muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10997, Karar No: 2023/830, Tarih: 02.03.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/10997 E.  ,  2023/830 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 2. Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki velâyetin değiştirilmesi, mümkün olmadığı takdirde çocukla anne arasında kişisel ilişki kurulması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Davacı vekili dava dilekçesinde, tarafların ortak çocukları olan küçük ...'nin velâyetinin babadan alınarak anneye verilmesini ve velâyet anneye verildiği takdirde çocuk için iştirak nafakasına hükmedilmesini talep etmiştir.

2. Davacı vekili 08.03.2022 tarihli ıslah dilekçesiyle, öncelikle tarafların ortak çocuklarının velâyetinin babadan alınarak anneye verilmesine, bunun mümkün olmaması halinde çocukla anne arasında kişisel ilişki kurulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davacının velâyet ve iştirak nafakası talebinin reddine, çocukla kişisel ilişki kurulması talebinin kabulü ile anne ve çocuk arasında kişisel ilişki kurulmasına, 5100,00 TL maktu vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya ödenmesine karar verilmiştir

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; ıslah dilekçesi sunarak davayı terditli hale dönüştürdüklerini, velâyetin değiştirilmesini, bunun mümkün olmaması halinde çocukla anne arasında kişisel ilişki kurulmasını talep ettiklerini, dava ıslah edilmemiş gibi karar verildiğini, velâyetin anneye verilmesi gerektiğini, velâyet değişikliği talebi kabul edilmeyip çocukla kişisel ilişki kurulması halinde de davacı taraf lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini, davalı lehine vekâlet ücretine hükmedilmesinin doğru olmadığını belirterek; kararın kaldırılarak talepleri gibi hüküm kurulmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının ıslah dilekçesi ile davasını terditli hale dönüştürerek öncelikle ortak çocuğun velâyetinin değiştirilmesini, mümkün olmadığı takdirde çocukla anne arasında kişisel ilişki kurulmasını talep ettiği, davacının terditli talebi kabul edildiğinden davacı lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi (AAÜT) uyarınca maktu vekâlet ücretine hükmedilmesi ve yargılama giderlerinin davalı üzerinde bırakılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmasının doğru olmadığı gerekçesiyle; İlk Derece Mahkemesi hükmünün yargılama giderleri ve vekâlet ücreti yönünden kaldırılmasına, davacı taraf kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden İlk Derece Mahkemesinin karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT uyarınca 5.100,00 TL vekâlet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine ve davacının sair istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz başvuru dilekçesinde, davacı lehine ilk kez Bölge Adliye Mahkemesi tarafından vekâlet ücretine hükmedildiğini ve davacı lehine hükmedilen vekâlet ücretinin miktarı belirlenirken İlk Derece Mahkemesinin karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'nin değil, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'nin esas alınması gerektiğini belirterek; davacı lehine hükmedilen vekâlet ücretinin miktarı yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı lehine hükmedilen vekâlet ücreti belirlenirken İlk Derece Mahkemesinin karar tarihindeki AAÜT'nin mi, yoksa Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihindeki AAÜT'nin mi esas alınacağı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 323 üncü maddesinin birinci fıkrasının (ğ) bendi, 330 uncu maddesinin birinci fıkrası, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci ve 371 inci maddeleri; 20.11.2021 tarihli Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren AAÜT; 03.09.2022 tarihli Resmî Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren AAÜT.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle Bölge Adliye Mahkemesince davanın esası hakkında yeniden hüküm tesis edilmeyip İlk Derece Mahkemesince davacı lehine hükmedilmeyen vekâlet ücreti yönünden hüküm kurulduğunun ve bu nedenle İlk Derece Mahkemesinin karar tarihindeki tarife uyarınca karar verilmesinin isabetli olduğunun anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2797, Karar No: 2017/5567, Tarih: 11.09.2017

**10. Hukuk Dairesi         2017/2797 E.  ,  2017/5567 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :.... İş Mahkemesi

Dava, hizmet ve prime esas kazancın tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmadan sonra ilâmında belirtildiği şekilde isteğin kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı ile fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi Türkan Koçak tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Prime esas kazanç tutarının tespiti davasının 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun Geçici 7. maddesi uyarınca yasal dayanağı 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 77 ve 5510 sayılı Kanunun 80. maddesidir. Bu kapsamda davacı işçinin, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı Sosyal Güvenlik Kurumu’na davalı işveren/işverenler tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur.

Gerçek ücret; sigortalının kıdemi, yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre ödenmesi gereken ücrettir. Hizmet akdinin tarafları görünüşte bir ücret belirlemiş olabilirler, ancak bu ücret tarafların aralarında kararlaştırdıkları gerçek ücret olmayabilir. Uygulamada bazen taraflar arasında kararlaştırılmış olan gerçek ücret (örneğin SSK primlerini daha az ödemek amacıyla) bordroya yansıtılmamakta, daha düşük (örneğin asgari ücret) gösterilmektedir. Bu gibi durumlarda yargıç tarafından gerçek ücretin saptanması yoluna gidilmelidir (Prof. Dr. S. Süzek, İş Hukuku, 2. Bası, Beta Yayınları, Sy:287).

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 288. maddesindeki yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları gibi delillerle sigortalının imzasını taşıyan ücret bordroları veya hizmet sözleşmesinde yazılı olan ücretin gerçek olmadığı kanıtlanabilir.

Ücret miktarı HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları gibi delillerle sigortalının imzasını taşıyan ücret bordroları veya hizmet sözleşmesinde yazılı olan ücretin gerçek olmadığı kanıtlanabilir.

Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için yine HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK’nun 289. maddesi gereğince tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür.

506 sayılı Kanunun 78. maddesinde ve 5510 sayılı Kanunun 82. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “....günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır” 82. madde de bu düzenlemeye paralel bir hüküm içermektedir. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Yerel mahkemece, davacının 506 sayılı Yasanın 63/B kapsamında Sosyal Güvenlik Primine Tabi çalışmasının tespitine ilişkin kararda herhangi bir isabetsizlik bulunmamasına karşın yukarıda belirtilen esaslar dahilindeki ilgili kayıt ve belgeleri içermeyen ve davacının imzasını inkar etmediği maaşının asgari ücret olduğuna dair yazılı belge karşısında talebe konu döneme ilişkin asgari ücretin üzerinde sigorta primine esas kazancın tespitine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

Ne var ki, bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, hükmün 1. fıkrası silinerek yerine “Davanın Kısmen Kabulü ile, davacının davalı işyerinde 01.01.2010 - 02.07.2010 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak asgari ücretle çalıştığının tespitine,” sözcüklerinin yazılmasına, 2. fıkraya devamla “maktu 1,980,00 TL’nin davacıdan alınarak davalıya verilmesine” ibaresinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz harcını istek halinde davalıya iadesine, 11/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14594, Karar No: 2016/914, Tarih: 08.02.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/14594 E.  ,  2016/914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, özel hayatın gizliliğinin ihlali

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Akraba olan katılanların hep birlikte çay bahçelerinde çalıştıkları esnada olay yerine gelen sanık ...'nın oğlu olan sanık ...'e kamerayı vererek katılan ... ve ailesini kameraya çekmesini istediği, bunun üzerine sanık ...'nın katılanlara yönelik sözler sarfettiği sırada oğlu...'in de bu esnada çalışmakta olan katılanları izinsiz kameraya çektiği, sanıklar ... ve...'in bu şekilde çekmiş oldukları görüntülerin altına "yazıklar olsun" şeklinde yazdıktan sonra diğer sanık ... ile birlikte www.facebook.com isimli internet sitesinde katılanları rencide eder şekilde izinsiz yayınladıkları, ayrıca sanıklar...'ın katılan ...'ya ait çay bahçesindeki dikili çay fidanlarını sökerek zarar verdikleri iddia edilen olayda; mala zarar verme suçunun sanıklar tarafından işlendiğine dair yeterli delil bulunmadığı, özel hayatın gizliliğinin ihlali suçunun ise yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçelerine dayanan beraat kararlarına yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılanların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 08.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6375, Karar No: 2015/760, Tarih: 29.01.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/6375 E.  ,  2015/760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, konut dokunulmazlığının ihlali, hırsızlık

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı ve diğer atılı suçlardan mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve 5237 sayılı TCK.nın 142. maddesinde değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ve hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesine gelince,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yeralan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK.nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/653, Karar No: 2015/2745, Tarih: 27.02.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/653 E.  ,  2015/2745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada (Kapatılan) Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 03/04/2014 tarih ve 2012/166-2014/135 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait kırıntı kelebek taş nakliye işini yaptığını, nakliye nedeniyle kesilen son faturanın ödenmediğini, davalının ödenmeyen fatura nedeniyle hakkında başlatılan icra takibine haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamını ve %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili tarafından davacıya böyle bir nakliye talimatı ve siparişi verilmemiş olduğundan faturanın kabul edilmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında ticari ilişkinin mevcut olduğu, davacı taraf davalı adına taşıma yaptığına ilişkin sözleşme ve sevk irsaliyeleri ibraz etmemiş ise de, taşıdığı iddia edilen taşların ... Şirketi sahasına kantar fişleri alınarak bırakıldığı, ayrıca ... şirketinin de işlemiş olduğu ürünleri davalı şirkete teslim ettiği, ayrıca davalının ... şirketinde teslim alınan kırılmış taş ürünlerinin ham maddesinin taşınmasına ilişkin aksini gösterir sevk irsaliyelerini ibraz etmediği, bu durumda davacının davalıya taş ham maddesi nakliyesi yaptığının kabulü gerektiği, taraf defterleri TTK hükümlerine uygun tutulmadığından alacağın varlığı ve tespiti yargılamayı gerektirip alacağın likit olmadığı gerekçesiyle, davanın kabulüne, davalının İcra Müdürlüğünün 2010/7899 esas sayılı dosyasına yaptığı itirazın iptali ile, takibin 14.107,19 TL asıl alacak üzerinden ve icra takip tarihinden itibaren asıl alacağa %16 ticari faiz uygulanmak sureti ile devamına, icra inkar tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taşıma ücretinin tahsili istemine ilişkindir. Davalı, dava konusu taşımalara ilişkin olarak taraflar arasında akdi ilişki bulunmadığını, dava konusu taşımanın dava dışı ... 'ye taşınması konusunda davacıya talimat vermediğini savunmuştur. Davalı akdi ilişkiyi inkar ettiğine göre, bu konuda ispat külfeti davacıya düşmektedir. Davacı, davalı adına taşıma yaptığına ilişkin sadece davalının isim ve imzasını taşımayan kantar fişleri ile eski tarihli bedeli ödenmiş faturalara dayanmış ise de, bu belgeler dava konusu taşımaya ilişkin akdi ilişkinin ispatı için yeterli bulunmamaktadır. Zira, kantar fişinde davacının isim ve imzası bulunmayıp, ayrıca taraflar arasında evvelce bedeli ödenmek suretiyle sona eren bir taşıma ilişkisinin varlığı da dava konusu taşıma yönünden delil teşkil etmemektedir. Bu durumda, mahkemece davacının yemin deliline dayandığı da dikkate alınmak suretiyle yukarıdaki açıklamalar nazara alınarak bir karar verilmesi gerekirken bu husus gözden kaçırılarak yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 27/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9551, Karar No: 2008/11920, Tarih: 09.06.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/9551 E.  ,  2008/11920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Lüleburgaz İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz nedenleri yerinde değil ise de;

Borçlu 28.12.2007 tarihli dilekçesinde hakkında genel haciz yolu ile başlatılan takipte ödeme emri tebliğinin usulsüz olduğunu ileri sürmüş ve ayrıca borca itirazlarını da icra mahkemesine beyan etmiştir. Mahkemece tebligat usulsüzlüğü şikayeti incelenerek kabulü halinde Tebligat Kanunu’nun 32. maddesi gereğince tebliğ tarihinin düzeltilmesi gerekirken ödeme emri tebliğine ilişkin işlemin iptaline karar verilmesi yasaya aykırı olduğu gibi, borca itirazların da takibin şekline göre icra dairesine yapılması gerekirken doğrudan doğruya icra mahkemesine sunulması İİK.nun 62. maddesine aykırı olup mahkemece bu yönde işin esasının incelenip sonuçlandırılması ve ayrıca genel mahkemede istirdat davasının konusunu teşkil edebilecek maaş kesintilerinin iadesi yönünde hüküm tesisi de isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 09.06.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9966, Karar No: 2011/10216, Tarih: 09.06.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/9966 E.  ,  2011/10216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İzmir 13. Aile Mahkemesi

TARİHİ                  :23.03.2010

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan  temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanmada manevi tazminatın amacı, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, bozulan ruhsal dengesini telafi etmek, manevi değerlerindeki eksilmeyi karşılamaktır. Onun için, kişilik haklarını ihlal eden fiille, tazminat miktarı arasında makul bir oranın bulunması gerekir. Bir tarafın zenginleşmesine yol açacak sonuçlar doğurur miktarda manevi tazminat takdiri, müesseseyi amacından saptırır. Hakim, tazminat miktarını saptarken, bir yandan kişilik hakları zedelenen tarafın, ekonomik ve sosyal durumunu ve boşanmada kusur bulunup bulunmadığını ve varsa kusur derecesini, fiilin ağırlığını; öbür yandan da, kişilik haklarına saldırıda bulunanın kusur derecesini, ekonomik ve sosyal durumunu göz önünde bulundurmak zorundadır. Açıklanan ilkeler gözetildiğinde davalı yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı orantısız ve çoktur. Daha uygun miktarda tazminat takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte belirtilen nedenle manevi tazminat yönünden BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer yönlerin yukarıda l. bentte belirtilen nedenle ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davalıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 73.90 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcını yatıran davacıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.09.06.2011 (prş)