muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1351, Karar No: 2024/5761, Tarih: 10.07.2024

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı-karşı davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalı/karşı davacının iş aktinin bitmesine rağmen dava konusu yazılımları izinsiz bir şekilde kopyaladığını, çoğaltma hakkının kanunda yayma hakkından bağımsız bir hak olarak düzenlendiğini, dava konusu bilgisayar programlarının eser sahibinin müvekkili şirket olduğunu, davalının elindeki kopyaları iade etmediğini, müvekkilinin mali haklarını ihlal ettiğini ileri sürerek, asıl dava yönünden verilen kısmen ret kararının kaldırılmasını, asıl davanın tümden kabulü ile tazminata hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı-karşı davacı vekili dilekçesinde özetle; müvekkili tarafından geliştirilen program ve ara ara yüz yazılımların tamamının mülkiyet, kullanma ve yararlanma haklarının müvekkiline ait olduğunu, müvekkilinin kendi özgün emeği ve mesai dışı çalışmaları ile bu programları geliştirdiğini, görev tanımında program geliştirmenin yer almadığını, davacı-karşı davalının işlerini kolaylaştırmak üzere programları kurumun hizmetine sunduğunu, müvekkilinin bu programların mülkiyetini ya da kullanımını davacıya devrettiğine dair açık ya da örtülü bir iradesinin bulunmadığını, asıl davanın kısmen kabulünün hatalı olduğunu, mahkemenin yerinde inceleme ile davacının müvekkili tarafından üretilen programları kullanıp kullanmadığını araştırmadığını, eksik rapora dayalı olarak hüküm kurulduğunu, müvekkili bu programları ürettiğinde yazılım geliştirme konusunda bir görevlendirmesi bulunmazken ihbar önelinde bu programlar üzerinde hak iddia etmek isteyen davacı-karşı davalının kötü niyetli olarak görev değişimine gittiğini, karşı dava yönünden verilen ret kararının dayanaksız olduğunu ileri sürerek, kararın kaldırılmasını ve asıl davanın reddine, karşı davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı/karşı davacının davacı şirketteki çalışmalarının seyrine göre yazılım geliştirme konusundaki uzmanlığı nedeniyle işe alındığı ve çalıştırıldığı, çalıştığı süre zarfında dava konusu uygulamalarının geliştirilmesi faaliyetlerinde yer aldığı, söz konusu yazılımların davalının yaptığı ve sorumlusu olduğu işler ile alakalı entegrasyon sorunlarını çözen ara yazılımlar olmaduğu, davalının bu yazılımların ortaya çıkarılması, test edilmesi ve devreye alınmasında davacı şirket kaynaklarını kullanmasının gerekli olduğu, davalı/karşı davacının bu çalışmaları boş zamanlarında yaptığının da ispatlanamayacağı, nitekim 19.07.2016 ve 26.07.2016 tarihli maillerde davalının yürüttüğü yazılım projelerine ilişkin bilgi verdiği, davalı dava konusu yazılımların geliştirilme sürecinde yer aldığından kaynak kodlarını kopyalamış olmasının çoğaltma hakkını ihlal etmeyeceği, mahkeme tarafından asıl ve karşı dava yönünden verilen kararda bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı/karşı davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

2. Davalı/karşı davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Asıl ve karşı dava, fikir ve sanat eseri sahipliğinden kaynaklanan mali haklara tecavüzün tespiti, men'i, ref'i, telif tazminatı, haksız rekabetin tespiti, men'i, maddi ve manevi tazminat, ilan istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 nci maddeleri, 5846 sayılı Kanun'un 18 inci maddesinin ikinci fırkası, 68 inci maddesi, 70 inci maddesinin ikinci fıkrası, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 54 üncü maddesi ve devamı hükümleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderlerinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18703, Karar No: 2015/4512, Tarih: 01.04.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/18703 E.  ,  2015/4512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25/09/2014 tarih ve 2013/66-2014/128 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin yazılım sahibi olduğunu, davalı şirkette önemli görevlerde bulunup, davalının ürünlerinin gelişimine katkı sağladığını, müvekkili tarafından tasarlanmış yazılım eserleri bakımından davalının müvekkilinin adını belirtmediğini ve FSEK 15. maddeden doğan haklarını ihlal ettiğini ayrıca, müvekkilinin davalı şirkette oluşturduğu programların davalı tarafından kullanılarak olağanüstü mali kazanç elde edildiğinden hakkaniyet gereği müvekkiline bir ödeme yapılması gerektiğini ileri sürerek, müvekkilinin manevi hakkı olan eser sahibinin adının belirtilmesine ve davalının eserlerden elde ettiği gelirden müvekkiline uygun bir karşılık ödenmesine, 551 sayılı KHK'nın 16-25. maddelerinin kıyasen uygulanmasına ve hakkaniyet gereği fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 150.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının tek başına bir üretimi bulunmadığını, yazılım geliştirmenin farklı adımlardan oluştuğunu, yoğun bir destek servisi, bakım ve onarımının söz konusu olduğunu, bu sürece pek çok kişinin katkı sağladığını, davacının hizmet sözleşmesi ile çalıştığını ve yazılımlara ilişkin tüm hakların müvekkiline olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, yazılım eserlerinin, hizmet sözleşmesi kapsamında üretilmesi halinde mali hakların sahibi ve kullanıcısı işveren olduğu, mali hakları hizmet sözleşmesi kapsamında yaratılan eserler için davalının manevi hakları alabilmesinin mümkün görünmediği, nitekim yasada bu konuda bir dayanak bulunmadığı, ancak, mali hak sahibinin mali hakkı kullanma kapsamındaki doğal beklentilerinin karşılanmasının da hakkaniyet gereği olduğu, bu çerçevede, manevi hak müdahalelerinden ari kalmaları gerektiği, aksi takdirde, mali hak sahipliğinin anlamsız hale geleceği, öte yandan bilgisayar programlarının üretimi bir ekip faaliyeti olup, pek çok kişinin hususiyet üzerinde katkısı bulunduğu ancak, sonuçta ortak amacın programın pratik olarak ticari anlamda değerlendirilebilmesi olduğu, bu sektörde bilgisayar programının yazarlarının programın her hangi bir yerinde anılmasına, isimlerinin

sergilenmesine ilişkin bir uygulama bulunmadığı, bu durumda davacının isim hakkı kapsamında müdahalesinin yasal hak sahibi iş verenin haklarını kullanmasına engel olabileceği ayrıca, 551 s. KHK'nın buluşçu çalışanlarla ilgili hükmünün, patent, faydalı model gibi sınai mülkiyet konusu icatlarla ilgili olup, FSEK'e yorum yoluyla uygulanmasının kabul edilemeyeceği, FSEK kapsamında çalışan eser sahipleri için böyle bir düzenleme bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 01/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16269, Karar No: 2020/5894, Tarih: 06.10.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/16269 E.  ,  2020/5894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 13.08.2014 gününde verilen dilekçe ile mirasçılık belgesinin iptali talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 19.01.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, mirasçılık belgesinin iptali ile yeni mirasçılık belgesi verilmesi isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin anneannesi ve murisi ...'nun 08.01.1995 tarihinde vefat ettiğini, İzmir 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/449 Esas, 2014/547 Karar sayılı veraset ilamında davalı ...'ın da mirasçı olarak yer aldığını, ...'ın Türk vatandaşlığını kaybettiğini ve mirasçı olarak yer almaması gerektiğini beyan ederek, İzmir 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/ 449 Esas, 2014/547 Karar sayılı veraset ilamının iptali ile yeni bir veraset ilamının verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un 20. maddesinde de, mirasın ölenin millî hukukuna tâbi olduğu, Türkiye'de bulunan taşınmazlar hakkında Türk hukukunun uygulanacağı, 2644 Sayılı Tapu Kanunu'nun 35. maddesinde ise, yabancı uyruklu gerçek kişilerin ancak karşılıklı olmak ve kanuni sınırlamalara uyulmak kaydıyla Türkiye Cumhuriyeti sınırları içinde taşınmaz edinebilecekleri belirtilmiştir. Karşılıklılığın miras bırakanın ölüm günü itibarıyla aranması gerekir. Türk Yabancılar Hukuku'nun genel ilkelerinden olan karşılıklılık, uluslararası bir anlaşma ile tanınabileceği gibi, iç hukukta bir engel koymama biçiminde de gerçekleşebilir. Ancak karşılıklılığın belirlenmesinde en önemli nokta, idari karar veya özel kanunlarla Türk vatandaşları bakımından mülkiyet hakkının kısmen veya tamamen sınırlandırılıp sınırlandırılmadığı, bir başka deyişle fiili karşılıklılığın bulunup bulunmadığıdır. Yabancı ülke mevzuatında bir engel bulunmamakla birlikte, Türk vatandaşlarının o ülkede taşınmaz mal edinmeleri şu veya bu biçimde fiilen engelleniyorsa karşılıklılık bulunduğundan söz edilemez. Bunun yanında yabancı ülke mevzuatında taşınmazın bulunduğu yer bakımından, örneğin kıyı ve sınır bölgelerindeki taşınmazlarla ilgili olarak izne bağlılık ve yasaklamalar getirilmişse, bizim mevzuatımız bakımından engel olmasa dahi, kıyı ve sınır bölgelerindeki taşınmazların yabancı tarafından edinilebileceği de kabul edilemez. Bu hükümlerin taşınır mallar, alacak ve diğer haklar yönünden uygulanamayacağı, yabancı uyruklu mirasçıların hiçbir kayıt ve sınırlandırmaya tabi olmaksızın miras bırakanın Türkiye'de bulunan taşınır mallarını, hak ve alacaklarını miras yolu ile edinebilecekleri kuşkusuzdur.

Somut olayda; davalılardan ...’nun ... Cumhuriyeti vatandaşı olduğu anlaşılmaktadır. Gerekçeli kararda Türkiye Cumhuriyeti Devletinin ... ile mütekabiliyet anlaşması bulunduğu gerekçesi ile hüküm kurulmasına karşın, dosya kapsamında yer alan belgelere göre mahkemece bu yönde bir araştırma yapılmadığı anlaşılmaktadır. O halde Adalet Bakanlığı Uluslararası Hukuk ve Dış İlişkiler Müdürlüğünden miras bırakanın ölüm tarihi 08.01.1995 itibarıyla Türkiye Cumhuriyeti ile ... Cumhuriyeti arasında miras yolu ile taşınmaz mülkiyetini edinme konusunda karşılıklılık bulunup bulunmadığının sorulmadan davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan gerekçe ile BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.10.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13731, Karar No: 2025/1834, Tarih: 06.03.2025

**9. Ceza Dairesi         2023/13731 E.  ,  2025/1834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/59 E., 2015/11 K.

SUÇLAR : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı,

çocuğun kaçırılması ve alıkonulması, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma, onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı, kasten yaralama ile çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Bartın Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın atılı suçlardan beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdure Vekili İle Katılan ...'in Temyiz İstekleri

Özetle, atılı suçların sübut bulduğuna, sanığın cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

B. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Özetle, temyiz isteği çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan kurulan hükümle sınırlı olup, sanığın eyleminin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna vücut verdiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Yapılan yargılamaya, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Kasten Yaralama ile Çocuğun Kaçırılması ve Alıkonulması Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

1. Sanığın, mağdureye yönelik eylemlerinin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86/2 ve 234/3 maddelerinde düzenlenen kasten yaralama ile çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçlarını oluşturduğu ve bu maddeler uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst hadlerine göre aynı Kanun'un 66/1-c maddesi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun'un 67/2-a maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 04.09.2014 tarihli sanığın sorgusu olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin geçmiş olduğu belirlenmiştir

IV. KARAR

A. Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Bartın Ağır Ceza Mahkemesinin kararında katılan ... ile katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Kasten Yaralama ile Çocuğun Kaçırılması ve Alıkonulması Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Bartın Ağır Ceza Mahkemesinin kararında katılan ... ile katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Kasten Yaralama ile Çocuğun Kaçırılması ve Alıkonulması Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle Bartın Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik katılan ..., katılan mağdure vekili ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321/1. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/522, Karar No: 2019/304, Tarih: 14.03.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2017/522 E.  ,  2019/304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki “alacak” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Ankara 8. Asliye Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 29.11.2012 tarihli ve 2012/326 E., 2012/604 K. sayılı karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 31.03.2014 tarihli ve 2013/9929 E., 2014/9636 K. sayılı kararı ile,

“…Davacı, Kuzey Ankara Girişi kentsel dönüşüm projesi çerçevesinde davalının kendisine daire vermesi karşılığında arsasını davalıya devrettiğini ancak sadece enkaz bedelinin ödendiğini, bakiye 12905 TL.nin ödenmediğini belirterek bu bedelin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacıya enkaz bedelinin ödenmesi gerektiği, bunun da ödendiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı bu davada, davalı ile yaptığı sözleşme uyarınca kendisine ait bina ve müştemilatların davalıya bedeli karşılığında devri sonucu eksik ödeme yapıldığını belirterek analiz raporunda belirtilen ve ödenmeyen bakiye bedelin tahsilini istemiş, mahkemece de davacıya enkaz bedelinin ödenmesi gerektiği, bunun da ödendiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Öncelikle belirtmek gerekir ki, davacı ile davalı arasında davacının arsasının davalıya devrine ilişkin sözleşme özel hukuk hükümlerine göre geçerli bir sözleşmedir. Bu sözleşme ile belirlenen bina ve müştemilatların analiz raporları taraflar arasında imzalanmış sözleşmenin eki hükmünde olup taraflar arasında ihtilaf konusu da yapılmadığı dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca davacının, sözkonusu analiz raporunu benimsemiş olduğu kabul edilerek, davacıya sözleşme uyarınca ödenen enkaz bedeli (%10 muhdesat bedeli + ağaç bedeli) mahsup edilmek suretiyle bakiye muhdesat (net yapı tutarı + ağaç bedeli) bedelinin tahsiline karar verilmesi gerekir. Mahkemece, değinilen bu yön gözardı edilerek yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir,…”

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava alacak istemine ilişkindir.

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava alacak istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkili ile davalı ... arasında Kuzey Ankara Girişi Kentsel Dönüşüm Projesi kapsamında sözleşme imzalandığını, müvekkilinin 400 m2’lik arsasını proje kapsamında daire karşılığı olarak davalıya devrettiğini, arsa üzerindeki yapıya 14.341,00TL değer biçildiğini, bedelin hesaplanmasında 2005 yılı bayındırlık birim fiyatları esas alınması gerekirken 2004 yılı bayındırlık birim fiyatlarının dikkate alındığını ayrıca yapı grubunun da yanlış belirlendiğini, kıymet takdir komisyonu raporunda yapının bedelinin 14.341,00TL olarak hesaplandığı halde, müvekkiline ağaç bedeli ve enkaz bedeli olmak üzere 2.381,00TL ödendiğini, bakiye 12.905,00TL alacaklı olduğunu ileri sürerek, sözleşmenin yapıldığı yıl birim fiyatları dikkate alınarak hesaplanacak alacak miktarından şimdilik 12.905,00TL’nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, hak sahiplerine ilişkin düzenlenen analiz kıymet takdir komisyonu raporlarında, yapılacak sözleşmeye göre iki ödeme miktarının yer aldığını, bunlardan birincisinin ödenecek toplam bedel olarak belirtildiği, toplam bedel kapsamında yapıya ait Bayındırlık ve İskân Bakanlığı tarafından belirlenmiş bedel üzerinden hesap edilen miktarda yıpranmalar düşüldükten sonra kalan tutar ve toplam ağaç bedelinin tesis bedeli olarak ilgililerin sözleşmelerinde kullanıldığını, ikincisinin ise enkaz bedeli (%10) ve ağaç bedeli olarak geçtiğini, davaya konu proje kapsamında yapısı bulunan hak sahiplerinden tapu tahsis belgeli, kaçak yapı, vergi ödenmemiş ve beyansız gecekondu ve yapı sahiplerinin sözleşmelerinde enkaz bedeli (%10) ve ağaç bedeli olarak belirtilen bedelin uygulandığını, davacı adına kayıtlı 3819 analiz numaralı yapı ile belediyeye ibraz edilen belgeler karşılığında kıymet takdir komisyonu tarafından belirlenen bedel üzerinden sözleşme şartları kabul edilerek davacı ile sözleşme imzalandığını, sözleşme uyarınca davacının tapudaki hissesini belediyeye devrettiğini, davacının inşaat bedelinden enkaz bedelini düşükten sonra 7.739,00TL ödemeyi kabul ettiğini, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesine eklenen “Başkası adına tapulu yere yapılan yapının kamulaştırılmasında binaların asgari levazım (enkaz) bedeli, ağaçların ise 11. madde çerçevesinde takdir olunan bedeli ilgilisine ödenir “ fıkrası uyarınca gecekondunun yapıldığı tarihteki durumu dikkate alınarak ve bu durum davacı tarafından kabul edilerek gecekondunun enkaz bedeli üzerinden sözleşme imzalandığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.