muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5261, Karar No: 2011/4911, Tarih: 25.04.2011

keşifte dayanılan tapu kaydı mahalli bilirkişi eliyle mahallinde uygulanmalı, sınır denetimi yapılmalı, dayanılan tapu kaydının mahalline uyup uymadığı tespit edilerek tapu kaydı mahalline uyuyor ise tapu kaydının kapsadığı taşınmazları gösterir fenni bilirkişi tarafından düzenlenecek denetlemeye elverişli krokili rapor alınmalı, dosyada bulunan orman bilirkişi raporu ve rapora ekli memleket haritası ve hava fotoğraflarındaki konumu dikkate alınarak tapu kaydının 4785 ve 5658 sayılı Yasa kapsamında hukuki değerini yitirip yitirmediği araştırılmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı ...'ın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 25/04/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7, Karar No: 2019/7065, Tarih: 10.12.2019

**20. Ceza Dairesi         2018/7 E.  ,  2019/7065 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL 70. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması

üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 10.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7317, Karar No: 2015/19402, Tarih: 04.11.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/7317 E.  ,  2015/19402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Oltu Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/10/2014

NUMARASI : 2014/484-2014/1574

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Çayır niteliğindeki taşınmaza, ot gelirine göre değer biçilmesinde yöntem olarak bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kanunun 10.maddesi gereğince açılan, tespit ve tescil davalarında değerlendirme; aynı kanunun 15.maddesi uyarınca dava tarihi itibariyle yapılır.

Bu nedenle dava konusu taşınmazlara, değerlendirme tarihi olan 2014 yılı resmi verileri esas alınarak değer biçilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Dava tarihi, harcın da yatırıldığı Erzurum Hukuk Mahkemeleri Ön Büro birimindeki tevziat tarihi olan 07.04.2014 olup gerekçeli karar başlığında 28.04.2014 olarak hatalı yazılması,

3)Tespit edilen kamulaştırma bedeline işletilen faizin başlangıç tarihinin 08.08.2014 olması gerekirken hatalı olarak 29.08.2014 yazılması suretiyle eksik faize karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 04/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7270, Karar No: 2012/26495, Tarih: 27.11.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/7270 E.  ,  2012/26495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti ve haftasonu çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıya ait işyerinde çalıştığını,ödenmeyen fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücret alacağının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili, fazla çalışmanın mümkün olmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini cevaben bildirmiştir.

Mahkemenin, işyerinde yapılan fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil ücretinin ödenmediğinin kabulü ile bilirkişi raporunda belirlenen miktar üzerinden fazla çalışma ve ulusal bayram ile genel tatil ücreti alacağının kabulüne, hafta tatili ücreti yönünden reddine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık; davacının fazla çalışma ve genel tatil süresinden doğan alacaklarında takdiri indirim yapılması gerekip gerekmediği noktasındadır.

Fazla mesai ve genel tatil çalışması yazılı belgelere, işveren kayıtlarına veya kesin delile değil, tanık anlatımına dayalı olması durumunda, mahkemece; fazla mesai ve genel tatilde yapılan çalışma süreleri tespit edilirken; işçinin uzun süre her gün fazla çalıştırılmasının hayatın olağan akışına ve insan doğasına uygun düşmeyeceği, yaşam tecrübelerine göre hiç hastalanmadan veya evlenme, ölüm, doğum, özel işleri gibi mazereti çıkmadan yıllarca sürekli çalıştığının kabul edilemeyeceği, işyerindeki üretim faaliyeti ve işçinin üstlendiği işin niteliği dikkate alınmadan sürekli iş gördürüldüğünün varsayılamayacağı, işçinin ara dinlenmesi, hafta tatili, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde hiç dinlenme hakkını kullanmadan çalıştığının düşünülemeyeceği gözönünde tutularak, belirlenen fazla mesai ve genel tatil ücretinden hakkaniyet indirimi yapılması gerekir.

Mahkemece yapılacak iş, tanık anlatımlarına dayalı olarak tespit edilen fazla mesai ve genel tatil ücreti alacaklarından hakkaniyet indirimi yapılmak suretiyle bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16974, Karar No: 2008/20537, Tarih: 20.11.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/16974 E.  ,  2008/20537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karşıyaka 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı şirket borçlu aleyhine bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla icra takibine geçmiş, borçlu adına "Semikler-Karşıyaka-İzmir" adresine çıkarılan ödeme emrinin birlikte ... babasına 24.10.2007 tarihinde tebliğ edildiği dayanak bonoda borçlunun iki adresinin bulunduğu, bunlardan birinin tebligat yapılan adres, diğerinin ise 175 rtd.callas Res.St. Pons D. Fransa olduğu görülmektedir.

Borçlu vekili icra mahkemesine başvurarak müvekkilinin Fransa'da ikamet ettiğini, Türkiye'deki adresine yapılan tebligatın usulsüz olduğunu, takipten 31.10.2007 tarihinde haberdar olduklarını, bu tarih itibariyle ödeme emri tebligatının düzeltilmesini, bu taleplerinin reddedilmesi halinde istemlerinin gecikmiş itiraz olarak kabul edilip ve takip konusu senedinde teminat olarak verildiğini öne sürerek takibin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, borçlunun usulsüz tebligata ilişkin şikayeti ile takip konusu senedin bedelsiz olarak  düzenlenip, sonradan iradeye aykırı olarak doldurulduğuna yöneliki iddiası ile borca ve faiz oranlarına ilişkin itirazının reddine karar verilmiştir.

7201 Sayılı TK'nun 10/1. maddesinde aynen (tebligat tebliğ, yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır.) Aynı kanunun 16. maddesinde ise (kendisine tebliğ yapılacak şahıs, adresinde bulunmazsa tebliğ kendisi ile aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerden birine yapılır.) yasal düzenlemesine yer verilmiştir.

Borçlu vekili, müvekkilinin tebligat tarihinde Fransa'da ikamet ettiğini bildirmiş ve onun tarafından kendisine verilen, vekaletnameninde T.C.Marsilya Başkonsolosluğunca tarafından tanzim edildiği, adı geçen borçlunun adresi olarakta bonodaki Fransa adresi yazılmıştır.

Ödeme emri tebligatının yapıldığı, tarihte (24.10.2007) adı geçenin Türkiye'de bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda tebliğ işlemi yukarıda açıklanan Tebligat Kanununun 16. maddesine kesinlikle aykırı bulunmaktadır.

O halde mahkemece tebliğ tarihinin öne sürülen tarih olarak (31.10.2007) düzeltilmesine karar verilip, takip konusu senedin teminat olarak verildiğine ilişkin iddialar üzerinde durularak taraflarında tüm delilleri toplandıktan sonra oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 20.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5406, Karar No: 2022/8895, Tarih: 11.10.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/5406 E.  ,  2022/8895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı

HÜKÜM : Çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın üzerine atılı beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı suçu için 6545 sayılı yasa değişikliğinden önce 5237 sayılı TCK'nın 102/5. maddesinde öngörülen hapis cezasının alt sınırının 5 yıldan fazla olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca tayin edilecek müdafinin hazır bulunduğu celsede savunmasının alınması gerektiği gözetilmeden 04.12.2014 tarihli celsede müdafi bulunmaksızın alınan savunmasına istinaden mahkumiyet kararı verilmesi suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ile katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6799, Karar No: 2013/6413, Tarih: 01.04.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/6799 E.  ,  2013/6413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17.11.2011 tarih ve 2010/111-2011/442 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ... ilçesi, ... Köyü'nde bulunan evini davalı ...'na deprem sigortası ile sigortalattığını, 04.10.2009 tarihinde gece saat 01.30 sıralarında meydana gelen deprem nedeni ile sigortalatmış olduğu evinde hasar meydana geldiğini, hasara ilişkin tutanak düzenlendiğini, hasar dosyası açılarak eksper tarafından 17.000 TL hasar tespit edildiğini, ancak davalı kurumun, meskenin köy yerleşim yerinde olması nedeni ile hasar tazminat talebinin kabul etmediğini oysa bu durumun beyan edildiğini ve müvekkilinin talebinin kabul edilerek evinin sigortalandığını, bu nedenle de tazminatın ödenmesi gerektiğini ileri sürerek 17.000 TL'nin 14.10.2009 tarihinden başlayacak yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, Zorunlu Deprem Sigortası Genel şartları Gereğince Köy yerleşim alanında yapılan binaların hasar teminat kapsamında olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, 587 Sayılı Zorunlu Deprem Sigortasına Dair KHK'nın 2. maddesi gereğince köy yerleşik alanında yapılan binaların bu KHK kapsamında Zorunlu Deprem Sigortasına tabi bulunmadığı, ayrıca genel şartların C-2 Maddesinin 4. Fıkrasında A-2 maddesinde de "sigorta kapsamı dışında kalan bir yere yanlışlıkla Zorunlu Deprem Sigortası Poliçesinin düzenlendiğinin sigorta ettirilen tarafından belgelendirilmesi durumunda, Zorunlu Deprem Sigortası Sözleşmesi başlangıçtan itibaren iptal edilir, pirimin tamamı sigorta ettirene iade edilir" şeklinde düzenlenme bulunduğu, bu düzenlemeler uyarınca davacının köy yerleşim yeri alanı içerisinde kalan meskeninde meydana gelen zarardan davalı kurumun sorumluluğunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, deprem sigorta poliçesine dayanan tazminat istemine ilişkindir. Olaya uygulanması gereken, Zorunlu Deprem Sigortasına Dair mülga KHK'nın (18/05/2012 tarih ve 28296 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 09/05/2012 tarih ve 6305 sayılı Afet Sigortaları Kanunu'nun 15. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır.) 2. maddesinin 2. fıkrasında, kamu kurum ve kuruluşlarına ait binalar ile köy yerleşik alanlarında yapılan binaların bu Kanun Hükmünde Kararname kapsamında zorunlu deprem sigortasına tabi bulunmadığı belirtilmiştir.

Zorunlu Deprem Sigortası Genel Şartları'nın A.2 maddesinin 2.2 bendinde de, köy nüfusuna kayıtlı ve köyde sürekli oturanlarca köy yerleşik alanları ve civarında ve mezralarda yapılan binaların kapsam dışında bulunduğu belirtilmiş, C.2 maddesinin son bendinde de, sigorta sözleşmesinin yürürlükte olduğu süre içerisinde, sigorta konusu yerin A.1 maddesi kapsamındaki durumlar dışında kalan bir nedenle ortadan kalkması ya da sigortalı yerin sigorta kapsamı dışına çıkması hallerinde, bu durumun sigorta ettiren tarafından belgelendirilmesi kaydıyla, sigorta sözleşmesi, bildirimde bulunulan tarihten itibaren geçerli olmak üzere iptal edileceği, bu durumda, sözleşmenin iptal tarihi ile başlangıcındaki bitiş tarihi arasındaki süreye isabet eden prim tutarının sigorta ettirene gün esası üzerinden iade edileceği düzenlenmiştir.

Somut olaya gelince, yukarıda ayrıntısına yer verilen, zorunlu deprem sigortasının kapsamını ve bu sigortayı yaptırmakla mükellef olanları belirleyen yasal hükümler karşısında, köy yerleşim alanlarında yapılan binaların bu sigortanın kapsamı dışında kaldığı, diğer bir anlatımla köy yerleşim alanlarında bulunan bina sahiplerinin zorunlu deprem sigortası yaptırmakla mükellef olmadığı anlaşılmaktadır. Ancak, zorunlu deprem sigortası yaptırmak durumunda bulunmayan sigortalının, köyde bulunduğunu sigortacıya bildirdiği evinin, davalı tarafından sigorta edilmesinden ve riskin meydana gelmesinden sonra, davalının, taşınmazın köy sınırları içerisinde kalması nedeniyle teminat kapsamında bulunmadığından bahisle ödeme yapmaması iyi niyetle ve akdi görüşmelerden doğan sorumlulukla bağdaşmamaktadır. Bu itibarla, mahkemece işin esasına girilerek hüküm kurulması yerine, köy yerleşim alanı içerisinde bulunan meskende meydana gelen zarardan davalının sorumlu bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün yukarıda yazılı nedenle davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 01.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16046, Karar No: 2021/3235, Tarih: 31.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/16046 E.  ,  2021/3235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu‘nun 08/11/2018 tarihli 2018/427 Esas ve 2018/517 Karar sayılı ilamı ile sahte fatura düzenleme/kullanma suçlarına konu faturaların, 213 sayılı VUK‘nin 230. maddesine göre yalnızca unsurlarının tespiti amacıyla incelenmesinde zorunluluk bulunmadığından, tebliğnamede bu hususa yönelik bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1-Sanık hakkında, 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; UYAP üzerinde yapılan kontrolde, aynı mükellefiyeti nedeniyle 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan Giresun 2. Asliye Ceza Mahkemesinde 2014/451 Esas 2014/623 Karar sayılı dosyası ile sanığın yargılamasının yapılarak mahkumiyetine karar verildiği, dosyanın Yargıtay 11. Ceza Dairesi 2017/3048 esas sırasında kayıtlı olduğu anlaşılmakla, aynı mükellefiyet ile aynı takvim yılında sahte belge düzenlediğine ilişkin tespitin yeni bir suçu oluşturmayıp, zincirleme suç içinde değerlendirilmesi gerekeceği gözetilerek; 2011 yılına ilişkin mükerrer yargılama yapılmaması ve eylemlerin zincirleme suç içinde kalıp kalmadığının değerlendirilmesi açısından, söz konusu dosya ile varsa aynı mükellefiyeti ve aynı yıllara ilişkin diğer dava dosyalarının da duruşmaya getirtilip incelenmesi, mümkün olması halinde davaların birleştirilmesi, aksi durumda davayı ilgilendiren belgelerin onaylı örneklerinin dosya arasına alınmasından sonra sanığın eylemlerinin zincirleme suç niteliğinde olup olmadığı; mükerrer dava açılıp açılmadığı duraksamaya yer vermeyecek biçimde belirlendikten sonra hukuki durumunun tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,

2-Sanık hakkında 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan açılan kamu davasında; sanık aşamalardaki beyanlarında, adına kayıtlı ... plakalı aracı ile ...’in kızını hem Ankara’ya hem de Samsun’a götürdüğünü bu nedenle faturaların sahte olmadığını belirterek suçlamaları kabul etmemesi, ayrıca Giresun Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen iddianame ile suça konu faturalar nedeni ile sanık hakkında zimmet suçundan Giresun Ağır Ceza Mahkemesinde dava açıldığı, 2014/222 Esas sayılı dosyasında yargılamanın devam ettiğinin anlaşılması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; Giresun Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/222 Esas sayılı dosyanın akıbetinin araştırılması, dava dosyasının getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren kısımlarının onaylı örneklerinin dosya içerisine konulması, faturaları kullanan ...’in, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendisinden kızının tedavisi için mükellef sanığın taksisi ile Ankara’ya gidip gitmediği, gitmiş ise ne zaman ve hangi hastaneye gittiğinin ayrıntılı bir şekilde sorularak ilgili kurumlarla yazışma yapılmak suretiyle toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın düzenlediği faturaların sahte olup olmadığı karar yerinde tartışılarak sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

2-Kabule göre de;

a-Suç tarihinin en son düzenlenen fatura tarihi olan 10.05.2011 olduğu gözetilmeden gerekçeli karar başlığına “2011” şeklinde eksik yazılması yasaya aykırı,

b-5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 31/03/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1873, Karar No: 2023/5106, Tarih: 04.10.2023

**1. Hukuk Dairesi         2022/1873 E.  ,  2023/5106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2051 E., 2021/1537 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın reddi / Davacının istinaf dilekçesinin reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/568 E., 2020/310 K.

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ve tereke temsilcisi tarafından istinaf edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesince 07.09.2021 tarihli ek karar ile tereke temsilcisinin istinaf başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiş, davacı vekilinin istinaf dilekçesi de Bölge Adliye Mahkemesince reddedilmiştir.

Karar, davacı vekili ve tereke temsilcisi tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, Kütahya ili, ... ilçesi, ... köyünde bulunan dava konusu 167 ada 3 parsel sayılı taşınmazın mirasbırakanı ...dan intikal ettiğini ancak kadastro tespiti sırasında hatalı olarak davalı ... adına tespit edildiğini, davalının taşınmazı diğer davalı ...'a temlik ettiğini, davalı ...'ın taşınmazın terekeye ait olduğunu bildiğini ileri sürerek tapu kaydının iptali ile mirasçılar adına tescilini talep etmiş, aşamada tereke temsilcisi davaya dahil edilmiştir.

II. CEVAP

Davalılar, iddianın doğru olmadığını belirterek, davanın reddini istemişlerdir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ

İlk Derece Mahkemesinin 18.09.2020 tarihli, 2017/568 Esas, 2020/310 Karar sayılı kararı ile; davaya konu taşınmazın mirasçılar tarafından davalı ...'a verildiği, diğer davalı ...’nın ise dava konusu taşınmazı kayıt maliki olan davalı ...'dan devraldığı ve iyiniyetli olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen 18.09.2020 tarihli kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve tereke temsilcisi tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuş, İlk Derece Mahkemesince 07.09.2021 tarihli ek karar ile tereke temsilcisinin istinaf başvurusunun HMK’nın 344 üncü maddesi uyarınca yapılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kararın hakkaniyete ve usule aykırı olduğunu, davalı ...'ın cevap dilekçesinin süresinden sonra sunulduğunu, mirasçılar arasında taksime ilişkin görüşme yapıldıysa da bu görüşmeye davacının katılmadığını, usulünce yapılmış bir taksim bulunmadığını, davalı ... ...’un iyiniyetli kabul edilemeyeceğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.