muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/338, Karar No: 2023/73, Tarih: 08.02.2023

Aynı Kanun'un “Tebliğ imkânsızlığı ve tebellüğden kaçınma ile adres kayıt sistemindeki adreste bulunamama hâlinde yapılacak işlem” başlıklı 31. maddesi ise;

“(1) Tebliğ memuru;

a) Muhatap veya muhatap adına tebligat yapılabilecek kişiler, o adreste bulundukları hâlde hiçbirinin tebliğ anında gösterilen adreste mevcut olmamaları,

b) Muhatap ya da kendilerine tebligat yapılabilecek kişilerin tebellüğden kaçınması,

c) Muhatap, gösterilen adreste hiç oturmamış veya bu adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi tebligatın, muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine bu husus meşruhat verilerek çıkarılması,

Hâllerinden biri gerçekleştiği takdirde tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti veya meclisi üyesinden birine ya da kolluk amir veya memuruna imza karşılığında teslim eder. Tebliğ memuru, ek-1’de yer alan (2) numaralı örneğe uygun olarak düzenlenen ihbarnameyi gösterilen adresteki kapıya yapıştırır. (a) bendinde belirtilen hâlin gerçekleşmesi durumunda tebliğ memuru, tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirir.

(2) Birinci fıkranın (c) bendi gereğince yapılacak tebligatlarda tebliğ memurunca 30 uncu maddeye göre araştırma yapılmaz.” hükmünü taşımaktadır.

Diğer taraftan, 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun "Adres değiştirmenin bildirilmesi mecburiyeti" başlıklı 35. maddesi; “Kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmış olan kimse, adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecburdur. Bu takdirde bundan sonraki tebliğler bildirilen yeni adrese yapılır.

Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır.

Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğler muhataba yapılmış sayılır…” şeklinde düzenlenmiştir.

Adresini değiştiren kimse yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılır ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılır.

Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğler muhataba yapılmış sayılır…” şeklinde düzenlenmiştir.

Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi yargılama sırasında taraflardan birinin adresini değiştirmiş olması hâlinde, bundan sonraki kazai tebliğlerin nasıl yapılacağını düzenlemektedir. Anılan maddenin 1. fıkrası gerçek kişi muhatap ile ilgili olup eski adrese tebliğ yapılabilme şartları 2 ve 3. fıkralarda gösterilmiştir. 19.01.2011 tarihli ve 27820 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 6099 sayılı Tebligat Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun ile Tebligat Kanunu'nda değişiklik yapılmış, anılan Kanun ile 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu'nda kabul edilen "Adres kayıt sistemi"nin Tebligat Kanunu'na uyumu sağlanmıştır. Tebligat Kanunu'nun 35. maddesinde 6099 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önce, adres değişikliğinin bildirilmemesi hâlinde tebliğ yapacak merciye muhatabın yeni adresi kimse tarafından bildirilmediğinde, tebliğ evrakının özel örneğe göre düzenlenecek bir nüshası eski adrese ait kapıya asılmaktaydı. Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğler muhataba yapılmış sayılmaktaydı. Tebligat Kanunu'nun 35. maddesinde 6099 sayılı Kanun’un 9. maddesi ile yapılan değişiklikle adresini değiştiren kimse yeni adresini merciye bildirmediği takdirde, Tebligat Kanunu'nun 35/2. maddesine göre adres kayıt sistemindeki adresine tebligat yapılacağı kabul edilmiştir. Buna göre adresini değiştiren kişi yenisini bildirmediği ve adres kayıt sisteminde de yerleşim yeri adresi tespit edilemediğinde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshası eski adrese ait binanın kapısına asılacak ve asılma tarihi tebliğ tarihi sayılacaktır. Bundan sonra eski adrese çıkarılan tebliğler de muhataba yapılmış gibi kabul edilecektir.

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

Sanık ...’ın, savunmasının alındığı sırada . ... Mahallesi 528. Sokak No:12/1 ... adresini yerleşim yeri adresi olarak beyan ettiği, bahse konu yerin aynı zamanda sanığın mernis adresi olduğu, 05.10.2015 tarihli yoklukta verilen hükmün, sanığın bildirdiği adrese 21.10.2015 tarihinde tebliğe çıkarıldığı, yasal süresi içinde kanun yollarına başvurulmaması nedeniyle 02.11.2015 tarihi itibarıyla mahkûmiyet hükmünün kesinleştirildiği, sanık müdafisinin 09.11.2015 tarihli dilekçesi ile, sanığın 15.10.2015 tarihinde yerleşim yerini, ... adresine taşıdığını, 21.10.2015 tarihli tebliğ işleminin usulsüz olduğunu beyanla, infazın durdurulmasını ve usulsüz tebliğin iptalini talep ettiği, Yerel Mahkemece 10.11.2015 tarihli ve 992-841 sayılı ek karar ile infazın durdurulmasına karar verildiği, ek kararın sanık müdafisine 12.11.2015 tarihinde tebliğ edildiği, sanık müdafisinin 16.11.2015 tarihli dilekçesi ile asıl mahkûmiyet hükmüne ilişkin karara yönelik temyiz talebinde bulunduğu anlaşılan dosya kapsamında;

Tebligat Kanunu hükümleri uyarınca yargılama sırasında taraflardan birinin adresini değiştirmiş olması hâlinde adres değişikliğini mercisine bildirmesi gerekmekte ise de görevlinin, tevzi saatinde sanığın il dışında olması nedeniyle evrakı mahalle muhtarına tebliğ ettiği, bununla birlikte sanığın geçici bir süreliğine mi yoksa daimi olarak mı il dışına gittiği hususunun araştırılmadığı, mahalle muhtarının kayıtlarını tetkik etmesi durumunda sanığın adresini taşıdığı tespit edilerek tebliğin yeni adrese sevkinin sağlanması gerekeceği anlaşılmakla, sanığın hüküm tarihinden sonra yerleşim yeri adresini değiştirerek bu durumu belgelendirdiği hususu da gözetilip sanık müdafisinin CMK’nın 40 ve devamı maddeleri uyarınca eski hâle getirme talebini içeren dilekçesinin aynı zamanda temyiz iradesi de taşıdığı, nitekim 16.11.2015 tarihli dilekçesi ile mahkûmiyet hükmüne ilişkin karara yönelik temyiz talebinde bulunduğu, bu bağlamda, sanık müdafisinin öğrenme üzerine yaptığı temyiz niteliğindeki başvurusunun kanuni süresi içinde olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesinin 08.01.2020 tarihli ve 10609-399 sayılı temyiz isteminin reddi kararının KALDIRILMASINA,

3- Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 07.07.2020 tarihli ve 173 sayılı kararı ile Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 26.09.2020 tarihinden geçerli olmak üzere kapatılmasına ve arşivinde bulunan tüm işlerin Yargıtay 2. Ceza Dairesine devrine karar verilmesi nedeniyle dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 2. Ceza Dairesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 08.02.2023 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.

...

1.
Yargıtay — Esas No: 2016/404, Karar No: 2017/5903, Tarih: 28.06.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/404 E.  ,  2017/5903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacılar vekili, davalılardan ... vekili, asli müdahil ... ve birleştirilen dosya davacısı ... Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu alanı kapsayan 1985-1990 yıllarına ait hava fotoğrafları bulunduğu yerlerden getirtildikten sonra; dava dosyasının hükme esas alınan raporları düzenleyen fen ve ... bilirkişilerine tevdi ile hava fotoğrafları ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (... veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazların çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmeli, hava fotoğraflarının stereoskop vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, temyize konu taşınmazın niteliği ve kullanım durumu belirlenmeli, taşınmazın üzerindeki bitki örtüsünün cinsi, yaşı, dağılımı, kapalılık oranının açıklandığı müşterek imzalı, açıklamalı ve krokili ek rapor alınması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun 302/4. maddesi ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddesi uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 28/06/2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/26469, Karar No: 2019/23343, Tarih: 16.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/26469 E.  ,  2019/23343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekilinin işi akdinin haksız neden fesh edildiğini ileri sürerek kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram genel tatil ve yıllık izin alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-İşçiye işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenmesi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi 11 saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok 11 saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde 11 saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi halinde bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi halinde bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3. maddesinin 2. fıkrasında, ara dinlenmelerinin ilkim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Adı geçen yönetmeliğin 3. maddesinin 1. fıkrasında da ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, davacı dava dilekçesinde inşaat işlerinin niteliği gereği 07:30 ‘da işe başlayıp geç saatlere kadar çalıştığını ileri sürmüş, davalı ise davacının bir alacağının bulunmadığını savunmuş, bilirkişi tarafından ise, davacının çalışmasının 12 saat olduğu, 0,5 saat ara dinlenemin mahsubu ile 11,5 saat çalıştığı, 15 günde 1 hafta tatilinde çalışması nedeni ile 7,5 saatin üstündeki 4 saatlik çalışmasının fazla çalışma olduğu ve hafta tatililerindeki 4 saatlik fazla çalışmasının 2 haftaya bölünmesi nedeni ile haftalık 26 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmış, mahkemece bu rapor hükme esas alınmıştır.

Mahkemece dinlenen davacı tanığı ... ;”sabah : 07:00-07:30 gibi işe başlar akşam: 19:00- 19:30 gibi işi bırakırdı. “ şeklinde, ... ise; ”sabah 07:00-07:30 gibi işe başlar akşam 19:00- 19:30 gibi işi bırakırdı.” şeklinde beyanda bulunmuşlardır.

Davacı dava dilekçesinde 07:30’da işe başladığını beyan ettiğinden ve taleple bağlılık gereği davacının 07:30’da işe başladığı, tanık beyanlarına göre de 19:00’da işi bıraktığının kabulü dosya kapsamına ve ispat yüküne daha uygundur.

Mahkemece dinlenen davacı tanığı ... ;”sabah : 07:00-07:30 gibi işe başlar akşam: 19:00- 19:30 gibi işi bırakırdı. “ şeklinde, ... ise; ”sabah 07:00-07:30 gibi işe başlar akşam 19:00- 19:30 gibi işi bırakırdı.” şeklinde beyanda bulunmuşlardır.

Davacı dava dilekçesinde 07:30’da işe başladığını beyan ettiğinden ve taleple bağlılık gereği davacının 07:30’da işe başladığı, tanık beyanlarına göre de 19:00’da işi bıraktığının kabulü dosya kapsamına ve ispat yüküne daha uygundur.

Davacının çalışma saatlerinin 07:30- 19:00 olarak değerlendirilmesi halinde, 11,5 saatin üstündeki çalışmalarda 1,5 saat ara dinlenmenin düşülmesi gerektiğinden, davacının 10 saat çalıştığı 10\*6 =60 saat, 15 günde 1 hafta tatili çalışması nedeni 2,5 saat fazla çalıştığı ve bunun 4 haftaya bölünmesi gerektiği bu durumda davacının haftalık 1,25 saat hafta tatilinden kaynaklanan fazla çalışmasının bulunduğu ve toplam 61,25-45 = 16,25 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir. Ancak İş Kanununa İlişkin Fazla Çalışma ve Fazla Sürelerle Çalışma Yönetmeliği'nin 5/2 maddesi gereği, Fazla çalışma veya fazla sürelerle çalışma sürelerinin hesabında yarım saatten az olan süreler yarım saat, yarım saati aşan süreler ise bir saat sayılır. " düzenlemesi gereği davacının 1 hafta haftalık 15 saat 1 hafta ise haftalık 17,5 saat fazla çalışma yaptığı kabulü gerekirken mahkemece haftalık 26 saat üzerinden fazla çalışma alacağı hesabı yapan bilirkişi raporunun hükme esas alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.12.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3305, Karar No: 2019/8127, Tarih: 09.04.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/3305 E.  ,  2019/8127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işveren nezdinde Nisan 1997 tarihinden iş akdinin davalı işveren tarafından haksız feshedildiği 02.06.2012 tarihine kadar yemek-temizlik ve bahçe düzenlemesi görevi yanında 2006’ dan itibaren de kafeterya görevinde de çalıştığını, aylık en son net 1.300 TL ücret buna ilaveten her yıl Ocak ayında bir maaş ikramiyesi ile yıllık 200 TL çocuk yardımı karşılığında çalıştığını, davalı işveren tarafından lojman tahsis edilip 3 öğün yemek verildiğini, işyerinde çalışma saatlerinin yaz aylarında 07:00-24:00. kış aylarında 07:00-21:00 saatleri arasında olduğunu, işyerinde hafta tatili izni uygulaması olmadığını, resmi tatil ile dini ve milli bayramlarda da çalışıldığını, davalı işveren tarafından yıllık izinlerinin kullandırılmadığı iddiasıyla; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai alacağı, genel tatil alacağı, hafta tatili alacağı, ödenmeyen son 10 aylık ücreti, 2011 yılı asgari geçim indirimi ve 1 maaş ikramiyesi alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacı işçinin davalı işveren nezdinde 02.01.2009-02.06.2012 tarihleri arasında çalıştığını, aylık ücretinin en son brüt 1.117,48 TL net 859,00 TL ücret karşılığında çalıştığını haftalık çalışma süresinin 45 saat olduğunu ve fazla mesai alacağının olmadığını, davacıya tahsis edilmiş bir lojman olmadığını, davacının işten çıkış bildirgesi verilmeden önceki 10 ay boyunca fiili çalışmasını durdurduğunu bu nedenle çalışmadığı aylar bakımından ücreti hak etmediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Bozma ilamı ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece ilk kararında, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, aylık ücret ve aagari geçim indirimi alacaklarının davalıdan tahsili ile, hesaplanan genel tatil, fazla çalışma, hafta tatili alacaklarından % 30 oranında indirim yapılmış, ikramiye alacağına yönelik talepte ise ikramiye alacağının işyeri uygulaması haline gelip sürekli ödendiği subut bulmadığından, ikramiye alacağına yönelik talebin reddine karar verilmiştir.

Mahkemece ilk kararında, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, aylık ücret ve aagari geçim indirimi alacaklarının davalıdan tahsili ile, hesaplanan genel tatil, fazla çalışma, hafta tatili alacaklarından % 30 oranında indirim yapılmış, ikramiye alacağına yönelik talepte ise ikramiye alacağının işyeri uygulaması haline gelip sürekli ödendiği subut bulmadığından, ikramiye alacağına yönelik talebin reddine karar verilmiştir.

Karar davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 19/12/2017tarih 2016/12179E, 2017/21788 K sayılı ilamı ile; .........."Davacının giydirilmiş ücreti hesaplanırken eşiyle birlikte kaldıkları lojman bedeli olarak 500,00TL bildirilmişsede, davacının eşininde aynı işveren yanında çalıştığı ve eşiyle aynı lojmanı kullandığı, davacının eşinin açtığı davada (... ... 4.İş Mahkemesi 2015/16557esas sayılı dosyada) 150,00 TL lojman bedeli takdir edildiği anlaşılmakla davacının giydirilmiş ücretinin hesabında takdir edilen 500,00 TL lojman bedeli fazla olup eşiyle aynı lojmanı kullandığıda dikkate alınarak giydirilmiş ücrete 150,00 TL lojman bedeli eklenmesi uygun olmakla giydirilmiş ücretin yeniden hesabı için kararın bozulması gerekmiştir.

Davacının hüküm altına alınan ücret alacağının faiz başlangıç tarihinin hükümde gösterilmemesi de hatalıdır.

Bozma Sonrası yeniden hüküm kurulurken tashih şerhi adı altındaki düzenlemede gözden kaçırılmamalıdır.." gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece ikinci kararında bozmaya uyularak, kıdem tazminatı miktarı yeniden değerlendirilmiş,diğer alacak kalemlerinde değişiklik yapılmaksızın davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Hükmün ücret alacağına ilişkin kısmı”Ücret alacağına yönelik davanın kısmen kabulü ile, 12.200,00 TL net ücret tarihinden itibaren yasal faiz oranını geçmemek kaydıyla dava tarihinden itibaren en yüksek mevduat faizi ile birlikte” şeklinde anlamsız ifadeler içerdiği gibi faiz başlangıç tarihi gösterilmediği için infazda tereddüte yol açacak hüküm kurulması hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK.nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK.nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

F)SONUÇ:

Hüküm fıkrasının ücret alacağına yönelik "Ücret alacağına yönelik davanın kısmen kabulü ile, 12.200,00 TL net ücret tarihinden itibaren yasal faiz oranını geçmemek kaydıyla dava tarihinden itibaren en yüksek mevduat faizi ile birlikte" şeklindeki paragrafının çıkarılarak yerine ;

F)SONUÇ:

Hüküm fıkrasının ücret alacağına yönelik "Ücret alacağına yönelik davanın kısmen kabulü ile, 12.200,00 TL net ücret tarihinden itibaren yasal faiz oranını geçmemek kaydıyla dava tarihinden itibaren en yüksek mevduat faizi ile birlikte" şeklindeki paragrafının çıkarılarak yerine ;

“Ücret alacağına yönelik davanın kısmen kabulü ile, 12.200,00 TL net ücret alacağının dava tarihi olan 31.12.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz oranını geçmemek kaydıyla en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine” paragrafının yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun 28.09.2018 tarih ve 2018/2 E. 2018/ 8 K. sayılı İBK. uyarınca onama harcı alınmasına yer olmadığına, nisbi temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 09/04/2019 günü oybirliğiyle karar verildi.