muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/583, Karar No: 2015/2044, Tarih: 30.09.2015

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca işçi ücretlerinden dava dışı spor kulübü adına yapılan kesintilerin iadesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, toplu iş sözleşmelerinde işçi aleyhine hükümlere yer verilemeyeceği ve sendika üyelik aidatı dışında bir kesinti öngörülemeyeceği gerekçesiyle işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi uyarınca yapılan spor aidatı kesintisi miktarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili,talebin zamanaşımına uğradığını, davacıya toplu iş sözleşmesi ile 2008 yılından itibaren temizlik yardımı ödemesinin yapıldığını, temizlik yardımı ile spor aidatının bir ilişkisi bulunmadığı belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, talebin davacı işçinin aylığından yapılan spor kesintisine yönelik olduğu, 2821 sayılı Sendikalar Kanunu'nun 61. maddesi gereği sendika üyelik aidatı kesilmesi dışında toplu iş sözleşmelerine işçilerin ücretlerinden kesinti yapılmasına dair hüküm konulamayacağı; işçi ücretinden spor aidatı kesilmesi yolundaki düzenlemenin geçerli olmadığı, sendikanın işçisine haklar sağlayabileceği onu borç altına sokamayacağı, ayrıca toplu iş sözleşmesinin 15/c maddesinde sportif kesintilerin ancak işçinin yazılı muvafakatına bağlı olduğunun düzenlendiği, somut olayda ise davacı işçinin kesintiye muvafakat ettiğine dair herhangi bir delilin de ibraz edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Özel Daire tarafından yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuş, mahkemece; toplu iş sözleşmesi işçilerin oylamasına sunulmadığından bu hakkın amacına uygun kullanılıp kullanılmadığının ancak dava yoluyla denetlenebileceği; davaya konu hüküm hakkında davalı aleyhine açılan çok sayıda davanın işçilerin sendika tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümlerine muvafakatlerinin olmadığını gösterdiği, ayrıca toplu iş sözleşmelerine işçi aleyhine hüküm konulamayacağı, öte yandan; spor kulübüne gelir aktarmak için toplu iş sözleşmesine önce işçi lehine hüküm konulup, sonra aynı miktarda kesinti yapılmasının toplu iş sözleşmesinin taraflarının işçi ve işveren olduğu, spor kulübünün üçüncü kişi konumunda olduğu düşünüldüğünde hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğu ve emsal kabul kararlarının onandığı belirtilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, toplu iş sözleşmesi ile işçi ücretinden spor aidatı kesintisi yapılması yönündeki düzenlemelerin geçerli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, toplu iş sözleşmesi ile işçi ücretinden spor aidatı kesintisi yapılması yönündeki düzenlemelerin geçerli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 30.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4964, Karar No: 2019/2208, Tarih: 27.03.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/4964 E.  ,  2019/2208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO TESPİTİNE İTİRAZ

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Dosya içerisinde gerekçeli kararın dava konusu taşınmazların tespit maliki davalı ..., müdahil ... mirasçılarından .... ile müdahil ... mirasçılarından ....’e tebliğine ilişkin bir belge veya bilgi bulunmamaktadır. Gerekçeli karar adı geçenlere tebliğ edilmiş ise, tebliğ belgesinin eklenmesi veya kayıtlara dayanılarak tebliğ gününün açıklanması; tebliğ edilmemiş ise, gerekçeli kararın adı geçenlere 7201 sayılı Tebligat Kanunu ile Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenmesi,

2- Dava konusu 523 ve 524 parsel sayılı taşınmazların tespit maliklerinden Zinnet Kalem, ..., ..., ..., Muhtar kızı ... ve Muhtar oğlu ...’e ait nüfus kayıtlarının, ölü iseler verasete esas nüfus kayıtlarının onaylı örneklerinin getirtilerek dosya içerisine konulması,

3- 26.12.1962 tarihli celsede müdahale isteminde bulunan Zeynep, Nimet, Mahizer ve Yakup Duman’ın vekili olarak davaya kabul edilen İsmail Duman ile bu kişiler arasında mülga 766 sayılı Yasa’nın 56. maddesi kapsamında akrabalık bağı bulunup bulunmadığını tespite yarar nüfus kayıtlarının onaylı suretlerinin getirtilerek dosya içerisine konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/591, Karar No: 2018/4754, Tarih: 08.05.2018

**17. Hukuk Dairesi         2018/591 E.  ,  2018/4754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, ... İli ...ı ilçesi mevkiinde sürücü ...'nin yönetimindeki kendisinin maliki bulunduğu ... A.Ş'de sigortalı aracın 08/07/2008 tarihinde oto korkuluklara çarpmak suretiyle idareye 2.665,32 TL maddi hasar verdiğini, borçlulara yazılı ihtarda bulunulmasına rağmen bugüne kadar ödeme yapılmadığını, meydana gelen hadisede kusursuz sorumluluk gereği davalıların oluşan zarardan birlikte sorumlu olduklarını belirterek, 2.665,32 TL'nin kaza tarihi olan 08.07.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tazmin ve tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Türkiye Motorlu Taşıt Bürosu vekili; dilekçesinde, davalı olarak ... A.Ş'nin gösterildiğini ancak, yabancı plakalı aracın kaza tarihinde geçerli bir yeşil kart ... sertifikası olması halinde bu aracın yurt dışında bulunan sigortacısı adına Türkiye Motorlu Taşıt Bürosu'nun devreye girdiğini ve bu kazalarda davaya taraf olma ehliyetinin Türkiye Motorlu Taşıt Bürosuna ait olduğunu, dava konusu kaza sonrasında tutulan kaza tesbit tutanağında kazanın aşırı rüzgarın etkisi ile meydana geldiğinin görüldüğünü, bu durumda sigortalıya atfedilecek herhangi bir kusur olmadığını, Kazanın mücbir sebep neticesinde meydana geldiğini, sigortalıya atfedilecek bir kusurun bulunmadığı dikkate alındığında sigortalının sorumluluğunu teminat altına alan sigortacının da sorumlu tutulabilmesinin mümkün olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, HMK.'nın 320/4. maddesi uyarınca dosyanın yenilenme dilekçesinden sonra yine takipsiz kaldığından davanın açılmamış sayılmasına

karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava HUMK zamanında açılmış ise de, ilk takipsiz bırakma HMK yürürlüğe girdikten sonra, 28.11.2014 tarihindedir. HMK 320/4'e göre davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekiyor ise de, 05.02.2015 tarihinde yenileme dilekçesi verilmiş olup, davacı Karayolları idaresi tarafından giderlerin yatırılmadığı anlaşılmakla bu giderlerin yatırılması için davacıya gerekli ihtarat birlikte muhtıra çıkartılarak süre verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 08/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3634, Karar No: 2021/7020, Tarih: 23.06.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/3634 E.  ,  2021/7020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen tazminat davasının reddine dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda davacının istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen kararın Yargıtay (kapatılan) 13. Hukuk Dairesince yapılan temyiz incelemesi sonucunda bozularak dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesi üzerine bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucu davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı HMK’nın “Bozmaya uyma veya direnme” başlıklı 373. maddesinin birinci fıkrası; “Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.” hükmünü,

Aynı maddenin dördüncü fıkrası ise; “Yargıtayın bozma kararı üzerine ilk derece mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulabilir.” hükmünü içermektedir.

Açıklanan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde; ilk derece mahkemesi tarafından, Yargıtay’ın bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi halinde, davanın taraflarına, karara karşı sadece temyiz yoluna başvuru olanağı tanındığı anlaşılmaktadır.

Bu halde ise; ilk derece mahkemesince verilen kararın, HMK’nın 362. maddesinde bölge adliye mahkemeleri tarafından verilen kararlar için öngörülen temyiz kesinlik sınırına tabi olacağı tartışmasızdır.

6763 sayılı kanun ile 6100 sayılı HMK'ya eklenen ek 1. madde uyarınca; aynı Kanunun 362. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı, 01.01.2020 tarihinden itibaren 72.070,00 TL’ye çıkartılmıştır.

Bozmaya uyularak verilen karar, karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. HMK'nın 366. maddesi atfıyla aynı Kanunun 352. maddesi uyarınca, kesin olan karar hakkında Yargıtay tarafından temyiz isteminin reddine karar verilebilir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz dilekçesinin miktar itibariyle REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23/06/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3053, Karar No: 2012/18884, Tarih: 31.05.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/3053 E.  ,  2012/18884 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Muğla Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 05.10.2010 tarihli ve 2010/4727 soruşturma, 2010/1992 karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın süre yönünden reddine ilişkin mercii (AYDIN) 1. Ağır Ceza Mahkemesi Başkanlığınca verilen 17.01.2011 tarihli ve 2010/1890 değişik iş sayılı kararı kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 173/1. maddesinde yer alan "suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet Savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine itiraz edebilir." hükmüne göre, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın 22.10.2010 tarihinde müştekiye tebliğ edildiği ve 15 günlük itiraz süresinin son günü 06.11.2010 tarihinin hafta sonu tatiline rastlaması sebebiyle 08.11.2010 tarihinde merciine yapılan itirazın süresinde olduğu kabulü ile anılan Kanunun 173/3. maddesine göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 30.09.2011 gün ve 49874 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 03.01.2012 gün ve KYB-2011/360015 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 173/1. maddesinde yer alan "suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren 15 gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet Savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine itiraz edebilir." hükmüne göre, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın 22.10.2010 tarihinde şikayetçiye tebliğ edildiği, 15 günlük yasal sürenin son günü olan 06.10.2010 tarihinin Cumartesi olup, hafta sonu tatiline rastlaması sebebiyle 08.11.2010 tarihinde yapılan itirazın süresinde olduğu ve istem hakkında anılan yasanın 173/3. maddesi uyarınca bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde itirazın süre yönünden reddine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın Kanun Yararına Bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden Aydın 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.01.2011 gün, 2010/1890 değişik iş sayılı kararının CMK.nun 309. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), müteakip işlemlerin mahkemesince yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 31.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20570, Karar No: 2019/18680, Tarih: 10.10.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/20570 E.  ,  2019/18680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş sözleşmesine haklı bir neden olmadan son verildiğini öne sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, toplanan delillere göre ve bilirkişi raporu doğrultusunda yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücreti alacağının bulunup bulunmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Somut uyuşmazlıkta; Mahkemece imzalı ücret bordroları ile fazla çalışma tahakkuku yapılmış olduğu gerekçesiyle talebin reddine karar verilmiş ise de; dosya içerisinde bulunan ücret bordroları incelendiğinde bazı aylara ait ücret bordrolarının imzasız olduğu görülmektedir. Dairemizin yerleşik hale gelen görüşüne göre, işçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkün olup bu takdirde yapılacak fazla çalışma alacağı hesabından banka kanalıyla ödendiği sabit olan tutarların mahsubu ile sonuca gidilmesi gerekmektedir.

Şu halde; iddia ve taraf tanık anlatımları ile işyerinde işe giriş çıkış tutulduğu anlaşılmakla; öncelikle kayıtları sunması için işverene yöntemince süre verilmeli, sunulması halinde davacının fazla çalışma yapılacağı zaman parmak bastırılmadığı iddiası nedeniyle bu kayıtlara değer verilip verilemeyeceği irdelenmeli; kayıt sunulmaz ise ya da sunulmasına rağmen kayıtlara değer verilemeyeceği sonucuna varılması halinde, tanık beyanlarına göre fazla çalışma alacağı hesaplanmalı, imzalı ücret bordrolarında tahakkuk bulunan aylar aksi yazılı deliller ile ispatlanmadıkça dışlanmalı, imzasız ücret bordroları ile aksi yazılı delille ispatlanması halinde imzalı ücret bordrolarındaki fazla çalışma tahakkukları mahsup edilerek sonucuna göre fazla çalışma ücret alacağı olup olmadığı belirlenmelidir. Mahkemece belirtilen hususlar gözetilmeden fazla çalışma alacağı talebinin reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3- Taraflar arasında davacının kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı, işyerinde fazla çalışma ücretinin ödenmemesi, fazla çalışma yapılacağı zamanlarda işe giriş-çıkışlarda uygulanan parmak basma uygulamasının iptal edilmesi ve bankalara para yatırma, elektrik-su faturası ödeme, müdürün evine ihtiyaç maddeleri götürme, müdürün evinin alışverişini yapma gibi görevi dışındaki işlerin yaptırılmasına itiraz etmesi üzerine işyeri yetkilisi tarafından işyerinde ancak bu şekilde çalışabileceği, istemiyorsa çekip gidebileceği belirtilerek iş sözleşmesinin son bulduğunu iddia etmiştir.

Davalı ise, yıllık ücretli izin kullanan davacının izin dönüşü işbaşı yapmadığını, işyerine bilgi vermeden ve izin almadan devamsızlık yapan davacının iş sözleşmesinin istifa nedeniyle son bulduğunu savunmuştur.

Mahkemece iş sözleşmesine davacı tarafından haklı bir neden olmadan son verildiği gerekçesiyle kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmiş ise de; yapılan araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir.

Davalı ise, yıllık ücretli izin kullanan davacının izin dönüşü işbaşı yapmadığını, işyerine bilgi vermeden ve izin almadan devamsızlık yapan davacının iş sözleşmesinin istifa nedeniyle son bulduğunu savunmuştur.

Mahkemece iş sözleşmesine davacı tarafından haklı bir neden olmadan son verildiği gerekçesiyle kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmiş ise de; yapılan araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir.

Dava dilekçesindeki anlatım ile dosya kapsamından davacının fazla çalışma ücretinın ödenmemesi ayrıca paket servis işi dışında özel işlere (fatura yatırma, vs) gönderilmesi gerekçeleriyle iş sözleşmesini eylemli olarak feshettiği anlaşılmaktadır. Şu halde, öncelikle az yukarıda açıklandığı üzere fazla çalışma ücreti alacağının bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi, davacının fazla çalışmasının olmadığının tespiti halinde davacının görev tanımı dışında özel işlere gönderildiği iddiasının değerlendirilmesi bu hususta gerekirse tanıkların yeniden dinlenilmesi ve sonucuna göre kıdem tazminatı talebi hakkında bir karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.10.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/16131, Karar No: 2025/4379, Tarih: 18.03.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/16131 E.  ,  2025/4379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/575 E., 2024/537 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmek ve de davalı vekili tarafından duruşma talep edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin ve işin duruşmaya tabi olduğunun anlaşılması nedeniyle duruşma talebinin kabulüne karar verildikten sonra duruşma için 18.03.2025 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmiştir. Duruşma günü murafaalı temyiz eden davalı adına Av. ... geldi. Davacı adına gelen olmadı, davacı vekilinin mazeret dilekçesi gönderdiği görüldü. Gelenin yüzüne karşı duruşmaya başlanıp sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra duruşmaya son verilerek aynı günde Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliğinin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; davacıya ücret ödemelerinin yapıldığı banka kayıtlarının ve ücret ödeme bordrolarının eksiksiz bir şekilde dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda bulunmadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla davacının ücretlerini aldığı bankadan kazadan önceki iki yıla ilişkin hesap hareketlerini gösteren kayıtların ve davalı işverenden kazadan önceki iki yıla ilişkin davacıya ait ücret bordrolarının okunaklı örneklerinin celp edilerek dosyaya eklenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

18.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.