muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2418, Karar No: 2019/8217, Tarih: 27.05.2019

2)Sanık ... hakkında mağdurlar ... ve ... ve müşteki ...’a yönelik kurulan hükümlerin yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; Turgutlu Devlet Hastanesi içerisindeki hemşire odasında mağdur ...’in kullanımında bulunan kilitli dolabından 40,00 TL para ile yine aynı yerde bulanan, mağdur ...’ın kullanımında bulunan kilitli dolaptan 10 Euro doviz ve 20,00 TL paranın çalındığı ve ayrıca personel odasında bulunan müşteki ...’ın kullandığı dolap içerisinden 2 paket parlement marka sigara paketinin sanık tarafından çalındığının anlaşılması karşısında; sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezalardan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2)Müşteki ...’ın, suç nedeniyle oluşan zararlarının giderilip-giderilmediği konusunda dinlenmeden sanık hakkında bu müştekiye yönelik eylem için 5237 sayılı TCK'nun 168/2. maddesinin uygulanması,

2)Müşteki ...’ın, suç nedeniyle oluşan zararlarının giderilip-giderilmediği konusunda dinlenmeden sanık hakkında bu müştekiye yönelik eylem için 5237 sayılı TCK'nun 168/2. maddesinin uygulanması,

3)Turgutlu Devlet Hastanesi'nde hemşirelik yapan mağdurlara ait özel eşyaların bulunduğu dolaplardan ve yine aynı yerde sağlik memuru olarak çalışan müştekinin personel odasında bulunan dolabından hırsızlık yapıldığının anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a maddesine uyduğu gözetilmeden, aynı Yasa'nın 142/1-b maddesinden uygulama yapılması,

4)T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 27/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18991, Karar No: 2013/1723, Tarih: 06.02.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/18991 E.  ,  2013/1723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması ve tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı ve davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, kira alacağın nedeniyle başlatılan icra takibine yapılan itirazın kaldırılması, tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece, itirazın kısmen kaldırılmasına ve kiralananın tahliyesine karar verilmiş, karar davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere, temerrüt olgusunun gerçekleşmiş bulunmasına göre davalı borçlunun tahliyeye yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

2. Davacının alacağa yönelik temyiz itirazlarına gelince; Takibe dayanak yapılan ve karara esas alınan 1.4.2007 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı alacaklı, 30.7.2010 tarihinde başlatmış olduğu icra takibinde 2010 yılı Nisan, Mayıs, Haziran ayı kira parası olarak aylık 1336 TL den toplam 4008 TL'nin tahsilini istemiş, davalı vekili itirazında kira parasına stopajın dahil olduğunu ve kiralanandaki ayıp nedeni ile de tenzile tabi tutulması gerektiğini, buna göre aylık kira parasının 750 TL olduğunu ve müvekkilinin davacı alacaklı hakkında ... 3.İcra Müdürlüğü'nün 2009/973 sayılı dosyasıyla yaptığı icra takibi nedeniyle kesinleşmiş alacağı olduğunu, bu alacağın takasıyla borcunun olmadığını bildirmiştir. Taraflar arasında yazılı kira akti mevcut olup, bu sözleşmedeki imza inkar edilmemiştir. Mahkeme, davalının aylık kira parası miktarına yönelik itirazının yargılamayı gerektirdiğini belirtmiş ve aylık kira parası miktarını 750 TL olarak kabul etmiş ise de, yazılı kira sözleşmesinin varlığı karşısında kira alacağına ilişkin uyuşmazlığın yazılı kira sözleşmesi hükümlerine göre değerlendirilip, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ ; Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün tahliyeye ilişkin kısmının ONANMASINA, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün alacağa yönelik bölümünün BOZULMASINA ve onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden ayrı ayrı alınmasına, 06.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

AD/AY/OT
Yargıtay — Esas No: 2019/440, Karar No: 2021/12937, Tarih: 21.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2019/440 E.  ,  2021/12937 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK’nin 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, şikayetçi kuruma duruşma gününün usulen bildirilip şikayet ve delillerini bildirme ve kamu davasına katılma olanağı sağlandığı halde duruşmaya katılmadığı ve mazeret dilekçesi de göndermediği anlaşıldığından, tebliğnamenin (2) numaralı paragrafındaki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiş; 15.03.2007 tarih ve 5604 sayılı Mali Tatil İhdas Edilmesi Hakkında Kanun'un 1. maddesinde, her yıl Temmuz ayının biri ile yirmisi arasında mali tatil uygulanacağı ve son günü mali tatile rastlayan sürelerin, tatilin son gününü izleyen tarihten itibaren yedi gün uzamış sayılacağının öngörüldüğü, defter ve belge isteme yazısının 23.06.2014 tarihinde tebliğ edilmesi ve 15 günlük sürenin mali tatil içinde dolması nedeniyle, sürenin tatilin son gününü izleyen tarihten itibaren yedi gün uzayacağı, ayrıca araya resmi tatil girmesi nedeniyle, karar başlığında 2014 olarak eksik yazılan suç tarihinin 31.07.2014 olarak mahallinde düzeltilmesi, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Farklı takvim yıllarına ait defter ve belgelerin tek bir isteme yazısı ile sanıktan istenmiş olması karşısında; sanık hakkında TCK'nin 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmeden fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından TCK’nin 43. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılarak, TCK’nin 62. maddesinin uygulanması suretiyle bulunan “18 ay 22 gün hapis cezası” yerine, “ 15 ay hapis cezası” yazılmak suretiyle eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2171, Karar No: 2015/15340, Tarih: 14.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/2171 E.  ,  2015/15340 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/241568

Mahkemesi : İzmir 19. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 15/04/2014

Numarası : 2014/209-2014/308

Suç : Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması

Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık Emrullah'ın, katılan mağdurlar H. ve M.. T.. telefon aracılığıyla birbirlerine gönderdikleri içeriği özel olan mesajlara ilişkin 17 sayfalık dokümanı, katılan mağdurların bilgisi ve rızası dışında, kolluk görevlilerine teslim ettiği iddiası ile ilgili olarak TCK'nın 132. maddesinin 2. fıkrasında düzenlenen haberleşmenin gizliliğini ihlal suçundan CMK'nın 170. maddesine uygun olarak açılmış bir dava bulunmadığı anlaşılmakla, dava konusu yapılmayan bu eylemle ilgili zamanaşımı süresi içinde dava açılıp hüküm kurulabileceği belirlenerek yapılan incelemede:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

İki veya daha fazla kişinin, başkalarının bilmeyeceği ve sınırlı bir dinleyici çevresi dışına çıkmayacağı yönünde haklı bir inanç ve iradeyle hareket ederek, herhangi bir aracı vasıta olarak kullanmadan, yüz yüze gerçekleştirdikleri, ancak özel bir çaba gösterilerek duyulabilecek, aleni olmayan, söze dayalı, sesli düşünce açıklamalarının, konuşmanın tarafı olmayan kişi veya kişilerce, ilgilisinin rızası olmaksızın, elverişli bir aletle (sesli bir açıklamayı kuvvetlendirerek veya naklederek onu ses alanının dışına çıkartıp doğrudan doğruya algılanabilir hale getirmeye yarayan her türlü düzenekle) dinlenmesi veya akustik olarak tekrar dinlenebilmesi imkanını sağlayan bir aletle kaydedilmesi eyleminin TCK'nın 133. maddesinin 1. fıkrasında kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması başlığı altında suç olarak tanımlandığı,

Belirli veya belirlenebilir iki veya daha fazla kişinin, başkalarının bilmemeleri gerektiği yönünde haklı bir inanç ve iradeyle hareket ederek, gizliliği sağlamaya özen gösterip, elverişli araçlar (internet, telefon, telsiz, faks, mektup, telgraf, kağıt vb.) ve ortak semboller (söz, yazı, işaret vb.) aracılığıyla paylaştıkları bilgi, düşünce, duygu ve tutumlarının; özel hayata ilişkin olsun ya da olmasın, başka kişi veya kişiler tarafından, özel bir çaba gösterilerek, doğrudan veya dolaylı şekilde (zarfı açılmadan ışığa tutulan mektupta olduğu gibi), okunmak veya dinlenmek suretiyle öğrenilmesi eyleminin TCK'nın 132. maddesinin 1. fıkrasının 1. cümlesinde haberleşmenin gizliliğini ihlal başlığı altında suç olarak tanımlandığı ve anlaşılabilir olsun ya da olmasın, başkalarının haberleşme içeriklerinin kaydı, yani; yazı, ses, görüntü, özel işaretler gibi ortak sembollerin, başka bir nesne üzerine taşınarak (örneğin; ses veya görüntünün, manyetik bant üzerine, yazının başka bir kağıt, defter vb. nesne üzerine geçirilmesi, kopyasının alınması, elektronik iletinin taşınabilir belleğe veya CD'ye aktarılması gibi işlemlerle) sabitlenmesi halinde de, TCK'nın 132. maddesinin 1. fıkrasının 1. cümlesi gereğince hükmedilecek cezanın, aynı madde ve fıkranın 2. cümlesi gereğince bir kat artırılacağının düzenlendiği,

Görüldüğü üzere; konuşmada, kişiler arasında vasıta bulunmaksızın iletişim gerçekleştiği halde, haberleşmede, elverişli bir araç sayesinde kişilerin iletişime geçtikleri,

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosya kapsamına göre; esnaf olan sanık Emrullah'ın, kimliği tespit edilemeyen bir kişi tarafından bilgisayarına yüklenen “Kim Nerde” adlı ücretli casus yazılım programı sayesinde, bir süre karşılıksız burs verdiği üniversite öğrencisi katılan mağdur Hatice ile onun erkek arkadaşı olan diğer katılan mağdur Mehmet Tahir'in farklı tarihlerde birbirlerine gönderdikleri mesajların birer kopyasını elde ederek, mesaj içeriklerini öğrendiğinin iddia ve kabul edildiği olayda,

Sanık Emrullah'ın, katılan mağdurlar H.. ve M..T.. yüz yüze gerçekleştirdikleri konuşmalarını değil, telefon aracılığıyla birbirlerine gönderdikleri mesajların kopyasını kaydetmesinden dolayı eylemine uyan TCK'nın 132. maddesinin 1. fıkrasının 1. cümlesindeki haberleşmenin gizliliğini ihlal suçundan cezalandırılması ve haberleşme içeriklerini kaydeden sanığa hükmedilecek cezada aynı madde ve fıkranın 2. cümlesi gereğince bir kat artırım yapılması gerektiği gözetilmeden, hukuki nitelendirmede yanılgıya düşülerek, sanık hakkında TCK'nın 133. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de:

Kabul ve uygulamaya göre de:

1- TCK'nın 61/1. madde ve fıkrasında yer alan ölçütler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte ve isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle, aynı Kanun'un 3/1. madde ve fıkrası gereğince işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, temel cezanın asgari hadden tayin edilmesi,

2- Katılan mağdurlar H..ve M..T.. farklı tarihlerde birbirlerine gönderdikleri mesaj içeriklerini, bilgisayarına yüklettiği tek bir casus yazılım programı sayesinde ele geçiren sanığın, aynı suçu katılan mağdurlara karşı tek bir fille ve bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda birden fazla defa işlemesinden dolayı sanık hakında tayin olunan temel cezada, önce TCK'nın 43/1. maddesi, daha sonra da TCK'nın 43/2. maddesi atfıyla aynı Kanun'un 43/1. maddesi gereğince artırım yapılması gerektiği gözetilmeden, sanığa hükmedilen cezada, kanunun aynı hükmünün birden fazla ihlal edildiği gerekçesine dayalı olarak, sadece TCK'nın 43/1. maddesi gereğince artırım yapılmak suretiyle yazılı şekilde sanığa eksik ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, aynı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 14.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5010, Karar No: 2012/37008, Tarih: 12.11.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/5010 E.  ,  2012/37008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret alacağı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde müvekkilinin davacının davalı işyerinde temizlik işçisi olarak çalışırken 20.11.2009 tarihinde işveren temsilcisi şef İnayet Türk'ün gelerek işe başlamamalarını, yönetimin çalışmalarını istemediğini bildirdiğini, davacı ve arkadaşlarının çalışmak istediklerini bildirdiklerini, Bölge Çalışma Müdürlüğüne şikayette bulunduklarını, ihtarname keşide edildiğini, fazla mesai yapıp bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile diğer bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde davacının iş akdinin sona erdirilmesi gibi bir durum söz konusu olmadığını, daha verimli hizmet için temizlik işlerinin Kasım 2009 ayından itibaren bu konuda uzman olan D.D.R. Ltd. Şti.'ne devredildiğini, devrin davacı işçi yönünden de fesih için haklı bir sebep oluşturmadığını, davacının çalışmasının 8 saati aşmadığını beyan ederek davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının iş akdini feshinin haklı olduğunun davalının ispat edemediği gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatı ile bilirkişi raporu doğrultusunda diğer talepler bakıımndan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir

E)Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,

2- İşyeri devri olup olmadığı konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmaktadır.

Davacı vekili davacının iş akdinin işyerine alınmayarak ve iş verilmeyerek haksız biçimde feshedildiğini iddia ederken davalı vekili iş akdinin feshedilmediğini, işyeri devri sözkonusu olduğunu savunmuştur.

Dosya içinde davacının iş akdinin feshine ilişkin yazılı bir fesih bildirimi yoktur. Davalı işveren tarafından işçi için işten çıkış bildirgesi tanzim edilmiş ise de çıkış bildirgesi yasal bir yükümlülük olup tek başına akdin feshini kabul için yeterli değildir. Öte yandan SGK'dan celbedilen sigortalı hizmet bildirim cetvelinden davacının davalı işyerinden ayrılışından çok kısa bir süre sonra temizlik işlerini yapan yeni şirkette çalışmaya başladığı görülmektedir.

Dosya içinde davacının iş akdinin feshine ilişkin yazılı bir fesih bildirimi yoktur. Davalı işveren tarafından işçi için işten çıkış bildirgesi tanzim edilmiş ise de çıkış bildirgesi yasal bir yükümlülük olup tek başına akdin feshini kabul için yeterli değildir. Öte yandan SGK'dan celbedilen sigortalı hizmet bildirim cetvelinden davacının davalı işyerinden ayrılışından çok kısa bir süre sonra temizlik işlerini yapan yeni şirkette çalışmaya başladığı görülmektedir.

Davacı tanıkları davacıya ve arkadaşlarına iş verilmediğini belirterek iddiayı teyit mahiyetinde beyanda bulunmuşlarsa da davalı tarafın yukarıda yapılan tespitlere göre işyeri devri bulunduğu yönündeki savunması üzerinde durulmamıştır.

Davalı tarafın işyeri devrine ilişkin savunması üzerinde durulup davacının temizlik işlerinin verildiği DDR isimli şirkette çalışmaya devam edip etmediği araştırılıp sonucuna göre işyeri devri olduğunun kabulü halinde feshe bağlı haklar talep edilemeyeceğinden kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi hatalıdır.

3-Davalı vekili ıslah dilekçesinin tebliği üzerine usulünce zaman aşımı def'inde bulunduğu halde bu savunma üzerinde durulmamıştır.

Mahkemece davalı vekilinin ıslaha yönelen zaman aşımı defi üzerinde durularak bu konuda gerekirse bilirkişiden ek rapor alınıp bir değerlendirmeye tabi tutulduktan sonra karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17296, Karar No: 2016/7470, Tarih: 30.09.2016

**16. Hukuk Dairesi         2015/17296 E.  ,  2016/7470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Müdahil davacı ...'nin dedesi olan .... ile eşi .... Hanımın ve çocukları ..... , .... , .... , .. , . 'nun verasete esas kapalı kayıt kalmayacak şekilde nüfus aile kayıt tabloları ile hükme esas alınan tapu kayıtlarında malik olan ..... ,.... , ..... , .... , .... ,..... ve ..... 'ın ölüm tarihlerini gösterir nüfus aile kayıt tablolarının getirtilerek dosyaya konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.