muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/8836, Karar No: 2013/6897, Tarih: 17.04.2013

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli nedeni olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli neden teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri nedeni ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı somut olarak araştırılmalı, kısaca feshin son çare olması ilkesi incelenmelidir. İşletme, işyeri ve iş gereklerinin, iş sözleşmesi feshedilen işçinin işyerinde istihdam edilme imkânına somut olarak etki etmesi şarttır. İşçinin işverenin aynı işyerinde başka bir bölümünde veya başka bir işyerinde çalıştırılma olanağı varsa, işletme gereklerine dayalı fesih geçersiz olacaktır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

Girişim özgürlüğü kapsamında serbestçe işletmesel karar alan, bu işletmesel kararı şekil açısından 4857 sayılı İş Kanunu’nun 19. maddesi, esas yönünden ise aynı Yasanın 18, 20, 21 ve 22. maddeleri uyarınca yukarıda açıklanan ilkeler kapsamında denetime tabi tutulan işverenin, ileri sürülmediği veya taraflar arasında bu konuda ayrıca bir düzenleme bulunmadığı sürece işgücü fazlalığı nedeni ile işten çıkarılacak işçilerin seçiminde bir kritere tabi tutulması yasal olmayacaktır. İşten çıkarılacak işçilerin seçiminde taraflar arasında bir bireysel veya toplu, ya da sözleşme eki iç yönetmelik hükmü var ise, işverenin bu hükümlere uyup uymadığı, keza işveren hiçbir iddia ve sözleşme hükmü olmadan çıkarılan işçilerin seçiminde bazı kriterleri dikkate aldığını, örneğin emekliliği gelenleri veya performansı yetersiz olanları seçtiğini savunmuş ise, bu savunması tutarlılık denetimi kapsamında denetime tabi tutulmalıdır. Feshin geçersizliğini iddia eden işçi, işverenin kendisini işten çıkarırken, keyfi olarak davrandığını, kendisinin seçilmemesi gerektiğini ileri sürerse, bu iddiası da keyfilik denetimi kapsamında incelenmelidir.

Dosya içeriğine göre, davalı işverence bölüm kapatılma ve sipariş azalması nedeni ile işletmesel karar alınıp uygulamaya konulup konulmadığı, istihdam fazlalığı oluşup oluşmadığı, alınan kararın tutarlı bir şekilde uygulanıp uygulanmadığı, davacının başka bölümlerde çalışma olanağının araştırılıp araştırılmadığı, gerektiğinde işyerinde keşif de yapılarak davacının çalıştığı göreve yeni işçi alımı yapılıp yapılmadığı hususlarında insan kaynaklarında uzman bir bilirkişi, davalı şirketin iştigal konusuna giren işkolunda uzman bir bilirkişi ve İş Hukuku alanında uzman öğretim üyesi bir bilirkişi olmak üzere üç bilirkişiden oluşan heyetten rapor alınarak çıkacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken mahkemece eksik inceleme ile sonuca varılmış olması isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

Ayrıca kabule göre de işe başlatmama tazminatının davacının kıdemine göre 5 aylık ücreti tutarında belirlenmesi gerekirken 6 aylık ücret tutarında belirlenmesi de hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 17.04.2013 tarihinde oybirliği KESİN olarak ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12007, Karar No: 2015/8702, Tarih: 21.10.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/12007 E.  ,  2015/8702 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/283606

MAHKEMESİ : Tavşanlı(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2012

NUMARASI : 2011/704 (E) ve 2012/580 (K)

SUÇLAR : Kişilerin huzur ve sükununu bozma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde mahkemece Kanuna aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, müştekiye bu niteliği ve dolayısıyla Kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddeleri uyarınca müşteki T.. T.. Genel Müdürlüğü vekilinin tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 21/10/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2782, Karar No: 2017/1260, Tarih: 21.02.2017

**20. Ceza Dairesi         2016/2782 E.  ,  2017/1260 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Temyiz incelemesi, sanık ... müdafiinin süresindeki isteği nedeniyle sanık ... hakkında duruşmalı; duruşmalı inceleme talebinde bulunan sanık ... müdafiinin yöntemine uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmemesi ve geçerli bir mazeret de bildirmemesi, sanık ... müdafiinin ise duruşma talebinin bulunmaması nedeniyle ... ve ...r yönünden duruşmasız olarak yapılmıştır.

TCK'nın 188/3. maddesine göre hüküm kurulurken, hapis cezası yanında adil para cezasına da hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ve sanıklar ... ve ... hakkında TCK'nın 188/5. maddesi uygulandıktan sonra tayine edilen "16 yıl 6 ay" hapis cezasında, TCK'nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken hesap hatası yapılarak "13 yıl 9 ay" yerine "13 yıl 4 ay" belirlenmesi suretiyle eksik hapis cezasına hükmolunması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140; K.2015/85 sayılı kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Diyarbakır Kriminal Polis Laboratuvarınca alınan tanık numuneler hakkında mahkemesince her zaman müsadere kararı verilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belinlendiği anlaşıldığından; sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazları ve sanıklar Yücel müdafiinin duruşmadaki sözlü savunmalarının

reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, hükmolunan cezanın miktarı ile tutuklu kalınan süre göz önüne alınarak sanık ... hakkındaki salıverilme talebinin reddine, 21.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM TUTANAĞI: 21.02.2017 tarihinde verilen bu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı ... .. ... katılımıyla ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Av. ...'ün yokluğunda 23.02.2017 tarihinde, açık olarak okundu.
Yargıtay — Esas No: 2008/9464, Karar No: 2012/519, Tarih: 07.02.2012

**1. Ceza Dairesi         2008/9464 E.  ,  2012/519 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1/B - 2008/181445

MAHKEMESİ : Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ ve NO : 25/03/2008, 2007/207 (E) ve 2008/91 (K)

SUÇ : Kasten Öldürme Teşebbüs, kasten yaralama, 6136 sayılı Yasaya Muhalefet

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanık Arda hakkında 6136 Sayılı Yasaya Aykırılık suçundan açılan dava ile ilgili olarak yapılan yargılama sonucunda "5271 sayılı CMK.nun 231/5 maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş olduğundan", 23.01.2008 gün ve 5728 sayılı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231/12 maddesi uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar temyizi kabil olmayıp, itiraz yasa yoluna tabi bulunduğundan, mahallince değerlendirme yapılmak üzere, sanık müdafiinin temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

2- Dosya içeriği ve oluşa göre; mağdur-sanık Hızır'ın, güvenlik görevlisi olarak çalıştığı bara müşteri olarak girmek isteyen ve erkeklerden oluşan bir grubu, işletmenin kuralları gereğince yanlarında kız arkadaşları olmaması nedeniyle içeriye almadığı sırada, barda bulunan mağdur-sanık Harun'un, olay yerine gelerek bu nedenle tartışma çıkarıp, yanında bulunan bıçakla mağdur-sanık Hızır'a vurarak, göbeğinin sol üst bölgesinde 3x4 cm ebadında batına nafiz ve ince barsak bölgesinde yaşamını tehlikeye sokacak şekilde yaralanma meydana getirdiği, yaralanmanın kendisinde yarattığı haksız tahrik altında kalan mağdur-sanık Hızır'ın, önce eline geçirdiği sopayla mağdur-sanık Harun'a vurduğu ve yere düşürmesine karşın, Harun'un yerden kalkarak elinde bıçak olduğu halde tartışmaya devam etmesi üzerine yanında bulundurduğu ruhsatsız tabancayla mağdur-sanığa bir kez ateş ederek, biletaral femurunda yaşamını tehlikeye sokmayacak ancak basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte ve hayat fonksiyonlarındaki etkisi ağır (6.derece) olan yaralanma meydana getirdiği olayda;

Olayın meydana geldiği barda vestiyer görevlisi olarak çalışan tanık İsmet'in, soruşturma evresinde alınan, dosyadaki maddi deliller ile adli raporlarla örtüşen ve bizzat görgüsüne dayanan ifadesi ile yine aynı yerde garson olarak çalışan ve soruşturma evresinde dinlenen tanık Murat'ın, tanık İsmet'in anlatımını destekleyen ifadesi dikkate alındığında, sanıkların eylemlerinin sübut bulduğu ve buna göre suçların nitelendirilmesinin yapılması gerektiği gözetilmeksizin, delillerin takdirinde yanılgıya düşü1erek yazılı şekilde beraatlerine karar verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş olup, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin tebliğnamadeki düşünce gibi BOZULMASINA, 07.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4429, Karar No: 2021/3987, Tarih: 22.04.2021

**11. Hukuk Dairesi         2019/4429 E.  ,  2021/3987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 13. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 13.06.2019 tarih ve 2015/98-2019/540 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından duruşmalı, davacı vekili tarafından duruşmasız olarak istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 20.04.2021 günü hazır bulunan davacı vekili Av.... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında 01.10.2006 tarihinde ... ilçesi, ...Belediyesi'nde kat karşılığı geliştirilen “Gökmahal Konut, Ofis, Mağaza Projelerinde” davalı adına düşen alanlar için proje geliştirme ve yönetim hizmeti ile pazarlama ve satış hizmeti konusunda bir sözleşme imzalandığını, bu sözleşmeye göre müvekkilinin söz konusu alanın proje geliştirme ve yönetim organizasyonunun ve danışmanlık hizmeti ile bu alanın pazarlanması hizmeti vereceğini, müvekkilinin bu hizmetine karşılık da sözleşmenin 4. maddesine göre projenin bitiminden sonra müvekkiline tüm satılabilir alanların satışı gerçekleştirilmiş ise, elde edilen net proje karının %15'ini, eğer satışı proje bitimine kadar gerçekleştirilmemiş alanlar kaldı ise, bu alanlara isabet eden metrekare birimindeki toplam alan üzerinden %15'lik payı davalının müvekkiline devredeceğini, Yasa hükümlerine göre inşaatın bitme gününün yapı kullanma izninin verildiği tarih olduğunu, söz konusu projelerde davalı tarafından yapı kullanma izinlerinin alındığını, toprak sahibine kat karşılığı sözleşmesine göre adına düşen gayrimenkullerin teslim edildiğini, davalı tarafından toprak sahiplerine teslim edilen gayrimenkullerin teslim tarihini/proje bitim tarihini, faturaya göre 17.03.2009 tarihi olarak kabul ettiklerini, buna göre proje bitiminden sonra tüm satılabilir alanların satışının gerçekleştirilemediğini ve davalının uhdesinde kalan ve müvekkilinin sözleşme gereği devralması gereken toplam satılamayan alanların %15'inin mağazalar için 83,70 metrekare, ofis için 43,70 metrekare, konut için 208,20 metrekare olduğunu, bu gayrimenkullerin bugünkü değerinin toplam 1.230.900.- TL olduğunu, müvekkilinin sözleşme gereği her türlü edimini yerine getirmesine rağmen, davalı sözleşmedeki edimlerini yerine getirmediğini ileri sürerek müvekkilinin sözleşme gereği vermiş olduğu hizmet karşılığı proje bitimine kadar satışı gerçekleştirilmemiş alanların metrekare birimindeki toplam alan üzerinden %15'lik payının müvekkiline devrine, bunun mümkün olmaması halinde bu alanların toplamının bugünkü karşılığı olan 1.230.900.- TL'nin dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusunu oluşturan ve müvekkili şirketin müteahhit olarak yapımını üstlendiği projenin davacı şirketin bu proje kapsamında proje geliştirme, kontrol-denetim, satış ve pazarlama hizmetlerini üstlendiğini, müvekkili şirkete tam ve eksiksiz şekilde verilmiş bir hizmetin verilmediğini, dava konusu sözleşme taşınmaz payı mülkiyeti devri taahhüdü içerdiğinden TMK 706. maddesi, BK'nın 213 maddesi, Tapu Kanunu'nun 26. maddesi ve Noterlik Kanunu'nun 60. maddeleri uyarınca resmi biçimde yapılması gerektiğini, bu nedenle BK'nın 12/II hükmü uyarınca şekle uyulmaksızın yapılan taşınmaz mülkiyet devri taahhüdü içeren sözleşmenin geçersiz ve hüküm doğurmaz nitelikte olduğunu, geçersiz bir sözleşmeye dayanılarak sözleşme hükümlerinin yerine getirilmesinin istenemeyeceğini, davanın da zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece uyulan bozma ilamına göre, davalı yanca davacının sözleşmedeki hiçbir yükümlülüğü yerine getirilmediği iddia edilmiş ise de, denetlemeye ve hükme dayanak etmeye elverişli 28.01.2019 tarihli bilirkişiler heyeti raporundaki saptamalara göre davacının yükümlendiği işleri kısmen de olsa yerine getirmesine, yüklenilen işlerin bir bütün halinde netice odaklı olmamasına ve peyderpey değişik konularda verilen hizmetler karşılığı davalı yanca davacıya faturalar karşılığı kısmen ödeme yapılmış olmasına, dolayısıyla kısmende olsa hizmet verildiğinin davalının da kabulünde olmasına, bu durumda hernekadar bilirkişiler heyeti tarafından özellikle mahkememizce itibar edilen ifanın imkansız hale geldiği tarih olabileceği değerlendirilen 17.03.2009 tarihine göre taşınmazların güncel piyasa değerleri toplamı 9.715.068.- TL üzerinden davacı payına düşen tutarın 1.457.260.- TL olduğu tespit edilmiş ise de, davacı talebinin 1.230.900.- TL olmasına göre taleple bağlı kalınacağına ancak davacının sözleşme ile yükümlendiği tüm yükümlülükleri yerine getirdiği söylenemeyeceğinden; TTK 20 (1) maddesi "Tacir olan veya olmayan bir kişiye, ticari işletmesi ile ilgili bir iş veya hizmet görmüş olan tacir, uygun bir ücret isteyebilir. Ayrıca tacir verdiği avanslar ve yaptığı giderler için, ödeme tarihinden itibaren faize hak kazanır" (6762 sayılı TTK'nun 22. maddesi) hükmü nazara alınarak, davacının talebi, işin hacmi, dosyada verildiği sabit olan hizmetin vasfı ve ederi nazara alınarak takdiren talep edilen bedelin yaklaşık %60'ı oranında 750.000.- TL'ye hükmetmenin yasal ve yerinde olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 6762 sayılı Yasa 22. maddesi nazara alınarak takdiren 750.000.- TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve mahkemece davanın esastan reddine dair verilen ilk karar davalı tarafından temyiz edilmediğinden davacı yararına bu surette kazanılmış hak oluşmakla, mahkemece zamanaşımı def'inin reddinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2) Dava, taraflar arasında düzenlenen hizmet alım sözleşmesinin 4. maddesine dayalı proje bitimine kadar satışı gerçekleştirilmemiş alanların metrekare birimindeki toplam alan üzerinden %15'lik payın devri, bunun mümkün olmaması halinde ise bu alanların toplamının dava tarihindeki karşılığı 1.230.900.- TL'nin dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi istemine ilişkindir.

Taraflar arasında akdedilen 01.10.2006 tarihli sözleşmenin konusu davalı tarafından İstanbul İli, ... İlçesi, Göktürk Beldesinde geliştirilen ''Gökmahal Konut-Ofis-Mağaza'' projesi için davacı tarafından proje geliştirme ve yönetim hizmeti, pazarlama ve satış hizmeti organizasyonu ve danışmanlık hizmetinin gerçekleştirilmesi, bu hizmetlere mukabil davalı tarafından davacıya işbu sözleşmeyle belirlenen hizmet bedellerinin ödenmesidir. Sözleşmenin 3. maddesinde davacının borçları iki başlık altında öngörülmekte olup bunlar, pazarlama ve satış ile proje geliştirme ve yönetim başlığı olup, her bir başlık altında muhtelif edimler öngörülmüştür. Davacı sözleşme gereğince kendisine terettüp eden tüm edimlerin yerine getirildiğini, sözleşmenin 4. maddesinde kendisine ödeneceği öngörülen hizmet bedeline hak kazandığını iddia etmektedir. Davalı ise davacı tarafından tam ve eksiksiz şekilde verilmiş bir hizmetin bulunmadığını savunmuştur. Mahkemece, hükme esas alınan ikinci bilirkişi raporunda davacının edimlerinin bir kısmını yerine getirdiği ancak sözleşmede taahhüt edilen hizmetlerin tamamının ifa edilmediğinin tespit edilmesi üzerine davacının talep ettiği tutar üzerinden takdiren %40 oranında indirim yapılarak, 750.000.- TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Sözleşme üç yıl süreli olup, sözleşmesel edimlerin bu üç yıllık süre zarfında yerine getirileceği kararlaştırılmıştır. Bu süre zarfında davalı tarafından davacıya, eksik ifaya yönelik bir uyarıda bulunulmamıştır. Bu durumda, sözleşmede öngörülen edimlerin eksik ifa edildiğine yönelik ispat yükü davalı tarafta olup, mahkemece davalıya sözleşme gereğince yapılması taahhüt edilen hangi edimlerin yerine getirilmediğinin sorulması gerekmekte olup, davalı tarafından bu hususta beyanda bulunulması üzerine, bilirkişi heyetinden ek rapor veya gerekirse yeni bir heyet raporu alınarak eksik yapılan işlerin, sözleşmede yapılması taahhüt edilen tüm işlere oranı esas alınmak suretiyle davacının ne miktarda talepte bulunacağının tespit edilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, hükmün temyiz eden taraflar yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün temyiz eden taraflar yararına BOZULMASINA, takdir olunan 3.050,00 TL duruşma vekalet ücretinin taraflardan alınarak yekdiğerine verilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 22.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2299, Karar No: 2014/12963, Tarih: 25.11.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/2299 E.  ,  2014/12963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 9. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/10/2013

NUMARASI : 2013/487-2013/678

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde duruşmalı olarak temyiz edilmiş ancak davada duruşma pulları bulunmadığından duruşmaya tabi olmadığından duruşma isteğinin reddine karar verildikten sonra, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, hor kullanmadan kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne,4.848 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacılar vekili,dava dilekçesinde,davalının, davacılardan O.. M.. ile düzenlenen 20.9.2011 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesi ile kiracı olduğunu,davalının taşınmazı tahliyesinden sonra kiralanan iş yerindeki hasar ve zarar miktarının belirlenmesi amacıyla İstanbul Anadolu 1.Sulh Mahkemesinin 2013/10D.iş sayılı tespit dosyasında hasar tespiti yapıldığını,tespit raporunda kiralanandaki hasar ve zarar miktarının 4.848 TL olarak belirlendiğini belirterek hasar ve zarar bedeli olarak 4.848 TL 'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Davalı, cevap dilekçesi sunmadığı gibi duruşmalara da katılmamıştır. Mahkemece davanın kabulüne,4.848 TL hasar bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Türk Borçlar Kanun'unun 334. Maddesi uyarınca kiracı kiralananı ne durumda teslim almışsa kira sözleşmesinin bitiminde o durumda geri vermekle yükümlüdür. Ancak, kiracı sözleşmeye uygun kullanma nedeniyle kiralananda meydana gelen eskimelerden ve bozulmalardan sorumlu değildir. Kiralananın kötü (hor) kullanılması nedeniyle uğradığı zarar için kiralayan, giderim isteminde bulunabilir. Hasar miktarının tespiti bilirkişi incelemesini gerektirmekte olup, tek yanlı yapılan ve itiraza uğrayan delil tespitine ilişkin bilirkişi raporu hükme esas alınamaz. Öte yandan HMK'nın 400 ve devamı maddelerine dayanılarak yaptırılan delil tespitine ilişkin bilirkişi raporları aynı kanunun 405.maddesi hükmü uyarınca asıl dava dosyasının eki sayılmakla birlikte, söz konusu raporlara karşı belirli sürede itiraz edilmemesi halinde kesinleşeceği veya aleyhine tespit yaptırılan kişi hakkında kesin delil niteliği kazanacağına dair yasal bir düzenlemeye de yer verilmemiştir.