muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1199, Karar No: 2016/7384, Tarih: 02.06.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/1199 E.  ,  2016/7384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğeri aleyhine 22/04/2013 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 06/05/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Davalı ... Müdürlüğünün temyiz istemi yönünden dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özelikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalı ... Belediyesinin temyiz itirazlarına gelince; Dava, maddi tazminat ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, 27/09/2012 günü aşırı yağış nedeniyle kanalizasyonun geri teperek evine pis su dolduğunu, evinin ve eşyalarının zarar gördüğünü belirterek davalıların kusurundan kaynaklanan zararının ödetilmesini istemiştir.

Davalılar, kusurları ve sorumlulukları olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi görüşü uyarınca davalıların kusur oranına isabet eden zarar tutarının ödetilmesine karar verilmiştir.

Davalı ... Belediye Başkanlığı bir kamu tüzel kişisidir. Anılan tüzel kişiliğe bağlı olarak ve kamusal kurallar çerçevesinde faaliyet gösteren Belediye organlarının eylem ve işlemleri de kamusal nitelikte olup, kamu hizmeti kavramı çerçevesindedir. İstemin ileri sürülüş ve olayın gerçekleşme biçimine göre davanın anılan davalıya yöneltilmesinin nedeni de davalı Belediye’nin hizmet kusuruna ilişkindir. 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 2/1-b maddesi gereğince bu tür istemlerin tam yargı davası olarak idari yargı yerinde açılacak davada ileri sürülmesi gerekir.

Mahkemece, görevin kamu düzenine ilişkin bulunması ve resen nazara alınması gerektiği gözetilerek davalı ... Belediye Başkanlığı yönünden uyuşmazlığın çözümünde öncelikle idari yargı yerinin görevli olması nedeni ile yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliğine karar verilmesi gerektiğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda ( 2 ) sayılı bentte gösterilen nedenle davalı ... Belediye Başkanlığı yararına bozulmasına, bozma nedenine göre davalı ... Belediye Başkanlığının öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, davalı ... Müdürlüğünün temyiz itirazlarının ( 1 ) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve davalı ...'nden peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18905, Karar No: 2010/23843, Tarih: 14.07.2010

3. Ceza Dairesi 2009/18905 E., 2010/23843 K.

**3. Ceza Dairesi 2009/18905 E., 2010/23843 K.**

**- GECELEYİN KONUT DOKUNULMAZLIĞINI BOZMA**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 116 ]

**"İçtihat Metni"**

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Konut (mesken), devamlı ya da geçici olarak kişilerin yerleşmek ve barınmak amacıyla oturmalarına elverişli yerlerdir. Bir yerin konut ya da eklenti olup olmadığı ise, ondan yararlanmaya hakkı olanların açık ya da örtülü biçimde sergilenen iradeleriyle belirlenir.

Türk Ceza Yasası'nın 116. maddesinde düzenlenen konut dokunulmazlığını bozma suçu, bireysel özgürlüğe karşı işlenen suçlardandır. Bu suçla korunan değer, konuttan yararlanmaya hakkı bulunanların kişi özgürlüğüdür. Bu varlık, değer ya da yararlar, her zaman ve her yerde değil, ancak konut ya da eklenti sayılabilen yer koşulu ile sınırlıdır.

Bu madde ile irade ve rıza özgürlüğünü ihlal ederek konut ya da eklenti sayılabilen yerlere girmeyi yasaklamıştır.

Konut, aile bireylerinden ya da birden fazla kişi tarafından birlikte kullanılması durumunda, birlikte oturanlardan birinin konuta girme konusunda geçerli rızasından söz edebilmek için bu kişinin rızasına dayanarak giren failin (sanığın) konutta oturan başkalarının haklarını çiğnememesi gerekir. Başka bir anlatımla, konutu birlikte kullananlardan, bu kimsenin failin (sanığın) konuta girmesine ilişkin rızasının geçerli olması için, bu hukuka aykırı ve başkalarının haklarına saldırı niteliğinde bulunmamalıdır.

Somut olayda, Almanya'da yaşayan katılan, eşinden ayrılmış olan kızına ve torunlarına Türkiye'de bulunan konutunu (evini) devamlı oturmaları için koşulsuz olarak tahsis etmiştir. Kızı da kendisinin yararlanması için katılan tarafından verilen bu konuta aralarında resmi evlilik birliği de olmadığı halde sanığı da alarak; birlikte yaşamaya başlamışlardır. Katılanın kızı ile sanığın, katılanın evinde birlikte üç yıl kadar kaldıktan sonra, katılan Almanya'dan dönmüştür. Katılan, kızına oturması için bıraktığı konuta yerleşerek, kızı ve kızının birlikte karı koca gibi yaşadığı sanık ile birlikte oturmaya başlamıştır. Bu şekilde üç ay süre ile birlikte yaşayan katılan, daha sonra kızına sanığın eve gelmesini istemediğini bildirmiştir. Kızı ise, sanık ile uzun süredir bu evde birlikte yaşadığını, bundan sonra da birlikte yaşamaya devam edeceğini açıklamıştır. Katılan ise, sanığın kendi rızası olmadığı halde, kızının rızasıyla birlikte oturdukları mülkiyeti kendi adına olan konuta (eve) gelerek kızı ile karı koca gibi yaşadığı için konut dokunulmazlığını bozma suçunu işlediğinden dolayı şikayetçi olmuştur.

Sanık, katılanın kızı ile bu konutta uzun süredir birlikte yaşamaktadır. Bu nedenle katılanın evine serbestçe girip çıkmaktadır. Katılanın kızı ise eşinden boşanmış, 14.11.1965 doğumlu olup, ergindir ve eve serbestçe giren sanık ile resmen evli olmadığı halde karı koca gibi birlikte yaşamaktadır. Bu durumda, katılanın kızı üzerinde hukuki bir otoritesi ve kızının cinsel özgürlüğünü sınırlama yetkisi yoktur. Ergin olan kızının, erkek arkadaşını kabule ve onunla özgürce ilişkiye girme hakkı vardır. Bu yüzden de, katılan annesinin Almanya'dan döndükten sonra, birlikte yaşadığı ortak konutun dokunulmazlığının bozulup bozu İma masında kendi rızası başta rol oynayacaktır.

Sanığın, katılanın kızının rızasına dayanarak, katılanın kızı ile paylaştığı ortak konuta girmesi, hukuka aykırı olmadığı ve katılanın haklarına saldırı niteliğinde bulunmadığı açıktır.

Bu nedenlerle, konut dokunulmazlığını bozma suçu unsurları itibariyle oluşmadığı halde, sanığın hükümlülüğüne karar verilmesi yasaya aykırı olduğundan, hükmün (BOZULMASINA), 14.07.2010 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Konut dokunulmazlığını bozmak suçu hak sahibinin rızası dışında konuta girmek veya nzası ile konuta girdikten sonra çıkmamak suretiyle işlenebilir. Konut dokunulmazlığını bozmak suçu ile Türk Ceza Kanunu'nun korumak istediği yerler "mesken veya meskenin eklentileri "d ir.

Konuta girmek, failin bütün vücudu ile tamamen konuta girmesi demektir. Konuta veya eklentisine nereden girildiğinin önemi yoktur.

Konuttan çıkmamak, konut sahibinin nzası ile girilen konuttan, söz, hareket ve tavırlarıyla kendisini çıkmaya davet edilmesine rağmen, çıkmamaktadır.

Konuta rıza olmadan, gizlice veya hileyle girilmesi halinde bu suç oluşmaktadır. Sahibinin rızasına dayalı olarak konuta girildikten sonra bu rızanın geri alınması halinde; konutun terk edilmemesi halinde suç oluşur. Açıklanan rızanın, sakatlanmamış olması gerekir.

Suçun, genel suç kastı ile işlenmesi yeterli olup, özel suç kastı aranmamıştır.

Evlilik birliğinde aile bireylerinden birinin rızasının olması, hukuka uygunluk sebebidir. Konutu birden fazla kişinin ortak kullanması durumunda, bunlardan birinin rızasının olması hukuka uygunluk sebebidir. Konut sahibinin rızasıyla bu yere girilmesi halinde suç oluşmayacaktır. Rızanın varlığı veya yokluğu, failin davranışlarına, amacına, giriş nedenine göre tespit edilmelidir. Yerel ve olaysal koşullar, gelenekler nazara alınmalıdır. Sütçünün süt, gazetecinin gazete, postacının mektup bırakmak için eklentiye girmesinde örtülü rıza mevcuttur. Ancak aynı yere, ırza geçmek, söz atmak tasaddide veya sarkıntılıkta bulunmak, röntgencilik yapmak için girilmesinde rızanın varlığı kabul edilemez. Çünkü; konut sahibinin huzuru, güvenliği bozulmuş, kişisel özgürlüğü ihlal edilmiştir.

Bu itibarla; konuta girmede, burayı kullanma ve tasarruf etme hakkına sahip olanların rızalarının tespiti zımnında, sanığın davranışları değerlendirilmeli, giriş amacı araştırılmalı, olaysal olarak değerlendirme yapılmalıdır.

Her halde de rıza açıklamasının meşru bir amaca yönelik olması zorunludur. Meşru amaç, hukuka aykırı olmayan, hukuk düzeni tarafından suç kabul edilmeyen, haksız sayılmayan, yani hukuk düzenini bozmayan amaçlardır.

Ortak kullananlardan birinin, şehvet amacıyla bir başkasını konuta alması halinde, meşru bir amaca yönelik olmadığından, vaki rızası geçersizdir. (Haydar Erol, Gerekçeli ve Açıklamalı Türk Ceza Kanunu, 2010, sayfa 2178-2179)

Bu konuda hemen hatırlanması gereken iki içtihadı birleştirme kararı:

"Karının çağırması üzerine, kocanın örtülü (zımni) olarak anlaşılan ona-masızlığına karşın, cinsel ilişkide bulunmak maksadıyla konuta girmek eylemi bu konutun dokunulmazlığını bozmak suçunu oluşturur. (İçt. Biri. K. 18.02.1942 21-4)

Hizmetçinin yasal olmayan bir maksat için eve aldığı kişinin bu hareketi, kendisini oradan çıkarmak hakkına sahip kimsenin rızası dışında olmuş demektir. Bu nedenle konut dokunulmazlığını bozmak cürmünü oluşturur. (İçt. Biri. K. 12.03.1941 38-8)" şeklindedir.

Genel açıklamalardan sonra somut olayımıza gelince:

Katılan Periha tapusu kendisine ait olan ve örneği dosyada bulunan evinde suç tarihinden bir yıl öncesinden itibaren oturmaktadır. Almanya'dan kesin dönüş yapmadan önce evini eşinden ayrılan ve iki çocuğuyla yaşayan kızının kullanımına vermiş ve kesin dönüşten sonra da evine yerleşerek kızı ve torunlarıyla yaşamaya başlamıştır. Konutun sahibi katılandır.

Kızı konutun ortak kullananı durumundadır ve gayrı meşru ilişki içinde olduğu üçüncü bir kişiyi konuta almaktadır. Kızın, yasal olmayan bir maksat için eve aldığı sanığın bu hareketi, kendisini oradan çıkarmak hakkına sahip kimsenin rızası dışında olmuş demektir. Bu kişi katılanın rızası dışında eve gelmekte ve kendisinin konuta girmesine müsaade etmeyen katılana evde kızının da hakkı olduğunu söylemekte, evden çıkmamakta ve katılana karşı tavır koymaktadır.

Katılanın sanığa konutunu terk etmesini söyleyip sanığın konutu terk etmemesi fiili durumdur. Sahibinin rızasına dayalı olarak konuta girildikten sonra bu rızanın geri alınması halinde, konutun terk edilmemesi halinde suç oluşur. Konutun ortak kullananı durumunda olan katılanın kızının, rıza açıklamasının meşru bir amaca yönelik değildir. Gayrı meşru birlikteliği devam ettirmek, meşru amaç değildir. Zira meşru amaç, hukuka aykırı olmayan, hukuk düzeni tarafından haksız sayılmayan, yani hukuk düzenini bozmayan amaçlardır. Yerel ve olaysal koşullar, gelenekler nazara alındığında ortak kullananın ısrarı hoş karşılanmaz.

Sanık hakkında yerel mahkemenin kurduğu hüküm isabetlidir ve Tebfiğnameye uygun olarak ONANMASI gerektiği düşüncesindeyim.
Yargıtay — Esas No: 2016/10684, Karar No: 2018/7042, Tarih: 05.11.2018

**20. Hukuk Dairesi         2016/10684 E.  ,  2018/7042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ... ve Ark.

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılardan ... ve ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Çekişmeli ..., ... ilçesi, Kargakekeç köyü 147 ada 1 parsel sayılı 6.284,00 m² yüzölçümündeki taşınmaz, arsa niteliğiyle davalılar adına tapuda kayıtlıdır.

Davacı ... Yönetimi, 27/03/2014 tarihli dava dilekçesiyle, yörede yapılan orman kadastrosunda dava konusu taşınmazın 760 m²’lik bölümünün orman sınırları içine alındığını ileri sürerek bu kısmının tapusunun iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tescilini, davalıların müdahalesinin önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile dava konusu taşınmazın 08/03/2015 tarihli bilirkişi kurulu rapor ve ekindeki krokinin (A) harfi ile gösterilen 685,08 m² kısmının tapusunun iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tapu kayıt ve tesciline, fazlaya ilişkin isteminin reddine, davacının elatmanın önlenmesine yönelik talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davalılardan ...ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kesinleşmiş orman tahdidine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde dava tarihinden önce 12.05.2000 tarihinde ilan edilen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması bulunmaktadır. Genel arazi kadastrosu işlemi ise 1954 yılında kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada çekişmeli taşınmazın (A) harfi ile gösterilen 685,08 m²’lik kısmının orman tahdidi içinde kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına göre yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Mamafih karar tarihinden sonra, 28.04.2018 tarihinde yürürlüğe giren 7139 sayılı Kanunun 33. maddesi ile ..., 2/7/1964 tarihli ve 492 sayılı Harçlar Kanununa göre alınan harçlardan, bu Kanunda belirtilen görevleri kapsamında düzenlenen kâğıtlar sebebiyle damga vergisinden ve tapu ve kadastro işlemlerinden kaynaklanan döner sermaye hizmet bedellerinden muaftır, hükmü gereğince Orman Yönetiminin açtığı dava nedeniyle aleyhine harçlara hükmedilmesi ve ayrıca davacı ... Yönetiminin davasının müdahalenin men'i talebi yönünden reddedilmesine rağmen, kendisini vekille temsil ettiren davalılar lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalılardan Şerife Sipahi ve ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 05/11/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7024, Karar No: 2025/1861, Tarih: 13.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/7024 E.  ,  2025/1861 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/844 Esas, 2021/1342 Karar

Taraflar arasındaki müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirme davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın konusuz kalması sebebiyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin İzmir ili, Toplu Yapı Yönetim Kurulu üyesi ve aynı zamanda kat maliki oldugunu, davalının ise adresinde kiracı sıfatıyla ikamet etmekte olan toplu yapı sakini olduğunu, müvekkili site yönetiminin yazılı ve sözlü tüm uyarılarına rağmen davalının site ortak alanlarında sokak hayvanlarını beslediğini, bu nedenle sitenin pek çok yerinde hayvan dışkısı bulunduğunu ve bu durumun site sakinleri tarafından şikayet konusu edildiğini, davalının sokak hayvanı beslemesinin site yönetiminin yasaklayabileceği yetkiler yönünde olmadığını belirttiğini, davalının eyleminin kanuna aykırı olduğunu, davalının mevzuat kuralları doğrultusunda sahiplenerek ya da site dışında boş alanda bu eylemini gerçekleştirebileceğini, toplu yaşam alanları tertip ve kurallarına saygı göstermesi gerektiğini belirterek, davalının uyumsuz davranışının, apartman yönetim planına ve genel apartman kurallarına, komşuluk ve 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'na (634 sayılı Kanun) aykırı olduğu, müvekkili site yönetimine ve toplu yapı sakinlerine yönelik eyleminin önlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının gerçek veya tüzel kişiliği bulunmadığını, dava açma veya davaya taraf olma ehliyeti bulunmadığını, Hayvanları Koruma Kanunu uyarınca apartman veya site bahçelerinin sahipsiz sokak hayvanlarının doğal yaşam alanları olduğunu, insanların yapmış oldukları düzenlemelerin ve bu kapsamda kişiler arasındaki sözleşmelerin hayvanların korunmasına yönelik olarak kanun tarafından öngörülen yükümlülüklere aykırı olmaması gerektiğini, site ortak alanlarında şahıslara ait sahipli hayvan beslenmesinin yasak olması ile site ortak alanlarında doğal yaşamlarını sürdürme hakkı bulunan sahipsiz hayvanların doyurulması arasında çok büyük fark olduğunu, davacı tarafından sunulan site yönetim planı incelendiğinde sahipsiz sokak hayvanlarının site içerisinde doyurulmasını yasak kılan herhangi bir hüküm bulunmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın konusuz kalması sebebiyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; ortak alanlarda özel olarak sokak hayvanları beslemediğini, ortak alana müdahale niteliğinde eylemi bulunmadığını, sokak kedilerinden doğan yaşam haklarını elinden alabilecek bir yasal düzenleme, idari işlem veya 634 sayılı Kanun'da yetki alan site apartman yönetimince özel hukuk işlemi ile kısıtlama yapılabilmesi Evrensel Hukuk ve Türk Hukuku hayvan haklarına göre de mümkün olmadığını, Mahkemece verilen kararın kaldırılması gerektiğini belirtmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; ortak alanlarda kedi beslenmesinin önlenmesinin ancak kat malikleri tarafından talep edilebileceğini, oysaki eldeki davanın site yönetimi tarafından açıldığını, yönetim planında ortak alanlarda sokak hayvanlarının beslenemeyeceğine ilişkin "kısıtlayıcı" nitelikte bir hüküm bulunmadığını, lehe tanık beyanlarının dikkate alınmadığını, davanın açılmasına sebebiyet verildiği şeklindeki tespitin yerinde olmadığını iddia ederek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirme istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kanun'un 19 uncu ve 33 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirme istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kanun'un 19 uncu ve 33 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1233, Karar No: 2013/13518, Tarih: 13.05.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/1233 E.  ,  2013/13518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İzmir 7. Aile Mahkemesi

TARİHİ :09.10.2012
Yargıtay — Esas No: 2013/3333, Karar No: 2013/7644, Tarih: 13.06.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/3333 E.  ,  2013/7644 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'un yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve diğer atılı suçtan mahkûmiyetine dair ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09.11.2012 gün ve 2011/127 Esas, 2012/166 Karar sayılı ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçu yönünden re'sen de temyize tâbi hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Adli Tıp Kurumu Kanununun 7. maddesinin ihtisas kurullarında görev alacak uzmanların kimlerden oluşacağını düzenlediği, buna göre Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun bir başkan, iki adli tıp uzmanı olmak üzere ayrıca çeşitli dallarda yedi ayrı uzmandan oluşacağının belirlendiği, ihtisas kurulunun çalışma esaslarının ise aynı Kanunun 23. maddesinde düzenlendiği, İhtisas Kurullarının başkanın başkanlığında işin niteliğine göre en az dört üye ile toplanması yeterli olup, 22.06.2011 tarihli Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun raporunu düzenleyenler arasında işin uzmanı çocuk ruh sağlığı uzmanı ve bir adli tıp uzmanının da bulunduğu heyetin oluşumunun kanuna uygun olup raporların düzenlenmesi esnasında heyette iki adli tıp uzmanının bulunmasının zorunlu olmaması nedeni ile tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan sanık müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle re'sen de temyize tabi hükmün ONANMASINA,

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın mağduru evine götüreceğini söyleyerek kandırıp boş araziye götürmek suretiyle yanında tuttuğu, eylemin hileyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilerek TCK.nın 109/2. maddesi uyarınca cezalandırılması yerine 109/1. maddesine göre hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

Sanık hakkında TCK.nın 109/1, 3-f, 5 maddeleri gereğince belirlenen netice cezanın 3 yıl 18 ay hapis olması gerekirken, ayların yıla çevrilmesi nedeniyle 4 yıl 6 ay olarak belirlenmesi,