muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2565, Karar No: 2015/10043, Tarih: 10.06.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2015/2565 E.  ,  2015/10043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak ... İli ... İlçesi ... Mahallesi ... ve ... parsel sayılı taşınmazların bedelinin ve ecrimisilin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmaza, hangi kurum tarafından hangi tarihte (gün, ay, yıl olarak) el atıldığının taraflardan,

2-El atma tarihi tespit edildikten sonra, el atma tarihinin 09.10.1956-04.11.1983 tarihleri arasında olduğunun belirlenmesi halinde o tarih itibariyle, 04.11.1983 tarihinden sonra el atıldığının anlaşılması halinde ise, dava tarihi itibariyle imar planı içinde olup olmadığının, imar planı içinde ise ilk olarak imara alınış tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), dava konusu taşınmazın belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber tüm belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskûn bulunup bulunmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı ile belediye sınırları içinde bulunup bulunmadığı, beldenin gelişme yönünde olup olmadığı hususlarının ilgili belediye başkanlığından,

3-Dava konusu ... Mahallesi ... parsel sayılı taşınmazın 30.03.2010 olan değerlendirme, somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi ... parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan 28.01.2004 olan satış tarihleri itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

4-Dava konusu taşınmaza emsal alınarak incelenen ... Mahallesi ... parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan 28.01.2004 tarihli (alıcısını, satıcısını ve satış bedelini gösteren) tapu kaydı ve resmi satış akit tablosunun ve ihalesine ilişkin belgelerin onaylı bir örneğinin tapu müdürlüğünden,

5-Dava konusu ... Mahallesi ... parsel ile somut emsal alınan ... Mahallesi ... parsel sayılı taşınmazların bulundukları cadde, sokak itibariyle belediyece belirlenen 2010 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

6-Dava konusu ... Mahallesi ... parsel ile somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi ... parsel sayılı taşınmazın ilk tesis tarihinden itibaren tedavüllü tapu kayıt örneklerinin tapu müdürlüğünden,

Getirtilerek alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11499, Karar No: 2010/12341, Tarih: 29.11.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/11499 E.  ,  2010/12341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL, ELATMANIN ÖNLENMESİ, YIKIM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalı adına tapuda kayıtlı 2179 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile hazine adına tesciline, elatmanın önlenmesi ve yıkıma karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın 10 yıllık hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 29.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18805, Karar No: 2015/13336, Tarih: 30.06.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/18805 E.  ,  2015/13336 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Anayasanın 141.'nci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297'nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır. Kararın gerekçesi ile hüküm fıkrasının birbirine aykırı olmaması gerekir.

Somut olayda, Mahkemece karar gerekçesinde davacının fazla çalışma ücreti alacağının bulunduğu kabul edildiği halde kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında davacının fazla çalıma ücreti alacağının reddine karar verilmiştir. Bu haliyle kararın gerekçe ve hüküm kısmı arasında çelişki söz konusudur.

Yapılacak iş; Bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 30/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5151, Karar No: 2012/6324, Tarih: 04.05.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/5151 E.  ,  2012/6324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 19.01.2010 gününde, Davacı ... 19.02.2010 gününde ve davacılar ... vd. 01.09.2010 gününde verilen dilekçeler ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine dosyaların birleştirilmesi ile yapılan duruşma sonunda; asıl ve birleşen davaların kabulüne dair verilen 31.03.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Esas ve birleşen davalar, yüklenicinin temliki işleminden kaynaklanan şahsi hakka dayalı tapu iptali ve tescili istemine ilişkindir.

Davalılar, imzalı beyanları ile davayı kabul ettiklerini bildirmiştir.

Mahkemece; dava konusu bağımsız bölümlerin yer aldığı ana taşınmazda kat irtifakı kurulmadığı için bağımsız bölümlere isabet eden arsa payları saptanarak davalılar adına kayıtlı payların kısmen iptali suretiyle esas ve birleşen davaların kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı arsa sahiplerinden ... temyiz etmiştir.

Davalı ... yüklenici, diğer davalılar arsa sahipleri olup taraflar arasında 14.04.1993 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapılmıştır. Bu sözleşmede davalı yükleniciye bırakılan bağımsız bölümler alacağın temliki ve borcun nakli (BK. m.162, 181) hükümleri uyarınca üçüncü kişilere devredilmiştir.

Esas davada davacı ...'nun zemin kat 20 numaralı işyerini, birleşen davada davacı ...'in 2.kat 4 numaralı bağımsız bölüm ile zemin kat 22 numaralı işyerini, birleşen davada davacılardan ...'nın 2.kat 5 numaralı bağımsız bölümü ve davacı ...'ün ise zemin kat 21 numaralı işyerini düzenleme şeklindeki taşınmaz mal satış vaadi sözleşmeleri ile yükleniciden satın aldıkları ve bu bağımsız bölümlerin yükleniciye isabet eden bağımsız bölümler olduğu, davacıların bu bölümlerde halen zilyet oldukları tarafların kabulünde olup bu konuda uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Tarafların beyanına göre; 167 ada 29 sayılı parsel üzerindeki inşaatın yüklenici tarafından eksik bırakıldığı ancak yükleniciden alacağın temliki yoluyla bağımsız bölüm satın alan davacılar ve dava dışı üçüncü kişiler tarafından eksik işlerin tamamlandığı anlaşılmıştır.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerde üzerine bina yapılan 29 sayılı parselin tapuda arsa vasfıyla davalılar ve dava dışı üçüncü kişiler adına paylı mülkiyet rejimine tabi olarak kayıtlı olduğu görülmüştür.

Tarafların beyanına göre; 167 ada 29 sayılı parsel üzerindeki inşaatın yüklenici tarafından eksik bırakıldığı ancak yükleniciden alacağın temliki yoluyla bağımsız bölüm satın alan davacılar ve dava dışı üçüncü kişiler tarafından eksik işlerin tamamlandığı anlaşılmıştır.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerde üzerine bina yapılan 29 sayılı parselin tapuda arsa vasfıyla davalılar ve dava dışı üçüncü kişiler adına paylı mülkiyet rejimine tabi olarak kayıtlı olduğu görülmüştür.

Burada üzerinde durulması gereken diğer bir husus da, kat irtifakı veya kat mülkiyeti kurulmamış ancak üzerinde bağımsız bölümler bulunacak şekilde bina yapılmış taşınmazlarda satış vaadi sözleşmesi yapılmasının geçerli hüküm ve sonuç doğurup doğurmayacağıdır. Gerçekten, bu gibi taşınmazlar tapuda “arsa niteliğinde” kayıtlı olmalarına rağmen üzerine yapılan bina sebebiyle daha karmaşık bir hukuki yapı gösterir. Tapuda arsa niteliğinde kayıtlı olmasına rağmen ileride kat irtifakı veya kat mülkiyeti kurulduğunda bir paya bağlanacak bağımsız bölümün ayrı bir taşınmaz niteliği kazanmadan önce satışının vaat edilmesi 24.04.1978 tarihli ve 3/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu Kararında tartışılmış, anılan kararın sonuç bölümünde “634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun yürürlüğe girmesinden sonra, ana taşınmazda henüz kat mülkiyeti ya da irtifakı kurulmadan önce, bağımsız bölüme ilişkin ve arsa payı ile bağlantılı veya bağlantısız, eş deyişle arsa payı belirlenmiş veya belirlenmemiş olarak noterlerce düzenlenen kat mülkiyeti ya da kat irtifakı satış vaadi sözleşmesinin geçerli olduğuna, bu tür bir satış vaadi sözleşmesinin tapu memurunca düzenlenmesinin zorunlu bulunmadığı” benimsenerek tapuda arsa niteliğinde kayıtlı olmakla beraber üzerine bina yapılan ve henüz kat irtifakı veya mülkiyeti kurulmamış taşınmazlarda satış vaadi sözleşmesi yapılabileceği, bu sözleşmelerin geçerli hüküm veya sonuç meydana getirebileceği kabul edilmiştir.

Şu haliyle davacıların dayandığı satış vaadi sözleşmeleri hüküm ve sonuç meydana getirir.

Davalıların davayı kabul beyanları gözetilerek dava kabul edilmiş ise de; hükme esas alınan rapor Yargıtay denetimine elverişli şekilde düzenlenmemiştir. Daha önce üçüncü kişiler tarafından açılan davalar nedeniyle Yargıtay denetiminden geçmeksizin kesinleşen kararlarla hükmen tescil kararları verilmiş ve bu kararlara istinaden arsa sahiplerinin arsa paylarından düşülerek hesaplama yapılmıştır. Oysa arsa payı karşılığı sözleşme gereğince arsa sahiplerine 9 daire, yükleniciye 5 dükkan ve 9 dairenin isabet edeceği kararlaştırıldığına göre bu taşınmazda kat irtifakı kurulacakmış gibi bağımsız bölümlere isabet eden arsa paylarının hesaplanarak tescil hükmü kurulması gerekir.

Bu durumda mahkemece yapılması gereken iş; 29 parsel sayılı taşınmazdaki binanın kat irtifakı kurulacakmış gibi bağımsız bölümlerine düşen arsa paylarını keşif yapılarak bilirkişiye hesaplattırmak, bağımsız bölümlerin arsa paylarına göre paylı maliklerden her birinin her bir bağımsız bölümde hak ettiği mülkiyet payını bulmak, daha sonra davacılar adına tescil kararı vermek olmalıdır.

Belirtilen hususlar gözardı edilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 04.05.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2013, Karar No: 2014/6243, Tarih: 13.10.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/2013 E.  ,  2014/6243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 6. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/12/2013

NUMARASI : 2013/84-2013/1430

Taraflar arasındaki alacak davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kabulüne, birleşen davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Asıl davada davacı, üyesi bulunduğu davalı kooperatif tarafından 30.11.2004 tarihi itibariyle 8.895,00 TL borçlu bulunduğunun bildirilmesi üzerine, borcu olmadığı halde, üyeliğini kaybetme tehdidi altında geri isteme hakkını saklı tutarak bu miktarı kooperatif hesabına yatırdığını, ayrıca kur'ada kendisine isabet eden binayı dışarıdan gelen suyun bastığını ve davalı kooperatifin su basmasını önlememesi sebebiyle binayı kiraya veremediğini ileri sürerek, fazladan ödemek zorunda kaldığı 8.895,00 TL'nin 3. 250,00 TL'si ile binayı kiraya verememesinden dolayı 01.09.2001 ve 01.11.2005 tarihleri arasında işlemiş kira bedeli olarak 250,00 TL olmak üzere şimdilik 3.500,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davacı vekili, müvekkili kooperatifin üyesi olan davalının, 30.11.2004 tarihinde yatırdığı 8.895,00 TL'nin, 5.000,00 TL'sinin iadesi için Ankara 8. İcra Müdürlüğü'nün 2005/6524 E. Sayılı dosyası ile ilamsız takip başlattığını, davalıdan tahsil edilen bu paranın davalının birikmiş aidat borçları olduğunu, bu nedenle geri ödenmediğini ileri sürerek, müvekkilinin davalıya borçlu olup olmadığının, varsa ne kadar borçlu olduğunun tespiti ile buna göre takibin iptalini talep ve dava etmiştir.

Asıl ve birleşen davada davalı vekilleri, davanın reddini istemiştir.

Asıl ve birleşen davada davalı vekilleri, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulüne dair verilen karar, Yargıtay 16. Hukuk Dairesi'nin 03.11.2009 tarih ve 2008/6018 E, 2009/7333 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, asıl davada kira alacağı isteminin kabulüne, istirdat isteminin reddine, birleşen davanın kabulüne ilişkin karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizin 21.11.2012 tarih ve 4658 E, 6838 K. sayılı ilamıyla, asıl davada kira alacağının tahsiline ilişkin temyiz itirazları reddedilerek, dosya içerisinde bulunan Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2007/627 Esas, 2009/210 Karar sayılı ilamı ile su basması nedeniyle davacıya ait işyerinin zarar gördüğü, zarara davalı kooperatifin sebebiyet verdiği, bu sebeple de, işyerinin önündeki demir doğrama ve beton korkuluklarını yaptırmamasından dolayı davacıya ceza verilemeyeceği, buna göre borcun hesaplanmasında 3.050,00 TL'lik ceza miktarının dikkate alınmasının doğru olmadığı, ayrıca temyiz aşamasında yürürlüğe giren 6098 sayılı TBK'nın 88. ve 120. maddeleri dikkate alınarak, işlemiş ve işleyecek gecikme faizi oranı ve miktarı bakımından gerektiğinde bilirkişiden rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği belirtilerek, istirdat istemi yönünden asıl davada davacı, menfi tespit istemi yönünden birleşen davada davalı yararına bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, bozma ilamı doğrultusunda bilirkişiden alınan 08.11.2013 tarihli raporun mevzuata uygun olduğu, gecikme cezası başlangıcının doğru hesaplandığı kanaatine varılarak, asıl davada davacının 3.250,00 TL fazla para yatırdığı, bu nedenle bu paranın davalıdan istirdadının gerektiği, ayrıca davacıya düşen binanın su basması nedeniyle kiraya verilememesinde davalı kooperatifin kusurlu olduğu kanaatine varılarak, kira kaybı olarak da talep gibi 250,00 TL kira alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesi gerektiği, anılan rapora göre, davacı R.. C..'ün kooperatiften 3.425,62 TL alacağı olduğu, 3.250,00 TL'nin bu alacaktan düşülerek birleşen davada Ankara 8. İcra Müdürlüğü'nün 2005/6524 Esas sayılı dosyasında 175,62 TL borcun olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle, asıl davanın kabulü ile 3.250,00 TL'nin 01.12.2004 tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, birleşen davanın kısmen kabülü ile davalı borçlunun Ankara 8 İcra Müdürlüğü'nün 2005/6524 Esas sayılı dosyasında takibin 175,62 TL üzerinden devamına, menfi tespit davasının kalan miktar üzerinden kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, birleşen davada davacı vekilinin tüm, asıl davada davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Asıl dava, kira alacağı ve fazla ödenen aidat bedelinin istirdadı istemine ilişkindir. Davacı vekili asıl davada, istirdadını istediği alacağa 01.12.2004 tarihinden itibaren reeskont faizi uygulanmasını istemiş, mahkemece hüküm altına alınan alacağa talep edilen tarihten itibaren reeskont faizi yürütülmüştür. 04.12.1984 tarih ve 3095 sayılı Yasa'nın 2/3. maddesinde, arada sözleşme olmasa bile, ticari işlerde temerrüt faizinin, TCMB'nın kısa vadeli krediler için öngördüğü reeskont faiz oranı olduğu belirtilmiş iken, 15.12.1999 tarih ve 4489 sayılı Yasa ile 3095 sayılı Yasa'nın ticari işler için temerrüt faizini düzenleyen 2/2. maddesinde yapılan değişiklik ile 01.01.2000 tarihinden itibaren ticari işlerde uygulanacak temerrüt faiz oranı, TCMB'nın kısa vadeli avans işlemlerine uyguladığı faiz oranı olarak değiştirilmiştir. Ancak 3095 sayılı Kanun'un 1. maddesi yasal faizi düzenlemiş olup, ticari olmayan işler için temerrüt faizi 2/1, ticari işler için temerrüt faizi ise 2/2. maddede düzenlenmiş ve 1. fıkra temerrüt faizi oranını öngörürken 1. maddede yazılı yasal faiz oranına atıf yapmış, 2. fıkra ise 1. madde hükmünde öngören oranı kısmen baz alarak kendisi ayrı bir oran belirlemiştir. Diğer anlatımla, 1. madde hükmü temerrüt faizini düzenlememiş, "temerrüt faizi" başlıklı 2. maddenin oran olarak kaynağı ve dayanağını oluşturan çerçeve bir hüküm olarak ve ayrıca ticari olan ve olmayan işler için sadece kural olarak uygulanmak üzere sevkedilmiş olup, bu kuralın istisnası olarak 2. maddede temerrüt faizi bakımından farklı bir oran öngörülmüştür.

Bu maddeye atıf yapan ve ticari olmayan işler için temerrüt faizini düzenleyen 2/1. maddesinde yer alan reeskont faizi ibaresi 21.04.2005 tarih ve 5335 sayılı Kanun'un 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır. 01.01.2000 tarihi ile 5335 sayılı Yasa'nın yürürlüğe girdiği tarih arasındaki dönemde yasal faiz ve reeskont faizi, ticari olmayan işler için temerrüt faizini ifade etmekte ve aynı anlama gelmekte olup, 3095 sayılı Yasa'dan kaldırılmış olan reeskont faizi, avans faizi oranından daha düşük, yasal orandan daha yüksek oranda Merkez Bankası'nca yayınlanmaya devam edilmektedir. Bu nedenlerle, 29.11.2005 tarihinde asıl davayı açan ve 21.04.2005 tarihindeki yasa değişikliğini bilen davacının 01.12.2004 tarihinden itibaren reeskont faizi istemekle, kendisini gerek 01.12.2004-21.04.2005 arası, gerekse 21.04.2005 tahsil tarihi arası yasal oran ile bağladığının kabulü gerekir.

Mahkemece, kooperatif ile ortağı arasındaki ilişkinin niteliğine göre, istirdadına karar verilen miktara reeskont faizine hükmedilmesi, 21.04.2005 tarihine kadar doğru ise de, bu tarihten yasal faiz yerine, yasal faiz-avans faizi arasında bir orana isabet eden reeskont oranına hükmedilmesi doğru olmamıştır.

Öte yandan, mahkemece verilen 11.05.2012 tarihli kararda, kira alacağının asıl dava tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline hükmedilmiş olup, Dairemizce de faizi başlangıç ile ilgili herhangi bir bozma kararı verilmediğinden, bu husus asıl davada davalı yararına usuli kazanılmış hak oluşturduğu halde, son kararda kira alacağına asıl dava tarihinden geriye gidilerek 01.12.2004 tarihinden itibaren faiz yürütülmesi doğru olmamış ise de, bu yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca hüküm fıkrasının aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, birleşen davada davacı vekilinin tüm, asıl davada davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, asıl davada davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın, hüküm fıkrasının 1 numaralı bendinin 2. satırındaki "reeskont faizi" ibaresi çıkartılarak, yerine "yasal faiz"; 1 numaralı bendin 2. paragrafındaki "01.12.2004 " ibaresi çıkartılarak, yerine "29.11.2005" ibaresinin yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 13.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15160, Karar No: 2010/21211, Tarih: 28.06.2010

**2. Ceza Dairesi         2010/15160 E.  ,  2010/21211 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/181866

MAHKEMESİ : Antalya 9. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/11/2007

NUMARASI : 2007/1241

SUÇLAR : Elektrik hırsızlığı ve mühür bozmak

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Kovuşturma evresinde, yakınan vekiline, duruşma gününü bildiren ve 10.05.2006 tarihinde tebliğ edilen davetiyede, duruşmanın bırakıldığı 11.09.2006 günü yerine, duruşma hazırlığına ilişkin tutanak tarihi olan 12.04.2006 tarihinin duruşma tarihi olarak yanlış bildirildiği anlaşılmıştır.

Soruşturma evresinde sanık hakkında şikayetçi olduğunu bildiren ve katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunan yakınana, kovuşturma evresinde duruşma gününün doğru olarak bildirilmemesi nedeniyle, 5271 sayılı CMK’nun 260/1.maddesi uyarınca yasa yoluna başvurma hakkı bulunduğu belirlenerek yapılan temyiz incelemesinde;

Katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar gören yakınana, kovuşturma evresinde duruşma günü bildirilmek suretiyle duruşmadan haberdar edilerek kamu davasına katılma ve kanıtları sunma haklarını kullanma olanağı sağlanmayarak, 5271 sayılı CMK’nun 234.maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin bir nolu alt bendine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, yakınan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 28.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.