muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/5490, Karar No: 2011/5499, Tarih: 11.05.2011

d)Davacının yapmış olduğu tedavi giderleri dava tarihi olan 2006 yılına göre güncellenmiş ve tedavi giderlerine olay tarihinden itibaren faiz yürütülmüştür. Dava haksız eylemden kaynaklandığına göre olay tarihinde yapılan tedavi giderlerine olay tarihinden itibaren faiz yürütülebilir. Ancak olay tarihinden sonra yapılan tedavi giderlerine ise tedavinin yapıldığı tarih itibariyle yasal faiz yürütülmesi gerekir.

Yerel mahkemece, farklı tarihlerde yapılan tedavi giderlerinin dava tarihine göre güncellenerek bu tarihteki değerine olay tarihinden itibaren faiz yürütülmüş olması doğru olmadığından, karar bu nedenle de bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2/a, b, c ve d) sayılı bentlerde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/05/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/255, Karar No: 2019/4790, Tarih: 16.10.2019

**19. Hukuk Dairesi         2019/255 E.  ,  2019/4790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davacı banka tarafından davalıya çek karnesi verildiğini, iki adet çekin çek sorumluluk bedellerinin davacı tarafından ödendiğini, çek sorumluluk bedellerinin tahsili ile kalan çek yaprakları için bedellerinin depo edilmesi amacıyla davalıya ihtarname gönderildiğini, sonrasında ise takip başlatıldığını, davalının takibe haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davacı tarafından ödenen iki adet çek sorumluluk bedeline bir itirazının olmadığını ancak bugüne kadar talep edilmemesinden doğan faize itiraz ettiğini, gayrinakdi depo bedelini kabul etmediğini, çeklerin bir çoğunun elden ve icra takibi sonucu ödendiğini, çekleri bankaya vermesi gerektiğini bilmediğini, ihtarnamenin kendisine tebliğ edilmediğini belirterek davanın kısmen reddini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne,... 16. İcra Müdürlüğünün 2011/13529 sayılı takip dosyasında davalının 1.904,08-TL asıl alacak, 89,97-TL işlemiş faiz, 4,50-TL BSMV, 143,71-TL masraf olmak üzere toplam 2.142,26-TL nakdi, 21.800,00-TL gayri nakdi alacağa vaki itirazının iptaline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 16/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4084, Karar No: 2009/4837, Tarih: 15.04.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/4084 E.  ,  2009/4837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 06.06.2008 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14.10.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı temsilcisi tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, kadastro sırasında senetsizden Hazine adına tescil edilen 1494 parsel sayılı taşınmazın T. Sani 1931 tarih 63 no’lu tapu kaydı kapsamında kaldığını ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerler ile yitik ve kaybolmuş kişilere ait olmadığı, davacı yararına kazandırıcı zaman aşımı zilyetliğinin dolduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosya içinde bulunan kadastro tespit tutanağı ve eklerinin incelenmesinden, 5200 metrekare yüzölçümlü dava konusu taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu belirtilmek suretiyle “tarla” vasfı ile Hazine adına tespit edildiği, yapılan tespite davacının itiraz ettiği, kadastro komisyonunca taşınmazın batı komşusu 1495 parsel sayılı taşınmaza uygulanan tapu kayıtlarının çekişmeli taşınmaz yönünü “emvali metruke” okuduğu, ... ve yitik kişilere ait taşınmazların devlete intikal edeceği gerekçesi itirazın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Davacı T.Sani 1931 tarih 63 numaralı tapu kaydına dayanmıştır. Davacının dayanak tapu kaydının kapsamının 3402 sayılı Yasanın 20. maddesi uyarınca belirlenmesi gerekir. Bu nedenle, davacının dayanak tapu kaydı tüm tedavülleri ile birlikte getirtilmeli, doğru ve yasal bir nedene dayanıp dayanmadığı, kadastro tespiti sırasında başka bir taşınmaza uygulanıp uygulanmadığı araştırılmalıdır. Öte yandan, kadastro komisyonunca yapılan incelemede çekişmeli taşınmazın batı sınırında bulunan 1495 parsel sayılı taşınmaza uygulanan dayanak tapu kayıtlarının çekişmeli taşınmaz yönünü emvali metruke okuduğunun belirtildiği gözetilerek bu taşınmaz tutanak sureti ile uygulanan tapu kayıtları merciinden getirtilmelidir.

Tüm bu kayıt ve belgeler getirtildikten sonra yöreyi iyi ... mahalli bilirkişiler ve konularında uzman olan teknik bilirkişiler aracılığı ile mahallinde yeniden keşif ve uygulama yapılmalı, kayıtlardaki her sınır bilirkişilere sorularak arazi üzerinde tespit ettirilmeli, davacının dayanak tapu kaydının çekişmeli taşınmazı kapsayıp kapsamadığı belirlenerek bu sınırlar teknik bilirkişiye krokide işaret ettirilmeli, mahalli bilirkişilerin söylediklerinin denetimi açısından komşu parsel dayanak vergi veya tapu kayıtları uygulanmalı, çekişmeli taşınmaz yönünü ne şekilde nitelendirdiği üzerinde durulmalı, ... ve yitik kişilere ait taşınmazların kazandırıcı zamanaşımı yolu ile mülk edinilemeyeceği de göz önüne alınarak ( YHGK’nun 19.9.1973 ... ve 1969/7 – 1145 E. Ve 1973/703 K. , 3.4.1974 ... 1971/8-626 E. 1971/327 K, 21.2001 ... ve 2001/7-134-183 sayılı ilamları ) hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece tüm bu yönler gözetilmeden eksik araştırma ve soruşturma ile davanın kabulü doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 15.04.2009 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1770, Karar No: 2013/4300, Tarih: 19.03.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/1770 E.  ,  2013/4300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve irtifak alanının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 30.11.2006 gününden önce; dava konusu taşınmazların kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, ..., çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vs. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının belediye başkanlığından sorulup, alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından,

2-Dava konusu taşınmazların 30.11.2006 olan dava, somut emsal alınarak incelenen 3495 parsel nolu taşınmazın ise 11.12.2000 olan satış tarihleri itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıkları, imar parseli iseler düzenleme ortaklık paylarının düşülüp düşülmediği, düşülmüş ise oranlarının belediye başkanlığı imar ve şehircilik müdürlüğü ile tapu müdürlüğünden,

3-Kamulaştırılan dava konusu 4327, 4464, 4471, 1219, 1753, 1816, 1232, 1234, 1238 parsel sayılı taşınmazlar ile emsal alınarak incelenen 3495 parsel sayılı taşınmazın bulundukları cadde veya sokak itibariyle belediyece belirlenen 2006 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

4-Emsal alınarak incelenen 3495 parsel sayılı taşınmazın 11.12.2000 tarihli alıcı, satıcı, satış bedeli ve miktarını gösterir tapu kaydı ile akit tablosunun tapu müdürlüğünden,

5-Kamulaştırılan dava konusu 4327, 4464, 4471, 1219, 1753, 1816, 1232, 1234, 1238 parsel sayılı taşınmazların dava tarihi itibariyle güncel tapu kayıtlarının tapu müdürlüğünden,

Sorularak alınacak cevapların dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5264, Karar No: 2013/20622, Tarih: 05.07.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/5264 E.  ,  2013/20622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan

feshedildiğini belirterek 4857 sayılı İş Kanunu'nun 18 ve devamı maddeleri uyarınca feshin

geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, araç yıkayıcısı olarak çalışan davacı işçinin iş sözleşmesinin 29 adet eski aracın satılarak 20 adet araç alınması ve araçların garanti kapsamında olması nedeni ile feshedildiğini, yeni alınan araçların iki sene garantili olmasının araçların bu süreçte temizlenmeyeceği ve yıkanmayacağı anlamına gelmediğini, fesih gerekçesinin iş akdinin feshine kılıf yapıldığını belirterek davacı işçinin iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleri uyarınca feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren vekili, şirket yönetim kurulunca 15.02.2012 tarihinde şirket demirbaşına kayıtlı 29 aracın satılmasına ve yerine 20 adet araç alınmasına, ayrıca araç azalması nedeniyle 10 şoförün de işine son verilmesine karar verildiğini, karar gereği araçların satılıp yeni araçların alındığını, araçların alınmasından sonra tamir işlerinde ve yıkamada personel fazlalığının tespit edildiğini ve yönetim kurulu kararı ile ihtiyaç fazlası personelin tespit edilerek iş sözleşmesinin feshine karar verildiğini, personel müdürlüğünce gerekli çalışmanın yapılarak bir tamircinin ve bir yıkamacının işine son verildiğini, işyerinde 1 tamirci ile 1 yıkamacının kaldığını ve alınan 20 yeni aracın yıkama işlerinin bir yıkamacı tarafından yapılabileceğinin hesaplandığını, bu nedenle iş akdi feshinin geçerli nedene dayandığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda dosya üzerinde hukukçu bilirkişiden alınan rapora itibar edilerek, davalının fesih gerekçesine göre alınan işletmesel kararın denetiminde tüm dosya kapsamı ve bilirkişice mahallinde işveren kayıtları üzerinde yapılan inceleme sonucu tanzim edilen ve itibar olunan rapor içeriğine göre Yönetim Kurulunun kararı doğrultusunda eski araçların satımı ve yeni araçların alımı ile oluşan istihdam fazlalığı nedeniyle davacının işine geçerli nedenle son verildiği, yerine yeni işçi alınmadığı, vasıfsız işçi olması nedeniyle işyerinin başka bir bölümünde çalıştırılamayacağı, iki yıkayıcıdan biri çıkarılmakla kıdemsiz olan davacının tercih edildiği ve feshe son çare olarak başvurulduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından sözedilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır. İşletmenin, işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işverene tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve işyeri içinden kaynaklanan nedenlerden dolayı alınabileceği gibi, işyeri dışından kaynaklanan nedenlerden dolayı da alınabilir.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik deneti­mine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/2 maddesinde açıkça, feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunu kanıtlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı(tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli nedeni olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli neden teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri nedeni ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır. İhtiyaç fazlası çıkarılmasına karar verilen işçiler için, işverenden somut olarak başka bölüm veya işyerinde bulunmadığı sürece istihdam olanağı yaratması gerektiği şeklinde bir değerlendirme ve sonuca varılmamalı, bu nedenle istihdam fazlası olarak iş sözleşmesi feshedilen işçinin eğitim ve görev tanımına uygun işverene ait başka bir işte çalıştırılıp çalıştırılamayacağı somut olarak araştırılmalıdır.

Fesihten kaçınma yollarından biri, işçinin bölümünün, görevinin, işyerinin değiştirilmesidir. Bu değişiklik iş şartlarında esaslı değişiklik olabileceği gibi, esaslı değişiklik boyutuna ulaşmayan önlemlerde olabilir. Fesih dışında birçok önlem var ise, işveren yönetim hakkı kapsamında bunlardan birini kullanmalıdır. Ancak öncelikle işverenin var ise iş şartlarında esaslı değişikliğe neden olmayacak önleme, değişiklik feshine oranla öncelik vermesi gerekir. Başka bir anlatımla, bölüm kapatılması halinde, istihdam fazlası işçinin kadro durumu müsait olduğunda, öncelikle iş şartlarında esaslı değişiklik olanağı yaratılmadan işçiye iş teklifi yapmalı, bu olanak yoksa o zaman 4857 sayılı İş Kanunu’nun 22. maddesi uyarınca değişiklik teklifinde bulunmalıdır.

İşverenin eski araçlarını satması ve daha az yeniş araç satın alması, araç azalması nedeni ile bir kısım personelin çıkarılmasına karar verilmesi bir işletmesel karadır. Bu yapılanma nedeni ile norm kadro oluşturulduğunda istihdam fazlası da meydana gelebilecektir. Ancak davacı işçi araç sayısının azaltılmasının görevini etkilemeyeceğini, başka şekilde değerlendirme olanağı bulunduğunu, feshe son çare olarak başvurulmadığını iddia etmiştir. Mahkemece davacının bu iddiası somut olarak araştırılmadığı gibi alınan karar ile kaç kişi çıkarıldığı, fesihten önce ve sonra işe alınan olup olmadığı saptanmamıştır. Bu nedenle davalıya ait işyerinde fesihten önce ve sonra alınan işçi ve çıkarılan işçi sayısını gösteren kayıtlar getirtilmeli, işyerinde aralarından insan kaynaklarından anlayan bilirkişinin de olduğu bilirkişi heyeti ile keşif yapılmalı, bu konularda rapor alınmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ve dosya üzerinden alınan yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 05.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14603, Karar No: 2023/13713, Tarih: 04.10.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/14603 E.  ,  2023/13713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

SAYISI : 2023/251 E., 2023/461 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; 22.12.2022 tarihli kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın; davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece 29.03.2023 tarihli karar ile ikinci kez bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı işyerinde çalıştığını, 02.04.2018 tarihinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, alt işveren bünyesinde çalışmakta iken ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini ve ödendiğini, kadroya geçerken ... ... sözleşmesi imzaladığını ve ücretinin yine asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini; ancak davalı tarafından eksik ödeme yapıldığını ileri sürerek ödenmeyen ücret farkı, ilave tediye farkı ve ikramiye farkı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının ücretinin sürekli işçi kadrosuna geçirildikten sonra da ilgili düzenlemeler uyarınca eksiksiz ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 15.11.2021 tarihli kararı ile; davacı ile davalı İdare arasında imzalanan belirsiz süreli ... sözleşmesinin 7 nci maddesinde, davacının ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olacağına dair düzenleme olduğundan hareketle belirsiz süreli ... sözleşmesinin ve toplu ... sözleşmesinin ilgili hükümleri uyarınca yapılan hesaplama doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 26.01.2022 tarihli kararı ile; taraflar arasında imzalanmış belirsiz süreli ... sözleşmesinin ve uygulanan toplu ... sözleşmesinin ilgili hükümleri dikkate alındığında, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 28.04.2022 tarihli ilâmı ile; davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, davacı vekili tarafından Yüksek Hakem Kurulu kararı ile yürürlüğe girip 31.10.2020 tarihine kadar uygulanması gereken toplu ... sözleşmesi uyarınca fark ücret talebinde bulunulduğu, arabuluculuk başvuru tarihi itibarıyla imzalanmış bir toplu ... sözleşmesi olmadığı ve talep de mevcut olmadığı hâlde 01.01.2021 tarihinden sonraya ilişkin fark ücretin hesaplanmasında, 08.09.2021 imza tarihli ve 01.01.2021-31.12.2022 yürürlük süreli toplu ... sözleşmesinin “Ücret zammı” başlıklı 33 üncü maddesi hükmü esas alınarak ... ... sözleşmesi doğrultusunda belirlenen temel ücrete %12 oranında ücret zammı uygulanmasının hatalı olduğu, davacının ikramiye alacağına en yüksek işletme kredisi faizini geçmemek üzere bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faize hükmedilmesi gerektiği, 01.11.2020-31.12.2020 tarihleri arasındaki dönemde işyerinde uygulanan toplu ... sözleşmesine göre bir hesaplama yapılabilmesi için davacı yönünden 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu ... Sözleşmesi Kanunu'nun 39 uncu maddesindeki şartların mevcut olup olmadığının belirlenmesi gerektiği gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar