muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/13547, Karar No: 2024/2039, Tarih: 26.02.2024

IV. İTİRAZ

A. İtiraz Yoluna Başvuranlar

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili itiraz başvurusunda bulunmuştur.

B. İtiraz Sebepleri

Davalı vekili itiraz dilekçesinde; maluliyet raporunun hüküm kurmaya elverişli olmadığını, kusur oranının hatalı olduğunu, Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinden kusur raporu alınması, tazminat hesabının TRH 2010 Yaşam Tablosu ve % 1,8 teknik faize göre yapılması, davacı lehine 1/5 oranında nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini belirterek, Uyuşmazlık Hakem Heyetince verilen kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile hükme esas alınan maluliyet raporunun kaza tarihinde yürürlükte olan yönetmeliğe göre usulünce hazırlandığı, kusur raporunun alındığı, tazminat hesabının TRH 2010 Yaşam Tablosu ve progresif rant yöntemine göre yapılmasının isabetli olduğu, davalı vekilinin bu hususlardaki itirazının reddi gerektiği, ancak davacı lehine hükmedilecek vekalet ücretine ilişkin olarak Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik'in 16/13 üncü maddesinin uygulanması gerektiği gözönüne alınarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin (AAÜT) 13 ve 17 nci maddeleri gereğince, maktu vekalet ücretinin altında kalmamak kaydıyla, hesaplanan vekalet ücretinin 1/5'i oranında vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği gerekçesiyle davalı vekilinin vekalet ücretine ilişkin itirazının kabulüne, diğer itirazlarının reddine, kararın vekalet ücretine ilişkin kısmındaki “8.518,80 TL” ibaresinin çıkarılarak yerine “5.100,00 TL” ibaresinin yazılmasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; maluliyet raporunun hüküm kurmaya elverişli olmadığını, kusur oranının hatalı olduğunu, Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesinden kusur raporu alınması, tazminat hesabının TRH 2010 Yaşam Tablosu ve % 1,8 teknik faize göre yapılması gerektiğini belirterek, İtiraz Hakem Heyeti kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe:

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davalı ... şirketi tarafından Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası (ZMSS) Poliçesi ile teminat altına alınan aracın karıştığı trafik kazası sonucu yaralanıp malul kalan davacı yolcunun sürekli iş göremezlik tazminatı talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 85, 89, 90 ve 91 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 54 üncü maddesi, 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 30 uncu maddesi, Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları.

3. Değerlendirme

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 85, 89, 90 ve 91 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 54 üncü maddesi, 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu'nun 30 uncu maddesi, Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları.

3. Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, özellikle hükme esas alınan maluliyet raporunun kaza tarihinde yürürlükte olan yönetmeliğe göre usulünce hazırlandığı, kesinleşmiş ceza davasında alınan 09.07.2018 tarihli kusur raporuna göre davalıya sigortalı aracın sürücüsünün kazanın meydana gelmesinde tam kusurlu olduğunun tespit edildiği, davacının yolcu konumunda olup kusurunun bulunmadığı, tazminat hesabının TRH 2010 Yaşam Tablosu ve progresif rant yöntemine göre yapılmasının isabetli olduğu, davalının davacının bakiye zararından sorumlu olduğunun anlaşılmasına göre, karar usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan İtiraz Hakem Heyeti kararının ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalıya yükletilmesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,

26.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2477, Karar No: 2018/2998, Tarih: 09.05.2018

**23. Hukuk Dairesi         2016/2477 E.  ,  2018/2998 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin kat karşılığı inşaat sözleşmesinde yüklenici olarak taraf olduğunu, tapuda şerh bulunduğunu, davalıların sözleşme gereğince taşınmazın tesliminin sağlamadıkları gibi taşınmazın davalı ...'a devir edildiğini ileri sürerek, sözleşme gereğince nama ifaya izin verilmesini, nama ifaya izin verilmediği takdirde sözleşmenin ifa edilmemesinden doğan gelir kaybının ve yapılan masraflar nedeniyle tazminat talebinin kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekilleri, zamanaşımı süresinin dolduğunu, sözleşme imzalandıktan sonra davacıya ulaşamadıklarını, davacının yıllar sonra ihtarname göndermekten başka işlem yapmadığını savunarak davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacı ile arsa sahibi davalılar arasında kat karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığı, arsa sahipleri sözleşme konusu yeri davacıya sözleşmeye uygun teslim etmedikleri ve böylece kusurlu oldukları, davacının inşaatı bitirememesinde arsa sahiplerinin kusurunun neden olduğu ve davacının zararının raporda belirtildiği şekilde olduğu, davalılardan ...'in tapudaki Satış Vaadi Sözleşmesi şerhine rağmen yeri bilerek alıp inşaata başlaması ve yüzde elli seviyesine kadar getirerek aynen ifa isteminin yerine getirilmesine olanak vermeyerek davacının zararına bilerek arsa sahipleri ile ortak olduğu gerekçesiyle, aynen ifaya izin verilmesi talebinin konusuz kalması nedeniyle reddine ve davacının yoksun kalınan kâr ve masraflara ilişkin talebinin kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava, taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı nama ifaya izin ve tazminat istemine ilişkindir.

Taraflar arasında 09.12.1994 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığı, davacı yüklenici tarafından 26.6.1995 tarihinde inşaat ruhsatı alındığı bu aşamadan sonra herhangi bir işlem yapmadığı 27.10.2005-05.10.2011 tarihli ihtarlar çektiği anlaşılmaktadır.

Arsa sahiplerinin ruhsatın alındığı 1995 senesinden ihtarın çekildiği 2005 senesine kadar herhangi bir işlem yapmayan yüklenici ile yapmış oldukları sözleşmeye bağlı kalmaları beklenemez. Bu nedenle dava konusu taşınmazda .... tarafından yapılan inşaata rıza göstermelerinde arsa sahiplerine herhangi bir kusur yüklenmesi mümkün değildir. Bu inşaata rıza göstermeleri arsa sahiplerinin sözleşmeyi fesih iradesini taşır. Davacı da eldeki bu dava ile müspet

../..

S.2.

Arsa sahiplerinin ruhsatın alındığı 1995 senesinden ihtarın çekildiği 2005 senesine kadar herhangi bir işlem yapmayan yüklenici ile yapmış oldukları sözleşmeye bağlı kalmaları beklenemez. Bu nedenle dava konusu taşınmazda .... tarafından yapılan inşaata rıza göstermelerinde arsa sahiplerine herhangi bir kusur yüklenmesi mümkün değildir. Bu inşaata rıza göstermeleri arsa sahiplerinin sözleşmeyi fesih iradesini taşır. Davacı da eldeki bu dava ile müspet

../..

S.2.

ve menfi zararları talep ettiğinden ve mahkemece verilen müspet ve menfi zararın kabulüne ilişkin kararın davacı tarafından temyiz edilmemesi nedeniyle de sözleşmeyi fesihte taraf iradelerinin bu dava ile birleştiği anlaşılmaktadır.

Yukarıda da belirtildiği gibi sözleşmenin feshinde davalı arsa sahiplerine kusur yüklenmesi mümkün değildir. Bu durumda yüklenicinin sözleşme nedeniyle yaptığı ve arsa sahibinin işine yarayacak imalat bedeli ile inşaat hazırlıkları için yaptığı tüm masrafları sebepsiz zenginleşme hükümleri çerçevesinde talep edebilir. Mahkemece yapılacak iş davacı/yüklenicinin menfi zarar kapsamında kalan ve anılan ilke çerçevesinde davacı zararlarının bulunup bulunmadığının tespiti ile sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre hüküm altına almaktan ibarettir. Mahkemenin oluşa uygun düşmeyen gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edenlere iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17386, Karar No: 2015/19095, Tarih: 10.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/17386 E.  ,  2015/19095 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Boyabat Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 11.11.2014

No : 2010/507-2014/1438

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar K...., M.. U.., H.. D.., O.. N.. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesi olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

506 sayılı Kanunun 4. maddesinde “sigortalıları çalıştıran gerçek ve tüzel kişiler” işveren olarak tanımlanmıştır. “Çalıştıran” olgusu, tespiti istenen sürelere ilişkin hizmet akdinin tarafı konumunda olan ve hizmet akdini düzenleyen “işvereni” ifade etmektedir. Hizmet tespitine yönelik davalarda, çalışma ilişkisinin nitelik ve süresinin belirlenmesinde, bu yöndeki işyeri bilgi ve belgelerine ulaşılmada, kısacası, davanın sübutu ve verilen kararın infazı açısından, işverenin kim olduğunun bilinmesinde yasal zorunluluk vardır. Bu nedenle, sigortalının taraf olduğu hizmet akdinin hangi işverenler tarafından düzenlenmiş olduğu tespit edilip, hizmet tespitine yönelik davanın, anılan Yasa'nın 79/10. maddesine göre, sigortalıyı fiilen çalıştıran işverenlere yöneltilmesi gerekir.

Somut olay bakımından, davacının davaya konu çalışmaların H... T..... San. Tic. Ltd. Şti. nezdinde geçtiğinin anlaşılmasına göre, HMK m. 124 gereğince Şirkete husumet yöneltilmelidir. Ortaklar hakkında açılan davanın reddi gerekir.

Açıklanan yasal düzenlemeler çerçevesinde; ortaklar hakkında açılan davanın husumetten reddine, HMK’nun 124. maddesi gereğince husumetin doğru tarafa yöneltilmesi için davacıya mehil verilerek, H... T.... San. Tic. Ltd. Şti’ye duruşma günü tebliğ edilip davaya iştirakinin sağlanması, bu davalının göstereceği deliller de gözetilerek, sonucuna göre karar verilmelidir.

Yukarıda açıklanan maddî ve hukuki esaslar gözetilmeden, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı biçimde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm sair yönleri incelenmeksizin bozulmalıdır.

Yukarıda açıklanan maddî ve hukuki esaslar gözetilmeden, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı biçimde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm sair yönleri incelenmeksizin bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalılardan M.. U.., H.. D.. ve O.. N..'na iadesine, 10.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5831, Karar No: 2020/7417, Tarih: 21.12.2020

**10. Hukuk Dairesi         2020/5831 E.  ,  2020/7417 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, davalı iş yerindeki prime esas kazancın tespitine ilişkindir.

Mahkemece, Yargıtay bozma ilamı üzerine, hükümde belirtildiği şekilde işçilik alacağı davasının tefrikine karar verilmiş, yargılamaya prime esas kazanç talebi yönünden devam edilmiş ve davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı ... Kurum Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun Geçici 7. maddesi uyarınca davanın Yasal dayanağı 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 77 ve 5510 sayılı Kanun'un 80. maddesidir.

Bu kapsamda davacı işçinin, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı ...’na davalı işveren/işverenler tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur.

Gerçek ücret; sigortalının kıdemi, yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre ödenmesi gereken ücrettir. Hizmet akdinin tarafları görünüşte bir ücret belirlemiş olabilirler, ancak bu ücret tarafların aralarında kararlaştırdıkları gerçek ücret olmayabilir. Uygulamada bazen taraflar arasında kararlaştırılmış olan gerçek ücret (örneğin SSK primlerini daha az ödemek amacıyla) bordroya yansıtılmamakta, daha düşük (örneğin asgari ücret) gösterilmektedir. Bu gibi durumlarda yargıç tarafından gerçek ücretin saptanması yoluna gidilmelidir (Prof. Dr. S. Süzek, İş Hukuku, 2. Bası, Beta Yayınları, Sy:287).

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 288. maddesindeki yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı HMK’nun geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları gibi delillerle sigortalının imzasını taşıyan ücret bordroları veya hizmet sözleşmesinde yazılı olan ücretin gerçek olmadığı kanıtlanabilir.

Ücret miktarı HMK’nun geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları gibi delillerle sigortalının imzasını taşıyan ücret bordroları veya hizmet sözleşmesinde yazılı olan ücretin gerçek olmadığı kanıtlanabilir.

Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için yine HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK’nun 289. maddesi gereğince tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür.

506 sayılı Kanun'un 78. maddesinde ve 5510 sayılı Kanun'un 82. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “...günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. 82. madde de bu düzenlemeye paralel bir hüküm içermektedir. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Eldeki davada, davalı iş yerindeki çalışmalardan kaynaklı prime esas kazanç tespitinin talep edildiği; Mahkemece 25/03/2014 tarihli kararda davanın kabulüne, asgari ücretin 1,38 katı ile davalı iş yerinde çalışıldığının tespitine karar verildiği; dosya kapsamına göre imzalı ücret bordrolarında 2007 yılı 12. ayında net 419,86TL brüt 586,00TL, 2008 yılı 1. ayında net 437,06TL brüt 610,00TL ücretin yazılı olduğu, hizmet cetvelindeki prim miktarlarının imzalı ücret bordroları ile örtüştüğü, yargılama aşamasında dinlenilen tanıkların 2008 yılına ilişkin beyanda bulundukları, Mahkemece tanık beyanlarına itibar edilerek imzalı ücret bordrolarında belirtilen rakamdan fazlasına karar verildiği anlaşılmakla, imzalı ücret bordrolarına karşı dosyada yazılı delil bulunmadığı gözetilerek talebin reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

O halde, davalı ... Kurum Başkanlığı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2012/25659, Karar No: 2013/1816, Tarih: 24.01.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/25659 E.  ,  2013/1816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/07/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İİK’nun 82/12. maddesi gereğince, borçlunun “haline münasip” evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı, adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki “aile” terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. Mahkemece, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tespit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise, satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirtilen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı kendisini yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Somut olayda bilirkişi raporunda öngörülen, mevkii ve semti belirtilmeksizin taşınmazın bulunduğu bölgede veya benzer bir semtte davacının haline münasip olacağı belirtilen mesken fiyatlarına göre yapılan değerlendirmenin yukarıdaki açıklamalara ve yasanın amacına uygun olmadığı görülmektedir. Bu durumda borçlunun daha mütevazi bir semtte daha mütevazi vasıfları taşıyan haline münasip evi alabileceği değerin yukarıdaki kurallara göre belirlenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, mahkemece eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

Diğer taraftan kabul şekli itibariyle de mahallinde yapılan keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporunda, meskeniyet şikayetine konu taşınmazın değerinin 101.880.00TL, borçlunun haline uygun evi alabileceği değerin ise 100.000.000 TL olarak belirlenmesi nedeni ile satışın, borçlunun haline münasip ev alabileceği miktardan az olmamak üzere yapılmasına karar verilmemiş olması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/01/2013 günündeoybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16913, Karar No: 2013/157, Tarih: 15.01.2013

**6. Hukuk Dairesi         2012/16913 E.  ,  2013/157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Paydaşlığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar, davalılardan ... tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, 3 parsel No’lu taşınmazın paydaşlığının giderilmesine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulü ile taşınmazın satışı suretiyle paydaşlığın giderilmesine karar verilmesi üzerine hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına, takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına ve dava konusu edilen taşınmazın yüzölçümü, cinsi, paydaş sayısı, pay oranları ve imar durumu itibariyle aynen bölünmesine olanak bulunmamasına nazaran, satışı suretiyle paydaşlığın giderilmesine karar verilmesinde bir usulsüzlük olmamasına göre, temyiz eden davalı ... vekilinin hükmün esasına ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak, mahkemece taşınmazın satışı suretiyle paydaşlığın giderilmesine karar verilirken, 492 sayılı Harçlar Yasası’nın 138. maddesinin sonuna eklenen fıkra gereğince yayımlanan Harçlar Yasası’nın Genel Tebliği 1 sayılı tarifesi uyarınca, hüküm tarihi itibariyle satış bedeli üzerinden % 0 9.9 nispi karar harcı alınması gerekirken, hiç harç alınmaması doğru değil ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi için hükmün bozularak yeniden yargılama yapılmasında yarar görülmediğinden, hüküm fıkrasına “satış bedeli üzerinden alınacak % 09.9 harcın payları oranında paydaşlardan alınmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, hükmün 6100 Sayılı HMK’ya 6217 Sayılı Kanun ile eklenen geçici 3. madde hükmü gözetilerek, HMUK’nun 438.maddesi gereğince düzeltilmesine ve bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %011.38 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 21.15.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 15.1.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.