muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/577, Karar No: 2021/578, Tarih: 23.11.2021

Sanık ... 12.10.2009 tarihli duruşma sırasında Mahkemede; “Kardeşim ... ve benim elimde silah olmadığını görgü tanıkları söylemektedirler, yine aynı şekilde dosyadaki bilgilerden ilk önce karşı taraftakilerin ateş ettikleri de açıktır, vefat eden...bana ateş etmezse ben kesinlikle kendisine ateş etmeyecektim, bu şahsın bana ateş ettiği de sabittir, çünkü elimden yaralandım, ayrıca mermi deliği olan palto da emanettedir, bu delikten de bu maktulün benim kalbime doğru ateş ettiği açıktır, yine bu mermilerin Star marka ele geçirilemeyen bir silahtan atıldığı da belirlenmiştir. Maktul elini bana doğru doğrultarak ateş ettiğinden dolayı ben de kendisinin eline doğru ateş etmek istedim, ancak mermi boynuna saplandı, kendisini daha önceden tanımıyordum, vefat ettiği için de çok üzgün durumdayım.”,

12.02.2015 tarihli duruşma sırasında Mahkemede; “Dosya kapsamından kaçak silah kullandığım belirtilmiş ise de olayda kullanılan silahın ruhsatı vardır, benim ...'yu öldürmek gibi kesinlikle bir kastım yoktur, olay esnasında silah sesleri sustuktan sona maktul ...'in bana ateş etmesi üzerine sol elimden yaralandım, kurşun avuç içimden girip elimin dış tarafından çıkınca bende kendimi korumak maksadıyla silahlımla iki el ateş etmek zorunda kaldım, silahla sadece Abdullatif'e ateş ettim omzundan yaralandığı ve elinden silahının düştüğünü görünce de ateşi kestim, isteseydim ateşe devam edebilirdim ancak eyleme kendiliğimden son verdim, ben başka kimseye de ateş etmedim üzerime atılı suçlamayı kabul etmiyorum, silahım ruhsatlı olup ...markadır ve ruhsat numarası da 121763'tür, silah ruhsatımı da Batman Emniyet Müdürlüğüne müracaat ederek almıştım, dosyada müşteki olarak dinlenen 4 şahısta dosya kapsamında aşamalarda farklı farklı ifadeler vermişlerdir ve bu ifadelerinde de benim elimde silah gördüklerine ilişkin bir beyanları da bulunmamaktadır, dosya kapsamında bulunan ve olay yeri inceleme ekiplerince çekilen fotoğraflarda dikkate alındığında bizim maktul ...'nun bulunduğu aracın önünü kesmemiz söz konusu olmayacağı görülecektir kaldı ki karşı şeritten bizim aracın geldiğini görünce ... tehditvari şekilde bize elini sallamıştı, ben suçlamaları kabul etmiyorum, kaldı ki olay yeri inceleme ekiplerinin çektiği ikinci fotoğrafa dikkat edildiğinde bu durum daha da netleşecektir biz tekrardan aracı döndürerek kavşağa girmemizin ana nedeni dayımız olan ...'ya neden bu şekilde bize elini salladığını sormaktır, başkaca da bir amacımız yoktur, ayrıca olay sırasında elimden yaralandığıma ilişkin doktor raporları da dosya arasında mevcuttur, ayrıca dosya kapsamında ...'in silahla ateş ettiğine dair svap raporları da mevcuttur, kendisi benim ateşimden önce bana doğru 4 el ateş etti, ben bu ateşlerden sonra kendimi korumak amacıyla ateş ettim, ben kimsenin eylemini kolaylaştırmadım diğer kimsenin eylemine iştirak etmedim bana yapılan saldırı nedeniyle sadece 2 el ateş etmek zorunda kaldım, takdiri mahkemeye bırakıyorum.”,

Şeklinde savunmalarda bulunmuşlardır.

Şeklinde savunmalarda bulunmuşlardır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun Birinci Kitap, İkinci Kısımda, “Ceza sorumluluğunu kaldıran veya azaltan nedenler” başlıklı İkinci Bölümde yer alan "haksız tahrik" madde başlığı altında 29. maddede;

“Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmidört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir” şeklinde, ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak hüküm altına alınmıştır.

5237 sayılı TCK'da tahrikle ilgili olarak, 765 sayılı TCK’da yer alan ağır tahrik-hafif tahrik ayırımına son verilmiş ve tahriki oluşturan fiilin, somut olayın özelliklerine göre hâkim tarafından değerlendirilmesi ve sanığın iradesi üzerindeki etkisi göz önüne alınarak maddede gösterilen iki sınır arasında belirlenen oranda indirim yapılması şeklinde bir düzenlemeye gidilmiştir.

Ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak düzenlenen haksız tahrik; kişinin haksız bir fiilin kendisinde meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işlemesi durumunda kusur yeteneğindeki azalmayı ifade etmektedir. Bu hâlde fail suç işleme yönünde önceden bir karar vermeksizin, dışarıdan gelen etkinin ruhsal yapısında meydana getirdiği karışıklığın bir sonucu olarak suç işlemeye yönelmektedir. Bu yönüyle haksız tahrik, kusurun irade unsuru üzerinde etkili olan bir nedendir. Başka bir anlatımla haksız tahrik hâlinde failin iradesi üzerinde bir zayıflama meydana gelmekte, böylece haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altındaki kişinin suç işlemekten kendisini alıkoyma yeteneği önemli ölçüde azalmış bulunmaktadır.

5237 sayılı TCK’nın 29. maddesinde yer alan haksız tahrik hükümlerinin uygulanabilmesi için şu şartların birlikte gerçekleşmesi gereklidir:

a) Tahriki oluşturan bir fiil bulunmalı,

b) Bu fiil haksız olmalı,

c) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

d) Failin işlediği suç, bu ruhi durumun tepkisi olmalı,

e) Haksız tahrik teşkil eden eylem, mağdurdan sadır olmalıdır.

Yerleşmiş yargısal kararlarda kabul edildiği üzere, gerek fail, gerekse mağdurun karşılıklı haksız davranışlarda bulunması halinde, tahrik uygulamasında kural olarak, haksız bir eylem ile mağduru tahrik eden fail, karşılaştığı tepkiden dolayı tahrik altında kaldığını ileri süremez. Ancak maruz kaldığı tepki, kendi gerçekleştirdiği eylemle karşılaştırıldığında aşırı bir hal almışsa, başka bir deyişle tepkide açık bir oransızlık varsa, bu tepkinin artık başlı başına haksız bir nitelik alması nedeniyle fail bakımından haksız tahrik oluşturduğu kabul edilmelidir.

Karşılıklı tahrik oluşturan eylemlerin varlığı hâlinde, fail ve mağdurun yekdiğeri yönünden tahrik oluşturan bu haksız davranışları birbirlerine oranla değerlendirilmeli, öncelik-sonralık durumları ile birbirlerine etki-tepki biçiminde gelişip gelişmediği göz önünde tutulmalı, ulaştıkları boyutlar, vahamet düzeyleri, etkileri ve dereceleri gibi hususlar dikkate alınmalı, buna göre; etki-tepki arasında denge bulunup bulunmadığı gözetilerek, failin başlangıçtaki haksız davranışına gösterilen tepkide aşırılık ve açık bir oransızlık saptanması halinde, failin haksız tahrik hükümlerinden yararlandırılması yoluna gidilmelidir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanıklar ... ve ... ile haklarında ayırma kararı verilen inceleme dışı sanıklar ... ve ...’ün kardeş oldukları, maktul ... ile akrabalık bağlarının bulunduğu, katılan ...’in maktul ...’ın oğlu, diğer katılanlar Şerif, ..., ... ve maktul ...’in ise maktul ...’ın tanıdıkları oldukları, olaydan yaklaşık bir ay önce inceleme dışı sanıklardan ...'un anneannesi Afife’nin naaşının defnedildiği sırada maktul ...’ın defin yerine itirazı üzerine sanıklar ile maktul ... arasında tartışma çıktığı, buna karşın naaşın sanıkların istediği yere defnedildiği, tarafların cenaze töreni sırasında barıştırıldıkları ve taziyeleri birlikte kabul ettikleri, ancak maktul ...’ın, sanıkların evlerindeki taziye ziyaretlerine gitmediği, oğlu ve eşini göndermekle yetindiği,

Olay günü saat 14.30 sıralarında sanık ...’in kullandığı ve içinde sanıklar ... ile haklarında ayırma kararı verilen inceleme dışı sanıklar ... ve ...’in de bulunduğu otomobil ile Batman il merkezi, Ahmet Necdet Sezer Bulvarı üzerinde seyrettikleri sırada Aydınkonak kavşağı civarında karşı yönden gelmekte olan maktul ...’nun kullandığı ve yanında diğer maktul ... ile mağdurlar ..., ..., ... ve ...’nın bulunduğu araçla karşılaştıkları, sanık ...’in U dönüşü yapıp maktul ...'ın kullandığı aracı takip ederek kavşakta kırmızı ışıkta beklemekte olan maktul ...’ın aracının önünü kapatacak şekilde durduğu, sanıkların araçtan inerek maktullerin aracına yöneldikleri, sağ önde oturan mağdur ... ile arkada oturan mağdurlar ... ve ...’nın da araçtan indikleri ve kısa bir tartışma yaşandığı, sanık ...’in elindeki sopa ile aracın ön camına vurduğu, ...'in bu hareketinden sonra gerek maktullerin bulunduğu araç içerisinden gerekse de sanıkların içeresinde bulunduğu grup tarafından karşılıklı ateş açıldığı, araca yaklaşan sanıklar ... ve ...'in kendi adlarına kayıtlı ruhsatlı tabancalarını çekerek ateş ettikleri, araç içerisinde arka koltukta oturan maktul ...’in de sanıklara doğru ateş ettiği, sanık ...’in ani gelişen kasıtla aralarında daha önce husumet bulunmayan maktul ...’e ateş ederek öldürdüğü, katılanlar ... ve Şerif’in de sanıklara yönelmeleri üzerine sanık ...’in ani gelişen kastla katılanlara ateş ederek ...'i karın bölgesinden iki mermi isabeti olacak şekilde, Şerif'i ise göğüs bölgesinden tek mermi isabeti olacak şekilde yaraladığı, sanıkların daha sonra araçlarına binerek olay yerinden kaçtıkları, maktul ...’in vücudundan çıkarılan 1 adet mermi çekirdeğinin sanık ...’e, katılan ...’in vücudundan çıkarılan 1 adet mermi çekirdeğinin sanık ...’e ait silahtan atılmış oldukları, maktul ...’ın vücudundan çıkarılan bir adet mermi çekirdeğinin ise sanıklar ... ve ...'in silahından atılmadığının saptandığı, olay yerinden kaçan sanıklardan ... ve ...'in olaydan bir ay sonra yakalandıkları, sanıkların olayda kullandıkları ruhsatlı silahların da ele geçirildiği, olaydan hemen sonra olay yerine giden kolluk güçleri tarafından yapılan tespitte maktuller Süleyman ve Abdullatif ile katılan ...'in ellerinde bulunan silahlar dikkate alındığında, maktul ...'ya ait 9 mm çaplı Smith-Wesson marka silahın da ayrıca olayda kullanılarak, bu silahla da bir el ateş edilmiş olduğu ancak maktuller ve katılanlardan hangisi tarafından kullanıldığının tespit edilemediği, sanıkların olay günü karşı yönden gelen araçta rast geldikleri maktul ...’ın kendilerine el hareketi ve sözle hakaret ettikten sonra bu hareketin sebebini sormak için araçla yanına gittiklerinde araçta bulunanlara “Üçünü de öldürün” şeklinde talimat vermesi üzerine kendilerine ateş edildiğini, yaralandıklarını, kendilerini müdafaa amacıyla maktul ve yanındakilere ateş ettiklerini savundukları olayda; sanıkların kardeşi inceleme dışı sanık ..

...’ın kendilerine el hareketi ve sözle hakaret ettikten sonra bu hareketin sebebini sormak için araçla yanına gittiklerinde araçta bulunanlara “Üçünü de öldürün” şeklinde talimat vermesi üzerine kendilerine ateş edildiğini, yaralandıklarını, kendilerini müdafaa amacıyla maktul ve yanındakilere ateş ettiklerini savundukları olayda; sanıkların kardeşi inceleme dışı sanık ...’un anneannesi Afife’nin olaydan 1 ay kadar önce vefat etmesinden sonra maktul ...’nun dede ve babasının gömülü olduğu türbenin de bulunduğu Örmegözü Mezarlığında belirlenen yere gömüleceği sırada, ...’nun ...'nin yakınlarınca belirlenen yere gömülmesine itiraz etmesi, Afife’nin yakınları olan sanıklarla tartışması, olay günü de Batman Beşiri arasındaki ....Bulvarında kendi kullandığı araçla seyir hâlinde iken sanık ...’in bulunduğu araçtakilere el hareketi yaparak, sanıklara hakaret etmesi, inceleme dışı sanık ...’in maktul ...’ın kullandığı aracın camına sopayla vurması üzerine karşılıklı ateşin açılmasıyla gelişen olayda, ilk ateşi hangi tarafın açtığının da belirlenememesi karşısında, maktuller ve katılanlardan kaynaklanan ve sanıklara yönelen bu haksız eylemler nedeniyle maktul ... ile diğer maktul ve katılanların eylemlerindeki haksızlık oluşturan eylemlerin ulaştığı boyut ayrı ayrı gözetilerek sanıklar hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının haklı nedene dayanan itirazının kabulüne, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 28.12.2010 tarihli ve 2970-8493 ile 07.12.2016 tarihli ve 2415-4202 sayılı onama ilamlarının, sanık ... hakkında maktul ... ve ...’e yönelik kasten öldürme, sanık ... hakkında maktul ... ve katılanlar ... ve ...'a yönelik kasten öldürme suçuna teşebbüsten kurulan mahkûmiyet hükümleri yönünden kaldırılmasına, Batman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.09.2009 tarihli ve 178-255 sayılı ve yine aynı Mahkemenin 12.02.2015 tarihli ve 51-22 sayılı, sanık ... hakkında maktul ... ve ...’e yönelik kasten öldürme, sanık ... hakkında maktul ... ve katılanlar ... ve ...'a yönelik kasten öldürme suçuna teşebbüsten kurulan mahkûmiyet hükümleri yönünden; sanıklar hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Ceza Genel Kurulu Üyesi; itirazın reddedilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 28.12.2010 tarihli ve 2970-8493 sayılı ile 07.12.2016 tarihli ve 2415-4202 sayılı onama ve düzeltilerek onama ilamlarının, sanık ... hakkında maktul ... ve ...’e yönelik kasten öldürme, sanık ... hakkında maktul ... ve katılanlar ... ve ...'a yönelik kasten öldürme suçuna teşebbüsten kurulan mahkûmiyet hükümleri yönünden KALDIRILMASINA,

3- Batman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.09.2009 tarihli ve 178-255 sayılı ve yine aynı Mahkemenin 12.02.2015 tarihli ve 51-22 sayılı, sanık ... hakkında maktul ... ve ...’e yönelik kasten öldürme, sanık ... hakkında maktul ... ve katılanlar ... ve ...'a yönelik kasten öldürme suçuna teşebbüsten kurulan mahkûmiyet hükümleri yönünden; sanıklar hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 23.11.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3366, Karar No: 2011/5863, Tarih: 24.11.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/3366 E.  ,  2011/5863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 05/02/2010

Davacı vekili; davacının 14.04.2006 tarihinden 01.12.2008 tarihine kadar  davalının Atatürk Hava Limanı Dış Hatlar Terminalindeki işyerinde çalıştığı ve 24.11.2008 tarihinde gönderilen bir ihtarnameyle   görev yerinin değiştirilerek Capacity Alışveriş Merkezine atandığı davacının bu değişikliği kabul etmeyip 25.11.2008 günü yine devamlı çalıştığı işyerine gittiği  ve noterden 26.11.2008 de değişikliği kabul etmediğine dair  ihtarname gönderdiği akabinde 01.12.2008 tarihinde iş akdinin sözlü olarak feshedildiği feshin usule uygun olmadığı son çare ilkesine uyulmadığı , fesih işleminin usul ve esas yönünden hukuka aykırı olduğunu belirterek, fesih işleminin geçersiz sayılmasına, davacının işe iadesine, boşta geçen ücret ve tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının aynı şartlarda capacitye atandığını ancak mesaiye gitmediğini ve nakli kabul etmediğine dair ihtarname gönderdiğini davacının mazeret bildirmeksizin işe başlamadığını davacının işyeri değişkiliğinin aynı il sınırları içerisinde olduğu nakilde ikamet adresinin de gözönünde bulundurulduğunu aynı şartlarda ve ünvanda nakledildiğini çalışma koşullarında esaslı bir değişiklik olmadığını , 4857 sayılı Yasanın 25/IImaddesi uyarınca, haklı nedenle iş akdinin fesh edildiğini belirterek,  haksız ve yersiz açılan davanın  reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının işyeri değişikliğinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesi anlamında esaslı değişiklik koşullarını içerdiği ve davacının bu değişikliği  kabul etmek zorunda olmadığı iş akdinin feshinın bu nedenle geçerli olmadığı gerekçesiyle  davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı vekili tarafından karar temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında işyeri değişikliğinin çalışma koşullarında esaslı değişiklik olup olmadığı  hususu ihtilaf konusunu oluşturmaktadır.

Mahkemece  davacının gönderilmek istendiği işyerinin davalı şirkete ait olup olmadığı, davacının ücret ve diğer haklar itibariyle çalışma koşullarında değişiklik meydana gelip gelmediği yönünde gerekirse bilirkişi incelemesi yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırmayla  karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuş hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz konusu kararın yukarıda açıklanan sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/5196, Karar No: 2019/2936, Tarih: 01.04.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/5196 E.  ,  2019/2936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2)Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

Gerekçeli kararın dahili davalılardan ...'ya doğrudan doğruya Tebligat kanunun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu, yukarıdaki açıklamalar ışığında, gerekçeli karar usulsüz olarak tebliğ edilen davalıya gerekçeli kararın 7201 Sayılı Tebligat Kanununu ve Tebligat Kanunun Uygulanmasına Dair Yönetmelik Hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi,

Belirtilen eksiklik giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 01.04.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9010, Karar No: 2012/17774, Tarih: 18.10.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/9010 E.  ,  2012/17774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yasal defter ve belgeleri gizlemek

HÜKÜM : Düşme, beraat

I- Sanık ... hakkında verilen düşme kararına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığın vefat etmesi nedeniyle hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK.nun 64/1. maddesi uyarınca düşürülmesi gerektiği, mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin bir sebep içermeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında verilen düşme ve beraat kararlarına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanıktan 2000, 2001, 2002 ve 2004 takvim yıllarına ait defter ve belgelerin aynı tebligatla istenmiş bulunması karşısında eylemin tek suç oluşturacağı gözetilmeden mahkemece sanık hakkında "2000, 2001 ve 2002 takvim yıllarında yasal defter ve belgeleri gizlemek" suçundan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddeleri gereğince 7,5 yıllık dava zamanaşımı süresinin suç tarihinden hüküm tarihine kadar dolduğundan bahisle düşme, "2004 takvim yılı yasal defter ve belgeleri gizlemek suçundan ise sanığa yüklenen eylemin suç olarak tanımlanmamış olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nun 223/2-a maddesi uyarınca beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “yasal defter ve belgeleri gizlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4. maddesinde öngörülen 5 yıllık asli zamanaşımının, kesici son işlem olan sorgusunun yapıldığı 01.05.2006 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen asli zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 18.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2448, Karar No: 2011/3359, Tarih: 28.02.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/2448 E.  ,  2011/3359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İzmir 12.Aile Mahkemesi

TARİHİ :19.11.2009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı kocanın aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanmada manevi tazminatın amacı, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, bozulan ruhsal dengesini telafi etmek, manevi değerlerindeki eksilmeyi karşılamaktır. Onun için, kişilik haklarını ihlal eden fiille, tazminat miktarı arasında makul bir oranın bulunması gerekir. Bir tarafın zenginleşmesine yol açacak sonuçlar doğurur miktarda manevi tazminat takdiri, müesseseyi amacından saptırır. Hakim, tazminat miktarını saptarken, bir yandan kişilik hakları zedelenen tarafın, ekonomik ve sosyal durumunu ve boşanmada kusur bulunup bulunmadığını ve varsa kusur derecesini, fiilin ağırlığını; öbür yandan da, kişilik haklarına saldırıda bulunanın kusur derecesini, ekonomik ve sosyal durumunu göz önünde bulundurmak zorundadır. Açıklanan ilkeler gözetildiğinde davacı kadın yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı orantısız ve çoktur. Daha uygun miktarda tazminat takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2.bentte açıklanan nedenle BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu sair yönlerin ise yukarıda 1.bentte belirtilen nedenle ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 28.02.2011 (Pzt.)