muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9335, Karar No: 2017/2164, Tarih: 14.09.2017

Üçüncü kişinin yolsuz kayda dayanarak ayni hak kazanımının korunabilmesi için tescilin yolsuzluğunu bilmemesi veya bilebilecek durumda olmaması gerekir. Bu bağlamda, üçüncü kişilerin Medeni Kanun’un 3. maddesi çerçevesinde iyiniyetli olması esastır. Buna göre, kendisinden beklenen özeni göstermeyen, tescilin yolsuz olduğunu bilen veya bilebilecek durumda olan üçüncü kişiler iyiniyet iddiasında bulunamazlar. Burada aranan iyiniyet, tescil isteminin yevmiye defterine kaydı esnasında mevcut olmalıdır. Ancak, kütükteki tescilin belgelerle çeliştiğini bilmesine ya da şüphelenmesine rağmen bunu incelemekten veya gerekli özeni göstermekten kaçınır ise, iyiniyet iddiasında bulunamaz. Üçüncü kişinin iyiniyetli olmadığını ispat etme yükü, iddia eden tarafa aittir. Ancak iyiniyetin olmadığını kanıtlamak zor olduğundan bunu iddia eden bazı fiili karinelerden yararlanabilir. Örneğin, ayni hak kazanan kişiyle yakın bir ilişkinin bulunması, malın el değiştirmesinin kıssa sürede olması veya düşük bir bedelle el değiştirmesi durumlarında iyiniyet iddiasında bulunulamayacağı karine olarak kabul edilebilir.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi, bünyesinde gayrimenkul satış vaadi ve eser sözleşmesini barındıran bir sözleşmedir. Bu sözleşmede arsa sahibi, sözleşmeye uygun koşullarda arsasını yükleniciye teslim etmek; yüklenici kendisine karşı edimini yerine getirdiğinde ise yükleniciye bırakılan bağımsız bölümlerin tapusunu ona devretmek ile yükümlüdür. Sözleşmenin diğer tarafı olan yüklenicinin edim borcu ise sözleşmede kararlaştırılan koşullarda binayı yapıp arsa sahibine teslim etmektir. Aynı zamanda arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ani edimli bir sözleşmedir. Ani edimli sözleşmenin kural olarak geriye etkili feshi ve tasfiyesi mümkündür. Geriye etkili fesihte sözleşmenin tarafları verdiklerini sebepsiz zenginleşme kurallarına göre geri isteyebilirler. Uygulamada arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldıktan sonra yüklenici henüz edimlerini yerine getirmeden; arsa sahibi, arsa veya kat irtifak tapularını veya bir kısmını yüklenici adına tescil ettirmekte ve yüklenici finans ihtiyacını karşılamak için devredilen bağımsız bölüm veya arsa hisselerini üçüncü kişilere satmakta veya ipotek tesis edebilmektedir. Arsa payı veya bağımsız bölümlerin satılmasından veya ipotek tesisinden sonra yüklenici edimlerini yerine getirmediği için sözleşmenin geriye etkili feshedildiği bir realitedir.

Yukarıda izah edildiği gibi, yükleniciden arsa hissesi satın alan iyi niyetli üçüncü kişinin TMK nın 1023. maddesine istinaden "tapuya güven ilkesi" gereğince iktisabının korunması gerekir. Bu ilkeden ancak üçüncü kişinin kötü niyetli olduğunun ispatlanması halinde vazgeçilebilir.Yüklenici adına yapılan tescil işlemini her halde "yolsuz tescil" kabul etmek, toplumda onarılmaz zararlara sebep olmakta ve adalet duygusuna zarar vermektedir. Yaptığı araştırmada tapu kaydının yüklenici adına olduğunu tespit eden birinin -aksi ispat edilmedikçe- iyi niyetli olmadığını söylemek mümkün olmadığı için "tapuya güven ilkesine" istinaden mülkiyet kazanımının korunması TMK nın 1023. maddesi ve hakkaniyet gereğidir.

Her arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine istinaden tapu intikali yapılan yükleniciden tamamen iyi niyetli olarak arsa payı satın alanın bu iktisabını geçersiz saymak TMK'nın

1023. maddesi karşısında açıkça Kanuna aykırı davranmak olacaktır. Arsa sahibi iyi niyetli ve risk almak istemiyorsa; tapu devrinin, sözleşme nedeniyle yapıldığını tapunun beyanlar hanesine şerh vermek suretiyle üçüncü kişilerin iyi niyet iddialarını bertaraf edebilir. Tapu siciline basit bir şerh vermekten kaçınan arsa sahibinin tamamen iyi niyetli üçüncü kişiler karşısında ve onların zararına sebep olacak şekilde korunması menfaatler dengesine aykırı olduğu gibi, taşınmaz hukukunun temeli olan "tapuya güven ilkesine" de açıkça aykırıdır.

Somut olayda, davacı-arsa sahibi ... ile yüklenici ... arasında 22.03.2007 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapılmış ve 3-4-10-11 parsel tapu kayıtları yükleniciye devredilmiştir. Yüklenici parsellerde 10-11 parselleri tevhid ettirerek kat irtifakı kurduktan sonra bağımsız bölümleri iyiniyetli üçüncü kişi konumundaki davalılara satmıştır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi tapuya şerh verilmediği gibi, üçüncü kişi konumunda olan davalıların kötüniyetli oldukları davacı tarafından ispat da edilmemiştir. Hal böyle olunca, yukarıda izah edilen temel ilkeler gereğince davalı üçüncü kişilerin “tapuya güven” ilkesinden yararlanmaları kanuni zorunluluktur. Bu nedenle, ... Bankası ile ilgili usulü bozma nedenine katılmakla birlikte, bu bozmaya ilaveten davalılar, ..., ..., ..., ...,... ve ... açısından da yukarıda izah edilen nedenlerle yerel mahkeme kararının bozulması gerekirken, MK nın 1023. maddesi göz ardı edilerek kötüniyetli olduğu ispatlanmayan bu davalılar adına olan tapu kayıtlarının iptali ile davacı adına tesciline dair yerel mahkeme kararına yönelik temyiz itirazlarının reddine dair Sayın çoğunluğun kararına katılmadığımdan, bu yönüyle karara muhalifim.
Yargıtay — Esas No: 2021/5840, Karar No: 2021/10799, Tarih: 04.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/5840 E.  ,  2021/10799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kayyım tayini istemine ilişkin olarak açılan davada, Kahramanmaraş 2. Sulh Hukuk ile Kozan Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kayyım tayini istemine ilişkindir.

Kahramanmaraş 2. Sulh Hukuk Mahkemesince, kayyım tayini istenilenin mernis sistenminde kayıtlı yerleşim yeri adresinin ve dosya arasına alınan nüfus kayıt örneğindeki güncel adresinin "Taş mahallesi Varan sokak No:36, İç kapı no:3 Kozan/Adana" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Kozan Sulh Hukuk Mahkemesince, küçük ...'un Kozan İlçe Emniyet Müdürlüğünce yapılan adres araştırmasında; " Dumlupınar Mahallesi, Şehit Mustafa El Sokak No:48 Onikişubat/Kahramanmaraş" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 426. maddesinde "Vesayet makamı, aşağıda yazılı olan veya kanunda gösterilen diğer hallerde ilgilisinin isteği üzerine veya re'sen temsil kayyımı atar. Bir işte yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün veya kısıtlının menfaati çatışıyorsa..." hükmü; 431. maddesinde ise "Vasinin atanması usûlüne ilişkin kurallar, kayyım ve yasal danışmanın atanmasında da uygulanır." hükmü getirilmiştir. Diğer yandan, aynı Kanunun 411. maddesine göre de, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir."

Dosya kapsamında Kozan İlçe Emniyet Müdürlüğünce yapılan kolluk araştırması sonucunda kayyım tayini istenilen küçük ...'un "... Mahallesi, ...Sokak No:48 ..../Kahramanmaraş" adresinde ikamet ettiğinin bildirildiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Kahramanmaraş 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Kahramanmaraş 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 04/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1529, Karar No: 2011/6510, Tarih: 18.05.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/1529 E.  ,  2011/6510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 31.05.2010 gününde verilen dilekçe ile intifa hakkı tanınması, müdahalenin meni istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın husumet yokluğundan reddine (aktif dava ehliyeti) dair verilen 26.10.2010 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 17.05.2011 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz edenler gelmedi. Karşı taraftan Malmüdürlüğü vekili Av.... geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro işlemleri sırasında 840.850.65 m2 yüzölçümündeki 103 ada 1 sayılı parsel ile 322.686.49 m2 yüzölçümündeki 159 ada 1 sayılı parseller, mera komisyonunca yapılan sınırlandırma sonuçlarına göre mera olarak saptanıp yararlanma hakkı davalılardan Soğuksu köyü tüzel kişiliğine bırakılmıştır.

Davacılar, 103 ada 1 ve 159 ada 1 sayılı parsellerin gerçekte yayla olduğunu, bu taşınmazlarla örtüşen Zilkade 1253 tarihli mirasbırakanları adına ferman bulunduğunu, dolayısıyla her iki taşınmazda intifa hakları olduğunu, taşınmazlar üzerinde intifa haklarının tanınmasıyla davalı Soğuksu Köyünün müdahalesinin men’ine karar verilmesini istemiştir.

Davalılardan Hazine, davanın reddini savunmuş, diğer davalı Soğuksu Köyü Tüzel Kişiliği davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece, davacıların aktif dava ehliyeti bulunmadığından bahisle dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacılar temyiz etmiştir.

4342 Sayılı Mera Kanununun 3.maddesinde yapılan tanıma göre mera; hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerdir. Yaylak ise, çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir.

4342 sayılı Mera Kanununun 1.maddesinde kanunun amacı “… daha önce çeşitli kanunlarla tahsis edilmiş veya kadimden beri kullanılmakta olan mera, yaylak, kışlak ve kamuya ait otlak ve çayırların tespiti, tahdidi ile köy veya belediye tüzel kişilikleri adına tahsislerinin yapılmasını, belirlenecek kurallara uygun bir şekilde kullandırılmasını, bakım ve ıslahının yapılarak verimliliklerinin artırılmasını ve sürdürülmesini, kullanımlarının sürekli olarak denetlenmesini, korunmasını ve gerektiğinde kullanım amacının değiştirilmesini sağlamaktır” şeklinde açıklanmıştır. Mera Kanununun 6. maddesine göre mera, yaylak ve kışlakların tespit, tahdit ve tahsisi Tarım ve Köyişleri Bakanlığınca yapılır. Uygulamayı yapacak merci ise valilik onayı ile oluşturulacak olan mera komisyonu ve komisyona bağlı olarak çalışan teknik ekiplerdir.

Tahsis, Mera Kanununun 3. maddesinde; çayır, mera, yaylak ve kışlakların kullanımlarının verimlilik ve sosyal adalet ilkelerine uygun şekilde düzenlenerek, münferiden ya da müştereken yararlanılmak üzere bir veya birkaç köy ya da belediyeye bırakılması olarak tarif edilmiştir. Kuşkusuz bir tahsis işleminin yapılabilmesi o konuda yasal düzenleme olmasına bağlıdır. Tarihi sürece bakıldığında, Osmanlı Hukukunda tahsisin kesin nitelikli olan padişah buyruk ve iradesini gösteren belgelerle (fermanlarla) yapıldığı görülmektedir.

Davadaki davacıların dayanağı, az yukarıda sözü edilen padişah buyruk ve iradesini gösteren zilkade 1253 tarihli fermandır. Ne var ki, mahkemece fermanda ismi geçen kişi ile davacılar arasındaki bağlantı üzerinde durulmamıştır. Diğer taraftan, taşınmazların kadastro tutanakları edinme sütununda tahditin mera komisyonunun yaptığı sınırlandırma işlemi olduğu yazıldığı halde, yörede mera komisyonu tarafından iş ve işlemler yapılıp yapılmadığı da sorulup saptanmamıştır.

Gerçekten, 4342 Sayılı Mera Kanununa göre, bir işlem yapılmışsa ve 103 ada 1 ile 159 ada 1 sayılı parseller bu işleme dayanarak mera komisyonu tarafından sınırlandırılıp tahsis edilmişse, davacıların dayandığı fermanın bir önemi kalmaz. Çünkü, Mera Kanunu mera, yaylak ve kışlakların tespit, tahdit ve tahsis işlemlerinde yetkili mera komisyonlarını görevli kabul etmiştir.

Mahkemece yapılması gereken iş, davada dayanılan Zilkade 1253 tarihli fermanda adı geçen kişiyle davacıların bağlantılarını tespit etmek, böyle bir bağlantı kurulursa davacılar padişah buyruk ve iradesini gösteren fermana dayanarak dava açabileceklerinden aktif dava ehliyetinin varlığını kabul etmek, yörede Mera Kanununa göre mera komisyonu uygulama yapmışsa 103 ada 1 ve 159 ada 1 sayılı parsellere ait işlem dosyalarını getirtmek ve mera komisyonunun yaptığı tespit, tahdit ve tahsis işlemleri varsa, artık davacılar fermana dayanamayacaklarından davalarını reddetmek, bir çalışma yapılmadığının saptanması ve dayanılan fermanla davacıların bağlantılarının bulunması halinde dayanılan fermana uygulamak, kapsamı tayin etmek, istemi bütün bunların sonucuna uygun bir karara bağlamak olmalıdır.

Eksik inceleme ve araştırmayla davanın aktif dava ehliyeti yokluğu nedeniyle reddedilmesi doğru olmadığından, karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 18.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6034, Karar No: 2014/7170, Tarih: 10.12.2014

**15. Hukuk Dairesi         2014/6034 E.  ,  2014/7170 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Devrek Sulh Hukuk Hakimliği

Tarihi : 07.04.2011

Numarası : 2010/801-2011/341

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, davada ödenmeyen iş bedelinin tahsili için başlatılan icra takibine vâki itirazın iptâli ve %40 icra inkâr tazminatı istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar davalı tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının kuaför dükkanına merdiven ve merdiven korkuluğu işi yaptığını, iş bedelini gösterir 15.11.2009 tarihli ve 100651 sayılı faturanın düzenlendiğini, 3.750,00 TL tutarındaki iş bedelinin ödenmediğini ileri sürmektedir. Davalı taraf ise usulüne uygun tebligata rağmen davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, icra dosyası, tanık anlatımları ve fatura dayanak alınarak asıl alacak ve faiz miktarının toplamı olan 3.810,93 TL alacak üzerinden takibin iptâline ve asıl alacağın %40 oranında davacı yararına icra inkâr tazminatına hükmedilmiştir.

Taraflar arasında yazılı sözleşme yapılmamıştır. 6100 sayılı HMK’nın geçici 1/2. maddesi hükmü gereğince, somut olayda uygulanması gereken 1086 sayılı HUMK’nın 290 ve izleyen maddeleri hükümleri uyarınca, taraflar arasında “eser sözleşmesi” niteliğindeki akdî ilişkinin kurulduğunu davacı yüklenicinin “yazılı delille” kanıtlaması gerekmektedir. HUMK’nın 289. maddesi uyarınca, davalının “açık onayı” bulunmadığından; 292. maddesi hükmü uyarınca da “yazılı delil başlangıcı” niteliğinde belge sunulmadığından tanık delili ile taraflar arasında akdî ilişkinin kurulmuş olduğu kanıtlanamaz. Bu nedenle; mahkemece, tanıkların bilgilerine dayalı olarak taraflar arasında eser sözleşmesi niteliğindeki akdî ilişkinin kurulmuş olduğunun kabulü doğru olmamıştır. Ancak, davacı taraf, “yemin deliline” dayanmış bulunduğundan, uyuşmazlık konusu akdî ilişkinin taraflar arasında kurulduğuna yönelik olarak davalıya yemin teklif hakkının olduğu mahkemece davacıya hatırlatılmalı ve yeminle ilgili yapılacak işlem sonucu sözü edilen akdî ilişkinin kurulmuş olduğunun kanıtlanmış olması durumunda da; iş bedeli konusunda taraflar arasında uyuşmazlık olması durumunda 818 sayılı BK’nın 366. maddesi hükmü gözetilerek mahallinde uzman bilirkişi aracılığı ile keşif yapılarak işin yapıldığı tarihteki mahalli serbest piyasa rayiçlerine göre iş bedelinin tutarına ilişkin bilirkişiden rapor alınmalı ve varılacak sonuca göre uyuşmazlık çözüme bağlanmalıdır.

Diğer yandan İİK’nın 67. maddesinde öngörülen koşullar oluşmadığından davacı yararına icra inkâr tazminatına hükmedilmesi doğru olmadığı gibi, dava açılması sırasında asıl alacak üzerinden harç yatırıldığı halde faiz de dahil edilmek üzere toplam alacak üzerinden icra inkâr tazminatına hükmedilmesi de doğru olmamıştır.

Açıklanan sebeplerle karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeplerle davalının temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 10.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4157, Karar No: 2015/1204, Tarih: 26.02.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/4157 E.  ,  2015/1204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki kayıt kabul davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde müflis davalı şirket idaresi vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müflis firma aleyhine Tüketici Mahkemesi'nde tazminat davası açıldığını, 72.750,00 TL'nin faizi ile birlikte 98.314,00 TL olarak tahsiline karar verildiğini, alacağın masaya kaydının yapılması için yapılan başvurunun reddedildiğini, kararın usul ve yasaya uygun olmadığını ileri sürerek, 98.314,00 TL alacağın iflas masasına kayıt ve kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiş; ıslah yoluyla, alacağın 118.168,62 TL olarak kayıt ve kabulünü istemiştir.

Müflis davalı şirket iflas idaresi vekili, davacının alacağının dayandığı belgelerin yeterli olmadığını, yargılamayı gerektirdiğini, Tüketici Mahkemesi'nde açılan davaların, üçüncü kişilerin müflis firma ve davacı aleyhine açtığı davalar olduğunu, davacı alacağının ihtilaflı alacak olarak kayıt edilmesi talebinin hukuka aykırı olduğunu, müflis firmanın davacı ...'ye karşı açmış olduğu alacak davasının devam ettiğini, davaya iflas idaresi tarafından devam edileceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; ... Tüketici Mahkemesi'nin 17.03.2011 tarih, 2009/890 E., 2011/212 K. sayılı dosyasında davacı ...'nun davalılar ... iflas idaresi aleyhine alacak davası açtığı, mahkemece davanın kabulü ile 72.757,00 TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verildiği, kararın 26.04.2012 tarihinde kesinleştiği, davacı tarafından tüketici ...'na 118.168,62 TL ödeme yapıldığı, davacının bu ödeme miktarı kadar müflise karşı rücu hakkı bulunduğu, müflis şirketin iflas masasına kayıt ve kabul talebinin yerinde olduğu gerekçesiyle, dava dışı ...'nun aynı alacağa ilişkin kayıt talebi yönünden mükerrer kayıt olmamak üzere davanın ıslah gibi kabulü ile, davacının ödediği 118.168,62 TL'nın kayıt ve kabulüne karar verilmiştir.

Karar, müflis davalı şirket iflas idaresi vekilince temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, müflis davalı şirket iflas idaresi vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2) Dava, kayıt kabul istemine ilişkindir.

İİK'nın 235. maddesine göre kayıt kabul davaları onbeş günlük yasal süre içinde açılması gereken davalardan olup, bu sürenin geçmesinden sonra ıslah yoluyla talebin artırılmasına hukuki geçerli sonuç bağlanamaz. Dairemizin 12.09.2014 tarih,902 E., 5561 K., 05.02.2013 tarih ve 2012/6948 E., 2013/549 K. ve 31.10.2013 tarih ve 5028 E., 6683 K. sayılı ilamları bu yöndedir.

2) Dava, kayıt kabul istemine ilişkindir.

İİK'nın 235. maddesine göre kayıt kabul davaları onbeş günlük yasal süre içinde açılması gereken davalardan olup, bu sürenin geçmesinden sonra ıslah yoluyla talebin artırılmasına hukuki geçerli sonuç bağlanamaz. Dairemizin 12.09.2014 tarih,902 E., 5561 K., 05.02.2013 tarih ve 2012/6948 E., 2013/549 K. ve 31.10.2013 tarih ve 5028 E., 6683 K. sayılı ilamları bu yöndedir.

Somut olayda, davacı tarafça 98.314,00 TL'nin kaydı için davalı iflas idaresine başvurulduğu, başvuru sırasında tebliğ gideri verildiği ve sıra cetvelinin davacı vekiline 05.03.2010 tarihinde tebliğ olunduğu ancak davanın 98.314,00 TL'nin masaya kayıt ve kabulü için tebliğden itibaren başlayan yasal 15 günlük süre içerisinde 18.03.2010 tarihinde açıldığı, davacının ıslah talebinin ise yasal 15 günlük süre geçtikten sonra 26.07.2012 tarihinde yapıldığı anlaşıldığına göre, mahkemece kayıt kabul davasında bu şekilde ıslahın mümkün olmadığı hususu dikkate alınarak 98.314,00 TL 'nin masaya kayıt ve kabulüne karar verilmesi gerekirken, ıslah edilen kısmın da kabulü suretiyle yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, müflis davalı şirket iflas idaresi vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3819, Karar No: 2008/11137, Tarih: 18.11.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/3819 E.  ,  2008/11137 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih : 09/05/2007

Nosu :839/267

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirketin davalı şirketten 162.413.738.216 YTL ‘ lik mal aldığını, borca karşılık boş çek yaprağının davalıya imzalanarak verildiğini, davalıya toplam 162.000.000.000 TL ödeme yapıldığı halde, davalının çekin bedel kısmına 158.000.000.000 TL yazarak icra takibi yaptığını ileri sürerek müvekkilinin icra takibinden dolayı davalıya borçlu olmadığının tespitine, %40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının toplam 166.980.652.096 TL’ lik mal almasına karşılık 162.000.000.000 TL ödeme yaptığını, bakiye 4.980.652.096 TL’ lik alacağın kaldığını, bu miktara takip tarihine kadar işlemiş faiz eklendiğinde 6.647.72 YTL’ lik alacağın ortaya çıktığını, buna rağmen 6.000.00 YTL üzerinden icra takibi yaptıklarını beyan ederek davanın reddini savunmuş, %40 tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının davalıdan 162.413.73 YTL’ lik mal aldığı, buna karşılık 162.000.00 YTL’ lik ödeme yaptığı, davalının taraflar arasındaki ticari ilişki dışında başka alacağının bulunduğunu kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davacının davalıya icra takibinden dolayı borçlu olmadığının tespitine, tazminat talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, Konya 5.İcra Müd.’ nün 2005/ 4533 sayılı dosyasında takibe konu çekten dolayı borçlu olunmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Davacı dilekçesinde davalı alacaklı ile aralarındaki akdi ilişkinin boyutunun 162.413.738.216 TL olduğunu, buna karşılık 162.000.000.000 TL ödeme yaptığını, bu sebeple borçlu bulunmadığını ileri sürmüştür.

../..

(2)

Esas Karar

2008/3819 2008/11137