muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1916, Karar No: 2015/1800, Tarih: 30.09.2015

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Yerel mahkeme kararında, aynı konu hakkında verilen kararların 22. Hukuk Dairesi tarafından onandığı, somut olaya ilişkin verilen aynı tür kararın bozulması halinde hukuki güvenilirliğin zedeleneceği, bu durumun Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin "sürpriz karar verme" yasağı çerçevesinde kalacağı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. Maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkına aykırılık teşkil edeceği ileri sürülmüş ise de; zaman zaman Yargıtay kararlarında maddi hatalara rastlanmakta, yine aynı kararlarda maddi hatanın taraflardan birisi lehine usuli kazanımlaş hak bahşetmeyeceği vurgulanmaktadır. Mahkeme kararlarında eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması, adil yargılanma hakkının ihlâli sonucunu doğurur. Yargı organları, her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirip, hangi maddî ve hukukî sebeplerle karar verdiklerini gerekçelerine yansıtmalıdırlar. Ortaya çıkacak karar, hukukun genel ilkelerine, mevzuata ve yerleşik içtihatlara tamamen aykırı ve sürpriz sayılacak nitelikte olmamalıdır. Bu durum yerel mahkeme kararında de değinildiği üzere "sürpriz karar yasağı" olarak da ifade edilmektedir. Ne var ki mevzuata aykırı olan veya bir kanun normunun unutularak hatalı şekilde verilen karardan dönülmesi sürpriz karar olarak değerlendirilemez. Kısaca, sürpriz bir karardan dönülmesi sürpriz olarak kabul edilemez. Aksi takdirde her içtihat değişikliğinin salt bu nedenle sürpriz karar olarak değerlendirilmesi gerekir. Sürpriz olan husus, kararın sonuç değil, gerekçe kısmıyla ilgilidir. Hukuka ve kanuna aykırılık teşkil eden veya hakkaniyete uygun olmayan kararlar emsal gösterilemez. Elektrik Piyasası Kanununun 15. maddesinin söz konusu olmaması halinde 22. Hukuk Dairesinin önceki kararlarında hukuka aykırılıktan bahsedilemez. Asıl işin bölünerek alt işverenlere verilemeyeceği, ancak özel bir yasal düzenleme durumunda verilebileceği Yargıtay ilgili daireleri tarafından kabul edilmektedir. Örneğin, karayollarına ilişkin işler, posta hizmetleri, sağlık hizmetleri ve belediye hizmetleri yasalarındaki özel düzenlemeler nedeniyle bölünerek alt işverenlere verilebilmektedir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 15. Maddesinin (g) bendi 14.03.2013 tarihli 6446 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılmış ve bu yeni yasal düzenlemenin 22. Maddesi gereğince hangi faaliyetlerin hizmet alımı yoluyla yaptırılabileceğinin enerji piyasası kurulu tarafından belirleneceği düzenlenmiştir. Yeni düzenlemeye göre asıl işlerin bölünerek alt işverene verilmesi önünde yasal bir engel yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2010/11510, Karar No: 2012/7253, Tarih: 03.05.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/11510 E.  ,  2012/7253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

K A R A R

Hükmün taraflara 11.12.2009 tarihinde tefhim olunduğu, temyiz eden davalılardan ... Elektrik Üretim San AŞ’nin 11.12.2009 havale tarihli dilekçe ile hükmü temyiz ettiğini bildirmesine rağmen, dilekçe üzerinde temyiz defterine kayıt şerhi bulunmadığı gibi, anılan davalının 20.01.2010 tarihinde temyiz harcı ile temyiz yoluna başvuru harcını yatırdığı dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır. Hükmün temyizinin temyiz harcının yatırıldığı veya harca tabi olmayan davalarda temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt edildiği tarihte yapılmış olacağı, harca tabi olmasına rağmen harç alınmadan temyiz defterine kayıt edilen temyiz dilekçesi hakkında 25.01.1985 günlü 1984/5 Esas ve 1985/1 sayılı YİBK ve HUMK' nun 434/3. maddesi uyarınca işlem yapılması gerektiği açıktır. Hal böyle olunca temyiz eden davalılardan ... Elektrik Üretim San AŞ’nin temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt edilip edilmediğinin ve kayıt edilmiş ise kayıt tarihinin bildirilmesi, anılan davalının 20.01.2010 tarihinden önce temyiz harcı yatırdığına ilişkin varsa harç tahsil makbuzunun eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/05/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/27315, Karar No: 2019/11039, Tarih: 07.11.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/27315 E.  ,  2019/11039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı ... avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, ...'ta ikamet ettiğini konutunda 06/01/2013 tarihinde hırsızlık olayının meydana geldiğini, davalı güvenlik şirketinin güvenlik hizmeti görürken ihmali bulunduğunu ve bu nedenle maddi ve manevi zarara uğradığını belirterek her bir davacı için 5.000,00-TL maddi ve 10.000,00-TL manevi tazminat olmak üzere toplam 10.000,00-TL maddi tazminatın ve 20.000,00-TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve metüselsilen tahsilini istemiştir.

Davalılar, söz konusu yerde güvenlik hizmeti vermediğini, olay tarihinden önce güvenlik hizmeti verdiklerini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacılar, konutunda meydana gelen hırsızlık olayı nedeni ile davalı şirketin kusurlu olduğunu belirterek her bir davacı için 5.000,00TL maddi tazminat ve 10.000,00-TL manevi tazminat olmak üzere toplam 10.000,00-TL maddi tazminat ile 20.000,00-TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiş, davalı taraf ise olay tarihi itibariyle güvenlik hizmeti vermediğini, olay tarihinden önce davacının oturduğu konutta güvenlik hizmeti verildiğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, davacılarla davalı taraf arasında 06/01/2013 tarihini kapsayan güvenlik hizmeti sözleşmesinin varlığı tespit edilemediğinden davacıların davalarını ispatlayamadığı sonucuna varılarak davanın reddine karar verilmiştir. Her ne kadar davacı ile davalı arasında güvenlik hizmet sözleşmesi yapılmamış ise de, güvenlik hizmet sözleşmesinin davacının ikamet ettiği konutun site yönetimi ile diğer davalı güvenlik şirketi arasında imzalanması gerektiği kat maliki olan davacının güvenlik şirketi ile sözleşme yapması hususunda bir yükümlülüğünün bulunmadığı, buna göre davalı yönetim ile diğer davalı arasında olay tarihini kapsayan şekilde güvenlik hizmet sözleşmesi yapılıp yapılmadığı hususunun kat malikleri yönetim kurulu defterleri, site yönetimi tarafından güvenlik hizmeti karşılığı yapılan ödemelerin bulunduğu banka kayıtları, bu konuda ... Valiliği’ne bildirilen kayıtlar ve diğer ilgili resmi mercilerle yapılan yazışmalar araştırılarak, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, hükmün davacılar yararına BOZULMASINA, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7367, Karar No: 2015/1744, Tarih: 03.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/7367 E.  ,  2015/1744 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : 466 sayılı Kanuna göre tazminat

Hüküm : 47.679,48 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesi

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Davacı vekili 15/05/2012 tarihli dilekçesiyle müvekkilinin .... plaka sayılı aracın içerisinde bulunan 17.220 Kg dökme .... cinsi eşyanın suç soruşturması sebebiyle 24/02/2004 tarihli zapt etme tutanağı ile el konulması sebebiyle CMK 141 ve 142. maddeleri uyarınca doğan zararın yasal faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmesini talep etmişşse de;

5320 sayılı Kanunun 6. maddesindeki Ceza Muhakemesi Kanununun 141 ila 144. madde hükümlerinin 1 Haziran 2005 tarihinden itibaren yapılan işlemler hakkında uygulanacağı, bu tarihten önceki işlemler hakkında ise, 07.05.1964 tarihli ve 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağının belirtilmiş olması karşısında; yapılan işlemden kasıt 24.02.2004 tarihinde davacının aracına ve içindeki mala el koyma olup, el koyma nedeniyle maddi tazminat isteminin 466 sayılı Kanunun 1. maddesinde düzenlenmediği, bu tarihten önce yapılan işlemlere ilişkin tazminat davalarının genel hükümlere göre görülmesi gerektiği gözetilerek davanın reddi yerine, yazılı şekilde kısmen kabulüne karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 03.02.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2662, Karar No: 2021/5811, Tarih: 23.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/2662 E.  ,  2021/5811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, defter ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 23/08/2011 tarih ve 2011/32137 esas sayılı iddianamesi ile sanık ... hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan da kamu davası açıldığı anlaşılmakla, bu suçla ilgili olarak zamanaşımı süresi içerisinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Katılan vekilinin 16/03/2016 havale tarihli dilekçesi ile sanık ... hakkında 2008 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan beraat hükümlerini, sanık ...’in ise hakkında kurulan mahkumiyet hükmünü temyiz ettiği anlaşılmakla yapılan incelemede;

I- Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükmün ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz nedenlerinin incelenmesine gelince;

Sanığa yüklenen “2008 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçunun yasada gerektirdiği cezaların türü ve üst sınırı itibariyle, 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, son kesici işlem olan sanığın sorgusunun yapıldığı 08/05/2012 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun‘un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

23.06.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1586, Karar No: 2013/425, Tarih: 01.10.2013

**Ceza Genel Kurulu         2012/1-1586 E.  ,  2013/425 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname :   2010/342177

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Nitelikli kasten öldürme suçundan sanık Ç. A.ve A.A.’ın 5237 sayılı TCK’nun 37/1. maddesi delaletiyle aynı kanunun 82/1-a ve 53. maddeleri uyarınca  ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin, Kozan Ağır Ceza Mahkemesince verilen 30.07.2010 gün ve 180-127 sayılı re’sen temyize tabi olan hükmün, sanıklar müdafileri ile katılanlar vekili tarafından da temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 14.06.2012 gün ve 2125-4929 sayı ile;

"... Sair temyiz itirazlarının reddiyle,

A) Sanık Ç.hakkında kurulan hüküm yönünden;

Hak yoksunluklarına ilişkin hüküm fıkrasının mahsus bölümüne, '5237 sayılı TCK'nun 53/1-c maddesinde belirtilen hakları, diğer kişiler yönünden ise hapis cezasının infazının tamamlanıncaya kadar kullanmaktan yoksun bırakılmasına' ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle CMUK'nun 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak düzeltilen ve diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan, resen de temyize tabi bulunan hükmün üyeler M.Ş.ve D.K.'nin sanık Ç. hakkında haksız tahrik hükümleri uygulanmak suretiyle 5237 sayılı TCK'nun 82/1-a, 29. maddeleri gereğince hüküm kurulması gerektiği yönünde karşı oyları ile oyçokluğuyla, tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak onanmasına,

B) Sanık A.hakkında tasarlayarak öldürme suçundan kurulan hüküm yönünden;

aa) Oluşa ve dosya kapsamına göre; suç tarihinden önce sanık A.'in eşi olan Ç. ile maktul arasında duygusal yakınlık bulunduğu, sanık A.'in bu durumu öğrenerek maktulü öldürmeye karar verdiği, bu karar kapsamında sanık A.'in olay tarihinde Ç.'e maktulü telefonla arayarak kendisinin evde olmadığını söyleyerek evine çağırmasını istediği, Ç.'in bunun üzerine telefonla eve geldiğinde sanığın ahıra saklanarak Ç.'den maktulü ahıra getirmesini istediği, Ç.'in eve gelen maktule 'evde çocuklar var ahıra gidelim' diyerek maktulü ahıra götürdüğü, sanığın ahıra giren maktulün kafasına önce et satırı ile vurup etkisiz hale getirdikten sonra, boğazını sıkıp öldürdüğü, ardından bıçakla boğazının bir kısmını kestiği, sanığın bir gün sonra maktulün cesedini çuvala koyup eski yorgan ve battaniyelere sararak hurda taşımakta kullandığı el arabası ile bir bahçeye götürüp attığı, kısa bir süre sonra da maktulün kaybolduğu haberini alınca cesedi yakıp, yanmayan büyük kemik parçalarını bilinmeyen bir yere gömdüğü olayda;

Sanık A. hakkında hafif haksız tahrik nedeniyle TCK'nun 29. maddesi gereğince indirim yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Sanık A. hakkında hafif haksız tahrik nedeniyle TCK'nun 29. maddesi gereğince indirim yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

bb) Kabule göre; 5237 sayılı TCK'nun 53/1-c maddesinde belirtilen 'velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun' sadece sanığın kendi alt soyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, diğer kişiler yönünden ise hapis cezasının infazının tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeksizin hüküm kurulması isabetsizliğinden bozulmasına" karar verilmiş,

Daire üyeleri M.N. Ö.ve D. K.;

“...Olayın birebir gören tanığı bulunmamaktadır. Sanık A. her aşamada suçlamaları kabul etmemiştir. Bu sanığın suçunun ortaya çıkmasını sağlayan, vicdan azabı çektiği anlaşılan sanık Ç.'in, kısmen kendisini de suçlayan anlatımlarına dayanmaktadır. Sanık Ç.'in  10.06.2009 tarihli polisteki,  12.06.2009 tarihli Cumhuriyet Savcılığı, aynı tarihli Sulh Hakimliğindeki anlatımı, 09.04.2010 ve 21.07.2010 tarihli Ağır Ceza Mahkemesindeki anlatımları, içerik itibariyle bir uyumluluk teşkil etmektedir. Bu anlatımların suç bulgularıyla uyumlu olduğu, fenni delillerle desteklendiği tartışma dışıdır. Maktulün sanığa cinsel ilişki teklifinde ısrarlı olduğu, evli olduğunu ve ilişkiye giremeyeceği biçimdeki anlatımının aksine her türlü kuşkudan uzak bir veriye dosyada rastlayamıyoruz, bu anlatımı geçersiz kılacak, yok sayacak bir bulgu bulunmamaktadır. Dolayısıyla suçun işlenmesini gerektirecek somut, kesin bir neden de bulunmadığından, sanık Ç.'in vurgulanan beş aşamalı uyumlu anlatımına, bu yönden itibar etmek gerekmektedir. Sanık Ç.'in maktul ile rızaya dayalı ilişki tesis ettiği yolundaki yaklaşım; ön yargılı ve somut verilere dayanmadığı da dosya içeriği itibariyle açıktır. Bu şüpheyi sanığın aleyhine yorumlamak evrensel hukuk ilkelerine uymayacak bariz bir vakadır. Koca lehine uygulanan haksız tahrikten asıl mağdur olan sanık kadından esirgenmesi  dosya  içeriği  itibariyle  hak ve nesafet  kurallarına uygun düşmeyeceği açıktır. Sanık Ç.'in ileri sürdüğü aksi kanıtlanmayan bu anlatımlarına itibar etmek zaruridir. İddianın kanıtı varsayımlara değil, şüpheyi yüzde yüz yenen somut ve inandırıcı delillere dayandırmak gerekir. Zan ve tahmin şüpheyi yüzde yüz yenmeyeceği gibi sadece varsayıma dayalı düşüncelerle olayda haksız tahrikin koşullarının bulunmadığını kabul etmek hakkaniyete, hukuka ve dosyadaki kanıtlara uygun düşmeyeceğini gözardı etmemek gerekmektedir. 'Şüphe sanık lehinedir' ilkesi gözardı edilerek sanık Ç.'in haksız tahrikten yararlandırılmaması yolundaki çoğunluk görüşünü paylaşmak mümkün değildir. Dolayısıyla her iki sanığın da maktulü öldürme nedeni maktulün sırnaşık düzeydeki gayri ahlaki birliktelik teklifinin yarattığı hiddet ve şiddetli elemin sonucudur”  düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 16.07.2012 gün ve 342177 sayı ile;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 16.07.2012 gün ve 342177 sayı ile;

“…Sanık Ç.'in atılı suçu işlemesi için maktul tarafından kendisine yöneltilen sırnaşıkça davranışlar ve cinsel ilişki teklifine kızma dışında bir nedeni bulunmamaktadır. Yüksek 1.Ceza Dairesi Başkanlığı tarafından sanık A.'le ilgili verilen kararda ‘suç tarihinden önce sanık A..'in eşi olan Ç. ile maktul arasında duygusal yakınlık bulunduğu, sanık A..'in bu durumu öğrenerek maktulü öldürmeye karar verdiği’ şeklinde bir tespitte bulunulmuş ise de, bu kanaate nasıl vardığı dosya kapsamından anlaşılamamaktadır.  Zira sanık A. davanın hiçbir aşamasında bu konuda bir beyanda bulunmamış bu husus tanık beyanlarıyla da aydınlatılamamış olup, ancak beyanlarıyla suçun ve faillerinin ortaya çıkmasını sağlayan sanık Ç.'in bu yöndeki beyanlarına da itibar etmek gerekecektir.

Ayrıca, 765 sayılı TCK'nun 51. maddesinde ağır tahrik- hafif tahrik ayrımı bulunmasına rağmen 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun 29. maddesinde bu ayrıma gidilmediğini görmekteyiz. Dairenin sanık A. hakkında 'hafif haksız tahrik' olarak niteleme yapmasının 5237 sayılı TCK'nun sistematiğine uygun düşmediği, kanun koyucunun bu ayrımı kaldırmasının gerekçelerine uygun olmadığı anlaşılmaktadır” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurarak, Özel Dairenin sanık A. Alanç hakkındaki bozma kararından "hafif" cümlesinin çıkartılmasına, sanık Ç. A. hakkındaki düzelterek onama kararının kaldırılarak yerel mahkeme hükmünün düzeltme sebebi dışında ayrıca şartları oluşmasına rağmen sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmesi talebinde bulunmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Dairesince 06.12.2012 gün ve 4355-9170 sayı ile; itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İtirazın kapsamına göre inceleme sanıklar A. ve Ç.A.hakkında kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık;

1-Özel Dairenin sanık A. A. ile ilgili 5237 sayılı TCK’nun 29. maddesi gereğince haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin bozma ilamında “hafif” ibaresine yer verilmesinin kanuna aykırılık oluşturup oluşturmadığı,

2-Sanık Ç. A.hakkında “haksız tahrik” hükümlerinin uygulanması gerekip gerekmediği,

Noktalarında toplanmakta ise de, Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle (1) numaralı uyuşmazlık bakımından bu konuda itiraza gelinip gelinemeyeceği değerlendirilmelidir.

2-Sanık Ç. A.hakkında “haksız tahrik” hükümlerinin uygulanması gerekip gerekmediği,

Noktalarında toplanmakta ise de, Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle (1) numaralı uyuşmazlık bakımından bu konuda itiraza gelinip gelinemeyeceği değerlendirilmelidir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı'nın itirazına, 1412 sayılı CMUK’nun temyize ilişkin hükümler içerisindeki 322/4. maddesinde; “Ceza Daireleri'nden birinin kararına karşı Cumhuriyet Başsavcısı, ilamın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kurulu’na itiraz edebilir” biçiminde yer verilmiş, 5271 sayılı CMK’nun olağanüstü kanun yolları arasındaki 308. maddesinde ise; “Yargıtay Ceza Daireleri’nden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, re’sen veya istem üzerine, ilamın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kurulu’na itiraz edebilir, sanığın lehine itirazda süre aranmaz” şeklinde düzenleme yapılmıştır. Görüldüğü gibi, 5271 sayılı CMK’nun 308. maddesinde yer alan “lehe itirazda süre aranmayacağına” ilişkin cümle dışında madde metinleri tamamen benzerlik arz etmektedir.

İlk derece mahkemeleri kararlarının, temyizi sonucu Yargıtay ilgili Ceza Dairesince incelenmesi ile olağan kanun yolları sona ermektedir. Bu aşamadan sonra ancak 5271 sayılı CMK’nun 308. maddesi uyarınca olağanüstü kanun yolu olan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itirazı gündeme gelebilecektir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı'nın itirazının, Özel Daire kararlarındaki hukuka aykırılıkların, Ceza Genel Kurulu tarafından giderilmesini isteme ve bu yolla içtihat birliğini sağlama işlevinin yanında kamuoyunun tatminine yönelik bir etkisi de sözkonusudur. Ancak bu kanun yolu ile hangi hukuka aykırılıkların denetleneceği yönünde gerek 1412 sayılı CMUK’nun 322/4. maddesinde, gerekse 5271 sayılı CMK’nun 308. maddesinde bir açıklık bulunmamaktadır.