muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2449, Karar No: 2017/375, Tarih: 01.03.2017

Kuşkusuz hak sahibine, fiili birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren diğer koşulların da varlığı durumunda gelir veya aylık bağlanabileceği açıktır.

5510 sayılı Kanunun 56. maddesinin uygulanmasında üzerinde durulması gereken bir diğer husus da, maddede yer alan “boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” unsurunun, diğer bir ifade ile boşanılan eşle fiilen birlikte yaşama olgusunun nasıl kanıtlanması gerektiğidir.

Bilindiği üzere, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun “İspat yükü” başlıklı 6.maddesinde, kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her birinin, hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlü olduğu belirtilmiş olup, ispat yükünün kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi yararına hak çıkaran tarafa ait olduğu, yasal bir karineye dayanan tarafın, sadece karinenin tarafını oluşturan vakıaya ilişkin ispat yükü altında bulunduğu, kanunda öngörülen istisnalar dışında karşı tarafın yasal karinenin aksini ispat edebileceği kabul edilmektedir.

Uyuşmazlığın çözümü açısından özellikle belirtilmelidir ki, 5510 sayılı Kanunun 59 ve 100. maddeleri uyarınca Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından tutulan tutanaklar aksi kanıtlanıncaya kadar geçerlidir. Diğer bir anlatımla; yetkili kişilerce düzenlenen ve tarafların ihtirazi kayıt koymaksızın imzaladığı tutanaklar aksi kanıtlanıncaya kadar geçerli olup, aksi ancak yazılı delille kanıtlanabilir.

Ne var ki, aksi kanıtlanıncaya kadar geçerli olan tutanaklar ile ifade edilen: Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından belgelere dayalı olarak düzenlenmiş olanlar ile belgeye dayalı olmamakla birlikte düzenlenmesinde hazır bulunan işveren, işçi veya üçüncü kişi beyanları uyarınca düzenlenerek doğruluğu ilgili kişilerin imzaları ile tasdik edilen ve imza inkarına konu olmayan tutanaklardır.

Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından yapılan incelemelere dayalı tutanakların değerlendirildiği ve varılan sonucun yazıya geçirildiği raporların sadece memur veya müfettiş tarafından düzenlenmiş olmaları, anılan raporların 4857 sayılı İş Kanunu’nun 92/son maddesi ile 5510 sayılı Kanunun 59 ve 100. maddeleri kapsamında aksinin yazılı delille kanıtlanması gereken belgeler olarak kabulleri için yeterli değildir.

Buna göre, özellikle, rapor veya ekli tutanaklarda imzası bulunmayanlar yönünden, söz konusu tutanakların aksinin yazılı delille kanıtlanması yükümünden söz etmek mümkün değildir.

Buna göre, özellikle, rapor veya ekli tutanaklarda imzası bulunmayanlar yönünden, söz konusu tutanakların aksinin yazılı delille kanıtlanması yükümünden söz etmek mümkün değildir.

Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları ve iş müfettişi raporlarının, rapora dayanak alınan tutanaklar ile birlikte değerlendirilmesi ve ancak belirtilen nitelikteki ekli tutanakların anılan Kanun kapsamında aksi sabit oluncaya kadar geçerli belge olduğunun kabulü, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 92/son maddesinin açık hükmü karşısında zorunludur. Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 14.11.1979 gün ve 1014 E., 1364 K. ile 04.02.2009 gün ve 2009/9-2 E.-2009/48 K. sayılı kararlarında da aynı hususlar vurgulanmıştır.

Öte yandan, hukuk mahkemesi hakimi kusur belirlemesi yaparken ceza hukukunun sorumluluğa ilişkin hükümleri ve ceza mahkemesinden verilen beraat kararları ile bağlı değilse de, ceza mahkemesinde görülüp kesinleşen dava dosyasındaki boşanan eşlerin eylemli birlikteliklerine ilişkin saptamalar 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 74.(Mülga 818 sayılı Borçlar Kanununun 53.) maddesi ile öğreti ve Yargıtay uygulamalarında yerleşik olan “maddi olgularla bağlılık” ilkesi gereğince değerlendirilmelidir.

Bu kapsamda fiilen birlikte yaşama olgusunun kanıtlanması yönünden anılan genel kurallar çerçevesinde tarafların delilleri toplanarak, araştırma ve değerlendirme yapılmak suretiyle boşanılan eşle kurulan ilişkinin fiili olarak birlikte yaşama kapsamında yer alıp almadığı saptanmalıdır.

Uyuşmazlık konusu 5510 sayılı Kanunun 56/2. maddesine dayalı olarak Kurumca açılan ve yersiz ödenen aylıkların geri alınmasına ilişkin davalar ile hak sahibi tarafından açılan Kurum işleminin iptali ve aylık bağlanması talebine ilişkin davalarda özellikle, boşanılan eşle kurulan ilişkinin “fiili olarak birlikte yaşama olgusu” kapsamında yer alıp almadığı, ilişkinin niteliği ve başlangıç tarihi açıkça ortaya konulmalıdır.

Uyuşmazlık konusu 5510 sayılı Kanunun 56/2. maddesine dayalı olarak Kurumca açılan ve yersiz ödenen aylıkların geri alınmasına ilişkin davalar ile hak sahibi tarafından açılan Kurum işleminin iptali ve aylık bağlanması talebine ilişkin davalarda özellikle, boşanılan eşle kurulan ilişkinin “fiili olarak birlikte yaşama olgusu” kapsamında yer alıp almadığı, ilişkinin niteliği ve başlangıç tarihi açıkça ortaya konulmalıdır.

Bu doğrultuda, öncelikle T.C.Anayasası’nın 20. maddesi, 5510 sayılı Kanunun 59 ve 100. maddeleri, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunun 3, 45 ve 53. maddeleri, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28 ve 45. maddeleri, 4857 sayılı İş Kanunun 32. maddesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6, 24 ila 33. maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 2 ve 6. maddeleri ve ilgili diğer mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı; hak sahibi ile boşandığı eşinin yerleşim yerleri, adres değişikliği ve nakilleri tarihleriyle saptanmalı, muhtarlık ve Nüfus Müdürlüğü gibi özel ve kamu kurumlarındaki bilgi ve belgelerden yararlanılmalı, ilgililerin elektrik, su, telefon aboneliklerinin hangi adres ve tarihte kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtlarındaki adresler ile mevcut ise 4857 sayılı Kanun gereği ücret ödemelerinin yapılabileceği banka kayıtları sorgulanmalı ve böylelikle boşanılan eşle fiili olarak birlikte yaşama olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği konusunda varılacak sonuca göre karar verilmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 12.03.2014 gün ve 2013/21-614 E., 2014/277 K. sayılı kararında da aynı ilkeler benimsenmiştir.

Hal böyle olunca, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Asıl dosya davalısı birleşen dosya davacısı Sosyal Güvenlik Kurumu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 01.03.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10715, Karar No: 2021/16901, Tarih: 18.10.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/10715 E.  ,  2021/16901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 18/10/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5145, Karar No: 2019/6019, Tarih: 30.09.2019

**14. Hukuk Dairesi         2018/5145 E.  ,  2019/6019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalılardan ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

Gerekçeli kararın davalılardan ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...’ye doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu anlaşılmıştır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında, gerekçeli kararın usulsüz olarak tebliğ edilen adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi,

Belirtilen eksiklik giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 30.09.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14142, Karar No: 2012/6775, Tarih: 14.06.2012

**14. Ceza Dairesi         2011/14142 E.  ,  2012/6775 K.**

* BEDEN VE RUH SAĞLIĞINI BOZACAK ŞEKILDE ÇOCUĞUN BASIT CINSEL İSTISMARI

* CINSEL AMAÇLA KIŞIYI HÜRRIYETINDEN YOKSUN KILMA

* MÜŞTEREK FAIL

* HUKUKA AYKIRI RIZA

* VELAYET HAKKININ KÖTÜYE KULLANILMASI

* TÜRK MEDENİ KANUNU (4721) Madde 348

* TÜRK MEDENİ KANUNU (4721) Madde 339

* TÜRK MEDENİ KANUNU (4721) Madde 335

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 37

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 26

**"İçtihat Metni"**

ÖZET: DİĞER SANIKLA BİRLİKTE SUÇU BAŞTAN İTİBAREN BİLEREK VE İSTEYEREK TERTİPLEYİP, PLANLADIKLARI, BU SURETLE SUÇUN İCRASINDAKİ ROLÜ VE SUÇUN İŞLENİŞİNDEKİ KATKISININ ARZ ETTİĞİ ÖNEMİ GÖZÖNÜNDE BULUNDURULDUĞUNDA, MAĞDURENİN ANNESİ OLAN SANIĞIN DA DİĞER SANIK GİBİ MAĞDURENİN BEDEN VEYA RUH SAĞLIĞINI BOZACAK ŞEKİLDE ÇOCUĞUN BASİT CİNSEL İSTİSMARI SUÇUNUN MÜŞTEREK FAİLİ OLDUĞU GÖZETİLİP TCK’NIN 37/1. MADDESİ UYARINCA MAHKUMİYETİNE KARAR VERİLMELİDİR.

SUÇ TARİHİNDE 15 YAŞINI BİTİRMEMİŞ OLAN KÜÇÜK MAĞDURENİN YAŞI İTİBARIYLA KİŞİYİ HÜRRİYETİNDEN YOKSUN KILMA SUÇU YÖNÜNDEN RIZA VEYA RIZASIZLIĞININ SUÇUN UNSURLARININ OLUŞUMU YÖNÜNDEN HUKUKİ BİR DEĞER TAŞIMADIĞI, MAĞDURE HAKKINDA VELAYET HAK VE YETKİSİNE SAHİP OLAN ANNE BABANIN, BU HAK VE YETKİLERİNİN HU­KUKUN ÇİZDİĞİ SINIRLAR İÇİNDE HUKUKA UYGUN ŞEKİLDE KULLANMA­LARININ ZORUNLU OLDUĞU, BU BAKIMDAN SANIĞIN ANNE VEYA BA­BASININ İRADELERİNİN BU SUÇ YÖNÜNDEN NE ŞEKİLDE ORTAYA ÇIKTIĞININ İRDELENMESİNDE ZORUNLULUK OLDUĞU GÖZETİLMELİDİR.

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı ve cinsel amaçla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanıklar Hüseyin ve Livaze’nin bozma üzerine yapılan yargılamaları sonunda; sanık Hüseyin’in beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkumiyeti ile atılı diğer suçtan beraatine, sanık Livaze’nin üzerine atılı her iki suçtan beraatine dair (Bursa Dördüncü Ağır Ceza Mahkemesi)’nden verilen 09.03.2011 gün ve 2010/354 Esas, 2011/39 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık Hüseyin müdafii ile katılanlar vekilleri tarafından istenilmiş ve sanık Hüseyin müdafiince incelemenin de duruşmalı olarak yapılması talep edilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’ndan tebliğname ile Daireye gön­derilmekle, dava evrakı incelenip gereği görüşülmüş olduğundan aşağıda yazılı karar ittihaz olundu.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle sanık Hüseyin hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün ONAN­MASINA,

Sanık Livaze hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde ço­cuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan beraat hükmünün incelenme­sinde;

Sanık Livaze hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde ço­cuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan beraat hükmünün incelenme­sinde;

Mağdurenin soruşturma aşamasında dosyada bulunan diğer deliller ile de uyum içinde olan ve sanık Hüseyin’in kendisine yönelik cinsel davranışlarını annesine anlattığı halde annesinin kendisine sabretmesini söylediği ve bun­ların sona ermesini sağlayacak herhangi bir girişimde bulunmadığı yolunda ortaya çıkan samimi ve inandırıcı anlatımları, sanık Livaze’nin kollukta müdafii huzurunda alınan “...bu şahsın kızım ile birlikte kalıp sadece sevip okşamasına ve kendini tatmin etmesine bir nevi göz yumdum. Bunun sebebi de bizim paraya ihtiyacımız olması ve Hüseyin’in de bize maddi yönden destekte bulunmasıdır...” şeklinde tevilli ikrarı içeren beyanları, yine sanık Hüseyin’in müdafii huzurunda alınan kolluk beyanında geçen “…Küçük kızın annesi Livaze mağdureyi sürekli bana itmiştir... Telefon görüşmelerinde küçük Büşra’nın sürekli beni arzuladığını, kendi kendini tatmin etmeye çalıştığını bana söy­lemekteydi…” şeklindeki açıklaması ve tüm dosya kapsamına göre; sanık Livaze’nin diğer sanık Hüseyin’in mağdureye yönelik cinsel içerikli davranışlar sergilediğini ve bunu da bir süredir devam ettirdiğini bildiği halde, mağdureyle birlikte sanığın evine gittikten sonra mağdureyi diğer sanıkla önceden var­dıkları fikir ve eylem birlikteliği çerçevesinde, bankamatikten para çekme bahanesiyle dışarı çıkıp sanık Hüseyin ile mağdureyi yalnız bıraktığı ve en son olayda da bu ikisini çay bahçesinde beklediği, diğer sanık Hüseyin ile birlikte suçu baştan itibaren bilerek ve isteyerek tertipleyip, planladıkları, bu suretle sanık Livaze’nin suçun icrasındaki rolü ve suçun işlenişindeki katkısının arz ettiği önemi gözönünde bulundurulduğunda, sanık Livaze’nin de diğer sanık gibi mağdurenin beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçunun müşterek faili olduğu gözetilip TCK’nın 37/1. maddesi uya­rınca ek savunma hakkı verilerek bu suçtan mahkumiyeti yerine isabetsiz gerekçelerle beraatine karar verilmesi,

Sanıklar hakkında cinsel amaçla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suç­larından kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanıklar hakkında cinsel amaçla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suç­larından kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Suç tarihinde 15 yaşını bitirmemiş olan küçük mağdure Büşra’nın yaşı itibarıyla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden rıza veya rıza­sızlığının suçun unsurlarının oluşumu yönünden hukuki bir değer taşımadığı, mağdure hakkında velayet hak ve yetkisine sahip olan anne babanın, bu hak ve yetkilerinin hukukun çizdiği sınırlar içinde hukuka uygun şekilde kullan­malarının zorunlu olduğu, bu bakımdan sanığın anne veya babasının irade­lerinin bu suç yönünden ne şekilde ortaya çıktığının irdelenmesinde zorunluluk bulunduğu, bu kapsamda kamu davasına konu somut olayda; diğer sanığın cinsel istismarından haberi olduğu halde sanık Hüseyin’in mağdure üzerindeki istismarını gerçekleştirmesi amacına matuf olarak mağdurenin sanığın yanında kalmasına rıza gösteren mağdurenin annesi sanık Livaze’nin bu yöndeki ira­desinin, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’na göre velayetin nez’ini gerektirecek şekilde velayet hakkının suç işlemek için kötüye kullanılması ve bu suretle hukuka aykırı biçimde ortaya çıkan bir rıza niteliğinde olduğu, sanık Hüseyin’in de hukuka aykırı bu rızaya dayalı olarak mağdureyi yanında tuttuğu, kaldı ki; somut olayda mağdurenin rızasının da bulunmadığı, suça konu eylemlerin başlangıcını oluşturan İstanbul’daki ilk eylemde mağdurenin annesi ile birlikte gitmek istemesine karşın annesi ile sanık Hüseyin’in mağdurenin dışarı çık­masını onu ikna ederek engelledikleri, sonrasında ise mağdurenin o gün uğradığı istismarı annesine nakletmesine rağmen sanık Livaze’nin mağdureye sabretmesi, sanığın cinsel eylemlerine dayanması, dayanmak için biraz gayret göstermesi gerektiği yönündeki telkinleri sonucu mağdurenin hukuka aykırı şekilde sanık Hüseyin’in yanında kalması şeklinde ortaya çıkan bu eylemde her iki sanığın zincirleme şekilde cinsel amaçla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılmalarına karar verilmesi gerektiği halde yazılı şekilde beraat hükmü tesisi,

Kanuna aykırı, katılanlar vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gözetilerek CMUK’nın 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 14.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6693, Karar No: 2023/1832, Tarih: 25.05.2023

**12. Ceza Dairesi         2019/6693 E.  ,  2023/1832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Sanıklar ..., ..., ..., hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.09.2015 tarihli ve 2015/334 Esas, 2015/776 Karar sayılı kararı ile sanıklar ..., ..., ..., hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatlerine karar verilmiştir.

2.... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.09.2015 tarihli ve 2015/334 Esas, 2015/776 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 2863 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 02.06.2019 tarihli ve 2019/6693 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği;

1.Beraat kararının usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2.Sanık ...'nin 2863 sayılı Kanun'un 74 üncü maddesi gereğince cezalandırılması gerekirken 67 nci maddesi gereğince cezalandırılmasına karar verildiğine,

3.Diğer temyiz sebeplerine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. Yerel Mahkemenin Kabulü

3.Diğer temyiz sebeplerine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. Yerel Mahkemenin Kabulü

1.Somut olayda her ne kadar sanıkların kaçak kazı yaptıkları ihbarı yapılmış ise de keşif mahallinde yapılan gözlemde buna yönelik kazılmış bir çukurun olmaması, sadece sanığın iddia ettiği şekilde meyve fidanlarının dikilmesi için kazılmış, ancak kapanmış hale gelmiş yüzeysel çukurların bulunması, bilirkişinin raporunda da herhangi bir çukurdan bahsedilmemesi ayrıca suça konu yerin sit alanı olmaması yani kültür ve tabiat varlığı söz konusu olmaması, yine bu sanıkların evlerinde ve üzerlerinde herhangi bir kültür ve tabiat varlığına rastlanmaması, sanık ...'ın savunmasında belirttiği gibi geceleyin suça konu yerde ışık yanması ve zirai çalışmanın yapılmasının asılsız olduğu kanaatine varılan ihbara söz konusu olmasının sanıkların atılı suçu işledikleri ve bu yönde kazı yaptıkları anlamına gelmesinin mümkün olmaması, ayrıca bu yönde somut herhangi bir delilin bulunmaması nedeniyle sanıkların atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmalarını gerektirir ve bu doğrultuda mahkememize kanaat verici herhangi bir delil elde edilmediğinden sanıkların beraatine karar verildiği, her ne kadar sanıklardan ...'in evinde bir kısım aletler ele geçirilmiş ise de bu aletlerin sanıkta bulunmasının atılı suçu işledikleri anlamına gelmeyeceği zira sanığın diğer sanıklar tarafından desteklenmeyen ve atfı cürüm niteliğindeki beyanında dahi dedektör ile araştırma yaptığını ancak herhangi bir sinyal alınmadığı için kazı yapmadıklarını beyan ettiği, bu sanığın beyanlarına itibar edilmemesinin yanında itibar edilse dahi sanığın kendince yapmış olduğu ön çalışmanın define bulmak amacıyla kazı yapmak anlamında değerlendirilmesinin çok geniş olarak yorumlama anlamına geleceği, bu durumun cezanın evrensel ilkeleri ile ve cezanın amacı ile bağdaşmayacağı, bu nedenle de hakkaniyete aykırı düşeceğinden beyanlarına itibar edilmediği, her ne kadar sanık ... hakkında kültür ve tabiat varlıkları bulmak amcıyla izinsiz kazı yapmak suçunu işlediğinden bahisle kamu davası açılmış ise de yapılan yargılama neticesinde sanığın evinde bulunan bizans dönemine ait bronz sikkenin 2863 sayılı Kanun'un 23 üncü ve 67 nci maddeleri kapsamında bildirim yükümlülüğüne tabi kültür ve tabiat varlığı olduğu bu nedenle de eyleminin aynı Kanun'un 67 nci maddeleri kapsamında olduğu ve değişen suç vasfı itibariyle sanığın üzerine atılı suçu işlediği sabit görüldüğünden sanığın sabit olan eylemine uyan 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıkları Koruma Kanun'un 67 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılmasına karar verildiği, ancak sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olmaması, sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları ve suç nedeniyle kamunun somut bir zararının olmaması göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği kanaatine varılması göz önüne alınarak sanığa verilen ceza hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, belirtilmiştir.