muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/9147, Karar No: 2019/3919, Tarih: 18.02.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/9147 E.  ,  2019/3919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı işyeri mutfak departmanında 24.02.2012 tarihinde işe başladığını ve 29.12.2012 tarihine kadar çalıştığını, müvekkilinin iş akdinin 29.12.2012 tarihinde askıya alındığını, yeni iş sezonunda işe çağrılmayarak iş akdinin sona erdirildiğini, çalışma döneminde haftanın 2 günü 08.00-22.00 diğer günler de ise 12.00-22.00 saatleri arasında çalıştığını iddia ederek, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, öncelikle davayı kabul etmemekle birlikte dava konusu edilen hak ve alacakların zamanaşımına uğradığını, çalışma dönemi içinde davacının işyerinde fazla çalışması olmadığını, iddia edilen çalışma saatlerinin gerçekle bağdaşmadığını, iş akdinin işe mazeretsiz ve bildirimsiz olarak devamsızlık yapması nedeniyle haklı nedenlerle feshedildiğini, bu konuya ilişkin iddiaların gerçekle bağdaşmadığını, bordrolarda tahakkuk ettirilen ücretlerin banka aracılığıyla ödenmesi nedeniyle aksi iddiaların yazılı delille kanıtlanması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı söz konusu çalışma iddialarını ispat için takdiri delil niteliğindeki tanık beyanlarına dayanmıştır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı söz konusu çalışma iddialarını ispat için takdiri delil niteliğindeki tanık beyanlarına dayanmıştır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanıklarının beyanlarına göre fazla çalışma ücreti alacaklarının hesaplandığı, davacı tanıklarının işverene karşı benzer şekilde davalar açtığı ve davacı ile menfaat birliği içinde oldukları anlaşılmaktadır.

Öncelikle husumetli ve menfaat birliği içerisinde bulunan tanık beyanları ile davacının fazla mesai yaptığının kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

Mahkemece davalı tarafından dosyaya sunulan işe giriş çıkış kayıtları dikkate alınarak sonuca gidilmesi gerekirken, bilirkişinin hiçbir hukuki değer taşımayan yorumuna itibarla karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 18/02/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7174, Karar No: 2021/773, Tarih: 02.02.2021

**8. Hukuk Dairesi         2018/7174 E.  ,  2021/773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi, Yıkım, Temliken Tescil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davacının davasının reddine, asli müdahilin davasının kabulüne karar verilmiş olup, hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 02.02.2021 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davacı vekili Avukat ... ile karşı taraftan asli müdahil ... vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, dava konusu 118 ada 2 parsel sayılı taşınmazın vekil edeninin murisi ... adına tapuda kayıtlı olduğunu, davalının ise hiçbir hakka dayanmadan, vekil edeninin yurtdışında olmasından faydalanarak dava konusu taşınmaza 78 m2 civarında taşma yaparak ev yaptığını, evin Hazineye ait komşu parsel olan 118 ada 4 parsel ve yine komşu parsel olan 118 ada 3 parsel sayılı taşınmazlara da taşkın olduğunu belirterek, davalının 118 ada 2 parsel sayılı taşınmaza yaptığı müdahalenin men'i ile taşan kısımların kal'ine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., dava konusu evin İstanbul’da yaşayan gelini ... tarafından yaptırıldığını, Adiliye’nin muris ...’ın mirasçılarından olduğunu, gelini ve ailesinin yaz aylarında gelip evde birlikte kaldıklarını, dava konusu evde gelini ve ailesinin izni ile kaldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Asli müdahil Adiliye Kurnaz vekili, dava konusu taşınmazın maliklerinden olduğunu, ortak muris ...’ın dava dışı malikleri de olduğunu ve davaya katılmaları gerektiğini, davalı ...’nın kayınpederi olduğunu ve evin inşaatına yardım ettiğini, evin vekil edenine ait olduğunu, davalının vekil edeninin rızası ile yaz mevsiminde evde kaldığını,vekil edeninin yaptığı evin kendisine tapuda düşen paydan dahi az olduğunu, ev yapılırken davacının bundan haberdar olup ses çıkarmadığını belirterek davanın reddini savunmuş, vekil edeninin iyiniyetli olması ve yapının değerinin arzın değerinden fazla olması nedeni ile de, evin kullanılması için yeter miktarda alanın taşınmazdan tefriki ile vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacı tarafın davasının reddi ile, asli müdahilin davasının kabulüne 118 ada 2, 3 ve 4 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının ayrı ayrı iptali ile; fen bilirkişi ...'un 15.06.2015 tarihli raporunda A, B ve C harfi ile gösterilen kısımların taşınmazlardan ifrazı ile aynı ada son parsel numarası verilmek suretiyle ... adına tapuya kayıt ve tesciline, taşınmazların ifrazlarından sonra kalan kısımlarının, tapu kayıtlarındaki tespit malikleri adına aynı ada ve parsel numaraları ile ayrı ayrı tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi, kal ve temliken tescil isteklerine ilişkindir.

Tüm dosya içeriği ve toplanan delillerden, dava konusu 118 ada 2 parsel sayılı taşınmazın tarla niteliğinde davacı ve asli müdahil murisi ... adına 29.01.2008 tarihli kadastro işlemi ile tapuda kayıtlı olduğu, murisin taraflar dışında da mirasçılarının olduğu, Mahkemece yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporuna göre, dava konusu yerde 80 m2 oturma alanı olan toplam 179 m2 alanında dubleks bir bina bulunduğu, binanın 118 ada 2 parsel sayılı taşınmaz içinde kalan kısmının 78,61 m2, 118 ada 4 parsel sayılı taşınmazda kalan kısmının 2,56 m2, 118 ada 3 parsel sayılı taşınmazda kalan kısmının ise 0,96 m2 olduğunun tespit edildiği anlaşılmaktadır.

Davacı vekilinin elatmanın önlenmesi ve kal isteklerinin reddine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Eşyaya bağlı ayni haklardan olan mülkiyet hakkı herkese karşı ileri sürülebileceği gibi, hakka yönelik bir müdahale durumunda ne zaman gerçekleştiğine bakılmaksızın, ileri sürüldüğü andaki hak sahibi tarafından her zaman koruma istenebileceği de kuşkusuzdur. Anılan korumanın istenmesi durumunda da hakkın kötüye kullanıldığından söz edilebilmesine hukuken olanak yoktur.

Diğer yandan; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (TMK) 683. maddesinde; malikin hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, tasarrufta bulunma, yararlanma yetkilerine sahip olduğu, malını haksız olarak elinde bulunduran kişiye karşı her türlü elatmanın önlenmesi davası açabileceği öngörülmüştür.

Diğer yandan; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (TMK) 683. maddesinde; malikin hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, tasarrufta bulunma, yararlanma yetkilerine sahip olduğu, malını haksız olarak elinde bulunduran kişiye karşı her türlü elatmanın önlenmesi davası açabileceği öngörülmüştür.

Somut olayda, her ne kadar Mahkemece, davacı tarafından, davalı ... aleyhine açılan elatmanın önlenmesi ve kal davasının reddine karar verilmiş ise de, bu görüşe katılma olanağı bulunmamaktadır. Şöyle ki, davacı tanığı keşif sırasında alınan beyanında, dava konusu evin yapımından bitimine kadar ...’nın ilgilendiğini, masraflarının onun tarafından karşılandığını, Ali Cevat ile asli müdahil Adiliye’nin evi birlikte kullandığını, Ali’nin köyde başka bir evi bulunmadığını beyan etmiş, dinlenen asli müdahil tanıkları da, inşaatın başında Ali’nin bulunduğunu ancak masrafların kimin tarafından yapıldığını bilmediklerini beyan etmişlerdir. Bu durumda, dosya kapsamına göre, dava konusu evin davalının savunmasına göre Adiliye tarafından yapıldığı her türlü şüpheden uzak olarak ispatlanamadığından, az yukarıda bahsi geçen ilkeler uyarınca, davacının mülkiyet hakkına üstünlük tanınmak suretiyle, dava konusu taşınmaza yapılan müdahalenin önlenmesine ve taşan kısmın kal'ine karar verilmesi gerekirken, davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin, asli müdahilin davasının kabulüne dair temyiz itirazlarının incelenmesinde;

TMK’nin 684 ve 718. maddeleri hükümleri gereğince yapı, üzerinde bulunduğu taşınmazın mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) haline gelir ve o taşınmazın mülkiyetine tabi olur. Ancak, yasa koyucu somut olaydaki taşınmazların durumunu genel hükümlere bırakmamış, bu konumdaki taşınmazların maliki ile yapıyı yapan kişi arasındaki ilişkiyi TMK’nin 722, 723. ve 724. maddelerinde özel olarak düzenlemiştir. Uyuşmazlığın bu kapsamda değerlendirilmesi gereklidir.

Bir kimsenin kendi malzemesi ile başkasının tapulu taşınmazına sürekli, esaslı ve mütemmim cüzü (tamamlayıcı parçası) niteliğinde yapı yapması halinde diğer koşullar da mevcutsa malzeme sahibi yapının bulunduğu alan ile yapının kullanılması için zorunlu arazi parçasının tescilini mülkiyet hakkı sahibinden isteyebilir.

TMK’nin 724. maddesinde yapı sahibine tanınan bu hak, kişisel hak niteliğinde olup, bina sahibi ve onun külli halefleri tarafından, inşaat yapılırken taşınmazın maliki kim ise ona ya da onun külli haleflerine karşı ileri sürülebilir. Hemen belirtmek gerekir ki, taşınmaza sonradan malik olan kişiye karşı da bu kişisel hak ancak yapı sahibini bu haktan mahrum bırakmak amacıyla arsa sahibi ile el ve işbirliği içinde olduğu iddiasıyla ileri sürülebilir.

Malzeme sahibinin TMK’nin 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır.

Malzeme sahibinin TMK’nin 724. maddesine dayanarak tescil talebinde bulunabilmesi bazı koşulların varlığına bağlıdır;

a) Birinci koşul, malzeme sahibinin iyiniyetli olmasıdır.

TMK’nin 724. maddesi hükmünden açıkça anlaşılacağı üzere, taşınmaz mülkiyetinin yapı sahibine verilebilmesi için öncelikli koşul iyiniyettir. Öngörülen iyiniyetin TMK’nin 3. maddesinde hükme bağlanan sübjektif iyiniyet olduğunda da kuşku yoktur. Bu kural, malzeme sahibinin, el attığı taşınmazın başkasının mülkü olduğunu bilmemesini veya beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine karşılık bilebilecek durumda olmamasını ya da yapıyı yapmakta haklı bir sebebinin bulunmasını ifade eder.

Malzeme sahibinin tescil istemi ile açtığı davada iyiniyetin varlığı iddia ve savunmaya bakılmaksızın mahkemece re’sen araştırılmalıdır. Ne var ki, 14.02.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi olay ve karinelerden, durumun özelliklerine göre kendisinden beklenen dikkat ve özeni göstermemiş olduğu açık bulunan malzeme sahibinin temliken tescil talebinde bulunması mümkün değildir. Çünkü bu gibi durumlarda kötüniyet karşı tarafın ispatı gerekmeden belirlenmiş olur. Ayrıca iyiniyet inşaatın başladığı andan tamamlandığı ana kadar devam etmelidir. (Sübjektif koşul)

b) İkinci koşul, yapı kıymetinin taşınmazın değerinden açıkça fazla olmasıdır.

Bu koşul dava tarihine ve objektif esaslara göre saptanmalı, fazlalık ilk bakışta da kolayca anlaşılmalıdır. İnşaatın kapsadığı alanın ifrazı kabil ise arsa değeri yalnız bu kısma göre, aksi halde tamamının değerine göre bulunmalıdır. İnşaatın kaldırılmasının arazi ve malzemeye vereceği zarar, kaldırılmasıyla malzeme sahibinin elde edeceği yarardan daha fazla ise inşaatın kaldırılması fahiş bir zarara yol açacaktır. (Objektif koşul)

c) Üçüncü koşul ise yapıyı yapanın (malzeme sahibinin), taşınmaz malikine uygun bir bedel ödemesidir.

Uygun bedel genellikle yapı için gerekli olan arsa miktarının dava tarihindeki gerçek değeri olarak kabul edilmekte ise de büyük bir taşınmazın bir kısmının devri gerektiğinde geri kalan kısmın bedelinde noksanlıklar meydana gelecekse, bunlar taşınmaza bağlı öteki zararlar da göz önünde bulundurularak hak ve yarar dengesi kurulması suretiyle hesaplattırılmalı, iptale konu zemin bedeli arsa sahibine ödenmek üzere depo ettirilmeli, önceden ödenmiş bedel var ise bu miktar ödenecek bedelden mahsup edilmelidir.

d) Yukarıda değinilen üç koşulun yanısıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

d) Yukarıda değinilen üç koşulun yanısıra, yapının bulunduğu arazi parçası davalıya ait taşınmazın bir kısmını kapsıyor ise tescile konu olacak yer, inşaat alanı ile zorunlu kullanım alanını kapsayacağından mahkemece iptal ve tescile karar verebilmek için bu kısmın ana taşınmazdan ifrazının da mümkün olması gereklidir.

Açıklanan bu ilke ışığında dosya kapsamı incelendiğinde; asli müdahil, dava konusu evin bulunduğu alanın tapusunun iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiş, Mahkemece, talep kabul edilerek, 118 ada 2, 3 ve 4 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının ayrı ayrı iptali ile; fen bilirkişi ...'un 15.06.2015 tarihli raporunda A, B ve C harfi ile gösterilen kısımların taşınmazlardan ifrazı ile aynı ada son parsel numarası verilmek suretiyle ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş ise de, dava konusu taşınmazın, tarla niteliğinde asli müdahil, davacı ve dava dışı kişilerin murisi ... adına tapuda kayıtlı olduğu ve (başka bir deyişle asli müdahilin dava konusu taşınmazın maliklerinden olduğu) Türk Medeni Kanunu'nun 692. maddesinin; ''Paylı malın özgülendiği amacın değiştirilmesi, korumanın veya olağan şekilde kullanmanın gerekli kıldığı ölçüyü aşan yapı işlerine girişilmesi veya paylı malın tamamı üzerinde tasarruf işlemlerinin yapılması, oybirliğiyle aksi kararlaştırılmamış olmadıkça, bütün paydaşların kabulüne bağlıdır.'' şeklindeki hükmü karşısında, dava konusu taşınmaz üzerine yapılan yapının tüm paydaş maliklerin oy birliği ile aldıkları karar çerçevesindeki ortak rızaya dayanmadığı hususları hep birlikte düşünüldüğünde, temliken tescil için gerekli ve en önemli koşullardan birisi olan “iyiniyet” koşulun oluştuğundan söz edilemeyeceği açıktır. O halde, Mahkemece, asli müdahilin talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle kabulüne karar verilmesi yanlış olup, hükmün bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de, Mahkemece, az yukarıda açıklanan temliken tescile ilişkin koşullarına ilişkin hiçbir araştırma ve inceleme yapılmadan, taraf teşkili dahi sağlanmadan kabule karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasının yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri uyarınca 3.050,00 TL avukatlık ücretinin davalı ve asli müdahilden alınarak Yargıtay duruşmasında avukat marifetiyle temsil olunan davacıya verilmesine,

HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 02.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16392, Karar No: 2018/5105, Tarih: 16.04.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/16392 E.  ,  2018/5105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

11.01.2011 tarihinde 6099 Sayılı Kanunun 3. maddesiyle 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine eklenen 2. fıkraya göre; "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır". Tebligat Kanununun uygulanmasına dair yönetmeliğin bilinen adreste tebligat başlıklı 16/2.maddesinde "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır" denilmiştir.

Yukarıda açıklanan kanun ve yönetmelik hükümlerine göre öncelikle bildirilen adrese tebligat çıkarılacak, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde ise, bu kez muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim veri adresine Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre çıkarılacaktır. Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddelerini farklı şekilde yorumlayarak muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine başka adresi bilinmiyor diyerek doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması doğru olmaz. Bu davranış Anayasanın 36. maddesine aykırı olur ve muhatabın savunma hakkının kısıtlanması anlamına gelir.

Mahkemece, dava dilekçesi ve ön inceleme duruşma tebliği davalı kadının bilinen en son adresin tebliğe elverişli olmadığı anlaşılmadan veya bu adreste tebligat yapılamadığı görülmeden doğrudan mernis adresine Tebligat Kanunun 21/2. maddesi uyarınca tebliğ edilmiştir. Bu durumda yapılan tebliğler usulsüz olup, davalının savunma hakkı kısıtlanmıştır. O halde mahkemece öncelikle dava dilekçesi ve ön inceleme duruşma tebligat zarfında mernis adresi olduğu belirtilmeksizin davalının adresine tebliğ için gönderilmesi, şayet tebligatın yapılamaması halinde Tebligat Kanununun 10/2. maddesi uyarınca sistemdeki adresin bilinen son adres olduğu kabul edilerek buna göre (Tebligat Kanunu m. 21/2) tebliği ile sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bu husus gözetilmeden tebligatların doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre çıkartılması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 16.04.2018
Yargıtay — Esas No: 2014/21732, Karar No: 2015/17689, Tarih: 11.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/21732 E.  ,  2015/17689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MUTKİ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/10/2014

NUMARASI : 2013/126-2014/91

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın açılmamış sayılmasına yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde; elektrik trafolarının bakım ve kontrollerinin yeterince yapılmaması sebebiyle 09.08.2013 tarihinde çıkan yangın neticesinde müvekkilinin evinin, ağaçlarının yandığını ileri sürerek; uğradığı zararın tazmin edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cevap dilekçesinde; davacı taleplerinin, hak düşürücü süre ve zamanaşımına uğradığını; bu nedenle, davacı taleplerinin öncelikle zamanaşımı ve hak düşürücü süre yönünden reddine; taleplerinin kabul görmemesi halinde ise, davanın esastan reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davacı ve vekilinin 30/06/2014 tarihli duruşmadan haberdar olmalarına rağmen katılmadıkları ve mazeret de bildirmedikleri,bu nedenle dava dosyasının işlemden kaldırılmasına karar verildiği; dosyanın işlemden kaldırıldığı tarihinden itibaren yasal süre geçtiği ve davanın da yenilenmediği gerekçesiyle; işlemden kaldırıldığı tarihten itibaren 3 ay içinde yenilenmeyen davanın HMK'nun 150/5 maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hüküm tarihinde yürülülükte bulunan AAÜT'nin 7/1 maddesi " Görevsizlik veya yetkisizlik nedeniyle dava dilekçesinin reddine, davanın nakline veya davanın açılmamış sayılmasına ön inceleme tutanağı imzalanıncaya kadar karar verilmesi durumunda Tarifede yazılı ücretin yarısına, ön inceleme tutanağı imzalandıktan sonra karar verilmesi durumunda tamamına hükmolunur. Şu kadar ki, davanın görüldüğü mahkemeye göre hükmolunacak avukatlık ücreti, ikinci kısmın ikinci bölümünde yazılı miktarları geçemez" hükmünü içermektedir.

Somut olayda, mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesine rağmen davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemiştir. Bu husus doğru görülmemiş ise de, bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm fıkrasına "Davalı kendisini vekille temsil ettirdiğinden Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince hesaplanan 1.500 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine" ifadesinin yazılmak suretiyle hükmün düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.