muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/96, Karar No: 2019/1157, Tarih: 12.11.2019

Polatlı 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin (Aile Mahkemesi sıfatıyla) Anayasa Mahkemesine yaptığı iptal başvurusunda “4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun 176. maddesinin üçüncü fıkrasının, nafaka alacaklısının yoksulluğunun ortadan kalkması halinde nafakanın kaldırılmasını düzenlemesine rağmen, tarafların mali durumlarının değişmesi hâlinde nafakanın artırılması ya da azaltılmasını düzenleyen aynı maddenin itiraz konusu dördüncü fıkrasının, nafaka borçlusunun ekonomik durumunun olumsuz yönde değişmesi halinde, nafakanın tamamen kaldırılmasına olanak tanımadığı gerekçesiyle Anayasa’nın 2. maddesine aykırı olduğunu” ileri sürerek 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 175/1 ve l76/4. maddelerinin iptalini istediği başvuru sonucunda Anayasa Mahkemesi 25.06.2009 tarihli ve 2005/ 56 E., 2009/94 K. sayılı kararı ile;

“…Evlilik birliğinde eşler arasında geçerli olan dayanışma ve yardımlaşma yükümlülüğünün, evlilik birliğinin sona ermesinden sonra da kısmen devamı niteliğinde olan yoksulluk nafakasının özünde, sosyal ve ahlâki düşünceler yer almaktadır. Nafaka talep edilen eşin kusursuz da olsa nafaka ödemekle yükümlü kılınması, yoksulluk nafakasının tazminat ya da cezadan farklı bir nitelik taşıdığını göstermektedir. Yoksulluk nafakasının amacı hiçbir zaman nafaka alacaklısını zenginleştirmek değildir. Yoksulluk nafakasıyla, boşanma sonucunda yoksulluk içine düşen eşin asgari yaşam gereksinimlerinin karşılanması düşünülmüştür. Yoksulluk nafakasına hükmedilebilmesi için nafaka talep eden eşin boşanma nedeniyle yoksulluğa düşecek olmasının yanı sıra, nafaka talep edilen eşin de nafaka ödeyebilecek ekonomik gücünün bulunması, diğer bir ifadeyle kendi kusurundan kaynaklanmamak koşuluyla yoksul olmaması gerekmektedir. Bu açıdan bakıldığında, yoksulluk nafakasının sosyal ve ahlâki düşüncelere dayanması özelliği, sadece nafaka talep eden tarafa nafaka verilmesinde değil, aynı zamanda nafaka talep edilen tarafın nafaka ödeyebilecek ekonomik gücünün bulunması koşulunda da kendisini göstermektedir. Bu nedenle, nafaka borçlusunun kendi kusuru bulunmaksızın yoksulluğa düşmesi halinde, hâkim Yasa metninde açıkça belirtilmese dahi 4721 sayılı TMK’nın 1. maddesine göre yoksulluk nafakasının koşulları ve kabul ediliş amacını göz önünde bulundurarak, nafakanın 4721 sayılı TMK’nın 176. maddesinin dördüncü fıkrası gereğince tamamen kaldırılmasına da karar verebilecektir…” gerekçesiyle Anayasanın 2. maddesine aykırı görmediği iptal isteminin reddine karar vermiştir.

Öte yandan, Anayasa’nın 17. maddesine göre herkesin maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkı vardır. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 8. maddesi uyarınca da özel yaşama saygı kapsamında kişinin fiziksel ve zihinsel bütünlük ve bireyin kendisini gerçekleştirme ve kendisine ilişkin kararlar alabilme hakkı bulunmaktadır. Bireyin ödeyeceği nafaka maddi ve manevi varlığını ortadan kaldırmamalıdır (Anayasa Mahkemesi, İbrahim Acar Başvurusu, Başvuru No: 2016/3140, Karar tarihi: 07.11.2019).

Yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde somut olaya gelindiğinde, Semiha İncetan tarafından ... aleyhine açılan boşanma davasında, tarafların boşanmalarına, taraflar arasında düzenlenen protokol gereği davacı kadına aile konutunun verilmesine ve davacı kadın lehine 2.000TL yoksulluk nafakasının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, her yıl Devlet İstatistik Kurumunca açıklanan Tüketici Fiyat Endeksi oranında 2013 yılı Ocak ayından itibaren geçerli olacak şekilde artırım yapılmasına karar verilmiş, verilen karar, taraf vekilleri temyiz haklarından feragat ettiklerinden 24.01.2012 tarihinde kesinleşmiştir.

Boşanma davası sırasında yapılan Semiha İncetan’ın sosyal ve ekonomik durumuna ilişkin bilgiler incelendiğinde; davacı kadının çalışmadığı, Bağ-Kur’dan aylık 700,00TL emekli maaşı aldığı, oturduğu evin eşine ait olup kira ödemediği, eşinden ayrı oğlu Mustafa İncetan ile birlikte oturduğu, babasından miras kalan bir tarlasının olduğu, başkasından yardım ve nafaka almadığı tespit edilmiştir.

Yine boşanma davası sırasında taraflarca imzalanan protokolde, Semiha İncetan’a aylık 2.000TL yoksulluk nafakası ödenmesi, her yıl Devlet İstatistik Kurumunca açıklanan Tüketici Fiyat Endeksi oranında 2013 yılı Ocak ayından itibaren geçerli olacak şekilde artırım yapılması ve evlilik birliğince birlikte oturulan aile konutunun verilmesi kararlaştırılmıştır.

Öte yandan, boşanma dosyası kapsamında bulunan 28.11.2011 tarihli Tapu Müdürlüğü yazısından ... adına kayıtlı paylı şekilde 36 adet taşınmazın bulunduğu anlaşılmaktadır.

Tarafların işbu dosya yargılaması sırasında yapılan sosyal ve ekonomik durumlarına ilişkin bilgiler incelendiğinde; davacının şirket yöneticisi ve işletmeci olduğu, aylık 1.400TL emekli maaşının olduğu, oturduğu binanın ortak mal olduğu görülmüştür.

Diğer taraftan, davalı kadın vekili 09.05.2016 tarihli duruşmada, müvekkili adına tapu kaydının bulunduğunu, boşanma davasındaki protokol gereğince teslim edilen bir dairenin yanı sıra babasından kalan ve tapu kaydında geçen arsaya ilişkin müteahhit ile yapılan anlaşma gereği müvekkiline dokuz daire ile dört dükkan verileceğini, 19.10.2017 tarihli duruşmada ise, 09.05.2016 tarihli duruşmada belirttiği daire ve dükkanların bir kısmının müvekkiline teslim edildiğini beyan etmiştir.

Kural olarak her dava açıldığı tarihteki koşullara göre hükme bağlanır. Nafakanın bağlanmasında olduğu gibi arttırılmasına, eksiltilmesine ve kaldırılmasına yönelik taleplerin kabulüne de dava tarihinden itibaren hükmolunur. Nitekim Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun 28.11.1956 tarihli ve 1956/15 E., 1956/15K. sayılı kararı da bu yöndedir.

Dosya kapsamından anlaşılacağı üzere; her ne kadar taraflar, boşanma davası sırasında düzenlenen sözleşme ile davalı kadına yoksulluk nafakası ödenmesini kararlaştırdıktan sonra anlaşmalı olarak boşanmış ise de; sözleşmede verilmesi taahhüt edilen nafaka türü, yoksulluk nafakası olup bu nafakanın kaldırılma şartları TMK’nın 176. maddesinde düzenlenmiştir.

Dosya kapsamından anlaşılacağı üzere; her ne kadar taraflar, boşanma davası sırasında düzenlenen sözleşme ile davalı kadına yoksulluk nafakası ödenmesini kararlaştırdıktan sonra anlaşmalı olarak boşanmış ise de; sözleşmede verilmesi taahhüt edilen nafaka türü, yoksulluk nafakası olup bu nafakanın kaldırılma şartları TMK’nın 176. maddesinde düzenlenmiştir.

Bu itibarla; tüm dosya kapsamı ile nafaka alacaklısının SGK’dan emekli maaşı aldığı ve davacı vekilinin de beyanında bulunduğu gibi, dokuz daire ve dört dükkan olmak üzere birçok gayrimenkulünün bulunduğu, nafaka borçlusunun ise boşanma tarihinden sonra üzerine kayıtlı gayrimenkullerin büyük çoğunluğunu kaybettiği dikkate alındığında, davalının elde ettiği gelirin kendisini refah içerisinde yaşatacak düzeyde olduğu, davacının nafaka ödeyebilecek ekonomik gücünün ciddi oranda azaldığı, tarafların ekonomik bu durumları karşısında davacının nafaka ödemeye devam etmesini beklemek yoksulluk nafakası borcunun bir ceza olarak algılanmasına neden olabileceği gibi kamu vicdanını da sızlatacağı değerlendirilmekle, davalı hakkında hükmedilen yoksulluk nafakasının kaldırılmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, tarafların TMK’nın 166/3. maddesi gereği anlaşmalı olarak boşandıklarını, aralarında yapılan ve hâkim tarafından onaylanan protokolün hukuki niteliği itibariyle TMK hükümlerinden kaynaklandığı anlaşılmakta ise de, genel sözleşme hükümlerine tâbi olduğu, 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 19-20. maddelerine aykırı bulunmayan sözleşmelerde edimler arasındaki dengenin, umulmadık gelişmeler nedeniyle sonradan bozulması durumunda, TMK’nın 2. maddesi gereğince sözleşme koşullarının değişen koşullara uyarlanabileceği, bu nedenle nafaka iradının tarafların yaptıkları sözleşmeye dayansa bile indirilebileceği, tarafların mali durumlarının değişmesine göre, iradın artırılmasının veya azaltılmasının gerekebileceği, iradın kararlaştırılmasında esas olanın, şartları ortadan kaldıracak önemde bir değişikliğin varlığının arandığı, tarafların 21.12.2011 tarihinde anlaşmalı olarak boşandıkları, anlaşma protokolünde, davalı kadına aylık 2

. maddesi gereğince sözleşme koşullarının değişen koşullara uyarlanabileceği, bu nedenle nafaka iradının tarafların yaptıkları sözleşmeye dayansa bile indirilebileceği, tarafların mali durumlarının değişmesine göre, iradın artırılmasının veya azaltılmasının gerekebileceği, iradın kararlaştırılmasında esas olanın, şartları ortadan kaldıracak önemde bir değişikliğin varlığının arandığı, tarafların 21.12.2011 tarihinde anlaşmalı olarak boşandıkları, anlaşma protokolünde, davalı kadına aylık 2.000TL yoksulluk nafakası ödeneceği ve bu nafakanın her yıl Devlet İstatistik Kurumunca açıklanan yeniden değerlendirme miktarı oranında 2013 yılı Ocak ayından itibaren geçerli olmak üzere artırılacağı, davalı kadının boşanma davası ile istediği maddi ve manevi tazminat taleplerinden boşanma kararı ile vazgeçtiği, tarafların evlilik birliği süresince edinmiş oldukları menkul ve gayrimenkul tüm mallar konusunda anlaştıkları, davacının boşanma davasından sonra bankalardan aldığı kredi borçlarını ödeyebilmek için bir kısım taşınmazlarını satmak zorunda kaldığı ve bu nedenle gelirinin öncekine nazaran azaldığı, anlaşmalı boşanma sırasında, tarafların da bilgisi dâhilinde olan davalının babasından kalan taşınmaz üzerine yapılan inşaatın tamamlanıp, sözü edilen dokuz daire ve dört dükkanın davalı kadının payına düştüğü, ayrıca davalının yaşlılık aylığı aldığı anlaşıldığından, mahkemece bahsi geçen dokuz daire ve dört dükkanın davalıya teslim edip etmediğinin araştırılarak, teslim edilmiş ise davalının gelirinde öncekine nazaran iyileşme olduğu kabul edilerek çoğun içinde az da vardır kuralı gereğince nafakanın tümüyle ortadan kaldırılması yerine, uygun bir miktarda indirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği bu nedenle kararın değişik gerekçe ile bozulması gerektiği görüşü ile protokol tarihinde kat karşılığı inşaat sözleşmesinin henüz sonuçlarını doğurmadığı ve davalının elinde yoksulluktan kurtaracak daire ve dükkan olmaması nedeniyle protokolde o tarih itibariyle yoksulluk nafakası verilmesinin kararlaştırılmasının hayatın olağan akışına uygun olduğu, dava tarihi itibariyle yoksulluk nafakasının indirilmesini veya tamamen ortadan kaldırılmasını gerektirir mali durum değişikliğinin olup olmadığının belirlenmesi gerektiği, yaşlılık aylığının davalıyı yoksulluktan kurtarmayacağı, mahkemece gerektiğinde keşif yapılarak, kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca davalının payına düşecek daire ve dükkanların tespiti ile bu gayrimenkullerin kaçının hangi tarihte davalıya teslim edildiğinin, kiraya verilebilir durumda olup olmadığının ve ne kadar kira getirebileceğinin belirlenmesi gerektiği, sonrasında teslim ve yoksulluktan kurtulma tarihine kadar davanın reddine karar verilmesi ve bu tarihten sonrası için yoksulluk nafakasının kaldırılmasına ilişkin şartların oluşup olmadığının araştırılmasının gerektiği direnme kararının da bu değişik gerekçe ile bozulması gerektiği görüşleri ileri sürülmüş ise de, bu görüşler Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

Hâl böyle olunca direnme kararının açıklanan nedenlerle onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının ONANMASINA, gerekli temyiz ilam harcı peşin alındığından başka harç alınmasına yer olmadığına, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440-III/1. maddesi uyarınca tebliğ tarihinden on beş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 12.11.2019 tarihinde yapılan ikinci görüşmede oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Davacı vekili, tarafların Kayseri 3. Aile Mahkemesinin 21.12.2011 gün 2011/1017 E.-1243 sayılı kararı ile boşandıklarını ve davalı yararına 2000TL yoksulluk nafakasına hükmedildiğini, ancak aradan geçen süre içerisinde boşanma davası sırasındaki şartların değiştiğini, emekli maaşından başka gelirinin bulunmadığını, müvekkilinin yaşı itibariyle bir işte çalışmasının mümkün olmadığını, davalının ise boşanma davası sonucu aldığı evde oturduğunu, emekli maaşının bulunduğunu, mal varlığının arttığını, 190 metrekarelik toplam sekiz adet dairesi ve 120 metrekarelik dört dükkanının bulunduğunu ileri sürerek, 2000TL yoksulluk nafakasının kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının 2000TL nafaka ödemeyi taahhüt etmesi üzerine bir talepte bulunmadan boşandığını, davacının yüksek miktarda gayrimenkul ve kira gelirleri olduğunu, müvekkilinin babasından kalan yerin üzerine bina yapılması için diğer pay sahipleri ile birlikte inşaat şirketiyle anlaştıklarını, bu anlaşmanın boşanma gerçekleşmeden önce yapıldığını ve davacının bunu bilerek 2000TL nafaka ödemeye razı olduğunu, inşaatın hâlen devam ettiğini, teslim edilen bir dairenin bulunmadığını, müvekkiline ödenen bir kira bedelinin de bulunmadığını, aylık 1.100TL civarında emekli maaşı aldığını, bunun dışında tek gelirinin nafaka olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Bağkur’dan davalının düzenli bir gelirinin bulunduğu, davalının dokuz adet daire ve dört adet dükkanı bulunduğu, böylelikle davalının yoksulluğunun kalktığının sabit olduğu, davacının da nafaka sorumluluğunun ortadan kalktığı gerekçesiyle davalıya bağlanan yoksulluk nafakasının kaldırılmasına karar verilmiş, hükmün davalı vekilince temyizi üzerine karar Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 2016/14433 E., 2017/3148 sayılı kararı ile bozulmuş, mahkemece direnme kararı verilmiştir.

Somut olayda taraflar TMK. 166/3. maddesi gereği anlaşmalı olarak boşanmışlardır. Aralarında yaptıkları protokol de hakim tarafından onaylanmıştır. Protokol, hukuki niteliği itibariyle TMK. hükümlerinden kaynaklanmakta ise de, genel sözleşme hükümlerine tabidir.

Somut olayda taraflar TMK. 166/3. maddesi gereği anlaşmalı olarak boşanmışlardır. Aralarında yaptıkları protokol de hakim tarafından onaylanmıştır. Protokol, hukuki niteliği itibariyle TMK. hükümlerinden kaynaklanmakta ise de, genel sözleşme hükümlerine tabidir.

TMK. 176/4. maddesi hükmüne göre; tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hâllerde, iradın arttırılması veya azaltılmasına karar verilebilir. TMK 331. maddesi uyarınca da; durumun değişmesi hâlinde hakim istem üzerine nafaka miktarını yeniden belirler veya nafakayı kaldırır.

Nafaka iradı tarafların yaptıkları sözleşmeye dayansa bile indirilebilir. Borçlar Kanununun 19-20. maddelerine aykırı bulunmayan karşılıklı sözleşmede, edimler arasındaki denge, umulmadık gelişmeler nedeniyle sonradan bozulacak olursa, TMK. 2. maddesi gereğince sözleşme koşulları değişen koşullara uyarlanır. Buna göre sözleşenlerin eğer gelişmeleri baştan kestirebilselerdi, sözleşmeyi bambaşka kurmuş olacakları söylenebiliyorsa, ayrıca beklenmeyen gelişme yüzünden sözleşmeye baştan kararlaştırılmış koşullarla olduğu gibi katlanmak taraflardan biri için özveri sınırının aşılması anlamına geliyorsa, yasal ve sözleşmesel risk dağılımı çerçevesinde taraflardan sözleşmeye baştan kararlaştırılmış koşullarla bağlı kalmaları beklenemiyorsa sözleşmeye hakimin müdahalesi gündeme gelir.

Tarafların mali durumlarının değişmesi, iradın arttırılması veya azaltılmasını gerektirebilir. Örneğin, davalı alacaklının yoksulluğu azalmış veya büsbütün ortadan kalkmıştır; ya da davacı borçlunun mali ve gelir durumu kötüleşmiştir.

Burada, iradın takdirine (veya kararlaştırılmasına) esas olan şartları ortadan kaldıracak önemde bir değişiklik olması aranacaktır.

Somut olayda tarafların 21.12.2011 tarihinde anlaşmalı olarak boşandıkları, anlaşma protokolünde, davalı eşe aylık 2000TL yoksulluk nafakası ödeneceği ve bu nafakanın her sene Devlet İstatistik Kurumunca açıklanan yeniden değerlendirme miktarı oranında 2013 yılı Ocak ayından itibaren geçerli olmak üzere arttırılacağı, davalının boşanma davası ile talep etmiş olduğu maddi ve manevi tazminat taleplerinden boşanma kararı ile vazgeçtiği, tarafların gerek TMK’nın yürürlüğe girdiği 2002 tarihinden gerekse bu tarihten önce evlilik birliği süresince edinmiş oldukları menkul ve gayrimenkulün tüm mallar hususunda anlaştıkları anlaşılmaktadır.

Toplanan delillerden, davacı kocanın boşanma davasından sonra, Bankadan aldığı kredi borçlarını ödemek için bir kısım taşınmazlarını satmak zorunda kaldığı ve bu nedenle gelirinin öncekine nazaran azaldığı, davalı kadının da anlaşmalı boşanma sırasında tarafların da bilgisi dâhilinde olan, davalının babasından kalan taşınmaz üzerine yapılan inşaattan dokuz daire ve dört dükkan düştüğü ve yaşlılık aylığı bağlandığı anlaşılmaktadır. O hâlde mahkemece, davalının babasından kalan taşınmaz üzerine yapılan inşaatın tamamlanıp da sözü edilen dokuz daire ve dört dükkanın davalıya teslim edilip edilmediği araştırılıp, teslim edilmişse davalının gelirinde öncekine nazaran iyileşme olduğu değerlendirilerek, çoğun içinde az da vardır kuralı gereğince nafakanın tümüyle kaldırılması yerine, uygun bir miktar indirilerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekir.

Yerel mahkemenin direnme kararı anılan nedenlerle değişik gerekçe ile bozulması uygun olduğundan, Sayın çoğunluğun direnme kararının onanması gerekçesine katılınmamıştır.

KARŞI OY

Dava, yoksulluk nafakasının kaldırılması davasıdır. Özel Daire ile yerel mahkeme arasındaki uyuşmazlık, davalının vefat eden babasından kalan taşınmazlardan kira bedeli ve ayrıca yetim aylığı alıp almadığı ve taraflar arasındaki protokole göre hükmedilip kesinleşen yoksulluk nafakasının kaldırılması gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Kayseri 3. Aile Mahkemesinin 2011/1017 esas 2011/1243 karar sayılı kararı ile tarafların boşanmalarına ve kararın kesinleşmesinden itibaren aylık 2.000TL yoksulluk nafakasına, her yıl TÜFE oranında artırılmasına, tarafların anlaşmaları üzerine ve anlaşma protokolü mahkemece uygun bulunarak karar verilmiş olup, 24.01.2012 tarihinde kesinleşmiştir. Yoksulluk nafakasının kaldırılmasına ilişkin bu dava 25.03.2016 tarihinde açılmış, davacı, boşanma davası sırasındaki şartların değiştiğini, emekli maaşından başka geliri olmayıp nafaka yükümlülüğünü yerine getiremez olduğunu, davalının ise malvarlığının arttığını ileri sürmüştür.

Mahkemece, davalının yoksulluğunun kalktığı gerekçesiyle nafakanın kaldırılmasına karar verilmiş, Özel Dairece ilamda yazılı gerekçelerle karar bozulmuştur.

Tarafların anlaşmalı boşanmalarına karar veren mahkemece de uygun bulunan protokolde aylık 2.000TL yoksulluk nafakası ödenmesi kararlaştırılmıştır. Boşanma davasında yapılan sosyal ekonomik araştırma tutanağında davalı çalışmamakta olup, Bağkur’dan emekli maaşı aldığı tespit edilmiş, o dosyada davalı kocanın sosyal ekonomik araştırma tutanağı yoktur. Davacı işbu davayı davalının malvarlığının arttığı ve yoksulluktan kurtulduğu, kendisinin emekli maaşından başka geliri bulunmayıp nafakayı ödeyebilecek durumda bulunmadığı iddiasına dayandırmıştır. Bu dosyada yapılan sosyal ekonomik araştırmada davacının aylık 1.400TL emekli maaşı aldığı, kira vermediği belirlenmiş olup, emekli aylığı bilgisi davacı tarafça da dosyaya sunulmuştur. Mahkemece davalı vekilinin duruşmadaki beyanı dikkate alındığında davalının 9 daire, 4 dükkanı olduğu ve yoksulluğunun ortadan kalktığı gerekçesiyle yoksulluk nafakası kaldırılmıştır. Davalı vekili 09.05.2016 tarihli ön inceleme duruşma tutanağında, tapu kaydındaki yerle ilgili müteahhit ile arsa karşılığı daire sözleşmesi yapıldığını, davalıya 9 daire 4 dükkanın düşeceğini beyan etmiştir. Boşanmadan sonraki 19.10.2017 tarihli duruşmada bunlardan bir kısmının teslim edildiğini bir kısmının teslim edilmediğini belirtmiştir. Dava tarihi itibariyle yoksulluk nafakasının kaldırılmasına dayanak olması bakımından davalının daire ve dükkanları o tarihte teslim alıp almadığı mahkemece tespit edilmemiş, davalı vekilinin “9 daire ve 4 dükkan düşeceği” beyanı teslim vaki olmuş gibi değerlendirilerek karar verilmiştir. TMK 176/3. maddesinde davalının yoksulluğunun ortadan kalkması yoksulluk nafakasının kaldırılması nedenidir. Davalının yüklenici ile yapılan inşaat sözleşmesini, evliyken davacının yapmış olması, kaç daire ve dükkan düşeceğini bilerek yoksulluk nafakası vermeyi protokolde kabul etmesi nedeniyle nafakasının kaldırılamayacağı sonucuna varılamaz. Henüz protokol tarihinde kat karşılığı inşaat sözleşmesi sonuçlarını doğurmadığı ve davalının elinde yoksulluktan kurtaracak daire ve dükkan olmaması nedeniyle protokolde o tarih itibariyle yoksulluk nafakası verilmesinin kararlaştırılması hayatın olağan akışına uygundur. Bu dava tarihi itibariyle yoksulluk nafakasının kaldırılması-indirilmesini gerektirir bir mali durum değişikliği olup olmadığının ispati ve saptanması gerektiğinden, Özel Daire bozma ilamında davalının aldığı kira gelir miktarının belirlenmesi gerektiğine değinilmiş ise de, kira getirebilecek taşınmazı teslim aldığı hâlde kiraya vermeyip yoksulluk nafakası alması da TMK 2’ye aykırı olup, yerlerin kiraya verilebilir nitelikte olup olmadığının ve değerlerinin tespiti sonucu etkileyeceğinden, davalının aldığı yaşlılık aylığı yoksulluktan kurtarmamakta olup, babasından kalan taşınmazla ilgili kendisine düşen 9 daire 4 dükkanın davalıya yüklenici tarafından teslimi önem taşımaktadır.

Dava tarihi itibariyle davalının yoksulluktan kurtulduğu tespit edilmemiş olduğundan dava tarihinden itibaren yoksulluk nafakasını kaldıran mahkeme hükmünün onanması görüşüne katılmamaktayım. Yargılamada eksik inceleme sonucu karar verilmiştir. Mahkemece gerektiğinde keşif de yapılarak, davalıya kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca düşecek daire ve dükkanların tespiti, bunların kaçının hangi tarihte davalıya teslim edildiği ve kiraya verilebilir durumda olup olmadıkları, ne miktar kira geliri getirebileceği, değerleri tek tek belirlenip, teslim ve yoksulluktan kurtulma tarihine kadar davanın reddi, bu tarihten sonrası için nafakanın kaldırılmasının tartışılması gerekirken, dava tarihinden itibaren, dosya kapsamına uymayan yazılı gerekçe ile yoksulluk nafakasının kaldırılması usul ve yasaya aykırı olduğundan, bu gerekçelerle değişik bozma görüşünde olduğumuzdan, sayın çoğunluğun onama görüşüne katılamıyoruz.