muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/25000, Karar No: 2012/16448, Tarih: 02.10.2012

Hilenin kandıracak nitelikte olması gerekir. Kullanılan hile mağdurun durumu fail ile olan ilişki göz önüne alınıp kandırılmış ise olay bazında eylem dolandırıcılık olacaktır.

Yalan: bilerek gerçek dışı bir hususun beyan edilmesidir, yalan toplumda güvenin kötüye kullanılmasıdır. Yalan söyleyen muhatabın güven ve iyi niyetini istismar eden kişidir. Fail söylediği yalanın kontrolünü engel olacak veya yalanın tespitini zorlayacak bir hareket yapmadıkça mücerret yalan hile olarak kabul edilmemektedir. Şayet beyanda bulunan gerçeği söyleme bakımından hükümlülük altında ise yalan güvenin kötüye kullanılmasında bir araçtır. Yalan kişi üzerinde etki yapması için söylenmiş ise hile olarak ele alınabilir. Yalan mağdurun denetleme imkanını ortadan kaldıran güven ortamı içinde ortaya konmalı fail mağduru istediği yöne çekmiş olmalıdır. Mücerret yalan dolandırıcılığın karakteristik unsuru olan hileyi meydana getirmez. Hilenin kandıracak nitelikte olup olmadığı olaysal değerlendirilmelidir. Olayın özelliği, mağdurun durumu, fail ile olan ilişkisi kullanılan hilenin şekli yalanın denetim olanağı bulunup bulunmadığına da bakılarak belirlenmelidir.

Eğer aldatılan için bu olayın gerçek olup olmadığı önemsiz ise bu durumda onun hatasından bahsedilemez.

Dolandırıcılık suçunda mağdurdan fail hile ile bir şeyi almakta veya bir şeyin teslimini sağlamakta ya da mağdurun yararlandığı bir haktan vazgeçmesini temin etmektedir.

Duygusal veya manevi yönden uğratılan zarar gibi mağdura temin edilecek geleceğe yönelik kazanç tasavvurları bu suçun maddi unsuru olamayacağı gibi irdelemesi ve belirlenmesi objektif olarak mümkün olmayan hallerde bu suçun objektif unsurunu teşkil etmez.

Her dolandırıcılık eylemi failin planladığı aldatıcı nitelikli hareketlere başlar ve bu aldatıcı hareket kişilerin birbiri ile olan ilişkilerinde iyi niyet ve güven kurallarını temelden ihlal eder.

Mağduru hataya düşürecek, aldatıcı hareketlerin yapılması ve düşünen hata ile aldatıcı hareketler arasında nedensellik bağının da bulunması gerekir. Dolandırıcılık suçunun temel şekli 5237 sayılı TCK.nun 157. maddesinde yer almıştır.

Somut olayımıza gelince;

Her dolandırıcılık eylemi failin planladığı aldatıcı nitelikli hareketlere başlar ve bu aldatıcı hareket kişilerin birbiri ile olan ilişkilerinde iyi niyet ve güven kurallarını temelden ihlal eder.

Mağduru hataya düşürecek, aldatıcı hareketlerin yapılması ve düşünen hata ile aldatıcı hareketler arasında nedensellik bağının da bulunması gerekir. Dolandırıcılık suçunun temel şekli 5237 sayılı TCK.nun 157. maddesinde yer almıştır.

Somut olayımıza gelince;

Yakınanın Keçiören Aktepe Mahallesi 6. Cadde 14/B sayılı yerde KAAN ISI SİSTEMLERİ adlı işyerini çalıştırdığı, olay günü sanığın anılan işyerine gelip Gazino tarafında evi olduğunu, evine kombi ve radyatör taktıracağını bu nedenle ölçü alınmasını istediği, yakınanın sevk ve idaresindeki bir araç ile sanığın tarif ettiği adrese doğru giderken Nuri Pamir Caddesi üst geçidinin olduğu noktaya gelince sanığın “ karşı dükkandan anahtar alacağını, telefonunu ver bir yeri arayacağım” demesi üzerine yakınanın başından beri fail ile aralarında kurulan ilişkinin etkisi altında sahibi olduğu telefonu sanığa teslim ettiği, sanığın telefon ile bir yer arıyormuş gibi yapıp, gösterdiği dükkanların bulunduğu yere doğru ilerleyip, ayrıldığı yakınanın bir süre beklemesine rağmen failin geri dönmediği olayda; sanığın olayın başından beri aldatıcı hareket ile başlayıp, yakınan ile kurduğu ilişki ile iyi niyet ve güveni temelden ihlal eden davranışlarının bir bütün halinde dolandırıcılık suçunu oluşturduğu bu nedenle mahkemenin kabulunde bir isabetsizlik bulunmadığı inancı ile sayın çoğunluğun suç vasfına yönelik BOZMA görüşüne iştirak olunmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2011/4650, Karar No: 2012/13737, Tarih: 26.12.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/4650 E.  ,  2012/13737 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'nin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ...'nun yapılan yargılamaları sonunda; sanık ...'ın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki suçu kabul edilerek mahkûmiyeti ile diğer atılı suçtan beraatine, sanıkların ise atılı suçtan beraatine dair Kars Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 03.05.2007 gün ve 2006/209 Esas, 2007/122 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılanlar vekilleri, sanık ... müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... haklarında verilen beraat hükümlerinin incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat kararları usul ve kanuna uygun olduğundan, katılanlar vekillerinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ... hakkında reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan beraat kararının temyiz incelemesine gelince;

Mağdurenin aşamalardaki samimi anlatımları, iddiaları doğrular nitelikteki sanığın babası olup, daha sonra öldüğü anlaşılan ve Cumhuriyet Başsavcılığında şüpheli olarak ifadesi alınan ...'nin anlatımı, 21.02.2006 günlü sağlık ocağı tabibince verilen doktor raporu, nitelikli cinsel istismara dair 22.02.2006 tarihli kadın doğum uzmanı raporu ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın nüfus kaydına göre suç tarihinde 17 yaşı içerisinde bulunan mağdurenin zorla hürriyetini kısıtladığı ve ona karşı zorla nitelikli cinsel istismar eyleminde bulunduğu anlaşılıp, bu suçlardan mahkûmiyetinin gerektiği gözetilmeden ve mağdurenin olay nedeniyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ruh sağlığının bozulduğuna ilişkin Adli Tıp 6. İhtisas Kurulunca çocuk psikiyatristi bulunmaksızın tanzim edilen 22.12.2006 günlü, 4011 sayılı rapor TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanması hususunda geçerli ve yeterli olamayacağından, mağdurenin nitelikli cinsel istismar suçu nedeniyle ruh sağlığının bozulup bozulmadığı konusunda Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulu ya da Adli Tıp Kurumu Kanununun 7, 23 ve 31. maddeleri gereğince usulüne uygun şekilde teşekkül ettirilmiş Yüksek Öğrenim Kurumlarından veya birimlerine bağlı hastanelerden yeni rapor alındıktan sonra sanığın atılı suçlardan mahkûmiyetine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

Sanık ... hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasıyla ilgili olarak CMK.nın 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunda, aynı maddenin altıncı bendindeki koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin gerekçeli hükümde tartışılıp değerlendirilerek bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, kanuni şartları bulunmadığından bahisle yetersiz gerekçeyle anılan hükmün uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılanlar vekilleri, sanık ... müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/15211, Karar No: 2025/4586, Tarih: 20.03.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/15211 E.  ,  2025/4586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

Bölge Adliye Mahkemesinin kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle ve davacı vekilinin duruşma talep ettiği ancak kararın nitelik bakımından duruşmaya tabi işlerden olmadığı anlaşılmakla duruşma talebinin reddine karar verilerek; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 30.12.2014 tarihinden itibaren kesintisiz ve aralıksız ... ... ve ... Üniversitesi ... Bilimleri Enstitüsü Matematik Bölümünde doktora eğitimini tam burslu olarak 22.12.2020 tarihine kadar sürdürdüğünü, kayıt tarihinden itibaren doktora eğitimi ile akademik çalışmalarındaki görevine başladığını, bunun karşılığında ilgili üniversitesinin davacıya burs adı altında ücret ödediğini, davacının doktora öğrencisi olarak göründüğünü, gerçekte ise araştırma görevlisi, akademisyenlerce yapılması gereken tüm iş ve işlemleri mezun olduğu 22.12.2020 tarihine kadar sürdürdüğünü ancak mevcut çalışmalarının ve prime esas kazançlarının Kuruma bildirilmediğini belirterek davacının sigortalılık süresi ve prime esas kazançlarının tespitini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle, davalı Üniversitenin, lisansüstü öğrencilere öğrenimlerinin yanı sıra meslekleri ile ilgili eğitimler vererek geleceğe hazırladığını, öğrencilerle soru çözme, konu tekrarı, derslerle ilgili internet sitesinden duyuru yapmaları, sınav kağıtlarını çoğaltmaları, öğrencilerin devamsızlıklarını tutmaları ve sınavlarda gözetmenlik yapmalarının doktora eğitiminin bir parçası olduğunu, üniversitelerin doktora öğrencilerine akademik yeterlilik kazandırmak için yaptırdığı eğitim faaliyetlerinin iş olarak nitelendirilemeyeceğini, davacının 2015-2020 yılları arasında toplam 177.200,00 TL burs aldığını, yine aynı yıllar aralığında 55.176,00 TL eğitim öğrenim ücretinden muaf tutulduğunu, 2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu'nun 47/k maddesi ile burslu öğrencilerin geçici işlerde kısmi zamanlı çalışmalarına imkân verildiğini, bu kapsamda çalıştırılan öğrencilerin 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında işçi olarak kabul edilemeyeceğini, davacının yürüttüğü faaliyetlerin davalı Üniversitenin Lisansüstü Burslu Öğrenci Yönergesi uyarınca kendi isteği ile aldığı karşılıklı burs kapsamında gönüllü olarak yapması gereken faaliyetler olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın reddine karar verilmiştir. Kararın gerekçesinde özetle,

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın reddine karar verilmiştir. Kararın gerekçesinde özetle,

"2547 sayılı Yükseköğretim Kanunu'nun 46. maddesinde "Yüksek Öğrenim Kredi ve Yurtlar Kurumu tarafından burs verilenler veya burs alma şartlarını taşıyanlara öncelik verilmek suretiyle hizmetlerine ihtiyaç duyulan öğrenciler, öğrenim gördükleri yükseköğretim kurumlarındaki geçici işlerde kısmi zamanlı olarak çalıştırılabilir. Bu şekilde çalıştırılan öğrenciler, bu çalışmalarından dolayı işçi olarak kabul edilmez" düzenlemesinin bulunduğu, ... ... ve ... Üniversitesi Lisansüstü Burslu Öğrenci Yönergesinde,(Burs); eğitim ücreti muafiyeti ile madde 5'te tanımlanan statülere bağlı olarak sağlanabilen aylık bir yaşam katkı payı ödemesi ve üniversitenin öğrenci konukevinde barınma yardımını ifade ettiği; “Öğrencilerin yükümlülükleri” başlıklı 12. maddede; “Statüsü itibari ile destek borçlarından yararlanan (tam, özel başarı burslu ve bilimsel başarı burslu) öğrenciler, Üniversitenin araştırma ve eğitim öğretim faaliyetlerine katkıda bulunurlar. Birinci paragrafta belirtilenler dışındaki burslu statülerde bulunan öğrenciler ilgili enstitü tarafından talep edilmesi halinde eğitim-öğretim faaliyetlerinde (lisans derslerinin sınavlarında gözetmenlik, ödev kağıdı notlama vb. dahil) görev almakla yükümlüdür.” ifadelerine yer verildiği anlaşılmıştır.

Tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre davacının yapmakta olduğu (sınav gözetmenliği, sınav soru kağıdı çoğaltılması ve teorik derslerin pratik çözüm işleri, pratik dersleri, öğrencilerin sorularını cevaplandırmak gibi) faaliyetlerin, doktora eğitiminin ayrılmaz parçaları olup, ifa edilen işin hizmet akdi kapsamında olmadığı ve hizmet tespitine konu yapılamayacağı kanaati ile davanın reddine karar vermek gerektiği" belirtilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, "5510 sayılı Kanun'un 41. maddesinde, sigortalı olmaksızın doktora öğrenimi veya tıpta uzmanlık için yurt içinde veya yurt dışında geçirdikleri normal doktora veya uzmanlık öğrenim süreleri, borçlanmaya konu yapılacak süre niteliğinde tanımlanmış olup bunlara ilişkin süreler ayrıca hizmet tespiti davalarına konu olmamaktadır. (Yargıtay 10.Hukuk Dairesi'nin 28.09.2023 tarih, 2023/10433 Esas ve 2023/8952 Karar sayılı ilamı da bu yöndedir.)

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamından, anılan yasal düzenlemeler ve yapılan açıklamalar çerçevesinde, dosyadaki bilgi ve belgelere göre somut olayda, dinlenen kamu tanık beyanlarıyla da davanın reddine dair kurulan hükme ilişkin mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı" gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamından, anılan yasal düzenlemeler ve yapılan açıklamalar çerçevesinde, dosyadaki bilgi ve belgelere göre somut olayda, dinlenen kamu tanık beyanlarıyla da davanın reddine dair kurulan hükme ilişkin mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı" gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili özetle, gerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekse de İlk Derece Mahkemesince tesis edilen kararın yeterli gerekçe içermediğini, davacının bir asistanın /araştırma görevlisinin yapması gereken tüm iş ve işlemleri hatta daha fazlasını yaptığını, dosyada dinlenilen tüm tanıkların davacının bir araştırma görevlisinin yaptığı tüm işleri yaptığını açıkça beyan ettiğini, Üniversitenin ise bu çalışmaların karşılığında yalnızca burs altında ödeme yaptığını ve bu çalışmaları yıllarca SGK'ya bildirmediğini, somut olayda davacı ile aynı işi yapanlar sosyal güvenlik hakkından faydalanırken, davacının bu vazgeçilmez ve devredilmez hakkının kendisine verilmemesinin hak ihlali oluşturduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, hizmet ve prime esas kazanç tespiti istemine ilişkindir.

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. 6552 sayılı Kanun'un 11.09.2014 günü yürürlüğe giren 64. maddesiyle 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 7. maddesine eklenen 4. fıkrada, hizmet akdine tabi çalışmaları nedeniyle zorunlu sigortalılık sürelerinin tespiti talebi ile işveren aleyhine açılan davalarda, davanın Kuruma resen ihbar edileceği, ihbar üzerine davaya davalı yanında fer'i müdahil olarak katılan Kurumun, yanında katıldığı taraf başvurmasa dahi kanun yoluna başvurabileceği belirtilmiştir.

Eldeki davanın, 12.02.2021 tarihinde açılması karşısında, Kurumun fer'i müdahil sıfatını haiz olması gerektiği belirgindir. Mahkemece, karar başlığında Kurumun davalı olarak gösterilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu hataların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370. maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine,

2. Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

Ne var ki bu hataların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370. maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine,

2. Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

3. İlk Derece Mahkemesi karar başlığında ... karşısında yer alan ''davalı'' ibaresinin silinerek yerine ''fer'i müdahil'' ibaresinin yazılmasına; hükmün 3. bendinin tamamen silinerek yerine "Davalı, vekil ile temsil olunduğundan hüküm tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık asgari ücret tarifesi gereğince 9.200,00 TL maktu vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine" ibaresinin yazılmasına ve hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18323, Karar No: 2014/10741, Tarih: 31.10.2014

**9. Ceza Dairesi         2013/18323 E.  ,  2014/10741 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütü propagandası yapma

Hüküm : 1- Sanıklar ... ve ... hakkında; CMK’nın 223/a ve TCK’nın 31/1. maddeleri uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına, çocuklara özgü güvenlik tedbirinin uygulanmasına,

2- Sanık ... hakkında; 6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi uyarınca kovuşturmanın ertelenmesine

1- Sanık ... hakkındaki kararın incelenmesinde;

6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin 1. fıkrasına göre verilen kovuşturmanın ertelenmesine ilişkin kararlar anılan maddenin 4. fıkrası ile CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası 2. cümlesi hükmü karşısında durma kararı niteliğinde ve itiraza tabi olup CMK'nın 223/1. maddesinde sayılan hüküm niteliğindeki kararlardan olmadığından temyiz incelemesine yer olmadığına, gereğinin itiraz merciince yerine getirilmesine,

2- Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükme ilişkin temyize gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanıklar müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin hükmün ONANMASINA, 31.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7850, Karar No: 2025/8926, Tarih: 02.06.2025

**4. Hukuk Dairesi         2022/7850 E.  ,  2025/8926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI: 2021/707 E., 2022/750 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ: Adana 3. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI: 2017/1983 E., 2020/1092 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile 75.370,30 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş, kararın davalı tarafından istinaf edilmesi üzerinde Bölge Adliye Mahkemesi tarafından başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verildiği anlaşılmakla; reddedilen ve temyize konu edilen toplam miktar 75.370,30 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107. 090 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde davacıya iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2077, Karar No: 2020/1966, Tarih: 22.09.2020

**1. Ceza Dairesi         2018/2077 E.  ,  2020/1966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : 1-Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan beraat,

2-Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan TCK'nin 81/1, 29/1, 62, 53/-3. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası,

3-Sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan anılan Kanunun 13/1, 62, 52/2, 53/1. maddeleri gereğince 10 ay hapis ve 500 TL adli para cezasına ilişkin Konya 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 01/12/2016 tarih ve 2015/328 esas, 2016/327 karar sayılı hükmüne yönelik istinaf istemleri üzerine:

a) Sanık ... hakkındaki kasten öldürme ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından kurulan hükümlere yönelik istinaf başvurularının CMK'nin 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddi,

b) Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan verilen beraat hükmünün CMK'nin 280/2. maddesi gereğince kaldırılması, TCK'nin 37/1, 81/1, 29, 62/1, 53/1-3, 58/6, 54.maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan kurulan Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararı CMK’nin 286/2. maddesine göre kesin nitelikte olması ve katılanların bu suçtan açılan kamu davasına katılma ve kurulan hükmü temyiz etme yetkisi bulunmaması sebebiyle, katılanlar vekilinin bu kararla ilgili temyiz itirazının CMK’nin 298/1. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

Katılanlar ..., ... ve ... vekili tarafından 29.09.2017 tarihinde süre tutum dilekçesi verilerek temyiz iradesi açıklanmış ise de, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesince verilen 15.09.2017 gün ve 2017/1084 esas, 2017/1625 sayılı gerekçeli kararının vekile 20.10.2017 tarihinde tebliğ edildiği, katılanlar vekili tarafından CMK.’nın 295/1. maddesinde belirtilen yasal süresi içerisinde gerekçeli temyiz dilekçesi verilmediği anlaşılmakla, süre tutum dilekçesi temyiz sebeplerini de içermediğinden, temyiz isteminin aynı Kanunun 294.ve 298. maddeleri uyarınca REDDİNE, Üyeler ... ve ...’in temyiz isteminin geçerli olduğuna dair karşı oyları ve oy çokluğuyla karar verilmiştir.

Sanıklar ... ve ... müdafilerinin temyiz istemleriyle sınırlı olarak yapılan incelemede;