muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2214, Karar No: 2014/419, Tarih: 28.03.2014

Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de hükmedilen tutarın uğranılan manevi zararla orantılı, duyulan üzüntüyü hafifletici olması gerekir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı, olay ve dava tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez.

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı H.. D.. yararına hüküm altına alınan manevi tazminatın az olduğu açıkça belli olmaktadır.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, manevi tazminatların takdirinde yanılgıya düşülerek ve özellikle davacı H.. D.. yararına manevi tazminatın az takdiri suretiyle yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı H.. D.. vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır....) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacılar vekili, dava dilekçesinde özetle, müvekkillerinin yakınları olan A.. İ.. D...'in 13.11.2008 tarihinde davalı tarafından yapılmakta olan yol çalışması sırasında meydana gelen iş kazasında öldüğünü, belirterek, eş H.. D.. için 100,00 TL maddi 120.000,00 TL manevi, çocuklar Abdullah ve Yasemin için ayrı ayrı 100,00’er TL maddi ve 80.000,00’er TL manevi ve çocuklar Nermin, Melek, Caner ve Dilek için ayrı ayrı 80.000,00’er TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı T.. İ.. vekili cevap dilekçesinde özetle; davaya konu tazminat talebine neden olan 13.11.2008 tarihinde meydana gelen olayda müvekkili kurumca iş sağlığı ve güvenliği önlemlerinin alındığı gibi bu konuda da işçilere eğitim de verildiğini, ancak İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 ve 499 maddesi ile çalışanların İş Sağlığı ve Güvenliği Eğitimlerinin Usul ve Esasları Hakkında Yönetmeliğin 5. maddesi gereğince A.. İ.. D..'in üzerine düşen yükümlülüğü yerine getirmediğini ve bu nedenle de manevi tazminat talebinin hukuki dayanağının olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Yerel Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile maddi tazminat talebinin; zarar sosyal güvenlik kurumu tarafından karşılandığından reddine, eş H.. D.. için 20.000,00 TL, çocuklar için ayrı ayrı 15.000,00’er TL manevi tazminatın 13.11.2008 olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalı taraftan alınarak davacılara ödenmesine, dair verilen karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine, Özel Daire’ce yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuş; Mahkemece, eş için takdir edilen manevi tazminat yönünden önceki kararda direnilmiştir.

Direnme hükmünü, taraf vekilleri temyize getirmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; iş kazası nedeniyle ölen işçinin eşine takdir edilen manevi tazminat miktarının az olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Manevi tazminat isteminin temelinde, davalıların haksız eylemi yatmaktadır. Bilindiği üzere, haksız eylemin unsurları; zarar, fiil ile zarar arasında illiyet bağı, fiilin hukuka aykırı olmasından ibarettir.

Öte yandan, mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 47. (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 56.) maddesinde düzenlenen manevi tazminatta kusurun gerekmediği, ancak takdirde etkili olabileceği, 22.6.1966 tarih ve 1966/7 Esas 1966/7 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıkça vurgulanmıştır. Bu kararın gerekçesinde, taktir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar, her olaya göre değişebileceğinden, hâkim bu konuda taktir hakkını kullanırken, ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Yine BK 47 (TBK 56). maddesi hükmüne göre; hâkimin özel halleri göz önünde tutarak, manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği tutar adalete uygun olmalıdır. Bu para tutarı, aslında ne tazminat ne de cezadır. Çünkü mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını amaç edinmediği gibi, kusurlu olana yalnız hukukun ihlalinden dolayı yapılan bir kötülük de değildir. Aksine, zarara uğrayanda bir huzur duygusu uyandırmayı, aynı zamanda ruhi ızdırabın dindirilmesini amaç edindiğinden, tazminata benzer bir fonksiyonu da vardır. O halde bu tazminatın sınırı, onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Manevi tazminat, duyulan elem ve ızdırabın kısmen ve imkan nisbetinde iadesini amaçladığından hâkim, M.K.nun 4. maddesi gereğince hak ve nesafete göre takdir hakkını kullanarak, manevi tazminat miktarını tespit etmelidir.

Hâkim belirlemeyi yaparken somut olayın özelliğini, zarar görenin ekonomik ve sosyal durumunu, paranın alım gücünü, maluliyet oranını, beden gücü kaybı nedeniyle duyulan ve ileride duyulacak elem ve ızdırabı gözetmelidir (Hukuk Genel Kurulunun 28.05.2003 gün 2033/21-368-355 ve 23.06.2004 gün 2004/13-291-370 sayılı kararları).

Hâkim belirlemeyi yaparken somut olayın özelliğini, zarar görenin ekonomik ve sosyal durumunu, paranın alım gücünü, maluliyet oranını, beden gücü kaybı nedeniyle duyulan ve ileride duyulacak elem ve ızdırabı gözetmelidir (Hukuk Genel Kurulunun 28.05.2003 gün 2033/21-368-355 ve 23.06.2004 gün 2004/13-291-370 sayılı kararları).

Somut olayın incelenmesinde, 13.11.2008 tarihinde meydana gelen iş kazası nedeniyle, davacıların yakınının ölümü ile sonuçlanan olayın meydana gelmesinde davacıların yakınının % 10 oranında, işverenlerin ise % 90 oranında kusurlu olduğu hususlarında uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere, olayın meydana geldiği tarihteki paranın alım gücü dikkate alındığında davacı H.. D.. yararına hükmedilen manevi tazminat miktarının az olduğunun anlaşılmasına göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç: Davacı H.. D.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 8/3.fıkrası uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 28.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16164, Karar No: 2014/6869, Tarih: 09.04.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/16164 E.  ,  2014/6869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Müşteki Gümrük İdaresi vekilinin temyizine göre yapılan incelemede;

Açılan davanın niteliğine göre suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen Gümrük İdaresinin hükmü temyiz hakkı bulunmadığından gümrük idaresi vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Sanığın temyizine göre yapılan incelemede;

Doğrudan verilen adli para cezasının taksitlendirilerek 5 ayda taksitte tahsiline karar verilmesine rağmen, 5237 sayılı TCK’nın 52/4. maddesi hükmüne aykırı olarak ve infazda tereddüt oluşturacak şekilde taksit aralığının belirtilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hükümde gösterilen taksitlendirmeye ilişkin bende "5 ayda" ibaresinden önce gelmek üzere "birer ay ara ile" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.04.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/19546, Karar No: 2010/3959, Tarih: 15.03.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/19546 E.  ,  2010/3959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Fındıklık niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur.

Dosyada bulunan delil ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre, davalılar vekilinin tüm, davacı idare vekilinin ise aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki;

Kapama fındık bahçesi niteliğindeki taşınmazın bedelinin net fındık gelirine göre belirlenmesi gerektiği halde, kuru ot ve odun gelirlerinin fındık gelirine ilave edilmesi suretiyle, taşınmazın değerinin fazla tesbiti,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 15.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6787, Karar No: 2019/3147, Tarih: 09.04.2019

**3. Hukuk Dairesi         2018/6787 E.  ,  2019/3147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davalı ve davacı vekili tarafından istenilmekle; daha önceden belirlenen, 09.04.2019 tarihli duruşma günü için yapılan tebligat üzerine; temyiz eden davalı vekili Av. ... ile davacı vekili Av. ... geldi. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunan vekillerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; mülkiyeti davalı kuruma ait otelin, 09.11.2006 tarihli kira sözleşmesi ile 7 yıl 6 ay süre ile aylık 18.823,40 TL bedelle davacı şirket tarafından kiralandığını, taşınmazı kiralarken 248 kalem taşınabilir demirbaşı davalı kurumdan diğer tüm demirbaşları eski kiracıdan satın aldıklarını, oteli 4 yıldızlı otel haline getirebilmek amacıyla, boya, badana, klima, havalandırma, sıhhi ve elektrik tesisatı, kamera ve güvenlik sistemleri, odaların yeniden tefrişi, bar ve restoranların yeniden yapılması, giriş katta bulunan ve otelden bağımsız bir görüntü veren dükkanları otel ile bütünlük arz edecek şekilde bar ve market olarak yeniden tefriş edilmesi gibi faydalı masraflar yaptıklarını, ancak otelin Marmaris Belediyesi tarafından ruhsatsız olduğu gerekçesi ile mühürlendiğini, kiralanan otelin kira sözleşmesinden önce ruhsatlarının iptal edilmiş olduğunu, davalı ...'nin ruhsatı olmayan yeri 3 yıldızlı turistik otel olarak kiraya verdiğini, yüksek kira bedeli tahsil ettiğini, hiç bir ekonomik değeri olmayan eski ve kullanılmış demirbaş ve malzemeleri fahiş fiyatlarla kendilerine satıldığını belirterek, taşınmaza yapılan masraflar toplamı olan 283.068,40 TL’nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı; davacı tarafça dayanak olarak gösterilen ..... İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2011/26 Esas sayılı dosyasının icra memurluğu'nun işleminin şikayeti davası olduğunu, mahkemenin kararında sökülüp götürülemeyecek malların üzerindeki haczin kaldırılmasına karar verildiğini, yani sökülüp götürülemeyecek ve toplam değeri 283.068,40 TL değerindeki taşınırın otelin sabit eşyası, bir başka deyişle otelin sabit taşınamaz eşyaları olduğunun kabul edildiğini, haczedilen malların satılmadığını, haczedilen mallar yönünden davacı şirketin mülkiyetini kabul ettiklerini ancak otelin mütemmim cüzü bulunan taşınırların otelin mülkiyetinde olduğunun kabulünün gerektiğini, kira sözleşmesinin 22.maddesi gereğince taşınmaz üzerinde tadilat, tamirat, yenileme gibi değişikliklerin şarta tabi kılındığını ve yasaklandığını, davacı tarafından izin alınmaksızın yaptığı imalatların kira sözleşmesi gereğince idarenin mülkiyetinde olduğunu, kira sözleşmesinin 10.maddesi gereğince kiracının kiralanan şeyin dışında ve içinde yaptırılacak masrafların tamamen kendisinde olacağını ve mukavele bitiminde hiç bir şekilde tazminat talep etmeyeceğini ve yapılan herşeyin idarenin mülkiyetine geçeceğinin düzenlendiğini, davacı tarafından iyileştirme yapılmış olsa dahi yapılan harcamaların idareden istenemeyeceğini, dava konusu yerin daha sonra satıldığını, oteli satın alan kişinin oteli mevcut hali ile işletilmeyerek yıkıp yeniden bina yaptığını ileri sürerek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 6.Hukuk Dairesinin 2015/11718 Esas– 2016/1696 Karar sayılı ve 07.03.2016 tarihli kararı ile ; faydalı masraf alacağının TBK 146. maddesi gereğince tahliye tarihinden itibaren 10 yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu gerekçesi ile bozulmuş, mahkemece bozma kararına uyulmuş ve alacak davasının kısmen kabulü ile 71.697 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere, özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının ve davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davalının sözleşmedeki faydalı masrafların istenemeyeceğine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere, özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının ve davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davalının sözleşmedeki faydalı masrafların istenemeyeceğine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Kural olarak, sözleşmede aksi kararlaştırılmadığı durumda, kiracı tarafından kiralanana yapılan faydalı ve zorunlu imalat bedellerinin dava tarihi itibarıyla uygulanması gereken vekâletsiz işgörme (BK.nun m. 414) ve sebepsiz zenginleşme (BK.nun m. 61 vd.) hükümlerine göre kiraya verenden istenmesi mümkündür. Yerleşik uygulama, kiracının kiralanana yaptığı faydalı ve zorunlu masrafların yapıldığı tarih itibariyle 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 527. maddesi (mülga 818 Sayılı Borçlar Kanunu'nun, 414. maddesi) kapsamında vekâletsiz iş görme hükümlerine göre kiraya verenden isteme hakkı olduğu yönündedir. Kural olarak bu gibi zorunlu ve faydalı masrafların kira sözleşmesinin başlangıcında yapılmış olduğu kabul edilmektedir. Bu nedenle kiracı kiralananda kalan ve kiraya veren tarafından benimsenen imalat için sebepsiz zenginleşilen oranda ve yapıldıkları tarih itibarıyla rayiç bedeller üzerinden bedelin tazminini talep edebilir.

Hükme esas alınan 09.11.2006 başlangıç tarihli, 7 yıl 6 ay süreli kira akdinin varlığı konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık yoktur.

Hükme esas alınan 09.11.2006 başlangıç tarihli, 7 yıl 6 ay süreli kira akdinin varlığı konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık yoktur.

Sözleşmenin özel şartlar 10. maddesinde "kiracının kiralanan şeyin dışında ve içinde yaptıracağı tezinat masraflarının tamamen kendisine ait olacağı", 22.maddesinde "kiralanan yerin tadilatı kiralanan yer projesine uygun olarak mevcut durumu ile kiraya verilmiştir. Kiracı işyerinde ayrıca sabit bir tesis kurulamaz, asli durumu değiştirecek tadilat yapamaz. Ancak faaliyet alanı ile ilgili olmak ve mesleğinin icrasına katkıda bulunmak şartı ile idarenin yaptıracağı tetkik ve inceleme sonucu vereceği karar doğrultusunda kurumun denetimi altında masrafları kiracıya ait olmak üzere uygun görülen değişikler yapılabilecektir. Kira süresinin sonunda işyeri projesini uygun hale getirilerek kiracı tarafından idareye işyeri teslim edilecektir." düzenlemeleri kararlaştırılmıştır. Özgür irade ile kararlaştırılmış bu şartlar geçerlidir ve tarafları bağlar ve bu hükme göre davacı tarafından yapılan faydalı masraflar istenemez ise de; söz konusu hüküm kiralananın sözleşme süresi sonunda tahliye edilmesi halinde geçerli olup taşınmazın kira sözleşmesindeki 7 yıl 6 aylık süre sona ermeden tahliye edildiği anlaşılmaktadır. Bu nedenle kira sözleşmesi süresince kullanılacağına güvenilerek kiracı tarafından kiralanana yapılan faydalı ve zorunlu masrafların talep edilmesinde bir usulsüzlük bulunmadığından, kira sözleşmesinin süresi sona ermeden sözleşmenin feshedilmesi nedeniyle kiracı, tahliye tarihinden sözleşme sonuna kadar olan süre oranında faydalı ve zaruri masrafların imalat tarihi itibarı ile saptanan bedellerinden yıpranma düşülerek isteyebilir. O halde Mahkemece, davacı kiracı tarafından kiralanan otele yapılan zorunlu ve faydalı masraf bedellerinin tahliye tarihinden kalan kira süresi ile orantılı olarak tespiti ile sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

3-) Davacının faize yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Bilindiği üzere; mahkemenin, hüküm fıkrasında asıl ve yardımcı taleplerin hepsi hakkında açık ve tereddüte yol açmayacak şekilde karar vermesi gerekir (HMK 297). Buna rağmen, mahkemenin asıl veya yardımcı taleplerden biri hakkında, karar vermemiş olması mümkündür. Bu halde hakkında karar verilmemiş olan talep zımnen reddedilmiş sayılmaz. Çünkü, bu talep hakkında verilmiş bir karar yoktur.

Somut olayda, davacı dava konusu ettiği alacağın yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş olmakla,mahkemece davacının faiz talebi yönünden olumlu ya da olumsuz bir değerlendirme yapılmamış olması doğru görülmemiş,bozmayı gerektirmiştir.

Somut olayda, davacı dava konusu ettiği alacağın yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş olmakla,mahkemece davacının faiz talebi yönünden olumlu ya da olumsuz bir değerlendirme yapılmamış olması doğru görülmemiş,bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte belirtilen nedenlerle davacının ve davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci ve üçüncü bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı ...ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 2.037 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin yek diğerinden alınıp yek diğerine verilmesine, peşin alınan temyiz harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440 ıncı maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6493, Karar No: 2008/10200, Tarih: 09.10.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/6493 E.  ,  2008/10200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyanın incelenmesi sırasında somut emsal alınan taşınmazın incelenen satışına ait tapu kaydı ve akit tablosu ile dava konusu taşınmazın bulunduğu sokağa ait 2007 yılı ... vergisine esas m2 değerine rastlanılmamıştır.

Mahkemece tapu sicil müdürlüğünden K.Balıklı Köyü 309 parselin incelenen satışına ilişkin tapu kaydı ve akit tablosu örneği; belediye başkanlığından dava konusu taşınmazın cephesinin olduğu sokağa ilişkin 2007 yılına ait ... vergisine esas m2 değerinin bildirildiği yazı cevabı alınıp dosya içerisine konulduktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 9.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11907, Karar No: 2013/25117, Tarih: 20.12.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/11907 E.  ,  2013/25117 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :2009/752-2013/181

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde alacak davasının feragat nedeniyle reddine, hizmet tespiti davasının kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesi olup bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Dosyanın tetkikinde; Mahkemece, davacının talebi gibi, 10.07.2004 tarihinden 09.07.2007 tarihine kadar davalı işyerinde çalıştığının tespitine karar verilmiş ise de, dinlenen bordrolu tanıkların, davacının işe başladığı tarihe ilişkin net beyanlarının bulunmadığı anlaşılmıştır.

Açıklamalar ışığında, davacının işe başlama tarihinin net olarak tespit edilebilmesi amacıyla, davacının çalışmaları hakkında bilgi sahibi olabilecek bordrolu tanıklar dinlenilmeli, ulaşılamadığı takdirde, komşu veya benzeri işleri yapan başka işverenler ve bu işverenlerin çalıştırdığı bordrolara geçmiş kişiler saptanarak bilgi ve görgülerine başvurulmalı, sonradan dinlenen tanık beyanları ile daha önce dinlenen tanık beyanları arasında çelişki oluşması halinde, bu çelişki giderilmeye çalışılmalı, böylece bu konuda gerekli tüm soruşturma yapılarak uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

Kabule göre de; Davacının, 506 sayılı Kanununun 60/G maddesi hükmü uyarınca; sigortalılık başlangıç tarihinin, on sekiz yaşını doldurduğu 26.12.2008 olduğunun ve 10.07.2004-09.07.2007 dönemindeki süre yönünden sigorta primlerinin, prim ödeme gün sayısının hesabına dahil edilmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılardan Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 20.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.