muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/37, Karar No: 2013/448, Tarih: 12.11.2013

Sanıklar müdafiinin temyizi üzerine 12.12.2010 tarihinde 1. Ceza Dairesi tahrikin uygulanmaması gerektiğine ilişkin bu gerekçeyi yerinde görüp hükmü onamıştır.

1. Ceza Dairesi ile C.Başsavcılığı arasındaki anlaşmazlık,sanıklar hakkında bu ikinci öldürme olayında tahrik uygulanması gerekip gerekmediği sorunundan ibarettir.

1-Bu ikinci olayda O.’yu öldürmesinden dolayı K.da öldürülmüştür. CGK ve 1. Ceza Dairesinin eski ve yeni tüm uygulamalarına göre, kan gütmek şartlarının oluşmadığı hallerde ‘öldüreni öldürmek’ suçlarının tümünde, son suçta öldürülen kişi, daha evvel, başka bir insanı öldürmekten yargılanmakta ise, son suçun sanıkları lehine ağır tahrik mutlaka uygulanmıştır.

Maktul K., olay anından kırk gün evvel, sanıkların kardeş veya amca oğullarını öldürmekten mahkemece yargılanmaktadır. Bu durumun, sanıklar üzerinde yarattığı hiddet ve şiddetli elemin etkisi ile sanıklar maktul K.’ı öldürmüşlerdir. İlk ölüm olayının yarattığı elem dışında,başka öldürmeyi gerektirecek hiçbir neden bulunmadığından, sanıklar lehine haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerekmektedir.

İkinci olayda maktul durumunda olan K.,ilk olayda şüpheli ve sanık durumundadır. K.,bu ikinci olaydan 48 gün evvel oğlu ile birlikte ölen O.’ı öldürmekten şüpheli K. hakkında 765 sayılı Yasanın 448. maddesine muhalefetten iddianame ile dava açılmış ve K. tutuklanmıştır.

Ölen O.’ın kardeşi ve amcaoğlu olan sanıklar. Birinci olayı ilk duyduklarında, O. öldürülmüş, O.’ı öldürenler de K. ve F.’dir. Sanıklar, bunu duyar duymaz, O.’ı öldürenlere karşı şiddetli elemin etkisi ile psikolojik bir buhrana girmişlerdir.Tahrik uygulanmasının sebebi de sanığın psikolojik bir buhranla suçu işlemesi halidir.

Sanıklar, ölen O.’ın, şüpheli K.ve F.tarafından öldürüldüğünü duydukları an, şüpheli K. ve F. bu adam öldürme eylemleri ile artık toplumca haklı bir yönleri kalmamış, haksız bir zemindedirler.

Toplumca tasvip edilebilecek haklı hiçbir yönleri kalmadığından haksız tahrik şartları tamamen oluşmuştur.

Birinci olayda öldürülen O., şüpheli K.’ın evinin önüne kadar gidip,kapısını tekmelemiş ve küfür ederek haksız hareketlerde bulunmuşsa da, K. ve oğlu F. Bu haksız hareketlere karşı, daha ağır bir tepki olarak O.’yu öldürmüşlerdir. Maktul O.’nun bu haksız davranışları,öldürmesi karşısında çok basit kalmıştır.

K.’nin oğlu olan F., yasal savunmadan yararlanıp beraat etmiş değildir. 765 sayılı Yasanın 448, 51/2, 59/2. maddeleri gereğince 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmıştır. K. hakkında da bir beraat kararı verilmiş değildir. Olaydan sonra ölüm nedeniyle düşme kararı verilmiştir. Suçun işlendiği tarihte K. adam öldürme suçunun sanığıdır. Bu ölüm olayının sanıklarda yarattığı ağır tepki sonucu, ikinci bir ölüm olayı gerçekleştiğine göre sanıklar lehine tahrik uygulanması gerekmektedir.

K.’nin oğlu olan F., yasal savunmadan yararlanıp beraat etmiş değildir. 765 sayılı Yasanın 448, 51/2, 59/2. maddeleri gereğince 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmıştır. K. hakkında da bir beraat kararı verilmiş değildir. Olaydan sonra ölüm nedeniyle düşme kararı verilmiştir. Suçun işlendiği tarihte K. adam öldürme suçunun sanığıdır. Bu ölüm olayının sanıklarda yarattığı ağır tepki sonucu, ikinci bir ölüm olayı gerçekleştiğine göre sanıklar lehine tahrik uygulanması gerekmektedir.

CGK.nun 23.03.1978 gün ve 302/367 sayılı kararı aynen şöyledir; Olay günü, saat 09.00 sıralarında H., mağdur N.’ye söz atmış ve hakarette bulunmuş, mağdur N.’de H.’ı döverek bağ bıçağı ile yaralamıştır. Bu olayı, evine giden H., ağabeyi sanık R.a anlatmıştır. Aynı gün saat 17.00 dolaylarında sanık R., mağduru görünce yukarıdaki olayın etkisi ile tabancasını çekip 7-8 el ateş ederek mağdur N.’ye karşı öldürmeye tam teşebbüste bulunduğu anlaşılmıştır.

Bu oluşa göre sanık, küçük kardeşi H.’nın mağdur N. tarafından dövülüp bıçakla yaralandığını bilmektedir. Olayın nedeni bu haksız harekettir.Her ne kadar sanığın kardeşi H., mağdur N.ye önce söz atmış,ve hakarette bulunarak ilk haksız harekette bulunmuş ise de mağdur bu etkiye karşı daha ağır vasıta olarak H.’ı dövmüş ve elindeki bağ bıçağı ile yaralamıştır.Şu haliyle tepki daha ağır olup,sanığı suçu işlemeye itmiştir.Sanık lehine yasal tahrik hükmünün uygulanması gerekir.

Bizim olayda, her ne kadar, sanıkların, kardeşi ve amca çocuğu olan O., önce maktul K.’ye hakaret edip onun evine kadar gelip, yaralamaya kalkışmışsa da, maktul K. buna tepki olarak O.’yu öldürmüştür ve bu suçla yargılanmaktadır. Bu haliyle maktul K.’nin tepkisi, O.’nun haksız hareketine göre daha ağır olup, ölen O.’ın kardeş ve amca çocuklarına tahrik hükmünün uygulanması gerekir.

2-Yargıtay C.Başsavcılığı sanıklar M.B. ve S.B. yönünden karara itiraz etmiştir. Diğer sanıklar A.ve B. B. yönünden karara itiraz edilmemiştir.

Ceza Genel Kurulu, Yargıtay C.Başsavcılığının itirazını kabul edip, bu iki sanık yönünden tahrik uygulanması gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar vermesi halinde,müşterek fail olan sanıklar A.ve B.’ın daha ağır bir ceza ile cezalandırılmaları söz konusu olur ki kanun koyucu bu adaletsizliği gidermek için bu iki sanığın bozmadan yararlanmasını düzenlemiştir. CMUK'nun 325. maddesi ve CMK’nın 306. maddeleri bu konu ile ilgilidir. Bu durum karşısında bozma kararının diğer sanıklara sirayetine ve teşmiline karar verilmesi gerekmektedir.

Tüm bu açıklamalardan anlaşıldığı gibi,sanıklar M.ve S. hakkında tahrik uygulanması için hükmün bozulmasına CMUK’nun 325 maddesi gereğince bozma kararının itiraza dahil olmayan diğer sanıklara sirayetine karar verilmesi gerektiği görüşünde bulunduğumdan çoğunluk görüşüne katılmamaktayım" düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Genel Kurul Üyesi de, benzer düşüncelerle karşıoy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

Tüm bu açıklamalardan anlaşıldığı gibi,sanıklar M.ve S. hakkında tahrik uygulanması için hükmün bozulmasına CMUK’nun 325 maddesi gereğince bozma kararının itiraza dahil olmayan diğer sanıklara sirayetine karar verilmesi gerektiği görüşünde bulunduğumdan çoğunluk görüşüne katılmamaktayım" düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Genel Kurul Üyesi de, benzer düşüncelerle karşıoy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2-Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.11.2013 günü yapılanmüzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4952, Karar No: 2022/6842, Tarih: 26.05.2022

**10. Ceza Dairesi         2022/4952 E.  ,  2022/6842 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ANKARA 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükmün temyiz incelemesi sonucu bozularak, CMK'nın 304. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesinin önceki hükmünde direnerek verdiği hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

CMK'nın 307. maddesinin 4. fıkrası dikkate alınarak İlk Derece Mahkemesinin direnme kararının incelenmesinde,

Sanık hakkında Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/10/2019 tarih, 2019/242 esas ve 2019/449 sayılı kararı TCK’nın 188/3 – 4a, 61, 52, 53, 54, 63. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25000 TL adli para cezasına hükmedildiği, sanık müdafiinin istinaf başvurusu üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, İlk Derece Mahkemesinin hüküm fıkrasından “188/4 -a” ibaresinin çıkartılarak yerine “188/4-b” ibaresinin eklenmesi suretiyle düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verdiği, sanık müdafiinin temyiz başvurusu üzerine Dairemizin 18/11/2021 tarih, 2020/2065 esas ve 2021/12059 sayılı ilamı ile hükmün bozularak dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderildiği, İlk Derece Mahkemesi olan Ankara 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 27/01/2022 tarih, 2021/494 esas ve 2022/10 sayılı kararı ile Dairemizin bozma kararına direndiği anlaşılmıştır.

Dairemizin anılan kararında usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmaması nedeniyle direnme kararı yerinde görülmediğinden, dosyanın direnme kararı konusunda karar verilmek üzere CMK’nın 307/4. maddesi yarınca Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine, 26/05/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14902, Karar No: 2023/10231, Tarih: 19.12.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/14902 E.  ,  2023/10231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/735 E., 2016/118 K.

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bandırma Cumhuriyet Başsavcılığının, 01.11.2011 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan (iki kez) cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Bandırma 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.12.2011 tarihli kararı ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan (bir kez) mahkumiyetine ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

3. Sanığın denetim süresi içerisinde yeniden suç işlemesi üzerine yapılan yargılamada, Bandırma 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.03.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan kurulan hükmün aynen açıklanmasına ve mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteği,

1. Sanık hakkında hükmün açıklanması şartlarının oluşmadığına,

2. Hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna,

3. Sanığın cezalandırılması şartlarının dosyada mevcut olmadığına,

4. Müştekinin şikayetinden vazgeçtiğine ve somut bir nedene dayanmayan diğer temyiz itirazlarına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay; inceleme dışı sanık ...'ın veteriner hekim olan mağdurun iş yerinden, içerisinde farklı bankalara ait kredi kartları bulunan çantasını çaldığı, ardından arkadaşları olan inceleme dışı sanık ... ve sanık ...'e haber verdiği, sanıkların buluşma noktasına geldikleri, sanık ...'ın kartlara ait şifrelerin çantada yazılı olduğunu, para çekmeleri halinde paylaşacaklarını, kendisine yardımcı olmalarını istediği, sanıkların bu teklifi kabul etmeleri üzerine, sanık ...'un ...'a ait kredi kartı ve şifresini alarak ATM'den nakit avans çektiği, bu sırada diğer sanıkların da yakın bir noktada bekledikleri, sanık ...'ın paranın bir kısmını sanıklar ... ve Hüseyin'e pay ettiği, daha sonra başka bir bankamatikten para çekmek üzere farklı bir noktada bulunan ATM'ye gittikleri, işlem yapmak istedikleri sırada, hırsızlık olayını fark eden mağdurun kayıp ihbarında bulunması nedeniyle, kartın bankamatik tarafından işleme kapatıldığı, sanık ... ve inceleme dışı sanıkların bu şekilde üzerlerine atılı suçu işledikleri iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. Sanığın denetim süresi içerisinde işlediği ve hükmün açıklanmasına neden olan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının son cümlesinde düzenlenen sair tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında olduğu, söz konusu suça ilişkin olarak uzlaştırma işlemlerinin yapılıp yapılmadığının araştırılması gerekli ise de; UYAP üzerinden yapılan incelemede, Mahkemece, sanık hakkında tehdit suçunun yanında uzlaştırma kapsamında bulunmayan cinsel saldırı suçundan da mahkumiyet hükmü kurulduğu, hükmün temyiz incelemesi aşamasında olduğu, bununla birlikte adli sicil kaydı incelendiğinde, sanığın denetim süresi içerisinde hükmün açıklanmasına sebebiyet veren başkaca kasıtlı suçlar işlediği görülmekle, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Sanık ...'in aşamalardaki savunmalarına ve tüm dosya kapsamına göre, sanık ... ve diğer sanıkların ilk olarak Pazartesi Pazarı mevkiinde bulunan ... ATM'sinden mağdura ait kredi kartı ile nakit avans çektikleri, ardından taksi ile gitme mesafesinde bulunan Eski Garaj mevkiinin arkasındaki petrol istasyonunda bulunan İş Bankası ATM'sinden aynı kartla para çekmek istedikleri, ancak yapılan kayıp ihbarı nedeniyle kartın işleme kapatılması üzerine bu fiilin teşebbüs aşamasında kaldığı anlaşılmakla; atılı suçun farklı mevkiilerde bulunan ATM'lerden, araya fasıla girdikten sonra, para çekmek veya çekmeye teşebbüs etmek suretiyle işlendiği, işlemlerin aynı fiil kapsamında değerlendirilebilecek nitelikte olan ardışık işlem niteliğinde bulunmadığı, aynı mağdura karşı, farklı zaman diliminde, birden fazla kez gerçekleştirildiği gözetilerek, sanık hakkında şartları oluştuğu halde zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

3. Sanık müdafii tarafından soruşturma aşamasında dosyaya sunulan 26.10.2011 ve 27.10.2011 havale tarihli dilekçelerde, mağdurun uğramış olduğu zararın kovuşturma başlamadan önce sanık tarafından giderildiğinin bildirildiği, bu kapsamda dosyaya sunulan dekontların ise okunabilir durumda olmadığı görülmekle, ilgili dekontlar bankadan temin edilerek, sanığın henüz kovuşturma başlamadan önce etkin pişmanlıkta bulunduğunun anlaşılması halinde, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 245 inci maddesinin beşinci fıkrası delaletiyle 168 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

4. Sanık hakkında düzenlenen 01.11.2011 tarihli iddianamede 5237 sayılı Kanun'un 168 inci maddesinin birinci fıkrasının uygulanması talep edildiği halde, 5271 sayılı Kanun'un 226 ncı maddesi uyarınca sanığa ek savunma hakkı verilmeden, 5237 sayılı Kanun'un 168 inci maddesinin ikinci fıkrası tatbik edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.

4. Sanık hakkında düzenlenen 01.11.2011 tarihli iddianamede 5237 sayılı Kanun'un 168 inci maddesinin birinci fıkrasının uygulanması talep edildiği halde, 5271 sayılı Kanun'un 226 ncı maddesi uyarınca sanığa ek savunma hakkı verilmeden, 5237 sayılı Kanun'un 168 inci maddesinin ikinci fıkrası tatbik edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması hukuka aykırı bulunmuştur.

5. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların, bozma sebepleri dışında, doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin diğer temyiz itirazları reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2), (3) ve (4) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle Bandırma 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.03.2016 tarihli kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci ve 326 ncı maddeleri uyarınca, ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1739, Karar No: 2013/30451, Tarih: 26.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/1739 E.  ,  2013/30451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı, ücret alacağı ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı, ücret ve fazla çalışma alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı şirket davacının izin almadan işyerinden ayrıldığını ve işe gelmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece dosyadaki delillere ve bilirkişi raporundaki hesaplamalara göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Anayasanın 141. maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve kanuni düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca kanuni unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır. Somut olayda kararın gerekçesinde aynı paragraf içerisinde “iş akdinin davalı tarafından haklı bir sebebe dayanmaksızın feshedilmiş olduğu kabul edilmiş” cümlesi ile sözlemeyi işverenin sona erdiği kabul edilmiş iken, kararın devamında bu defa “iş akdinin davacı işçi tarafından haklı nedenle feshedildiği kabul edilmiştir.” şeklinde çelişkili karar yazılmıştır. İş sözleşmesinin feshinde, fesih yetkisini kullanan tarafa göre sonuçları da farklı olacaktır. Bu açıdan kararın sonuç kısmında ulaşılan sonucun gerekçesi açık ve net olarak kararda gösterilmemesi usul ve kanun aykırdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11812, Karar No: 2013/8124, Tarih: 16.04.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/11812 E.  ,  2013/8124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi (kapatılan Bağcılar 6.Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Adli sicil kaydına göre, kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, 5271 sayılı CMK’nın 231.maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Yakınana ait eve girerek atılı suçu işleyen sanık hakkında, zamanaşımı içerisinde konut dokunulmazlığını bozma eylemi ile ilgili yerinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Sanık hakkında, takdiren 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına ilişkin hüküm tesis edilmesine yer olmadığına karar verilmiş ise de, hükümlülüğün yasal sonucu olarak infaz aşamasında dikkate alınması olanaklı görüldüğünden,

5237 sayılı Yasanın 145. maddesinde tanımlanan “değerin azlığının” yeni yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, bu maddeye sevk amacının dışında yorumlar getirilerek anılan madde uyarınca cezadan indirim yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; sanık ... savunmanının temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 16.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6450, Karar No: 2019/5045, Tarih: 10.06.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/6450 E.  ,  2019/5045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalılardan ... ve ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

Gerekçeli kararın davalılardan ... ve ...’e doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu anlaşılmıştır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında, gerekçeli kararın usulsüz olarak tebliğ edilen adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi,

Belirtilen eksiklik giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 10.06.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.