muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13118, Karar No: 2017/2248, Tarih: 21.03.2017

**20. Hukuk Dairesi         2015/13118 E.  ,  2017/2248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesinin yapılabilmesi için;

Çekişmeli 143 ada 6 sayılı parselin bulunduğu yere ait tespit tarihinden geriye doğru 15-20 yıl önceki hava fotoğrafları ve memleket haritaları ile keşif sırasında uygulandığı belirtilen 1964 tarihli memleket haritasının dayanağı hava fotoğrafı ve 1975 tarihli hava fotoğrafından üretilen memleket haritası bulundukları yerden getirtilerek dava dosyasının hükme esas alınan raporu düzenleyen ziraat, fen ve ... bilirkişilerine verilerek, getirtilen hava fotoğrafları memleket haritası ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritaları ve hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (... veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, hava fotoğraflarının ayrı ayrı stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, taşınmazların niteliğinin ne olduğu ile üzerindeki ağaçların yaşı, cinsi, dağılımı ile kapalılık oranının, kullanılıp kullanılmadığının, tasarruf sınırlarının belirgin olup olmadığının açıklandığı müşterek imzalı, açıklamalı ek raporun alınarak bu dosya arasına konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun 302/4. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 21/03/2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/575, Karar No: 2022/1603, Tarih: 02.03.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/575 E.  ,  2022/1603 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması, özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması ile özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından sanığın beraatine ilişkin hükümler, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanların temyizden feragate yetkili olan vekillerinin, temyiz isteminde bulunduktan sonra, hüküm mahkemesine sunduğu 14.10.2021 tarihli dilekçe ile temyizden feragat ettiklerini belirtmiş olması karşısında, TEMYİZ İNCELEMESİNE YER OLMADIĞINA, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.03.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2091, Karar No: 2015/1975, Tarih: 30.09.2015

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Yerel mahkeme kararında, aynı konu hakkında verilen kararların 22. Hukuk Dairesi tarafından onandığı, somut olaya ilişkin verilen aynı tür kararın bozulması halinde hukuki güvenilirliğin zedeleneceği, bu durumun Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin "sürpriz karar verme" yasağı çerçevesinde kalacağı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. Maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkına aykırılık teşkil edeceği ileri sürülmüş ise de; zaman zaman Yargıtay kararlarında maddi hatalara rastlanmakta, yine aynı kararlarda maddi hatanın taraflardan birisi lehine usuli kazanımlaş hak bahşetmeyeceği vurgulanmaktadır. Mahkeme kararlarında eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması, adil yargılanma hakkının ihlâli sonucunu doğurur. Yargı organları, her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirip, hangi maddî ve hukukî sebeplerle karar verdiklerini gerekçelerine yansıtmalıdırlar. Ortaya çıkacak karar, hukukun genel ilkelerine, mevzuata ve yerleşik içtihatlara tamamen aykırı ve sürpriz sayılacak nitelikte olmamalıdır. Bu durum yerel mahkeme kararında de değinildiği üzere "sürpriz karar yasağı" olarak da ifade edilmektedir. Ne var ki mevzuata aykırı olan veya bir kanun normunun unutularak hatalı şekilde verilen karardan dönülmesi sürpriz karar olarak değerlendirilemez. Kısaca, sürpriz bir karardan dönülmesi sürpriz olarak kabul edilemez. Aksi takdirde her içtihat değişikliğinin salt bu nedenle sürpriz karar olarak değerlendirilmesi gerekir. Sürpriz olan husus, kararın sonuç değil, gerekçe kısmıyla ilgilidir. Hukuka ve kanuna aykırılık teşkil eden veya hakkaniyete uygun olmayan kararlar emsal gösterilemez. Elektrik Piyasası Kanununun 15. maddesinin söz konusu olmaması halinde 22. Hukuk Dairesinin önceki kararlarında hukuka aykırılıktan bahsedilemez. Asıl işin bölünerek alt işverenlere verilemeyeceği, ancak özel bir yasal düzenleme durumunda verilebileceği Yargıtay ilgili daireleri tarafından kabul edilmektedir. Örneğin, karayollarına ilişkin işler, posta hizmetleri, sağlık hizmetleri ve belediye hizmetleri yasalarındaki özel düzenlemeler nedeniyle bölünerek alt işverenlere verilebilmektedir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 15. Maddesinin (g) bendi 14.03.2013 tarihli 6446 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılmış ve bu yeni yasal düzenlemenin 22. Maddesi gereğince hangi faaliyetlerin hizmet alımı yoluyla yaptırılabileceğinin enerji piyasası kurulu tarafından belirleneceği düzenlenmiştir. Yeni düzenlemeye göre asıl işlerin bölünerek alt işverene verilmesi önünde yasal bir engel yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2018/2567, Karar No: 2021/5396, Tarih: 17.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2018/2567 E.  ,  2021/5396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

... Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 07.02.2013 tarih, 2013/81 Esas no.lu iddianamesinde zincirleme suç ile ilgili 5237 sayılı TCK’nin 43/1 maddesinin sevk maddesi olarak yer aldığı anlaşıldığından, tebliğnamedeki ek savunma hakkı tanınmadan TCK’nin 43.maddesinin uygulanmasına yönelik bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, vergi incelemesi ve dava şartı olan mütalaaya konu 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kamu davası açılmadığı anlaşılmakla, Cumhuriyet Başsavcılığın’ca mahallinde işlem yapılması mümkün görülmüştür.

Sanık hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçundan açılan kamu davasında; sanığın savunmasında suça konu faturaların gerçek bir ticari ilişkiye dayandığını beyan etmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1-Suça konu faturaları düzenleyen ....Şti. ile ....Şti. yetkilileri hakkında ilgili takvim yılında "sahte fatura düzenleme" suçundan dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyaların getirtilerek incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

2-Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları düzenleyen mükellefe ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi, faturaları düzenleyen mükellef ile kullanan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması yasaya aykırı,

3-Kabule göre de;

a)Suça konu faturaların KDV indiriminde kullanılması karşısında, 24.07.2009 olan son fatura tarihine göre suç tarihinin 25.08.2009 olduğu gözetilmeden, gerekçeli karar başlığına “2012” şeklinde yanlış yazılması, yasaya aykırı,

b)TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 17.06.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30822, Karar No: 2016/7486, Tarih: 19.04.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/30822 E.  ,  2016/7486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça konu inşaatta işçi olarak çalışan katılanların ve müştekinin ikamet olarak kullandıkları odaya, sanığın hırsızlık amacı ile girmesi eyleminde konut dokunulmazlığının ihlali suçunun oluştuğu hususunda tereddüt bulunmamakla tebliğnamedeki 4 nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın, katılanlar ve müştekiye yönelik her bir eylemi nedeniyle denetime olanak sağlayacak ve infazda kuşkuya yer bırakmayacak şekilde, ayrı ayrı hüküm kurulması gerekirken, yazılı biçimde toplu uygulama yapılması suretiyle CMK’nın 232. maddesine aykırı davranılması,

2-Sanığın inşaat halinde ve henüz tamamlanmamış olan, bu haliyle bina vasfı bulunmayan yerden gerçekleştirdiği hırsızlık eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 141/1 maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 142/1-b maddesinden hüküm kurulması,

3- Hırsızlık suçu yönünden, 12.12.2012 tarihinde düzenlenen teslim tutanağına göre, sanığın yakalandığında çaldığı laptop ve cep telefonunun yerlerini söyleyerek katılanlar ... ve ...'a iadesini sağladığının anlaşılması karşısında; kısmi iadenin gerçekleştiği kabul edilerek, kısmi iadeye rızasının bulunup bulunmadığı ismi geçen katılanlardan sorulup sonucuna göre sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağının belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

4- Konut dokunulmazlığının ihlali suçu ile ilgili olarak; katılanların ve müştekinin ortak ikamet olarak kullandıkları aynı odaya sanığın hırsızlık amacı ile girmesi biçimindeki eylemi, hırsızlık suçunun yanında mağdur sayısınca değil, bir defa konut dokunulmazlığını ihlal suçunu oluştuğu gözetilmeden yazılı şekilde mağdur sayısınca hüküm kurulması,

5-Birden fazla tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında, 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gözetilerek, en ağır cezaya ilişkin mahkumiyet ilamının tekerrüre esas alınması gerekirken, infazda tereddüde yol açacak biçimde, her iki ilamın birden tekerrür uygulamasına dayanak yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 19/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13707, Karar No: 2008/18012, Tarih: 22.12.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/13707 E.  ,  2008/18012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : HAZİNE-ORMAN YÖNETİMİ

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Paşaören Köyü 104 ada 33 parsel sayılı 352.000 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, orman niteliği ile Hazine adına tesbit ve tescil edilmiştir. Davacı, taşınmazda 25-30 yıldır zilyet olduğu ve üzerinde meyve ağaçlarının bulunduğu iddiasıyla tapu iptali ve tescil davası açmıştır. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, zilyetliğe dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1744 Sayılı Yasaya göre 20.04.1983 tarihinde ilanı yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 2004 yılında yapılıp dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır. Taşınmaz 2/B madde uygulamasına tabi tutulmamıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve davacı tapu kaydına dayanmayıp zilyetliğe dayandığı, çekişmeli taşınmazı içine alan orman kadastrosunun 1983 yılında kesinleştiği, daha sonra 2005 yılında yapılan arazi kadastrosunda bu yer hakkında tespit tutanağı düzenlenmiş olmasının davacıya ... bir dava ... vermeyeceği, orman kadastrosuna itiraz için yasada öngörülen hak düşürücü sürenin çoktan geçtiği göz önünde bulundurularak davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 22/12/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8631, Karar No: 2010/6659, Tarih: 10.06.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/8631 E.  ,  2010/6659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVALILAR : 1-SOSYAL GÜVENLİK KURUMU Vek. Av. Semih Topluk

Davacı, davalı işveren nezdinde 20.7.2004 tarihinden itibaren 15 ay çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere ve özellikle 07.03.2005-30.04.2005 tarihleri arasında davacının çalışmalarının uzun vadeli sigorta kollarından Sosyal Güvenlik Kurumu’na bildirilmesine ve anılan sürelerin tesbitinde davacının hukuki yararı bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının 20.07.2004-20.11.2005 tarihleri arasında davalılardan işverene ait işyerinde hizmet akdine dayalı olarak geçen ve Kuruma kayıt ve tescil edilmeyen hizmetlerinin tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

2-Dava, davacının 20.07.2004-20.11.2005 tarihleri arasında davalılardan işverene ait işyerinde hizmet akdine dayalı olarak geçen ve Kuruma kayıt ve tescil edilmeyen hizmetlerinin tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Doğum tarihi 26.02.1985 olan davacı için, davalı işveren tarafından 01.03.2005 tarihli işe giriş bildirgesi düzenlendiği, 07.03.2005-30.04.2005 tarihleri arasında davalı otel işyerinden çalışmalarının uzun vadeli sigorta kollarından Sosyal Güvenlik Kurumu’na bildirildiği, davacının 06.05.2005-20.11.2005 tarihleri arasında Çırak/Stajyer öğrenci statüsünde Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarında yer aldığı, anılan dönemde ücret bordrolarının brüt 350,00.-TL aylık ücrete göre düzenlenip, sigorta prim kesinti ve tahakkuku yapılmadığı ve ücret bordrolarının imzalı olduğu, 2004/7.-2005/10. aylar aylık prim ve hizmet belgelerinin getirtildiği, davacının Erzurum Ticaret Meslek Lisesi'nden 13.06.2003 tarihinde mezun olduğuna ilişkin diploma suretinin dosya içerisinde bulunduğu, davalı şirket yetkilisi ile Milli Eğitim Bakanlığı Çıraklık ve Yaygın Eğitim Genel Müdürlüğü arasında 21.03.2005 tarihinde mesleki eğitim işbirliği protokolü imzalandığı, söz konusu protokolün 21.03.2005-21.03.2008 tarihleri arası geçerli olup, bu protokolde, mesleki eğitime 4072 sayılı Yasa Hükümlerine göre 14 yaşını doldurmuş ve 19 yaş altı ve üstü eğitime tabi olabilecek gruptaki öğrencilerin alınacağının, teorik ve pratik eğitimin davalı şirketin tesislerinde yapılacağının öngörüldüğü, Alanya Kaymakamlığı Meziyet Köseoğlu Mesleki Eğitim Merkezi Müdürlüğü'nün 15.02.2008 günlü yazısında, 06.05.2005 tarihinde servis meslek dalında, davacının Doğan Otelcilik Turizm Tic. A.Ş. Eğitim birimine kaydının yapıldığının ve 06.05.2006 tarihine kadar çıraklarla ilgili kısa vadeli primlerin kendilerince yatırıldığının belirtildiği, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu Başkanlığı'nın 28.02.2007 tarihli raporunda, 4857 sayılı İş Kanunu hükümleri uyarınca sigortalı işçi olarak çalıştırılan davacının taraflar arasında akdedilen yazılı bir sözleşme olmadan 3308 sayılı Meslek Eğitimi Kanunu hükümleri uyarınca “çırak” olarak tasnif edilmiş ise de, davacının ve şikayetçi diğer işçinin, çırak olarak değerlendirilemeyeceği, zira her ikisinin işçi niteliğindeki çalışmalarını devam ettirdiklerinin

--/--

--2--

belirtildiği, 24.07.2004 - 31.07.2004, 09.08.2004- 17.08.2004 , 23.08.2004- 30.08.2004, 30.08.2004- 06.09.2004, 11.04.2005- 18.11.2005 tarihleri arasını kapsayan restaurant haftalık çalışma programlarında davacının isminin bulunduğu ve bu programlarda restaurant şefi ile F/B müdürünün imzasının mevcut olduğu ve bordro tanıklarının dinlendiği, dosya içerisinde davacının askerlik hizmeti ile ilgili bilgi ve belge bulunmadığı görülmüştür.

--/--

--2--

belirtildiği, 24.07.2004 - 31.07.2004, 09.08.2004- 17.08.2004 , 23.08.2004- 30.08.2004, 30.08.2004- 06.09.2004, 11.04.2005- 18.11.2005 tarihleri arasını kapsayan restaurant haftalık çalışma programlarında davacının isminin bulunduğu ve bu programlarda restaurant şefi ile F/B müdürünün imzasının mevcut olduğu ve bordro tanıklarının dinlendiği, dosya içerisinde davacının askerlik hizmeti ile ilgili bilgi ve belge bulunmadığı görülmüştür.

506 sayılı Yasa’nın 3. maddesinin II/B bendine göre, “özel Kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları...” uygulanmamaktadır. Uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükte bulunan 3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanunu’na göre, çıraklar teorik ve pratik eğitime tabi tutulurlar. Taraflar arasındaki ilişkinin niteliği belirlenirken, başka bir ifade ile, davacının belirtilen devrede çırak olup-olmadığına karar verilirken, çalışma ilişkisine bakılarak karar verilmelidir. Gerçekten de, çıraklık sözleşmesinde, akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma olgusu değil, sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesidir. Çırak, işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir.

Somut olayda birinci uyuşmazlık, 06.05.2005-20.11.2005 tarihleri arasında, davacının çıraklık sözleşmesine göre mi, yoksa davacının ileri sürdüğü gibi hizmet aktine göre mi çalıştığı noktasında toplanmaktadır. İş müfettişince, davacının işçi olarak çalıştığı belirlenmiş bulunduğundan ve müfettiş raporlarının aksi aynı değerde delillerle ispatlanması gerekeceğinden, aradaki hukuksal ilişkiyi belirleme yönünden mesleği öğretme ile emekten yararlanma unsurları karşılaştırıldığında ağır basan unsurun emekten yararlanma olduğu kayıtlara geçmiş tanık anlatımlarıyla da ortaya konulduğundan ve davacıya ödenen ücretin miktarının etkili olamayacağı dikkate alındığında 06.05.2005-20.11.2005 tarihleri arasında davacının hizmet akdi ile çalıştığının kabulü gerekecektir.

Somut olaydaki ikinci uyuşmazlık ise, davacının 20.07.2004-05.05.2005 tarihleri arasında davalılardan işverene ait işyerinde hizmet akdine dayalı olarak çalışıp çalışmadığına ilişkindir. Tüm dosya kapsamı, tanık beyanları ve özellikle haftalık çalışma programları ile davacının uzun vadeli sigorta kollarından Kuruma bildirilen süreler dışında da 20.07.2004-05.05.2005 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde hizmet akdi ile çalıştığı sabittir.

Yapılacak iş, davacının askerlik hizmetini yapıp yapmadığının, yaptı ise, hangi tarihler arasında yaptığının ilgili askerlik şubesinden sorularak, askerlik süresi ile çakışmaması halinde davacının uzun vadeli sigorta kollarından Sosyal Güvenlik Kurumu’na bildirilen sürelerin dışında 20.07.2004-20.11.2005 tarihleri arasında da davalılardan işverene ait işyerinde hizmet akdine dayalı olarak çalıştığının tesbitine karar vermekten ibarettir.

Yapılacak iş, davacının askerlik hizmetini yapıp yapmadığının, yaptı ise, hangi tarihler arasında yaptığının ilgili askerlik şubesinden sorularak, askerlik süresi ile çakışmaması halinde davacının uzun vadeli sigorta kollarından Sosyal Güvenlik Kurumu’na bildirilen sürelerin dışında 20.07.2004-20.11.2005 tarihleri arasında da davalılardan işverene ait işyerinde hizmet akdine dayalı olarak çalıştığının tesbitine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 10.06.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2003, Karar No: 2019/4714, Tarih: 23.05.2019

**14. Hukuk Dairesi         2017/2003 E.  ,  2019/4714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki irtifak hakkı tesisi, irtifak bedeli ödenmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince, gerekçeli kararın davalılardan ...’a doğrudan doğruya Tebligat Kanunun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, yapılan tebliğin 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu anlaşıldığından adı geçen davalıya gerekçeli kararın 7201 Sayılı Tebligat Kanununu ve Tebligat Kanunun Uygulanmasına Dair Yönetmelik Hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi,

Belirtilen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 23.05.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.