muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5777, Karar No: 2022/13002, Tarih: 21.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/5777 E.  ,  2022/13002 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafisi, katılan vekili

TEBLİĞNAMEDEKİ DÜŞÜNCELER : Düşme, bozma

Sanık hakkında düzenlenen vergi suçu raporu ve eklerinde 2010 takvim yılında en son şubat ayında sahte fatura düzenlendiğinin tespit edilmesi nedeniyle en aleyhe kabulle suç tarihinin "28.02.2010" olduğu; defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçunda suç tarihinin "13.06.2008" olduğu belirlenerek yapılan incelemede:

Sanığa yüklenen “2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ile defter, kayıt ve belgeleri gizleme ” suçlarının Kanundaki cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafisi ile katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 21.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24210, Karar No: 2012/27877, Tarih: 11.12.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/24210 E.  ,  2012/27877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma, yıllık izin, ulusal ... genel tatil ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, ... sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini, ... yerinde fazla çalışma yapmasına ve ulusal ... genel tatil günlerinde çalışmasına rağmen bu çalışmaları karşılığı ücret alacaklarının ödenmediğini ve hak kazandığı yılık izinlerinin kullandırılmadığını ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının ... sözleşmesinin ekonomik nedenlerle feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatları dışındaki diğer alacak taleplerinin kanuni dayanağı bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının ... yerinde fazla mesai yapmadığı, ulusal ... genel tatil günlerinde çalışma iddiasını tanık beyanları ile ispatladığı, ... sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davacı taraf temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığ, ı işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Fazla çalışmanın ispatı konusunda ... yeri kayıtları, özellikle ... yerine giriş çıkışı gösteren belgeler, ... yeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İşçinin günlük ... süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

İşçinin günlük ... süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı ... Kanunu'nun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı Kanun'un 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde on bir saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, on bir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, davacı tanıkları davacının hafta 6 gün 08.00-17.00 saatleri arasında çalıştığını beyan etmişlerdir. Tanıkları bir saatlik ara dinlenme dışında başka bir ara verildiğine ilişkin beyanları bulunmamaktadır. Davalı taraf tanık dinletmemiştir. Bu durumda, davacının günde 9 saatlik çalışma süresinde 1 saat ara dinlenme verdiği, böylece haftada 48 saat çalışarak 3 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilmelidir.

Davacının günde bir buçuk saat ara dinlenme yaptığı kabul edilerek fazla çalışma ücret alacağı talebinin reddine karar verilmesi isabetsiz olup bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.12.2012 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/672, Karar No: 2011/4769, Tarih: 08.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/672 E.  ,  2011/4769 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş için başkasına kadın tedarik etme suçundan sanık ...'ın; ırza geçme ve zorla kaçırıp alıkoyma ve fuhşa teşvik suçlarından sanık ...'un bozma üzerine yapılan yargılamaları sonunda; sanık ...'in atılı suçtan, sanık ...'nın reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma, reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma ve fuhşa teşvik suçlarından mahkûmiyetlerine dair, ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 31.10.2005 gün ve 2005/266 Esas, 2005/366 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık ... müdafii ve müşteki ... vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Müşteki ...'in şikâyeti konusunda, 24.04.2003 tarihli iddianame ile dava açılmamış olduğu, bu sebeple katılma ... olmadığı gözetilmeksizin, 31.10.2005 günlü celsede verilen katılma istemin kabulüne dair ara kararın hukuki değerden yoksun olduğu ve bu nedenle hükmü temyize hak vermeyeceğinden, müşteki vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, temyiz incelemesinin sanık ... hakkında fuhuş için başkasına kadın tedarik etme suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanığa yüklenen fuhuş için başkasına kadın tedarik etme suçunun kanunda öngörülen cezasının üst sınırı itibariyle 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan Aralık 2000-01.04.2003'den inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca davanın zaman aşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 08.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1276, Karar No: 2010/7359, Tarih: 24.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/1276 E.  ,  2010/7359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Erbaa Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15.09.2008 tarih ve 2008/197-2008/290 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket adına tescilli ve koruma altındaki Aygaz markasını ihtiva eden tüplerin sadece müvekkili şirket tarafından yetkili kılınmış bayiler tarafından satışa arz edilebileceğini, müvekkili şirketin bayisi olmayan davalının işyerinde yapılan tespitte Aygaz markalı tüplerin bulunduğunun ve satışa arz edildiğinin belirlenmiş bulunduğunu ileri sürerek, davalının sözkonusu eylemlerinin haksız rekabet oluşturduğunun tespiti ile men’ine, davalıda tespit edilen tüplerin imhasına, masrafı davalıdan alınmak üzere hüküm özetinin gazetede ilanına, maddi ve manevi tazminat haklarının saklı tutulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, getirilen boş tüpleri bayisine teslim ettiğini, bu işin ticaretini yapmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalının işyerinde davacı şirkete ait ve davacı markasını taşıyan 5 adet büyük, 2 adet küçük tüpü boş olarak bulundurduğu, sözkonusu tüplerin şahsi ihtiyaç için elde bulundurulduğunun kabulünün mümkün olmadığı sonucuna varılarak, davanın kabulü ile davalının eyleminin haksız rekabet teşkil ettiğinin tespitine ve haksız rekabetin önlenmesine, davalının işyerinde bulunan davacı şirkete ait tüplerin imhasına, masrafı davalıdan alınarak hüküm özetinin gazetede ilanına, davacının maddi ve manevi tazminat davası açmak konusunda muhtariyetine karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

1- Dava, davalının Aygaz markalı tüpleri işyerinde bulundurması ve satışa arz etmesinin haksız rekabet teşkil ettiği iddiasına dayalı olarak haksız rekabetin tespit ve men’i ile dilekçede yazılı diğer hususlara karar verilmesi istemine ilişkindir.Davacı taraf davada tescilli markasına dayanmış olup, tescilli markanın sağladığı hakka dayalı olarak açılan işbu davanın genel mahkemelerde değil, 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin 71 nci maddesi uyarınca Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesinde görülmesi gerekmektedir. Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu’nun en son 24.03.2005 tarih ve 188 sayılı kararı ile bu mahkemelerin yargı çevreleri adli yargı adalet komisyonlarının merkez ve mülhakatları olan ilçeleri kapsayacak şekilde belirlenmiştir.Bu durumda davanın bağlı olunan adalet komisyonunda bu davalara bakmakla görevlendirilmiş mahkemece görülmesi gerektiğinden Erbaa İlçesi’nin bağlı bulunduğu Tokat İli Adli Yargı Adalet Komisyonunda iki Asliye Hukuk Mahkemesinin olması halinde 1 numaralı mahkemenin, ikiden fazla Asliye Hukuk Mahkemesi bulunması halinde ise 3 numaralı mahkemenin fikri ve sınai haklara ilişkin hukuk davalarına bakmakla görevlendirilmiş ihtisas mahkemesi olması nedeniyle uyuşmazlığın açıklanan şekilde belirlenecek ihtisas mahkemesi olarak görevlendirilen Asliye Hukuk Mahkemesinde görülmesi için görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, mahkemece bu husus gözden kaçırılarak yargılamaya devam olunması ve uyuşmazlığın esasına girilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle re’sen bozulması gerekmiştir.

2- Bozma neden ve şekline göre de, davalının temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 24.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7985, Karar No: 2016/2402, Tarih: 15.02.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/7985 E.  ,  2016/2402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi...Köyü 1033 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Dosyada mevcut gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünün çilek ürününe ait veri cetveline göre çok yıllık tarımsal ürün olduğu ve üretim evreleri itibariyle ortalama verim, toptan satış fiyatı ve üretim giderlerinin yıllara göre değişkenlik gösterdiği, tek yıllık ürünlerle beraber münavebe planına dahil edilmesi halinde arazinin değerlendirilmesinde hatalı sonuçlara götürülebileceği gözetilerek çileğin münavebeye dahil edilmemesi gerektiği düşünülmeden çileği münavebeye dahil eden rapora göre hüküm kurulmuş olması,

2-Kabule göre de; bilirkişi kurulunca münavebeye alınan ürünlerin 2014 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimini, kilogram başına toptan satış fiyatını ve dekar başına ayrıntılı üretim giderini gösterir veri cetvelinin (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip raporun denetlenmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 15.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5590, Karar No: 2022/7172, Tarih: 19.10.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/5590 E.  ,  2022/7172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Hendek 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 29.12.2020 tarih ve 2018/333 E. - 2020/182 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davacıların davalı şirketin ortakları olduğunu, davalı şirketin 07.05.1999 tarihli olağan genel kurul toplantısında bilanço ve kâr zarar hesaplarının görüşülerek onaylandığını, davacıların bu toplantıda alınan kararların hakim ortakların usulsüz işlemleri bulunduğu bilançonun gerçeği yansıtmadığı gerekçesiyle iptali için açtıkları davanın derdest olduğunu, buna rağmen 30.07.1999 tarihinde sermaye arttırımı için olağanüstü genel kurul toplantısı yapıldığı ve sermaye arttırım kararı alındığını, bilanço kesinleşmeden sermaye arttırım kararı alınamayacağını, anılan toplantıda davacıların bilançonun incelenmesi için toplantının ertelenmesi talebinin reddedildiğini, toplantı tutanağının toplantı sırasında el yazısı ile yazılmasına rağmen daha sonra daktilo ile yeniden yazıldığını ve değiştirildiğini, zira müvekkillerinin itirazlarının hepsinin yer almadığı gibi bu itirazların divan teşekkül ettikten sonra ileri sürüldüğünün tutanağa geçirildiğini, oysaki davacıların itirazlarını divan teşekkül etmeden bildirmiş olduklarını, bu nedenlerle olağanüstü genel kurulda alınan kararların TTK hükümlerine aykırı olduğunu ileri sürerek 30.07.1999 tarihli olağanüstü genel kurulda alınan kararların iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, iptali istenen 30.07.1999 tarihli şirket olağanüstü genel kurul toplantısının yasalara ve TTK 381/1 maddesinde belirtilen afaki iyi niyet kuralına uygun olarak yapıldığını, genel kuruldan önce şirketin 5.000,00 TL öz sermayesine karşılık 60.000,00 TL civarında borcu bulunduğunu, bu haliyle şirketin iflas sınırları içerisinde olduğunun anlaşıldığını, olağanüstü genel kurulun sermaye artırımı suretiyle şirketi iflastan kurtarmak amacıyla yapıldığını, arttırılan sermayenin borçların tasfiyesinde kullanıldığını, bu somut durum karşısında sermaye arttırımının küçük ortakların paylarını tasfiye amacı gütmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya ve dosya kapsamına göre; davalı şirketin kayıtları üzerinde yapılan incelemede 1997-1998-1999 yılları net işletme sermayesinin negatif olduğu, 1999 yılı için bu rakamın -32.987.215,244 TL olduğu, işletmenin tüm varlığının satılması halinde dahi borçlarının kapatılamaz halde bulunduğu, yani şirketin vadesi gelen borçlarını ödeyemez durumda olduğu, şirketin iflastan kurtulabilmesi için bedelli sermaye artışının zorunlu olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 19/10/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5695, Karar No: 2018/16766, Tarih: 24.12.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/5695 E.  ,  2018/16766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Gerekçeli karar başlığına yargılamaya Çocuk Mahkemesi sıfatıyla bakıldığının yazılmaması, mahallinde düzeltilebilir hata kabul edildiğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafilerinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocukların suç tarihinde toplam 50,00 TL değerindeki minder ve battaniyeleri çalması karşısında; hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Gerekçeli karar başlığına yargılamaya Çocuk Mahkemesi sıfatıyla bakıldığının yazılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 24.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17107, Karar No: 2014/2104, Tarih: 29.01.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/17107 E.  ,  2014/2104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; davalı tarafından müvekkili aleyhine ... 14. İcra Müdürlüğü'nün 2010/23615 esas sayılı takip dosyasında cari hesaba dayalı alacağın tahsili için icra takibi yapıldığını, müvekkilinin itiraz süresini kaçırdığını ve aslında cari hesap borcu 20.654,73-TL iken, sözkonusu takip nedeniyle 40.496,32-TL ödeme yaptığını, oysa gerçek borcun ferileri ile birlikte 23.977,33-TL olduğunu belirterek, fazladan ödenen 16.519,01-TL'nin davalıdan tahsil edilerek müvekkiline verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davanın haksız olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre; uyuşmazlığın davalı şirket kayıtlarında görülen ancak davacı kayıtlarında tespit edilemeyen ödeme kayıtlarından kaynaklandığı ve bu ödeme kayıtları toplamının 12.950,50-TL olduğu, sözkonusu kayıtların dayanak belgelerinin davalı şirket tarafından dosyaya sunulduğu, davacı tarafın sözkonu döneme ait kayıtların bulunduğunu bildirdiği bilgisayardaki ... Go muhasebe programı üzerinde yapılan teknik incelemede dava konusu kayıtların bulunmadığının görüldüğü ve davacı yanca bu programın veri tabanının bilirkişi incelemesine sunulmadığı, bu suretle de davacının davasını kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 29.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.