muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/6422, Karar No: 2011/7833, Tarih: 15.06.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/6422 E.  ,  2011/7833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 04.05.2005 gününde verilen dilekçe ve karşı dava yolu ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; dava konusu taşınmazın tapusunun iptali ile 1/2 hissenin davacı/k.davalı ..., 1/2 hissesinin davalı/k.davacı ... adına tesciline dair verilen 04.11.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı/k.davacı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava konusu daireyi davalılardan boşandığı eşi ... ile birlikte satın aldıklarını, halen kendisinin bu dairede oturduğunu, ancak Türk vatandaşı olmadıkları için davalı ...'in adına tescil edildiğini, taşınmazın 1/2 payının iptali ile adına tescilini talep etmiştir.

Davalı ..., davacı ... ve davalı ...'e karşı açtığı karşı davada taşınmazın tamamının kendisi tarafından satın alındığını, ... adına olan tapunun iptali ile tamamının adına tescilini istemiştir.

Davalı ..., taşınmazın ...'a ait olduğunu, k.davacı ...'ın parası ile satın alındığını beyan etmiştir.

Mahkemece, asıl davada ... hakkında açılan davanın kayıt maliki olmaması nedeniyle husumetten reddine; ... adına olan tapunun 1/2 payının iptali ile ... adına tesciline, karşı davacı ...'ın davasının kabulü ile 1/2 payın ... adına tesciline karar verilmiştir.

Hüküm, davalı/karşı davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelere göre dava, 7303 sayılı parseldeki davalılardan ... adına kayıtlı 16/363 paya yöneliktir. Davacı, bu payın 7303 sayılı parselde inşaa edilen binanın projesine göre 9 no'lu, fiili numaralandırmaya göre 7 no'lu bağımsız bölüme isabet ettiğini ve halen bu dairede oturduğunu iddia etmektedir.

Dava, inanç ilişkisine dayalı mülkiyet aktarımı istemine ilişkindir. İnanç sözleşmesi inananla inanılan arasında yapılan onların hak ve borçlarını belirleyen, inançlı işlemin sona erme sebeplerini ve devredilen hakkın inanılan tarafından kullanılma, yönetilme ve inanana iade şartlarını içeren borçlandırıcı bir işlemdir.

İnanç sözleşmesi 05.02.1947 tarihli ve 20/6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca ancak yazılı delille kanıtlanabilir. Bu yazılı delil, tarafların getirecekleri ve onların imzalarını taşıyan bir belge olmalıdır.

Açıklanan nitelikte bir yazılı delil bulunmaması halinde en azından olayın tamamının ispatına yeterli olmamakla birlikte bunun vukuuna delalet edebilecek ve karşı tarafın elinden çıkmış delil başlangıcı niteliğinde bir belgenin olması halinde tanık dahil her türlü delil ile kanıtlanabilir.

Bunların hiçbiri yoksa ve davacı delilleri arasında yemine dayanmışsa karşı tarafa yemin teklifine hakkı olduğunun hatırlatılması gerekir.

Açıklanan nitelikte bir yazılı delil bulunmaması halinde en azından olayın tamamının ispatına yeterli olmamakla birlikte bunun vukuuna delalet edebilecek ve karşı tarafın elinden çıkmış delil başlangıcı niteliğinde bir belgenin olması halinde tanık dahil her türlü delil ile kanıtlanabilir.

Bunların hiçbiri yoksa ve davacı delilleri arasında yemine dayanmışsa karşı tarafa yemin teklifine hakkı olduğunun hatırlatılması gerekir.

Somut olayda, davacı ... iddiasını yazılı delil veya delil başlangıcı sayılabilecek bir belge ile kanıtlayamamıştır. Ancak, delil listesinde her türlü delile dayandığından yemin deliline dayanmış sayılır. Davacıya yemin deliline başvurma hakkının bulunduğu hatırlatılarak sonucuna göre bir hüküm kurması gerekirken bu husus gözardı edilerek davanın yazılı gerekçelerle kabulü doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 15.06.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6685, Karar No: 2010/7395, Tarih: 23.06.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/6685 E.  ,  2010/7395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MUCUR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/03/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanın maliki olduğu 539 ve 546 parsel sayılı taşınmazlarını ölünceye kadar bakım akti ile davalı torununa temlik ettiğini, işlem tarihinde murisin hukuki ehliyetinin bulunmadığını, aynı zamanda yapılan işlemlerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, mirasçılar adına tapu iptal ve tescile ya da tenkise karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddiaların kanıtlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hakimi   raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, ehliyetsizlik ve muris muvazaası hukuksal nedenlerine dayalı tapu iptal ve tescil ya da tenkis isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; miras bırakan E.K., maliki olduğu 539 ve 546 parsel sayılı taşınmazlarını 29.12.2005 tarihinde ölünceye kadar bakma akti ile davalı torununa temlik ettiği anlaşılmaktadır.

Davacı, miras bırakanın temlik tarihinde ehliyetsiz olduğunu, aynı zamanda yapılan işlemin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmıştır.

Bilindiği gibi; davranışlarının, eylem ve işlemlerinin sebep ve sonuçlarını anlayabilme, değerlendirebilme ve ayırt edebilme kudreti (gücü) bulunmayan bir kimsenin kendi iradesi ile hak kurabilme, borç (yükümlülük) altına girebilme ehliyetinden söz edilemez. Nitekim Medeni Kanunun “ fiil ehliyetine sahip olan kimse, kendi fiilleriyle hak edinebilir ve borç altına girebilir “ biçimindeki 9. maddesi hükmüyle hak elde edebilmesi, borç ( yükümlülük ) altına girebilmesi, fiil ehliyetine bağlamış. 10. maddesinde de, fiil ehliyetinin başlıca koşulu olarak ayırtım gücü ile ergin ( reşit ) olmayı kabul ederek “ ayırt etme gücüne sahip ve kısıtlı olmayan bir ergin kişinin fiil ehliyeti vardır. “ hükmünü getirmiştir.  “Ayırtım gücü “ eylem ve işlev ehliyeti olarak ta tarif edilerek aynı yasanın 13. maddesinde “ yaşının küçüklüğü yüzünden veya akıl hastalığı, akıl zayıflığı, sarhoşluk yada bunlara benzer sebeplerden biriyle akla uygun biçimde davranma yeteneğinden yoksun olmayan herkes bu kanuna göre ayırt etme gücüne sahiptir.” denmek suretiyle açıklanmış, ayrıca ayırtım gücünü ortadan kaldıran önemli nedenlerden bazılarına değinilmiştir. Önemlerinden dolayı  bu ilkeler, söz konusu yasa ile öteki yasaların çeşitli hükümlerinde de yer almışlardır.

Hemen belirtmek gerekir ki, Medeni Kanununun 15. maddesinde de ifade edildiği üzere, ayırtım gücü bulunmayan kimsenin geçerli bir iradesinin bulunmaması nedeniyle, kanunda gösterilen ayrık durumlar saklı kalmak üzere, yapacağı işlemlere sonuç bağlanamayacağından karşı tarafın iyi niyetli olması o işlemi geçerli kılmaz. (Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı 11.6.1941 tarih 4/21)

Yukarıda sözü edilen ilkelerin ve yasa maddelerinin ışığı altında olaya yaklaşıldığında bir kimsenin ehliyetinin tespitinin şahıs ve mamelek hukuku bakımından doğurduğu sonuçlar itibariyle ne kadar büyük önem taşıdığı kendiliğinden ortaya çıkar. Bu durumda, tarafların gösterecekleri, tüm delillerin toplanılması tanıklardan bu yönde açıklayıcı, doyurucu somut bilgiler alınması, varsa ehliyetsiz olduğu iddia edilen kişiye ait doktor raporları, hasta müşahede kağıtları, film grafilerinin eksiksiz getirtilmesi zorunludur. Bunun yanında, her ne kadar H.U.M.K.’nun 286 maddelerinde belirtildiği gibi bilirkişinin “rey ve mutaalası” hakimi bağlamaz ise de, temyiz kudretinin yokluğu, yaş küçüklüğü, akıl hastalığı, akıl zayıflığı, sarhoşluk gibi salt biyolojik nedenlere değil, aynı zamanda bilinç, idrak, irade gibi psikolojik unsurlara da bağlı olduğundan, akıl hastalığı, akıl zayıflığı gibi biyolojik ve buna bağlı psikolojik nedenlerin belirlenmesi, çok zaman hakimlik mesleğinin dışında özel ve teknik bilgi gerektirmektedir.

Hele ayırt etme gücünün nisbi bir kavram olması kişiye eylem ve işleme göre değişmesi bu yönde en yetkili sağlık kurulundan, özellikle Adli Tıp Kurumundan rapor alınmasını da gerekli kılmaktadır. Esasen Medeni Kanunun 409/2. maddesi akıl hastalığı veya akıl zayıflığının bilirkişi raporu ile belirleneceğini öngörmüştür.

Somut olaya gelince; mahkemece, Adli Tıp Kurumundan rapor alınması yönünde gerekli masrafların davacı tarafından yatırılması için 21.12.2006 ve 15.2.2007 tarihli oturumlarda, bir sonraki oturuma kadar iki kez süre verildiği, davacı vekilinin masrafları ödeyeceklerini bildirdiği, daha sonraki duruşma için tarafların mazeret bildirdikleri ve mahkemece bu mazeretlerin kabul edildiği görülmektedir.

Hemen belirtilmelidir ki, mahkemece verilen ikinci sürenin yasa gereği kesin süre (HUMK.163.md.) olduğu ancak, süre veya kesin süre tayin edilen hallerde bu süre içerisinde yerine getirilmesi gereken hususun yerine getirilmemesi halinde müeyyidesinin ne olacağının da ara kararında açıkça belirtilerek tebliğ edilmesi asıldır. Öyleyse, yasal koşulları taşımayan mehle hukuki sonuç bağlanması doğru değildir. Başka bir ifadeyle, ehliyetsizliğin kamu düzeniyle ilgili bulunduğu gözetilerek bu konuda 2659 Sayılı Yasanın 7 ve 16.maddeleri gereğince Adli Tıp Kurumu 4.İhtisas Dairesinden rapor alınması, murisin işlem tarihinde hukuki ehliyete sahip olduğunun anlaşılması halinde muvazaa yönünden davacının teklif ettiği yeminin davalının eda etmesi durumu da değerlendirilerek neticesine göre bir karar verilmesi gerekmektedir.

Hal böyle olunca, yukarıda açıklanan ilkeler ve yasa hükümleri çerçevesinde bir araştırma yapılarak tüm delillerin birlikte değerlendirilip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulması isabetsizdir.

Davacının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün belirtilen nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  23.6.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9201, Karar No: 2017/1847, Tarih: 09.03.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/9201 E.  ,  2017/1847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 05.03.2014 gününde verilen dilekçe ile önalım hakkına dayanarak tapu iptali ve tescil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 09.04.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, önalım hakkından kaynaklanan tapu iptal tescil talebine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin hissedarı olduğu 3494 ada 1 parsel sayılı taşınmazda, dava dışı Yalçın Keleş tarafından 40.591 TL bedelle davalıya hisse satıldığını, önalım hakkını kullanmak istediğini, davalıya ait hissenin tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme, davanın kabulüne karar vermiştir.

Önalım hakkı paylı mülkiyet hükümlerine tabi taşınmazlarda payın üçüncü kişiye satılması halinde, diğer paydaşlara o payı öncelikle satın alma yetkisi veren bir haktır. Bu hak paylı mülkiyet ilişkisi kurulduğu anda doğar ve payın üçüncü kişiye satılması ile kullanılabilir hale gelir.

Önalım hakkının kullanılmasıyla bu hakkı kullanan paydaş ile alıcı arasında kapsam ve şartları satıcı ile davalı arasında yapılan sözleşmenin aynı olan bir satım ilişkisi kurulmuş olur. Önalım bedeli tapuda gösterilen satış bedeli ile davalı tarafından ödenen harç ve masrafların toplamından ibarettir.

Önalım hakkının kullanılmasıyla bu hakkı kullanan paydaş ile alıcı arasında kapsam ve şartları satıcı ile davalı arasında yapılan sözleşmenin aynı olan bir satım ilişkisi kurulmuş olur. Önalım bedeli tapuda gösterilen satış bedeli ile davalı tarafından ödenen harç ve masrafların toplamından ibarettir.

Somut uyuşmazlıkta; dava konusu taşınmazın satış bedeli 75.000 TL ve döner sermaye masrafı 162,50 TL, tapu harcı ise 4950 :2 =2.475,00TL tutarındadır. Mahkemece, muvazaa iddiasının kanıtlanamadığı kabul edildiği halde, davalının iki ayrı parselde hisse alımı yapmış olduğu toplam 75.000,00 TL. hisse bedeli ödediği bu bedelin ikiye bölünmesi sonucu dava konusu hisse bedelinin 37.500,00TL. olacağı gerekçesi ile alım satım bedeli ve alıcıya düşen harç bedeli olarak toplam 38.331,25 TL depo ettirilmiştir, ancak 10.7.2017 tarihli resmi senet incelendiğinde davalının, dava dışı 3491 ada 3 parselde 100/2400 hisseyi 75.000,00 TL bedelle,eldeki davaya konu 3491 ada 1 parseldeki 100/2400 hisseyi ise 75.000,00 TL bedelle aldığı her iki taşınmaz hisselerine ilişkin bedellerin ayrı ayrı belirlendiği açıktır. Önalım bedeli tapuda gösterilen satış bedeli ile davalı tarafından ödenen harç ve masrafların toplamından ibaret olduğundan önalım bedeli bu kalemlerin toplamı olan 75.000,00+162,50 Tl+2.475 TL =77,637,50 dir. Önalım bedeli, yanılgılı olarak eksik depo ettirildiğinden hüküm usul ve yasaya uygun değildir, kabule göre de davacı muvazaa iddiasında bulunup 40.591,50 TL üzerinden dava açtığına ve mahkemece muvazaa iddiasının ispatlanamadığı kabul edildiğine göre bu bedel ile satış bedeli arasındaki fark üzerinden kendisini vekil ile temsil ettiren davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekir,

Mahkemece belirtilen hususlar gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

09.03.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32791, Karar No: 2015/4112, Tarih: 09.02.2015

**22. Hukuk Dairesi         2013/32791 E.  ,  2015/4112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA: Davacı, kıdem tazminatı ile ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı şirkete ait yurt içi ve yurt dışındaki şantiyelerde çalıştığını ve iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatlarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının taleplerinin zamanaşıma uğradığını ve davacıya ibraname karşılığı kıdem tazminatının ödendiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, hüküm altına alınan alacaklarla ilgili dönemde davalı ve davalının organik bağı bulunduğu iş yerlerinde çalışmasını sürdürdüğü, ispat yükü kendisinde olan davalı tarafça iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğinin ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı ve davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının ve davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacıya dava konusu alacaklar ile ilgili ödeme yapılıp yapılmadığı ve davacının aralıklı önceki dönem çalışmalarının kıdem tazminatına esas sürenin tesbitinde nazara alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 120. maddesi uyarınca halen yürürlülüğü devam eden mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14/2. maddesi, işçinin aynı işverene bağlı olarak bir ya da değişik iş yerlerinde çalıştığı sürelerin kıdem hesabı yönünden birleştirileceğini hükme

./..

-2-

bağlamıştır. O halde kıdem tazminatına hak kazanmaya dair bir yıllık sürenin hesabında da işçinin daha önceki fasılalı çalışmaları dikkate alınmalıdır. Bununla birlikte, her bir fesih şeklinin kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde gerçekleşmesi hizmet birleştirmesi için gerekli bir şarttır. İşçinin önceki çalışmaları sebebiyle kıdem tazminatı ödenmişse, aynı dönem için iki defa kıdem tazminatı ödenemeyeceğinden, tasfiye edilen dönemin kıdem tazminatı hesabında dikkate alınması mümkün olmaz. Ancak, aynı işverene ait bir ya da değişik iş yerlerinde çalışılan süre için kıdem tazminatı ödenmemişse, bu süre aynı işverende geçen sonraki hizmet süresine eklenerek son ücret üzerinden kıdem tazminatı hesaplanmalıdır. Zamanaşımı def'inin ileri sürülmesi halinde önceki çalışma sonrasında ara verilen dönem on yılı aşmışsa, önceki hizmet bakımından kıdem tazminatı hesaplanması mümkün olmaz.

İşçinin iş sözleşmesi feshedilmediği halde çeşitli sebeplerle kıdem tazminatı adı altında yapılan ödemeler avans niteliğinde sayılmalıdır. İşçinin iş sözleşmesinin feshinde kıdem tazminatına hak kazanılması durumunda, iş yeri ya da iş yerlerinde geçen tüm hizmet sürelerine göre kıdem tazminatı hesaplanmalı, daha önce avans olarak ödenen miktar kanuni faiziyle birlikte mahsup edilmelidir. Dairemizin kararlılık kazanmış olan uygulaması bu doğrultudadır.

Somut olayda, davacının davalı işverene ait iş yerlerinde aralıklarla çalıştığı dosya kapsamı itibariyle sabittir. Davalı vekilince dosyaya yabancı dilde hazırlanmış ibranameler, yine yabancı dilde hazırlanmış imzalı makbuzlar sunulmuş, ibranamelerin üzerinde yazılı miktarda kıdem tazminatı ve yıllık izin ücretinin ödendiği savunulmuştur. Mahkemece, ibranamelerin yabancı dilde hazırlanmış olması sebebiyle davacı işçi tarafından içeriğinin anlaşılmasının mümkün olmadığından bahisle, anılan ibranameler nazara alınmamıştır. Söz konusu belgeler, yabancı dilde hazırlanmış olmakla birlikte, belge içeriklerinde rakamlar yer almaktadır. Mahkemece, davacı asıl isticvap olunmaksızın sonuca gidilmesi hatalı olmuştur. Anılan sebeple, yargılama aşamasında sunulan belgelerle ilgili davacı asıl 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 169. ve devamı maddeleri uyarınca isticvap olunmalı ve mahkemece geçerlilik denetimi yapılmalıdır. İşçinin imzasını taşımayan belgelere değer verilmemelidir.

İşçinin imzasını taşıyan, fesihten sonra düzenlenen ve savunma ile çelişmeyen, davaya konu hakların sayıldığı ibranamelere değer verilmeli, salt miktar içermemiş oluşu ibranamenin geçersizliği sonucunu doğurmamalıdır. Miktar içeren ibranameler ise makbuz olarak değerlendirilmelidir. Yabancı dildeki belgeler yönünden, hem Arapça hem de İngilizce bilen konusunda uzman üç kişilik bilirkişi heyetinden yabancı dilde düzenlenen bu belgelerdeki ödemelerin hangi alacağa ilişkin olduğu hususunda denetime elverişli rapor alınmalı, tarafların ödeme belgelerine ilişkin itirazları ve davalının ödeme savunması ile ilgili belgelerin tümü birlikte değerlendirilmelidir.

Davacının aralıklı çalışmalarının herbirinin iş sözleşmesinin feshi ile sonlanıp sonlanmadığı belirlenmeli ve bu feshe göre işçiye kanuni haklarının ödenip ödenmediği tespit olunmalıdır. Feshe göre işçilik haklarının ödendiği belirlendiğinde, önceki çalışmalarının tasfiye edildiği kabul edilmeli ve tazminat hesabı açısından daha sonraki çalışma süresine eklenmemelidir. Ancak yapılan ödemelerin kanuni hakların altında kaldığının anlaşılması halinde yine tasfiye esası benimsenmekle birlikte zamanaşımı def'i sebebiyle zamanaşımına uğramamış dönem için belirlenen fark alacaklar, her bir dönem ücretine göre belirlenmeli ve istekler yönünden karar verilmelidir.

İşçinin iş sözleşmesinin feshinde işçilik alacaklarının hiç ödenmediği anlaşıldığında, bu defa aralıklı çalışma süreleri birleştirilmeli ve en son tazminata hak

./..

-3-

İşçinin iş sözleşmesinin feshinde işçilik alacaklarının hiç ödenmediği anlaşıldığında, bu defa aralıklı çalışma süreleri birleştirilmeli ve en son tazminata hak

./..

-3-

kazanacak şekilde gerçekleşen feshe göre son ücret üzerinden hesaplama yapılarak sonuca gidilmelidir.

Mahkemece, eksik hususlar tamamlanarak bilirkişiden yukarıda belirtilen esaslar dahilinde denetime elverişli rapor alınmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir. Yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırmayla karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

3-Öte yandan, taraflar arasında, davacı işçinin brüt ücretinin hangi esaslara göre belirleneceği noktasında da uyuşmazlık bulunmaktadır.

Öncelikle davacının net çıplak ücreti sözleşme hükmüne göre belirlenmiş olup buna göre hesaplamalarda dikkate alınan net ücretin miktarında bir isabetsizlik yoktur. Davacının bilinen net ücretinden bilinmeyen brüt ücreti hesaplanırken eklenecek kesintilerin ne olduğu konusunda anlaşmazlık bulunmaktadır. Bu noktada özellikle davacı işçinin 506 sayılı ...nun 86. maddesinde düzenlenen topluluk sigortasından yararlanıp yararlanmadığı ile 5510 sayılı...ı Kanunu'nun geçici 6. madde hükümleri de dikkate alınarak isteğe bağlı sigortalılık durumunun ne olduğu belirleyici olacaktır. Mahkemece, bu hususlar açılığa kavuşturulmadan ve davalı tarafın bu yöne ilişkin itirazları karşılanmadan davacı işçinin yurt içinde çalışan işçiler gibi brüt ücretinin tespit edilmesi hatalı olmuştur. Şu halde mahkemece, davacının sigortalılık durumu netleştirilmeli, buna göre de davacının ücretinden kesilmesi gereken primler tespit edildikten sonra brüt ücreti belirlenmelidir. Bundan sonra ise davacının talepleri hakkında karar verilmelidir. Eksik araştırma ve incelemeye dayalı hüküm kurulması da isabetsizdir.

4-Davacının son ücreti hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Kıdem ve ihbar tazminatı, işçinin son giydirilmiş ücreti üzerinden hesaplanmalıdır. Somut olayda; davalı tarafından davacının en son...le çalışmasına rağmen ücretinin ...zerinden hesaplanmasının hatalı olduğu savunulmuştur. Mahkemece bu savunma üzerinde yeterince durulmamıştır. Davacının en son hangi işyerinde çalıştığı ve son ücretinin ne olduğu açık ve tereddüte yer vermeyecek şekilde belirlendikten sonra sonuca gidilmelidir. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 09.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

..