muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/225, Karar No: 2020/1002, Tarih: 08.12.2020

Bu açıklamalarla birlikte somut olay değerlendirildiğinde 18.09.2014 tarihli haciz tutanağına göre borçluya ait iş makinaları, Ostim Uzayçağı Caddesinde yer alan adreste haczedilmiştir. Ayrıca takibe dayanak senette borçlunun kaşesinde yer alan ticaret siciline bildirilen adres yanında Çankaya, Abdullah Cevdet Sokakta bulunan bir adres yazılıdır. Borçlu bu adreslerde bulunmasa bile bu adreslerde yapılacak araştırma ile hangi adrese taşındığı halen hangi adreste bulunduğunun tespit edilmesi imkânı olabilecektir. Bu adreslerde kolluk araştırması yaptırılmaksızın dosyadaki yazı cevapları yeterli kabul edilerek doğrudan ilanen tebliği yapılması mümkün olmadığından ilanen tebliğ yapılması geçerli bir tebliğ işlemi değildir. Bu durumda borçluya tebliği zorunlu olan satış ilanı tebliği geçerli bir şekilde yapılmamış olupborçlu şikayetinin kabulü ile ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsiz olduğundan hükmün bu gerekçeyle bozulması gerektiği görüşünde olduğumuzdan değerli çoğunluk görüşüne katılamıyoruz.

KARŞI OY

1- Özel Daire ile mahkeme arasındaki uyuşmazlık; şikayetçi borçlu şirketin ticaret sicilinde kayıtlı olan fakat Hilal Mahallesi muhtarlığının, ... nolu binanın bulunmadığını, önceden de bu numaraları binanın olmadığını bildirdiği “Hilal Mahallesi 672. Sokak No:.../Ankara" adresine TK’nın 35. maddesine göre usulüne uygun bir tebligat yapılmadan ilanen tebliğ yoluna gidilmesinin ve satış ilamının TK’nın 28. maddesine göre ilanen tebliğin usulüne uygun olup olmadığı, buradan varılacak sonuca göre ihalenin feshinin gerekip gerekmediği noktasındadır.

2-Tebligat Kanunu 6099 sayılı Kanunla değişik 35/4. fıkrasına göre “Daha önce tebligat yapılmamış olsa bile, tüzel kişiler bakımından resmî kayıtlardaki adresleri esas alınır ve bu madde hükümleri uygulanır.” Anılan hüküm gerekçesinde “Maddenin 4. fıkrası tüzel kişiler bakımından özel ve açık bir düzenleme getirmektedir. Tüzel kişilerin adreslerinin bir sicil veya resmî kayıtta belirli olması nedeniyle meçhul olması düşünülemez. Bu çerçevede daha önce kendilerine tebligat yapılmamış olsa bile tüzel kişiler bakımından resmî kayıtlardaki düzenlemenin esas alınacağı ve bu madde hükümlerinin uygulanacağı açıkça düzenlenmiştir.” denilmektedir. Görüldüğü üzere tüzel kişiler bakımından adresin meçhul olması söz konusu değildir.

3-Ticaret şirketleri yönünden ticaret sicil adresleri bilinen en son adres olup ticaret sicil adresi değiştirildiği hâlde yeni adres ticaret siciline tescil edilemez ise TK 35/4 uyarınca TK 35/2-3 maddelerine göre ticaret sicil adreslerine tebliğ edilir. Yani tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır. Bundan sonra eski adrese çıkartılan tebligat muhataba yapılmış sayılır.

3-Ticaret şirketleri yönünden ticaret sicil adresleri bilinen en son adres olup ticaret sicil adresi değiştirildiği hâlde yeni adres ticaret siciline tescil edilemez ise TK 35/4 uyarınca TK 35/2-3 maddelerine göre ticaret sicil adreslerine tebliğ edilir. Yani tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır. Bundan sonra eski adrese çıkartılan tebligat muhataba yapılmış sayılır.

Oysa Tebligat Kanunu’nun 28. maddesinde düzenlenen ilanen tebligatın birinci fıkrası “ Adresi meçhul olanlara tebligat ilanen yapılır.” Denmektedir. Tüzel kişilerin adresi meçhul olmayacağı için bu madde gerçek kişiler için düzenlenen bir maddedir. TK 28. maddesi 2 ve 3. fıkraları adresin meçhul olması hâlinde tebliğ çıkacak merciin muhatabın adresini resmî veya hususi müessese ve dairelerden gerekli gördüklerine soracağını ve zabıta vasıtası ile tahkik ve tespit ettireceğini düzenlemektedir.

Tüzel kişilerin resmî adresi dışında başka adresinin olması düşünülemeyeceği için böyle bir adres araştırmasına gerek yoktur. Tebligat Yönetmeliği’nin 48/4 fıkrasında ilanen tebligatın bu maddedeki usuller izlendikten sonra başvurulan son çare olduğu belirtilmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalardan da anlaşılacağı üzere tüzel kişiler yönünden TK 35/4 fıkrasına göre tebligat yapılması gerekli olup Tebligat Kanunu’nun 28. maddesine göre ilanen tebliğ hükümleri uygulanamaz.

Ancak somut olayda borçlu şirketin ticaret sicil adresine çıkarılan tebligatın tebliğ adresinde 2/17 nolu bina yoktur şeklindeki mahalle muhtarlığı cevabı ile tebliğ edilemeden iade edildiği, tebligatın TK 35/4 maddesine göre yapılması tebliğ talebi üzerine “… 2 nolu binanın olmadığı mahallinde yapılan araştırmadan ve muhtar tahkikinden anlaşıldığından Tebligat Kanunu’nun 35. maddesi uygulanmamıştır.” şerhi ile iade edildiği görülmektedir. TK 35/4 maddesine göre tebliğ imkânsızlığı nedeniyle tebligatın Tebligat Kanunu’nun 28. maddesine göre ilanen tebliğ yapılmasından başka hukuki çare kalmamaktadır. Ancak şirketin adresinin meçhul olması nedeniyle Tebligat Kanunu’nun 28. maddesine göre ilanen tebliğ işlemine başvurulmadan önce anılan maddedeki yazılı şirketin başkaca adreslerinin bulunup bulunmadığı yönünden bir adres araştırmasına gerek bulunmamaktadır.

Mahkemenin Özel Dairenin şirketin adresini vergi dairesinden, nüfus müdürlüğünden, resmî ve hususi müessese dairelerden araştırılmasından sonra ilanen tebligat yapılması yönündeki bozma görüşüne katılmayarak direnme kararı vermesi isabetlidir.

Mahkemenin Özel Dairenin şirketin adresini vergi dairesinden, nüfus müdürlüğünden, resmî ve hususi müessese dairelerden araştırılmasından sonra ilanen tebligat yapılması yönündeki bozma görüşüne katılmayarak direnme kararı vermesi isabetlidir.

Ancak her ne kadar mahalle muhtarlığı ticaret sicilinde belirtilen 2/17 nolu binanın bulunmadığı şeklinde cevap vermiş ise de, söz konusu binanın gerçekte olup olmadığının başka bir sokak üzerinde yazılı bulunup bulunmadığının belediyeden sorulup bu konuda zabıta tahkikatı yaptırıldıktan sonra yine de binanın bulunamaması hâlinde başkaca diğer yerlerden adres araştırılmasına gerek bulunmadan ilanen tebligat yapılmasının TK 35/4 ve 28. maddelerinin konuluş amacına daha uygun olacağı görüşündeyim. Bu nedenlerle mahkeme kararının değişik gerekçe ile bozulması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun onama yönündeki görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/360, Karar No: 2020/7603, Tarih: 23.11.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/360 E.  ,  2020/7603 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki geçit hakkı tesisi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalılardan ..., ..., ... ve ....tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalı ...'a yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalıya 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 23.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4857, Karar No: 2022/6423, Tarih: 13.09.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/4857 E.  ,  2022/6423 K.**

**"İçtihat Metni"**

İZMİR 17. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen itirazın iptali davasının kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında davanın reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; Yapı Kredi Bankasında bulunan hesabından davalının ... ve ... Bankasında bulunan hesaplarına çeşitli tarihlerde toplam 246.580,00 TL borç para gönderdiğini, paraları iade etmemesi üzerine İzmir 8. İcra müdürlüğünün 2019/10240 E sayılı dosyasıyla başlatılan icra takibine davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek; davalının itirazının iptaline, takibin devamına ve %20 icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı, süresinde davaya cevap vermemiş, beyanında; davacıdan hiçbir şekilde borç almadığını, davaya konu hesap kartının babası tarafından kullanıldığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

İlk derece mahkemesince; davacının kendisine ait hesaptan muhtelif tarihlerde davalının hesaplarına borç adı altında para gönderdiğinin sabit olduğı kabul edilerek davanın kabulüne karar verilmiş, bu karara karşı davalı vekili istinaf talebinde bulunmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; davaya konu dekontlarda "borç" açıklamasının bulunduğu, bu açıklamanın, içeriği itibariyle gönderilen paranın davalıya borç olarak verildiğinin ispatı için yeterli olmayıp, paranın borç olarak verildiğine ilişkin ispat yükünün davacıda olduğu, davacının ödünç iddiasını yazılı deliller ile kanıtlayamadığı gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun kabulüne, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıya karz ilişkisine dayalı olarak borç para verdiğini ve geri ödenmediğini ileri sürerek, verdiği paranın davalıdan tahsili amacıyla başlattığı takibe vaki itirazın iptali istemiyle eldeki davayı açmıştır. Davalı ise, gönderilen paranın borç olarak gönderilmediğini savunarak davanın reddini dilemiştir. Bu hali ile davalı, karşı tarafın ileri sürdüğü maddi vakıanın varlığını (havale ile para gönderildiğini) kabul etmekle birlikte, onun hukuki niteliğinin (vasfının), ileri sürülenden başka olduğunu bildirmek suretiyle gerekçeli inkarda (vasıflı ikrar) bulunmuştur. Öğreti ve uygulamada kabul edildiği üzere vasıflı ikrar (gerekçeli inkar), bölünemeyen ikrarlardan olduğundan bu durumda ispat yükü davacıdadır. Davacı delil olarak banka havale dekontlarına dayanmış olup, davaya konu dekontlarda ise, açıklama olarak “borç” ibaresi bulunmakta olup, bu haliyle davacı iddiasını ispatlamış durumdadır. Hal böyle olunca, ilk derece mahkemesi kararı yerinde olup, bölge adliye mahkemesince yanılgılı bir şekilde, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılması yönünde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 371. maddesi uyarınca temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 13/09/2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/702, Karar No: 2023/2123, Tarih: 12.04.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/702 E.  ,  2023/2123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; dava konusu Akçatekir Beldesi, .... Mahallesi .... ada 15 parsel sayılı taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup yayla olduğunu, özel mülkiyete konu olamayacağını ve zilyetlikle de kazanılamayacağını belirterek tapu kaydının iptali ile yayla olarak sınırlandırılmasını ve özel siciline yazılmasını istemiştir.

II. CEVAP

Davalı davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili dava konusu taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer olduğunu, özel mülkiyete konu olamayacağını ve zilyetlikle edinilemeyeceğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırılması istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 4342 sayılı Mera Kanunu'nun 3 üncü maddesinde yapılan tanıma göre; yaylak, çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

2. İlgili Hukuk

1. 4342 sayılı Mera Kanunu'nun 3 üncü maddesinde yapılan tanıma göre; yaylak, çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

2. Ayrıca, 4342 sayılı Mera Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 30.06.2007 tarihli 5685 sayılı Kanun'la değişiklik yapılmış; "Belediye ve mücavir alanları sınırları içerisinde kalan ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar planları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediyeye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikleri taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır. "

3. Değerlendirme

1. Dava konusu 477 ada 15 parsel sayılı taşınmaz 09.03.1999 tarihinde kadastro çalışmaları sonucu SS. Seyfe Yapı Kooperatifi adına tescil edilmiş ve 23.09.2009 tarihinde de davalı adına temlik edilmiştir. Mahkemece mahallinde yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi beyan ve raporlarından dava konusu taşınmazın öncesinin İsa Kahya adlı şahsa ait tarla olduğu, orman tahdidi dışında kaldığı, .... Köyü yerleşik alan dışında köy sınırları içinde köye ait bağ bahçe tarlalar olduğu, aynı yere ait ve çevre taşınmazlarla ilgili emsal dosyaların da bozma üzerine verilen ret kararların da Dairemiz tarafından onanarak geçtiği, arazinin tarla vasfında olduğu anlaşılmıştır.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve Kanun'a uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan mahkeme kararının ONANMASINA,

Harçlar Kanununun 13/j maddesi gereğince Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan mahkeme kararının ONANMASINA,

Harçlar Kanununun 13/j maddesi gereğince Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

12.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6947, Karar No: 2012/11763, Tarih: 18.06.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/6947 E.  ,  2012/11763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Sanığın 213 sayılı VUK.nun 359/b-1; 765 sayılı TCK.nun 59/2. maddeleri gereği 15 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-)Gıda, İçecek ve tütün toptan satışı işi yapan ve gelir vergisi mükellefi olan sanığın, 2004 ve 2005 takvim yıllarında, sahte fatura düzenlediği tespit olunan ... Ticaret ... ve ... tarafından düzenlenen sahte faturaları kullandığının iddia olunması karşısında; ...'ın düzenlediği faturaların sahte olduğuna dair inceleme raporu bulunup bulunmadığı araştırılması, ... hakkında düzenlendiği anlaşılan 14.03.2007 gün, VDNER-2007-V-121/6 sayılı vergi tekniği raporuna dayanılarak adı geçen mükellef hakkında dava açılıp açılmadığı araştırılıp, açıldığının anlaşılması halinde dava dosyası/dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örnekleri ile vergi raporlarının onaylı örneklerinin dosyaya intikalinin sağlanması, gerekirse faturalar konusu malların gerçekten alınıp alınmadığının tespiti yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri ile teslim tesellüm belgeleri, kasa mevcuduyla uyumlu ödeme belgeleri ve banka hesaplarının incelenmesinden sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturmayla yazılı şekilde kararı verilmesi,

2-)Kabule göre de; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında da açıklandığı üzere, 23.12.2008 günlü iddianamedeki anlatıma ve dayanağı olan 10.06.2008 tarih ve VDNER-2008-1933/20 sayılı vergi suçu raporu ile ekleri içeriğine göre sanık hakkında 2004 ve 2005 takvim yıllarında “sahte fatura kullanmak” suçlarından kamu davası açıldığı ve her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde hangi yılda işlenen suçla ilgili olduğu da belirtilmeksizin tek hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 18.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3746, Karar No: 2013/4321, Tarih: 24.06.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/3746 E.  ,  2013/4321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

KARAR

... Büyük Genel Kurulunun ....01.2013 tarih ve ... sayılı kararına göre arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan davalar nedeniyle verilen hüküm ve kararların temyiz incelemesi Dairemizin görevidir.

Uyuşmazlık, konusu olayda, önce arsa sahipleri ile davalı arasında ....07.2009 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlenmiş, daha sonra 01.....2011 tarihli sözleşme ile davacı da davalının yanında "yapımcı" sıfatıyla akdi ilişkiye katılmış olup, davacının talebi de bu sözleşmeye göre tarafların "yapımcı" sıfatı ile hak ettikleri taşınmzalardan kendine düşen payın verilmesine ilişkindir. Arsa sahibi ile davalı arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden doğan bir uyuşmazlık bulunmadığı gibi davanın tarafları arasında imzalanan bir arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi de yoktur. Bu durumda, 01.....2011 tarihli ek sözlşme uyarınca davanın tarafları arasında bir adi ortaklık ilişkisi kurulduğu ve uyuşmazlığın 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 620. vd. maddelerinde (818 sayılı Borçlar Kanunu m.520 vd.) düzenlenen adi ortaklık hükümlerine göre çözülmesi gerektiği kabul edilmelidir. Mahkemenin benimsemesi de bu yöndedir. Davanın bu niteliğine ve mahkemenin benimsemesine göre temyiz incelemesi görevi Dairemiz görevi dışında olup Yüksek .... Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın, temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek .... Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, ....06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8169, Karar No: 2012/7939, Tarih: 10.07.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/8169 E.  ,  2012/7939 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve cinsel amaçla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'ün yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve cinsel amaçla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyetine dair Silivri Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 22.09.2011 gün ve 2009/94 Esas, 2011/137 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmesi sanığın mağdurenin beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün re'sen de temyize tâbi olduğundan, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, yerinde görülmeyen sanık müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle kısmen re'sen de temyize tâbi hükümlerin ONANMASINA, 10.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.