muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2464, Karar No: 2021/1158, Tarih: 05.10.2021

12. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında; davalı tarafından istenilen kanal katılım ve şebeke hissesi bedeli toplamının 1.725,53TL, Mahkemece davacının sorumlu olduğu belirlenen bedelin toplam 229,02TL olduğunun anlaşılmasına, yargılama sırasında aboneliğin sağlandığının belirtilmesine ve kararın davalı tarafça temyiz edilmesine göre direnme kararının miktar itibariyle temyizinin mümkün olup olmadığı hususu ön sorun olarak tartışılıp değerlendirilmiştir.

IV. GEREKÇE

13. 01.10.2011 tarihinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) yürürlüğe girmiş, anılan Kanun’un 450. maddesiyle de 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu (HUMK) ek ve değişiklikleriyle birlikte tümüyle yürürlükten kaldırılmıştır. Bununla birlikte yasa koyucu uygulamada birtakım sorunların ortaya çıkmasını engellemek için Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nda geçiş hükümlerini ayrıca düzenlemiştir.

14. HMK’nın Geçici 3. maddesi;

“(1) Bölge adliye mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.

(2) Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/09/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur. (Ek cümle: 1/7/2016-6723/34 md.) Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez.

(3) Bu Kanunda bölge adliye mahkemelerine görev verilen hallerde bu mahkemelerin göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı Kanunun bu Kanuna aykırı olmayan hükümleri uygulanır.” hükmünü içermekle birlikte, 28.07.2020 tarihli ve 31199 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7251 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 47. maddesi ile Geçici 3. maddenin ikinci fıkrasındaki “454” ibaresi “444” şeklinde değiştirilmiştir.

15. Yukarıdaki düzenlemelerden, bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilmiş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar HUMK’nın 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 444. madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı açıkça anlaşılmaktadır.

15. Yukarıdaki düzenlemelerden, bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilmiş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar HUMK’nın 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 444. madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı açıkça anlaşılmaktadır.

16. Bilindiği üzere, 21.07.2004 tarihli ve 25529 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarihli ve 5219 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un yürürlük tarihinden sonra mahkemelerce verilen hükümler yönünden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını bir milyar (1.000)TL; yine yürürlük tarihinden sonra Yargıtay Daireleri ve Hukuk Genel Kurulunca temyiz incelemesi sonucunda verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilebilmesi için 440/III-1. maddesinde aranan parasal sınırı da altı milyar (6.000)TL olarak değiştirmiştir. 5219 ve 5236 sayılı Kanunlara göre katsayı artışı uygulanarak bu sınırlar arttırılmıştır.

17. 16.07.1981 tarihli ve 2494 sayılı Kanun’un geçici maddesi ile temyiz ve karar düzeltme sınırlarına ilişkin değişikliklerin, Kanun’un yürürlüğe girmesinden sonra verilecek nihai kararlara yönelik temyiz ve karar düzeltme istemleri hakkında uygulanacağı belirtilmiş; dolayısıyla, dava hangi tarihte açılmış olursa olsun, temyiz ve karar düzeltme sınırlarının saptanmasında, hakkında bu yollara başvurulan hükmün verildiği tarihteki yasal durumun esas alınacağı kabul edilmiştir.

18. Bir mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği belirlenirken, temyiz hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı; karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise, ona bağlı kalınmalıdır. Buradaki “karar” teriminin, Mahkemenin, Özel Daire bozmasına karşı verdiği direnme kararını da kapsayacağında duraksama bulunmamaktadır.

19. Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacının su aboneliği tesisi talebi üzerine davalının abonelik tesisi için kanal katılım ve şebeke hisse bedeli olmak üzere toplam 1.725,53TL talep etmesi nedeniyle, davacı anılan bedeller ödenmeksizin abonelik tesisi için işbu davayı açmıştır. Yargılama sırasında aboneliğin tesis edildiği anlaşılmakla birlikte artık davanın muarazanın meni niteliği ortadan kalkmış ve dava bedele münhasır hâle gelmiştir.

20. Bu durumda davaya konu bedelin, temyiz istemine konu direnme kararının verildiği 17.12.2014 tarihinde 1.890TL olan temyiz (kesinlik) sınırının altında olduğu açık olduğundan davalı vekilinin temyiz itirazlarının miktar itibariyle incelenmesi mümkün değildir.

21. Hâl böyle olunca, davalı vekilinin temyiz isteminin miktardan reddi gerekir.

V. SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin direnme kararına yönelik temyiz isteminin miktar itibariyle kesin olduğundan REDDİNE,

20. Bu durumda davaya konu bedelin, temyiz istemine konu direnme kararının verildiği 17.12.2014 tarihinde 1.890TL olan temyiz (kesinlik) sınırının altında olduğu açık olduğundan davalı vekilinin temyiz itirazlarının miktar itibariyle incelenmesi mümkün değildir.

21. Hâl böyle olunca, davalı vekilinin temyiz isteminin miktardan reddi gerekir.

V. SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin direnme kararına yönelik temyiz isteminin miktar itibariyle kesin olduğundan REDDİNE,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine, 05.10.2021 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11359, Karar No: 2017/6497, Tarih: 07.06.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/11359 E.  ,  2017/6497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki destekten yoksun kalma tazminatı davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili dava dilekçesinde; 18/03/2013 günü davacıların murisi...'nın sevk ve idaresindeki... plakalı traktörün devrilmesi sonucu muris...'nın vefat ettiğini, kazalı. .. plakalı aracın davalı ... şirketine trafik sigortası ile sigortalı bulunduğunu, müvekkillerinin uğradığı maddi zarardan bu nedenle davalı şirketin sorumlu olduğunu ileri sürerek fazlaya dair hakları saklı kalmak üzere şimdilik murisin eşi ... için 400,00 TL, çocukların her biri için 100,00'er TL olmak üzere toplam 1.000,00 TL maddi tazminatın 18/03/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, yetki itirazında bulunarak davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece; iddia, savunma, bilirkişi raporları ve toplanan delillere göre, bilirkişi ... Hukukçu... tarafından düzenlenen 02/12/2015 tarihli raporda, 18/03/2013 tarihli trafik kazasında ölen...'nın muhtemel gelirinin paylaşımından sonra davalı ... şirketinin tazminle sorumlu olacağı maddi zararların davacı

eş ... için 126.407,32 TL davacı çocuk...bakımından 24.710,41 TL olduğuna toplam miktarın 151.117,73 TL sigorta teminatı üst limitini aşmadığına diğer davacıların hak sahibi olmadığına dair rapor düzenlenmiş, her ne kadar aktüer bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de bu rapor öncesi dosya kapsamına alınan kusur bilirkişi raporundaki olayın mevzuatımıza göre trafik olarak tanımlanan bir alanda cereyan etmediğine ilişkin tespitlerinin davalının tüm sorumluluğuna ilişkin illiyet bağını ortadan kaldırdığı değerlendirilerek, kusur bilirkişi raporu dosya kapsamına uygun olup yargı denetimine de açık bulunduğundan hükme esas alınmış meydana gelen olayın trafik kazası olarak değerlendirilmediği anlaşıldığından davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyada mevcut makine mühendisi bilirkişi raporuna göre, dava konusu kaza köy arazisinde mütevaffanın eğimli ve uçurumun kenarında bulunan tarlasını sürmesi esnasında tarlanın kenarındaki yüksek eğimli uçuruma fazla yaklaşmış olmasından kaynaklı traktörün kontrolünü fren tedbirine rağmen sağlayamamış olmasının akabinde traktörün kontrolsüzce eğimli yerden dereye doğru gitmesinden dolayı tekerleri yukarı döner şekilde ters olarak devrilmesi ile sürücünün de traktörün altında kalması şeklinde meydana gelmiştir. Dosya muhtevasında olayın traktörden kaynaklı herhangi bir teknik arızadan kaynaklandığını belirtir herhangi bir husus bulunmamaktadır. Yine yapılan olay yeri tespitinde tarlanın da yeni sürülmüş ve traktör arkasına köten tabir edilen tarla sürme aletinin de mevcut olduğu anlaşılmıştır. Meydana gelen kaza mütevaffanın kendi tarlasını sürdüğü esnada meydana gelmiştir 2918 sayılı KTK'da trafik tanımı '' yayaların hayvanların ve araçların karayolu üzerindeki hal ve hareketleridir. '' şeklinde belirtilmiş olup bu meydana gelen olay trafik kazası olarak değerlendirilmemiştir. Netice olarak meydana gelmiş olan kaza tamamen sürücünün dikkatsiz ve tedbirsiz şekilde kendi tarlasının yüksek eğimli uçurum kenarına traktörü ile fazla yaklaşması neticesinde traktörün kontrolü kaybetmesinden kaynaklanmış olup kazanın oluşumunda etken başka unsur bulunmamakla mütevaffa sürücü...'nın kazanın oluşumunda %100 oranında kusurlu olduğuna dair rapor düzenlenmiştir.

Bilirkişi ... Hukukçu... tarafından düzenlenen 02/12/2015 tarihli raporda,18/03/2013 tarihli trafik kazasında ölen...'nın muhtemel gelirinin paylaşımından sonra davalı ... şirketinin tazminle

sorumlu olacağı maddi zararların davacı eş ... için 126.407,32 TL davacı çocuk...bakımından 24.710,41 TL olduğuna toplam miktarın 151.117,73 TL sigorta teminatı üst limitini aşmadığına diğer davacıların hak sahibi olmadığı şeklinde rapor düzenlenmiştir. PMF tablosu esas alınmıştır... öğrenci olduğu için 25 yaşına kadar destek gelirinden yararlandırılmıştır. Diğerleri 25 yaş üstü olduğu ve için tazminat hesabı yapılmamıştır. PMF tablosuna göre pasif dönem geliri 01.09.2016 tarihinde başlatılmıştır. ... 57 yaşında olup 15.02.2030 tarihi itibariyle,... de 21 yaş olup 30.06.2016 itibariyle gelir hesaplanmıştır. KTK zmms poliçesinin 25.04.2012-25.04.2013 tarih aralığını kapsadığı, kişi başına 225.000,00TL teminat limiti olduğu, görülmüştür. ... tarafından davacı ... ve...’e toplam 46.582,51TL ikramiye ödenmiştir. ...’e 747,26TL...’e 373,64TL aylık bağlanmıştır. Aylığın rücuya tabii olmadığı bildirilmiştir.

Dava, tek taraflı trafik kazası nedeni ile destekten yoksun kalma tazminatı talebine ilişkindir.

Dava, tek taraflı trafik kazası nedeni ile destekten yoksun kalma tazminatı talebine ilişkindir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere göre dava konusu kazanın meydana geldiği yerin karayolu baglantısı olduğu anlaşılmaktadır. KTK 2. maddesine göre trafik sigortasının geçerli olduğu yerler karayollarıdır. Ancak 2. fıkraya göre kamuya açık park, bahçe, park yeri, garaj, yolcu ve eşya terminali, servis ve akaryakıt istasyonları, taşıt trafiği için yararlanılan yerler ile erişime kontrollü karayolunda ve para ödenerek yararlanılan karayollarının kamuya açık kesimlerinde ve selirli bir karayolunun bağlantısını sağlayan deniz, göl ve akarsular üzerinde kamu hizmeti gören araçların karayolu araçlarına ayrılan kısımlarında da bu kanun hükümleri uygulanır. KTK 3. maddesinde de karayolu, trafik için kamunun yararlanmasına açık olan arazi şeridi, köprüler ve alanlar biçiminde tanımlanmıştır. Gene KTK 3. maddesinde karayolu ile demiryolunun aynı seviyede kesiştiği, bariyerli ve bariyersiz geçitler olarak tanımlanan demir yolu geçidi KTK ya tabiidir. KTK 3. maddesinde 17.10.1996 gün 4199 sayılı yasa ile yapılan değişiklikle iş makineleri motorlu araçlar kapsamına alınmış ve yol inşaat makineleri ile benzeri tarım, sanayi, bayndırlık, milli savunma ile çeşitli kuruluşların iş ve hizmeleridnde kullanılan; iş amacına göre üzerine çeşitli ekipmanlar monte edilmiş karayolunda insan, hayvan, yük taşınmasında kullanılmayan motorlu araçlar, biçiminde

tanımlanmıştır. Gene yasanın 3. maddesinde lastik tekerlekli traktörler için ayrı bir tanımlama yapılmış ve belli şartlarda römork ve yarı römork çekebilen, ancak ticari amaçla taşımada kullanılmayan tarım araçlarıdır, denilmiştir. Bu tanımlamara çerçevesinde iş makineleri ve traktörler için mali sorumluluk sigortası yaptırılması zorunludur.

Davacıların ölenin salt mirasçısı sıfatıyla değil, destekten yoksun kalan üçüncü kişi sıfatıyla dava açtıklarına, ölüm nedeniyle doğrudan davacılar üzerinde doğan destekten yoksunluk zararının oluşumundaki kusurun davacılara yansıtılamayacağına; dolayısıyla araç sürücüsünün veya işletenin tam kusurlu olmaları halinde, desteğinden yoksun kalan davacıları etkilemeyeceğine; 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu ve Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları’na göre, aracın zorunlu mali sorumluluk sigortacısı davalı ... şirketi, işletenin üçüncü kişilere verdiği zararları teminat altına aldığına ve olayda işleten veya sürücü tam kusurlu olsalar bile, destekten yoksun kalan davacılar zarar gören üçüncü kişi konumunda bulunduğundan, davalı ... şirketi sorumlu olacağına (HGK'nun 15.6.2011 gün ve 2011/17-142 Esas-411 Karar, HGK'nun 22.2.2012 gün 2011/17-787 Esas 2012/92 Karar, HGK'nun 16.01.2013 gün, 2012/17-1491 Esas-2013/74 Karar sayılı ilamları uyarınca) göre davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 07.06.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15320, Karar No: 2015/13804, Tarih: 30.11.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/15320 E.  ,  2015/13804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hâkimi ...'nin raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, tapu kaydındaki kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkindir.

Davacılar, kayden paydaş oldukları çekişme konusu 106 ada 18, 41, 49, 54, 75, 86 ve 87 parsel sayılı taşınmazların tapu kaydında “.....” yazılı soyadlarının “........” olarak düzeltilmesini istemişlerdir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

1-Çekişme konusu, 106 ada 18, 41, 49, 54, 75, 86 ve 87 parsel sayılı taşınmazlar bakımından yapılan araştırma sonunda davacı ...'ın tapu kayıtlarında ''....... '' olan soyadının nüfus kayıtlarına uygun şekilde ''......'' olarak düzeltilmesine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davalının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddi ile hükmün bu bölümünün ONANMASINA,

2-Ne var ki, kayıt düzeltilmesi istenilen davacı ... .......'ın evlilikle “........” soyadını, davacı “..........”in ise evlilikle “........” soyadını aldığı saptanmış olmakla, evlenmekle, kayıt maliki davacılar ..... ve.......'in kızlık hanesi kayıtlarının kapatıldığı, kapalı kayıtlar üzerinden düzeltim yapılması mümkün olmadığı gibi, kayıt maliki davacıların halen “........” ve “........” soyadlarını taşıdığı, bu durumda kızlık soyadları doğrultusunda düzeltim yapılması mümkün değildir. Bu nedenle anılan davacılar yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9236, Karar No: 2014/13512, Tarih: 29.09.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/9236 E.  ,  2014/13512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 20.06.2011 gününden önce dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olup olmadığı, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının belediye başkanlığından,

2-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday (samanı) ve bamyanın 2011 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimine, kilogram başına toptan satış fiyatına ve dekar başına ayrıntılı üretim giderine ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

Sorularak alınacak yazı cevaplarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/239, Karar No: 2012/6745, Tarih: 26.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/239 E.  ,  2012/6745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi (Fatih 5. Asliye C. M.)

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gerekçeli karar başlığında “2002 takvim yılı olarak” eksik ve yanlış yazılan suç tarihinin 26.01.2003 şeklinde mahallinde düzeltilmesi olanaklı görülmüştür

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2002 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihi olan 26.01.2003'ten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 26.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3110, Karar No: 2020/7399, Tarih: 01.07.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/3110 E.  ,  2020/7399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I) Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma, sanık hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının sanık hakkında uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre sanık bakımından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılması gerekli olduğu halde, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda yeterli gerekçe gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- UYAP’tan yapılan kontrolde sanığın suç tarihinde Kars(Kapatılan) Açık Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan dolayı hükümlü olarak bulunduğunun anlaşılması karşısında; öncelikle sanığın suç tarihinde cezaevinde tutuklu veya hükümlü olup olmadığının araştırılması varsa buna ilişkin kayıtların getirtilmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerekirken eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- Kabule göre de;

2- UYAP’tan yapılan kontrolde sanığın suç tarihinde Kars(Kapatılan) Açık Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan dolayı hükümlü olarak bulunduğunun anlaşılması karşısında; öncelikle sanığın suç tarihinde cezaevinde tutuklu veya hükümlü olup olmadığının araştırılması varsa buna ilişkin kayıtların getirtilmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerekirken eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- Kabule göre de;

Sanığın tekerrüre esas alınan Bakırköy 3. Çocuk Mahkemesinin 25/10/2010 günlü, 2009/171 Esas, 2010/1079 karar sayılı ilamının, sanığın 18 yaşından küçükken işlediği suç nedeniyle mahkumiyetine ilişkin olup, TCK'nın 58/5. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydına göre tekerrüre esas başka bir hükümlülük halinin de bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında verilen cezanın TCK'nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafii ile sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan suça sürüklenen çocuk bakımından diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 01/07/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.