muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/602, Karar No: 2021/1673, Tarih: 18.02.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/602 E.  ,  2021/1673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk, ... 17. Sulh Hukuk, ... 2. Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4721 sayılı TMK'nun 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün ceza infaz kurumuna girmeden önce ...’da ikamet ettiğinden bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 17. Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün halen ... Açık Ceza İnfaz Kurumunda bulunduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 2. Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün mahkumiyetine ilişkin suçun ...’nda işlendiğinden bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince ise hükümlünün ceza infaz kurumuna girmeden önce ...’da ikamet ettiğinden bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanunun 42. maddesine göre de “Türkiye'de yerleşim yeri bulunmayan yabancı hakkında vesayet, kayyımlık, kısıtlılık, gaiplik ve ölmüş sayılma kararları ilgilinin Türkiye'de sakin olduğu yer, sakin değilse mallarının bulunduğu yer mahkemesince verilir.”

Dosya kapsamından, Türk vatandaşı olmayan hükümlünün Türkiye’de sakin olduğu yerin “.../...” olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın ... 17. Sulh Hukuk Mahkemesi'nde çözümlenmesi gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nun 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ... 17. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 18/02/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13106, Karar No: 2012/17299, Tarih: 15.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/13106 E.  ,  2012/17299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVALILAR :

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 28/08/1991-05/09/2002 tarihleri arasında aldığı ücretin asgari ücretin 1,81 katı olduğunun tespitiyle, emeklilik tarihi olan 01/10/2002 tarihinden itibaren almış olduğu emekli aylıklarının bu kayıtlara göre düzeltilerek doğacak farkların ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava; davacının 28.01.1991 – 05.09.2002 tarihleri arasındaki ücretinin asgari ücretin 1.81 katı olduğunun tespiti ve 01.10.2002 tarihinden itibaren almış olduğu emekli aylıklarının düzeltilerek doğacak farkların ödenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece; davanın kabulü ile davacının çalışmalarındaki gerçek ücretinin 1,81 katı tutarında brüt ücret olduğunun ve sigorta primlerinin bu gerçek ücret üzerinden tahsil edilmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 1991-2002 tarihleri arasındaki çalışmaları nedeniyle davalı ... İnşaat San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne karşı işçilik alacaklarına ilişkin olarak Karaman İş Mahkemesi'nde açtığı davada 2005/93 esas, 2006/119 karar sayılı karar ile davanın kısmen kabulüne karar verildiği, söz konusu dosyada bilirkişi tarafından brüt ücret üzerinden hesaplamalar yapıldığı, kararın Yargıtay onamasından geçerek kesinleştiği, mahkemece Karaman İş Mahkemesi'nin anılan dosyasında mevcut olan bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

Hizmet tespiti davalarında davanın niteliği gereği çalışma olgusu, her türlü delil ile ispatlanabilmesine karşın, ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Hukuk Genel Kurulunun 2005/21-409 esas, 2005/413 karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 288. maddesindeki (Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 200. maddesi) yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı, Yasa'da düzenlenen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkündür.

Yazılı delille ispat sınırının altında kalan miktar için tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile, varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür (HMK m. 202).
Yargıtay — Esas No: 2013/9118, Karar No: 2014/10745, Tarih: 30.04.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/9118 E.  ,  2014/10745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 6. İş Mahkemesi

TARİHİ : 21/02/2013

NUMARASI : 2012/98-2013/66

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili davacının, iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan işverence feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini beyanla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ve fazla çalışma ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı S. Elektrik Dağıtım A.Ş. vekili, davalı şirketin kamu iktisadi teşebbüsü niteliği taşıması sebebi ile şirket bünyesindeki her türlü hizmetin iş ihale yöntemi ile yapıldığını, temizlik işlerinin de ihale makamının takdiri doğrultusunda anahtar teslim şeklinde yaptırıldığını, davalının temizlik işinde çalışan personelinin olmadığını, iş sözleşmesini sona erdirmenin söz konusu olmadığını, müvekkili davalı şirketin ücret yönünden sorumlu olduğunu, kıdem ve ihbar tazminatı yönünden sorumlu tutulamayacağını beyanla davanın husumet yönünden reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı A. İnşaat Elektrik ve Temizlik San. ve Tic. Ltd. Şti vekili, davacının 01.06.2002 tarihinde işe girdiğini, 28.02.2006 tarihinde işten çıkarıldığını, tüm haklarının ödendiğini, ibraname alındığını beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiği, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, yıllık izin ücreti ve fazla çalışma ücreti alacağı olduğu,davacı tarafından imzalanan ibranamenin matbu olduğu ve imzanın işverenin manevi zorlaması altında alındığı nedeniyle geçersiz olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı S. Elektrik Dağıtım A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İş ilişkisinde borcun ibra yoluyla sona ermesi 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 420. maddesinde düzenlenmiştir. Sözü edilen hükme göre, işçinin işverenden alacağına ilişkin ibra sözleşmesinin yazılı olması, ibra tarihi itibarıyla sözleşmenin sona ermesinden başlayarak en az bir aylık sürenin geçmiş bulunması, ibra konusu alacağın türünün ve miktarının açıkça belirtilmesi, ödemenin hak tutarına nazaran noksansız ve banka aracılığıyla yapılması şarttır. Bu unsurları taşımayan ibra sözleşmeleri veya ibraname kesin olarak hükümsüzdür. Hakkın gerçek tutarda ödendiğini ihtiva etmeyen ibra sözleşmeleri veya ibra beyanını muhtevi diğer ödeme belgeleri, içerdikleri miktarla sınırlı olarak makbuz hükmündedir. Bu hâlde dahi, ödemelerin banka aracılığıyla yapılmış olması gerekir.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun yürürlüğe girdiği 01.07.2012 tarihinden sonra düzenlenen ibra sözleşmeleri için kanuni koşulların varlığı aranmalıdır. Ancak davacı tarafından imzalanan ibra sözleşmesi 31.05.2010 tarihinde tanzim edilmiş olup 6098 sayılı Kanun’un yürürlüğünden önce düzenlenmiş olduğundan ibranamenin geçerliliğinin 818 sayılı Borçlar Kanunu hükümlerine göre belirlenmelidir.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun yürürlüğe girdiği 01.07.2012 tarihinden sonra düzenlenen ibra sözleşmeleri için kanuni koşulların varlığı aranmalıdır. Ancak davacı tarafından imzalanan ibra sözleşmesi 31.05.2010 tarihinde tanzim edilmiş olup 6098 sayılı Kanun’un yürürlüğünden önce düzenlenmiş olduğundan ibranamenin geçerliliğinin 818 sayılı Borçlar Kanunu hükümlerine göre belirlenmelidir.

Dosya içeriğine göre davacının 06.10.1997-28.02.2006 tarihleri arasında davalı S. Elektrik Dağıtım A.Ş. işyerinde değişen alt işveren şirketler nezdinde temizlik işleri işçisi olarak çalıştığı, son alt işveren olan davalı A. İnşaat Elektrik ve Temizlik San. ve Tic. Ltd. Şti.’nden 28.02.2006 tarihinde ayrıldığı anlaşılmaktadır.

Fesihten sonra düzenlenen ve alacak kalemlerinin tek tek sayıldığı, irade fesadı hallerinin ileri sürülüp kanıtlanmadığı durumlarda ibra iradesi geçerli sayılmalıdır.

Dosyaya ibraz edilen ibranamede davacı 06.10.1997-28.02.2006 tarihleri arasındaki çalışması karşılığı kıdem ve ihbar tazminatları yönünden miktar belirtilmek suretiyle fazla çalışma ve yıllık izin ücreti alacaklarını miktar belirtmeden aldığını belirterek işvereni ibra etmiştir. Duruşmada alman beyanında ibranamedeki imzanın kendisine ait olduğunu, ne zaman ne şekilde imzaladığını hatırlamadığını, kıdem ve ihbar tazminatı ödenmediğini, makbuzlarındaki imzanın da kendisine ait olduğunu, ücret ödemelerinde boş olarak para makbuzu başlıklı belgeler imzalatıldığını beyan etmiştir. Davacı tarafından ibranamenin irade fesadı ile imzalandığı iddia ve ispat edilememiş olmasına göre davacının dava konusu işçilik alacaklarından davalı işvereni ibra ettiğinin kabulü gerekir. Mahkemece ibranameye değer verilerek davanın reddi gerekirken hatalı yorum ile taleplerin kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alman temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12095, Karar No: 2011/13821, Tarih: 22.09.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/12095 E.  ,  2011/13821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Şanlıurfa Aile Mahkemesi

TARİHİ :9.3.2010
Yargıtay — Esas No: 2010/11769, Karar No: 2010/12716, Tarih: 02.12.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/11769 E.  ,  2010/12716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, davalılar adına kayıtlı 2178 parsel sayılı taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek, tapu iptal tescil, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, 5841 Sayılı Yasa ile değişik 3402 Sayılı Yasanın 13/ son maddesi gereğince hak düşürücü sürenin geçmesi nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı hazine vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’ün raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacı Hazine'nin temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 02.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7698, Karar No: 2016/3471, Tarih: 26.04.2016

**6. Ceza Dairesi         2015/7698 E.  ,  2016/3471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma, Kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma

Yerel Mahkemece verilen hüküm duruşmalı olarak da temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre tayin edilen günde yapılan duruşma sonunda:

Sanık ... ve savunmanının duruşma gününden usulen haberdar edildikleri halde duruşmaya gelmedikleri ve bir mazeret de bildirmedikleri anlaşılmakla duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda; dosya okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar TCK'nın 53/1-a-b- c-d-e maddesinde yazılı hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına; ancak, TCK'nın 53/3. maddesi uyarınca koşullu salıverildiği takdirde, kendi altsoyu üzerinde TCK'nın 53/1-c bendinde sayılan hakları kullanmaktan yoksunluğunun sona erdirilmesine karar verilmiş ise de; 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140- 2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile TCK'nın 53/1-b maddesinde yazılı, "seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" ibaresinin iptal edilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine, "Sanığın, kasten işlemiş olduğu suç için hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak, TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanması yönünden, (a, c, d ve e) bentleri ile (b) bendinde yazılı seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına; aynı Kanunun 53/2. maddesinin uygulanması açısından, 53/1.maddesinin (a, c, d ve e) bentleri ile (b) bendinde yazılı seçme ve diğer siyasi hakları ve aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca, (c) bendinde yazılı kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerini mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar kullanamamasına" cümlesinin yazılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3114, Karar No: 2007/5933, Tarih: 07.05.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/3114 E.  ,  2007/5933 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali tescil ve elatmanın önlenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; davanın kabulü yolunda kurulan 26/10/2006 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... vekilleri tarafından istenilmekle, tayin olunan 17/04/2007 günü için yapılan tebligat üzerine, temyiz eden ... vekili Av. ... ... ile karşı taraftan Orman İdaresi vekili Av. ... ... geldi, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Orman Yönetimi Yahşieli Köyü 134 parsel sayılı taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğunu ileri sürerek, davalı adına olan tapu kaydının iptali ve orman niteliğiyle Hazine adına tescili ile davalının taşınmaza elatmasının önlenmesini istemiş, davanın reddine ilişkin 17/06/2004 günlü hükmün Orman Yönetimi tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 04/01/2006 gün ve 2005/12320- 2006/275 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan, 20.Hukuk Dairesinin bozma kararına özetle; “Çekişmeli taşınmazın 1976 yılında yapılıp kesinleşen arazi kadastrosu sırasında tarla cinsindeki vergi kaydı nedeniyle Hacer Telli adına tarla niteliğiyle tesbit ve tescil edildiği, daha sonra 1992 yılında tapuda intikal ve tashih nedeniyle davalı adına kayıt oluştuğu ve bu aşamada taşınmazın tapu kaydındaki tarla cinsi “palamutluk” haline dönüştürülmüş ise de mahkemece yapılan 21.04.2003 ve 11.04.2004 tarihli keşiflerde dinlenilen yerel bilirkişi ve tanıkların 50-60 yıl öncesinde taşınmazda bulunan palamutların meyvalarının toplanarak civarda bulunan boya fabrikalarına satılmak suretiyle tasarrufta bulunulduğunu, daha sonra para etmemeye başlayınca bundan vazgeçildiğini ve 40-50 yıl öncesinden beri çevredeki palamutların kesilerek yakacak amaçlı kullanıldığını, başka türlü bir tasarrufun bulunmadığını, halen boş alanlarda hayvan otlatıldığını belirttikleri, ... uzmanı bilirkişinin de bilimsel raporu ile bu durumu doğruladığı, bu nedenle kadastro tesbit tarihi itibarıyla taşınmaz üzerinde 3402 Sayılı Yasanın 14. maddesi anlamında ekonomik amaca yönelik bir zilyetlikten söz edilemeyeceği, vergi kaydı tek başına mülkiyet belgesi olmayıp zilyetlikle birleşmediği sürece hüküm ifade etmeyeceği gibi, davalının tutunduğu tapu kaydı ayrı ayrı mevkilerde bulunan ve Dairede aynı gün temyiz incelemesi yapılan mahkemenin 2002/194, Dairenin 2005/12320 esasında kayıtlı davaya konu 134 parselin; mahkemenin 2002/192, Dairenin 2005/12322 esasında kayıtlı davaya konu 285 parsel ve yine mahkemenin 2002/193,

Dairenin 2005/12321 esasında kayıtlı davaya konu 126 parsellerin her biri için sözü edilen dosyalara ibraz edilmiş ise de yerel bilirkişi ve tanıklarca tapuda yön belirtilmeksizin yazılmış olan......, ... ..., ... ..., ... ... sınırlarının nereler olduğu kesin olarak gösterilemediği, yalnızca önceki tesbit malikinin tapuda ... görülen Telli’ler sülalesinden geldiğinin bildirildiği, bu bilgi davalının tutunduğu tapu kaydının ayrı ayrı mevkilerde bulunan çekişmeli taşınmazlara ait olduğunun kabulüne yeterli olmadığı, 4785 Sayılı Yasanın 2. maddesi sahipli palamut meşelerini devletleştirme kapsamı dışında tutmuşsa da “sahiplilik” kavramı zemine uygulanması mümkün olan tapu kaydı ile belirleneceği, somut olayda, sözü edilen tapu kaydının zemine uygulanması mümkün olmadığına göre çekişmeli taşınmazların devletleştirmeye tabi orman olduklarının kabulü gerekeceği, kaldı ki; dayanılan tapu kayıtlarının bir an için çekişmeli taşınmaza ait olduğu düşünülse dahi cinsi tarla niteliğinde olup, sonradan 1992 yılında palamutluk haline dönüştürülmüş olmasının da bu taşınmaz yönünden 4785 Sayılı Yasanın 2. maddesi şartlarının Kanunun yürürlüğü tarihinde gerçekleşmemiş olduğunu gösterdiği, hal böyle olunca; 1957 tarihli memleket haritasında ve ... fotoğraflarında yeşil ile gösterilen taşınmazın orman olduğu gözetilerek, Yönetimin davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken, aksine düşüncelerle yazılı şekilde hüküm kurulmasının usul ve yasaya aykırı olduğu” gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra bu davanın kabulüne, dava konusu Yahşieli Köyü 134 sayılı parselin davalı adına olan tapu kaydının iptali ve orman niteliği ile Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm davalı gerçek kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, orman savına dayalı tapu iptali ve tescil ile elatmanın önlenmesi istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır. Genel arazi kadastrosu işlemi ise, 27.07.1976 tarihinde kesinleşmiştir.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre belirlenen 500.00.- YTL. vekalet ücretinin davalı gerçek kişiden alınarak, davacı Orman Yönetimine verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 07/05/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14568, Karar No: 2013/345, Tarih: 16.01.2013

**4. Hukuk Dairesi         2011/14568 E.  ,  2013/345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 18/08/2010 gününde verilen dilekçe ile haksız fiil nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10/06/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici- nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız fiil nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece dava kısmen kabul edilmiş kararı davalı temyiz etmiştir.

Davacı, davalının evli olduğunu bilerek eşiyle birlikte olması nedeniyle kişilik hakkına saldırıldığından 20.000,00 TL manevi tazminat istemiştir.

Yerel mahkemece, davalının evli olduğunu bilerek davacının eşiyle birlikte olması nedeniyle 15.000,00 TL manevi tazminata hükmetmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Somut olayın gelişim biçimi ve yukarıda anılan ilkeler birlikte değerlendirildiğinde hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Şu durumda yerel makemece davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminata hükmolunmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.