muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6069, Karar No: 2019/4664, Tarih: 22.05.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/6069 E.  ,  2019/4664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalılardan ..., ..., ..., ....; bir kısım davalılar vekili davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalılardan Umuhan Irk, ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ....’e yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nin 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nin 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Bu nedenle adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği sağlanarak ve yasal temyiz süresi beklenildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 22.05.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5757, Karar No: 2012/11281, Tarih: 13.11.2012

**5. Ceza Dairesi         2010/5757 E.  ,  2012/11281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık müdafiin 23/03/2009 havale tarihli temyiz dilekçesine ekli olarak sunduğu Manisa Merkez 8 nolu Sağlık Ocağı Tabipliği olarak Dr. ... tarafından tanzim edilmiş 06/03/2002 tarihli tutanakta, "hastalardan kesilecek muayene ücretleri tahsilat, Y. Hizmetli ... ve Y. Hizmetli ... tarafından yapılacaktır. Danışma birimi ve yazar kasa anahtarı ... ve ...´nın sorumluluğunda olacaktır. Gün içinde yapılan tahsilat, gün sonunda Z raporuyla birlikte sağlık memuru ...´ya teslim edilecektir. 1 nolu Döner Sermaye Müdürlüğüne makbuz ve paraların teslimi sağlık memuru ... tarafından yapılacaktır." şeklinde işbölümü düzenlemesi yapılmış olması, tutanakta adı geçen hizmetli ...´in, muhasebe denetmenine verdiği 01/10/2003 tarihli ifadesinde, "... olmadığı zamanlarda Z raporlarını ben ve diğer görevliler aldılar" dediği halde, aynı kişinin sanık sıfatıyla bozma öncesi mahkemeye verdiği ifadesinde, "ben Z raporu almasını bilmem, müfettişe ben böyle bir şey söylemedim" şeklinde beyanda bulunmuş olması, hemşire ...´in gerek denetmen huzurunda ve gerekse mahkeme huzurunda verdiği ifadesinde sanığın izinli olduğu dönemlerde Z raporu düzenlediğini kabul etmiş bulunması, 06/03/2002 tarihli tutanağı tanzim eden Doktor ...´ın tanık sıfatıyla mahkemede verdiği ifadesinde, "kendisine güvendiğimiz için sanığı yazar kasadan sorumlu tuttuk, ancak çoğu zaman Z raporunu dahi sanık ... alamıyordu, o gün kim görevliyse Z raporunu alıp sanık ...´a veriyordu" şeklinde beyanda bulunması, yine aynı sağlık ocağında doktor olarak görev yapan ...´in ve hemşire olarak görev yapan ...´nin mahkeme huzurunda tanık olarak verdikleri ifadelerinde, sanığın kasa başında görev yapmadığı, kasada kim görevliyse, o kişinin akşamları Z raporunu ve tahsil edilen parayı sanığa getirdiği şeklinde benzer beyanlarda bulunmuş olmaları, 06/03/2002 tarihli tutanakta ismi geçen hizmetli ...´nın konuyla ilgili olarak ifadesine başvurulmaması karşısında, 06/03/2002 tarihli tutanağın gerçeği yansıtıp yansıtmadığının, bu tutanağa veya harici yapılan görevlendirmelere göre, suç tarihlerinde yazar kasa başında kimlerin görev yaptıklarının ve yazar kasada görev yaptığı tespit edilen kişilerin suç tarihlerinde izinli veya raporlu olup olmadıklarının ilgili İl Sağlık Müdürlüğünden ve ilgili Sağlık Ocağı Tabipliğinden sorularak, tutanağın doğruluğu ve fiilen uygulanıp uygulanmadığı konusunda Dr. ...´ın yeniden tanık sıfatıyla dinlenmesi, 06/03/2002 tarihli tutanakta ismi geçen ..

. ...´ın yeniden tanık sıfatıyla dinlenmesi, 06/03/2002 tarihli tutanakta ismi geçen ...´nın, suç tarihlerinde yazar kasada görev yapıp yapmadığı ve görev yapmış ise görev yaptığı bu dönemde Z raporlarının kim tarafından düzenlendiği konusunda tanık sıfatıyla beyanının alınması aynı gün içinde alınan Z raporlarının düzenlenme saatlerinin belirlenmesi, 06/03/2002 tarihli tutanakta belirtilen ve Z raporu almakla görevli olanların bu raporla birlikte sanığa tahsilatı teslim edip etmediklerinin bu kişilerden sorulması, alınan ikinci Z raporlarının teslim sonrasına rastlayıp rastlamadığının belirlenmesinden sonra, sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Sanığın zimmet suçunu 5237 sayılı TCK'nın 53/1-a maddesindeki yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle işlemesine rağmen hakkında 53/5. maddesi gereğince cezanın infazından sonra işlemek üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 13/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5927, Karar No: 2024/14123, Tarih: 27.11.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/5927 E.  ,  2024/14123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/440 E., 2023/391 K.

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir oldukları, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1. 2006, 2007, 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan hükümler yönünden

Sanığın yargılama konusu 2006, 2007, 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme eylemleri için, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 66/1-e ve 67/4. maddeleri gereği öngörülen 12 yıllık olağanüstü dava zamanaşımı süresinin, suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanık hakkındaki kamu davalarının düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükümlerin Tebliğname'ye uygun olarak oy birliğiyle ONANMASINA,

2. 2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan hüküm yönünden

Dava zamanaşımını kesen son sebebin bozmaya konu 04.02.2016 mahkûmiyet hükmü olduğu ve olağan dava zamanaşımnın hüküm tarihine kadar gerçekleşmediği gözetilmeden, sanığın sorgusu esas alınmak suretiyle olağan dava zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; sanığa yüklenen suçun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 31.12.2011 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşıldığından ve bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK’nin 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak oy birliğiyle DÜŞMESİNE,Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.11.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/37872, Karar No: 2014/2770, Tarih: 18.04.2014

**10. Ceza Dairesi         2010/37872 E.  ,  2014/2770 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2009/30847

Mahkeme : İZMİR 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi - Numarası : 11/09/2008 – 2008/67 esas ve 2008/215 karar

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Dosya incelendi

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Manisa ilinde ikamet eden ve İzmir ilinden satın aldığı hapları evine götürürken yakalanan sanıkta ele geçirilen ve kişisel kullanım sınırında olan 87 adet MDMA içeren ecstasy hapı, kullanma dışında başka bir amaç için bulundurduğuna, satacağına veya başkalarına vereceğine ilişkin delil bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” yerine “uyuşturucu madde ticareti yapma” suçundan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 18.04.2014 tarihinde Üye Hüsnü Uğurlu'nun hükmün onanması gerektiğine ilişkin karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ:

Sanık üzerine atılı suçlamayı ve suça konu 87 adet hapın kendisine ait olduğunu kabullenmese de dosya içeriği ve tutanak düzenleyicilerinin beyanlarına göre, kontrol için durdurulan aracın sağ ön koltuğunda oturan sanığın kapıyı açıp indiği sırada aracın alt kısmına doğru attığı poşet içerisinden çıkan, 12 adedi kırmızı renkli lale motifli, 56 adedi çiçek motifli kirli beyaz ve 19 adedi "007" ibareli kirli beyaz renkli olmak üzere toplam 87 adet MDMA içeren ecstasy hapın sanığa ait olduğunda kuşku bulunmamaktadır.

Sanık aylık 700 TL geliri olduğunu, tekstil işinde çalıştığını, olay sırasında durdurulan ... plakalı otonun sahibi olduğunu, Manisa'da ikamet ettiğini, İzmir'e arkadaş ziyareti için geldiğini belirtmektedir.

Ele geçirilen hapların kendi içindeki çeşitliliği, sayısal olarak fazlalığı, gelir durumuna göre kazancı ile benzer dosyalardan edinilen, kanaatte tanesi 5-15 TL arası satılan hapların fiyatının denk olması, kazancını bu haplara yatırması, kullanıcı olması durumunda riske girmeden azar azar miktarlarda bulunduğu çevreden temin etme imkanı varken yakalanma riskini göze alarak başka şehre gelip çok miktarda alması ve yakalanış biçimi gibi hususlar birlikte değerlendirildiğinde, sanığın bunları satma veya başkasına verme amacıyla bulundurduğunun kabulünü gerektirdiğinden, mahkemenin suç vasfını tayin ve takdirinde herhangi bir isabetsizlik görülmemesi nedeniyle, hükmün ONANMASI gerektiği kanısını taşıdığımdan, çoğunluğun aksi yöndeki BOZMA kararına katılmıyorum. 18.04.2014
Yargıtay — Esas No: 2017/16777, Karar No: 2018/11408, Tarih: 21.06.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/16777 E.  ,  2018/11408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) 5271 sayılı CMK'nin 231/5. maddesi uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, 5271 sayılı CMK'nin 231/11. maddesi gereğince denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde açıklanabilmesi için, mahkemece öncelikle duruşma açılması, sanığa ''geçerli bir mazeret olmadan duruşmaya gelinmemesi halinde yoklukta karar verilebileceği" ihtarını içeren duruşma gün ve saatini bildirir davetiye tebliğ edilerek, sanığın duruşmadan usulune uygun olarak haberdar olması sağlanıp böylece sanığa kendisini savunma imkanı tanınması gerektiği gözetilmeden, savunma hakkını kısıtlayacak şekilde duruşma açılmadan dosya üzerinden yazılı şekilde karar verilmesi,

2) Yargıtay incelemesine tabi olacak ve kesinleşmesi halinde infaza verilecek hükmün, açıklanmasına karar verilecek yeni hüküm olduğu, bu nedenle kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçeyle hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması ve bu şekilde cezanın şahsileştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan ve yeterli gerekçe gösterilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle Anayasanın 141. ve 5271 sayılı CMK'nin 34 ve 223, 230. maddelerine aykırı davranılması,

3)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 21.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32047, Karar No: 2014/3199, Tarih: 10.02.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/32047 E.  ,  2014/3199 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/208357

MAHKEMESİ : İzmir 2. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/04/2012

NUMARASI : 2012/61 (E) ve 2012/280 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yakalama tutanağına ve dosya kapsamına göre, olay tarihinde ihbar üzerine olay yerine gelen kolluk görevlilerinin, suça sürüklenen çocuk ile temyize konu olmayan diğer sanıkların bulunduğu minibüsü 6306 nolu sokakta durdurdukları, minibüsün arkasında suça konu korkuluklar ile bunlara ilişkin demirlerin bulunduğu, söz konusu demirlerin 6316/5 nolu sokaktaki demir yolunun kenarında yer alan demir korkuluklardan kesilerek çalındığı, sanığın sorgusunda da demirleri araca yükleyip, 15-20 metre hareket ettikten sonra polisler tarafından durdurulduklarını belirttiği olayda, eylemin teşebbüs aşamasında kalıp kalmadığı belirlenerek sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tartışılması gerekirken, eksik inceleme ile yetinilerek yazılı şekilde tamamlanmış eylemden dolayı hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 10/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18604, Karar No: 2012/3163, Tarih: 23.02.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/18604 E.  ,  2012/3163 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, sigorta başlangıcının 14.11.1980 tarihi olduğunun tespitini istemiştir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı uyarınca, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 02.10.1966 doğumlu olan davacının, davalı işverenlere ait torna–tesviye işyerinde 14.11.1980 tarihinde 1 gün süreyle hizmet akdine dayalı çalıştığının ve bu çalışmanın, sigortalılık başlangıcı olarak kabul edilmesi gerektiğinin tespiti istemine ilişkin olup; uyulan bozma ilamı uyarınca, davanın reddine karar verilmiştir.

Dairemizin 09.07.2009 tarihli bozma kararında da açıkça ifade edildiği üzere; 506 sayılı Yasa’nın 3. maddesinin II/B bendine göre, “Özel Kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları...” uygulanmamaktadır. Uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükte bulunan ve 05.07.1977 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 2089 sayılı Çırak Kalfa ve Ustalık Yasasının 4. maddesinde, bu kanuna tabı bir sanatı o sanat için düzenlenen tarih ve pratik öğrenim programına göre o işyerinde öğrenmek amacıyla bir çıraklık sözleşmesi ile bir işyeri sahibinin hizmetine giren kimseye çırak deneceği;16.Maddesinde ise,işyeri sahibi veya temsilcisinin çırak adayını çalıştırmağa başlamadan önce velisi veya kanuni mümessili ile üç örnek yazılı bir çıraklık sözleşmesi yapmağa mecbur olduğu; 20 maddesinde, sözleşmenin bir örneğinin ...derneğe kayıtlı ise ilgili derneğe veya odaya vermek ve sicil numarasını alarak sözleşmeye yazmak zorunda olduğu bildirilmiştir.

verilen cevapta, davacının çıraklık sözleşmesine ilişkin herhangi bir kaydının bulunmadığı ifade edilmekle birlikte, davalı işverenlere ait 114402.33 no’lu işyerinden verilen 1980 yılı dördüncü dönem bordosuyla, davacı adına 40 günlük bir çalışmanın kısa vadeli sigorta koluna tabi (çırak) şekilde bildirilmiş olması karşısında; bir de davalı işverenlerden ve işyeri kayıtlarından, anılan bildirime dayanak “Çıraklık Sözleşmesinin” varlığının araştırılması gerekir.

Yapılacak araştırma neticesi, çıraklık sözleşmesinin varlığı saptanamayacak olunursa, 14.11.1980 tarihli işe giriş bildirgesinde çırak olarak çalışmaya ilişkin bir açıklamanın yer almaması da dikkate alınarak, davanın kabulüne karar verilmelidir.

Yukarıdaki maddi ve hukuki olgular birlikte gözetilerek, yapılacak araştırma ve inceleme sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacının vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

Yukarıdaki maddi ve hukuki olgular birlikte gözetilerek, yapılacak araştırma ve inceleme sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacının vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 23.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2050, Karar No: 2015/1934, Tarih: 30.09.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/2050 E.  ,  2015/1934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kütahya İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 28.02.2014 gün ve 2013/460 E. 2014/111 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 23.06.2014 gün ve 2014/14966 E. 2014/18493 K. sayılı ilamı ile;

“...Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı EÜAŞ’ın Seyitömer Termik Santrali İşletme Müdürlüğü bünyesinde işçi olarak çalıştığını, Türkiye Enerji Su ve Gaz İşçileri Sendikasına (TES-İŞ) üye olduğunu, üyeliğin davalı işverene bildirildiğini, ancak davalı tarafın davacı işçinin kendi personeli olmadığı için üyelik formunu iade ettiğini, davacıyı İşletme toplu iş sözleşmesinden yararlandırmadığını; oysa davacının muvazaalı olarak alt işveren işçisi olarak gösterildiğini, aslında davalının asıl işçisi olduğunu, davalının daha az maliyetle kadro açığını kapatmak için alt işveren işçisi istihdam ettiğini; alt işverenlik sözleşmelerinin Alt İşverenlik Yönetmeliğinde belirtilen unsurları taşımadığını, alt işveren işçisi olarak gösterilen işçilerin asıl işverenle birlikte termik santralın, elektrik bakım, kazan bakım, değirmen bakım gibi elektrik üretiminin asıl işlerinde çalıştıklarını; davalının asıl işini bölerek alt işverenlere verdiğini; davacı işçilerin uzun yıllardır aynı işlerde çalıştıklarını; alt işverenler değişse de işçilerin değişmediğini; zaten bu şirketlerin de elektrik üretim işinde bir uzmanlıklarının bulunmadığını; alt işverenlerin kendi işçi kadrolarının bulunmadığını, çalıştırılacak işçilerin EÜAŞ tarafından belirlendiğini; alt işverenlerin asıl işverenden bağımsız bir organizasyonlarının bulunmadığını; çalışma şartlarının EÜAŞ tarafından belirlendiğini, emir ve talimatın EÜAŞ çalışanları tarafından verildiğini; bu sebeplerle alt işverenlik ilişkilerinin muvazaalı olduğunu; davacı işçinin sendika üyesi ve asıl işverenin işçisi olarak işletme toplu iş sözleşmesinden yararlandırılması gerekirken yararlandırılmadığını, davacının 13. ve 14. dönem toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan taban ücret, yevmiye, ikramiye, iş güçlüğü tazminatı, bakım tazminatı, yemek yardımı, sosyal yardım ve vardiya tazminatından oluşan işçilik alacaklarının ödenmediğini bildirerek, bu alacakların işletme kredilerine uygulanan en yüksek faizleri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti: