muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/679, Karar No: 2011/817, Tarih: 16.12.2011

Nitekim, aynı ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 24.11.2010 gün, E:2010/4-551 K:2010/598 sayılı kararında da benimsenmiştir.

Burada yinelemekte ve önemle vurgulamakta yarar vardır ki; ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nce verilen temyize konu görevsizlik kararına gerekçe gösterilen, 14 Şubat 2011 tarihinde yürürlüğe giren 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 12. maddesi ile 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’na 93. maddeden sonra gelmek üzere eklenen 93/A maddesinin 6. fıkrasında yer alan düzenlemede özel kanun-genel kanun ayırdına gidilmeksizin; 93/A maddesinde düzenlenmemiş olan sorumluluk sebepleri ve görevli merci yönünden uygulanacak usul kanununun belirlenmesi noktasında, davanın tarafları, süjesi, işlemin sorumlusu, kısaca “ilgilisi” ya da başka unsurlar değil; sorumluluk davasının konusu, yani istem ve dava konusunun usul kanunuyla “ilgisi” esas alınmıştır.

Bu yönüyle de; arama, elkoyma ve inceleme kararının mevzuatta öngörülen ilke ve usule aykırı olarak kişisel kusur sonucu verildiği ileri sürülmek suretiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573 ve devamı (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46 ve devamı) maddelerine dayanıldığına göre; hakimin genel olarak hukuki sorumluluğundan kaynaklanan böyle bir davanın konusunun, koruma tedbirlerine aykırı tazminat istemine ilişkin bulunduğu ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 141 ila 144 maddeleri hükümlerine göre Ağır Ceza Mahkemesi’nde görülüp sonuçlandırılması gerektiğinden söz edilmesi olanaklı değildir.

Hal böyle olunca; tüm bu yasal düzenlemeler ve açıklamalar karşısında, hakimin genel olarak hukuki sorumluluğundan kaynaklanan ve 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’nun 93/A maddesi ile mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573 ve devamı (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46 ve devamı) maddeleri hükümleri uyarınca çözümlenmesi gereken davanın, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 47. maddesi uyarınca Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

Bu itibarla, davaya bakmaya görevli bulunan Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nin ilk derece mahkemesi sıfatıyla ve Ağır Ceza Mahkemesinin görevli olduğu mülahazasıyla verdiği, dava dilekçesinin reddine dair kararı usul ve yasaya aykırı bulunarak bozulmasına karar verilmiştir.

S O N U Ç: Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile davaya bakmaya görevli bulunan Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nin ilk derece mahkemesi sıfatıyla ve Ağır Ceza Mahkemesinin görevli olduğu mülahazasıyla verdiği, dava dilekçesinin reddine dair kararın 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 16.12.2011 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18201, Karar No: 2014/6334, Tarih: 01.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/18201 E.  ,  2014/6334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 25. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06/05/2013 tarih ve 2012/181-2013/113 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava dışı ... Kapı Ot. San. Tic. Ltd. Şti. tarafından, müvekkili adına keşide edilen ... A.Ş. Sefaköy Şubesi'ne ait 16 adet çekin çalındığını, keşideci tarafından 09.12.2011 tarihinde çekin aracından çalındığı bildirilerek karakola şikayette bulunulduğunu, İstanbul 14. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2012/60 esas sayılı dosyasında, müvekkili tarafından çekin zayi nedeniyle iptali davası açıldığını, çeki çalan şahısların çekin arkasına müvekkilinin adını yazarak üzerini imza ettiklerini, dolayısıyla çekte ilk ciranta imzasının müvekkili şirkete ait olmadığını, dava konusu çekin İstanbul 24. İcra Müdürlüğü'nün 2012/12094 esas sayılı dosyasında takibe konulduğunu ileri sürerek, 07.06.2012 tarihli 12.500,00 TL bedelli, B-5544199 seri nolu çekin tarafına iadesine, bu mümkün olmadığı taktirde çek bedelinin iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafından çekin kendi elinde değil, keşideci ... Kapı Ot. San. Tic. Ltd. Şti. elinde iken zayi olduğunun iddia ve kabul edildiğini, TTK'nın 702. ve 704. maddelerinde "hamillik sıfatının" geçerliliğinin çeki fiilen elinde bulundurma şartına bağlandığını, oysa çekin hiç bir zaman davacı eline geçmediğini, bu nedenle davacının hamil olduğundan bahsedilemeyeceğini, müvekkilinin ciranta ...'tan olan alacağının tahsili için İstanbul 29. İcra Müdürlüğü'nün 2012/2915 esas sayılı dosyasında takip başlattığını ve bu takip dosyasındaki alacağına karşılık ... ile aralarında yaptıkları 19.03.2012 tarihli protokol kapsamında dava konusu çekin teslim alındığını, bu çekin müvekkili tarafından bankaya ibraz edildiğini, karşılıksız olması nedeniyle takibe konulduğunu, müvekkilinin çeki iktisapta iyi niyetli olup, ağır kusurunun bulunduğundan söz edilemeyeceğini, çekteki ilk ciranta imzasının sahte olduğunun müvekkili tarafından bilinmesinin mümkün bulunmadığı, TTK'nın 702. maddesi uyarınca şeklen geçerli bir ciro silsilesinin varlığının çeki elinde bulunduran müvekkilinin meşru hamil olması için yeterli bulunduğunu, kötü niyetin ve ağır kusurun davacı tarafından ispatlanmasının zorunlu olduğunu savunarak, haksız davanın reddine, alacağın %40'ı oranındaki icra inkar tazminatının davacıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davalı tarafça TTK'nın 704, 730/5 maddesi yollamasıyla TTK'nın 599. maddesi uyarınca, davalının çeki kötü niyetle iktisap ettiği veya iktisabında ağır kusurlu olduğunun kanıtlanamadığı, çeki elinde bulunduran davalı şirketin iyi niyetli hamil olduğu, TTK'nın 704. maddesi uyarınca, çekin iadesine ilişkin koşulların gerçekleşmediği, TTK'nın 702 ve 598. maddeleri gereğince, davacının çek üzerindeki ilk ciranta imzasının sahte olmasının arada bulunan diğer ciro imzalarının geçerliliğini etkilemeyeceği, davalı TTK'nın 704. maddesi uyarınca, çeki kötü niyetle iktisap ettiği veya iktisapta ağır kusurlu olduğu kanıtlanamadığından, davalının diğer çek borçlarına karşı müracaat hakkını engelleyecek şekilde çekin istirdadına karar verilemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 01/04/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18574, Karar No: 2018/11268, Tarih: 15.10.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/18574 E.  ,  2018/11268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezalarının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz isteklerinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

3- Suça sürüklenen çocuklar hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hüküm kurulurken, hüküm fıkrasında ve gerekçeli karar başlığında suç adının konut dokunulmazlığını ihlal etme olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata kabul edilmiş; suça sürüklenen çocuklar hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerde, 5237 sayılı TCK'nın 116/1. maddesi uyarınca belirlenen 6 ay hapis

cezasından, aynı Kanun'un 119/1-c maddesi uyarınca 1 kat artırım yapılması sırasında 12 ay yerine hesap hatası sonucu 1 yıl hapis cezalarına hükmedilmesi, daha sonraki uygulamalar nedeniyle sonuç cezalar doğru olduğundan bozma sebebi yapılmamış, yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5275 sayılı Kanun'un 106/4. maddesinin “çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez” şeklindeki düzenlemesine aykırı olarak, suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hüküm fıkrasında suça sürüklenen çocuğun adli para cezasını ödememesi halinde, ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği ihtarının yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkralarından ‘‘ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrileceği hususunun ihtarına” cümlesinin çıkartılması suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5199, Karar No: 2011/94, Tarih: 19.01.2011

**15. Hukuk Dairesi         2009/5199 E.  ,  2011/94 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalılar vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat...ile davalılar vekili Avukat ... geldi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, davacı ...Ş. tarafından İİK'nın 94. maddesine dayanılarak dava konusu bağımsız bölümlerin dava dışı yüklenici şirket adına tescili istemiyle açılmış, yargılamanın devamı sırasında 15.12.2006 tarihli ıslah dilekçesiyle dava sebepsiz zenginleşme nedeniyle alacak istemine dönüştürülmüş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı arsa sahipleri vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı banka dava dışı yüklenici şirketten olan kredi sözleşmelerine dayalı alacakları nedeniyle ... 2. İcra Müdürlüğü'nün dava dilekçesinde numaraları yazılı olan dosyaları ile icra takibine girişmiş, icra takiplerinin kesinleşmesine rağmen alacaklarını tahsil edemediği için ... 2. İcra Müdürlüğü'nün 2005/930 sayılı takip dosyasından aldığı yetki belgesi ile İİK'nın 94. maddesine dayanarak ... Mahallesi 7291 Ada 6 parsel numaralı taşınmaz üzerindeki 1, 2, 7 ve 10 numaralı bağımsız bölümlerin yüklenici şirket adına tescili istemiyle bu davayı açmıştır.

Dava dışı yüklenici şirket ile davalı arsa sahipleri arasındaki ... 7. Noterliği'nin 06.08.2004 tarih 21482 yevmiye numaralı kat karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi için açılan davanın yapılan yargılaması sonucunda, ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 27.07.2006 gün 2006/23-310 sayılı kararı ile sözleşmenin geriye etkili olarak feshine karar verilmiş, bu karar 27.09.2006 tarihinde kesinleşmiştir. Arsa sahipleri ile yüklenici şirket arasında düzenlenen 30.09.2006 günlü ibraname başlıklı belgede, yüklenici şirketin daha önce üçüncü kişilere sattığı 8 ve 9 bağımsız bölüm numaralı taşınmazların yaptığı iş karşılığı yüklenici şirkete ait olması kabul edilmiş, yüklenici şirketin arsa sahiplerinden başka hiçbir talepte bulunmayacağı kararlaştırılmış, bu şekilde arsa sahipleriyle yüklenici şirket ibralaşmışlardır.

Dava dışı yüklenici şirket ile arsa sahipleri arasındaki kat karşılığı inşaat sözleşmesinin geriye etkili feshedilmesi üzerine davacı banka tarafından 15.12.2006 tarihli ıslah dilekçesiyle dava sebepsiz zenginleşme nedeniyle alacak istemine dönüştürülmüştür.

Dava dışı yüklenici şirket ile arsa sahipleri arasındaki kat karşılığı inşaat sözleşmesinin geriye etkili feshedilmesi üzerine davacı banka tarafından 15.12.2006 tarihli ıslah dilekçesiyle dava sebepsiz zenginleşme nedeniyle alacak istemine dönüştürülmüştür.

İİK'nın 94. maddesi uyarınca açılan davaların kabul edilebilmesi için yüklenicinin arsa sahiplerinden yaptığı işe karşılık almadığı ayni hakkının bulunması zorunludur. Somut olayda yüklenici şirket ile arsa sahipleri arasındaki kat karşılığı inşaat sözleşmesinin geriye etkili olarak feshedilmesinden sonra 30.09.2006 tarihli ibraname düzenlenmiş, yüklenicinin üçüncü kişilere sattığı 8 ve 9 numaralı bağımsız bölümler dışında arsa sahiplerinden herhangi bir alacak hakkının kalmadığı kabul edilmiştir. Kat karşılığı inşaat sözleşmesinin geriye etkili olarak feshedilmesinden sonra düzenlenen 30.09.2006 tarihli ibraname dikkate alındığında dava dışı yüklenici şirketin davaya konu teşkil eden bağımsız bölümler üzerinde herhangi bir hakkının kalmadığı sonucuna varılmaktadır. Arsa sahipleri 8 ve 9 numaralı bağımsız bölümleri yüklenici şirkete bırakmakla yüklenici şirket tarafından yapılan imalâtın bedelini ödediklerine göre, arsa sahiplerinin sebepsiz zenginleşmelerinden de sözedilmesi mümkün değildir.

Temyiz aşamasında ... 31. Noterliği'nin 29.12.2010 tarihli temlik belgesi ile temlik alan şirket vekilinin vekâletnamesi dosyaya konulmuş, mahkemece karar altına alınan 50.000,00 TL'nin davacı banka tarafından ... Yönetimi A.Ş.'ne temlik edildiği bu belgede belirtilmişse de, mevcut bir alacağın temliki mümkün olduğuna ve yukarıda açıklandığı şekilde davacı bankanın arsa sahiplerinden isteyebileceği bir alacağı bulunmadığına göre, varolmayan alacağın temliki hukuki sonuç yaratmayacağından 29.12.2010 tarihinde banka tarafından temlik alan şirkete yapılan temlikin arsa sahipleri yönünden hukuki bir değeri de bulunmamaktadır.

Bu durumda açılan davanın reddine, karar verilmesi gerekirken kabulü doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davalı arsa sahipleri yararına BOZULMASINA, 825,00 TL vekâlet ücretinin davacı taraftan alınarak Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunan davalı arsa sahiplerine verilmesine, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine, 19.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7909, Karar No: 2019/5201, Tarih: 30.05.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/7909 E.  ,  2019/5201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın zamanaşımı nedeniyle reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı kiracıdan 2005-2009 yılları arasındaki kira farkı alacağının tahsili için davalı aleyhine icra takibi başlattığını, icra takibine davalının itiraz ettiğini ileri sürerek ; itirazın iptaline, icranın devamına ve davalı aleyhine %20 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; talep edilen kira döneminin 2005-2009 yılları arasındaki döneme ait olduğunu, icra takibinin 17.12.2014 tarihinde yapıldığını, kira alacağına ilişkin 5 yıllık zamanaşımı sürenin dolduğunu, davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; tahsili istenen kira farkı alacağının, 2005 ile 2009 yılı aralık ayının 7. gününe kadarki döneme ilişkin olduğu, 2009 yılının aralık ayının 7. gününden icra takibinin yapıldığı 17.12.2014 tarihine kadarki sürede 5 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesiyle zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda; icra takibine konu olan ve hükme esas alınan 25.03.1994 başlangıç tarihli ve 10 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Uyuşmazlık; 2005-2009 yılları arasındaki kira farkı alacağının icra takip tarihi itibariyle zamanaşımına uğrayıp uğramadığı noktasındadır.

Davacı tarafından davalı aleyhinde davaya konu kira farkı alacaklarının tahsili talebiyle ilk olarak Eskişehir 2. İcra Müdürlüğüne ... Esas sayı ile 05.01.2010 tarihinde icra takibi başlatılmıştır. Bu icra takibinde, davalıya 14.01.2010 tarihinde ödeme emri tebliğ edilmiş, davalı 18.01.2010 tarihinde ödeme emrine itiraz etmiş, itiraz dilekçesi 25.01.2010 tarihinde alacaklı belediyeye tebliğ edilmiştir.

Zamanaşımını kesen sebepler TBK m.154 ve 157'de gösterilmiştir. Bu maddelere göre zamanaşımı; borçlunun bir fiili ile, alacaklının bir fiili ile, yargılama ve takibe ilişkin bir işlemle, yargıcın emir ve hükmüyle kesilebilir.

TBK m. 157/1’e göre, bir dava veya def'i ile kesilmiş bulunan zamanaşımı, dava süresince iki tarafın yargılama ile ilgili her işleminden veya yargıcın her kararından sonra (kesilir ve) yeniden işlemeye başlar.

TBK m. 157/2’ye göre, zamanaşımı, icra takibi ile (kovuşturulması ile) kesilmişse alacağın takibine ilişkin her işlemden sonra yeniden işlemeye başlar.

Zamanaşımı kesilince, kesilmeden itibaren yeni bir süre işlemeye başlar (TBK m. 156/1). Zamanaşımının kesilmesinden sonra işleyecek yeni zamanaşımı süresi, eski (kesilen) zamanaşımı süresi ile aynıdır.

TBK m. 157/2’ye göre, zamanaşımı, icra takibi ile (kovuşturulması ile) kesilmişse alacağın takibine ilişkin her işlemden sonra yeniden işlemeye başlar.

Zamanaşımı kesilince, kesilmeden itibaren yeni bir süre işlemeye başlar (TBK m. 156/1). Zamanaşımının kesilmesinden sonra işleyecek yeni zamanaşımı süresi, eski (kesilen) zamanaşımı süresi ile aynıdır.

Nitekim aynı ilkeler, H.G.K.'nun 18.09.2013 gün ve 2013/15-169 E. 2013/1365 K. sayılı kararında da vurgulanmıştır. Bu genel açıklamaların ışığında somut olaya bakıldığında; Mahkemece, talep edilen kira farkı alacağının sonuncusunun son ödeme günü kira sözleşmesine göre 7 Aralık 2009 tarihi olduğu, bu tarihten itibaren 5 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; Türk Borçlar Kanunu'nun 154/2.maddesi gereğince alacaklının borçlu aleyhine icra takibine başlaması işleyen zamanaşımını kesen bir nedendir. Eskişehir 2. İcra Müdürlüğünün ... Esas sayı icra takibinde alacaklının takip talebi ile icra memuruna başvurması, zamanaşımının kesilmesi için yeterlidir. Bu durumda davacı alacaklının 05.01.2010 tarihinde başlattığı icra takibi ile zamanaşımı süresi kesilmiş ve bu tarih itibariyle 5 yıllık yeni süre işlemeye başlamıştır. Anılan icra takibinde alacaklıya itiraz dilekçesinin 25.01.2010 tarihinde tebliği ile zamanaşımı süresi yine kesilmiş ve yeniden 5 yıllık zamanaşımı süresi başlamıştır. Bu durumda 25.01.2010 tarihinde başlayan zamanaşımı süresinin 25.01.2015 tarihinde dolacağı ve davaya konu icra takibinin 14.12.2014 tarihinde başlatıldığı nazara alındığında zamanaşımı süresi içerisinde talep edilen alacak hakkında mahkemece işin esası incelenip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmiş olması usûl ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, peşin alının temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14326, Karar No: 2019/2617, Tarih: 07.02.2019

**18. Ceza Dairesi         2016/14326 E.  ,  2019/2617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişilerin huzur ve sükununu bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mahkemece, gerekçeli kararın, sanığın duruşmada bildirdiği Ramazan Paşa mahallesi, İstiklal caddesi, 12. Sokak No:10 Yağcılar İçi Merkez/Aydın adresi yerine, Hasanefendi Ramazanpaşa mahallesi, 12. Sokak, No:7 İç Kapı No:1 Merkez/Aydın adresine tebliğ edilip, iade gelmesi üzerine de mernis adresine Tebligat Kanunu’nun 21. maddesine göre yapılan tebliğ işleminin geçersiz olması nedeniyle temyiz iradesinin belirlenmesi bakımından gerekçeli kararın sanığa yöntemince tebliğ edilmesinin gerektiği,

Anlaşıldığından, O Yer Cumhuriyet Savcısı'nın tebliğnameye aykırı olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın, usulüne göre tebliğ işlemi gerçekleştirildikten ve temyiz dilekçesi verilmesi halinde ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize yollanılmak üzere, incelenmeksizin karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE, 07/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.