muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/4704, Karar No: 2012/22369, Tarih: 06.12.2012

Diğer taraftan uyuşmazlığın çözümünde 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 63.madde hükmünün uygulama yeri olup olmadığı hususunun da açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

818 sayılı Borçlar Kanunu'nun, geri verilmesi gereken tutarın belirlenmesinde genel hüküm niteliğinde bulunan 63.madde uyarınca; iyiniyetli zenginleşen, sebepsiz zenginleşme konusunun kendisinden istendiği tarihten önce elinden çıktığını iddia ve ispat ettiği miktar oranında ret ve geri vermekle yükümlü olmayacaktır. Buna karşın; zenginleşenin zenginleşme anında veya sonrasında mal varlığındaki artışın geçerli bir hukuki sebebe dayanmadığını biliyor veya bilmesi gerekiyor olması halinde kötü niyetli sayılacağında da kuşku bulunmamaktadır.

5510 sayılı Kanun'un 96.maddesiyle, sebepsiz zenginleşmede geri verme konusunda genel hüküm niteliğindeki Borçlar Kanunu'nun 63.maddesine nazaran özel bir düzenleme getirilmiştir. Şu duruma göre, aynı konu hakkında bir tarafta genel kanunda kabul edilen yasa kuralı, bir tarafta da özel bir yasal düzenleme ortaya çıkmaktadır.

Bu nedenle sorunun normlar hiyerarşisi kurallarına göre çözümlenmesi gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

“Yasaların çatışması” olarak da adlandırılan bu gibi durumlarda; sonraki norm, öncekinin yerini alır (Lex ... deraget priori); özel kanun, genel kanundan önce gelir, (Le ... Per generalem non deregatur); açık anlamlı norm, kapalı anlamlı normdan önce gelir, biçiminde kabul edilen temel ilkelerden yararlanılarak sonuca ulaşılmaktadır.

Belirtilen ilkeler doğrultusunda yapılan değerlendirmede ise; 5510 sayılı Kanun'un 818 sayılı Borçlar Kanunu'na göre özel nitelikte olduğu; bu kapsamda 5510 sayılı Kanun'un 96.maddesi hükmünün sebepsiz zenginleşme nedeniyle yersiz ödemelerin Kuruma iadesi konusunda özel nitelikte düzenleme içerdiği açıktır.

Bu durumda özel kanun niteliğindeki 5510 sayılı Kanun'un, yine özel düzenleme içeren 96.maddesi hükmü, genel nitelikteki 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 63.maddesi hükmüne nazaran uygulama önceliğine sahiptir.
Yargıtay — Esas No: 2014/1872, Karar No: 2014/8391, Tarih: 25.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/1872 E.  ,  2014/8391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca DÜZELTİLEREK ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 23.09.2013 gün ve 2013/11728Esas - 2013/15132 Karar sayılı ilama karşı davalı ... Belediye Başkanlığı vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

-K A R A R-

Kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkin davada; mahkemece ... hakkındaki davanın husumetten reddine, davalı ... Belediye Başkanlığı hakkındaki davanın ise kabulüne dair verilen karar Dairemizce onanmış, bu onama kararına karşı davalı ... Belediye Başkanlığı vekilince karar düzeltme isteminde bulunulması üzerine, Dairemizin 23.09.2013 gün ve 2013/11728-15132 sayılı kararı ile onama kararımız kaldırılarak düzelterek onama kararı verilmiş, iş bu karara karşı davalı idare vekilince karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

HUMK’ nın 442 maddesi uyarınca Yargıtay kararlarına karşı bir defadan fazla karar düzeltme yoluna da başvurulamayacağından davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin karar düzeltme talebinin REDDİNE, peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına, H.U.M.K’nun 442.maddesi göz önünde bulundurularak takdiren 228,00-TL. para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Maliye Hazinesine gelir kaydedilmesine 25.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10763, Karar No: 2017/377, Tarih: 31.01.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/10763 E.  ,  2017/377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, 02.12.2016 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK'nın 103. maddesinde değişiklik yapan 6763 sayılı Kanunla getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 10.11.2015 gün ve 674-383 sayılı, 01.03.2016 gün 697-101 sayılı Kararlarında da vurgulandığı üzere sanığın gerçekleştirdiği eylem sonucunda mağdurenin beden veya ruh sağlığının bozulmayacağını kabul etmenin mümkün olmayacağı ve bu nedenle sanığın en azından taksir derecesinde kusuru bulunduğunun kabul edilmesi gerektiğinin anlaşılması karşısında tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ile katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 31.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13796, Karar No: 2013/17468, Tarih: 09.12.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/13796 E.  ,  2013/17468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu raporunda münavebeye alınan buğday, karpuz ve nohutun 2011 yılına ait kuru şartlarda dekar başına düşen ortalama verimi, kg başına toptan satış fiyat ve ayrıntılı üretim giderini gösteren veri listesinin ... Gıda Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğü'nden getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3215, Karar No: 2010/14981, Tarih: 14.06.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/3215 E.  ,  2010/14981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/11/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İ.İ.K.’nun 82/12 maddesi gereğince, borçlunun “haline münasip” evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin  haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki “aile” terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra mahkemesince , borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tesbit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan, ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun yaşı, mesleği ve sıfatı, kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Somut olayda Mahkemece mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda taşınmazın 420.000.YTL. edeceği ve borçlunun haline uygun olduğu bildirilmiştir.Bilirkişi raporunda borçlunun evin satılması halinde daha düşük bedelle haline uygun ev alabileceği miktar belirlenmediğinden anılan rapor bu hali ile hüküm kurmaya elverişli değildir.

Mahkemece yapılacak iş, bilirkişilerden ek rapor alınarak borçlunun daha mütevazi bir semtte haline münasip evi alabileceği değerin tespitinden sonra bu miktar mahcuzun değerinden az ise mahcuzun satılarak, borçlunun haline münasip ev alması için gerekli bedelin kendisine, artanın alacaklıya ödenmesine, satışın borçlunun haline münasip ev alabileceği miktardan az olmamak üzere yapılmasına karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile ve yetersiz rapora dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 14.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10901, Karar No: 2014/16239, Tarih: 23.10.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/10901 E.  ,  2014/16239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... (...) 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27/11/2012 gün ve 2009/729-2012/916 sayılı kararı bozan Daire’nin 05/02/2014 gün ve 2013/9463-2014/1942 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, asıl davada müvekkilinin ortağı olduğu davalı şirketin 06/10/2009 tarihli olağanüstü ortaklar kurulunda alınan kararların kanuna, ana sözleşmeye, hukukun genel ilkelerine, hakkaniyet ve dürüstlük kurallarına uygun olmadığını ileri sürerek, sözkonusu kararların iptalini talep ve dava etmiş; birleşen davada ise davacı hakkındaki çıkarma kararının yok hükmünde olduğunun tespitini, ihraç kararının iptalini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı şirketin 06/10/2009 tarihli ortaklar genel kurul toplantısında toplantı ve karar nisabına uyulduğu, şirkete ödemede bulunan ortakların şirketten olan alacaklarını taahhüt ederek ödemedikleri sermayeyi mahsup etmelerinin bu yönde alınacak bir karar ile mümkün olduğu, fakat taahhüt edilen sermaye ödenmeksizin sermaye artırım kararı almalarının mümkün olmadığı, sermaye borcunun para ile ve taahhüt edilen sermayenin itibari değerlerine oranla ödenmesinin asıl kural olduğu, ortaklık alacaklarına mahsubu yapılarak sermaye artırım kararı alınmasının imkan dahilinde olmadığı, ortaklarca taahhüt edilen sermayenin tamamıyla ödenmemiş olduğu, sermaye artırımı ortakların şirket alacaklarının ilavesi yolu ile yapılıyorsa, bunların tespitine dair bilirkişi raporu veya yeminli mali müşavir veya serbest muhasebeci mali müşavir raporunun düzenlenmesi gerektiği, ancak yasal sürece uyulmadığı, davacının davalı şirketten ihracına ilişkin kararın davalı şirketin 06/10/2009 tarihli olağanüstü genel kurulunda yapılmış olan sermaye artırımına göre ödemesi gereken borcu ödememesi nedeni ile verildiği, sermaye artırımına ilişkin genel kurul kararının ve dolayısıyla sermaye artırımının usulüne uygun olmaması sebebi ile bu hususa dayanarak verilen ihraç kararının hukuki dayanağının kalmadığı gerekçesiyle; asıl davanın kısmen kabulüne, davalı şirketin 06/10/2009 tarihli olağanüstü genel kurulunda 1. madde, 3. madde a, b, c, d bentleri ve 6. maddeyle alınan kararların iptaline, birleşen dosyada davacının davalı şirketten ihracına ilişkin kararın iptaline dair verilen karar taraf vekilleri tarafından temyizi üzerine Dairemizin 05/02/2014 tarihli kararı ile bozulmuştur.

Davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 52,40 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalıdan alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 23/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24722, Karar No: 2013/1786, Tarih: 11.02.2013

**5. Hukuk Dairesi         2012/24722 E.  ,  2013/1786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atma nedeniyle irtifak bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalılardan ... vekilleri ve davalılardan ... vd. yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1) Davalılardan ..., ..., ..., ..., ... ve ...’ nun adresleri, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7. maddesinde belirtilen tapu, vergi ve nüfus kayıtları üzerinden araştırılmadan ve Tebligat Kanununun 28. maddesi uyarınca resmi ve özel müessese ile dairelerden de sorulmadan sadece zabıta araştırması sonucunda adresleri tespit edilemediğinden bahisle ilânen tebligat yapıldığı gibi, davalılar ... ile ...’e Tebligat Kanununun 21. maddesine göre yapılan tebligat geçerli olmadığından, adı geçenlerin adresleri yukarıda belirtilen yerlerden araştırılarak, tespit edilen adreslerine gerekçeli karar ile davacı idarenin temyiz dilekçesi tebliğe çıkartılıp, adresleri tespit edilememesi halinde ... ile ...'e ilanen tebligat da yapılıp, bu işlemler tamamlandıktan,

2) Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 03.05.2010 gününde belediye imar planı içinde olup olmadığı, değilse belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı hususları ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9464, Karar No: 2024/10991, Tarih: 13.11.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/9464 E.  ,  2024/10991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2631 E., 2024/712 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 17. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/422 E., 2022/149 K.

Taraflar arasındaki sürekli iş göremezlik derecesinin tespiti istemli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalı Boğaziçi Konut Hizmet Yönetim İşletme ve Ticaret Anonim Şirketine ait firmada temizlik işçisi olarak çalıştığını, davalı firmada temizlik işçisi olarak çalışmakla birlikte bu firma tarafından değişik yerlere gönderilerek temizlik işçiliği yaptığını, 03.07.2018 tarihinde temizlik işi yapması için çalıştığı firma tarafından Sağmalcılar metro istasyonuna gönderildiğini, istasyonda temizlik işini yapmakta iken saat 14.10 sularında amirlerinin talimatı üzerine metroda bulunan pankartı yerinden sökmek üzere kedi yolu denilen yolda viyadüklü köprü altına gittiğini ve pankartı sökmekte iken kendisine tramvay çarptığını, olayın Sosyal Güvenlik Kurumuna ihbar edildiğini, başlatılan soruşturma sonucunda hastaneye sevk edilerek 0 (sıfır) maluliyet oranı verildiğini, itiraz üzerinde maluliyet oranının tekrar değiştirilmediğini, bu maluliyet oranının kabul edilmesinin mümkün olmayıp müvekkilinin gözünde hasar oluştuğunu ve oluşan bu hasar sonucunda görmekte zorluk çektiğini, her ne kadar müvekkiline sigorta tarafından 0 (sıfır) maluliyet verilmişse de müvekkilinin İstanbul Büyükşehir Belediyesi Sağlık Daire Başkanlığı Sağlık Ve Hıfzıssıhha Müdürlüğü Şehzadebaşı Tıp Merkezi Göz hastanesinden aldığı raporda kendisinde görme duyusunu kaybettiği yönünde bilgi verildiğini, müvekkilinin iş kazasından sonra görme yetisini büyük oranda kaybettiğini, müvekkilinin geçirdiği iş kazası sebebiyle çalışamadığını belirterek davacının sürekli iş göremezlik oranının tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1. Davalı Boğaziçi Konut Hizmet Yönetim İşletmeciliği ve Tic. A.Ş. vekili cevap dilekçesinde; müvekkili firmanın söz konusu kaza ile ilgili olarak herhangi bir sorumluluğu bulunmadığını, davacı işçinin kendi ihmalkarlığı yüzünden yaralanmış olduğunu, işbu dava ile müvekkili şirketten haksız bir menfaat elde etme çabasına girdiğini, bir an için davacının iddialarını kabul etseler ve müvekkili şirketin kazaya sebep olduğunu, gerekli önlemleri almadığını ve işçiyi görev yerinden farklı bir yere gönderdiğini düşünseler dahi, (kabul anlamına gelmemekle birlikte) dava dilekçesinde de kabul edildiği ve SGK raporlarında yer aldığı üzere davacının işbu kaza sebebiyle bir maluliyeti bulunmadığını, davacının kaza sonrası hastaneye götürüldüğünde de genel durumunun iyi, bilincinin açık, solunumu ve nabzının normal gözüktüğünü, ayakta tedavi edildiğini, davacının işbu soyut iddialarının kabulünün mümkün olmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

2. Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; dava konusu iş kazasının oluşumunda müvekkili şirkete atfedilecek herhangi bir kusur bulunmadığını, davacının “bina ve istasyon temizliği ile çay ocağı hizmetleri alımı” sözleşmesi kapsamında diğer şirket nezdinde temizlik görevlisi olarak çalıştığını, bu nedenle, davacının iş kazası nedeniyle açmış olduğu maluliyet oranının tespit davasında müvekkili şirkete husumet yöneltilemeyeceğini, davacı işçinin yüklenici firma işçisi olduğunu, davacı işçinin Boğaziçi Konut Hiz. Yönetim İşletmeciliği ve Tic. A.Ş ve diğer muhatap firmalarda çalıştığını, davacı işçinin Boğaziçi Konut Hiz. Yönetim İşletmeciliği ve Tic. A.Ş şirketinde temizlik görevlisi olarak çalışırken iş kazası geçirdiğini iddia ettiğini, iş sağlığı ve güvenliğine ilişkin tüm tedbirler sözleşme kapsamında muhatap firmalar tarafından sağlandığını, davacının temizlik görevlisi olarak çalıştığı sırada davaya konu yaralanma meydana geldiğini, davacının yaralanma neticesinde, iddia etmiş olduğu maluliyetini tespit etmesi gerektiğini beyanla davanın reddini talep etmiştir.

3. Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; yasal mevzuat gereği hizmet tespiti davaları dışındaki davalarda dava açmadan önce Kuruma müracaat edilmesi zorunlu olduğunu ve bu zorunluluğun bir dava şartı olduğunu, iş bu sebeple Kuruma başvuru yapılıp yapılmadığının Kurumdan sorulması varsa müracaata ilişkin evrakların gönderilmesinin istenmesi gerektiğini, şayet başvuru yapılmamış ise bu eksikliğin Sayın Mahkemece verilecek sürede giderilmesi, giderilmezse davanın usulden reddi gerektiğini, davacının malulen emeklilik için Kuruma müracaat ettiğini ancak Kurum tarafından maluliyet derecesi (0) olarak belirlendiğini, davacının bu itirazı üzerine yapılan tespitte de sonucun yine değişmediğini, Kurumun işlemlerinde bir yanlışlık bulunmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 06.02.2019 tarih ve K-3400138 sayılı Sosyal Güvenlik Kurumu Sağlık Kurulu Kararı ile %0 maluliyet oranının çalışma gücü-meslekte kazanma gücü kayıp oranının belirlendiği, Yüksek Sağlık Kurulunun 15.04.2019 tarihi ve k-7103 kararı ile maluliyetinin gerekmediğine karar verildiği, Adli Tıp Üçüncü İhtisas Kurulunun 26.04.2021 tarih ve 7371 Karar sayılı raporu ile de %0 oranının belirlendiği, dosya kapsamında bulunan raporların birbiri ile uyumlu olduğu anlaşılmakla Adli Tıp Üçüncü İhtisas Kurulu önceki raporları doğrular şekilde E cetveline göre %0 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağının belirlendiği anlaşılmakla davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; davacının gözündeki hasarın iş kazası nedeniyle meydana geldiği tanık beyanı ile ispat edildiğini, gözündeki hasarın kazayla illiyeti bulunduğunun ispat edildiğini, Adli Tıp raporunda da davacının gözünde hasar olduğu belirtilmişken mahkemece davacının gözündeki hasar da gözönünde bulundurularak Adli Tıp Genel Kurulundan rapor alınması gerekirken usul, yasa ve hukuka aykırı olarak taleplerinin ve itirazlarının reddedilerek rapor alındığını, davacının geçirdiği ağır iş kazası sonucunda görme kaybı yaşadığını ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Bakırköy 17. İş Mahkemesinin 29.06.2022 tarihli, 2019/422 Esas- 2022/149 Karar sayılı kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, istinaf dilekçesi ile benzer sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının iş kazası sebebiyle sürekli iş göremezlik oranının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 95 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Uyuşmazlık, davacının iş kazası sebebiyle sürekli iş göremezlik oranının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 95 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, özellikle Yüksek Sağlık Kurulunca yapılan değerlendirmeler ile Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 26.04.2021 tarih ve 7374 sayılı rapordaki belirlemeler arasında çelişki bulunmadığı anlaşılmakla ve dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.