muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9706, Karar No: 2011/9873, Tarih: 15.11.2011

Mahkemece davacının ilk ... prim kesintisinin yapıldığı 20.5.1998 tarihini takip eden aybaşı esas alınmak suretiyle 1.6.1998 tarihinden itibaren (zorunlu sigortalılık ve 2925 sayılı Yasaya tabi sigortalılık ile çakışmayan sürelerde) -çakışan süreler dışlanmak suretiyle tarım ... sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım ... hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 58 yaşını dolduran kadınlarla, 60 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım ... sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek ...’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. ...’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir.

2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan ... Kooperatifleri ile Birliği, .... Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı bildirilmiştir. Bu kayıtların tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi olduğu ortadadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının ilk prim kesintisinin şekerpancarı bedelinden 20.5.1998 tarihinde yapıldığı, 20.6.2001, 20.5.2002, 20.5.2004 ve 20.5.2010 tarihlerinde kesintisinin devam ettiği, ...Odası kaydının 27.3.2000 tarihinden itibaren ... Ekicileri Kooperatifi kaydının 1.3.2001 tarihinden itibaren devam ettiği, Tarım Kredi Kooperatifi kaydının olmadığı, adına kayıtlı zirai arazilerinin bulunduğu anlaşılmıştır.

Mahkemece, davacının sattığı ürün bedelinden ilk ... prim kesintisinin yapıldığı 20.5.1998 tarihini takip eden ay başı olan 1.6.1998 tarihinden itibaren 31.12.1998 tarihine kadar ve prim kesintisi ile kayıt bulunan 1.7.2001 tarihi ile dava tarihi olan 25.4.2011 tarihleri arası dönem yönünden verilen tespit kararı yerinde ise de; prim kesintisinin bulunmadığı ve tarımsal faaliyetin kanıtlanamadığı 1.1.1999-30.6.2001 tarihleri arasında 2926 sayılı Yasanın 10. maddesinde belirtilen kayıtlar bulunmadığı ve tarımsal faaliyet bu madde kapsamında kanıtlanamadığı halde bu yılların soyut muhtar beyanı ve zabıta araştırmasına dayalı olarak kabul edilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/334, Karar No: 2022/1021, Tarih: 22.06.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2021/334 E.  ,  2022/1021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

1. Taraflar arasındaki “tenfiz” davasından dolayı yapılan inceleme sonunda, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesince verilen davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 11. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesince Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili; davalı şirketin müvekkilinden para tahsil ettiğini ve bu paranın geri ödenmediğini, bunun üzerine müvekkili tarafından davalı şirket aleyhine açılan davada Biefeld Asliye Hukuk Mahkemesince müvekkili için 11.491,26Euro anapara ve 1.090,98Euro mahkeme dışı ihtar masraflarının 13.12.2005 tarihinden itibaren baz faiz oranında %5 puan fazlası ile birlikte müteselsil borçlu davalılar tarafından, 3.825,49Euro’nun 16.08.2007 tarihinden itibaren işlemek üzere baz faiz oranından %5 tutarında puan fazlası ile ödenmesine karar verildiğini, kararın 11.11.2013 tarihinde kesinleşerek apostil şerhi ile onandığını, anılan karar ile bu karara ilişkin verilen Almanya Hamm Yüksek Eyalet Mahkemesinin 1-34 U 134/15 sayılı kararının kesinleştiğini, Türkçe’ye çevirisinin T.C. Hamm Başkonsolosluğu tarafından noter sıfatı ile onaylandığını ileri sürerek Almanya Biefeld Asliye Hukuk Mahkemesinin apostil şerhini içerir 11.11.2013 tarihli, 07 0 40/06 sayılı ve kesinleşme şerhli ilamının tanınması ve tenfizine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar Cevabı:

5. Davalı şirket vekili; yabancı mahkeme kararının savunma hakkının ihlâli nedeniyle tenfiz edilemeyeceğini, usulüne uygun olarak kesinleşmiş bir karar bulunmadığını, yabancı mahkeme kararının kamu düzenine aykırı olduğunu, kararın illiyet bağından yoksun olduğunu, tenfiz şartlarının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

6. Davalı ... cevap dilekçesi sunmamıştır.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

Davalılar Cevabı:

5. Davalı şirket vekili; yabancı mahkeme kararının savunma hakkının ihlâli nedeniyle tenfiz edilemeyeceğini, usulüne uygun olarak kesinleşmiş bir karar bulunmadığını, yabancı mahkeme kararının kamu düzenine aykırı olduğunu, kararın illiyet bağından yoksun olduğunu, tenfiz şartlarının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

6. Davalı ... cevap dilekçesi sunmamıştır.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

7. Konya 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 18.07.2017 tarihli ve 2017/230 E., 2017/419 K. sayılı kararı ile; tenfizi istenen yabancı mahkeme kararının taraflara tebliğ edildiği, temyiz incelemesi olmadan 11.11.2013 tarihinde kesinleştiği ve apostil şerhi ile onaylandığı, kararın Alman Hukukuna göre sonuçlandırıldığı, 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un (MÖHUK) 2. maddesi ve ülkemiz ile Almanya arasında geçerli 28.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1965 tarihli adli yardımlaşmaya ilişkin Lahey Sözleşmesi kapsamında tebligatların nasıl yerine getirileceğinin düzenlendiği, tebligat usulünün örnek 184 form ile Adalet Bakanlığı Uluslar Arası Hukuk ve Dış İlişkiler Genel Müdürlüğü çalışması ile ülkemiz yönünden yerine getirileceği, ancak Almanya yönünden de Lahey sözleşmesinin uygulanması suretiyle mahkeme kararının davalıya usulüne uygun tebliğinde örnek 184 formunun kullanılması gerektiği, davaya konu olan mahkeme kararında bu usulün yerine getirilmediği, postaya verilme tarihinin tebliğ tarihi olarak sayıldığı, tebligata ilişkin hükümler kamu düzenine ilişkin olduğundan mahkemece re’sen gözetileceği, ortada kesinleşmiş bir mahkeme kararının bulunmadığı, bu sebeple tenfizin mümkün olmadığı, sonradan diplomatik kanallarla tebligat yapılmış ise de anılan tebligatın yabancı mahkeme tarafından kabul edilmediği, önceden adi posta yoluyla yapılan tebligat üzerinden yabancı mahkeme kararının kesinleştirildiği, bu suretle savunma hakkının kısıtlandığı, yurtdışı tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı TK) 25-28. ve Tebligat Tüzüğü'nün 36-47. maddeleri gereği ikili veya çok taraflı sözleşmeler ile Uluslararası Adli Yardımlaşma kurallarına göre yapıldığı, 7201 sayılı TK’nın 25. maddesinin 3. maddesi ile Tebligat Tüzüğünün 36/1. maddesi uyarınca evrak, tebligatı çıkaran merciin bağlı bulunduğu Bakanlık aracılığı ile Dış İşleri Bakanlığına, oradan da o yerdeki Türkiye Cumhuriyeti Büyük Elçiliğine veya Başkonsolosluğuna gönderilmek suretiyle yapılacağının öngörüldüğü gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin Birinci Kararı:

8. İlk derece mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içerisinde davacı vekilince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesinin Birinci Kararı:

8. İlk derece mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içerisinde davacı vekilince istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

9. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesinin 01.02.2018 tarihli ve 2017/972 E., 2018/106 K. sayılı kararı ile; Hamm Yüksek Eyalet Mahkemesi kararının gerekçesinden anlaşılacağı üzere Almanya Biefeld Asliye Hukuk Mahkemesinin 11.11.2013 tarihli ve 07 0 40/06 sayılı kararına yönelik davalı yanın temyiz itirazının, Lahey Sözleşmesine uygun olarak diplomatik yolla yapılan tebligatın temyiz süresi yönünden yeni bir atıfet süresi tanımayacağı gerekçesiyle usulden reddedilmediği, davalı tarafın temyizinin esastan reddedildiği, savunma hakkının kısıtlanmasından veya kamu düzenine aykırılıktan söz edilemeyeceği, işbu davada yabancı mahkeme kararının Lahey Sözleşmesine uygun olarak davalıya tebliğ edildiği ve davalının Alman Mahkemeleri nezdinde hukukî süreci tamamladığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne, yabancı mahkeme kararının ve yargılama giderlerine dair ek kararın tenfizine karar verilmiştir.

Özel Dairenin Birinci Bozma Kararı:

10. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı, süresi içerisinde davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir

11. Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 16.01.2019 tarihli ve 2018/1753 E., 2019/382 K. sayılı kararı ile; “…Dava, yabancı mahkeme kararının tenfizi istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince, yabancı mahkeme kararının davalıya önce posta yoluyla tebliğ edildiği, daha sonra diplomatik yolla yapılan tebligat üzerine davalı tarafın yaptığı itirazın posta yoluyla yapılan tebligat geçerli olup itiraz süresinde olmadığından reddedildiği, bu suretle davalının savunma hakkının kısıtlandığı ve kesinleşmiş bir karardan söz edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı tarafın istinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince, Almanya Biefeld Asliye Hukuk Mahkemesinin 08.05.2015 tarihli kararıyla davalı tarafın itirazı reddedilmişse de, davalı yanın anılan karara karşı temyizinin Hamm Eyalet Yüksek Mahkemesi’nce, davalıya Lahey Sözleşmesine uygun olarak yapılan tebligatın itiraz süresi yönünden yeni bir atıfet süresi tanımayacağı gerekçesiyle reddedilmediği, davalı yanın temyizinin esastan reddedildiği, böylelikle davalı yanın savunma hakkının kısıtlanmadığı gerekçesiyle, ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından tenfizi istenen Almanya Biefeld Asliye Hukuk Mahkemesinin 11.11.2013 tarih ve 07 0 40/06 sayılı gıyabi kararına karşı, davalı tarafın yaptığı itirazın anılan mahkemenin 08.05.2015 tarihli kararıyla itirazın yasal sürede yapılmadığı gerekçesiyle reddedildiği ve bunun üzerine davalı tarafın temyizi üzerine ise, Hamm Eyalet Yüksek Mahkemesinin 1-34 U 134/15 sayılı kararı ile 08.05.2015 tarihli karara karşı yapılan temyiz başvurusunun reddedildiği anlaşılmaktadır.

Hamm Eyalet Yüksek Mahkemesinin kararının başlık kısmından da anlaşılacağı üzere, davalı tarafın itirazının süresinde olmadığından reddine dair verilen 08.05.2015 tarihli kararın temyizen incelenerek davalı temyizinin reddedildiği açık olup, işin esasının incelenerek temyiz talebinin reddedildiği ve davalı tarafın savunma hakkının kısıtlanmadığına dair bölge adliye mahkemesinin gerekçesi isabetli değildir.

Bu durumda, açıklanan hususlar değerlendirilerek oluşacak sonuca göre bir karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmeyip bozmayı gerektirmiştir…” gerekçesiyle karar bozularak dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin İkinci Kararı:

12. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesinin 17.06.2019 tarihli ve 2019/556 E., 2019/769 K. sayılı kararı ile bozma kararına uyularak; yabancı mahkeme kararının tenfizine karar verilebilmesi için yabancı mahkeme kararının usulüne uygun olarak kesinleşmesi gerektiği, ülkemiz ile Almanya arasında 28.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1965 tarihli Hukuki ve Ticari Konularda Adli ve Gayri Adli Belgelerin Yabancı Memleketlerde tebliğine dair Lahey Sözleşmesi hükümleri gereğince tebligatların diplomatik yolla yapılacağının kararlaştırıldığı, bu sözleşme ile kabul edilen istisnai tebligat yöntemlerinden birinin de doğrudan posta yolu ile tebligat olduğu, bu yönteme sadece sözleşmenin 10. maddesine çekinme koymayan ülkeler açısından başvurmanın mümkün olduğu, ülkemizin 10. maddedeki tebligat yöntemini kabul etmeyeceğini bu maddeye koyduğu çekince ile belirttiği, o hâlde yabancı bir mahkeme ilamının kesinleşmesinin ilamın anılan sözleşme hükümlerine uygun biçimde tebliğine bağlı olduğu, Almanya Biefeld Asliye Hukuk Mahkemesinin 29.03.2007 tarihli ve 07 0 40/06 sayılı kararının 10.04.2007 tarihinde postaya verildiği, gıyabi hüküm kararına karşı davalı tarafça yapılan itirazın 27.02.2014 tarihinde Hamm Yüksek Eyalet Mahkemesi'ne ulaştığı, Hamm Yüksek Eyalet Mahkemesi'nin 08.05.2015 tarihli ve 34 U 134/15 sayılı kararıyla temyiz başvurusunun reddedildiği, Hamm Yüksek Eyalet Mahkemesinin kararının başlık kısmından da anlaşılacağı üzere davalı tarafın itirazının süresinde olmadığından bahisle temyiz isteminin reddine karar verilmiş olmakla davalı tarafın savunma hakkının kısıtlandığı, bu nedenle davanın reddine yönelik ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Özel Dairenin İkinci Bozma Kararı:

13. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı, süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir

14. Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 17.02.2020 tarihli ve 2019/3652 E., 2020/1561 K. sayılı kararı ile; “…1-) Dava, geçerli şekilde ortaklık ilişkisinin kurulmadığının tespiti ve bu amaçla verilen paranın tahsili istemine ilişkin olup İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir. Karara karşı davacı vekilinin istinaf kanun yoluna başvurması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmiş olup, davalı vekilinin temyizi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesi kararı, Dairemizin 16/01/2019 tarihli ve 2018/1753 Esas, 2019/382 Karar sayılı ilamıyla bozulmuştur. Dairemiz bozma ilamına uyan Bölge Adliye Mahkemesince, yeniden esas hakkında bir hüküm kurulması gerekirken, yalnızca davacı vekilinin istinaf isteminin HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesi doğru olmamış ve kararın re'sen bozulmasını gerektirmiştir.

2-) Diğer yandan, 07.12.2019 tarih, 30971 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 7194 sayılı Dijital Hizmet Vergisi ile Bazı Kanunlarda ve 375 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'nun 41. maddesinde 25/3/1987 tarihli ve 3332 sayılı Sermaye Piyasasının Teşviki, Sermayenin Tabana Yaygınlaştırılması Ve Ekonomiyi Düzenlemede Alınacak Tedbirler İle 5422 Sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu, 213 Sayılı Vergi Usul Kanunu Ve 3182 Sayılı Bankalar Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanuna aşağıdaki geçici maddenin eklendiği belirtilmiş olup, işbu geçici 4. maddede ''31/12/2014 tarihine kadar, pay sahibi sayısı nedeniyle payları halka arz olunmuş sayılan ve payları borsada işlem gören anonim ortaklıklar tarafından doğrudan veya dolaylı olarak nominal ya da primli değer üzerinden pay veya pay adı altında satışı yapılmış olan her türlü araç, 6/12/2012 tarihli ve 6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanununun kaydileştirmeye ilişkin şartlarına tabi olmaksızın 29/6/1956 tarihli ve 6762 sayılı mülga Türk Ticaret Kanunu ile 13/1/2011 tarihli ve 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu kapsamında pay addolunur, bu ortaklıklara yapılan ödemeler pay karşılığı yapılmış kabul edilir ve ortaklık ilişkisi kurulmuş sayılır. Bu payların kaydileştirilmemiş olması ortaklık haklarına halel getirmeyeceği gibi ortaklık ilişkisinin kurulmadığı da iddia edilemez. Birinci fıkra kapsamında kurulmuş olan ortaklık ilişkileri hakkında; geçerli bir ortaklık ilişkisi bulunmadığı veya primli pay satışı yapıldığı ileri sürülerek sebepsiz zenginleşme, haksız fiil, sözleşme öncesi görüşmelere aykırılık veya sözleşmeye aykırılık nedenlerine dayalı olarak açılan ve kanun yolu incelemesindekiler dahil görülmekte olan menfi tespit, tazminat veya alacak davalarında, karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilir ve yargılama gideri ile maktu vekalet ücreti ortaklık üzerinde bırakılır.” hükmü düzenlenmiş, aynı Kanun'un 52/1-h maddesinde de işbu hükmün yayımı tarihinde yürürlüğe gireceği hükme bağlanmıştır.

Bu durum karşısında, mahkemece taraf iddia ve savunmalarının Sermaye Piyasası Kanunu'nun 16. maddesi 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkındaki Kanun'un 54. maddesi ve anılan yasal düzenleme kapsamında değerlendirilerek sonucuna göre bir karar vermek üzere kararın re'sen bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

3-) Bozma sebep ve şekline göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir…” gerekçesiyle karar oy çokluğuyla bozularak dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Direnme Kararı:

15. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesinin 12.10.2020 tarihli ve 2020/597 E., 2020/979 K. sayılı kararı ile önceki gerekçeye ek olarak; bozma kararının (1) numaralı bendi yönünden bozma kararında özel bir gerekçe belirtilmediği için direnme gerekçesinin istinaf incelemesi ve bozmanın hükme etkisi üzerine kurulduğu, bozma kararı ile kararın tüm hüküm ve sonuçları ile ortadan kalktığı, ilk derece mahkemesinin kararını kaldıran ilk kararın bozulması üzerine anılan kararın hükümsüz hâle geldiği, bu aşamada bölge adliye mahkemesinin istinaf incelemesine bozma kararındaki hususlara göre yeniden başlayacağı, bozma kararının gerekçesinin ilk derece mahkemesi kararının doğruluğuna dayanması durumunda istinaf isteminin kabulü ve ilk derece mahkemesinin kararının kaldırılmasının hatalı olduğu saptamasına göre karar verilmesi gerektiği, böyle bir durumda bozma öncesinde ilk derece mahkemesi kararını kaldıran bir bölge adliye mahkemesi kararı bulunmadığından ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasının sonuçlarının devam ettiği, ilk derece mahkemesi kararının doğru olduğuna ilişkin bir bozma gerekçesinin varlığı hâlinde bu kararın kaldırılmasına ilişkin gerekçenin mevcut olamayacağı, ilk derece mahkemesi karar tarihinin oluşturduğu hukukî sonuçlar gözetildiğinde de istinaf başvurususun esastan reddi yerine ilk derece mahkeme kararının kaldırılması ve yeniden esas hakkında karar verilmesinin istinaf istemi haksız olan tarafa bu sonuçlardan kurtulma imkânını tanıdığı, ilk derece mahkeme kararı lehine olan tarafın ilk karar tarihi itibarı ile kazanmış olduğu haklarının, kabul edilmemesi gereken bir istinaf başvurusu ile ortadan kaldırılmış olacağı, bu durumun istinaf sebepleri haklı bulunmayan tarafa, ilk karar tarihinin aleyhine yarattığı sonuçlardan kurtulma imkânını sağlayacağı, davacının istinaf isteminin kabulüne ve ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kabulüne dair ilk kararın bozma kararı ile birlikte ortadan kalktığı, uyma kararı veren bölge adliye mahkemesinin istinaf incelemesinin başına döndüğü ve bozma kararındaki gerekçeye göre ilk derece mahkemesi kararının gerekçe ve hüküm itibarı ile usul ve yasaya uygun olduğu sonucuna varmakla davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, davalının temyiz gerekçesinin de ilk derece mahkemesi kararının doğruluğuna ilişkin olduğu, istinaf incelemesinin kural olarak duruşmalı yapılıp inceleme sonucunda ilk derece mahkemesinin kararının gerekçe ve hüküm itibarı ile usul ve yasaya uygun olduğu sonucuna vardığında istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilemeyeceğine dair bir kanun hükmünün mevcut olmadığı, bozma kararının (2) numaralı bendi bakımından ise MÖHUK’un 54/c maddesinde kamu düzenine açıkça aykırı bulunmaması hususunun tenfiz şartları arasında yer aldığı, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun 10.02

.02.2012 tarihli kararında kabul edildiği üzere; kamu düzeninin çerçevesinin Türk hukukunun temel değerlerine, Türk genel adap ve ahlak anlayışına, Türk kanunlarının dayandığı temel adalet anlayışına, Türk kanunlarının dayandığı genel siyasete, Anayasa’da yer alan temel hak ve özgürlüklere, milletlerarası alanda geçerli ortak prensip ve özel hukuka ait iyi niyet prensibine dayanan kurallara, medeni toplulukların müştereken benimsedikleri ahlak ilkeleri ve adalet anlayışının ifadesi olan hukuk prensiplerine, toplumun medeniyet seviyesine, siyasi ve ekonomik rejimine, insan hak ve özgürlüklerine aykırılık olarak çizilebileceği, ayrıca iç hukukta kamu düzeninin, tarafların uymak zorunda oldukları, kamu hukukundan ve özel hukuktan doğan ancak tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edemeyecekleri kurallar olarak anlaşılması gerektiği, bu durumda kamu hukukundan ve özel hukuktan doğan emredici hükümlerin Türk kamu düzenini ihlâl edebileceği akla gelmekte ise de, her emredici kuralı ihlâl eden yabancı mahkeme kararının Türk kamu düzenini ihlâl edeceğinin söylenemeyeceği, ölçütün kamu hukukundan ve özel hukuktan doğan, tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edemeyecekleri nitelikte bir kural olduğu, böyle bir kuralın varlığını ihlâl eden yabancı mahkeme ilamının tenfiz edilemeyeceği, Türk kamu ve özel hukukunda emredici bir kanun hükmünün, Türk kamu düzenine ilişkin bir kural olup olmadığının tespitinde, o kanunun düzenlenme amacının, konusunun ve koruduğu menfaatlerin gözetilmesi gerektiği, yabancı mahkeme ilamının tenfizi istemiyle açılan somut uyuşmazlıkta, bozma kararında belirtilen 7194 sayılı Kanun hükmü ile Sermaye Piyasası Kanunu'nun 16. maddesi pay sahibi sayısı nedeniyle payları halka arz olunmuş sayılan ve payları borsada işlem gören anonim ortaklıklara ilişkin emredici hükümler getirmekte ise de söz konusu hükümlerin yukarıda tanımlanan ilkeler ve ölçüt çerçevesinde Türk kamu düzeninin ihlâline yol açacak, dolayısıyla yabancı mahkeme ilamının tenfizine engel olacak hükümler olmadığı, bu nedenle eldeki davada değerlendirilmesi gereken bir kanun hükmü olmadığı gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.