muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/502, Karar No: 2021/1024, Tarih: 16.09.2021

2)Yukarıda III-B maddesinde açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı, 6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA ,

İstek hâlinde temyiz peşin harçlarının yatıranlara geri verilmesine,

Aynı Kanun’un 440. maddesi uyarınca kararın tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.09.2021 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Uyuşmazlık; ayıplı imalat nedeniyle uğranılan zararların tazmini istemiyle açılan davada, davalı ... şirketinin manevi tazminat ile sorumlu tutulup tutulmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Yerel mahkemece, “... binada, temel dolgusundan kaynaklanan hatalar bulunduğu ve oturulmasının riskli olduğu, yüklenicinin hatalı ve kusurlu imalatı sırasında yapı denetim görevini yerine getirmeyen yapı denetim şirketinin de davacının oluşan manevi zararını tazminle sorumlu olduğu” kabul edilerek verilen karara karşı tarafların temyizi üzerine Özel Dairece, “...davacının, davalı ... denetimi şirketinin hangi eylemi ile ne şekilde kişilik haklarının saldırıya uğradığı ispatlanamadığından yapı denetim şirketi ile ilgili manevi tazminat isteminin reddi gerektiği” gerekçesiyle bozulan karara karşı yerel mahkemece, “...davacının çatlaklar oluşturan ve hayati tehlike arz eden bir binada yaşamak zorunda bırakılması, evin yeniden inşası döneminde iki defa taşınmak zorunda kalmasının kişilik haklarını ihlal ettiği, yapı denetim şirketi yetkililerinin ceza mahkemesinde mahkumiyetine karar verildiğinden kusurlarının sabit olduğu” gerekçesiyle yapı denetim şirketi aleyhine açılan tazminat davası konusunda verilen ilk kararda direnilmesine karar verilmiş, direnme kararı taraf vekillerince temyiz edilmiş, Özel Dairenin kararı doğrultusunda direnme kararı oy çokluğu ile bozulmuştur.

Çoğunluk görüşüne, aşağıda açıklanan yasal mevzuat ve mevcut delillerle davalı ... şirketinin eylemi sonucu davacının kişilik haklarının ihlal edildiği ve manevi tazminat koşullarının oluştuğunun kanıtlandığı kanaatine varılması nedeni ile katılınmamıştır.

Davalı ..., 4708 sayılı Kanuna göre kurulan ve faaliyet gösteren bir firma olup davacının arsası üzerine yapılacak üç katlı bina inşaatının yapı denetim işini düzenlenen “Yapı Denetim Hizmet Sözleşmesi” ile üstlendiği ve bu sözleşme kapsamında inşaatın yapı denetiminin davalı tarafından yapıldığı tartışmasızdır.

4708 sayılı Yapı Denetimi Hakkında Kanun’un 1. maddesinde, kanunun amacı; “Can ve mal güvenliğini teminen, imar plânına, fen, sanat ve sağlık kurallarına, standartlara uygun kaliteli yapı yapılması için proje ve yapı denetimini sağlamak ve yapı denetimine ilişkin usul ve esasları düzenlemektir.” olarak belirtilmiştir.

4708 sayılı Yapı Denetimi Hakkında Kanun’un 1. maddesinde, kanunun amacı; “Can ve mal güvenliğini teminen, imar plânına, fen, sanat ve sağlık kurallarına, standartlara uygun kaliteli yapı yapılması için proje ve yapı denetimini sağlamak ve yapı denetimine ilişkin usul ve esasları düzenlemektir.” olarak belirtilmiştir.

Aynı Kanunun sorumluluk ve yapılamayacak işleri düzenleyen 3. maddesi, “Bu Kanunun uygulanmasında, yapı denetim kuruluşları imar mevzuatı uyarınca öngörülen fennî mesuliyeti ilgili idareye karşı üstlenir.

Ek cümle: 15/2/2018-7099/15 md.) Yapı denetim kuruluşları öncelikle risk bazlı denetim yapar Yapı denetim kuruluşları, denetçi mimar ve mühendisler, proje müellifleri, laboratuvar görevlileri ve yapı müteahhidi ile birlikte yapının ruhsat ve eklerine, fen, sanat ve sağlık kurallarına aykırı, eksik, hatalı ve kusurlu yapılmış olması nedeniyle ortaya çıkan yapı hasarından dolayı yapı sahibi ve ilgili idareye karşı, kusurları oranında sorumludurlar. Busorumluluğun süresi; yapı kullanma izninin alındığı tarihten itibaren, yapının taşıyıcı sisteminden dolayı on beş yıl, taşıyıcı olmayan diğer kısımlarda ise iki yıldır...”

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (TMK) 24. maddesinde; “Hukuka aykırı olarak kişilik hakkına saldırılan kimse, hâkimden, saldırıda bulunanlara karşı korunmasını isteyebilir. Kişilik hakkı zedelenen kimsenin rızası, daha üstün nitelikte özel veya kamusal yarar ya da kanunun verdiği yetkinin kullanılması sebeplerinden biriyle haklı kılınmadıkça, kişilik haklarına yapılan her saldırı hukuka aykırıdır” hükmü yer almaktadır.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) “Kişilik Hakkının Zedelenmesi” başlıklı 58. maddesinde ise; “Kişilik hakkının zedelenmesinden zarar gören, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat adı altında bir miktar para ödenmesini isteyebilir. Hâkim, bu tazminatın ödenmesi yerine, diğer bir giderim biçimi kararlaştırabilir veya bu tazminata ekleyebilir; özellikle saldırıyı kınayan bir karar verebilir ve bu kararın yayımlanmasına hükmedebilir.” düzenlemesine yer verilmiştir.

TMK’nın 24. maddesi ve 6098 sayılı TBK’nın 58. maddesi ile koruma altına alınan kişilik hakları, bedensel ve ruhsal tamlık ve yaşam ile nesep gibi insanın, insan olmasından güç alan varlıklar ya da kişinin adı, onuru, sır alanı, mesleki itibarı gibi dolaylı varlıklar olarak iki kesimlidir. Kişilik haklarının kapsam ve çerçevesi, yerleşik değer yargılarına ve yaşam deneyimine bağlı olarak belirlenmelidir.

6098 sayılı TBK’nın 58. maddesi genel bir düzenleme olup, öngördüğü koşullar gerçekleştiğinde, ruhsal uyum dengesi sarsılan kişi, kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenebilir. Bu yasal düzenleme gereğince; manevi tazminata karar verilebilmesi için de kural olarak doğrudan doğruya zarar görme koşulu ve kişilik değerlerine nitelikli bir saldırı aranmaktadır.

6098 sayılı TBK’nın 58. maddesi genel bir düzenleme olup, öngördüğü koşullar gerçekleştiğinde, ruhsal uyum dengesi sarsılan kişi, kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenebilir. Bu yasal düzenleme gereğince; manevi tazminata karar verilebilmesi için de kural olarak doğrudan doğruya zarar görme koşulu ve kişilik değerlerine nitelikli bir saldırı aranmaktadır.

TBK’nın 58. maddesinde düzenlenen manevi zarar, kişilik değerlerinin zedelenmesi sonucu mağdurun kişiliğine yansıyan elem, ızdırap, acı, üzüntü ve yaşama sevincinin duygusal kaybı (subjektif unsur), objektif olarak da, ruhsal huzurun bozulması veya kaybedilmesi (ruhsal bütünlüğünün eksilmesi) niteliğinde (objektif unsur) olması gerekir. Nitelikli bir saldırı içinde, subjektif unsur olarak, bir yandan kişinin içsel yönüne etkili olmalı yani kişinin psikolojik ruhsal yönü üzerinde etkili olmalı; diğer yandan da dışsal yönüyle de onun ekonomik ve sosyal yaşamında etkili olmalıdır (Antalya, Gökhan. Manevi Zararın Belirlenmesi Ve Manevi Tazminatın Hesaplanması-Türk Hukukuna Manevi Zararın İki Aşamalı Olarak Belirlenmesine İlişkin Bir Model Önerisi. Cevdet Yavuz’a Armağan.Dergi park. Org.tr. s: 221 vd.).

6098 sayılı TBK'nın 58. maddesine göre takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hâl ve şartlar 22.06.1966 tarihli ve 1966/7 E., 1966/7 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında açıkça vurgulanmıştır.

Sözleşmeye aykırılık hâlinde de, TBK m. 114/II’nin atfıyla kıyasen, manevi zararı ispat yükü zarar görende olmak üzere manevi zararın tazmini söz konusudur.

Bilindiği gibi, borçlunun ifa etmekle yükümlü olduğu borcunu yerine getirememesi durumunda borca aykırılık meydana gelmektedir. Borca aykırı davranan kişi, bu davranışı ile neden olduğu zararı tazmin etmekle yükümlü olup, işbu yükümlülük neticesinde doğan sorumluluğa, borca aykırı davranıştan doğan sorumluluk denilmektedir. Sorumluluk bu anlamıyla tazminat borcunun kaynağıdır (Oğuzman, M. Kemal/Öz, Turgut: Borçlar Hukuku Genel Hükümler, İstanbul, 2006, s. 14).

Sözleşmeye aykırılıktan doğan kişilik hakkı ihlalinde, tarafların sıfatları, işgal ettikleri makam veya sosyal ve ekonomik durumlarından ziyade sözleşmenin özellikleri dikkate alınarak manevi tazminat belirlenmelidir. Yine, her sözleşmeye aykırılık kişilik haklarının ihlaline sebep olmayacağından her somut olay özelinde değerlendirme yapılmalıdır.

Sözleşmeye aykırılıktan doğan kişilik hakkı ihlalinde, tarafların sıfatları, işgal ettikleri makam veya sosyal ve ekonomik durumlarından ziyade sözleşmenin özellikleri dikkate alınarak manevi tazminat belirlenmelidir. Yine, her sözleşmeye aykırılık kişilik haklarının ihlaline sebep olmayacağından her somut olay özelinde değerlendirme yapılmalıdır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu, havayolu taşımacılığında tatil için yurt dışına yolculuk yapan ve valizi inişte teslim edilemeyen yolcunun, valizinin Türkiye’ye döndükten sonra teslim edilmesinde sözleşmeye aykırılık ve maddi zararı yanında kişilik haklarının zarar görmesi nedeni ile 818 sayılı BK’nın 98/2 (6098 sayılı TBK’nın 114/2) maddesi yollaması ile BK’nın 49. (TBK. 58) maddesi uyarınca manevi tazminata hak kazanacağına karar vermiştir (Y. HGK. 02.05.2019 gün ve 2017/11-44 E, 2019/508 K,) Yine, yurt içi seyahatte, valizin geç teslimi sonucu “Yolcu Taşıma Sözleşmesine” aykırılık ve yolcunun kişilik haklarının zarar görmesi nedeniyle manevi tazminat tayini gerektiğine hükmedilmiştir (Y.HGK 2017/11-138 E, 2020/844 K).

Somut olayda, davacıya ait arsa üzerine üç kat olarak ruhsat alınan binanın, inşa edilen tek katına 07.12.2006 tarihinde kısmi yapı kullanma izni alınarak davacı ve ailesinin kullanmaya başladığı, 17.04.2013 tarihli bilirkişi kurul raporunda; “ Dava konusu olaydaki ayıpların gizli ayıp niteliğinde olduğu....yapım işini üstlenen yüklenici şirket ile davalı ... Şirketinin olayın oluşumunda birlikte sorumlu oldukları” beyan edilmiş, ceza mahkemesinde alınan 03.09.2014 tarihli 3 kişilik bilirkişi kurul raporunda da “ ..binanın tuğla duvar ile betonarme taşıyıcı elemanlarının birleşim yerlerinde çatlaklar oluştuğu, çatlakların oluşumuna gerekçe olarak temel altına yapılması gereken 30 cm kalınlıktaki stabilize dolgunun tekniğine uygun yapılmadığı, grebetonun ise zemin etüt raporunda 15-20 cm ön görülmesine karşın 10 cm yapılmış olduğundan kaynaklandığı, söz konusu kusurlu inşaatın vücuda getirilişinde, yapı denetim firması bünyesinde görev yapan teknik personelin ve müteahhidin kanunun kendilerine tanıdığı görev ve sorumluluğu yerine getirmedikleri” bildirilmiş, Bursa Asliye Ceza Mahkemesinin 28.01.2015 tarih, 2013/663 E, 2015/78K sayılı kararıyla, Nilüfer Yapı Denetim Şirketi yetkilisi ve denetim elemanlarının 4708 sayılı Kanunun 9/1. maddesi gereğince cezalandırılmalarına karar verildiği, kararın Yargıtay 19. Ceza Dairesince onanarak kesinleştiği tespit edilmiştir.

Açıklanan yasal mevzuat ve tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde; davacının emekliliğinde ailesiyle birlikte sağlam bir yapıda oturmak için tüm maddi varlığını evin inşası na bağladığı, evde oturulmaya başlandıktan bir süre sonra bina temelinde çökme ve duvarlarda giderek artan çatlaklar oluştuğu, tavan duvar birleşim yerlerinde yatay, kolon duvar birleşim bölgelerinde değişik ölçülerde dikey çatlaklar oluşarak ayrışma meydana geldiği, davalı ... şirketinin yüklenici tarafından yapılan imalatlar üzerinde gerekli denetimleri yapmayarak “yapı denetim hizmet sözleşmesine” aykırı hareket etmesi sonucu ayıplı bir imalatın meydana gelmesine sebebiyet verilmiştir. Davacı, emekliliğinde can güvenliği olan sağlam bir evde oturmak isterken, her geçen gün temeli çöken, duvarlarında çatlakların oluştuğu, kapılarının kapanmadığı bir evde oturmak zorunda kaldığı, binanın yıkılarak projesine ve tekniğine uygun yenisinin yapılmasının daha sağlıklı ve ekonomik olacağının teknik uzmanlarca önerildiği, sağlıksız riskli bir ortamda yaşamak zorunda kalan davacının, üzüntü yaşayacağı, ruhsal huzurunun ve kişisel uyum dengesinin bozulacağı, yaşama sevincinin duygusal kaybına neden olacağı tartışmasızdır. Ruhsal bütünlüğü de bozulacaktır.

Davalı ... şirketinin sözleşmeye aykırı eylemleri sonucu davacının kişilik haklarının ihlal edildiği saptanmakla, manevi zararın subjektif ve objektif koşulları gerçekleşmiştir. Emsal kararda tatile giderken, valizi teslim edilmeyen ve manevi tazminat istemi kabul edilen yolcunun kişilik değerlerindeki manevi zarardan, can güvenliği olmayan sağlıksız bir evde yaşamak zorunda kalan davacının kişilik değerinin daha fazla zarar göreceği açıktır. Manevi tazminat şartlarının gerçekleştiği sabittir. Yerel mahkemenin direnmesi bu yönden isabetlidir. Açıklanan nedenlerle sayın çoğunluğun aksi yöndeki bozma görüşüne katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2012/11253, Karar No: 2014/8666, Tarih: 25.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/11253 E.  ,  2014/8666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı, basit yaralama

HÜKÜM : Basit cinsel saldırı suçundan mahkûmiyet, basit yarama suçundan beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Katılan vekilinin temyiz dilekçesi içeriğine göre, sanık hakkında tehdit suçundan verilen beraat hükmünün temyiz edilmediği anlaşıldığından, incelemenin beden veya ruh sağlığını bozulacak şekilde basit cinsel saldırı ve basit yaralama suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemiyle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş beraati ve sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, basit yaralama suçundan kurulan beraat hükmü ile basit cinsel saldırı suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün ONANMASINA, 25.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3162, Karar No: 2021/450, Tarih: 23.02.2021

**15. Hukuk Dairesi         2021/3162 E.  ,  2021/450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Tüketici Mahkemesi

-KARAR-

Davacı ... 02.04.2019 tarihli dilekçesiyle arsa maliklerinin başka bir mahkemeye sunulan dilekçeyle, para ve senet alacaklarını ikrar ettikleri ve delil sakladıkları gerekçeleriyle yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunmuştur.Mahkemece HMK 374. maddesindeki şartların gerçekleşmediği gerekçesiyle yargılanmanın yenilenmesi talebinin reddine karar verilmiştir.Karar, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Yargılamanın yenilenmesi HUMK 449 ve 381/1, Harçlar Kanunu’nun 10. maddelerinde açıkça düzenlendiği üzere bağımsız bir dava niteliğindedir. Mahkemelerce ilk davadan bağımsız olarak ayrı bir esasa kaydedilerek karar verilir.5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkındaki Kanun’un 25 ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan Bölge Adliye Mahkemeleri 20.07.2016 tarihinde göreve başlamış olup, bu tarihten sonra verilen kararlar istinaf incelemesine tabi olması kanun gereğidir. Bu nedenle az yukarıda belirtildiği üzere yeni ve ayrı bir karar olan iade-i muhakame kararları istinaf kanun yolu incelemesine tabi olmalıdır. Kaldı ki 7251 sayılı Kanun’un 47. maddesi ile 6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesinin 2. fıkrasındaki 454 ibaresi 444 olarak değiştirilmiş olup bu değişiklikle iade-i muhakeme talepleri hakkında verilen kararlar hakkında HUMK hükümlerinin uygulanmayacağı açık bir şekilde belirlenmiştir. Usul hükümlerinde yapılan değişiklik derdest davaları da kapsayacak şekilde derhal uygulanır.

Tüm bu hususlar nazara alındığında iade-i muhakeme talepleri hakkında 20.07.2016 tarihinden sonra verilen ilk derece mahkemeleri kararlarına HMK hükümleri uygulanacağından bu kararlar istinaf incelemesine tabidir. Bu gerekçelerle istinaf incelemesi yapılması için dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere ilk derece mahkemesine iadesine karar vermek gerekmiştir.SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle ilk derece mahkemesince 11.02.2020 tarihinde verilen kararın istinaf incelemesine tabi olduğundan istinaf incelemesi yapılması için dosyanın ilgili Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere ilk derece mahkemesine iadesine, 23.02.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13823, Karar No: 2013/2838, Tarih: 18.03.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/13823 E.  ,  2013/2838 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalılardan .... vekili ile.... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için:

1) Dava konusu taşınmazların bulunduğu bölgeye ait 1952 tarihli hava fotoğraflarına dayanılarak düzenlenmiş memleket haritasının dosyaya getirtilmesi,

2) Birinci bende cevap geldikten sonra; 1952 tarihli hava fotoğrafları ve bu hava fotoğraflarına dayanılarak düzenlenen memleket haritası üzerinde ayrı ayrı (1/25.000 ve 1/10.000 ölçekli olarak) ölçeğini kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritası ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri müşterek imzalı ve açıklamalı rapor alınarak, memleket haritasında gösterilen kısmın üzerindeki işaretler incelenerek, işaretlerin ve yeşil alanların ne anlama geldiği, hava fotoğraflarındaki ağaçların cinsi ve kapaklılık durumu incelenerek ayrıntılı ek rapor alınıp dosyaya konulması,

3) Temmuz 1971 tarih 44 nolu tapu kaydının kadastro sırasında herhangi bir parsele revizyon görüp görmediği tapu müdürlüğünden sorularak, görmüş ise kadastro tutanakları ve kadastroca oluşturulan tapu kayıtlarının, görmemiş ise, kadastroda ne gibi işleme tabi tutulduğunun sorularak alınacak cevabın, dosyaya konulması;

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 18/03/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1465, Karar No: 2020/1580, Tarih: 10.02.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/1465 E.  ,  2020/1580 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm dahili davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

Gerekçeli kararın davalılardan ...’na doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu anlaşılmıştır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında, gerekçeli kararın usulsüz olarak tebliğ edilen adı geçen davalıya 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi gerekmektedir.

Belirtilen eksiklik giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 10.02.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9935, Karar No: 2016/13551, Tarih: 21.12.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/9935 E.  ,  2016/13551 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması, özel hayatın gizliliğini ihlal

Suç Tarihleri : 11/06/2013-13/08/2013

Hükümler : Beraat

Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması, özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından sanığın beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Kanunu'nun 28 ve Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 37. maddeleri gereğince yerel mahkemelerce verilen kararların temyiz yolu ile incelenmesinde Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca o konudaki hukuki görüşün açıklandığı bir tebliğname düzenlenmesi gerekmekte olup, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamede kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyizi ile ilgili olarak görüş belirtilmediği anlaşıldığından; dosyanın incelenerek bu hususta görüş bildirilmek ve düzenlenecek ek tebliğname ile birlikte gönderilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8037, Karar No: 2010/9657, Tarih: 12.05.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/8037 E.  ,  2010/9657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bakırköy 4.Aile Mahkemesi

TARİHİ :26.12.2008