muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/21711, Karar No: 2017/16031, Tarih: 18.10.2017

İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu kanıtlayacaktır. Buna göre fesih işlemini yazılı yapmış olması, belli durumlarda işçinin savunmasını istediğini belgelemesi, yazılı fesih işleminin içeriğinde dayandığı fesih sebeplerini somut ve açık olarak göstermiş olması gerekir. İşverenin biçimsel koşulları yerine getirdiği anlaşıldıktan sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunun kanıtlanması aşamasına geçilecektir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesi işverene, işçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenlerle iş sözleşmesini feshetme yetkisi vermiştir. İşçinin davranışlarından kaynaklanan fesihte takip edilen amaç, işçinin daha önce işlediği iş sözleşmesine aykırı davranışları cezalandırmak veya yaptırıma bağlamak değil; onun sözleşmesel yükümlülükleri ihlale devam etmesi, tekrarlaması olasılığından kaçınmaktır. İşçinin davranışları nedeniyle iş sözleşmesinin feshedilebilmesi için, işçinin iş sözleşmesine aykırı, sözleşmeyi ihlal eden bir davranışının varlığı gerekir. İşçinin kusurlu davranışı ile sözleşmeye aykırı davranmış ve bunun sonucunda iş ilişkisi olumsuz bir şekilde etkilenmişse işçinin davranışından kaynaklanan geçerli bir fesih söz konusu olur. Buna karşılık, işçinin kusur ve ihmaline dayanmayan sözleşmeye aykırı davranışlarından dolayı işçiye bir sorumluluk yüklenemeyeceğinden işçinin davranışlarından kaynaklanan geçerli fesih nedeninden de bahsedilemez.

İşçinin davranışlarından ve yeterliliğinden kaynaklanan nedenler, aynı yasanın 25. maddesinde belirtilen nedenler yanında, bu nitelikte olmamakla birlikte, işyerlerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen nedenlerdir. İşçinin davranışlarından veya yetersizliğinden kaynaklanan nedenlerde, iş ilişkisinin sürdürülmesinin işveren açısından önemli ve makul ölçüler içinde beklenemeyeceği durumlarda, feshin geçerli nedenlere dayandığını kabul etmek gerekecektir.

İspat yükü kendisinde olan işveren, geçerli ve haklı nedende davacının davranışının veya yetersizliğinin işyerinde olumsuzluklara yol açtığını ve iş ilişkisinin çekilmez hal aldığını da ispat etmelidir.

Dosya içeriğine göre davacı işyerinde mağaza sorumlusudur. Davacının iddia ettiği fesih tarihinden önce ürün sayımı, son kullanma tarihi ve ürün fiyat değiştirme görevlerini yapmadığına dair bir tutanak ve uyarı bulunmamaktadır. Bu konuda tutanaklar ise davacının iş sözleşmesinin eylemli olarak feshedildiği ....08.2015 tarihinden sonradır. Davacının zarar verdiği ve kusurlu olduğu somut olarak kanıtlanmamıştır. Fesihten sonra görevi başında bulunmaz iken tek taraflı tutulan tutanakların ise sonuca etkisi bulunmamaktadır. İspat yükü kendisinde olan davalı haklı ve geçerli feshi kanıtlayamamıştır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

1.Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

1.Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3.Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4.Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5.Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6.Davacının yapmış olduğu 329,50 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 1.980,00 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8.Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak 18.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6808, Karar No: 2019/11661, Tarih: 10.12.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/6808 E.  ,  2019/11661 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle öldürme

Hüküm :TCK’nın 85/1, 62, 50, 52, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre Darıca Kışla Emniyet Bölük Komutanlığında görevli P.Er ...’ın olay tarihinde saat 01.00-03.00 saatleri arasında Kuzey Su Deposu nöbet mahallinde nöbetçi olduğu, temyiz dışı sanık P.Çvş....’nın devriye çavuşu, diğer sanık P.Onb. ...’nın Ani Müdahale Mangasında görevli olup, aynı zamanda 029020 plakalı Poyraz marka yedek amm aracının şoförü olduğu, yoğun yağışlı havalarda nöbetçi subaydan izin almak kaydıyla bazen nöbet değişimlerinin devriye aracı ile yapıldığı, ancak olay günü hiç kimseden izin almayan devriye çavuşu sanık ...'nın sanık ...'ya nöbetçi subaydan izin aldığını söylemesi üzerine askeri araçla, aracın arkasına da değişecek nöbetçi askerleri alarak araca bindikleri, hareket eden aracın önce mağdurun nöbetçi olduğu su deposu bölgesine geldiği, kendisiyle birlikte nöbetçi olan ... ile araca bindiği, kapalı kasa ve iki sıra oturma düzeneği bulunan aracın arka kapağının açık ve brandasının yukarı doğru katlı vaziyette olduğu, sanığın 30 derece yukarıya doğru eğimli ve nöbet yerinin yakınında bulunan devamlı bir su akıntısı nedeniyle ıslak olan yolda hızlı ve sertçe kalkış yapması neticesinde, yerden 90 cm kadar yüksekte bulunan araçtan ilk önce ...'ın, akabinde onu tutmak için doğrulan ve aracın sağ en ucunda bulunan ...'ın düştüğü, bu sırada hafifçe doğrulan ve araç kasasında ...'ın yanında oturmakta olan mağdurun da takriben 6 metre kadar sonra dengesini kaybederek kafası aracın arkasına gelecek şekilde düştüğü ve sert bir şekilde kafasını asfalt zemine çarptığı, aracın arka tarafından bulunanların bağırmaları neticesinde sanığın aracı durdurduğu, arkadaşlarının koluna girerek mağduru yerden kaldırdıkları, olay mahalli olan su deposu ile koğuş binası arasındaki 2300 metre mesafeyi nöbet değişimlerini yaparak takriben 10 dakika kadar sürede katettikleri, mağduru ayıltmaya çalıştıkları, bu sırada sanık ...'nın aracı izinsiz aldıkları, başlarının belaya gireceğini söyleyerek "merdivenden düştü diyelim" şeklinde telkinde bulunduğu, araç şoförü ..

...'nın aracı izinsiz aldıkları, başlarının belaya gireceğini söyleyerek "merdivenden düştü diyelim" şeklinde telkinde bulunduğu, araç şoförü ...'nın hızlıca hareket ederek aracı garaja götürüp bıraktığı, Askeri Savcılıkça yapılan soruşturmada, ifadeleri alınan askerlerin başta ölenin merdivenlerden düşerek kafasını çarptığı şeklinde ifade verdikleri, ancak başka bir askerin, mağdurun sanığın kullandığı aracın arkasından düştüğünü söylemesi üzerine açıklığa kavuştuğu, Adli Tıp Kurumu raporunda müteveffanın daha kısa sürede hastaneye ulaştırılması durumunda da akıbetinin değişmesinin beklenmediğinin mütalaa edildiği olayda, sanığın kendisine tebliğ edilen “yetkili personelin imzası olmaksızın aracın garajdan çıkartılmayacağına” dair şoför talimatına,“nöbetçi subaydan habersiz kesinlikle araç kullanılmayacağına” dair devriye aracı özel talimatına ve “aracın birlik komutanından habersiz garajdan çıkartılmayacağına” dair emniyet ve kaza önleme talimatına aykırı davranarak aracı garajdan çıkarttığı ve yetkili personelin imzalarını kontrol etmediği ve aracı zemin ıslak yolda sert bir şekilde hızlı ve dikkatsiz kullanması nedeniyle asli kusuruyla bir kişinin ölmesine neden olduğu olayda mahkemenin kabul ve takdirinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kararın haksız ve hatalı olduğuna, olayın tek sorumlusunun diğer sanık olduğuna ve sair temyiz itirazlarının reddine, ancak ;

Sanık hakkında hükmolunan uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesinin TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi olarak gösterilmesi gerekirken TCK'nın 50/1-a maddesi olarak gösterilmesi ve adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının belirtilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün (1) nolu bendinin dördüncü paragrafı hükümden çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenişindeki özellikler göz önüne alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 910 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla sanığın, 18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5523, Karar No: 2012/6364, Tarih: 05.06.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/5523 E.  ,  2012/6364 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ..., zorla kaçırıp alıkoyma suçundan sanıklar .... ve ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; ırza geçme eyleminin reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğunun kabulü ve şikâyet yokluğu nedeniyle sanık ... hakkında ırza geçme suçundan açılan kamu davasının düşmesine, zorla kaçırıp alıkoyma eyleminin ise 15 yaşını dolduran mağdurenin rızasıyla olduğunun kabulüyle, 5237 sayılı TCK.nın 26/2. maddesi uyarınca tüm sanıkların atılı suçtan beraatlerine dair ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 23.05.2006 gün ve 2005/305 Esas, 2006/121 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılanlar vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun olarak sanıkların işledikleri kabul edilen reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarının 765 sayılı TCK.nın 416/3 ve 430/2. maddelerinde öngörülen cezalarının üst sınırları itibarıyla aynı Kanunun 102/4. maddesine göre 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi olduğu ve sanıkların sorgularının yapıldığı 05.07.2005 tarihinden itibaren inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanıklar hakkında açılan kamu davalarının aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 05.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/14789, Karar No: 2007/15875, Tarih: 13.12.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/14789 E.  ,  2007/15875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 23.6.2003 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 28.2.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili ve davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenicinin temliki nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, eksik ve ayıplı işler bedelinin tahsili istemleri ile açılmıştır.

Davalı arsa sahibi Mustafa zemin kattaki dükkanın yüklenici tarafından binadaki eksik işlerin tamamlanması bedeli olarak kendisine bırakıldığını, açılan davanın reddini savunmuştur. Diğer davalı yapının eksikliklerinin kendisi tarafından tamamlandığını bildirmiştir.

Mahkemece dava konusu mesken niteliğindeki bağımsız bölüm tapusu dava sırasında davacıya geçirildiğinden meskene ilişkin davanın reddine, davalı arsa sahibi ...’ın davacıya harici satışı bildiği kanıtlanamadığından hakkındaki davanın reddine, 1.356,48 YTL tazminatın yüklenici ...’dan tahsiline karar verilmiştir.

Hükmü, davacı ile davalı arsa sahibi ... temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre davalı arsa sahibi ...’ın bütün, davacının ise aşağıdaki kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2-Davalılar arasında biçimine uygun düzenlenmiş 16.8.1999 tarihli arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi bulunmaktadır. Anılan sözleşmeye göre yüklenici davalı ...’ın edimi, mülkiyeti diğer davalıya ait arsa üzerine sözleşmesine, amacına, fen ve sanat kurallarına uygun bir bina meydana getirmek, sözleşmede arsa sahibine bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümleri ona teslim etmek, arsa sahibinin karşı edimi ise ortaya çıkartılarak

kendisine teslim edilen bağımsız bölümlere karşılık yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölüm tapularını bir bakıma eser bedeli olarak ona devretmekten ibarettir. Sözleşmenin yüklenici tarafı kural olarak, eserin tesliminden sonra kendisine bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümler mülkiyetini doğrudan ondan isteyebileceği gibi bunları Borçlar Kanunun 162. maddesinden yararlanarak ve yazılı olmak koşuluyla üçüncü kişilere de alacağın temliki yoluyla temlik edebilir. Eldeki davada davacının isteminin dayanağı davalı yüklenici ile yapılan tarihsiz temlik sözleşmesidir.

Yüklenicinin kişisel hakkını temellük eden üçüncü kişide alacağın temliki hükümlerinden yararlanarak bu hakkını arsa sahibine karşı ileri sürebilir. Zira, alacağı devralan kişi evvelki alacaklının yerine geçer. Borçludan ifayı istemek gerektiğinde de borçluyu ifaya zorlamak artık onun hakkı olur. Ancak, bu tür davalarda yükleniciden temellük edilen kişisel hakka dayanılarak ifanın arsa sahibinden istenmesi halinde mahkemece, yüklenicinin sözleşmesine göre gerçekte neyi istemeye hak kazandığı yönü üzerinde durulmalıdır. Çünkü, yüklenici üçüncü kişiye ancak arsa sahibinden, neyi hak kazanmışsa onu temlik edebilir. Gerçekten, temlik sözleşmesinin konusu bir borç ilişkisinden doğmuş olan alacak ne ise odur.

Az yukarda da sözü edildiği üzere davacıların istemlerinin dayanağı, alacağın temlikine ilişkin Borçlar Kanununun 162 ve devamı maddeleridir. Temlik işlemi nedeniyle alacak ve ona bağlı olan bütün yan ve öncelikli haklar devralana geçer. Yine, temlik işleminin yapıldığı ana kadar temlik sözleşmesinin dışında olan ve işlemin tarafı olmayan (somut olayda arsa sahibi) arsa sahibi işlemin yapıldığı andan itibaren temlik işleminin tarafı olur ve arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklanan haklarını ona karşı (üçüncü kişiye) ileri sürer hale gelir. Şayet, temlik edilen alacağın dayanağı olan davalılar arasındaki borç ilişkisi (arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi) yüklenici bakımından bütünüyle ifa edilmemişse, üçüncü kişi yüklenicinin ifa etmediği borç miktarı kadar arsa sahibine karşı sorumludur. Bu nedenle, borçlu temlik yapılmamış olsaydı eski alacaklısına (yükleniciye) ne gibi defilerde bulunmak imkanına haiz idiyse bu defileri yeni alacaklıya (temellük eden üçüncü kişiye) karşıda ileri sürebilir. (B.K.m.167)

Burada öncelikle belirtilmesi gereken husus davalı arsa sahibi ...’a husumet düşeceği kısaca, davalı safında yer alması gerektiğidir. Zira yapının kat irtifakı kurulmuş, çekişme konusu dükkan tapuda arsa sahibi adına 12 numaralı bağımsız bölüm olarak tescil edilmiştir. Davanın konusu 12

numaralı bağımsız bölüm mülkiyetinin aktarılması olduğuna göre dava mülkiyet hakkı sahibine yöneltilecektir. Diğer yandan, davalılar arasındaki 16.8.1999 tarihli sözleşmede 12 numaralı bağımsız bölümün yükleniciye bırakılması kararlaştırıldığından davalı arsa sahibinin sözleşme hükmünü bilmediğinin, dolayısiyle iyi niyetli olduğunun kabulüne olanak yoktur. Kaldı ki, davacı iddiasını 16.8.1999 günlü sözleşmeye dayandırdığından bunun aksini savunarak 12 numaralı bağımsız bölümün yapıdaki eksik işlere karşılık kendisine bırakıldığını ileri süren davalı ...’ın bu savunmasını Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun 290. maddeleri hükmünce senetle yani 16.8.1999 günlü sözleşmeyi tadil sözleşmesi ile kanıtlaması gerekir.

Eserin sözleşmeye, fen kurallarına ve amacına uygun teslimi demek binanın bir bütün olarak tamamlanıp arsa sahibinin kullanımına hazır bulundurulması demektir. Somut uyuşmazlıkta davalı arsa sahibi eserin kendisi tarafından tamamlandığını savunmuşsa da bu savunmasını da yaptırdığı bir delil tespiti ile kanıtlayamamıştır. Yine kural olarak, 16.8.1999 günlü sözleşme ayakta kaldığı sürece binanın yüklenici tarafından yapıldığının kabulü gerekir. Ne var ki; eserde eksik ve ayıplı işlerin olduğu da bir gerçektir.

Bütün bu anlatımların sonucu olarak, mahkemece yapılması gereken iş; yerinde yeniden keşif yapılarak ve dosyada toplanan diğer delillerden de yararlanılarak sadece ortak alanlar ve dava konusu dükkanda değil, binanın tamamının getirildiği fiziki seviyeyi saptamak, bu seviyeye göre yüklenicinin sözleşmesi uyarınca dava konusu 12 numaralı dükkanın mülkiyetini talebe hak kazanıp kazanmadığını, dolayısıyle davacının şahsi hakkın temliki suretiyle mülkiyet isteyip isteyemeyeceğini değerlendirmek, şayet yapıda eserin reddini gerektirmeyen ve tahammül edilebilir eksiklik ve ayıplar varsa bunların bedelini bilirkişiye hesaplatmak, bu bedeli depo ettirmek yoluyla ve birlikte ifa kuralı hükümlerince istemi hüküm altına almak olmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davalı ...’ın bütün, davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, hükmün 2.bent uyarınca davacı yararına BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın iadesine, 13.12.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4816, Karar No: 2012/5576, Tarih: 16.04.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/4816 E.  ,  2012/5576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 25.02.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu kaydında kimlik bilgilerinin düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20.10.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, murisinin dava konusu taşınmazın tapu kaydında “...” şeklinde yazılan kimlik bilgilerinin “...” olarak düzeltilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Nüfusa kaydedilmeden ölmüş veya herhangi bir nedenle nüfusta kaydı bulunmayan kişilerin tapu kaydındaki kimlik bilgilerinin düzeltilmesi mümkün değil ise de İdari yoldan tapu kayıtlarında intikal yaptırılamadığından zorunlu olarak dava açılan bu gibi durumlarda tapu malikinin davacıların murisi ile aynı kişi olduğunun ispatlanması halinde “çoğun içerisinde az da vardır” kuralı gereğince bu yönde bir “tespit kararı” verilmelidir.

Davaya konu olayda mevcut duruma göre tapu maliki olarak görünen kişinin nüfus sicilinde soyadı mevcut olmadığından, dolayısıyla tapu kaydındaki kimlik bilgilerinden olan soyadı da nüfus kayıtlarına göre düzeltilemeyeceğinden tapu kayıtlarında intikal yaptırılabilmesi için mahkemece “dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarında tapu maliki olarak görünen ... ile davacıların murisi ...’in aynı kişi olduğunun tespitine” şeklinde bir tespit hükmü kurulması ile yetinilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

Hükmün açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 16.04.2012 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12250, Karar No: 2012/12315, Tarih: 12.11.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/12250 E.  ,  2012/12315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu 110 ada 110 parsel numaralı taşınmazın değerlendirme tarihi olan 07.04.2009, somut emsal olarak incelenen Hacımirzalı 495 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan satış tarihi 24.11.1988 itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıkları, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise ne oranda düşüldüğünün belediye imar müdürlüğü ve tapu müdürlüğünden sorularak alınacak yazı cevaplarının dosyaya konulmasından,

2-a)Dava konusu taşınmaz (110 ada 110 parsel) ile somut emsal alınan (495 parsel) taşınmazların bulundukları cadde, sokak itibariyle belediyece belirlenen 2009 yılındaki ... vergisine esas asgari m² değerlerinin,

b)Tamamı 1039 m² olup 332,61 m²'si kamulaştırılıp 665,20 m²'si arta kalan dava konusu taşınmazın, kamulaştırmadan önceki ve sonraki yüzölçümleri ve geometrik biçimlerine göre imar ve inşaat izin durumlarının,

İlgili belediye başkanlığından sorulup alınacak cevap yazısının dosyaya konulmasından,

3-Dava konusu taşınmaza emsal alınan 495 parsel sayılı taşınmazın 24.11.1988 tarihli değerlendirmeye esas alınan satış tarihi dikkate alınarak, resmi satış akit tablolarının (alıcı, satıcı ve satış bedelini gösteren) onaylı bir örneği ile tapu kaydının tapu müdürlüğünden getirtilmesinden,

4-Mahkemece kamulaştırma bedeli olarak tespit edilen bedelin bankaya yatırıldığına dair dekontun dosya içerisine alınmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.