muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/22710, Karar No: 2013/26667, Tarih: 18.11.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/22710 E.  ,  2013/26667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Vasiyetnamenin İptali-Tenkis

Yukarıda tarihi, konusu ve tarafları gösterilen hükmün; onanmasına dair Dairemizin 14.06.2013 gün ve 14585-16554 sayılı ilamıyla ilgili karar düzeltme isteminde bulunulmakla, evrak okundu, gereği düşünüldü;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, bu Kanuna 6217 sayılı Kanunla ilave edilen geçici 3. maddenin (1.) bendinde, Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun kanun yollarına ilişkin hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı hükme bağlandığından, karar düzeltme talebinin incelenmesi gerekmiştir.

Temyiz ilamında yer alan açıklamalara göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440. maddesinde sayılan sebeplerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanunun 442/3. maddesi gereğince; bu maddede gösterilen para cezasının miktarı 5252 sayılı Kanunun 4. maddesiyle artırıldığından ve aynı yasanın 7. maddesiyle; ceza, idari para cezasına dönüştürüldüğünden, 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 17. maddesinin 7. fıkrasıyla da idari para cezaları her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yıl uygulanan miktarın, o yıl için belirlenmiş olan yeniden değerleme oranında artırılarak uygulanacağı öngörülmüş olmakla, bu suretle hesaplanan 219.00 TL. idari para cezasının ve Harçlar Kanunu uyarınca alınması gerekli 50.45 TL. ilam harcının karar düzeltme talep edene yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna, oyçokluğuyla karar verildi. 18.11.2013 (Pzt.)

KARŞI OY YAZISI

Mirasbırakan ... Noterliğince düzenleme şeklinde yapılan 25.06.2013 tarihli vasiyetname ile, yasal mirasçıları olan 19.01.1982 doğumlu ... ile 21.04.1983 doğumlu ...'yi mirasçılıktan çıkarmıştır (iskat etmiştir). Mirasbırakanın başka yasal mirasçısı bulunmamaktadır. Yasal mirasçılar mirasbırakanın evlilik dışı ... adlı kadınla ilişkisinden doğmuş olup; çocuklar doğumlarından kısa bir süre sonra mirasbırakan tarafından tanınarak kendi nüfus hanesine tescil ettirilmiştir. Mirasbırakan ... çocuklarının bulunmadığı 1956 yılında evlendiği eşi ...'den 11.12.2011 tarihlinde kesinleşen mahkeme kararı ile boşanmıştır. Yasal mirasçıların annesi ... vasiyetname düzenleme tarihi itibariyle sağdır. Mirasbırakan ... 08.11.2004 tarihinde ölmüştür.

Mirasbırakan ...; vasiyetnamesinde çıkarma sebebi olarak "çocuklarının kendisine karşı evlatlık vazifelerini yerine getirmediklerini", "kendisine ilgisiz kaldıklarını", "ailevi yükümlülüklerini yerine getirmediklerini", "kendisini dövüp hakaret ettiklerini sokağa attıklarını ve bu sebeple İdil Yaşlılar Yurduna sığınmak zorunda kaldığını" ve "çocuklarının kendisine saygı göstermediklerini", "sağlığı ve hastalığıyla ilgilenmeyip kendisini arayıp sormadıklarını" göstermiştir. Yine vasiyetnamede kendisine kardeşi ...'ın çocukları olan yeğenleri ..., ... ve ...'in bakıp gözettiklerini belirterek, malvarlığının bunlara vasiyet edildiği görülmektedir.

Davacılar vasiyetnamenin ehliyet yönünden iptalini istemiş iseler de; mahkemece yapılan araştırma ve alınan ... Kurumu raporuyla, mirasbırakanın vasiyet ehliyetinin bulunduğu anlaşılmakla, bu yöne ilişkin talep reddedilmiştir. Mahkemenin kademeli isteklerden; bu yöne ilişkin talebin reddi kararının isabetli olduğu anlaşılmaktadır.

Mirasbırakanın ... ili, ... ilçesinde bulunan bir tarla, üçü arsa nitelikli taşınmazlarının tamamı ile, bankada bulunan para, menkul kıymet ve altından oluşan tüm malvarlığında, çocuklarını mirasçılıktan çıkararak bunları yeğenlerine bıraktığı, mirasbırakanın oldukça varlıklı bir kimse olduğu görülmektedir.

Yine mirasbırakanın 27.05.2002, 27.07.2002, 09.10.2002 ve 21.11.2002 tarihli vasiyetnameler yaptığı; son vasiyetnamesi ile önceki vasiyetnameleri geçersiz kıldığı; bunlarda da çocuklarını mirasçılıktan çıkardığı anlaşılmaktadır.

Yine mirasbırakanın 27.05.2002, 27.07.2002, 09.10.2002 ve 21.11.2002 tarihli vasiyetnameler yaptığı; son vasiyetnamesi ile önceki vasiyetnameleri geçersiz kıldığı; bunlarda da çocuklarını mirasçılıktan çıkardığı anlaşılmaktadır.

Türk Medeni Kanununun 510. maddesinde "mirasçılıktan çıkarma" düzenlenmiştir. Maddenin birinci fıkrasında, "mirasçının mirasbırakan veya yakınlarından birine "ağır bir suç işlemesi"; ikinci fıkrasında da mirasçının mirasbırakan veya aile üyelerinden birine karşı "aile hukukundan doğan yükümlülüklerini önemli ölçüde yerine getirmemesi", mirasçılıktan çıkarma sebebi olarak açıklanmıştır. Aynı Kanununun 512. maddesinde de "ispat yükü" düzenlenmiş; mirasçılıktan çıkarmaya itiraz halinde; vasiyetnamede belirtilen sebebini varlığını ispat yükünün çıkarmadan yararlanana, yani davalı tarafa düştüğünü; sebebin varlığının ispat edilememesi halinde, tasarrufun saklı pay dışında yerine getirileceği hükme bağlanmıştır. Bu hükümden de anlaşıldığı gibi; somut olayda ispat yükü davalı tarafın üzerinde olup; davalılar vasiyetnamede gösterilen çıkarma sebebinin gerçek olduğunu ispatla yükümlüdür. Davalı taraf ispat yükünün gereği olarak; çıkarma sebeplerinin varlığını kanıtlama bakımından tanıklığa ve ... Yaşlı Bakımevi kayıtlarına dayanmış; davacı taraf da karşı ispat bakımından tanıklığa dayanmıştır. Gösterilen tanıklar dinlenmiştir. Davalı tarafın dinlenen tanıkları ..., , , 'in beyanlarında mirasbırakanın son dönemlerinde kendisine yeğenlerinin iyi bir şekilde baktığını, çocuklarının ilgilenmediğini beyan ettikleri; mirasçılıktan çıkarma sebepleri konusunda esaslı bilgilerinin bulunmadığı görülmektedir. Diğer dinlenen davalı tanıkları ... davalıların annesi, ...babası, ... ise davalılardan ...l'in kocasıdır. ...'nin beyanında mirasbırakanın kendisine davacıların annesi ... ile kızkardeşinin ile birlikte kendisini dövüp evden attığını bildirmiş, yine tanıklardan ..., kendisine davacı ...'nin bir limon attığını, kendisine değmeyip mirasbırakana değdiğini belirtmişler ise de; bu tanıkların davanın reddinden dolaylı da olsa yararlarının bulunması karşısında, objektif tanık oldukları söylenemez ve anlattıkları olaylarla davacıların mirasbırakanı dövmüş oldukları kabul edilemez.

Dinlenen davacı tanıkları ise; mirasbırakanın eşinden boşanmasına rağmen; davacıların annesiyle evlenmeye yanaşmadığı, davacıların annesi ...'nın 2001-2002 yıllarında göğüs kanseri olduğunu, mirasbırakanın da felç geçirdiğini; çocuklardan ...'in bir işte çalıştığını bilahare 2003 yılında askere gittiğini, çocuklardan ...'nin ...'de üniversite öğrencisi olup, ...'e fazla gelemediğini; çocukların annelerinin durumu nedeniyle babalarına soğuk davranmışlar ise de; ilgisiz olmadıklarını, babalarına karşı dövme, hakaret gibi bir suç işlemediklerini bildirmişlerdir.

Toplanan delillerden; davacılardan ...'in 2002 yılında 19 yaşında olup bir işte çalıştığı ve 26.05.2003 tarihinde askerlik görevini yapmaya başladığı; davacılardan ...'nin 2000 yılında ... Fakültesine girdiği, öğrenci olduğu 2005 yılında mezun olduğu, çoğunlukla ...'e gitmeyip ...'de kaldığı, davacıların annesi olan, mirasbırakanın evlilik dışı yaşadığı ...'nın göğüs kanseri rahatsızlığına yakalandığı, aynı tarihlerde mirasbırakanın felç geçirdiği, başkasının desteğine muhtaç kaldığı, davacıların yaşları, işi, öğrencilik gibi durumlarından, annelerinin de özel durumu sebebiyle mirasbırakana karşı gerekli ilgiyi göstermedikleri, ekonomik durumu iyi olan mirasbırakanın 16.04.2002 -22.05.2002 tarihleri arasında yaklaşık bir ay süreyle ... Bakımevinde kaldığı ve buradan kendi isteğiyle ayrılıp, ...'te bulunan köşk tabir edilen evinde bakıcı tutarak yaşamaya başladığı, daha sonra da kardeşi ... ve eşi ...'nin yanına yerleşip bir arada yaşamaya başladıkları, davalıların da amcalarıyla ilgilenmeye başladıkları; mirasbırakanı etki altında bırakacak bir ortam oluşturdukları anlaşılmaktadır. Bu durumda gerçekleşen vaka; davacıların mirasbırakanlarının son zamanlarında içinde bulundukları ortam ve psikolojik durumun etkisi ile yeterli şekilde onunla ilgilenmemeleridir.

Yukarıda açıklandığı gibi; davacıların mirasbırakana karşı suç işleme durumları söz konusu değildir. Çıkarma sebebi olarak gösterilen davranışlardan "dövme ve hakaret" olayı suç olmakla birlikte usulünce kanıtlanamamıştır.

Türk Medeni Kanununun 510/2. maddesindeki aile hukukundan doğan yükümlülüklerin yerine getirilmemesi olayının bir çıkarma sebebi olarak kabul edilebilmesi için; yerine getirmeme davranışının "önemli ölçüde" olması ve bu davranışın "hukuka aykırı" olması gerekir. Salt ahlak kurallarına aykırılık, aile örf ve geleneklerine uygun hareket etmeme, mirasbırakanın isteği dışında hakaret etme gibi davranışlar; mirasçılıktan çıkarma için yeterli değildir; zira bunlarda hukuka aykırılık unsuru bulunmamaktadır. Hukuka aykırılık unsurunun gerçekleşmiş olabilmesi için; ihmali davranışların hukuk düzeninde bir yaptırımının olması gerekir. Somut olayda davacıların mirasbırakana karşı davranışları; ahlak kurallarına, ailevi örf ve adet kurallarına karşı bir ihmali davranış şeklindedir. Bu sebeple mirasçılıktan çıkarmayı gerektirmemektedir.

Açıklanan nedenlerle, davanın davacıların saklı paylarıyla sınırlı olarak kabulü gerektiğini; temyiz incelemesi sırasında açıkladığım hususlar gözden kaçtığından; ilk incelemedeki onama görüşümün aksine hükmün açıklanan çerçevede bozulması gerektiğini düşünüyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/1890, Karar No: 2014/6124, Tarih: 26.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/1890 E.  ,  2014/6124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 1. İŞ MAHKEMESİ (KARTAL 1. İŞ)

TARİHİ : 06/12/2011

NUMARASI : 2010/602-2011/1071

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, milli ve dini bayram ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı T.. Ş.. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 22.05.1995-31.03.2009 tarihleri arasında Adalar Belediyesinde temizlik işlerinin ihalesi hususundaki sözleşmeler sonucu değişen değişik taşeron firmaların elemanı olarak değiştiğini, bu çalışma süresi içinde münhasıran Adalar Belediyesinin temizlik işlerini yaptığını, davacının temizlik işçisi ve şoför olarak hiç ara vermeden aynı yerde aynı işi yaptığını, net maaşının 980 TL olduğunu, yemek ve servis uygulaması bulunduğunu, iş akdinin 31.03.2009 tarihinde ekonomik kriz gerekçe gösterilerek haksız olarak feshedildiğini, yasal hiçbir alacağının ödenmediğini, temizlik görevlisi ve daha sonra temizlik araçlarında şoför olarak vardiyalı şekilde çalıştığını, yıllık izinlerini kullanamadığını, milli ve dini bayramların tamamında genel tatillerde çalıştığını, fazla mesai yaptığını iddia ederek kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, milli dini bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı şirket vekili, müvekkili firmanın diğer davalı belediyece açılan temizlik ihalelerine girerek belirli dönemlerde belediye sınırları dahilinde çöp toplama temizlik faaliyetlerini yürüten firma olduğunu, davacı işçinin de 11.05.2004-31.03.2009 arasında belirli dönemlerde belirli süreli iş sözleşmeleri kapsamında çalıştığını, ancak müvekkili yanındaki çalışmasının aralıksız olmadığını, müvekkilinin 31.03.2009 tarihinden sonra belediyeden ihale alamadığı için davacı için SGK’YA 05 kodu ile işten ayrılış bildirgesi verildiğini, bu uygulamanın belediye ihalesi kapsamında çalışan tüm işçiler için uygulandığını, daha sonraki dönemlerde belediyeden ihale alan diğer taşeron firmaların bu işçilerle çalışmaya devam ettiğini, davanın kötü niyetli olduğunu, kaldı ki müvekkilinin tazminat ödeme yükümlülüğü olmamasına rağmen, davacının işten ayrıldığı 31.03.2009 tarihinden sonra 25.04.2009 tarihinde kıdem, ihbar, yıllık izin, bayram ve genel tatil ücreti alacakları bakımından toplam 3.875,00 TL alarak davalıyı ibra ettiğini, buna ek olarak 24.06.2009 ve 27.07.2009 tarihinde davacının banka hesabına toplam 1.451,22 TL tazminat ödendiğini, davacının fazla mesai, yıllık izin, milli dini bayram, hafta genel tatil ücreti alacağı bulunmadığını savunmuştur.

Davalı belediye savunmasına dosyada rastlanılmamıştır.

C)Yerel Mahkeme Kararının Özeti.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile kıdem, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarının tahsiline, fazla taleplerin reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar davalı T.. İş Temizlik Hizmetleri Turz. İnş. San. ve Tic Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davalı T.. İş Temizlik Hizmetleri Turz. İnş San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin hizmet cetvelinin incelenmesinden, 22.05.1995-31.08.1995 tarihleri arasında 743582 sicil numaralı işyerinde çalıştığı anlaşılmakta olup, bu çalışma döneminin hangi işverenlik nezdinde geçtiği, bu işyerinin davalı belediye ile asıl işveren, alt işverenlik ilişkisi olup olmadığı, ayrıca davalı temyiz dilekçesinde ileri sürülen hizmet süresindeki boşluklar da değerlendirilip tartışılarak sonuca gidilmesi gerektiği düşünülmeden, eksik inceleme ile davacı işçinin 22.05.1995-31.03.2009 tarihleri arasında 13 yıl 10 ay 10 gün süre ile çalıştığının kabulü ile yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalıdır.

3-Taraflar arasında düzenlenen ibranamenin geçerliliği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

a)-Dairemizin kökleşmiş içtihatları çerçevesinde, iş ilişkisi devam ederken düzenlenen ibra sözleşmeleri geçersizdir. İşçi bu dönemde tamamen işverene bağımlı durumdadır ve iş güvencesi hükümlerine rağmen iş ilişkisinin devamını sağlamak veya bir kısım işçilik alacaklarına bir an önce kavuşabilmek için iradesi dışında ibra sözleşmesi imzalamaya yönelmesi mümkün olup, Dairemizin kararlılık kazanmış uygulaması bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 15.10.2010 gün, 2008/41165 E, 2010/29240 K.).

b)-İbranamenin tarih içermemesi ve içeriğinden de fesih tarihinden sonra düzenlendiğinin açıkça anlaşılamaması durumunda ibranameye değer verilemez (Yargıtay 9.HD. 5.11.2010 gün, 2008/37441 E, 2010/31943 K).

c)-İbranamenin geçerli olup olmadığı 01.07.2012 tarihine kadar yürürlükte olan 818 sayılı Borçlar Kanununun irade fesadını düzenleyen 23-31. maddeleri yönünden de değerlendirilmelidir. İbra sözleşmesi yapılırken taraflardan birinin esaslı hataya düşmesi, diğer tarafın veya üçüncü şahsın hile ya da korkutmasıyla karşılaşması halinde, ibra iradesinden söz edilemez.

Öte yandan 818 sayılı Borçlar Kanununun 21 inci maddesinde sözü edilen aşırı yararlanma (gabin) ölçütünün de ibra sözleşmelerinin geçerliliği noktasında değerlendirilmesi gerekir.

İbranamedeki irade fesadı hallerinin, 818 sayılı Borçlar Kanununun 31 inci maddesinde öngörülen bir yıllık hak düşürücü süre içinde ileri sürülmesi gerekir (Yargıtay 9.HD. 26.10.2010 gün, 2009/27121 E, 2010/30468 K). Ancak, işe girerken alınan matbu nitelikteki ibranameler bakımından iş ilişkisinin devam ettiği süre içinde bir yıllık süre işlemez.

İbranamedeki irade fesadı hallerinin, 818 sayılı Borçlar Kanununun 31 inci maddesinde öngörülen bir yıllık hak düşürücü süre içinde ileri sürülmesi gerekir (Yargıtay 9.HD. 26.10.2010 gün, 2009/27121 E, 2010/30468 K). Ancak, işe girerken alınan matbu nitelikteki ibranameler bakımından iş ilişkisinin devam ettiği süre içinde bir yıllık süre işlemez.

d)-İbra sözleşmesi, varlığı tartışmasız olan bir borcun sona erdirilmesine dair bir yol olmakla, varlığı şüpheli ya da tartışmalı olan borçların ibra yoluyla sona ermesi mümkün değildir. Bu nedenle, işçinin hak kazanmadığı ileri sürülen bir borcun ibraya konu olması düşünülemez. Savunma ve işverenin diğer kayıtları ile çelişen ibra sözleşmelerinin geçersiz olduğu kabul edilmelidir. (Yargıtay 9.HD. 4.11.2010 gün 2008/37372 E, 2010/31566 K).

e)-Miktar içeren ibra sözleşmelerinde ise, alacağın tamamen ödenmiş olması durumunda borç ifa yoluyla sona ermiş olur. Buna karşın kısmi ödeme hallerinde, Dairemizin kökleşmiş içtihatlarında ibraya değer verilmemekte ve yapılan ödemenin makbuz hükmünde olduğu kabul edilmektedir (Yargıtay 9.HD 21.10.2010 gün 2008/40992 E, 2010/39123 K.). Miktar içeren ibranamenin çalışırken alınmış olması makbuz etkisini ortadan kaldırmaz (Yargıtay 9.HD. 24.6.2010 gün 2008/33748 E, 2010/20389 K.).

f)-Miktar içermeyen ibra sözleşmelerinde ise, geçerlilik sorunu titizlikle ele alınmalıdır. İrade fesadı denetimi yapılmalı ve somut olayın özelliklerine göre ibranamenin geçerliliği konusunda çözümler aranmalıdır (Yargıtay 9.HD. 27.06.2008 gün 2007/23861 E, 2008/17735 K.). Fesihten sonra düzenlenen ve alacak kalemlerinin tek tek sayıldığı ibranamede, irade fesadı haller ileri sürülüp kanıtlanmadığı sürece ibra iradesi geçerli sayılmalıdır (Yargıtay HGK. 21.10.2009 gün, 2009/396 E, 2009/441 K).

g)-Yine, işçinin ibranamede yasal haklarını saklı tuttuğuna dair ihtirazı kayda yer vermesi ibra iradesinin bulunmadığını gösterir (Yargıtay 9.HD. 4.11.2010 gün 2008/40032 E, 2010/31666 K).

h)-İbranamede yer almayan işçilik alacakları bakımından, borcun sona erdiği söylenemez. İbranamede yer alan işçilik alacaklarının bir kısmı yönünden savunma ile çelişkinin varlığı ibranameyi bütünüyle geçersiz kılmaz. Savunma ile çelişmeyen kısımlar yönünden ibra iradesine değer verilmelidir (Yargıtay 9.HD. 24.6.2010 gün, 2008/33597 E, 2010/20380 K). Başka bir anlatımla, bu gibi durumlarda ibranamenin bölünebilir etkisinden söz edilebilir. Bir ibraname bazı alacaklar bakımından makbuz hükmünde sayılırken, bazı işçilik hak ve alacakları bakımından ise çelişki sebebiyle geçersizlikten söz edilebilir. Aynı ibranamede çelişki bulunmayan ve miktar içermeyen kalemler bakımından ise borç ibra yoluyla sona ermiş sayılabilir.

İbraname savunması, hakkı ortadan kaldırabilecek itiraz niteliğinde olmakla yargılamanın her aşamasında ileri sürülebilir (Yargıtay HGK. 27.1.2010 gün 2009/9-586 E, 2010/31 K. ; Yargıtay 9.HD. 13.7.2010 gün, 2008/33764 E, 2010/23201 K.).

İbraname savunması, hakkı ortadan kaldırabilecek itiraz niteliğinde olmakla yargılamanın her aşamasında ileri sürülebilir (Yargıtay HGK. 27.1.2010 gün 2009/9-586 E, 2010/31 K. ; Yargıtay 9.HD. 13.7.2010 gün, 2008/33764 E, 2010/23201 K.).

Somut olayda, dosyada bulunan ibraname miktar içermekte olup, anılan ibraname miktar içeren alacaklar bakımından makbuz, yıllık izin ücreti açısından hakkı ortadan kaldıracak niteliktedir. İbranamedeki miktarların ilgili alacaklardan mahsup edilmesi gerektiği düşünülmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır. Anılan ibraname karşısında yıllık izin ücreti talebinin de reddi gerekir.

4-24.06.2009 tarihli 800 TL tutarlı kıdem tazminatı ödemesine dair makbuz aslı getirtilerek, davacıya sorulup mahsup konusunun değerlendirilmesi de gerekmektedir.

F)Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9582, Karar No: 2024/10367, Tarih: 24.12.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/9582 E.  ,  2024/10367 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/278 E., 2022/793 K.

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasında görülen ve istinaf incelemesinden geçen karşılıklı boşanma davalarının bozma sonrası yapılan yargılaması sonucunda İlk Derece Mahkemesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı- davalı kadın tarafından, erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, nafakaların ve tazminatların miktarları yönünden temyiz edilmiş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen karşılıklı boşanma davalarında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda Dairemizce, Bölge Adliye Mahkemesinin esastan ret kararının kısmen ortadan kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının kısmen bozulmasına, bozma kapsamı dışında kalan sair yönlerden ise Bölge Adliye Mahkemesi kararının onamasına karar verilmiştir.

Bozma üzerine İlk Derece Mahkemesince yoksulluk nafakası yönünden bozma ilamına uyulmasına, yoksulluk nafakasına yönelik bozma sebebi dışında kalan "kusur belirlemesi ve tazminatlara" yönelik bozma ilamına karşı ise direnilmesine karar verilmiş, verilen kararın taraf vekilleri tarafından temyizi üzerine Dairemizce bozma kararı yerinde bulunarak İlk Derece Mahkemesince verilen direnme kararı incelenmek üzere dosya Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 09.10.2024 tarih ve 2023/2-491 Esas, 2024/510 Karar sayılı ilâmı ile, davalı- davacı erkek vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile İlk Derece Mahkemesince "kusur belirlemesi ve tazminatlar" yönünden verilen direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı bozulmasına karar verilmiş, davacı-davalı kadın vekilinin bozmaya uyulan kısımlara yönelik şeklen incelenmeyen temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Dairemize gönderilmiştir.

Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmanın kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmadığı gibi bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak oluşturan yönlerin de yeniden incelenmesinin hukuken mümkün olmadığı anlaşılmakla davacı -davalı kadın vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı -davalı kadın vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı -davalı kadın vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı- davacı erkek vekilinin temyiz itirazları yönünden ise Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2024 tarihli ve 2023/2-491 Esas, 2024/510 Karar sayılı, direnme kararının bozulmasına yönelik bozma ilamı doğrultusunda karar verilmek üzere dosyanın İlk Derece Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ...'ya yükletilmesine,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden ...'e iadesine,

24.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verilmiştir.