim edildiğini davanın ise 2 yıl geçtikten sonra açıldığını bu yönüyle zamanaşımı itirazının bulunduğunu, yine yapılan banyo dolaplarının takılması işine ilişkin sözleşmenin davalı ... Mobilya A.Ş ile Konut Yapı Koop. arasında yapıldığını ve işin tamamlanması sonucunda 03.08.2014 tarihli fatura düzenlendiğini bu yönüyle davacının taraf sıfatına haiz olmadığını belirterek husumet itirazında bulunmuş, ayrıca Konut Yapı Koop.nin davalı ... Mobilyadan talebi ile banyo mobilyalarının gönderildiğini, kooperatif kontrolörleri tarafından ürünün kalite ve kabulü yapıldığını, hiçbir eksik ve ayıp ihbarında bulunulmadığını, ürünün kabulü itibariyle muhafaza yükümlülüğünün mal sahibine ait

olduğunu, su tesisatı bağlanırken suya maruz kalındığını ve neticesinde hasarların oluştuğunu beyan ederek davanın reddini savunmuş, davalı ... Dekorasyon Tic.Ltd.Şti süresinde verilmeyen cevap dilekçesiyle bahsi geçen konuda davacı ile ticari alışverişlerinin bulunmadığını banyo dolabı satmadıklarını sadece birkaç mutfak elektronik cihazı sattıklarını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

olduğunu, su tesisatı bağlanırken suya maruz kalındığını ve neticesinde hasarların oluştuğunu beyan ederek davanın reddini savunmuş, davalı ... Dekorasyon Tic.Ltd.Şti süresinde verilmeyen cevap dilekçesiyle bahsi geçen konuda davacı ile ticari alışverişlerinin bulunmadığını banyo dolabı satmadıklarını sadece birkaç mutfak elektronik cihazı sattıklarını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Davada 5.000,00 TL talep edilmiş ve yargılama sırasında yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporunda hasarın giderilme maliyeti 750,00 TL olduğundan bahisle dava şartı yokluğundan usulden red kararı verilmiştir. Uyuşmazlığın çıktığı ... ili Büyükşehir statüsünde olduğundan Hakem Heyetine başvuru sınırının 2015 yılı itibariyle 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunu'nun 68. maddesi gereğince 3.300,00 TL olduğu ve uyuşmazlığın 5.500,00 TL olduğu nazara alındığında bu miktarın üzerinde olması nedeniyle hakem heyetine başvuru zorunluluğu kapsamında olmadığı açıktır. Tüketici hakem heyetine yapılan başvurularda başvuru tarihindeki uyuşmazlık miktarı esas alınır. Dava açıldıktan sonra yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu belirlenen değerin nazara alınması mümkün değildir.

Tüm bu nedenlerle davanın esasının incelenmesi yerine dava açılırken uyuşmazlık konusu miktar nazara alınmaksızın sonradan yapılan bilirkişi incelenmesi sonucu alınan raporda belirlenen miktar esas alınmak suretiyle usulden red kararı verilmesi doğru olmamış hükmün bozulması gerekmiştir.

O halde mahkemece yapılacak iş; davanın esasına girerek taraf iddia ve savunmaları doğrultusunda değerlendirme yapıp karar vermekten ibaret olmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 29.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4866, Karar No: 2018/7399, Tarih: 03.10.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/4866 E.  ,  2018/7399 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan alacak istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurumun tüm, davalının sair itirazlarının reddi gerekir.

İnceleme konusu davada; 14.09.2012 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine ödenen gelirin tahsilinin talep edildiği,dosyada alınan 15.05.2014 tarihli kusur raporunda davalı işveren %70, sigortalı %25, şantiye şefi ... %5 oranında kusurlu bulunduğu, mahkemece kusur raporu esas alınarak davanın kabulü yönünde hüküm kurulduğu, Dairemizin 27.03.2017 tarihli ilamı ile olayda 3. Kişi konumunda bulunan ... hakkında 5510 sayılı yasanın 21/4 maddesi gereğince hüküm kurulması gerektiği yönünden bozulduğu, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesi 1. fıkrası ile “iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” düzenlemesi getirilmiş olup, 21. maddenin 4. fıkrası ise 3. kişilerin sorumluluğu" İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilir." şeklinde düzenlenmiştir.

5510 sayılı Yasanın 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından ise 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, anılan fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir; İşverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri x işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı x üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.5510 sayılı Yasanın 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından ise 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, anılan fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir; İşverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri x işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı x üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir

. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı x üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Bu itibarla, yukarıda belirtildiği üzere 3. Kişi ... hakkında 5510 sayılı yasanın 21/4 madde uygulaması kapsamında değerlendirme yapılarak 19.417.86 TL kurum zararından sorumlu olduğu yönünde karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün 1,2,3,4 fıkralarının silinmesine, yerine; "1-Davanın Kısmen Kabulü ile;

36.769.25 TL Kurum alacağının bağlanan gelirler yönünden gelir bağlama onay tarihi, cenaze giderleri yönünden ödeme tarihi, tedavi giderleri yönünden sarf tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine ( davalı 3. kişi ...'in bu miktarın 19.417.86 TL'den sorumlu olmasına), fazlaya ilişkin istemin reddine,

2-Bozma öncesi davalı şirketten tahsiline karar verilen 2.596,37 TL harcın tahsil edilmiş olması halinde karar kesinleştikten sonra istek halinde davalı şirkete iadesine,

Alınması gerekli 2.509,82 TL harçdan 1305.10 TL nin davalılardan müştereken ve müteselsilen, 1.204.72 TL nin davalı ... İnş.San.Tic.Ltd.Şti.'den tahsili ile Hazineye gelir kaydına,

3-Karar tarihinde yürürlükte bulunan ... uyarınca kabul edilen kısım üzerinden hesaplanan 4.391,58 TL vekalet ücretinden 2.283.62 TLnin davalılardan müştereken ve müteselsilen, 2.107.96 TL nin ....Tic.Ltd.Şti.'den tahsili ile davacıya verilmesine,

Karar tarihinde yürürlükte bulunan ... uyarınca reddedilen kısım üzerinden hesaplanan 2.230.89 TL vekalet ücretinin davacıdan tahsili ile davalı ...'e verilmesine,

4-Davacı tarafından bozma öncesi yapılan 1.808,35 TL masraf ile bozma sonrası yapılan 176,60 TL masraf olmak üzere toplam 1.984,95 TL yargılama giderinden davanın kabul ve red oranına göre davalılardan alınması gereken 1.918,78 TL den 1.032.17 TL nin davalılardan müştereken ve müteselsilen, 952.78 TL nin....Tic.Ltd.Şti.'den tahsili ile davacıya verilmesine, kalanın davacı üzerinde bırakılmasına,

Davalı ... tarafından yapılan 13,70 TL yargılama giderinin davanın kabul ve red oranına göre 7,00 TL nin davacıdan tahsili ile davalı ...'e verilmesine, kalanın bu davalı üzerinde bırakılmasına," fıkralarının yazılmasına, kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'e iadesine, 03.10.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.