muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/668, Karar No: 2011/806, Tarih: 16.12.2011

Kuru’ya göre; “Doğrudan Devlet’e karşı tazminat davası açılması ilkesi benimsenmiş, ancak Hakimlerin, Anayasa m. 40/3 ve m. 129/5 anlamında “resmi görevli” veya “memur ve diğer kamu görevlisi” olup olmadığında tereddüt edilebilir. Aleyhine tazminat davası açılan Devlet, diğer kamu görevlilerinden, olay hakkında bilgi isteyebilir. Anayasa m. 138/3 nedeniyle, Devlet’in hakimden bilgi isteyip isteyemeyeceğinde tereddüt edilebilir.” (Kuru, Baki; 2008 Tarihli Hukuk Muhakemeleri Kanunu Tasarısı Hakkında Genel Değerlendirme, Legal Medeni Usul ve İcra İflas Hukuku Dergisi, 2009/1, s.18)

Karslı’ya göre, “ Yeni düzenlemede hakimlerin hukuki sorumluluğuna dair 1086 sayılı Kanun’daki mevcut hükümlerin yeri değiştirilmiş ve Kanun’un sistemi bakımından hakimin yasaklılığı ve reddinden sonra düzenlenmiştir. Getirilen düzenlemeler ile hakimin kusurlu davranışlarından öncelikle Devletin sorumlu tutulamayacağı, hakimin yargılama faaliyeti esnasında vermiş olduğu zararlardan öncelikle Devlete karşı tazminat davası açılması esası kabul edilmiştir. Devlet daha sonra kusurlu hakime rücu edebilecektir. Böylelikle hakimlerin hukuki sorumluluğuna ilişkin durum, idarenin memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken işledikleri eylem ve yaptıkları işlemlerden birinci derecede Devleti sorumlu tutan ve daha sonra da Devletin sorumlu kişiye rücu etmesini kabul eden Anayasa’nın m. 129/5 hükmüne uygun hale getirilmiştir.

Aslında bu düzenlemenin hukuki temel düşüncesinin doğruluğu tartışılabilir. Hatta denilebilir ki hakimin sorumluluğunda davanın Devlete karşı açılması fikri doğru değildir. Çünkü Anayasa’nın ilgili hükmü yargı alanında yer almayıp, yürütme alanına ilişkin bir hüküm olduğu gibi, hakim de normal bir devlet memurundan farklıdır ve yürütmenin bir elemanı değildir. O kararını verirken de idare adına değil Türk Milleti  adına karar vermektedir. Diğer taraftan rücu davalarında rücu hakkı veren kriterlerin, devletin hakime rücuunda bulunduğunu iddia etmek zordur. Öte yandan devlete karşı açılan davada hakimin yanında yer alan devletin vekili daha sonra rücu davasında hakim ile karşı karşıya gelmesi fikri dahi, hem bu davada hem de bu vekillerin takip ettiği devlete ait davalarda hukuken iyi olmayan düşünceleri akla getirebilir. Yani hakim bir davadaki hazine vekili istikbalde herhangi bir dava önce benim vekilim sonra benim hasmımın vekili nazarıyla bakacaktır. Onun aşağıda izah edeceğimiz üzere, yeni düzenlemede hakimin sadece görevi sebebiyle ortaya çıkan sorumlulukları dışında her türlü sorumluluğu sebebiyle devlete karşı dava açılması doğru olmadığı gibi, davanın bizzat hakime karşı açılmayıp devlete karşı açılması da doğru değildir. Bu hakimi korumak değil, onun için tenzili rütbedir.” (Karslı, Abdürrahim: Medeni Muhakeme Hukuku, İstanbul 2011, s.176-177)

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46. maddesinin gerekçesinde hakimlerin şahsi sorumluluğu yerine devletin sorumluluğunun getirilmesinin, Anayasa’nın 129. maddesine uygun bir davranış olduğu ifade edilmektedir. Gerekçede belirtilen Anayasa’nın 129. maddesi yürütme alanına ilişkin bir hükümdür. Anayasamızda yasama, yürütme ve yargı kuvvetleri ayrı olarak düzenlenmiştir. Hakimler görevlerinde bağımsızdırlar. (A.Y. m. 138) ve yürütme adına değil Türk Milleti adına karar vermektedirler.

Hakimler hiçbir hiyerarşiye tabi değildirler ve hiçbir makamdan emir ve talimat almazlar (AY. m.138). Hakimlerin yargısal faaliyetlerinden dolayı hukuki sorumluluğu ile ilgili 6100 sayılı HUMK.’nun 46. maddesi ve 2802 sayılı Kanun’un 93/A maddesi hükmü, hakimlerin bağımsızlığını ve tarafsızlığını zedeler. Anayasanın 9. maddesine göre yargı yetkisi, Türk Milleti adına bağımsız yargı organları tarafından kullanılır.

Yürütmenin memuru (ajanı) olarak gösteren düzenlemeler kuvvetler ayrılığı ilkesini esas olan Anayasa’nın 9. maddesi ile hakimlerin bağımsızlığını düzenleyen Anayasanın 138. maddesi hükümlerine aykırıdır. Bu nedenle hükümde uygulanması gereken 6100 sayılı HMK.’nun 46. maddesindeki ve 2802 sayılı Kanun’un 93/A maddesindeki düzenlemenin iptali için Anayasa Mahkemesine götürülmesi gerekir. Sayın çoğunluğun düzenlemede Anayasaya aykırılık bulunmadığına ilişkin görüş ve düşüncesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/5336, Karar No: 2016/11378, Tarih: 25.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/5336 E.  ,  2016/11378 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : İşe iade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili; davacının davalı ... Belediyesine devredilen ... Belediyesinde 27/01/2005 tarihinden beri büro elemanı olarak fen işleri, yazı işleri, imar işleri müdürlüklerinde çalıştığını, davalı işverence 15.04.2014 tarihli yazı ile görev yaptığı birimden alınarak temizlik işçisi olarak görevlendirildiği ancak davacının esaslı değişiklik teşkil eden görevlendirmeyi işyeri sendika temsilcisi olması nedeniyle kabul etmediğini işverene bildirdiğini, arada yazışmalar sonucunda 30.06.2014 tarihinde temizlik işlerinde görevlendirildiği halde 45 gündür görevini yapmadığı gerekçesiyle iş akdinin tazminatsız feshedildiğini, 6356 sayılı yasa 24.maddesinin; " işveren rızası olmadıkça işyeri sendika temsilcisinin işyerini değiştiremez veya işinde esaslı tarzda değişiklik yapamaz Aksi halde değişiklik geçersiz sayılır. Hükmünü içerdiğini, davacının temizlik işlerindeki görevlendirmeyi kabul etmediğini ve eski görevine gidip geldiğini feshin geçersiz olduğunu belirterek, feshin geçersizliğinin tespitini, müvekkilinin işe iadesini, işe iade kararı kesinleşinceye kadar geçecek süre için temsilcilik süresini aşmamak kaydı ile fesih tarihi ile kararın kesinleşme tarihi arasındaki ücret ve diğer haklarının ödenmesi gerektiğinin tespitini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; davacının çalıştığı ... Belediyesinin tüzel kişiliğinin sona ermesi nedeniyle mahalli seçimler sonrası Belediyeye katıldığını, davacının 27/01/2005-31/12/2007 yılları arasında geçici işçi olarak büro elemanı görevinde bulunduğunu, 31/12/2007 tarihinde 2007/361 sayıl yazı ile sürekli işçi kadrosuna işçi olarak geçişi yapıldıktan sonra da büro elemanı olarak çalışmaya devam ettiğini, ...Mahalli İdareler Genel Müdürlüğü'nün 09.04.2004 tarih, 2004/75 sayılı genelgesinde işçi statüsündeki personel, belediyenin memur kadrolarında çalıştırılmamalıdır denildiği, bu nedenle davacının memurluk görevlerine bakmasının yasal olarak mümkün olmadığını, Davacının bağlı bulunduğu sendika ile Belediye arasındaki uyuşmazlık sonucu Yüksek Hakem Kurulunun verdiği kararının 14/06/2014 tarihine kadar geçerli olduğunu, davacının 2014 seçimlerine aday olmasından kaynaklı kasti bir uygulama olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemenin 13/01/2015 tarihli 30 işçi şartı nedeniyle davanın usulden reddine dair kararı Dairemizce işyeri sendika temsilcisinin iş güvencesinden yararlanması için 30 işçi şartının aranmayacağı gerekçesiyle bozulmuş, Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda davacının belediyeye işçi olarak alınmış olmasına rağmen fiilen memur gibi çalıştırıldığı, dosyadaki kayıtlar, hayatın olağan akışı ile mevzuat düzenlemeleri karşısında davacının işçi vasfında iken memur gibi çalışamayacağı, fiilen çalışsa bile bunun kendisine bir hak bahşetmeyeceği, bu durumda davacının esas işinin temizlik biriminde çalışmak olduğu, fiilen çalıştığı işlerin kendisine kazanılmış hak sağlamayacağı, bunun hukuken mümkün olmadığı, davalı tarafından yapılan ihtarın iş şartlarında esaslı değişiklik oluşturmadığı, davacıyı esas işine döndürmeye yönelik olduğu, usulüne uygun olarak yapıldığı, davalının farklı zamanlarda (15/04/2014-18/06/2014 arası) yaptığı 3 ayrı ihtara rağmen davacının temizlik işlerinde çalışmaya başlamadığı, çalışmayacağını yazılı olarak beyan ettiği, bu sebeple işçinin yapmak zorunda olduğu (esas görevi olan temizlik biriminde çalışmak) görevi hatırlatıldığı halde ısrarla görevini yapmadığı, feshin haklı ve geçerli nedene dayandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık işyeri sendika temsilcisi olan davacının iş akdinin feshinin haklı/geçerli nedene dayanıp dayanmadığı, büro işlerinden alınıp temizlik işine vermenin esaslı değişiklik sayılıp sayılmayacağı hususundadır.

İşyeri sendika temsilcileri, üstlendikleri görev nedeniyle sendika ve üye işçiler ile işveren arasındaki bağlantıyı sağladıklarından işyerinde çok önemli bir konuma sahip olup bu görevini rahatça yerine getirmeleri için özel bir yasal güvenceye sahiptir.

Bu kapsamda 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 24. maddesinde ( 2821 Sayılı Kanun 30.) yer alan düzenlemelerin irdelenmesi gerekir.

İşyeri sendika temsilciliğinin güvencesi başlığı ile kanunda yer alan 24. Maddeye göre;

“(1) İşveren, işyeri sendika temsilcilerinin iş sözleşmelerini haklı bir neden olmadıkça ve nedenini yazılı olarak açık ve kesin şekilde belirtmedikçe feshedemez. Fesih bildiriminin tebliği tarihinden itibaren bir ay içinde, temsilci veya üyesi bulunduğu sendika dava açabilir.

(2) Dava basit yargılama usulüne göre sonuçlandırılır. Mahkemece verilen kararın temyizi hâlinde Yargıtay kesin olarak karar verir.

(3) Temsilcinin işe iadesine karar verilirse fesih geçersiz sayılarak temsilcilik süresini aşmamak kaydıyla fesih tarihi ile kararın kesinleşme tarihi arasındaki ücret ve diğer hakları ödenir. Kararın kesinleşmesinden itibaren altı iş günü içinde temsilcinin işe başvurması şartıyla, altı iş günü içinde işe başlatılmaması hâlinde, iş ilişkisinin devam ettiği kabul edilerek ücreti ve diğer hakları temsilcilik süresince ödenmeye devam edilir. Bu hüküm yeniden temsilciliğe atanma hâlinde de uygulanır.

(4) İşveren, yazılı rızası olmadıkça işyeri sendika temsilcisinin işyerini değiştiremez veya işinde esaslı tarzda değişiklik yapamaz. Aksi hâlde değişiklik geçersiz sayılır.

(5) Bu madde hükümleri işyerinde çalışmaya devam eden yöneticiler hakkında da uygulanır.”

24. maddenin 1. fıkrasında işverenin işyeri sendika temsilcilerinin iş sözleşmelerini haklı bir neden olmadıkça ve nedenini yazılı olarak açık ve kesin şekilde belirtmedikçe feshedemeyeceği, fesih bildiriminin tebliğinden itibaren bir ay içinde temsilcinin veya üyesi olduğu sendikanın dava açabileceği hükme bağlanmıştır. 24. madde herhangi bir sınırlama getirmeksizin işyeri sendika temsilcilerine güvence sağlamaktadır. Farklı bir anlatımla temsilci, İş Kanunu, Deniz İş Kanunu, Basın İş Kanunu veya Borçlar Kanunu kapsamında çalışsa, iş güvencesi hükümlerine tabi olsa veya olmasa da getirilen güvenceden faydalanacaktır.

24. maddeye dayanılarak açılan feshin geçersizliği ve işe iade davasında iş sözleşmesinin feshinin haklı nedene dayanıp dayanmadığı, feshin yazılı olarak açık ve kesin şekilde yapılıp yapılmadığı değerlendirilecektir. Salt geçerli bir nedene dayanılarak yapılan fesih, feshin geçersizliğini doğuracağı gibi haklı neden bulunsa bile fesih yazılı yapılmamışsa fesih geçersiz sayılacaktır.

Somut olayda davacının ilk işe girişinden itibaren geçici işçi olarak çalıştırıldığı dönemde dahi büro elemanı olarak çalıştırıldığı sabittir. Esasen bu hususta taraflar arasında ihtilaf bulunmamaktadır. İşverence büro işçisinin temizlik veya kazma kürek işlerinde çalıştırılması iş şartlarında esaslı değişiklik teşkil eder. Davacının işe girişinden itibaren hiç temizlik işinde çalışmadığı tanıklarca ifade edildiği gibi davacı tarafça sunulan imzalı belgelerde de büro işçisi olduğu tespit edilmiştir. Davacı mahalli seçimlerde de Belediye başkanlığına aday olmuştur. Belediye cevap yazısında zikredilen genelge davacının işe girişinden önce olmasına rağmen davacının fiilen büro elemanı olarak çalıştırıldığı sabit olduğundan, işyeri sendika temsilcilerinin yaptığı işte esaslı değişikliğin rıza hilafına yapılamayacağı amir hüküm olduğundan feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmek gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddi isabetli olmamıştır.

4857 sayılı Kanunun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3-Davacının kararın kesinleşmesinden itibaren altı iş günü içinde işverene başvurması şartıyla, davalı işverence altı iş günü içinde işe başlatılmaması hâlinde, iş ilişkisinin devam ettiği kabul edilerek ücreti ve diğer haklarının temsilcilik süresince ödenmesi gerektiğinin TESPİTİNE,

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3-Davacının kararın kesinleşmesinden itibaren altı iş günü içinde işverene başvurması şartıyla, davalı işverence altı iş günü içinde işe başlatılmaması hâlinde, iş ilişkisinin devam ettiği kabul edilerek ücreti ve diğer haklarının temsilcilik süresince ödenmesi gerektiğinin TESPİTİNE,

4-Davacı işçinin temsilcilik süresini aşmamak kaydıyla fesih tarihi ile kararın kesinleşme tarihi arasındaki ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5-Alınması gereken 29,20 TL harçtan peşin yatırılan 25,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 4,00 TL harç giderinin davalıdan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına,,

6-Davacının yaptığı 217,80 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.800,00 TL avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8-Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

9-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davacıya iadesine, 25.05.2016 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9838, Karar No: 2015/459, Tarih: 22.01.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/9838 E.  ,  2015/459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, şantaj, verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme (Sanık ...), çocuğun nitelikli cinsel istismarı (Sanık ...)

HÜKÜM : Sanık ...'ın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyetine ve şantaj, verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçlarından beraatine, sanık ...'ın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin babası ...'nun kamu davasına katılmasına karşılık, yokluğunda verilen kararın katılan babaya tebliğ edilmediği anlaşıldığından, gerekçeli kararın tebliği ve alınacak tebligat parçası ile verildiği takdirde temyiz dilekçesi de eklenip bu temyizle ilgili ek tebliğname de düzenlenerek gönderilmesinin temini için incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5103, Karar No: 2016/3199, Tarih: 03.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/5103 E.  ,  2016/3199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkiline ait aracın seyir halindeyken, yol üzerinde bulunan davalılara ait inşaat demirinin, aracın benzin deposunu delmesi sonucu çıkan yangın neticesinde yanarak kullanılamaz hale geldiğini, müvekkilinin, kaza sırasında yaşadığı korku nedeniyle manevi olarak yıprandığını, tüm bunlara inşaatın sahibi davalı ... ve inşaatın yüklenicisi davalı ...'in sebep olduğunu belirterek; araç bedeli olan 12.000,00 TL ile 1.000,00 TL maddi ve 1.000,00 TL manevi tazminat olmak üzere toplam toplam 14.000,00 TL'nin davalılardan müteselsilen ve müştereken tahsiline, söz konusu tazminata olay tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... cevap dilekçesinde; dava konusu olayda kendisinin her hangi bir kusurunun bulunmadığını, sorumluluğun inşaatın sahibi olan diğer davalıya ve davacıya ait olduğunu savunarak; davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Davalı ... cevap dilekçesinde; davacının kazanın meydana gelmesinde ağır kusurlu olduğunu, yolun müsait olmadığını gördüğü halde riskli olarak yola girdiğini savunarak; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davacının toplam zararının 10.750,00 TL olduğu, olayın meydana gelmesinde davalı ...'nin %40, yüklenici İzzet'in % 30, araç sürücüsü dava dışı Kadir'in %30 oranında kusurlu bulunduğu, davalıların meydana gelen zarardan kusurları oranında sorumlu oldukları, gerekçesiyle; davanın kısmen kabulü ile 10.600,00 TL araç hasarı, 150.00 TL araç mahrumiyet zararı olmak üzere toplam 10.750,00 TL'nin, davalıların kusur durumuna göre 4.300,00 TL'sinin davalı ... Çolak'tan, 3.225,00 TL'sinin davalı ...'ten olay tarihi 31.08.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline, davacının manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekili ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

./....

-2-

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı ... vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde görülmeyerek reddedilmiştir.

Davacı vekilinin kabul gören temyiz itirazına gelince;

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın tazmini istemine ilişkindir.

Davacı davasını davalılara karşı teselsül hükümlerine göre yöneltmiştir.

./....

-2-

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı ... vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde görülmeyerek reddedilmiştir.

Davacı vekilinin kabul gören temyiz itirazına gelince;

Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın tazmini istemine ilişkindir.

Davacı davasını davalılara karşı teselsül hükümlerine göre yöneltmiştir.

Müteselsil (dayanışmalı) sorumluluk kuralına dayanılarak açılan davada kusurlu olanların her biri zararın oluşmasına birleşen veya bağımsız hareket eden davranışları ile katkıda bulunduklarından, meydana gelen zararın tamamından müteselsil olarak sorumludurlar. Davacı, zararın tazminini her birinden isteyebileceği gibi, yalnız birinden de isteyebilir.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 163. maddesi (818 sayılı BK m.142) gereğince de; müteselsil sorumlulukta, zarar görenin dilediği borçluya başvurma hakkı vardır. Dilerse sorumlulardan birine, dilerse hepsine veya bir kısmına karşı dava açabilir. Zira; müteselsil sorumlulukta kural olarak borçlulardan her biri borcun tamamından sorumludurlar. (B.K m.141)

Hal böyle olunca mahkemece; davacının tespit olunan zararının tamamından davalıların birlikte sorumlu tutulmaları gerekirken, yangılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Katip:H.A
Yargıtay — Esas No: 2015/177, Karar No: 2015/1915, Tarih: 11.06.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/177 E.  ,  2015/1915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Müştekinin ikametinde bulunan dolabın sağlam ve muhkem olduğu bilirkişi raporu ile belirlenen kilidi kırılarak suçun işlendiği anlaşılmakla; eylemin 765 sayılı TCK'nın 493/1. maddesinde yazılı suçu oluşturduğunun gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanık ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 11.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3455, Karar No: 2020/2363, Tarih: 30.06.2020

**16. Hukuk Dairesi         2017/3455 E.  ,  2020/2363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO TESPİTİNE İTİRAZ

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle; duruşma için belli edilen 30.06.2020 gün ve saatte temyiz eden ... ve diğerleri vekili Avukat Murat Kahveci ile ... vekili Avukat ... geldiler. Aleyhine temyiz istenilen taraftan gelen olmadı. Gelenlerin yüzlerine karşı duruşmaya başlandı. Sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. Süresi içinde inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında, ... Köyü çalışma alanında bulunan 157 ada 6 parsel sayılı 1.471,76 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduğundan söz edilerek malikhanesi açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiştir. Davacı... ve diğerleri tarafından davalılar aleyhine Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan tapu iptali ve elatmanın önlenmesi, davası davaya konu olan parsel hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Kadastro Mahkemesinde çekişmeli parsel tutanağı ile dava dosyası birleştirilerek yapılan yargılama sonunda davanın reddine ve çekişmeli parselin payları oranında davalılar ... ve müşterekleri adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacılar ... ve diğerleri vekili tarafından temyiz edilmiştir.