muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/4594, Karar No: 2019/592, Tarih: 11.02.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/4594 E.  ,  2019/592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanıklar hakkında verilen beraat hükümleri katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan kurum ve sanıklar arasında iş sözleşmesi ilişkisi bulunduğu, sanıkların PTT dağıtıcısı olarak taşeron işçisi olarak görev yaptıkları, sanıkların çalışma yaptığı bölgede 15/05/2012 tarihinde dağıtıcılar tarafından çalışma esnasında kullanılan cihet dolapları ve gönderi kayıtları üzerinde denetim yapıldığı, yapılan denetimlerde sanık ...'nun çalışma bölgesi olan Necatibey Cd. No... Sıhhiye adresinde bulunan cihet dağıtım dolabının kapağının kırık olduğunun tespit edildiği, içerisinde yaklaşık 4000 adet kayıtsız gönderi ile sistem sorgulamasında alıcılarına teslim bilgisi girilen 16 adet kargo gönderisinin bulunduğunun belirlendiği, yine 22/05/2012 tarihinde Çankaya Bölgesinde yapılan denetimlerde farklı adreslerde kurulu bulunan cihet dağıtım dolapları ile ilgili aksaklıklar tespit edildiği, ayrıca 28/05/2012 tarihinde Mithatpaşa Cd Köprüsü otobüs durakları yanında bulunan mektup atma kutusunun görevli tarafından sökülmesi aşamasında tespit edilen 2011 yılı Eylül ayında atıldığı tahmin edilen 18 adet tebrik kartı ile 12 adet mektup bulunduğu, her iki denetim sonucuna bağlı olarak PTT Teftiş Kurulu Kontrolörlüğünce 27/06/2012 tarih ve 21 sayılı soruşturma raporu ile sanıkların hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda,

Gerçeğin kuşkuya yer verilmeyecek şekilde ortaya çıkarılması açısından, sanıkların hangi tarihten itibaren görev yaptıklarının kesin olarak belirlenmesi, kendilerine hangi tarihte ne kadar gönderi teslim edildiğinin araştırılması, sanıklarda ne kadar gönderi beklediği, bu gönderilerin ne kadar süre cihet dolaplarında bekletildiği, teslimlerinin ne kadar süreyle geciktirildiğinin araştırılması, PTT Genel Müdürlüğü soruşturma raporunda ayrıca sanık ...'nun sahte imza attığı da iddia edilmekle, sanığın bu eylemi gerçekleştirdiğini de ikrar ettiği, bu eylem bakımından kamu davası açılıp açılmadığının araştırılması, varsa birleştirilmesinin sağlanması, sahtecilik suçu yönünden dava açılmamışsa açılmasının sağlanarak davaların birlikte görülerek bütün delillerin toplanmasından sonra dosyanın bilirkişiye tevdi ettirilerek sanıkların ne kadar süre gönderileri beklettikleri, iş yoğunlukları savunmalarının gerçeğe uygun olup olmadığının aynı bölgede görev yapan diğer işçiler bakımından da bekleme olup olmadığı hususlarının araştırılarak rapor alınması ile sanıkların suç işleme kastıyla hareket edip etmediklerinin karar yerinde tartışılarak sonucuna göre sanıklar hakkında hukuki durumun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'ın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 11/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/133, Karar No: 2019/6272, Tarih: 19.09.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/133 E.  ,  2019/6272 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne alınmıştır.

Hükmün davacı Kurum ve davalı ...vekilleri ile davalılar ... ve ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı kurum vekili, davalı ...vekili ile davalılar ... ve ...’ın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davanın gelirler yönünden yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir. Anlaşılacağı üzere 21/1. madde işverenin, 21/4. madde üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bu maddelere göre açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanununun irdelenmesi de gerekmektedir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

İşverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, her ne kadar gerçek zarar hesabı yapılmamışsa da, anılan noksanlığın sonuca etkili olmadığı, ancak davalıların kusur oranlarının tüm zarara göre hesaplanıp hüküm kurulması gerekirken yanılgılı değerlendirmeyle, talep sonucuna davalıların kusur oranları uygulanmak suretiyle hüküm kurulması isabetsizdir ve hükmün bozulması gerekmektedir.

Ne var ki, bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi gereğince halen yürürlükte bulunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince düzelterek onanmalıdır.

SONUÇ : Hüküm fıkrasının birinci bendi silinerek yerine; “Davanın kabulüyle; davacının fazlaya ilişkin hakkı saklı tutularak ve taleple bağlı kalınarak, 5.000,00 TL kurum zararının 31.01.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacıya verilmesine (davalılardan ..., ... ve...’ın sorumluluk tutarlarının 3.699,35 TL olarak sınırlandırılmasına)” sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTEREK ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, 19.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22630, Karar No: 2014/5311, Tarih: 27.02.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/22630 E.  ,  2014/5311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/02/2012

NUMARASI : 2011/297-2012/87

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Çayırlık niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde yöntem itibari ile isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1) Taşınmaza net çayır otu gelirine göre bedel belirlenmesi ile yetinilmesi gerekirken, belirlenen bedele otlatma payı eklenerek fazlaya hükmedilmesi,

2) Dava konusu taşınmaza değerlendirme tarihi olan 2011 yılı resmi rakamlarına göre değer biçilmesi gerektiği gözetilmeden, bir önceki yıl verileri esas alınarak bulunan bedelin fiyat artış endeksi ile arttırılarak değer tespit edilmesi,

3-Taşınmazın, kamulaştırmadan arta kalan bölümünün yüzölçümü ve geometrik durumuna göre bu kısımda değer kaybı olmayacağı halde, bu kısımda % 15 oranında değer düşüklüğü olduğu kabulü ile fazlaya karar verilmesi,

4)Taşınmazın toplam kamulaştırma bedelinin hüküm fıkrasında belirtilmesi gerekirken, Kamulaştırma Kanununun 27. maddesi uyarınca açılan davadaki bedel ile, bu davadaki bedel arasındaki farkın yazılması ile yetinilmesi,

Doğru olmadığı gibi,

5- 2942 sayılı kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca dava 4 aylık süre içinde sonuçlandırılmadığından Anayasa Mahkemesi’nin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. bölüm kararı da göz önüne alınarak kamulaştırma bedeline 17.10.2011 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin temyiz itirazları doğrultusunda BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 27.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3082, Karar No: 2018/1094, Tarih: 01.03.2018

**19. Hukuk Dairesi         2017/3082 E.  ,  2018/1094 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vek. Av. ...ile davalılar 1-... vek. Av. ... 2-... 3-Tasfiye Halinde ...Ltd. Şti. Tasfiye Memuru ... vek. Av. ... arasında görülen dava hakkında ... 18. Asliye Hukuk Mahkemesi’nden verilen 21.01.2016 gün, 2015/406 E.-2016/16 K. sayılı hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 02.03.2017 gün, 2016/5841 E.-2017/1686 K. sayılı ilamına karşı davalı ... vekilince karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla ve davalı ... vekilince de Dairemiz ilamının harç kısmının tavzihen düzeltilmesi talep edilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği konuşulup, düşünüldü.

- K A R A R -

(1) Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan davalı ... vekilinin karar düzeltme isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

(2) Davalı ...’in talebine gelince; Dairemizin 02.03.2017 gün, 2016/5841 E.-2017/1686 K. sayılı onama ilamında hakkındaki dava husumetten reddedilen davalı ...’ten maktu onama harcının, hakkındaki dava kısmen kabul edilen davalı ...’ten ise nisbi onama harcının alınmasına karar verilmesi gerekirken, her iki davalıdan müştereken nisbi onama harcı alınmasına karar verilmiş ise de, bunun bir yazım hatasından kaynaklandığı anlaşıldığından, davalı ...’in tavzih talebinin kabulü ile Dairemizin 02.03.2017 gün, 2016/5841 E.-2017/1686 K. sayılı ilamının harca ilişkin bölümünün ilamdan çıkartılarak, yerine “191.656,70 TL onama harcının davalı ...’ten, 2,20 TL onama harcının davalı ...’ten alınmasına” sözcük ve rakam dizisinin eklenmesine ve Dairemiz ilamının bu şekilde düzeltilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıdaki (1) nolu bend uyarınca davalı ... vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, (2) nolu bendde açıklanan sebeplerle davalı ...’in tavzih talebinin kabulü ile Dairemizin 02.03.2017 gün, 2016/5841 E.-2017/1686 K. sayılı ilamının harca ilişkin bölümünün ilamdan çıkartılarak, yerine “191.656,70 TL onama harcının davalı ...’ten, 2,20 TL onama harcının davalı ...’ten alınmasına” sözcük ve rakam dizisinin eklenmesine ve Dairemiz ilamının bu şekilde düzeltilmesine, 9,40 harç ve takdiren 315,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen ...'ten alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, peşin harcın istek halinde davalı ...'e iadesine, 01/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2004/11727, Karar No: 2004/11997, Tarih: 22.11.2004

16. Hukuk Dairesi 2004/11727 E., 2004/11997 K.

**16. Hukuk Dairesi 2004/11727 E., 2004/11997 K.**

**- KAYIT VE BELGELERİN KAPSAMININ BELİRLENMESİ

- TAPU İPTALİ VE TESCİL DAVASI

- ZİLYETLİKLE KAZANMA**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında genel kadastro ile oluşan tapunun, tapu kaydına dayanarak açılan iptali davası sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, Gereği Görüşüldü:

Kadastro sırasında 213 ada 6 parsel sayılı 9600 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı Şükrü adına tespit edilmiş, tespite itiraz edilmediğinden kesinleşerek adına tescil edilmiştir. Davacı Hazine, tapu kaydına dayanarak tapu miktarı 1000 metrekarelik kısmın nizalı taşınmazda kaldığından bu kısmın tapusunun iptaliyle adına tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın husumet yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece Hazinenin dayanağını oluşturan tapu kaydının davaya konu 6 numaralı parselin tamamını veya bir bölümünü kapsamadığı gerekçe gösterilmek suretiyle davanın husumet yönünden reddine karar verilmiş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hüküm için yeterli bulunmamaktadır.

Mahkemece Hazinenin dayanağını oluşturan tapu kaydının davaya konu 6 numaralı parselin tamamını veya bir bölümünü kapsamadığı gerekçe gösterilmek suretiyle davanın husumet yönünden reddine karar verilmiş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hüküm için yeterli bulunmamaktadır.

Davacı Hazine, 26.6.1944 tarih 122 numaralı tapu kaydına, davalı taraf ise zilyetliğe dayanmıştır. Mahkemece dayanılan tapu kaydı mahalline yeterli şekilde uygulanıp kapsamı belirlenmemiş, davaya konu 6 numaralı parsele komşu tüm taşınmazların tutanak suretleriyle dayanağını oluşturan belgeler getirtilip uygulamada bu kayıtlardan yararlanılmamış, mahallinde yapılan iki keşifte bilgisine başvurulan teknik bilirkişiler tapunun kapsamı konusunda farklı rapor verdikleri halde bu farklılık giderilmeden hüküm kurulmuştur. Bu tür eksik ve yetersiz soruşturmaya dayanılarak karar verilemez. Doğru sonuca varılabilmesi için; Hazine'nin dayanağını oluşturan yukarıda tarih ve numarası yazılı tapu kaydının varsa haritası ile idari tahkikat belgeleri, davaya konu 6 numaralı parsele komşu tüm taşınmazların tutanak ve dayanağını oluşturan belgeler getirtilip dosya ikmal edildikten sonra mahallinde yaşlı şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler ve harita mühendisi huzuruyla keşif icra edilmelidir. Keşif sırasında Hazine'nin dayanağını oluşturan tapu kaydı varsa haritası, idari tahkikat belgeleri tek tek okunup kayıtta yazılı hudutlar mahalli bilirkişiye zeminde tek tek göstertilmeli, bilirkişinin zeminde gösteremediği hudutlar yönünden taraflara tanık dinletme imkanı sağlanmalı, kaydın hudutları tesbit edilirken varsa tapunun haritasından idari tahkikat evraklarından ve komşu parsel bilgilerinden yararlanılmalı, dinlenecek yerel bilirkişi ve tanıklardan taşınmazın niteliği, intikali ve tasarrufu hususunda sorular sorulup bu konularda ayrıntılı bilgi alınmalı, yargılama sırasında toplanan delillerin tutanağın edinme sebebi sütunundaki beyanlara aykırı düşmesi halinde tesbit bilirkişileri tanık sıfatıyla dinlenilip aykırılığın giderilmesine çalışılmalı, beraberde götürülecek harita mühendisinden uygulanan kayıtların kapsamını belirtir keşfi takibe imkan verir ayrıntılı ve gerekçeli kroki ve rapor düzenlenmesi istenilmeli, harita mühendisinin düzenleyeceği kroki ve raporun daha önceki raporlara aykırı düşmesi halinde bu aykırılığın nedeni üzerinde durulup giderilmesine çalışılmalı, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece belirtilen şekilde araştırma ve inceleme yapılmaması isabetsiz olduğu gibi kabule göre, 6 numaralı parselin kaydın kapsamında kalmadığı kesin olarak belirlenmesi halinde davanın esastan reddine karar verilmesi gerekirken husumetten reddine karar verilmesi de yasaya aykırıdır. Temyiz itirazları bu nedenle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün (BOZULMASINA), 22.11.2004 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/27233, Karar No: 2020/11422, Tarih: 22.10.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/27233 E.  ,  2020/11422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Malatya Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi’nin 26/03/2010 tarih ve 5915 numaralı raporunda, sanığın kleptomani rahatsızlığı bulunduğuna ve işlediği iddia olunan suç ile ilgili olarak, hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabilme ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin bulunmadığına dair tespitin bulunduğu, yine Malatya Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi’nin 09/01/2020 tarih ve 330 numaralı raporuna göre ise sanığın suç tarihinde işlediği iddia olunan suç ile ilgili olarak cezai sorumluluğuunn tam olduğuna ilişkin görüş bildirildiğinin görülmesi ve her iki rapor arasında çelişki bulunduğunun anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nun 32. maddesi uyarınca Adli Tıp Genel Kurulu’ndan sanığın suç tarihi itibariyle üzerine atılı hırsızlık fiillinin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin bulunup bulunmadığı hususunda rapor alınarak sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken; raporlar arasındaki çelişki giderilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 22/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/15974, Karar No: 2020/1140, Tarih: 15.01.2020

**18. Ceza Dairesi         2019/15974 E.  ,  2020/1140 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan sanık ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 28/03/2019 tarihli ve 2019/52037 soruşturma, 2019/35584 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Ankara 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 13/05/2019 tarihli ve 2019/3806 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında; "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 160. maddesinde yer alan “Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. Cumhuriyet savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.” şeklindeki düzenleme karşısında, Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmak zorunda olduğu, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 14/11/2007 tarihli ve 2007/9636-9375 sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini hiç yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı bir durumda, anılan Kanun’un 160. maddesi ve diğer maddeleri uyarınca soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulüne karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

CMK'nın 160. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet Savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar." 2. fıkrasında, "Cumhuriyet Savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." 170. maddesinin 2. fıkrasında, “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler." 172. maddesinin 1. fıkrasında, “Cumhuriyet Savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir.” hükümleri düzenlenmiştir.

Aynı Kanun'un 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten sonraki “Cumhuriyet Savcısının kararına itiraz” başlıklı 173. maddesinde ise;