muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/8094, Karar No: 2011/14084, Tarih: 29.12.2011

Yukarıda belirtilen somut olgular bir bütün halinde değerlendirildiğinde, davanın açıldığı tarih itibariyle davalının çekişme konusu taşınmazlara müdahalesinin haklı ve geçerli bir nedene dayanmadığı, davacı Hazine’nin dava açıldığı tarihte davasında haklı olduğu, yargılama sırasında verilen izin ile davanın konusuz kaldığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, davanın konusuz kalması nedeniyle esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, değinilen hususlar gözardı edilerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesine göre) HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA,  29.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11509, Karar No: 2025/1283, Tarih: 03.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/11509 E.  ,  2025/1283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/1087 Esas, 2024/1150 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Erzincan Sulh Hukuk Mahkemesinin 04.01.2024 Tarihli ve 2024/18 Esas, 2024/51 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün ceza evine girmeden önceki ikametgah adresinin Tuzluca Mahallesi Culfa Sokak No:3 Çat/Erzurum olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Çat Sulh Hukuk Mahkemesinin 15.05.2024 Tarihli ve 2024/74Esas, 2024/56 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün son adresinin ...... Mahallesi .......Sokak No:..... ........../Antalya olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

C. Alanya 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 14.10.2024 Tarihli ve 2024/1087 Esas, 2024/1150 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün adresinin ....... Sokak No:3 ....../ Erzurum olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 407 nci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından hükümlünün cezaevine girmeden önceki son yerleşim yeri adresinin Çat/Erzurum olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Çat Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, Çat Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

03.02.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/696, Karar No: 2016/3001, Tarih: 28.03.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/696 E.  ,  2016/3001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (iki kez), çocuğun nitelikli cinsel istismarı (bir kez), kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (üç kez)

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (iki kez), çocuğun basit cinsel istismarı (bir kez) ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (üç kez) suçlarından mahkûmiyet

DÜŞÜNCE : Onama, bozma

İlk derece mahkemesince verilip kısmen re'sen de temyize tabi hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında mağdure ...'e yönelik çocuğun basit cinsel istismarı ile tüm mağdurlara yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (üç kez) suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Hükümlerden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında mağdurlar ... ile ...'e yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (iki kez) suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelenmesine gelince;

Olay hakkında soruşturma başlatıldıktan sonra mağdurlar haklarında Devlet Hastanesince düzenlenen raporlarda mağdurların fiili livataya maruz kaldıklarına dair herhangi bir bulguya yer verilmemiş olması, Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca 04.11.2013 tarihli muayeneler sonucu düzenlenen raporlarda da olayın adli tahkikat ile aydınlatılmasının uygun olduğunun bildirilmesi, kollukta alınan beyanında kendine yönelik nitelikli eylemlerden söz eden mağdure ...'in 11.11.2014 tarihli celsede sanığın cinsel organını poposuna sokmadığını, canının acımadığını, arkadan sürtündüğünü açık ve net bir biçimde dile getirmesi, mağdur ...'in de eylem sırasında poposunun acıdığını belirttikten sonra canının yanmadığını söylemek suretiyle çelişkili anlatımlarda bulunması karşısında, sanığın her iki mağdura yönelik organ sokmak suretiyle nitelikli cinsel istismarda bulunduğuna dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği nazara alınarak, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hükümler kurulması,

Hükümlerden sonra Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, re'sen de temyize tabi hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20490, Karar No: 2014/27598, Tarih: 18.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/20490 E.  ,  2014/27598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 26.9.2005-31.8.2008 tarihleri arasında 600,00 TL ücretle davalı vakfın ... ilinde üreme sağlığı ve aile planlaması konusunda gönüllü eğitmen olarak geçen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyulup, davanın kısmen kabulü ile, davacının 7.11.2005-31.8.2008 tarihleri arasında 600,00 TL ücretle çalıştığının tespitine karar verilmişse de eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 Esas, 2005/413 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 288. maddesindeki yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkündür.

Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için, yine, HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK’nun 289. maddesi gereğince tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür

506 sayılı Kanunun 78. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi

kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “....günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “....günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Somut olayda davacı, 26.9.2005-31.8.2008 tarihleri arasında davalı işyerinde kesintisiz olarak 600 TL ücretle çalıştığının tespitini istemiştir. Mahkemece; davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de; prime esas kazanç tutarının alt sınırı olan asgari ücretten yüksek aylık ücrete hükmedilmesi isabetsizdir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, HMK'nın geçici 3. maddesi delaletiyle HUMK'nun 438/7. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1 numaralı bendindeki "600 TL ücretle" ifadesinin silinerek yerine "asgari ücretle" ifadesinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18/12/2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1865, Karar No: 2023/6053, Tarih: 13.09.2023

**11. Ceza Dairesi         2022/1865 E.  ,  2023/6053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/245 E., 2021/181 K.

SUÇ :Kamu kurum ve kuruluşları, vb. tüzel kişiliklerin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

SUÇ TARİHLERİ : 14.03.2014, 15.03.2014

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Şikâyetçi ..., sanık

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

1.Katılan sıfatını alabilecek şekilde suçtan zarar görmüş bulunan şikâyetçi ...'ın davaya katılma talebinde bulunmasına karşın, bu yönde olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemişse de, şikâyetçi ...'ın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası ve 237 nci maddesinin ikinci fıkrası maddesi uyarınca davaya katılmasına karar verilmiştir.

2. Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Silivri 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.12.2014 tarihli ve 2014/424 Esas, 2014/439 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 3 yıl hapis ve 30.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına, karar verilmiştir.

2. Silivri 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.12.2014 tarihli ve 2014/424 Esas, 2014/439 Karar sayılı kararının Cumhuriyet savcısı(sanık aleyhine) ve sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 19.12.2017 tarihli ve 2017/33274 Esas, 2017/28069 Karar sayılı kararı ile "Sanığa yüklenen dolandırıcılık suçu hakkında, hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırma işlemleri için gereği yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini zorunluluğu," nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Silivri 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.11.2018 tarihli ve 2018/67 Esas, 2018/841 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 3 yıl hapis ve 30.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına, karar verilmiştir.

4. Silivri 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.11.2018 tarihli ve 2018/67 Esas, 2018/841 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 15.05.2019 tarihli ve 2019/2447 Esas, 2019/5630 Karar sayılı kararı ile "..sanığın, Emniyet Müdürlüğü'nün maddi varlığı olan sürücü belgesini kullanması nedeniyle eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 158/1-d maddesinde öngörülen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdirinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması," nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Silivri Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.02.2021 tarihli ve 2019/245 Esas, 2021/181 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca iki kez 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan ...'ın temyiz isteği, sanık hakkında takdiri indirim nedeninin uygulanmaması gerektiği ve daha fazla ceza alması gerektiğine ilişkindir.

B. Sanığın temyiz isteği, hükümleri temyiz etme iradesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın, 14.03.2014 tarihinde katılan ...'a ait Balkan Oto Alım Satım ve Kiralama isimli iş yerine giderek Muhammed Demir'e ait gerçek sürücü belgesini katılana sunarak bir araç kiralamak istediğini söylediği, kendisini de Muhammed Demir olarak tanıtarak günlüğü 70,00 TL olmak üzere 34 DN 8418 plakalı aracı kiraladığı, kira ücretini 210,00 TL olmak üzere katılan ...'a peşin ödediği, sanığın 18.03.2014 tarihinde katılan ...'ı arayarak aracı bir gün daha kiralamak istediğini söyleyerek kira süresini uzattığı ve aracı geri getirmediği,

Sanığın 15.03.2014 tarihinde ise katılan ...'ün yetkilisi olduğu Sultan Oto Kiralama iş yerine giderek yine aynı şekilde Muhammed Demir'e ait olan sürücü belgesini ibraz edip kendisini Muhammed Demir olarak tanıtıp 34 HZ 3504 plakalı aracı günlüğü 110,00 TL den olmak üzere iki günlüğüne kiraladığı, aracı teslim etmesi gereken gün içerisinde katılan ...'ü arayarak bir gün daha aracı kiralamak istediğini söylediği, ancak süre sonunda aracı geri getirmediği, Katılanların sanığın kesin ve net bir şekilde teşhis ettiği, sanığın baştan itibaren dolandırıcılık kastı ile hareket ettiği, bu kasıt ile katılanlara karşı kendisini Muhammed Demir olarak tanıttığı, adı geçene benzemesinden de istifade ederek Muhammed Demir'in sürücü belgesini kullanarak araç kiraladığı, bu şekilde hileli hareketleri ile haksız menfaat temin ettiği iddia edilmiştir.

2. Sanık, soruşturma aşamasında yolda bulduğu Muhammed Demir adına düzenlenen sürücü belgesiyle katılanlardan kiraladığı araçları Hatay Reyhanlı' da Suriye iç savaşında muhalif olarak savaşan Abdüsselam Heydi isimli arkadaşına verdiğini ikrar etmiş; kovuşturma aşamasında ise yerde bulduğu Muhammed Demir adına düzenlenmiş sürücü belgesi üzerinde herhangi bir değişiklik ve oynama yapmadan, bu sürücü belgesini kullanarak katılan ve müştekiden araç kiraladığını, kiralama süresi bitmeye yakın araçları teslim etmesi için Ahmet Kara'ya verdiğini, ancak Ahmet Kara'nın araçları teslim etmediğini savunmuştur.

3. Mahkemece, sanığın Muhammet Demir adına düzenlenen sürücü belgesini kullanarak katılanlardan araç kiraladığı ve aracı süresinde teslim etmediği, sanığın, Emniyet Müdürlüğünün maddi varlığı olan sürücü belgesini kullanmak suretiyle işlediği nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği kabul edilerek temyize konu mahkumiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve katılan ...'ın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Ancak; Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 15.05.2019 tarihli ve 2019/2447 Esas, 2019/5630 Karar sayılı bozma ilamından önceki Silivri 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.11.2018 tarihli ve 2018/67 Esas, 2018/841 Karar sayılı mahkumiyet hükmünde, sanık hakkında dolandırıcılık suçundan bir kez 3 yıl hapis ve 30.000,00 TL adli para cezasına karar verildiği, anılan kararın yalnızca sanık tarafından temyiz edildiği ve aleyhe temyiz istemi bulunmadığı halde bozma sonrası yapılan yargılamada önceki hükmün sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiğinin gözetilmemesi suretiyle 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son bendine aykırı davranılması; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.06.2013 tarihli ve 2013/8-151/304 sayılı ilamında açıklandığı üzere, birden fazla tekerrüre esas alınabilecek hükümlülüğün bulunması halinde bunlardan en ağırının esas alınması gerekeceğinden, sanığın, adli sicil kaydında yer alan ve daha ağır bir cezayı içeren Bakırköy 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.10.2008 tarihli ve 2008/47 Esas, 2008/394 Karar sayılı ilamıyla hükmolunan 3 yıl 4 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınması gerekirken, Antalya 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/8 Esas, 2011/201 Karar sayılı ilamına ilişkin hükmün esas alınması, hukuka aykırı olup söz konusu hukuka aykırılıklar Yargıtay tarafından giderilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Silivri Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.02.2021 tarihli ve 2019/245 Esas, 2021/181 Karar sayılı kararına yönelik katılan ... ve sanığın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasından 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkartılarak, yerine ''Sanığın, Bakırköy 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.10.2008 tarihli ve 2008/47 Esas, 2008/394 Karar sayılı ilamıyla hükmolunan 3 yıl 4 ay hapis cezasına ilişkin hükümlülüğünün tekerrüre esas olduğu anlaşılmakla, 5237 sayılı Kanun'un 6 ve 7 nci maddeleri uyarınca verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" ibaresinin eklenmesi ve hüküm fıkrasının sonuna “5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son bendi uyarınca kazanılmış hak gözetilerek, 3 yıl hapis ve 30.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, ilk hükme yönelik aleyhe temyiz bulunmadığı gözetilerek, 1412 sayılı Kanun'un 326 nci maddesinin son fıkrası ve 5275 sayılı Kanun’un 108 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince koşullu salıverilmeye eklenecek sürenin, hatalı uygulama sonucu hükümde gösterilen ilam nedeniyle koşullu salıverilmeye eklenecek süreden fazla olamayacağı hususunun infaz aşamasında gözetilmesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.09.2023 tarihinde karar verildi.