muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/399, Karar No: 2023/581, Tarih: 08.11.2023

Bölge adliye mahkemelerinin Türk yargı sistemine dâhil olmasıyla kanun yolu yargılamasında yeni bir anlayışı benimseyen kanun koyucu, istinaf başvurusunda Cumhuriyet savcısı dışındaki diğer kişiler bakımından sebep gösterme zorunluluğu öngörmezken, temyiz yolunda, CMUK’dan farklı şekilde, resen temyiz tercihinden vazgeçerek, temyiz davasını açan ve sınırlayan temyiz dilekçesinde, temyiz edenin, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini, temyiz sebeplerini göstermek zorunda olduğunu ve temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse başvuru için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine, bu nedenleri içeren ek bir dilekçe vermesini öngörmüştür. Gerekçeli temyiz dilekçesi (ek dilekçe, temyiz layihası), temyiz nedenlerinin gösterildiği dilekçedir. Temyiz dilekçesinde ya da daha sonradan verilen ek dilekçede, temyiz denetiminin kapsamının belirlenmesi bakımından dayanılan hukuka aykırılıkların gösterilmesi gerekir.

Uyuşmazlığın isabetli bir hukuki çözüme kavuşturulabilmesi için, bölge adliye mahkemeleri kararlarına karşı temyiz yolunu düzenleyen CMK’nın 286. maddesinin de irdelenmesi gerekmektedir.

CMK'nın 280. maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında, bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin dosyayı ve dosyayla birlikte sunulmuş olan delilleri inceledikten sonra verebileceği kararlar; "istinaf başvurusunun esastan reddine", "düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine", "hükmün bozulmasına" ve "davanın yeniden görülmesine" olarak sayılmış, davanın yeniden görülmesi kararını veren bölge adliye mahkemesi ceza dairesinin duruşma sonunda ya istinaf başvurusunu esastan reddedeceği ya da ilk derece mahkemesi hükmünü kaldırarak yeniden hüküm kuracağı belirtilmiştir. Bu kararlardan hangilerinin temyiz edilemeyecekleri, hangilerinin ise temyiz kanun yoluna tabi oldukları aynı Kanun’un 286. maddesinde ayrı ayrı sayılmıştır.

Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla CMK'nın "Temyiz" başlıklı 286. maddesinin birinci ve ikinci fıkraları;

"(1) Bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin bozma dışında kalan hükümleri temyiz edilebilir.

(2) Ancak;

a) İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları,

b) İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları,

c) (Ek: 20/7/2017 - 7035/20 md) Hapis cezasından çevrilen seçenek yaptırımlara ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak bölge adliye mahkemesince verilen; seçenek yaptırımlara ilişkin her türlü kararlar ve istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararlar,

b) İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları,

c) (Ek: 20/7/2017 - 7035/20 md) Hapis cezasından çevrilen seçenek yaptırımlara ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak bölge adliye mahkemesince verilen; seçenek yaptırımlara ilişkin her türlü kararlar ve istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararlar,

d) (Değişik: 18/6/2014 - 6545/78 md.) İlk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

e) Adlî para cezasını gerektiren suçlarda ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,

f) (Değişik: 18/6/2014 - 6545/78 md) Sadece eşya veya kazanç müsaderesine veya bunlara yer olmadığına ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları,

g) On yıl veya daha az hapis cezasını veya adlî para cezasını gerektiren suçlardan, ilk derece mahkemesince verilen beraat kararları ile ilgili olarak istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararları,

h) (Değişik: 18/6/2014 - 6545/78 md.) Davanın düşmesine, ceza verilmesine yer olmadığına, güvenlik tedbirine ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak bölge adliye mahkemesince verilen bu tür kararlar veya istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararlar,

i) Yukarıdaki bentlerde yer alan sınırlar içinde kalmak koşuluyla aynı hükümde, cezalardan ve kararlardan birden fazlasını içeren bölge adliye mahkemesi kararları,

Temyiz edilemez." şeklinde hüküm altına alınmışken Anayasa Mahkemesinin 27.12.2018 tarihli ve 71-118 sayılı kararıyla CMK'nın 286. maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendinin Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş, söz konusu iptal hükmü 15.02.2019 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Anayasa Mahkemesinin iptal kararı üzerine doğan boşluk ise, 28.02.2019 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun’un 7. maddesiyle giderilmiş, iptal gerekçesi doğrultusunda yeniden düzenlenen CMK'nın 286. maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi; “İlk defa bölge adliye mahkemesince verilen ve 272 nci maddenin üçüncü fıkrası kapsamı dışında kalan mahkûmiyet kararları hariç olmak üzere, ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adli para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları,” şeklindeki son hâlini almıştır.

24.10.2019 tarihli ve 30928 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun’un 29. maddesiyle de CMK’nın 286. maddesine üçüncü fıkra eklenerek aynı Kanun’un ikinci fıkrasında belirtilen temyiz edilemeyecek kararlar kapsamında olsa bile üçüncü fıkrada sayılan suçlar nedeniyle verilen bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin kararlarının temyiz edilebileceği kabul edilmiştir.

Yukarıda da ifade edildiği gibi bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle birlikte, ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlere karşı olağan kanun yolu olarak CMK'nın 272. maddesi uyarınca istinaf yoluna, istinaf üzerine verilen bölge adliyesi mahkemesi hükümlerine karşı olağan kanun yolu olarak da CMK'nın 286. maddesi uyarınca temyize başvurulabilecektir. Kural bu olmakla birlikte, ilk derece mahkemelerinden verilen hükümlerden hangilerine karşı istinaf yoluna başvurulamayacağı CMK'nın 272. maddesinin üçüncü fıkrasında, istinaf üzerine bölge adliye mahkemesi ceza dairelerince verilen hükümlerden hangilerine karşı temyiz yoluna başvurulamayacağı da CMK'nın 286. maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında sayılmak suretiyle kuralın istisnaları gösterilmiştir.

Öte yandan, ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama sonucunda kurulan hükme yönelik istinaf yoluna başvurmayan tarafın, Bölge Adliye Mahkemesi hükmünü temyiz etme hakkı bulunup bulunmadığı hususunun, bu konuda temyiz yoluna başvurma hakkı olanlara ilişkin Kanun’la sınırlama getirilmediği için yoruma açık bir mesele olmadığı kabul edilmelidir. Kaldı ki Anayasa'nın 13. maddesi uyarınca temel hak ve hürriyetlerin kanunla sınırlanmaları mümkün ise de kanunlarla getirilen düzenlemelerin bir temel hak ve özgürlük olan mahkemeye erişim hakkını daraltıcı şekilde yorumlanamayacağı, kanuni düzenlemeler yorumlanırken Anayasa ve uluslararası sözleşmeler gibi üst normların da gözetilmesi gerektiği gözden kaçırılmamalıdır. Aksinin kabulü, Anayasa'mızın temel hak ve hürriyetler arasında yer verdiği "Hak arama hürriyeti" başlıklı 36. maddesinde güvence altına alınan mahkemeye erişim hakkı ile AİHS'nin 6. maddesinde yer bulan adil yargılanma hakkının ihlaline yol açabilecektir.

B. Hukuki Değerlendirme

B. Hukuki Değerlendirme

Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesince 13.07.2021 tarih ve 243-421 sayı ile; sanığın cinsel saldırı suçundan TCK'nın 102/2 ve 53. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna karar verildiği, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili tarafından İlk Derece Mahkemesi hükmünün istinaf edilmediği, hükmün, sanık ve müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince 19.10.2021 tarih ve 2323-1976 sayı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, İlk Derece Mahkemesinde yapılan yargılama sonucunda kurulan hükme yönelik istinaf yoluna başvurmayan katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin, Bölge Adliye Mahkemesi hükmünü temyiz ettiği, Özel Dairece; istinaf yoluna başvurmayan katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin, İlk Derece Mahkemesinin kararını aleyhine değiştirmeyen Bölge Adliye Mahkemesi hükmünü temyize hakkı bulunmadığından, temyiz isteminin CMK'nın 298. maddesi uyarınca reddine karar verildiği anlaşılan dosyada;

Temyiz yoluna ilişkin özel düzenlemelerin yer aldığı CMK’nın 286 ila 307. maddeleri arasında temyize başvurabilecek kişilere dair bir düzenleme bulunmamakta ise de kanun yollarına ilişkin genel hükümlere göre başvurma hakkına sahip olanların olağan kanun yollarından olan temyize de başvurabileceği, temyiz yoluna başvurma hakkı bulunanların CMK’nın 260. maddesinde, istinaf üzerine bölge adliye mahkemesi ceza dairelerince verilen hükümlerden hangilerine karşı temyiz yoluna başvuramayacakları hususunun ise aynı Kanun'un 286. maddesinde açıkça düzenlenmesi, istinaf yoluna başvurmayan tarafın, Bölge Adliye Mahkemesi hükmünü temyiz etme hakkı bulunmadığına ilişkin bir sınırlamaya, gerek temyize hakkı olan kişiler bakımından gerekse temyiz edilemez hükümler bakımından Kanun’da yer verilmemiş olması, bu konuda kanun yoluna başvurma hakkı olanlara temyize ilişkin Kanun’la sınırlama getirilmediği için yoruma açık olmayan bir konuda herhangi bir sınırlayıcı hüküm içermeyen kanunlarla getirilen düzenlemelerin, bir temel hak ve özgürlük olan mahkemeye erişim hakkını daraltıcı şekilde yorumlanıp içtihatlarla sınırlandırılamayacağı, aksinin kabulünün Anayasa'mızın temel hak ve hürriyetler arasında yer verdiği "Hak arama hürriyeti" başlıklı 36. maddesinde güvence altına alınan mahkemeye erişim hakkı ile AİHS'nin 6. maddesinde yer bulan adil yargılanma hakkının ihlaline yol açabileceği, sanığın yararına olan hukuk kurallarına aykırılığın, sanık aleyhine hükmün bozdurulması için Cumhuriyet savcısına bir hak vermeyeceği yönündeki düzenleme dışında temyize hakkı bulunanlar bakımından CMK’da bir sınırlama getirilmediği, öte yandan resen istinafın kabul edilmesine rağmen resen temyizin kabul edilmediği anlaşılan CMK’daki temyiz yoluna ilişkin hükümler değerlendirilirken istinaf yoluna başvurmayan tarafın, temyize hakkı bulunmadığı yönünde bir değerlendirme de yapılamayacağı, temyiz edenin buna hakkı olup olmadığı ile hükmün temyiz edilemez olmasının birbirinden farklı kavramlar olması sebebiyle temyiz hakkına ilişkin değerlendirme yapılırken, ilk derece mahkemesi hükmünün bölge adliye mahkemesince (lehe/aleyhe) değiştirilip değiştirilmediğinin dikkate alınamayacağı, istinaf üzerine verilen kararın niteliğinin CMK’nın 286. maddesine göre değerlendirilip bölge adliye mahkemesi kararının temyiz edilebilir kararlardan olup olmadığının da ayrıca değerlendirilmesi gerektiği, henüz doğmamış bir haktan feragat edilemeyeceği gibi istinaf yoluna başvurulmamasının temyiz yolundan feragat edildiği anlamına da gelmeyeceği, sonuç olarak temyiz yoluna başvurmak için istinaf yoluna başvurmuş olmak şeklinde Kanun’da bir şart aranmadığı anlaşıldığından, İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda kurulan hükme yönelik istinaf yoluna başvurmayan katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin, Bölge Adliye Mahkemesi hükmünü temyiz etmeye hakkı bulunduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, haklı nedene dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi; itirazın reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 9. Ceza Dairesince verilen 15.06.2022 tarihli ve 164-6157 sayılı katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz isteminin reddi ile bozma kararlarının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz başvurusunun da incelenmesi için Yargıtay 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.11.2023 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11196, Karar No: 2011/47, Tarih: 17.01.2011

**11. Ceza Dairesi         2009/11196 E.  ,  2011/47 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte nakil ilmuhaberi düzenlemek

HÜKÜM : Beraat

Muhtar olan sanığın sahte ikamet nakil belgesi düzenlediği iddiası ile açılan davada:fiilinin kamu güvenilirliğine yönelik olması nedeniyle doğrudan zarar görmeyen şikayetçinin kamu davasına katılma hakkı bulunmadığı ve müdahillik talebinin reddine ilişkin verilen 07.12.2006 günlü ara kararında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılan sıfatı bulunmayan şikayetçi tarafından yapılan temyiz isteminin 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 17.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9683, Karar No: 2023/202, Tarih: 23.01.2023

**12. Ceza Dairesi         2022/9683 E.  ,  2023/202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Davacı hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, davalı vekilinin yokluğunda verilen kararın ve temyiz dilekçesinin tebliği üzerine 25.07.2022 tarihinde verdiği dilekçesinde, hükme ilişkin temyiz sebeplerini bildirerek katılma yolu temyiz isteminde bulunduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 30.11.2015 tarihli dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin üzerine kayıtlı...... plakalı aracın şasi numarasının orjinal olmadığından bahisle resmi belgede sahtecilik suçundan yapılan soruşturma neticesinde ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar aldığı, bu soruşturma ile aracına 17.03.2014 tarihinden 12.02.2015 tarihine kadar el koyma işlemi uygulanması nedeniyle oluşan zararının tazmini açısından 10.000,00 TL maddi ve 10.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 11.12.2015 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın 3 aylık ve 1 yıllık hak düşürücü sürede açılmadığından reddi gerektiğini, davanın yetkili mahkemede açılmadığını, davacının haksız el koyma nedeni ile zarara uğramadığını, zararına dair herhangi bir belge ibraz etmediğini, el koyma işlemleri nedeniyle manevi tazminata hükmedilmemesi gerektiğini, bu nedenle haksız açılan davanın reddi gerektiğini öne sürmüştür.

3.... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.03.2016 tarihli ve 2015/278 Esas, 2016/166 Karar sayılı kararı ile; tazminat talebinin kısmen kabulü ile 2.725,00 TL maddi, 3.000,00 TL manevi tazminatın 04.12.2015 tarihinden yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

3.... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.03.2016 tarihli ve 2015/278 Esas, 2016/166 Karar sayılı kararı ile; tazminat talebinin kısmen kabulü ile 2.725,00 TL maddi, 3.000,00 TL manevi tazminatın 04.12.2015 tarihinden yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

4.... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.03.2016 tarihli ve 2015/278 Esas, 2016/166 Karar sayılı kararının davalı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 25.04.2022 tarihli ve 2020/12429 Esas, 2022/3287 Karar sayılı kararı ile; davacının dava dilekçesinde hükmedilecek tazminatlara dava tarihinden faiz uygulanmasını talep etmesine rağmen, hükmedilen tazminatlara 04.12.2015 tarihinden faiz uygulanması temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmadığını, davacı hakkında el koyma işlemi nedeniyle manevi tazminata hükmedilmemesi gerektiğinden bahisle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile bozulmasına karar verilmiştir.

5.... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.07.2022 tarihli ve 2022/344 Esas, 2022/371 Karar sayılı kararı ile bozma ilamına uyularak tazminat talebinin kısmen kabulü ile manevi tazminatın reddine, 2.725,00 TL maddi tazmitanın 04.12.2015 tarihinden yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

6.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığın 26.11.2022 tarihli tebliğnamesi ile davalı vekilinin ve davacı vekilinin temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanmasını talep edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Davalı vekilinin temyiz istemi;

Yerel mahkemece yeterince araştırma yapılmadığını, davanın süresinde açılmadığını, hükmedilen tazminat tazminat miktarının fahiş olduğunu, haksız tutuklamadan dolayı muhtemel zararının maddi tazminat olarak ödenmemesi gerektiğine ilişkindir.

B. Davacı vekilinin temyiz istemi;

Manevi tazminat talebinin kabul edilmesi gerektiğini, maddi tazminat miktarının eksik olduğunu, davanın kısmen kabulüne karar verilmesine rağmen vekalet ücretine hükmedilmemesinin hukuka aykırı olduğuna, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

B. Davacı vekilinin temyiz istemi;

Manevi tazminat talebinin kabul edilmesi gerektiğini, maddi tazminat miktarının eksik olduğunu, davanın kısmen kabulüne karar verilmesine rağmen vekalet ücretine hükmedilmemesinin hukuka aykırı olduğuna, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Tazminat talebinin esasını oluşturan ... Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/10246 Soruşturma sayılı soruşturma dosyası kapsamında, davacının resmi belgede sahtecilik suçundan 63 ZR 995 plakalı aracına 17.03.2014-12.02.2015 tarihleri arasında 332 gün elkonulduğu, yapılan soruşturma sonunda kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, 12.02.2015 tarihli ek karar ile de aracın sahibine iadesine karar verildiği, bu kararın 19.02.2015 tarihinde kesinleştiği, ve davanın 5271 sayılı Kanunun 142 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen süre içerisinde yetkili ve görevli mahkemede açıldığı, davacının mevsimlik işçi taşıdığı anlaşılmakla ücret tarifesi ve davacının yediemine ödediği fatura dosya kapsamına alınıp, el koyma nedeni ile manevi tazminata hükmedilemeyeceğinden manevi tazminatın reddine, 2.725,00 TL maddi tazminatın 04.12.2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan ... Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/10246 Soruşturma sayılı soruşturma dosyası kapsamında, davacının resmi belgede sahtecilik suçundan 63 ZR 995 plakalı aracına 17.03.2014-12.02.2015 tarihleri arasında 332 gün elkonulduğu, yapılan soruşturma sonunda kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, 12.02.2015 tarihli ek karar ile de aracın sahibine iadesine karar verildiği, bu kararın 19.02.2015 tarihinde kesinleştiği, elkoyma tarihi itibariyle davanın yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanunun 142 inci maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

A.Davalı vekilinin temyiz istemi;

1.Davanın süresinde açılmadığına yönelik temyiz talebi yönünden

Tazminat talebinin dayanağı olan ceza dava dosyasında, davacı hakkında verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın 12.09.2015 tarihinde kesinleştiği ve kesinleşmiş kararın davacıya tebliğ edilmediği anlaşıldığından, davanın 5271 sayılı Kanunun 142 inci maddesinde öngörülen ve hak düşürücü süre olan 1 yıl içerisinde açıldığı anlaşılmakla herhangi bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Muhtemel zararların tazminat olarak verilmemesi gerektiğine yönelik temyiz talebi yönünden

Davacı dava dilekçesinde ve devamında üzerine kayıtlı aracına el koyma işlemi uygulanması nedeniyle tazminat talep ettiğinden davalı vekilinin haksız tutuklama nedeniyle davacı hakkında muhtemel zararların tazminat olarak verildiğine yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3.Hükmedilen maddi tazminatın fazla olduğuna yönelik temyiz talebi yönünden

2.Muhtemel zararların tazminat olarak verilmemesi gerektiğine yönelik temyiz talebi yönünden

Davacı dava dilekçesinde ve devamında üzerine kayıtlı aracına el koyma işlemi uygulanması nedeniyle tazminat talep ettiğinden davalı vekilinin haksız tutuklama nedeniyle davacı hakkında muhtemel zararların tazminat olarak verildiğine yönelik temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3.Hükmedilen maddi tazminatın fazla olduğuna yönelik temyiz talebi yönünden

Davacının üzerine kayıtlı 63 ZR 995 plakalı aracına el konulması nedeniyle yerel mahkemece ... Şoförler ve Otomobilciler Odası yazısı, Sosyal Güvenlik Kurumu hizmet dökümü, davacının yediemine ödediği ücret faturası dosya arasına alınıp bilirkişi marifetiyle yapılan hesaplamada herhangi bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B.Davacı vekilinin temyiz istemi;

1.Hükmedilen maddi tazminat miktarı yönünden

Davacının üzerine kayıtlı 63 ZR 995 plakalı aracına el konulması nedeniyle yerel mahkemece, ... Şoförler ve Otomobilciler Odası yazısı, Sosyal Güvenlik Kurumu hizmet dökümü, davacının yediemine ödediği ücret faturası dosya arasına alınıp bilirkişi marifetiyle yapılan hesaplamada herhangi bir hukuka aykırılık bulunmamış, ayrıca bozma ilamı öncesinde davacının maddi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 2.725,00 TL maddi tazminatın ödenmesine ilişkin ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 31.03.2016 tarihli ve 2015/278 Esas, 2016/166 Karar sayılı hükmünün yalnızca davalı vekili tarafından temyiz edildiği, bu kapsamda bozma ilamı sonrasında yerel mahkemece davacı için takdir edilen 2.725,00 TL tazminatın davalı lehine usulü kazanılmış hak oluşacağı anlaşılmakla davacı vekilinin maddi tazminatın eksik olduğuna yönelik temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

2.Manevi tazminatın kabul edilmesi gerektiğine yönelik temyiz talebi yönünden

Manevi tazminat davaları kişilik hakkını koruyan, haksız tecavüzün doğurmuş olduğu olumsuz sonuçları, yani zararın giderilmesini, telafi edilmesini amaçlamaktadır. Manevi tazminat davası için, kişilik haklarının ihlal edilmesi özellikle sosyal ve duygusal kişilik değerlerinin ihlali ve hukuka aykırı bir fiilin bulunması gerekir. Yakalanan veya tutuklanan kimsenin gerek aile, gerekse ... çevresinde itibarının sarsılması, aile, çocuk ve yakınları için tutukevinde hasret çekilmesi, kişinin tutuklanması nedeniyle ruhi sıkıntılar çekmesi, cezaevi şartları, buralarda duyduğu acı ve ızdıraplar kişinin manevi zararının giderilmesini gerekli kılmaktadır. Tutuklanan kimseye verilecek manevi tazminatın tespitinde; tutukluluk süresi, kişinin sosyal ve ekonomik yeri, üzerine yüklenen ve ceza kovuşturmasına konu olan suçun nitelik ve kapsamı göz önünde bulundurulmalıdır. Bu açıklamalar ışığında, yalnızca haksız yere yakalanan ya da tutuklanan kişinin çektiği acının karşılığı olarak manevi zarar ödenmesi gerektiği, haksız el koyma nedeniyle manevi tazminat şartlarının oluşmayacağı gözetilerek, manevi tazminat talebinin reddine karar verilmesinde herhangi bir hukuka aykırılık görülmemiştir.