muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/12701, Karar No: 2013/19269, Tarih: 14.11.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/12701 E.  ,  2013/19269 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, davalıya ait hastane işyerinde 18/10/2010 tarihli bir yıl süreli hizmet sözleşmesiyle, 18/10/2011 tarihine kadar acil servis polikliniğinde doktor olarak çalıştığını ve iş akdinin davalı işverence tek taraflı olarak feshedildiğini, sözleşmenin 13. maddesine göre 18/09/2011 tarihinden önce bildirimde bulunulması gerektiğini, dolayısıyla kıdem tazminatı almaya hak kazandığını, ücretinin 5.500,00 TL ve hak ediş olarak ödendiğini, ücretinin 2.500,00 TL'sinin bankaya yatırıldığını, 3.000,00 TL'sinin ise her ay elden ödendiğini, bu nedenle her ay eksik ödenen ücret alacaklarına hak ettiğini, ... Hastanesi ile 02/11/2011 tarihinde sözleşme imzaladığını, 30/09/2011 tarihli noter ihtarnamesi ile alacaklarını talep ettiğini ancak hak ve alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile yoksun kalınan ücret ve bakiye ücret alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacı ile 18/10/2010 tarihli bir yıl süreli hekimlik sözleşmesi yapıldığını, davacı ile yapılan görüşmede yeni dönemde sözleşmenin yenilenmeyeceği hususunda anlaşma sağlanmasına rağmen davacı tarafından yazılı belge vermesinin ötelenmesi nedeniyle 07/10/2011 tarihli ihtarname ile iş sözleşmesinin feshedildiği hususunun davacıya ihtar edildiğini, davacının pratisyen hekim olduğunu, sözleşmede davacının 2.000,00 TL brüt ücret ödeneceğinin belirtildiğini,

taraflar arasında imzalanan el yazılı sözleşmeyi kabul etmediklerini, hekimlik sözleşmesinin geçerli olduğunu, davacının yeni işyerinde gelir elde etmeye devam ettiğinden gelir kaybına uğramadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

taraflar arasında imzalanan el yazılı sözleşmeyi kabul etmediklerini, hekimlik sözleşmesinin geçerli olduğunu, davacının yeni işyerinde gelir elde etmeye devam ettiğinden gelir kaybına uğramadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalı şirkete ait hastanede 18/10/2010 tarihinden itibaren pratisyen hekim olarak işe başladığı, taraflar arasındaki hekim sözleşmesinin 13. maddesinde sözleşmenin 18/10/2010 tarihinde başlayıp 18/10/2011 tarihinde sona ereceğinin süre bitmeden 1 ay önce taraflar fesih bildiriminde bulunmaz ise sözleşmenin aynı koşullar ve aynı şartlar ile bir yıl daha uzamış olacağının hüküm altına alınmış olduğu, davalı tarafın bir aylık süreden sonra 27/09/2011 tarihinde yazılı olarak ve 07/10/2011 tarihinde de noter ihtarnamesi ile fesih bildiriminde bulunduğu, bu durumda fesih bildiriminin süresinden sonra olduğundan geçersiz olduğu ve sözleşmenin aynı şartlarda bir yıl daha uzamış sayıldığından davacının 18/10/2011 ila 18/10/2012 tarihleri arasındaki ücret talep hakkının mevcut olduğu ancak bu arada davacının başka bir iş yerinde (... Tıp Merkezi) çalışmaya başladığı, bu işyerinde aldığı ücretin de davacının talep ettiği ücretten mahsubu gerektiği, tanık beyanları ve el yazılı 18/10/2010 tarihli sözleşme kapsamına göre davacının ücretinin aylık 5.500,00 TL net olduğu, davacının sözleşmenin fesih nedeniyle yoksun kaldığı ücret tutarının 63.433,33 TL olup, bu tutardan davacının başka bir işte çalışması nedeniyle elde ettiği 16.513,42 TL ücretin mahsubunun gerektiği, bu mahsup yapıldığında davacının talep ettiği ücret tutarının 46.919,91 TL olduğu, bu tutardan da Borçlar Kanunun 161/son maddesi gereğince tarafların tacir olmaması nedeniyle hakimin cezai şarttan hakkaniyet indirimi uygular hükmü gereğince %25 hakkaniyet indirimi uygulanarak davacının talep edebileceği yoksun kalınan ücretinin 35.189,91 TL olarak hüküm altına alınması gerektiği, davacının iş akdinin ihbar ve kıdem tazminatı gerektirmeyecek şekilde haklı nedenle feshedildiği hususunun davalı işveren tarafından ispat edilemediğinden davacının kıdem tazminatı talebinin kabulü gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Uyuşmazlık taraflar arasındaki ilişkinin belirli süreli iş sözleşmesinin unsurlarını taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

Belirli süreli iş sözleşmesinden söz edilebilmesi için sözleşmenin açık veya örtülü olarak süreye bağlanması ve bunun için objektif nedenlerin varlığı gerekir.

Uyuşmazlık taraflar arasındaki ilişkinin belirli süreli iş sözleşmesinin unsurlarını taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

Belirli süreli iş sözleşmesinden söz edilebilmesi için sözleşmenin açık veya örtülü olarak süreye bağlanması ve bunun için objektif nedenlerin varlığı gerekir.

Borçlar Kanununun 338 inci maddesinde, “Hizmet akdi, muayyen bir müddet için yapılmış yahut böyle bir müddet işin maksut olan gayesinden anlaşılmakta bulunmuş ise, hilafı mukavele edilmiş olmadıkça feshi ihbara hacet olmaksızın bu müddetin müruriyle, akit nihayet bulur” kuralı mevcuttur. Anılan hükme göre tarafların belirli süreli iş sözleşmesi yapma konusunda iradelerinin birleşmesi yeterli görüldüğü halde, 1475 sayılı Yasa uygulamasında, Yargıtay kararları doğrultusunda belirli süreli iş sözleşmelerine sınırlama getirilmiş ve sürekli yenilenen sözleşmeler bakımından ikiden fazla yenilenme halinde, sözleşmenin belirsiz süreli hale dönüşeceği kabul edilmiştir.

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde, esaslı nedenlerin varlığı yenilemeler için öngörülmüş ve on yıldan uzun süreli belirli süreli iş sözleşmesi yapılamayacağı kabul edilmiştir.

İş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesiyle belirli - belirsiz süreli iş sözleşmesi ayrımının önemi daha da artmıştır. 4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde “İş ilişkisinin bir süreye bağlı olarak yapılmadığı halde sözleşme belirsiz süreli sayılır. Belirli süreli işlerde veya belli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak işveren ile işçi arasında yazılı şekilde yapılan iş sözleşmesi belirli süreli iş sözleşmesidir. Belirli süreli iş sözleşmesi, esaslı bir neden olmadıkça, birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamaz. Aksi halde iş sözleşmesi başlangıçtan itibaren belirsiz süreli kabul edilir. Esaslı nedene dayalı zincirleme iş sözleşmeleri, belirli süreli olma özelliğini korurlar” şeklinde düzenleme ile bu konudaki esaslar belirlenmiştir. Borçlar Kanunundaki düzenlemenin aksine iş ilişkisinin süreye bağlı olarak yapılmadığı hallerde sözleşmenin belirsiz süreli sayılacağı vurgulanarak ana kural ortaya konulmuştur.

Öte yandan değinilen 11 inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır. Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır. Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Öte yandan değinilen 11 inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır. Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır. Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Sözleşmenin 5 inci maddesinde ise kötü niyete karşı önlem konusu ele alınmıştır. Birbirini takip eden belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkisinden kaynaklanan istismarların önlenmesini amaçlayan yasal düzenlemelerin bulunmaması halinde; üye devletlerin, sosyal taraflara danıştıktan sonra uluslararası yasalar, toplu sözleşmeler veya uygulamaya göre belli başlı bazı sektörlerin

ihtiyaçlarını da dikkate alarak, aşağıdaki tedbirlerden bazılarını alma zorunluluğu vardır.

1.(a) Bu türden akit veya istihdam ilişkilerinin yenilenmesini haklı kılacak nesnel gerekçeler tespit edilmesi,

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

Öte yandan 1999/70 sayılı Konsey Direktifinin önsözünde, Essen Konseyi sonuç bildirgesinde “çalışanların istemleri ve rekabetin gereklerini karşılayacak daha esnek bir iş örgütlenmesini özellikle göz önünde tutan istihdam yoğun büyüme” anlayışına uygun olarak alınması gerekli önlemler vurgulanmaktadır. 1999 yılı İstihdam Politikası Ana Hatları Hakkında 9 Şubat 1999 tarihli Konsey Tavsiye Kararı, “Sosyal tarafları işletmeleri daha verimli ve rekabetçi kılmak ve esneklik ile iş güvenliği arasında gereken dengeyi sağlayabilmek amacıyla, bulundukları her düzeyde esnek çalışma düzenlemeleri dahil, iş örgütlenmesinin modernize edilmesi için sözleşme görüşmeleri yapmaya” davet etmiştir. Ayrıca, Hizmet ilişkisine İşveren Tarafından Son Verilmesi Hakkında 158 sayılı Uluslararası Çalışma Sözleşmesine göre; bu sözleşmenin koruyucu hükümlerinden kaçınmak amacıyla belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasına karşı yeterli güvenceler alınması gerektiği vurgulanmıştır (m 2/3).

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Sözü edilen normatif dayanaklar uyarınca, işçinin niteliğine göre sözleşmenin belirli ya da belirsiz süreli olarak değerlendirilmesi imkânı ortadan kalkmıştır. Buna karşın, yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arzetmektedir. Belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde ilk defa yapılacak olan sözleşmelerde objektif neden öngörülmemiş oluşu, önceki özel kanun olan İş Kanunu’nun 11 inci maddesindeki objektif nedenlerin varlığını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

Somut olayda; taraflar arasında iş sözleşmesinin belirli süreli mi yoksa belirsiz süreli mi olduğu konusunda dolayısıyla davacının mahrum kalınan bakiye süre ücretine hak kazanıp kazanamayacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Taraflar arasında belirli süreli iş sözleşmesinin yapılmasını gerektiren objektif bir neden bulunmamaktadır. Zaten 1 aylık süre öncesinde taraflar iş sözleşmesini feshetmezlerse sözleşmenin yenileneceği de kararlaştırılmıştır. Böyle olunca davacının iş sözleşmesinin belirsiz süreli olduğunun kabul edilmesi ve bakiye yoksun kalınan ücret alacağının reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 14.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13628, Karar No: 2013/20335, Tarih: 26.11.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/13628 E.  ,  2013/20335 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, taraflar arasındaki iş sözleşmesinin davalı işverenlerce herhangi bir haklı neden olmaksızın feshedildiğini ileri sürerek,kıdem ve ihbar tazminatı,ulusal bayram genel tatil ücreti,yıllık izin ücreti,fazla çalışma ücreti ve işçilik ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalılar vekili, davacının işi kendisinin bıraktığını ve davacının davalı işverenlerden herhangi bir alacağı bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalıların iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Anayasanın 141'nci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde,

kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır. Kararın gerekçesi ile hüküm fıkrasının birbirine aykırı olmaması gerekir.

Somut olayda; dosya içerisinde yer alan bilirkişi raporunda seçenekli hesaplama yapılmıştır.İlk seçenekte davacının meslek odasından bildirilen ücret üzerinden çalıştığı kabul edilerek, ikinci seçenekte ise asgari ücret üzerinden çalıştığı kabul edilerek dava konusu edilen alacaklar hesaplanmıştır.

Mahkemece karar gerekçesinde "...mahkememizin 2010/90 Esas ve 2010/995 Karar sayılı dava dosyası kapsamı da dikkate alındığında, davacının, en son asgari ücretle birlikte yemek ve erzak sosyal haklarından faydalanarak çalıştığı sonucuna varılmıştır. ..." değerlendirmesine yer verilerek davacının asgari ücretle çalıştığı kabul edilmişken, yukarıda anılan bilirkişi raporunun davacının meslek odasından bildirilen ücret üzerinden çalıştığı kabul edilerek yapılan hesaplamalar karşılığı tespit edilen tutarlara hükmedilerek gerekçe ile aykırılık yaratılmıştır.

Karar gerekçesi ile hüküm fıkrası arasında çelişki bulunduğundan karar bozulmalıdır.

Yapılacak iş; Bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar vermektir.

Karar gerekçesi ile hüküm fıkrası arasında çelişki bulunduğundan karar bozulmalıdır.

Yapılacak iş; Bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar vermektir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların öteki itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 26.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4713, Karar No: 2021/21965, Tarih: 21.12.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/4713 E.  ,  2021/21965 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 151/1 ve 31/3. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-e ve 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 5 yıl 4 aylık zamanaşımının, 02.06.2016 olan karar tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı, 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesinde atıfta bulunulan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan (20,00 TL dahil) az olduğu halde yargılama giderinin suça sürüklenen çocuktan tahsiline karar verilmiş ise de, hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte suça sürüklenen çocuktan tahsili gereken yargılama giderlerinin yukarıda açıklanan terkin edilmesi gereken miktardan az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 21.12.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/24661, Karar No: 2019/7049, Tarih: 11.06.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/24661 E.  ,  2019/7049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan aldığı dairenin 30.12.2008 tarihinde teslim edilmesi gerekirken süresinde teslim edilmediğini ve satış sözleşmesinden doğan yükümlülüklerin de davalı şirket tarafından sözleşmeye uygun olarak yerine getirilmediğini belirterek, taşınmazın geç teslimi, mutfak dolaplarının sözleşmeye aykırı imal edilmesi ile dairesi için sözleşmede yazılı deponun yapılmamasından kaynaklanan ayıplar nedeniyle toplam 34.200,00 TL'nin temerrüt tarihinden itibaren hesaplanacak faizleri ile birlikte davalı şirketten tahsiline, fazlaya ilişkin dava talep haklarının saklı tutulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, teslimin davacının iddia ettiği süre kadar gecikmediğini, 20.02.2009 tarihli ve davacının imzası bulunan tutanakla teslim edildiğini, mutfak dolaplarının sözleşmede yaptırılacağı yazılı olan firmanın iflas etmesinden kaynaklı aynı kalitede başka bir firmaya yaptırıldığını, markasının da üzerlerinde yazılı olduğunu ve davacının bunu görüp bildiğini, hatta davacının daha sonra, üzerine para vererek bir üst kalitede dolap yaptırdığını, deponun da tarafınca yaptırıldığını fakat sonraki yönetici tarafından yıktırıldığını, bununla birlikte bundan dolayı da kendisinin kusuru bulunmadığını, mutfak dolaplarının sözleşmeye aykırı yapılması ile deponun yapılmaması ile ilgili iddia ettiği ayıplar hakkında davacının kendilerine çektiği ihtarnamenin 31.05.2010 tarihli olduğunu, dava tarihinin 14.04.2014 olduğunu, bu ayıplar bakımından 30 günlük süresi olduğunu dolayısıyla ihbarın da süresinde yapılmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının davasının KISMEN KABULÜ İLE 18.115,28TL alacağın temerrüt tarihi olan 02/07/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacının davasının KISMEN KABULÜ İLE 18.115,28TL alacağın temerrüt tarihi olan 02/07/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, satış sözleşmesinde belirtilen, ancak bunlara uygun olarak yapılmayan veya eksik yapılan işler nedeni ile davacının satın aldığı dairede oluşan değer kaybı ile davacının kendisinin yapmak zorunda kaldığı bedellerin tazmini ile geç teslimden kaynaklanan kira bedeli alacağına ilişkindir. Mahkemece, dosyaya sunulan satış sözleşmesi ile yapılan keşif sonucu, sözleşmedeki deponun bulunmaması ve davalı tarafından mutfak dolaplarının yaptırılmadığı bu nedenle ayıplı ifa değil eksik bir ifa söz konusu olduğu ve davacının ihbar yükümlülüğünün bulunmadığı, 10 yıllık zamanaşımı içinde zararının tazminini talep edebileceği gerekçesi ile, eksik ifa nedeni ile depo yönündan değer kaybına, mutfak dolapları yönünden yaptırılması gereken dolap bedeline hükmedilmiştir.

Davalının, mahkemece eksik ifa olarak nitelendirilen işlerle ilgili temyiz itirazının incelenmesinde; Her ne kadar mahkemece, yukarıda açıklanan şekilde depo ve mutfak dolaplarının yapılmadığı şeklinde değerlendirme yapılıp bu işler eksik ifa olarak nitelendirilmiş ve buna göre davacının talebi kabul edilmiş ise de; dosya içeriğinden, deponun yapıldığı ve teslim edildiği ancak sonraki site yönetimince yıktırıldığı anlaşılmakla, deponun teslim edilip yıktırılmış olması sebebiyle ifanın yerine getirildiği ve ancak bundan sonra yıktırılmasının artık açık ayıp olarak değerlendirilmesi gerektiği açıktır. Yine mahkemece, mutfak dolaplarının sözleşmedeki markadan yapılmadığı gerekçesiyle bu iş yönünden de, ifanın eksik ifa olarak değerlendirildiği anlaşılmaktadır. Oysa, mutfak dolaplarının başka marka olmak suretiyle yapıldığı ve davacının da başka markaya ait olduğunu bildiği dosya içeriği ve beyanlara göre ortadadır. Yine bu iş yönünden de artık eksik iş ve ifadan bahsedilemeyecektir. Mahkemece, ayıplı ifa değil eksik bir ifa söz konusu olduğu ve davacının ihbar yükümlülüğünün bulunmadığı, 10 yıllık zamanaşımı içinde zararının tazminini talep edebileceği gerekçesi ile hüküm kurulmuş ise de yukarıda açıklanan şekilde bu işlerin artık eksik iş olarak değerlendirilmesi mümkün olmamakta, davacının satın aldığı bağımsız bölümün ekonomik değerini düşüren açık ayıp niteliğinde olduğu, davalının bu ayıbı gizlemek için de herhangi bir hileye başvurmadığı, davacının bu ayıplardan bağımsız bölümü teslim aldığı tarihte kolayca bilgi sahibi olabileceği kuşkusuzdur. Davacının teslim aldığı bağımsız bölüm nedeniyle, 4077 sayılı Kanun’un 4.maddesi gereğince malın teslim tarihinden itibaren 30 gün içinde davalıya ayıp ihbarında bulunup bulunmadığı hususunun bu iki iş yönünden, değerlendirilmesi ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme ve yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Bozma nedenlerine göre, davalını sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, 2. bent gereğince davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 11/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.