muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11296, Karar No: 2015/15496, Tarih: 15.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/11296 E.  ,  2015/15496 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/197933

Mahkemesi : Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 24.03.2015

Numarası : 2015/349 D. iş

Taksirle ölüme neden olma suçundan 3 yıl 4 ay hapis cezasından hükümlü Yılmaz Zerek’in, 20/02/2015 tarihinde Adliye temizlik iş kolunda çalışmakta iken eşiyle temizlik odasına girdiği ve 1-2 dakika kadar kaldığı gerekçesiyle 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 41/2-c. maddesine aykırı hareket etmekten 1 ay süreyle ücret karşılığı çalıştığı işten yoksun bırakma cezası ile cezalandırılmasına dair Konya Açık Ceza İnfaz Kurumu Disiplin Kurulu Başkanlığının 26/02/2015 tarihli ve 2015/67 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin Konya İnfaz Hâkimliğinin 05/03/2015 tarihli ve 2015/449 esas, 2015/459 sayılı kararma karşı yapılan itirazın kabulüne ve söz konusu kararın iptaline dair Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 24/03/2015 tarihli ve 2015/349 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, hükümlünün 20/02/2015 tarihinde Adliye temizlik iş kolunda çalışmakta iken eşiyle temizlik odasına girdiği ve 1-2 dakika kadar kaldığı, söz konusu eylemin çalışma yönergesine aykırı olduğu ve ücret karşılığı çalıştığı işten yoksun bırakma cezasının öngörüldüğü, eylemin cezasının 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 41/2-c maddesinde, "İş yerindeki çalışma yönergelerine uymamak.” şeklinde düzenlendiği, ceza infaz kurumlarının kanunla belirlenmiş kendine özel şartları ve kuralları olan kurumlar olduğu, kişi hürriyetinin kanundan kaynaklanan yetkiye dayanılarak kısıtlandığı kurumlarda, belirli bir disiplin ve düzenin sağlanmasının da yine mevzuat gereğince zorunlu olduğu, disiplin kurulunun kanuna dayanarak yaptığı değerlendirmede hukuka aykırı bir durum bulunmadığı, söz konusu düzenlemede, işyerinde çalışma yönergelerine aykırı hareket etmenin kurum disiplinini bozduğu gerekçesiyle ceza hükmünün öngörüldüğü aksi yönde bir uygulamanın kurumun düzenini bozacağı ve diğer hükümlüler üzerinde olumsuz etkisi olacağı gözetilmeden, itirazın reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle;

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 26.05.2015 gün ve 94660652-105-42-4892-2015-10721/34229 sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğname ile ihbar ve evrak tevdi olunmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 26.05.2015 gün ve 94660652-105-42-4892-2015-10721/34229 sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğname ile ihbar ve evrak tevdi olunmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Cezanın infazı sırasında 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun uygulannmasına yönelik kanun yararına bozma talebinin kapsamı ve talebin içeriğine göre, Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 19.01.2015 tarih ve 2015/8 sayılı Kararının "Yargıtay Ceza Dairelerinin İşbölümüne ilişkin Ortak Hükümler" kısmının 1. maddesi, Yargıtay Yasasının 14. maddesi uyarınca işin incelenmesi Yargıtay 19. Ceza Dairesine ait olduğundan, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın dairesine GÖNDERİLMESİNE, 15/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14826, Karar No: 2014/7267, Tarih: 11.09.2014

**10. Ceza Dairesi         2011/14826 E.  ,  2014/7267 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2010/127381

Mahkeme : ADANA 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Kararın Tarihi - Numarası : 17/12/2009 – 2009/603 esas ve 2009/1470 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında sanığın ikinci kez aynı suçu işlediğinin anlaşılması karşısında; hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 11/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3989, Karar No: 2015/13670, Tarih: 19.11.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/3989 E.  ,  2015/13670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GÖKÇEADA KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/12/2013

NUMARASI : 1996/110-2013/5

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Dosya kapsamından davacı N.. A..'in 18.01.2006 tarihinde öldüğü ve mirasçı olarak eşi Kadriye ve oğlu Fazlı bıraktığı halde, gerekçeli karar ölü N.. A..e tebliğ edilmiş olup dosyada, kararın mirasçılara tebliğine ilişkin tebligat parçası bulunmamaktadır. Kadriye ve Fazlı adlarına karar tebliğ edilmişse buna ilişkin tebliğ belgesinin dosyaya eklenmesi veya kayıtlara dayanılarak tebliğ gününün açıklanması; tebliğ edilmemişse, kararın adı geçenlere 7201 sayılı Tebligat Kanunu ile Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenmesi ve temyiz süresi geçtikten sonra, inceleme yapılmak üzere gönderilmesi,

2- Katılan Arif dava konusu yaptığı bölümlere ilişkin 24.12.2009 tarihli keşifte alınan yerel bilirkişi beyanları “19.08.2008 tarihli keşif beyanımı tekrar ederim” şeklinde olup anılan tarihli keşif zaptı dosya içerisinde bulunmamaktadır. 19.08.2008 tarihli keşif zaptı ile bu keşif sonrası hazırlanan bilirkişi raporlarının kalem araştırması yapılarak dosya içerisine konulması,

3- Gökçeada Kadastro Mahkemesinin 1996/114 ve 2002/19 Esas sayılı dava dosyalarının dosya içerisine alınması, bundan sonra inceleme yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16938, Karar No: 2013/2236, Tarih: 14.02.2013

**6. Ceza Dairesi         2012/16938 E.  ,  2013/2236 K.**

**"İçtihat Metni"**

İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 18.03.2009 tarih, 2006/184 Esas ve 2009/62 Karar sayılı hükmün, sanıklar ve savunmanlarının temyizi üzerine, Dairemizin 10.01.2012 tarih, 2011/15860 Esas ve 2012/16 Karar sayılı ilamı ile bozulmasına ilişkin kararına karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yazısı ile Ceza Genel Kuruluna itirazda bulunulmasından sonra, Ceza Genel Kurulu Başkanlığı tarafından 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun'un 99 ve 101. maddeleri uyarınca dosya Dairemize gönderilmekle gereği görüşülüp düşünüldü.

T Ü R K M İ L L E T İ A D I N A

Mahkemece yapılan kovuşturma sonucunda, sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında çıkar amaçlı suç örgütü kurmak ve üye olmak suçlarından beraatlerine, yağma, özgürlüğü kısıtlama ve 6136 sayılı Yasaya aykırı davranmak suçlarından hükümlülüklerine karar verilmiş,

Hüküm sanıklar ve savunmanları tarafından temyiz edilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 22.01.2010 tarihli tebliğnamesinde, hükmün kısmen onanmasını kısmen de bozulmasını istemiştir.

Dairemizin, 10.01.2012 tarih, 2011/11860 Esas ve 2012/16 Karar sayılı kararı ile “Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.02.2010 gün, 2009/8-151 sayılı kararında da belirtildiği gibi, sanıkların yüklenen suçları kurup, yönettikleri, üyesi olarak içinde bulundukları çıkar amaçlı suç örgütünün faaliyeti çerçevesinde işlediklerinden ötürü 5271 sayılı CMK'nun 250/1-b maddesine göre özel yetkili Ağır Ceza Mahkemesinde kamu davası açılmış ve 5237 sayılı TCY'nın 220.maddesindeki suçtan sanıkların beraatine karar verilmiş olması nedeniyle inceleme konusu diğer suçların örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenmiş sayılamayacağı açıktır. Beraat kararıyla evrakın bağlantı kuramının kesilmesi, hukuk birliği ilkesi gereği aynı suç için iki farklı usulün uygulanamaması, doğal yargıç ilkesi, savunma hakkı, özel görevli Mahkemenin görev alanının sınırlı oluşu dikkate alınarak görevsizlik kararı verilerek, dosyanın genel görevli ve yetkili Mahkemeye gönderilmesi yerine, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,” gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 22.2.2012 gün ve 2011/215104 sayılı yazısı ile “İtiraza konu uyuşmazlık; çıkar amaçlı suç örgütü kurmak, yönetmek, kurulan örgüte üye olmak, örgüt faaliyeti çerçevesinde yağmaya teşebbüs, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, izinsiz silah taşımak suçlarından dolayı haklarında dava açılan sanıkların 5237 sayılı TCK’nun 220. maddesinde tanımlanan suçtan beraatlerine karar verilmesi durumunda diğer suçlar açısından görevsizlik kararı verilmesinin gerekip gerekmediğine ilişkindir.

5271 sayılı CMK’nun 8/1. maddesinde “Bir kişi, birden fazla suçtan sanık olur veya bir suçta her ne sıfatla olursa olsun birden fazla sanık bulunursa bağlantı var sayılır”, 9/1. maddesinde “Bağlantılı suçlardan her biri değişik mahkemelerin görevine giriyorsa, bunlar hakkında birleştirilmek suretiyle yüksek görevli mahkemede dava açılabilir”, 10. maddesinde “Kovuşturma evresinin her aşamasında, bağlantılı ceza davalarının birleştirilmesine veya ayrılmasına yüksek görevli mahkemece karar verilebilir. Birleştirilen davalarda, bu davaları gören mahkemenin tabi olduğu yargılama usulü uygulanır. İşin esasına girdikten sonra ayrılan davalara aynı mahkemede devam olunur”, 11. maddesinde “Mahkeme, bakmakta olduğu birden çok dava arasında bağlantı görürse, bu bağlantı 8 inci maddede gösterilen türden olmasa bile, birlikte bakmak ve hükme bağlamak üzere bu davaların birleştirilmesine karar verebilir” hükümlerine yer verilmiştir.

Yine 5271 sayılı CMK’nun 250/1-b maddesinde haksız ekonomik çıkar sağlamak amacıyla kurulmuş bir örgütün faaliyeti çerçevesinde cebir ve tehdit uygulanarak işlenen suçlar dolayısıyla açılan davaların; Adalet Bakanlığının teklifi üzerine Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca yargı çevresi birden çok ili kapsayacak şekilde belirlenecek illerde görevlendirilecek ağır ceza mahkemelerinde görüleceği hükme bağlanmıştır.

Bu yasal düzenlemeler çerçevesinde, haksız ekonomik çıkar sağlamak amacıyla kurulmuş bir örgütün faaliyeti çerçevesinde cebir ve tehdit uygulanarak işlenen suçlar, bu suçların kanıtını ve dayanağını oluşturan suçlar, bu suçlarla birlikte işlenen araç suçlar nedeniyle açılan davalara 5271 sayılı CMK’nun 250. maddesi uyarınca kurulan Özel Görevli Ağır Ceza Mahkemelerince bakılması zorunludur.

“İşin esasına girdikten sonra ayrılan davalara aynı mahkemede devam olunur” hükmünü düzenleyen 5271 sayılı CMK’nun 10/3. maddesinin gerekçesinde “Dava ekonomisinin sağlanması, yargılamanın sür’atlendirilmesi amacı ile öngörülen bu madde düzenlenirken ikinci fıkrada işin esasına girildikten sonra ayırma kararı verildiğinde, ayrılan davalara aynı mahkemede devam olunması kabul edilmiştir. Davanın esasına girmeden maksat, iddianamenin okunmasından sonraki aşamalardır” denilerek dava ekonomisinin sağlanması ve yargılamanın süratlendirilmesinin amaçlandığı vurgulanmıştır. Bu hüküm uyarınca, Özel Görevli Ağır Ceza Mahkemeleri kendilerine açılan bir davada bazı suçlar ya da sanıklar açısından ayırma kararı verse bile, işin esasına girdikten sonra bu davalara bakmaya devam edecektir. Başka bir anlatımla ayırdığı suçlar açısından görevsizlik kararı vermesi mümkün değildir.

Öte yandan, duruşmada suçun hukuki niteliğinin değiştiğinden bahisle görevsizlik kararı verilerek dosyanın alt dereceli mahkemeye gönderilemeyeceği kuralını düzenleyen CMK’nun 6. maddesinin istisnası niteliğindeki “Bu Kanunun 6 ncı maddesi, 250 nci madde kapsamına giren suçlara bakan ağır ceza mahkemeleri hakkında uygulanmaz” hükmü, Özel Yetkili Ağır Ceza Mahkemelerinin suçun hukuki niteliğinin değişmesi durumunda alt dereceli bir mahkemenin, başka bir deyişle Asliye Ceza ya da Sulh Ceza Mahkemelerinin görevine giren suçlarla ilgili yargılama yapmasını engellemeye yöneliktir. Yoksa, Özel Yetkili Ağır Ceza Mahkemelerinin, Genel Yetkili Ağır Ceza Mahkemelerinin görevine giren suçlarla ve bu suçlarla bağlantılı diğer suçlarla ilgili olarak, suçun hukuki niteliği değiştiğinde görevsizlik kararı vermesi zorunluluğunu doğuran bir düzenleme değildir.

Özel Görevli Ağır Ceza Mahkemeleri bağlılık kuralı gereği kendilerine açılan, ancak görevlerine girmeyen bir suçla ilgili olarak, işin esasına girdikten sonra ayırma kararı verdiklerinde bu suça ilişkin dosyayı genel görevli mahkemelere gönderemeyeceklerine göre, yine işin esasına girip suçun örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmediğini anladıklarında da görevsizlik kararı veremezler. Aksine kabulün uygulamada çelişkili durumlara yol açacağı kaçınılmazdır.

Özel Görevli Ağır Ceza Mahkemeleri, haksız ekonomik çıkar sağlamak amacıyla kurulmuş bir örgütün faaliyeti çerçevesinde cebir ve tehdit uygulanarak işlenen suçlar, bu suçların kanıtını ve dayanağını oluşturan suçlar, bu suçlarla birlikte işlenen araç suçlar nedeniyle açılan davalarda, işin esasına girmeden önce, mevcut delillere göre, hiçbir araştırma yapmaksızın, suçun örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenmediğinin ilk bakışta anlaşıldığı durumlarda görevsizlik kararı vererek dosyayı Genel Görevli Ağır Ceza Mahkemelerine gönderebilecekken, işin esasına girdikten sonra görevsizlik kararı veremez. Bu durum usul ekonomisine ve davaların süratle neticelendirilmesi gerekliliği düşüncesine de uygundur.

Diğer taraftan, Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 13.12.2011 gün ve 1- 200/263 sayılı kararında: “Sanık hakkında suç işlemek için örgüt kurma suçundan açılan kamu davasında, yüklenen suçun ... olmaması nedeniyle sanığın bu suçtan beraatine, araç suç niteliğinde olan ve bağlantı nedeniyle CYY’nın 250. maddesi uyarınca kurulan Ağır Ceza Mahkemesine hitaben düzenlenen iddianamede yer alan kasten öldürme ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından cezalandırılmasına karar verilen olayda. Özel Görevli Ağır Ceza Mahkemesinin görev alanına giren suçtan beraat kararı verdiği hükümde, görev alanına girmeyen kasten öldürme ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından da yargılamayı sonuçlandırıp mahkumiyet kararı vermesinde dava ekonomisi, adalet dağıtımında istikrar ve çabukluk sağlanması, davaların en hızlı ve doğru şekilde bitirilmesi ilkeleri göz önünde bulundurulduğunda, usul ve yasaya aykırılık olmayıp yerel mahkeme hükmünün Özel Dairece onanmasında da bir isabetsizlik bulunmadığı” vurgulanmıştır.

Somut olay incelendiğinde, Özel Görevli Ağır Ceza Mahkemesince, sanıkların suç işlemek amacıyla örgüt kurmak ve örgüte üye olmak suçlarından beraatlerine, ...’ün yağmaya teşebbüs, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, izinsiz silah bulundurmak; ..., ... ve ...’ın yağmaya teşebbüs, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma; ... ve ...’nin izinsiz silah bulundurmak suçlarından cezalandırılmalarına karar verilmiş, beraat kararları temyiz edilmediğinden kesinleşmiştir. Özel Görevli Ağır Ceza Mahkemesi işin esasına girmiş ve yargılamayı tamamlamıştır. Başka bir anlatımla suçun örgüt faaliyeti kapsamında işlenip işlenmediğini anlamak için işin esasına girmek zorunda kalmış, kovuşturma sonucunda örgütün var olmadığını kabul ederek beraat kararı vermiştir. Bu aşamadan sonra bu mahkemenin görevli olmadığının kabulü, yıllarca süren kovuşturmanın tamamen yok sayılması anlamına gelecektir. Oysa ceza yargılamasının en temel amaçlarından biri kovuşturmanın süratle yapılıp sonuçlandırılmasıdır.

Yukarıda açıklanan gerekçelerle, Özel Görevli Ağır Ceza Mahkemesinin, sanıkların cezalandırılmalarına karar verilen suçlar açısından kendisini görevli kabul ederek yargılamaya devam etmesinde ve davanın esası hakkında karar vermesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.” biçimindeki gerekçeyle hükmün esastan incelenmesi gerektiğini ileri sürerek itiraz yoluna başvurmuştur.

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 13.12.2011 gün ve 1-200/263 sayılı kararı ışığında, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazı yerinde görüldüğünden İTİRAZIN KABULÜNE,

2-Dairemizin 10.01.2012 tarih, 2011/15860 Esas ve 2012/16 Karar sayılı “BOZMA” ilamı kaldırılarak yapılan incelemede:

Hükmolunan her bir cezanın süresine göre, sanıklar ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz incelemesinin duruşmalı yapılması istemlerinin, 5320 sayılı Yasanın 8/1 inci maddesi yollamasıyla 1412 sayılı Yasanın 318 inci maddesi uyarınca REDDİNE;

2-Dairemizin 10.01.2012 tarih, 2011/15860 Esas ve 2012/16 Karar sayılı “BOZMA” ilamı kaldırılarak yapılan incelemede:

Hükmolunan her bir cezanın süresine göre, sanıklar ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz incelemesinin duruşmalı yapılması istemlerinin, 5320 sayılı Yasanın 8/1 inci maddesi yollamasıyla 1412 sayılı Yasanın 318 inci maddesi uyarınca REDDİNE;

Sanıklar ..., ... ve ...’un, Lapseki ilçesine, sanık ... tarafından suç işlemek için getirilip verdiği emir ve talimatlara göre hareket ettikleri, önceden yakınanın oğlu Mustafa Rüçhan Özer’in kaçırılması için anlaşmış olmalarına karşın, uzun süre Mustafa Rüçhan’ı bulamamaları nedeniyle, sanık ...’in nerede olduğu ve ne yaptığını bildiği yakınan ...’in kaçırılması yönünde talimat ve bilgi vermesi üzerine eylemin gerçekleştirilmiş olması karşısında tebliğnamede sanık ...’ün eylemdeki konumunun yardım eden sıfatında olduğuna ve hakkında TCK nunun 39 uncu maddesinin uygulanmasına ilişkin düşünce benimsenmemiş; sanıklar ..., ... ve ...’ın yakınan Yusuf’u etkisiz hale getirerek tabanca ve bıçakla tehdit etmek suretiyle evinin ve arabasının anahtarlarını almalarıyla yağma suçunun tamamlandığı gözetilmeden, kalkışma aşamasında kaldığı kabul edilerek anılan sanıklarla birlikte sanık ...’e eksik ceza verilmesi; sanıklar ..., ... ve ...’ün adli sicil kayıtlarında tekerrüre esas sabıkaları bulunduğu gözetilerek haklarında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; sanıklar ..., ... ve ... ile savunmanlarının, sanıklar ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun olan hükmün kısmen tebliğname gibi ONANMASINA, 13.02.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7177, Karar No: 2014/13046, Tarih: 15.10.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/7177 E.  ,  2014/13046 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Taraflar arasındaki manevi tazminat davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin 14/01/2014 gün ve 2013/2838-2014/230 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla HUMK’nun 440-442. maddeleri uyarınca tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Temyiz ilamında bildirilen gerektirici nedenler karşısında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun değişik 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birine uygun olmayan aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan karar düzeltme istemi reddedilmelidir.

2-Davacının diğer karar düzeltme istemine gelince; dava, yaralama ve tehdit eylemlerine dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; davacının temyizi üzerine Dairemizce kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken veya görevlerini yaparken kişilere zarar vermesinin ilgili kurumun hizmet kusurunu oluşturacağı, Anayasa'nın 40/3 ve 129/5 yine 657 sayılı Yasanın 13. maddeleri uyarınca davanın husumetten reddine karar verilmesi gerektiği şeklindeki gerekçe ile bozulmuştur. Davacı karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Davacı, ..... Üniversitesi Diş Hekimliği Protetik Diş Tedavisi Anabilim Dalı Öğretim üyesi olan davalının, görev yaptığı binaya gelerek öğrencilerinin gözleri önünde boğazını sıkarak öldürmeye teşebbüs ettiğini, aynı zamanda tehdit ettiğini belirterek manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

Anayasa 129/5 maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Yasası'nın 13/1 maddesinde, memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken işledikleri kusurlardan doğan tazminat davalarının, ancak idare aleyhine açılabileceği benimsenmiştir. Ne var ki, bu kural mutlak olmayıp idari işlem ve eylem niteliğini yitirmemiş davranışlar ile sınırlıdır. Kamu görevlisinin, özellikle haksız eylemlerde, Anayasa’nın bu güvencesinden yararlanma olanağı bulunmamaktadır. Somut olayda, davacının açıkça davalının kişisel kusur ve eylemine dayanmıştır. O nedenle, Anayasa ve anılan Yasa hükümlerinin göz önünde tutulabilmesi söz konusu değildir.

Şu durumda; kamu görevlisi olan davalının kişisel kusuruna dayalı olarak, haksız fiil faili sıfatıyla genel hükümlere göre uğranılan zararın tazmini istenildiği göz önünde bulundurulduğunda; mahkemece açıklanan olgular gözetilerek işin esası incelenip varılan karar, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olduğundan onanmasına karar verilmesi gerekirken bozulmuş olduğu anlaşıldığından davacının karar düzeltme istemi kabul edilmeli, Dairemizin bozma kararı kaldırılmalı ve karar açıklanan nedenlerle onanmalıdır.

-/-

....

-/-

....

SONUÇ: Davacının karar düzeltme isteminin yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle kabulü ile; Dairemizin 14/01/2014 gün ve 2013/2838 Esas, 2014/230 Karar sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA; yerel mahkeme kararının ONANMASINA, davacının diğer karar düzeltme istemlerinin (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve aşağıda yazılı onama harcının önce temyiz eden davacıya yükletilmesine, tashih karar talep eden davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....