muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/19324, Karar No: 2012/6010, Tarih: 27.03.2012

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hükmüne uyulan Dairemizin 18.01.2011 gün .... sayılı ilamında; “...25.04.1983 tarihli işe giriş bildirgesinin 12.05.1983 tarihinde ve süresinde Kuruma intikal ettiği, kimlik bilgilerinin davacıya ait olup daha sonraki çalışmaların aynı sicil üzerinden devam ettiği, işe giriş bildirgesinin Emistaş Anonim Şirketinin .. sicil sayılı işyerinden düzenlendiği ayrıca 26.04.1968 doğumlu olan davacıya ilişkin olarak aynı işyerinden düzenlenen 25.04.1983 tarihli çıraklık sözleşmesinin mevcut bulunduğu, Ticaret Sicil Memurluğu yazısına göre 1972 tarihinde kurulan Anonim şirketin 16.03.1985 tarihinde ticaret ünvanını .... olarak değiştirdiği, .... 20.11.1986 tarihli kararıyla şirketin iflasına karar verildiği, tasfiye tamamlanmakla ve anılan mahkemenin 29.07.1999 tarihli ilamıyla iflasın kapanmasına karar verilip şirket kaydının 23.08.1999 tarihinde terkin edildiği, .... hakkında verilen ret kararının isabetli olduğu, ancak, davanın mahiyeti gözetilerek, .... yönünden davanın esasına girilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, davalı Kurum yönünden dahi ret kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu, 506 sayılı Yasa’nın 3. maddesinin II/B bendine göre, “Özel Kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları...” uygulanmamaktadır. Uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükte bulunan ve 05.07.1977 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 2089 sayılı Çırak Kalfa ve Ustalık Yasasının 4. maddesinde, bu kanuna tabı bir sanatı o sanat için düzenlenen tarih ve pratik öğrenim programına göre o işyerinde öğrenmek amacıyla bir çıraklık sözleşmesi ile bir işyeri sahibinin hizmetine giren kimsenin çırak olarak tanımlandığı; 16. maddesinde ise, işyeri sahibi veya temsilcisinin çırak adayını çalıştırmağa başlamadan önce velisi veya kanuni mümessili ile üç örnek yazılı bir çıraklık sözleşmesi yapmağa mecbur olduğu; 20 maddesinde, sözleşmenin bir örneğinin .... derneğe kayıtlı ise ilgili derneğe veya odaya vermek ve sicil numarasını alarak sözleşmeye yazmak zorunda olduğu öngörülmüştür. Diğer taraftan, bir kişiye çırak denilebilmesi için, o kimsenin durumunun bu özel kanunda çıraklar hakkında yapılan tarife ve nitelendirmeye uyması gerekir. Yani, taraflar arasındaki ilişkinin niteliği belirlenirken, başka bir ifade ile, davacının belirtilen tarihte çırak olup-olmadığına karar verilirken, çalışma ilişkisine bakılarak karar verilmelidir. Kişi işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyeceği” belirtilmiştir.

Bozma sonrası yapılan yargılama sürecinde ifadesine başvurulan ve 1983/2. dönem bordro tanığı olan tek tanık davacının mobilya işinde çalıştığını, kendileriyle aynı işi yaptığını, sabah gelip akşam gittiğini ve ücret aldığını, ancak çırak olup olmadığını bilmediğini beyan etmiştir. Mahkemece, başkaca araştırma yapılmaksızın, davacının üretimde çalıştığı, meslek ve sanat eğitiminin arka planda kaldığı gerekçe gösterilerek yazılı biçimde hüküm verilmiş ise de, kararın eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olarak tesis edildiği anlaşılmaktadır.

Öncelikle, hükme dayanak kılınan tanık beyanı çalışma ve üretime katılma olgusunun varlığını ortaya koyacak nitelikte ve açıklıkta olmayıp, mahkemece, diğer bordro tanıkları da dinlenmek suretiyle davacının anılan tarihte ne iş yaptığının, yapılan işin doğrudan üretime mi, yoksa meslek ve sanat öğrenimine mi yönelik bulunduğunun açıklığa kavuşturulması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekir. Şayet, meslek ve sanat eğitiminin arka planda kalıp davacının fiilen üretime katıldığı sonucuna varıldığı takdirde, 26.04.1968 doğumlu olan davacının talep tarihinde 14 yaş 11 ay 29 günlük olduğu gözetilerek, sigortalılık başlangıç tarihinin 506 sayılı Yasanın 60-G maddesi kapsamında 18 yaşın ikmal edildiği tarih olacağı ve bu tarihe kadar ödenen malullük, yaşlılık, ölüm sigortası primlerinin prim ödeme gün sayısına dahil edilmesi gerektiği gözden uzak tutulmamalıdır.

O halde; davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, 27.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7789, Karar No: 2019/18063, Tarih: 14.10.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/7789 E.  ,  2019/18063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret ve fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili ile davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece 11/01/2016 tarihli ek karar ile "kararın miktar bakımından kesin olarak verildiği” gerekçesi ile davalı ...’nin temyiz talebi reddedilmiş, bu ek karar davalı vekili tarafından yasal süresi içinde temyiz edilmiştir.

Dosya İncelendiğinde; 6100 sayılı HMK’nın 362/2. maddesinin son cümlesindeki “...karşı taraf temyiz yoluna başvurduğu takdirde, diğer taraf da düzenleyeceği cevap dilekçesiyle kararı temyiz edebilir.” düzenlemesi dikkate alındığında davalı ...’nin 07/01/2016 tarihli katılma yoluyla temyiz talebinin yasal ve süresinde olduğu anlaşılmakla, temyiz talebinin reddine dair verilen 11/01/2016 tarihli EK KARARININ ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildi. Dosya incelendi, gereği düşünüldü.

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 01/03/2012 tarihinde davalı şirket bünyesinde çalışmaya başladığını, çalıştığı dönemde diğer davalı ...'nde temizlik görevlisi olarak çalıştırıldığını, işveren yetkililerinin müvekkiline ve birkaç mesai arkadaşına daha izine çıkmaları gerektiğini bildirdiğini ve müvekkilinin de işverenin isteği ile izine çıktığını, ancak işveren yetkililerinin 17/01/2014 tarihinde arayarak işlerine son verildiğini şifahen bildirdiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret ve fazla mesai ücreti alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ...Personel Hizmetleri Temizlik ve Güvenlik Sistemleri Organizasyon İç ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekili, davacının 01/03/2012 tarihinde müvekkili şirketin ... projesinde temizlik görevlisi olarak çalışmaya başladığını, aylık net maaşının 978,79 TL olduğunu, 15/01/2014 tarihinde iş akdinin sonlandırıldığını, 03/12/2013 tarihinde davacı işçiye Medeniyet Üniversitesi'ndeki temizlik projesinde yeni dönem için ihale alınamadığından iş akdinin 15/01/2014 tarihinde fesh edileceğinin davacıya işçiye ihbar edildiğini, dolayısıyla ihbar tazminatı talebinin haksız olduğunu, müvekkili şirketin davacıyı halen devam eden başka bir projede çalışmaya davet ettiğini, davacının ihaleyi alan yeni şirket ile çalışacağını beyan ederek çıkış işlemlerinin yapılmasını talep ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, davacının yüklenici firma tarafından temizlik personeli olarak çalıştırıldığını, müvekkili üniversitenin işçisi olmadığını, kaldı ki diğer davalının savunmaları doğrultusunda davacının alacağının da bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Davalı ... vekili, davacının yüklenici firma tarafından temizlik personeli olarak çalıştırıldığını, müvekkili üniversitenin işçisi olmadığını, kaldı ki diğer davalının savunmaları doğrultusunda davacının alacağının da bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, hizmet akdinin iş bitimi nedeni ile davalı şirket tarafından feshedildiği, bu nedenle davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, hizmet süresine göre hesaplanan kıdem tazminatı net 2.543,10 TL olmakla beraber davacıya 20/01/2014 tarihinde 2.483,63 TL kıdem tazminatı ödemesi yapıldığı, bu nedenle davacının 59,47 TL bakiye kıdem tazminatı alacağının bulunduğu, İş Kanunu'nun 17. maddesi gereğince davacının bildirim süresinin 6 hafta olduğu, bu sürenin 03/12/2013-15/01/2014 tarihleri arasında kullandırılması nedeni ile davacının ihbar tazminatına hak kazanmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili ile davalı ... vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalı ...’nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta, davacının 22.09.2015 tarihli ıslah dilekçesinde “kıdem tazminatı için iş akdinin feshedildiği tarihten itibaren mevduata uygulanan en yüksek faizi ve diğer alacaklar için de dava ve ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı şirketten alınıp davacıya hükmen ödenmesine” şeklinde talepte bulunulduğu dikkate alındığında, Mahkemece fazla mesai ücreti alacağı için en yüksek mevduat faizine hükmedilmesi taleple bağlılık kuralına aykırıdır.

Ayrıca, davalı Üniversitenin 2547 sayılı yasanın 56. maddesi yollamasıyla Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu düşünülmeden davalı Üniversite aleyhine harca hükmedilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de, söz konusu hataların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK.nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

F) Sonuç:

Hüküm fıkrasının fazla mesai ücreti alacağına ilişkin üçüncü paragrafında yer alan “en yüksek mevduat faizi” sözcüklerinin hükümden çıkartılarak, yerlerine “yasal faiz” sözcüklerinin yazılmasına,

Hüküm fıkrasının davacı tarafın sarf ettiği harç ve yargılama giderlerine ilişkin altıncı ve yedinci paragraflarının tamamen çıkartılarak, yerlerine;

“-Davacı tarafından yatırılan 116,07 TL harcın davalı Üniversite harçtan muaf olduğundan sadece davalı ...Personel Hizmetleri Temizlik ve Güvenlik Sistemleri Organizasyon İç ve Dış Ticaret Ltd. Şti.’den alınarak davacıya verilmesine,

Hüküm fıkrasının davacı tarafın sarf ettiği harç ve yargılama giderlerine ilişkin altıncı ve yedinci paragraflarının tamamen çıkartılarak, yerlerine;

“-Davacı tarafından yatırılan 116,07 TL harcın davalı Üniversite harçtan muaf olduğundan sadece davalı ...Personel Hizmetleri Temizlik ve Güvenlik Sistemleri Organizasyon İç ve Dış Ticaret Ltd. Şti.’den alınarak davacıya verilmesine,

- Davacı tarafından yapılan harçlar hariç 315,60 TL yargılama giderinin (9 TL davetiye gideri, 300 TL bilirkişi ücreti, 6 TL vekalet pulu ve 0,60 TL dosya ücreti toplamı) kabul ve ret oranına göre 99,63 TL'sinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, kalan kısmının davacı üzerinde bırakılmasına,” paragraflarının yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun 28.09.2018 tarih ve 2018/2 E. 2018/8 K. sayılı İBK. uyarınca onama harcı alınmasına yer olmadığına, 14/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12248, Karar No: 2012/657, Tarih: 01.02.2012

**1. Hukuk Dairesi         2011/12248 E.  ,  2012/657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 90 parsel sayılı taşınmazının davalının taşınmazında ... suyunun tahliyesi için açmış olduğu kanal nedeniyle zarar gördüğünü ileri sürerek, açılan kanalın kapatılması suretiyle elatmanın önlenmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davacının taşınmazına herhangi bir şekilde zarar vermediğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının açtığı su kanalının davacının taşınmazına zarar vermediğinin belirlendiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ün raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, davalının fiilinin komşuluk hukukundan kaynaklanan sebeple davacıya bir zarar verdiği kanıtlanamadığına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 2.75.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 01.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9443, Karar No: 2025/6715, Tarih: 30.06.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/9443 E.  ,  2025/6715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1516 E., 2024/2240 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Akşehir 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2023/728 E., 2024/165 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı kadın vekili tarafından kusur belirlemesi, toptan yoksulluk nafakasına hükmedilmesi, tedbir ve yoksulluk nafakası miktarı yönünden; davalı- karşı davacı erkek vekili tarafından ise kusur belirlemesi, kadın lehine kabul edilen tazminatlar ve miktarı, kabul edilen yoksulluk nafakası ve miktarı, ihtiyati tedbir talebinin reddi yönünden temyiz edilmiş olup, kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) öngördüğü yargılama sistemine göre ilk derece mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. İstinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince, başvuran tarafın istinaf başvurusunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bu durumda bölge adliye mahkemesi kararına karşı, istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da istinaf incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi hâlinde bölge adliye mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde ilk derece mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen birinci karara karşı davalı- karşı davacı erkek vekili tarafından ihtiyati tedbir talebinin reddi yönünden istinaf yoluna başvurulmamış, ihtiyati tedbir talebinin reddine dair karar kesinleşmiş olmasına rağmen Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararından sonra İlk Derece Mahkemesince ihtiyati tedbir talebinin reddine dair ikinci karar verilmiş ve davalı- karşı davacı erkek vekili tarafından ihtiyati tedbir talebinin reddi yönünden istinaf başvurusunda bulunulmuştur. İlk Derece Mahkemesinin birinci kararında istinaf edilmeyen ihtiyati tedbir talebinin reddi kararı kesinleşmiş, erkeğin bu hususta ilk karara karşı istinaf talebi bulunmadığından kadın yararına usulü kazanılmış hak oluşmuştur. İlk Derece Mahkemesinin birinci kararına karşı ihtiyati tedbir talebinin reddi yönünden istinaf yoluna başvurmayan davalı- karşı davacı erkek vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle; davalı- karşı davacı erkek vekilinin ihtiyati tedbir talebinin reddine yönelik temyiz isteminin reddine karar vermek gerekir.

Davacı- karşı davalı kadın vekilinin tüm, davalı- karşı davacı erkek vekilinin diğer yönlerden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı- karşı davacı erkek vekilinin ihtiyati tedbir talebinin reddine yönelik temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2.Davacı- karşı davalı kadın vekilinin tüm, davalı- karşı davacı erkek vekilinin diğer yönlere yönelik temyizinin incelenmesine gelince;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine

30.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32006, Karar No: 2013/17888, Tarih: 01.07.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/32006 E.  ,  2013/17888 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması

Hüküm : Beraat

Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması eylemlerinin, 01.06.2005 tarihinden önce yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK'da suç olarak düzenlenmediği,

İki veya daha fazla kişinin, başkalarının bilmeyeceği ve sınırlı bir dinleyici çevresi dışına çıkmayacağı yönünde haklı bir inanç ve iradeyle hareket ederek, herhangi bir aracı vasıta olarak kullanmadan, yüz yüze gerçekleştirdikleri, ancak özel bir çaba gösterilerek duyulabilecek, aleni olmayan, söze dayalı, sesli düşünce açıklamalarının, konuşmanın tarafı olmayan kişi veya kişilerce, ilgilisinin rızası olmaksızın, elverişli bir aletle (sesli bir açıklamayı kuvvetlendirerek veya naklederek onu ses alanının dışına çıkartıp doğrudan doğruya algılanabilir hale getirmeye yarayan her türlü düzenekle) dinlenmesi veya akustik olarak tekrar dinlenebilmesi imkanını sağlayan bir aletle kaydedilmesinin 5237 sayılı TCK'nın 133/1. maddesinde; en az üç veya daha fazla kişinin, yüz yüze gerçekleştirdikleri, aleni olmayan, söze dayalı düşünce aktarımlarının, söyleşinin tarafı olan kişi veya kişilerce, ilgililerinin rızası olmaksızın, bir aletle kaydedilmesi aynı Kanunun 133/2. maddesinde kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması başlığı altında suç olarak tanımlandığı, söyleşiden farklı olarak, iki kişi arasında da gerçekleşebilecek olan konuşmada, konuşan tarafların, aralarında geçen sözleri kaydetmesi, 5237 sayılı TCK'nın 133/1. maddesi kapsamında suç olarak tanımlanmamış olup, koşulları bulunduğu takdirde eylemin aynı Kanunun 134. maddesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturabileceği; elverişli bir aletle dinlenilen veya kaydedilen konuşma veya söyleşiden elde edilen bilgiler sayesinde kendi veya üçüncü kişi lehine, maddi ya da manevi yarar, yani; fayda veya avantaj sağlanması; bu bilgilerin, menfaat karşılığı olsun ya da olmasın, ilgilisi dışındaki kişi veya kişilere verilmesi ya da diğer kişilerin dolaylı olarak bilgi edinmelerinin temin edilmesinin 5237 sayılı TCK'nın 133/3. maddesinde ayrıca suç olarak tanımlandığı, hükümlerden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun'un 80. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 133/3. maddesinde yapılan değişiklikle kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaların kaydedilmesi suretiyle elde edilen verilerin hukuka aykırı olarak ifşa edilmesi eyleminin suç olarak düzenlendiği anlaşılmakla,

Oluşa ve incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... tarafından boşanma ilamına konu alacaklarının tahsili için eski eşi hakkında başlatılan icra takibi sırasında, kendi birikimi olup, evliyken eşine elden verdiği ve halen katılanın uhdesinde bulunduğunu belirttiği para alacağı ile

ilgili icra dosyası üzerinden katılana “üçüncü şahıs” sıfatıyla birinci haciz ihbarnamesi gönderilmesi üzerine, katılanın, 2003 yılında borcun tamamını sanığın boşanmış olduğu eşine ödediğini belirterek haciz ihbarnamesine itirazda bulunmasını müteakip, söz konusu paranın 2003 yılında katılanda mevcut olduğu ve borcun ödenmediği iddiasıyla İcra ve İflas Kanununun 138. maddesi gereğince katılan hakkında gerçeğe aykırı beyanda bulunma suçundan şikayette bulunulduğu, iddiaya ispat olarak da, sanık ...'nin babası olan diğer sanık ...'nün 2003 yılı Mart ayında katılanın bürosunda gizlice kayıt yaparak elde ettiği bahsi geçen alacakla ilgili katılanla aralarında geçen konuşmaları içerir teyp kasetinin, sanık ... vekillerince, 09.03.2006 tarihli dilekçe ekinde, şikayete konu icra dosyasına sunulduğu olayda;

6352 sayılı Kanunun 80. maddesi ile yapılan değişiklikten önceki 5237 sayılı TCK'nın 133/3. maddesinin, “Yukarıdaki fıkralarda yazılı fiillerden biri işlenerek elde edildiği bilinen bilgilerden yarar sağlayan veya bunları başkalarına veren veya diğer kişilerin bilgi edinmelerini temin eden kişi...cezalandırılır.” hükmü, anılan maddenin gerekçesinde yer alan, “Maddenin üçüncü fıkrasına göre, bir ve ikinci fıkralarda tanımlanan suçların işlenmesi suretiyle elde edildiği bilinen veya böylece elde edildiği kabul edilebilecek olan bilgilerden yarar sağlanması veya bunları başkalarına verilmesi veya bunlardan diğer kişilerin bilgi edinmelerini temin etmek, suç olarak tanımlanmıştır...” açıklamalarıyla birlikte göz önüne alındığında, sanık ...'nün konuşmanın tarafı olması ve 765 sayılı TCK'da da kişiler arasındaki konuşmaların kayda alınması eyleminin suç olarak düzenlenmemesi nedeniyle, şikayet konusu ses kaydı, 5237 sayılı TCK'nın 133/1. maddesindeki suç işlenerek elde edilen bilgi niteliğinde kabul edilemeyeceğinden, sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 134. maddesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında değerlendirilebileceği; ancak, Ankara Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün iddiaya konu teyp kasetindeki konuşmaların çözümüne ilişkin 21.11.2006 tarihli ekspertiz raporu ve alınan beyanların içeriğine göre, katılanla sanık ...'nün, hukuki ihtilafa konu alacaklarla ilgili konuşmalarının, katılanın özel yaşam alanına ilişkin ve özel hayatının gizliliğini ihlal edecek nitelikte bulunmadığı anlaşılmakla, sanıklar hakkında beraat kararı verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki, sanıkların sabit olan eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK'nın 133/3. maddesi gereğince mahkumiyetlerine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.