muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10158, Karar No: 2025/1635, Tarih: 10.02.2025

**11. Ceza Dairesi         2021/10158 E.  ,  2025/1635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/360 E. 2016/338 K.

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, düşme, bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanıklar hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme, sanık ... hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçlarından da dava açıldığı hâlde hüküm kurulmadığı anlaşılmakla, bu suçlar yönünden mahallinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 25.11.2014 tarihli ve 2014/47419 Esas sayılı iddianamesi ile 213 sayılı VUK'nin 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna uygun olarak sanıklar hakkında, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kamu davası açıldığı, sahte fatura kullanma suçundan açılmış kamu davası bulunmadığı, sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu ve birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeden, sanıklar hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından beraat hükümleri kurulması yasaya aykırı ise de, zamanaşımının olumsuz muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olması karşısında;

Sanıkların yargılama konusu eylemleri için, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 213 sayılı VUK'nin 359/b maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddeleri gereği öngörülen 12 yıllık olağanüstü zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

10.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12937, Karar No: 2018/8312, Tarih: 03.05.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/12937 E.  ,  2018/8312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyetlere dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezaların 5237 sayılı TCK'nin 50/1-f maddesi uyarınca "kamuya yararlı bir işte çalıştırılma seçenek tedbirine" çevrilmesi ile yetinilmesi gerekirken, infazı kısıtlar şekilde "temizlik işinde çalıştırılmasına" karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeple, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi uyarınca hükmün (B) ve (C) bölümlerindeki TCK'nin 50/1-f maddesinin uygulandığı (5.) paragraflarından "kamuya yararlı bir temizlik işinde çalıştırılma seçenekli yaptırımına çevrilmesine" ibarelerinin çıkarılması ve yerlerine "kamuya yararlı bir işte çalıştırılması seçenek tedbirine çevrilmesine" ibarelerinin eklenmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1585, Karar No: 2015/1612, Tarih: 03.06.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/1585 E.  ,  2015/1612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın atılı suçu mağdurun ikamet ettiği apartman girişi merdiven altında işlediği gözetildiğinde sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 116/1. maddesinde yazılı suçtan zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Mağdurun ikamet ettiği apartman girişi merdiven altından motosikletinin çalınması şeklinde gerçekleşen eylemin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesindeki suçu oluşturduğu gözetilmeyerek, aynı Kanun'un 141/1. maddesi ile hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından,

Sanığın dosyada mevcut adli sicil kaydına göre tekerrüre esas sabıkası olmasına rağmen hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan hak yoksunluklarının kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden ise mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağı gözetilmeden, anılan hakların yönelik olduğu kişiler bakımından bir ayrım yapılmadan, sanığın; aynı Kanun'un 53/1-c. maddesinde yazılı haklardan koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/1-c maddesinde öngörülen velayet hakkından vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette

bulunmaktan yoksun bırakılma güvenlik tedbirinin aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca kendi altsoyu üzerindeki yetkileri yönünden koşullu salıvermeye; diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden ise mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar uygulanmasına karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31196, Karar No: 2016/6845, Tarih: 22.03.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/31196 E.  ,  2016/6845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Taraflar arasındaki, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle reddine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davacı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 22/03/2016 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına Avukat... geldi. Karşı taraf adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı bankada çalıştığını, en son uzman iş analisti olarak çalıştığını, fazla çalışma alacaklarının ödenmediğini iddia ederek fazla çalışma alacağının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının fazla mesai yapmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, toplanan kanıtlara dayanarak, davacının IT çalışanı olduğu ve bu nedenle fazla mesaiye tabi olarak çalışmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı fazla çalışma alacağının reddinin hatalı olduğu gerekçesi ile temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Somut uyuşmazlıkta; fazla çalışma yaptığını iddia eden davacı işçi, iddiasının ispatını işyeri kayıtlarına dayandırmıştır. Davalı bankadan giriş ve çıkış kayıtlarının celbi talep edilmiştir. Ayrıca, davacı fazla çalışmanın ispatı için bir kısım mailleri ve VPN kayıtlarını dosyaya ibraz etmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nda kayıt tutma yükümlülüğü genellikle işverene verilmiştir. Bordro tanzimi, mesai saatleri düzenleme, yıllık ücretli izin defteri tutma, çalışma belgesi verme gibi işçi alacakları konusunda işveren kayıtlarına dayandığında, bu kayıtları tutma zorunluluğu olan işverenin bu belgeleri mahkemeye ibraz etme zorunluluğu vardır. İşverenin giriş ve çıkış kayıtlarını sunduğu ve bilirkişi tarafından bu kayıtlar ve mailler esas alınarak fazla çalışma alacağının hesaplandığı izlenmektedir.

Davalı ise davacının bu çalışmalarına karşılık ek ödeme aldığını savunmaktadır. Davalının bu savunması üzerinde durularak, davacının yaptığı fazla çalışma için ek ödeme alıp almadığı, işyeri giriş çıkış kayıtları ve VPN kayıtları bir değerlendirmeye tabi tutularak sonucuna göre karar verilmelidir.

Eksik inceleme ve usul hükümlerine aykırı olarak verilen kararın bozulması gerekmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, davacı yararına takdir edilen 1.350.00 TL.duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22/03/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13176, Karar No: 2011/13355, Tarih: 30.12.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/13176 E.  ,  2011/13355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Hükümlü hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Çorum Sulh Hukuk, ... 3.Sulh Hukuk, ... 1.Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R –

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir.

Dosya kapsamındaki, nüfus kayıt sisteminde yerleşim yeri olarak bildirilen "962.Sokak, ... Mahallesi, NO: 7/3 Merkez/ ... " adresin, 05.10.2011 tarihli ... İl Emniyet Müdürlüğünün tutanağı ile ceza evi adresi olduğu, kısıtlı adayının cezaevine girmeden önceki yerleşim yerinin "... Mahallesi, ... Sokak, NO: 41/4 .../ ..." adresi olduğu hükümlünün 01.03.2011 ve 30.09.2011 Tarihli beyanını içeren tutanaktan anlaşılmıştır. Bu durumda uyuşmazlığın, ... Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25 ve 26.) maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 30.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/28058, Karar No: 2013/17900, Tarih: 01.07.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/28058 E.  ,  2013/17900 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : Beraat

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Özel hayat kavramı; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olayları ve bilgilerin tamamını içerir. Bir olay ya da bilginin, özel hayat kavramı kapsamına girip girmediği belirlenirken, kişinin toplum içindeki konumu, mesleği, görevi, kamuoyu tarafından tanınıp tanınmadığı, dışa yansıyan davranışları, rıza ve öngörüleri, sosyal ilişkileri, içinde bulunulan fiziki çevrenin özellikleri, müdahalenin derecesi gibi ölçütler göz önüne alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın, bir süre duygusal boyutta arkadaşlık ilişkisi içerisinde olduğu katılan tarafından arkadaşlıklarına son verilmesine tepki olarak, katılanla beraber oldukları dönemde onun bilgisi dahilinde çekilmiş ve birlikteliklerini gösteren 5 adet fotoğrafı bir zarf içine koyup, acele posta servisi aracılığıyla katılanın eniştesinin iş adresine gönderdiği olayda;

Sanıkla aralarındaki ilişkinin varlığını ve boyutunu kendisinde saklı tutan katılana ait özel yaşam alanı kapsamındaki fotoğraflarını, onun rızası dışında, eniştesine gönderen sanığın eyleminde, özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun yasal unsurlarının oluştuğu gözetilmeden, “dosyada mevcut fotoğraflarda gayrimeşru herhangi bir nitelik bulunmaması, bu fotoğrafların katılanın bir akrabasına gönderilmesi olayında özel hayatın gizliliğinin ihlal edilmediği ve esasen sanığın bu suç yönünde kastının da bulunmadığı” şeklindeki, özel hayatı salt fiziksel mahremiyete indirgeyen, yasal olmayan ve dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçelerle sanığın beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 01.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4371, Karar No: 2013/7092, Tarih: 29.04.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/4371 E.  ,  2013/7092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmaza ne zaman fiilen el atıldığının davalı idareden,

2-Fiili el atma tarihi tespit edildikten sonra dava konusu taşınmazın fiili el atma tarihi itibariyle imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise ilk olarak imara alınış tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskûn bulunup bulunmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı, belediye sınırları içinde bulunup bulunmadığı, beldenin gelişme yönünde olup olmadığı ilgili belediye başkanlığından,

3-Dava konusu 20342 ada 63 parsel sayılı taşınmazın 28.02.2012 olan değerlendirme, somut emsal alınarak incelenen ... Mah. 9940 ada 12 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan 25.11.2011 olan satış tarihleri itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

4-Dava konusu taşınmaza emsal alınarak incelenen 9940 ada 12 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan 25.11.2011 tarihli alıcı, satıcı, satış bedeli ve miktarını gösterir tapu kaydı ile akit tablosunun tapu müdürlüğünden,

5-Dava konusu 20342 ada 63 parsel ile somut emsal alınan 9940 ada 12 parsel sayılı taşınmazların bulundukları cadde ve sokak itibariyle belediyece belirlenen 2012 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

Sorularak, alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5114, Karar No: 2019/5624, Tarih: 23.09.2019

**14. Hukuk Dairesi         2018/5114 E.  ,  2019/5624 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki geçit hakkı tesisi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalılar ..., ... ve ...'e yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nin 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, davalılar adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nin 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 23.09.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2171, Karar No: 2013/18453, Tarih: 07.10.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/2171 E.  ,  2013/18453 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının, 01.02.1995-01.03.1995 tarihleri arasında davalı ...' e ait işyerinde çalıştığının tespitini talep etmiştir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabülüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı SGK vekilinin, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davanın niteliği gereği, çalışma olgusu her türlü delille ispatlanabilmesine karşın, ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Hukuk Genel Kurulu'nun 2005/21-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 288. maddesindeki (Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 200. maddesi) yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır. 506 sayılı Kanunun 78. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı, HUMK'nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira, 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile, ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanacaktır. İncelenen dosyada prime esas kazancın asgari ücretin üstünde olduğuna ilişkin yazılı delil mevcut olmamasına rağmen asgari ücretin üstünde ücretle çalıştığının tespitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu aykırılıkların düzeltilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanmakta olan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438’inci maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hükmün 2 nolu bendinde yer alan "01.02.1995-01.03.1995 arası 30 gün, günlük 43,168-Tl ücretle çalıştığının Tespitine, " rakam ve sözcüklerinin silinip çıkartılarak yerine "01.02.1995-01.03.1995 arası 30 gün, günlük asgari ücretle (ait olduğu yıla ait) çalıştığının Tespitine," ibaresinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.10.2013 günü oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/8190, Karar No: 2017/1684, Tarih: 28.03.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/8190 E.  ,  2017/1684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek bu suçtan mahkûmiyet, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi.

Sanık müdafilerinin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen beraat hükmünü vekalet ücreti yönünden temyiz ettiği gözetilerek yapılan incelemede gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, beraati ve sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanık hakkında reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen beraat kararının ONANMASINA, 28.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.