muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5798, Karar No: 2013/2797, Tarih: 03.04.2013

A- Sanıklar İsmail ve ... hakkında mağdur ...'e yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B- Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan hüküm yönünden;

1- Oluşa ve dosya kapsamına göre; Maktulün, sanık ...'in kayın biraderi olduğu ve aralarında nedeni belirlenemeyen bir husumet bulunduğu, olay tarihinde sanığın kahvehaneden çıkıp park halinde bulunan aracına bindiği sırada, maktulün ve yanında bulunan diğer sanık ...'in, koşarak sanığın üzerine geldikleri, sanığın aracı çalıştırıp uzaklaşmak istemesine rağmen, maktulün aracın sağ ön kapısını açıp araca bindiği, sanığın araçla hareket ettikten sonra da sanık ...'in aracın peşinden koşmaya başladığı, sanığın yönetimindeki aracın bir süre sonra kavşağa geldiğinde maktulün kontağı kapatması nedeniyle yol ortasında durduğu, maktul ve sanığın araçtan inerek tartışmaya başladıkları, tartışma sırasında sanığın üzerinde bulunan tabancasını çıkarıp maktule doğru ateş ettiği, ancak bu atışların maktule isabet etmediği, bu sırada olay yerine gelen sanık ...'in tabancayı görünce ilerideki sokağa doğru kaçmaya başladığı, sanığında elinde tabanca olduğu halde aynı sokağa doğru koşarak gittiği, bu arada maktulün elbiselerinin içinden kırmızı renkli bir sopa çıkararak aynı sokağa doğru koştuğu, bu arada çevredekiler tarafından duruman kolluk güçlerine bildirdiği, kolluk görevlilerinin olay yerine geldikleri anda sanık ... ile sanığın sokak içerisinde karşılaştıkları, sanık ...'in elinde bulunan sopa ile sanık ...'in başına vurarak yüzde sabit ... oluşturacak şekilde yaraladığı,

kolluk görevlilerinin bu olaya müdahale ederek sanık ...'i yakalayıp etkisiz hale getirdikleri ancak sanığa herhangi bir müdahale yapılmadığı, sanığın daha sonra sokak içerisinde elinde sopa bulunan maktul ile karşılaştıklarında, tabanca ile yakın mesafeden ateş ederek maktulü öldürdüğü olayda,

Maktulden sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan söz ve davranışların ulaştığı boyut dikkate alınarak, 12 yıldan 18 yıla kadar hapis cezası öngören TCK.nun 29.maddesinin uygulaması sırasında, alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza verilmesi gerekirken, yazılı şekilde azami oranda indirim yapılmak suretiyle eksik ceza tayini,

2- Sanığın, Söke 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 03.11.2009 tarih ve 2008/191 esas, 2009/460 karar sayılı ilamı uyarınca 5237 sayılı TCK.nun 106/1, 62, 50/1, 52/4. maddeleri gereğince hapis cezasından çevrilme 3000.TL. adli para cezasının 04.01.2010 tarihinde kesinleştiğinin anlaşılması karşısında, ilamın tekerrüre esas olduğu gözetilmeden, sanık hakkında TCK.nun 58. madde hükmünün uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan ... vekilinin, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), hükmolunan ceza miktarına ve tutukluluk süresine göre sanık ...'in tahliye talebinin reddine, 03/04/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3530, Karar No: 2022/4666, Tarih: 11.10.2022

**6. Hukuk Dairesi         2022/3530 E.  ,  2022/4666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Davacı vekilince açılan, tapu iptali ve tescil davası sonucunda mahkemece davanın davalılar ... ve ... yönünden feragat nedeniyle reddine, diğer davalılar yönünden subut bulmadığının reddine karar verilmiş olup, verilen kararın davacı vekili ile davalı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizce 2022/126 Esas, 2022/1453 Karar sayılı ilamı ile yerel mahkeme kararının düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Bu kez Dairemiz kararına karşı davacı vekilince karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, alınması gereken karar düzeltme harcı peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, takdiren 660,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 11.10.2022 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

- MUHALEFET ŞERHİ -

Öncelikle, Yapı kayıt belgesinin hukuki mahiyeti üzerinde durmak gerekir. 3194 sayılı Kanuna 11.05.2018 tarihinde eklenen geçici 16. maddeye göre;

1-Yapı kayıt belgesi alan yapılar, tıpkı ruhsatlı ve iskanlı yapılar gibi yasal hale gelmekte ve bu belge verildikten sonra, 3194 sayılı İmar Kanunu uyarınca verilen yıkım ve para cezası kararının infazı ortadan kalkmaktadır. (3194 s.K. geçici m.16/4) Öte yandan yapı kayıt belgesi alınan bir yapı sahibi hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan dava açılamamakta, ceza soruşturması varsa takipsizlik kararı verilmekte, açılmış olan kamu davası varsa düşmekte, mahkûm olunan ceza bütün sonuçlarıyla ortadan kalkmaktadır. (11. CD. 23.12.2019.T.2018/5966; 9877)

2-3194 sayılı İmar Kanunu’nun 30. maddesinde; yapının kullanılması yapı kullanma izin belgesi alınmasına bağlıdır. Aynı Kanunun 31. maddesinde ise; kullanma izni verilmeyen veya alınamayan yapılara elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinin verilmeyeceği hükme bağlanmıştır. 3194 sayılı Kanunun geçici 16/3. fıkrasında ise, yapı kullanma izin belgesi alınan yapıya kullanma yetkisi verildiği gibi bu yapılara elektrik, su ve doğalgaz bağlanacağı belirtilmiştir.

4-İşyeri açma ve çalışma ruhsatı verilebilmesi için yapı kullanma izin belgesinin ilgili idareye sunulması gerekmektedir. Çevre ve Şehircilik Bakanlığınca hazırlanan Yapı Kayıt Belgesi Verilmesine İlişkin Usul ve Esasalar Tebliği’nin 6. maddesinin 8. fıkrasına göre; yapı kayıt belgesi verilen yapılarda, yapı kullanma izin belgesi aranmaksızın işyeri açma ve çalışma ruhsatı verileceği düzenlenmiştir.

5-İmar Kanunu’nun geçici 21. maddesine göre; yapı kayıt belgesi alınan yapılarda, ilave inşaat alanı ihdas edilmemek şartıyla, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununa göre güçlendirme kararı alınarak güçlendirme yapılabilecektir.

5-İmar Kanunu’nun geçici 21. maddesine göre; yapı kayıt belgesi alınan yapılarda, ilave inşaat alanı ihdas edilmemek şartıyla, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununa göre güçlendirme kararı alınarak güçlendirme yapılabilecektir.

6-Yapı kayıt belgesi alan gecekondu sahipleri, Hazine ve belediye arazilerini doğrudan satın alma imkanına kavuşmuştur. O kadarki yapı kayıt belgesi sahibinin istemesi halinde; “bağlı yetki” nedeniyle idare taşınmazı satmaktan imtina edemeyecektir. (3194 s.K. geçici m.16/6).

7-Yapı ruhsatı alıp da yapı kullanma izin belgesi almamış veya yapı ruhsatı bulunmayan yapılarda, Yapı Kayıt Belgesi ile maliklerin tamamının muvafakatinin bulunması ve imar planlarında umumi hizmet alanlarına denk gelen alanların terk edilmesi halinde yapı kullanma izin belgesi aranmaksızın cins değişikliği ve kat mülkiyeti tesis edilebilecektir (3194 s.K. geçici m.16/5). Görüldüğü gibi, Kanun aslında yapı kayıt belgesini, kat mülkiyeti kurulabilmesi için gerekli olan “Yapı Kullanma İzin Belgesi” yerine kabul etmekte aynı fonksiyonu yüklemektedir. Bir başka değişle yapı kayıt belgesi sahibi bu belgeye istinaden imara aykırı olan yapıyı-hiçbir aykırılık yokmuş gibi- hatta, imara uygun yapı yapan bir kişiden daha az harç ve vergi ödemek suretiyle kat mülkiyetine dönüştürebilmekte her bağımsız bölümü kat mülkiyeti kütüğüne kaydedebilmekte ve bu mülkiyet üzerinde bir malikin kullanabileceği tüm hakları kullanabilmektedir.

8- Geçici madde 16/10 da; yapı kayıt belgesinin, yapının yeniden yapılmasına veya kentsel dönüşüm uygulamasına kadar geçerli olacağı, bu belge ile ilgili yapıların yenilenmesi durumunda yürürlükte olan imar mevzuatı hükümlerinin uygulanacağı ve yapının depreme dayanıklılığı hususu malikin sorumluluğunda olduğu belirtilmişse de, bu ifadeler bir “kısıtlama” gibi sunulmuş ise de, aslında anılan hususlar, normal imara uygun yapılar içinde geçerli olduğundan yapı kayıt belgesinin ilgili yapıyı imar mevzuatına uygun hale getirmesi özelliğine etki etmeyecektir.

TMK'nın 683. maddesi, mülkiyet hakkının içeriğini; malikin, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şeyi dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahip olmak, şeklinde belirlemiştir.

Yukarıda yapı kayıt belgesinin, sahibine tanınan haklardan bir kısmını izah ettik. Bu açıklamalardan anlaşılacağı gibi yapı kayıt belgesi sahibi; yapıyı kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma hakkına sahip olduğuna göre, yapı kayıt belgesi alınan bir yapı, kural olarak İmar Kanunu’na uygun bir yapı olarak kabul edilmelidir. Aslında Kanun koyucu bazı çekincelerle açıkça adını koymamış olsa bile, yapı sahiplerine sunulan imkânlar dikkate alındığında, 3194 sayılı Kanunun Geçici 16.maddesi, “bedel karşılığı imar affı” niteliğinde bir düzenlemedir. Ancak, bir yapının yapı kullanma iznine sahip olması ile yapı kayıt belgesine sahip olması arasında piyasada bir değer düşüklüğü varsa bu değerden ve sözleşmeye göre eksik ve ayıplı işlerden yüklenici sorumlu tutulmalıdır.

Somut olaya döndüğümüzde; taraflar arasında yapılan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine istinaden davacı yüklenici sözleşme gereğince kendisine isabet eden bağımsız bölümlerin tapu iptal ve tescilini olmazsa taşınmazların değeri kadar tazminata hükmedilmesini talep etmiştir. Mahkemece geriye etkili fesih koşullarının oluştuğunu, inşaatın imara aykırı olduğunu ekonomik değerinin bulunmadığını belirterek davacının terditli olan her iki talebinin de reddine karar vermiştir. Bu karara karşı vaki temyiz talebi üzerine Dairemiz vekâlet ücreti açısından düzeltilerek onama kararı vermiştir. Davacı vekilinin karar düzeltme talebinin reddine karar vermiştir. Davacı yüklenici yapmış olduğu inşaatlara iskân ruhsatı alamamışsa da, 2018 yılında 3194 sayılı Kanuna eklenen geçici 16. madde gereğince yapı kayıt belgesi almak istediği ancak arsa maliki olmadığı için yapı kayıt belgesini alamadığını beyan ettiğine göre, mahkemenin yükleniciye “yapı kayıt belgesi alabilmesi” için yetki belgesi ve makul bir süre verdikten sonra, yapı kayıt belgesi alınması halinde bu belgenin yukarıda izah edildiği gibi TMK'nın 683. maddesinde bir malike tanıdığı tüm hakları sağladığı da gözetilerek yüklenicinin terditli taleplerinin değerlendirilmesi gerekirken bu hakları “yok hükmünde” saymak; öncelikle 3194 sayılı Kanunun geçici 16. maddesine aykırı olacağı gibi, kullanılan ve kullanılmaya devam edilecek ve anılan Kanunun ekonomik değer atfettiği yapının “ekonomik değerinin olmadığı” kabul edilerek sözleşmenin feshedilerek yapının arsa sahiplerine terkedilmesi ve yükleniciye yaptığı işin karşılığının verilmemesi hakkaniyete de uygun düşmeyecektir. Bu nedenlerle karar düzeltme talebinin kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine dair Sayın çoğunluğun kararına muhalifim.
Yargıtay — Esas No: 2022/8131, Karar No: 2024/3315, Tarih: 14.05.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/8131 E.  ,  2024/3315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/980 E., 2021/7 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çaykara Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/72 E., 2019/75 K.

Taraflar arasındaki kadastrodan önceki sebeplere dayalı tapu iptal ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. 2007 yılında yapılan kadastro çalışmalarında dava konusu taşınmaz olan Trabzon ili Çaykara ilçesi ... (Köyü) Mahallesi, 521 ada 1 parsel numaralı taşınmaz, kadimden beri ... Köyü halkı tarafından mera olarak kullanıldığı gerekçesi ve mera niteliği ile, 22.399,44 m2 olarak, orta malı şeklinde tespit edilmiş, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 11 inci maddesine göre 25.09.2008 ile 24.10.2008 tarihleri arasında ilan yapılmış, 30 (otuz) günlük askı ilan süresince Kadastro Mahkemesine dava açılmadığından 27.10.2008 tarihinde kesinleşmiştir.

2. Davacı vekili dava dilekçesinde; Trabzon ili Çaykara ilçesi ... Mahallesi Kazankıran mevkiinde kadastro tespitleri sırasında 521 ada 1 parselin Hazine adına tespit gördüğünü, bu yerin müvekkiline atalarından intikal ettiğini, yörede mera uygulamasının ve çayırların mera olarak kadimden beri kullanılması durumunun olmadığını, taşınmazı en az 80 seneden beri çayır olarak kullandıklarını ve hayvanlarının kışlık yem ihtiyaçlarını karşıladıklarını, açıklanan nedenlerle kadastro çalışmaları sırasında tespit edilmiş olan 521 ada 1 parselin tespitinin iptali ile çayır vasfı ile müvekkilinin adına tapuya tespit ve tescilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı tarafça davanın reddine karar verilmesi savunulmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı tarafça davanın reddine karar verilmesi savunulmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Ocak 1975 tarihli ve 66 sıra numaralı tarafları Finavasoğlu ... üç tarafı patika yol ile çevrili eski tapu kaydının dava konusu yere uyduğunun her türlü şüpheden uzak bir şekilde tespit edilemediği, eski tapu kaydının dava konusu yere uymadığı tespit edildiğine göre zilyetlik iddiasının değerlendirilmesi gerektiği, dava konusu edilen taşınmazın Trabzon İl Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünün müzekkere cevabına ve tapudaki tespit niteliğine göre mera statüsünde olan taşınmaz olduğu, ziraat mühendisleri ve jeoloji mühendislerince sunulan raporda da ayrıntılı olarak toprak incelemesi sonucu dava konusu yerlerin mera vasfında olduğunun belirtildiği, 07.11.2018 tarihli keşifte dinlenen mahalli bilirkişilerin de dava konusu yerlerde davacıların hayvanlarını otlattığını, bu yerlerin otlarından yararlandıklarını beyan ettikleri, Trabzon İl, Gıda, Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğünce verilen müzekkere cevabı, ziraat ve jeoloji mühendislerinin raporları ve mahalli bilirkişilerin beyanları dikkate alındığında dava konusu yerlerin mera vasfında olduğu konusunda şüphe bulunmadığı, meraların olağanüstü zamanaşımı ile zilyetlikle kazanımının mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde; dava konusu taşınmazlarla ilgili olarak dosyaya sunulan bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmazların bitki örtüsü, litolojik özellikleri, toprak yapısı, konumu, evveli ve bugünki durumu hakkında gerçekleri yansıtmayan birtakım beyanlarda ve yorumlarda bulunulduğunu, taşınmazlar hakkında daha önce aldırılan bilirkişi raporu ile dosyaya sunulan son bilirkişi raporunun birbiri ile tamamen çeliştiğini, bilirkişi raporlarının tutarsızlığının yerel mahkemenin kararını da etkilediğini, dava konusu yerlerin sahiplik ve mülkiyet esasına dayalı olarak, kadimden beri davacıların ataları tarafından kullanılageldiğinin göz ardı edildiğini, taşınmazların köy yerleşik alanlarına çok uzak olmadığını ve yılın yaklaşık 3-4 ayı insanların hayvanları ile birlikte burada yaşadığını, yaylak ve kışlak yaşamının atalarından beri devam eden bir yaşantı şekli olup yöre kültürünün bir parçası olduğunu, yılın belirli aylarında insanların büyük veya küçükbaş hayvanları ile birlikte buralarda yaşamak durumunda olup bu durumun asırlardan beridir devam edegeldiğini, davacıların geçimlerini asırlardır buralardan sağladıkları kuru ot ve dolayısıyla hayvancılıkla sağladığını, taşınmazlarda hayvansal ve bitkisel tarım yapıldığını ve ilkbahar aylarında özel mülkiyetteki komşu arazilerin malikleri gibi, dava konusu yere hayvanları ile çıkıldığını, dava konusu çayırların temizlenip hayvanlar otlatıldığını ve hayvansal gübre ile gübrelenerek yaklaşık iki aylık bir süre kalındıktan sonra daha yüksekteki yaylalara göç edildiğini, yaz boyunca gelişip yetişen çayırların sonrasında kurutulup ve hayvanların kışlık yiyeceği olarak köylere indirildiğini, bu arazilerde kuru ot yetiştiriciliği dışında, insanların kendileri için patates, kara lahana, marul, maydanoz, yeşil soğan ve pırasa da yetiştirdiğini, dava konusu araziler üzerinde insanların ve hayvanların barınmalarına müsait inşaa edilen yapıların konut olarak kullanıldığını, yapıların geçici kalmaya değil yılın her ayı kalınabilecek özelliğe sahip olduğunu, dava konusu taşınmazların tarihinin hiçbir döneminde mera vasfında olmadığını, kadimden beri köye ait mezra olarak kullanıldığını, taşınmazlarda bulunan bitki örtüsünün sık ve uzun boylu olduğunu, oysa mera bitki örtüsünün kısa ve seyrek yapıda olduğunu, yine toprak yapısı ve taban suyunun yüzeye yakın oluşu, toprağın engebeli olmayışı, eğimin çok fazla olmayışının da bu arazilerin mera vasfı taşımadığına kanıt olduğunu, toprakta bulunan gübre kalıntılarının mahkemece hiç dikkate alınmadığını, taşınmazların kadimden beri tarım arazisi olarak kullanılmakta olup, evveliyatının mera olmadığını, dava konusu arazilerle sınır komşusu olan, aynı yerde ve aynı mahalleye bağlı, aynı mahalle insanlarının yaşadığı, aynı vasıflı arazi yapısına haiz yerlerin, kadastro çalışmaları sırasında sahiplerine tapu edilmişken, dava konusu yerlerin mera olarak tescil edilmesinin hatalı olduğunu, yerel bilirkişi ..

... Ataman'ın tapu kaydının dava konusu taşınmaz uyduğunu bildirdiğini, tapu kaydının dava konusu yere uymadığına karar veren mahkemenin kendisi ile çeliştiğini, eski tapu kaydı dışında davacının komşu taşınmazlardan da satın aldığını, karşı taraf lehine takdir edilen avukatlık ücretinin de fahiş olduğunu öne sürerek kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "Çekişmeli 521 ada 1 parsel sayılı 22.399,44 m² yüzölçümündeki taşınmazın kadim kullanıma dayanılarak mera niteliği ile orta malı olarak sınırlandırıldığı, bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen bölümün mera bütünlüğünü bozacak şekilde mera taşınmazın içerisinde yer aldığının belirlendiği, çekişmeli 521 ada 1 parselin dört tarafının 101 ada 1 parsel sayılı orman parseli ile çevrili olduğu ve çekişmeli taşınmaz bölümünün de bu orman parseli ile birlikte mera parseli içinde yer alması karşısında davacının dayandığı tapu kaydının özellikle gerçek kişi yönleri itibari ile uymayacağı ve orman içi açıklık konumunda olan taşınmaz bölümünün de zilyetlik yoluyla kazanılamayacağı, mahkemece verilen kararda bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf isteminin 6100 sayılı HMK'nin 353/(1)-b.1 maddesi gereği ayrı ayrı esastan reddine" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazla ilgili olarak dosyaya sunulan bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmazın bitki örtüsü, litolojik özellikleri, toprak yapısı, konumu, evveli ve bu günkü durumu hakkında gerçekleri yansıtmayan birtakım beyanlarda ve yorumlarda bulunulduğunu ve mahkemenin yanlış yönlendirildiğini, dava konusu taşınmazlar hakkında aldırılan iki farklı bilirkişi raporu birbirleri ile tamamen çeliştiğini, birbirinin tamamen zıttı iki raporun tutarsızlığının yerel mahkemenin kararını da etkilediğini, dava konusu yerlerin sahiplik ve mülkiyet esasına dayalı olarak, kadimden beri müvekkilin ataları tarafından kullanılageldiğinin göz ardı edildiğini, dava konusu yerin köy yerleşik alanlarına çok uzak olmadığını ve yılın yaklaşık 3-4 ayının insanların hayvanları ile birlikte burada yaşadıklarını, Karadeniz bölgesinde ve bir çok bölgede de olduğu yaylak ve kışlak yaşamının atalarından devam eden bir yaşam şekli olduğunu, yılın belirli aylarında insanların büyük veya küçükbaş hayvanları ile birlikte buralarda yaşamak durumunda olduklarını, müvekkilleri ve atalarının geçimlerini asırlardır buralardan sağladıkları kuru ot ve dolayısıyla hayvancılıkla sağladıklarını, Çaykara'da fındık, çay ve benzeri zirai ürünler yetiştiğini, insanların geçimlerini hayvancılıkla sağladıklarını, araştırıldığında görüleceği üzere müvekkili ve aynı konuda mağdur diğer taşınmaz sahipleri (aynı yerde ve aynı konu ile ilgili Çaykara Asliye Hukuk Mahkemesinde devam etmekte olan 2019/62 Esas sayılı dosyada yaklaşık otuz dava mevcut olduğunu, bu arazilerde hayvansal ve bitkisel tarım yapıldığını, müvekkilinin ilkbahar aylarında özel mülkiyetteki komşu arazilerin malikleri gibi dava konusu yere hayvanları ile çıktıklarını, dava konusu çayırlar temizlenip hayvanların otlatıldığı ve hayvansal gübre ile gübrelenerek yaklaşık iki aylık bir süre kalındıktan sonra daha yüksekteki yaylalara göç edildiğini, yaz boyunca gelişip yetişen çayırların Ağustos ayı gibi biçilip kurutulduğunu ve hayvanların kışlık yiyeceği olarak köylere indirildiğini, çayırlar biçildikten sonra, sonbahar aylarında yayladan inilerek tekrar hayvanlarla birlikte dava konusu arazilere gelindiğini, arazinin temizliği ve bakımının yapıldığını, hayvanların otlatıldığını, kar yağıp havalar soğuyuncaya kadar burada kalındığını, bu arazilerde kuru ot yetiştiriciliği dışında, insanların kendileri için patetes, kara lahana, marul, maydanoz, yeşil soğan ve pırasa da yetiştirdiğini, mahkemenin taşınmazlarda tarım ürünleri yetiştirilmez tespitinin tamamen gerçek dışı bir tespit olduğunu, dava konusu araziler üzerinde insanların ve hayvanların barınmalarına müsait, Karadenizin köy yerleşik alanlarındaki konutların birebir aynısının inşa edildiğini, asırlardır bu yapıların konut olarak kullanıldığını, hava fotoğrafları incelendiğinde ve yerinde de yapılan incelemede yüzyılın üzerinde bir yaşa sahip konutların olduğunun da görüldüğünü, taşınmazların üzerinde bulunan yapıların geçici