muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9517, Karar No: 2017/9381, Tarih: 30.05.2017

**9. Hukuk Dairesi         2015/9517 E.  ,  2017/9381 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 14.07.2008-31.07.2011 tarihleri arasında dava dışı ... Güvenlik Hizmetleri işçisi olarak davalı bankanın şubesinde güvenlik elemanı olarak çalıştığını, daha sonra banka kadrosuna geçerek aynı şekilde çalıştığını, kendisine fazla mesailerin ödenmediğini belirterek, 14.07.2008 tarihinden itibaren yapmış olduğu fazla mesai ücreti talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının haftalık 45 saati aşan çalışmalarının bulunmadığını belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda alınan bilirkişi raporuna itibar edilerek, davacının fazla çalışma ücretinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili ile davalı vekili ile temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin tüm davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir.

Somut uyuşmazlıkta taraf tanıklarının beyanlarına göre, davacının tek güvenlik görevlisi olması sebebiyle özel olarak çay ve yemek molasının olmadığı, yemeğini işin başında yediği anlaşılmıştır. Davacının ara dinlenme süresinde de çalıştığı sabittir. Buna rağmen hükme esas bilirkişi raporunda çalışma saatleri hesaplanırken 11 saate kadar olan çalışmasından 1 saat, 11 saati aşan çalışmasından 1,5 saat ara dinlenme süresi düşülerek hesaplama yapılmıştır. Davacıya 1 ve 1,5 saat ara dinlenme verilmediği anlaşıldığından, hesaplamanın ara dinlenme düşülmeden yapılması gerektiğinin gözetilmemesi hatalıdır.

3-Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda taktiri indirim yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Davacının çalışma saatleri belirlenirken çalıştığı şubenin açılış kapanış saatlerinin bulunduğu deftere, kısaca kayda göre hesap yapılmasına rağmen indirime gidilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16720, Karar No: 2017/3368, Tarih: 20.03.2017

**3. Hukuk Dairesi         2015/16720 E.  ,  2017/3368 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki ziynet-çeyiz eşya alacağı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı boşanma dosyasından tefrik edilen davada,kendisine düğünde çok sayıda ziynet eşyası takıldığını ve bu ziynet eşyalarının düğünden hemen sonra alınıp davalının annesine saklattırıldığını,dilekçede nitelikleri ve gramları tek tek belirtilen ziynet eşyalarının kendisinin evden kovulması ve bu ziynet eşyalarının davalının ailesi tarafından muhafaza edilmesi nedeniyle davalı uhdesinde kaldığını,yine kendisi ve ailesi tarafından alınan ve nitelikleri belirtilen çeyiz eşyalarının da davalıda kaldığını ileri sürerek,fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 716 gr. 22 ayar bilezik,5 çeyrek altın,3 adet 14 ayar toplam 15 gr. yüzük bedeli olan toplam 55.095,00 TL’lik ziynet eşya bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsili ile dilekçede sayılan çeyiz eşyalarının aynen iadesi,aynen iade mümkün değilse değeri olan 10.000 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı,davacının evi terk etmesi nedeniyle davaya konu ettiği ziynetleri de beraberinde götürmesinin doğal olduğunu,ziynet eşyalarının davalıda bulunmadığını,çeyiz eşyalarının ise müşterek hanede olup bunların davacı tarafından alınabileceğini,çeyiz eşyalarına yönelik davalının herhangi bir talebinin bulunmadığını,yine çeyiz eşya bedellerini ödeme yükümlülüklerinin de bulunmadığını savunarak,davanın reddini istemiştir.

Mahkemece;Davanın kısmen kabulü ile,50.224,90 TL'nin ilk dava tarihi olan 24/04/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine;Eşyaların bedelinin iadesi talebinin reddi ile, dava dilekçesinin 10. bendinde sayılan eşyaların aynen iadesine,fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş,hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

./..

-2-

1-Dosyadaki yazılara,kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre,davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-6100 sayılı Yasanın, hüküm fıkrasında bulunması gereken unsurları ifade eden HMK.'nun 297/2.maddesi uyarınca: “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.”

2-6100 sayılı Yasanın, hüküm fıkrasında bulunması gereken unsurları ifade eden HMK.'nun 297/2.maddesi uyarınca: “Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.”

İİK'nun 24/4.maddesi gereğince; aynen iadeye karar verilmesi halinde iade edilecek eşyaların cinsi, niteliği, özellikleri, gram ağırlığı vb. gibi özelliklerinin ayrıntılı belirtilmesi gerekir.

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler gereğince mahkemece aynen iadesine karar verilen çeyiz eşyalarının cinsi ve niteliklerinin hüküm fıkrasında açıkça belirtilmesi gerekirken,sadece ‘’dava dilekçesinin 10. bendinde sayılan eşyaların aynen iadesine ‘’ şeklinde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

3-Ne var ki yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması HUMK .436/2 maddesi gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte belirtilen nedenle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci ve üçüncü bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün 1.fıkrasının b) bendinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine 1.fıkranın b) bendi olarak "Dava dilekçesinin 10.bendinde sayılan 1 adet TV, buzdolabı, çamaşır makinesi, fırınlı ocak, ütü, elektrikli süpürge, soba, halılar, çeyiz sandığı, mutfak araç gereçleri, yorgan, yastık, yatak vb. Davalı uhdesinde bulunan eşyaların davacıya aynen iadesine" ifadelerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5175, Karar No: 2024/4050, Tarih: 30.05.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/5175 E.  ,  2024/4050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/643 E., 2022/3206 K.

KARAR : Başvurunun kabulü, yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gaziantep 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/38 E., 2021/703 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince her iki davanın da kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı-karşı davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin ilgili hükümlerinin kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı- karşı davalı erkek vekilince temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-karşı davalı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların 23 yıldır evli olduklarını, bu evlilikten 4 çocuklarının bulunduğunu, tarafların 6 yıl önce fiilen ayrıldıklarını, kadının evlilik içerisinde müvekkile karşı sürekli küfürlü konuştuğunu, müvekkile karşı hakaret ettiğini, ayrıca kadının sürekli müvekkile karşı uydurma iddialarla suç duyurusunda bulunduğunu belirterek tarafların boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı- karşı davacı kadın cevap ve karşı dilekçesinde özetle: erkeğin iddialarının gerçek dışı olduğunu, tarafların evliliğinin 6 yıl önce fiilen bitmesinin sebebinin erkek olduğunu, erkeğin evlili birliği boyunca eşini ve çocuklarını ihmal ettiğini, evini otel gibi kullandığını, kendisini ve çocukları ekonomik ve manevî yönden zor duruma soktuğunu, müvekkilin erkeğe hakaret ve küfürler etmediğini, erkek her ne kadar kendisine iftira atıldığını iddia etse de suç duyurusuna istinaden yapılan yargılamada erkeğin cezalandırıldığını, şikayet hakkının anayasal bir hak olduğunu, erkeğin adli sicil kaydının sorgulanmasında hakkındaki soruşturma ve kovuşturmaların açığa çıkacağını, sürekli erkek tarafın psikolojik, duygusal, ekonomik ve fiziksel şiddetine maruz kaldığını, evliliğin ilk günlerinden itibaren erkeğin evini ve çocuklarını sürekli ihmal ettiğini, evden ayrılmaları alışkanlık haline getirdiğini, bu ayrımların aylarca sürdüğünü, evlilik birliği devam ederken erkeğin başka kadınlarla nişanlandığını, kadına ekonomik şiddet uygulasa da ekonomik durumunun iyi olduğunu, erkeğin bir tekstil firması işlettiğini, lüks araçlara bindiğini, ekonomik durumun iyi olduğunu belirterek tarafların boşanmalarına karar verilmesi ile müvekkil ve çocuklar lehine maddî, manevî tazminat ile nafakaya hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tarafların altı yıldır ayrı yaşadıkları, tanık ...'in taraflarla en son 2013 yılında görüştüğü o tarihten sonra evliliğin devam ettiği, yine tanık ...'in tarafların evine en son 9 yıl önce gittiğini beyan ettiği, tanık ...'ün en son 7 yıl önce tarafların evine gittiği, yaşanan son olaya ilişkin bu tanıkların görgüye dayalı bilgilerinin olmadığı, her ne kadar ... evlilik devam ederken eşinin nişanlandığını beyan etmiş ise de bunu ispat edemediği, tanık ...'nin görgüye dayalı bilgisinin olmadığı, dinlenen diğer tanık beyanlarına ve dosya kapsamına göre kocanın sık sık evden gittiği, ailesinin nereye gittiğini bilmediği, gitme süresinin değişkenlik gösterdiği, tarafların birbirlerine güvenmedikleri ve inanmadıkları, ...'nin eşinin suç işlediğinden ve kanunsuz şekilde para kazandığından şüphelendiği ve eşi hakkında sürekli şikayetçi olduğu, dinlenen tanık beyanlarına göre tarafların evine polisin bir kaç kez baskın yaptığı, ...'nın ise eşine ve çocuklarına maddî destek olmadığı, taraflar ayrı yaşamaya başladıktan sonra maddî destekte bulunmaya başladığı, en son olayda ...'nın ...'ye şiddet uyguladığı ve tarafların ayrı yaşamaya başladıkları en son olayla ilgili ceza davasının açıldığı ve eylemin sabit görüldüğü, tanık beyanlarında her ne kadar ...'nın kumar oynadığı beyan edilmiş ise de bu kusurun boşanmaya sebep vakıa olarak bildirilmediği, boşanmaya sebep olan olaylarda tarafların eşit kusurlu olduğu, her iki tarafında boşanmak istediği, bir araya gelerek evliliği devam ettirmelerinin mümkün olmadığı, evliliğin devamında menfaat kalmadığı anlaşılmakla taraflarca açılan davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası maddesi gereğince boşanmalarına karar verilmiştir. Taraflarca dilekçelerinde bildirilen diğer vakıalar ispatlanamadığı için hükme esas alınmamıştır. Taraflarca açılan boşanma davasının kabulü ile, tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince boşanmalarına, ortak çocukların velâyetinin anneye verilerek, baba ile kişisel ilişki tesisine, davalı-karşı davacı için aylık 400,00 TL tedbir/yoksulluk, ortak çocuklar için ayrı ayrı aylık 500,00'er TL tedbir/iştirak nafakası takdiri ile davacı-karşı davalıdan alınarak davalı-karşı davacıya verilmesine, davalı-karşı davacının maddî-manevî tazminat taleplerinin reddine, davacı-karşı davalının nafaka ve maddî-manevî tazminat talebi bulunmadığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı-karşı davacı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-karşı davacı kadın vekili; İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak, davaların reddine karar verilmesi istemiyle

istinaf buşvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı-karşı davacı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-karşı davacı kadın vekili; İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak, davaların reddine karar verilmesi istemiyle

istinaf buşvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;kadının duruşmada, eşini sevdiğini, istemeyerek boşanma davasını açtığını, istinaf dilekçesinde de boşanma davalarının reddine karar verilmesini talep etmiş, davalı-karşı davacının beyanı ve istinaf dilekçesi birlikte değerlendirildiğinde; kadının karşı davasından feragat ettiği bu sebeple, kadının kendi davasına yönelik istinaf talebinin kabulüne, Mahkemece kadının erkeğe güvenmediği ve eşi hakkında da sürekli savcılık şikayetleri olduğu kusuru yüklenerek asıl davanın kabulüne karar verilmiş ise de, tanıklarının beyanında erkeğin sık sık evi terk ettiği şeklindeki beyanları dikkate alındığında, bu durumun kadına kusur olarak yüklenmesi doğru olmadığı gibi kadına yüklenen eşi hakkında savcılığa şikayette bulunduğu vakıasının somut delillerle ispatlanamadığı anlaşılmakla, asıl davanın reddine karar verilecek yerde kabulüne karar verilmesi doğru olmadığı gerekçesi ile ilgili bentlerin kaldırılmasına davacı-karşı davalı erkeğin ispatlanamayan davasının reddine, kadının davasının ise feragat nedeniyle reddine, kadın yararına aylık 400,00 TL tedbir nafakasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı- karşı davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı- karşı davalı erkek vekili; erkeğin davasının reddinin usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflarca karşılıklı açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, erkeğin boşanma davasının kabulü şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 6 ncı, 166 ncı maddesi; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun'un (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 6 ncı, 166 ncı maddesi; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun'un (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı- karşı davalı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,30.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18101, Karar No: 2017/2122, Tarih: 25.04.2017

**1. Hukuk Dairesi         2014/18101 E.  ,  2017/2122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil, tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacılar tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 25.04.2017 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz edenler vekili Avukat ... ile temyiz edilen vekili Avukat ...geldiler, duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali-tescil; olmazsa tenkis isteğine ilişkindir.

Davacılar, babaları olan muris Sadık Uysal'ın davaya konu 248 parsel sayılı taşınmazının intifa hakkını üzerinde bırakıp çıplak mülkiyetini mirastan mal kaçırmak amacıyla ... Devlet Hastanesi Döner Sermaye Saymanlığına temlik ettiğini ileri sürerek tapu iptali-tescil, aksi takdirde tenkis isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı vekili, satış işleminin geçerli olduğunu, satış bedelinin ödendiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davanın kabulüne dair verilen karar Dairece “ dinlenen tanıklar işlemin satış değil bağış olduğunu ve bedel alınmadığını bildirmişlerse de; davalı, bir resmi kurum olup, bedelin ödendiği dosyadaki bilgi ve belgelerle sabit olmakla, bu resmi belgeler karşısında soyut içerikli olan tanık beyanlarına itibar edilmesi mümkün değildir. Hal böyle olunca, mirasbırakanın mal kaçırma amacıyla hareket etmediği, temlikin gerçek satış olduğu gözetilerek davanın reddi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile kabulüne karar verilmesinin doğru olmadığı” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece Daire bozma kararına uyularak davanın reddine karar verilmiştir.

Gerçekten de, davacıların murisi tarafından yapılan taşınmaz temlikinde mirastan mal kaçırma amacının güdülmediği benimsenerek Daire bozma kararına uyulmak suretiyle davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Davacıların öteki temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Ancak, dava değerinin 133.922,00-TL olduğu dikkate alınmak suretiyle vekalet ücreti tayin edilmesi yerine davalı yararına fazla vekalet ücretine hükmedilmesi isabetsizdir. Davacıların bu yöne değinen temyiz itirazı yerindedir.

Ancak, dava değerinin 133.922,00-TL olduğu dikkate alınmak suretiyle vekalet ücreti tayin edilmesi yerine davalı yararına fazla vekalet ücretine hükmedilmesi isabetsizdir. Davacıların bu yöne değinen temyiz itirazı yerindedir.

Ne var ki, anılan husus yeniden yargılama yapılmasını zorunlu kılmadığından, mahkeme kararının hüküm kısmının 6. bendindeki "23.392,24 TL" ibaresinin "13.113,67-TL" şeklinde düzeltilmesine ve 6100 sayılı HMK'nin geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 438/7. maddesi hükmün bu şekliyde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.01.2017 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz edenler vekili için 1.480.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 25.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.