muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4351, Karar No: 2015/18341, Tarih: 14.10.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/4351 E.  ,  2015/18341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz dilekçesi davacıya doğrudan mernis adresinde Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmiştir. Adres kayıt sisteminde bulunan adresin bilinen en son adres olarak kabul edilebilmesi; bilinen en son adrese tebligat yapılamamış olması veya bu adresin tebliğe elverişli olmaması halinde mümkündür. Bilinen en son adresin tebliğe elverişli olmadığı anlaşılmadan veya bu adreste tebligat yapılamadığı görülmeden doğrudan mernis adresinde tebligatın yapılması, yapılan tebligatı usulsüz kılar. Bu bakımdan temyiz dilekçesinin, tebligat zarfında mernis adresi olduğu belirtilmeksizin davacının adresine tebliğ için gönderilmesi, şayet tebligatın yapılamaması halinde Tebligat Kanununun 10/2. maddesi uyarınca sistemdeki adresin bilinen son adres olduğu kabul edilerek buna göre (Tebligat Kanunu md.21/2) tebligatın çıkarılması, bu şekilde temyiz dilekçesinin tebliği sağlandıktan ve onun yönünden de temyiz süresi beklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 14.10.2015 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2024/6612, Karar No: 2024/10420, Tarih: 02.07.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/6612 E.  ,  2024/10420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1219 E., 2024/342 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yalova İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/21 E., 2022/152 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin Yalova Belediyesi (Belediye) tarafından işe alınmak sureti ile farklı işlerde çalıştırıldığını, son olarak yine dönem itibarı ile Belediyenin kontrolünde bulunan Yeşil Körfez Su Birliği şantiyesinde işe başlatıldığını, davacının uzun dönem bu şekilde çalışmaya devam ettiğini, davacının çalışma pozisyonundaki karışıklığı gidermek, Belediye uhdesinde kadroya alınabilmek ve Belediyenin işçisi olduğunu tespit ettirebilmek için işe başlatıldığı 08.02.2006 tarihinden itibaren Belediye işçisi sayılması gerektiğinin tespiti amacıyla dava açtıklarını ve müvekkilinin baştan itibaren Belediye işçisi olduğuna karar verildiğini ve kararın kesinleştiğini, 4857 sayılı İş Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 5 nci maddesi gereğince Belediyenin aynı nitelik ve aynı kıdemde bulunan çalışanları arasında eşit davranma yükümüne uygun davranması gerektiğini, bu sebeplerle müvekkilinin 08.02.2006 tarihinden dava açıldığı tarihe kadar Belediye işçisi olduğundan; kendisiyle eşit durumda olan diğer çalışanlara göre geriye dönük eksik aldığı ücret farkları ile yararlanamadığı sosyal desteklerden kaynaklanan fark alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının Belediye bünyesinde hiç çalışmadığını, davacı ile herhangi bir iş sözleşmesinin imzalanmadığını, davacının çalıştığı yerlerin Belediye bünyesinde olmayıp ihale ile verdiği Birliğin çalışanı olduğunu ve davacının açtığı davanın hukuki geçerliliğinin olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının Belediye bünyesinde hiç çalışmadığını, davacı ile herhangi bir iş sözleşmesinin imzalanmadığını, davacının çalıştığı yerlerin Belediye bünyesinde olmayıp ihale ile verdiği Birliğin çalışanı olduğunu ve davacının açtığı davanın hukuki geçerliliğinin olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının sendika üyelik tarihinin 20.02.2009 tarihi olduğu ancak üyeliğinin davalı ... ile sözleşme imzalayan Genel-İş Sendikasından değil, tespit davası öncesi sigortalısı bulunduğu Yeşil Körfez Su Birliği ile toplu iş sözleşmesi imzalayan Tes-İş Sendikasından olduğu, davalı Belediyede davaya konu döneme ilişkin sendikasız işçi bulunmadığı, emsal olarak özlük dosyaları celp edilen Belediye çalışanlarının ise sendikalı olduğu ve Belediye kadrosunda bulunduklarından Genel-İş Sendikasına üyeliklerinin olduğu, her ne kadar mahkeme ilamı ile davacının Belediye işçisi sayılmasına karar verilmişse de bu karar sebebi ile varlığı iddia edilen fark alacak kalemlerinin sendikanın sağladığı haklardan doğduğu, davacının üyesi olmadığı bir sendikanın üyelerine sağladığı haklardan yararlanmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar vermiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; müvekkilinin davalı ... ile sözleşme yapan sendikanın üyesi olmaması sebebi ile davanın reddedilmesinin hatalı olduğunu, toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan sosyal haklar dışında Belediye bünyesinde çalışan emsal personelle arasındaki ücret farkından kaynaklanan fark alacaklar için bir karar verilmediğini, zamanaşımı def'inin hatalı değerlendirildiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının mahkeme kararı ile davalı Belediyenin işçisi sayılmasına karar verilmiş ise de bu karar sebebi ile varlığını iddia ettiği fark alacak kalemlerinin sendikanın sağladığı haklardan olduğu, davacının davalı ... ile Genel-İş Sendikası arasında imzalanan toplu iş sözleşmesinden yararlanmasını sağlayacak şartları taşımadığı, davaya konu dönemde işyerinde davacının emsali bir işçi bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ve resen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının dava konusu işçilik alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 39 uncu maddesi, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2 nci maddesinin yedi ve sekizinci fıkraları ile 32 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/16527, Karar No: 2022/15986, Tarih: 23.06.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/16527 E.  ,  2022/15986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmayan ... vekilinin kanun yoluna başvurma hak ve yetkisinin olmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddeleri uyarınca ... vekilinin tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE, 23/06/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18158, Karar No: 2014/1710, Tarih: 30.01.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/18158 E.  ,  2014/1710 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Konya 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 09.05.2013

No : 2009/493-2013/163

Dava, hizmet tespiti ile prime esas kazancın tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 Esas, 2005/413 Karar; 2010/10-481 Esas, 2010/524 Karar ve 2011/10-608 Esas, 2011/649 Karar sayılı kararlarında da belirtildiği üzere ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkündür.

Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için, yine, HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK’nun 289. maddesi gereğince tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür.

506 sayılı Kanunun 78. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “....günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Somut olayda, davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 2003 yılından itibaren şöför olarak çalıştığını belirterek, 2003 yılında 60 gün ve 2006 yılı 8. ayda 9 gün olmak üzere toplam 69 gün eksik bildirilen hizmetinin tespiti ile 2003 yılında 300 Euro, 2004 yılında 350 Euro ve 2009 yılında da 1.100 Euro prime esas kazançla çalıştığının tespitini istemiş; mahkemece, ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 2003 yılından itibaren şöför olarak çalıştığını belirterek, 2003 yılında 60 gün ve 2006 yılı 8. ayda 9 gün olmak üzere toplam 69 gün eksik bildirilen hizmetinin tespiti ile 2003 yılında 300 Euro, 2004 yılında 350 Euro ve 2009 yılında da 1.100 Euro prime esas kazançla çalıştığının tespitini istemiş; mahkemece, ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Yerel mahkemece, hizmet tespiti yönünden verilen karar isabetli ise de, ücrete ilişkin ret gerekçesi yeterince tartışılmamış ve mevcut deliller hüküm kurmaya yeterli bulunmamıştır. Bu davalarda işverenin kabulünün dahi tek başına hukuki bir sonuç doğurmayacağı göz önünde bulundurularak, talep döneminde davacıya ödeme yapılıp yapılmadığının tespiti için şirket kayıtları incelenmeli, davacıya yazılı delilleri sorulmalı, hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, davacının imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgeler araştırılmalı ve toplanan deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 30.01.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1205, Karar No: 2006/2345, Tarih: 23.03.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/1205 E.  ,  2006/2345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde müdahalenin önlenmesi ve eski hale getirme istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davacı vekili Avukat ....'ın dava dilekçesine eklediği vekaletnamede; vekaletnameyi verenin 1970 doğumlu ... olduğu, dava dilekçesinden ise davacının ad ve soyadının ... olduğu ve dolayısıyla vekaletnamenin davacıya ait olmadığı anlaşılmakla varsa davacının Avukat ...'a verdiği vekaletnamenin aslı ya da onaylı bir örneğinin dosyaya konulması yoksa mahkeme kararının davacıya tebliğ edilmesi,

2-Dahili davalı ve kat maliki olan ...'ye mahkeme kararı ve temyiz dilekçesinin bağımsız bölüm adresine tebliğe çıktığı ve adreste oturan kardeşi ...'nun muhatabın Almanya'da ikamet ettiğini muhatabın vekili olduğunu beyan ederek tebligatı aldığı anlaşılmaktadır.

Tebligat Yasasının "bağımsız bölüm sahiplerine tebligat" başlığı altında Ek-1. maddesinde "taşınmazda oturmayan bağımsız bölüm maliklerinin yöneticiye Türkiye'deki bir adreslerini yazılı olarak bildirmek zorunda oldukları, apartman yönetimi ve ortak giderlerle ilgili tebligatların bu adrese yapılacağı bağımsız bölüm sahibinin adres bildirmemesi veya yazılı olarak bildirdiği adrese tebligat yapılmaması hallerinde bundan sonraki tebligatların o kişiye ait bağımsız bölümde fiilen oturan'a yapılacağı, bağımsız bölümde fiilen oturan yoksa apatman ilan tahtasına asılan tebligat örneğinin bağımsız bölüm sahibine yapılmış sayılacağı" hükmü öngörülmüştür.

Buna göre mahkeme kararı ve temyiz dilekçesinin dahili davalı ...'ye Tebligat Yasasının yukarıda bahsedilen Ek-1 maddesi gereğince usulüne uygun olarak tebliğ edilerek temyiz ve cevap sürelerinin beklenmesi,

3-Davalı ...'ye yargılama sırasında dava dilekçesi Almanya'daki mahkemece tespit edilen adresine tebliğe çıkmıştır. Mahkeme kararı ise kat maliki olan eşi ...'nin bağımsız bölüm adresine tebliğe çıkmış ve tebliğ mazbatasında aynı konutta birlikte oturan yeğeni ...'na tebliğ edildiği yazılmıştır. Yine temyiz dilekçesinde aynı adrese tebliğ çıkmış ve muhatabın vekili olduğunun beyan eden ve muhatabın Almanya'da ikamet ettiğini belirten kayınbiraderi ...'na tebliğ edilmiştir. Yapılan tebligat usulüne uygun değildir.

Bu nedenle mahkeme kararı ve temyiz dilekçesinin davalı ...'nin Almanya' daki adresine tebliğe çıkarılarak usulüne uygun tebliğ edildikten sonra temyiz ve cevap sürelerinin beklenmesi ile temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,23.3.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3098, Karar No: 2015/3936, Tarih: 10.09.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/3098 E.  ,  2015/3936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...’in katılana altın göndererek gömü bulduğunu ve elinde çok miktarda altın bulunduğundan bahisle buluşmaya ikna ettiği, 1 kg altın göstererek 4.750.TL’sini aldığı, bir bahaneyle katılanın yanından uzaklaşarak kayıplara karıştığı, sanık ...’un ise mağdur ... adına sahte kimlik fotokopisi ile GSM abonelik sözleşmesi imzalanmasını sağlayarak, telefon hattı çıkartılmasına sebebiyet verdiği iddia edilen olayda;

1-Sanık ... hakkında özel belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Sanığın savunması, katılan beyanları, abonelik sözleşmeleri ve tüm dosya kapsamına göre üzerine atılı suçu işlediği anlaşıldığından, sanık hakkında verilen mahkumiyet kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak,

Sanığın GSM abonelik işlemleri yapan bayi olmasına rağmen sahte belgelerle başkası adına hat çıkartılmasına sebebiyet verdiği anlaşılmış ise de; hükümden sonra 19.02.2014 tarih ve 28918 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6518 sayılı Kanunun 104 ve 105. maddeleri ile değişik 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63. maddesinin 10. fıkrası ile yaptırıma bağlanan 56. maddesinin 4. fıkrasındaki "Kişinin bilgisi ve rızası dışında işletmeci veya adına iş yapan temsilcisi tarafından abonelik tesisi, işlemi veya elektronik kimlik bilgisini haiz cihazların kayıt işlemi yapılamaz ve yaptırılamaz, bu amaçla gerçeğe aykırı evrak düzenlenemez evrakta değişiklik yapılamaz ve bunlar kullanılamaz" ve 5. fıkrasındaki "Gerçeğe aykırı evrak düzenlemek veya değiştirmek suretiyle kişinin bilgi ve rızası dışında tesis edilmiş olan abonelikler kullanılamaz" hükmü karşısında; özel hüküm niteliğinde bulunan 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 56. maddesindeki düzenleme de gözetilip, sanığa ön ödeme önerisinde bulunarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,

2- Sanık ... hakkında dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Sanık ...’in aşamalarda değişmeyen savunması, katılanın sanığı teşhis edememesi, meçhul şüphelilerle sanık arasındaki fiili irtibatın tespit edilememesi karşısında sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Sanık ... hakkında dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Sanık ...’in aşamalarda değişmeyen savunması, katılanın sanığı teşhis edememesi, meçhul şüphelilerle sanık arasındaki fiili irtibatın tespit edilememesi karşısında sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 10.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12251, Karar No: 2012/4774, Tarih: 27.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/12251 E.  ,  2012/4774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Nevşehir 1.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16/06/2009 tarih ve 2007/272-2009/173 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkili şirketin ortağı olduğunu, 04.08.2001 tarihinde yapılan olağan genel kurul toplantısında sermaye artırım kararı alındığını ve davalının da bu karara iştirak ettiğini, şirket anasözleşmesinin değişik 6. maddesine göre artırılan şirket sermayesinin 1/4'ünün, tescil tarihinden itibaren en geç üç ay içinde, kalanının ise 12.07.2003 tarihinde ödenmesinin gerektiğini, davalının söz konusu borcunu ödememesi nedeniyle hakkında başlatılan icra takibine itiraz ettiğini, ancak itirazın haksız olduğunu ileri sürerek, davalının itirazının iptaline, %40 oranında icra inkar tazminatınına mahkum edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının, dava konusu sermaye borcu için usulsüz apel çağrısı yaparak müvekkilini şirketten ıskat ettiğini ve bu payları rüçhan hakkını kullanan bir kısım şirket ortaklarına sattığını, bu kişilerce artırılan sermayeye ilişkin ödeme yapıldığından ancak bu kişilerin sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre talep haklarının olabileceğini, müvekkilinin usulüne uygun olarak temerrüde düşürülmediğini, davacının kötüniyetli girişimleri nedeniyle müvekkilinin taahhütlerini yerine getiremediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davalının davacı şirketin ortağı olduğu, 04.08.2001 tarihli olağan genel kurul toplantısında şirket sermayesinin artırılmasına karar verildiği, TTK'nun 406. maddesi uyarınca, sermaye koyma borcunun ödeneceği tarihin anasözleşmede öngörülmemiş olması halinde yetkili organın apel işlemini yapması ile bu borcun muaccel olacağı, ancak borcun ödeneceği tarihin anasözleşmede öngörülmesi halinde ise borcun öngörülen tarihte muaccel hale geleceği, somut uyuşmazlıkta sermaye koyma borcunun muaccel olacağı tarihin genel kurul kararında açıkça belirlendiği ve şirket anasözleşmesinde de bu konuda değişiklik yapıldığı, bu durumda davalının sermaye koyma borcunun apel işleminin yapılması ile muaccel hale geleceği yönündeki savunmasının yerinde bulunmadığı gerekçesiyle itirazın iptaline ve %40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.