muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/9066, Karar No: 2018/14748, Tarih: 07.06.2018

İş Kanununun “İşverenin haklı nedenle derhal fesih hakkı” başlığını taşıyan 25.maddesinin son fıkrasına göre işverenin haklı nedene dayanarak iş sözleşmesini feshettiği durumda fesih bildiriminin yazılı yapılması koşulu aranmaz.

Somut olayda, davalı tarafça, davacıya iş sözleşmesinin feshinin yazılı fesih bildirimi ile tebliğ edildiği ancak davacı tarafından fesih bildirimini tebliğ almaktan imtina edildiği savunulmuş buna dair de dosya içerisine tanık imzalarını içeren tutanak sunulmuştur. Bu aşamada Mahkemece, tutanak içeriklerinin ispatı bakımından davalı ların süresinde ve usulüne uygun dayandığı deliller toplanarak değerlendirilmeli, fesih bildiriminin tebliğ edilip edilmediği açıklığa kavuşturulmalıdır. Fesih bildiriminin tebliğ edildiği ispatlanamaz ise yazılı fesih bildirimi bulunmamasının feshi geçersiz hale getireceği dikkate alınmalı, şayet fesih bildiriminin tebliğ edildiği ispat edilir ise aşağıdaki bent doğrultusunda sonuca gidilmelidir. Eksik inceleme ile hüküm tesisi hatalı olup bozma sebebidir.

2-Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, kanuni dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

İşletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan sebepler; sürüm ve satış imkanlarının azalması, talep ve sipariş azalması, enerji sıkıntısı, ülkede yaşanan ekonomik kriz, piyasada genel durgunluk, dış pazar kaybı, ham madde sıkıntısı gibi işin sürdürülmesini imkansız hale getiren işyeri dışından kaynaklanan sebeplerle yeni çalışma yöntemlerinin uygulanması, işyerinin daraltılması, yeni teknolojinin uygulanması, işyerinin bazı bölümlerinin kapatılması ve bazı iş türlerinin kaldırılması gibi işyeri içi sebeplerdir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verilmiş, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren yönetim hakkı kapsamında amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar alabilir. Geniş anlamda işletmesel karar işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda bu kapsamda aldığı her türlü karardır.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda kararın yararlı veya amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz. Kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda kararın yararlı veya amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz. Kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

İş Kanunu’nun 20. maddesinin 2. fıkrasında feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken feshin biçimsel koşullarına uyduğunu içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli veya haklı nedene dayandığını kanıtlamalıdır. Bu kapsamda işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

Feshin işletme, işyeri ve işin gereklerinden kaynaklanan nedenlerle yapıldığı ileri sürüldüğünde bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı(ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

Somut olayda, güvenlik görevlisi olarak çalışan davacının iş sözleşmesi, davalılar arasındaki özel güvenlik alımı işine dair sözleşmenin davalı asıl işveren ... tarafından feshedilmesi sebebiyle diğer davalı alt işverence feshedilmiştir. Davalılar arasındaki özel güvenlik alımı işine dair sözleşmenin sona erdirilmesine yönelik işveren kararı işletmesel karar niteliğinde olup yukarıdaki açıklamalarda da belirtildiği üzere yerindelik denetimine tabi değildir. Dosya içeriğine göre davalılar arasındaki özel güvenlik alımı işine dair sözleşmenin sona ermesinden sonra aynı işyerinde ihaleyi kazanan firma ile davalı alt işveren arasında herhangi bir organik bağın varlığı iddia ve ispat edilmemiştir. Bu durumda davalılar arasındaki özel güvenlik alımı işine dair sözleşmenin sona erdirilmesi nedeniyle davalı alt işveren şirketinde istihdam fazlalığının ortaya çıkması kaçınılmaz olup yargısal denetimin sadece feshin son çare olması ilkesi kapsamında yapılması gerekmektedir. Bu doğrultuda davalılar arasındaki özel güvenlik alımı işine dair sözleşmenin sona erdiği tarihte davalı altişverenin başka işyerlerinin olup olmadığı ve davacının bu işyerlerinde değerlendirilme imkanının bulunup bulunmadığının belirlenmesi söz konusu ilkenin uygulanması noktasında önem arzetmektedir. Mahkemece bu yönde gerekli inceleme ve araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olmuştur. Yapılacak iş, davalı şirketin fesih tarihinde davacıyı çalıştırabileceği başka işyerlerinin olup olmadığı, bu işyerlerine fesih tarihinden kısa bir süre önce ve sonra davacı ile aynı vasıflarda yeni işçi alımı yapılıp yapılmadığı araştırılarak, davacıyı çalıştırabileceği başka işyeri ve yeni işçi alımı yok ise davalılar arasındaki özel güvenlik alımı işine dair sözleşmenin sona ermesine ilişkin bu durumun geçerli fesih sebebi oluşturacağı kabul edilerek davanın reddine, var ise de feshin son çare olma ilkesine uyulmadan yapılan feshin geçersizliğine karar vermekten ibarettir.

Ayrıca Bölge Adliye Mahkemesi karar gerekçesinde emsal kabul edilen, Dairemizin 09.06.2016 tarihli ve 2016/13729 esas 2016/17170 karar sayılı onama kararında fesih gerekçesi farklı olduğundan emsal nitelikte kabul edilmesi doğru değildir. Yine Dairemizin 06.10.2016 tarihli 2016/25510 esas 2016/22639 karar sayılı ve 2016/25507 esas 2016/22636 karar sayılı kararları açısından ise, gerek emsal nitelikte belirtilen kararların gerekse dosya içeriğinin Dairemizce yeniden değerlendirilmesi neticesinde davalılar arasındaki hizmet alım sözleşmesinin sona erdirilmesinin işletmesel karar niteliğinde olduğu kararın yerindelik denetimine tabi olmaması nedeniyle sadece feshin son çare olması ilkesi kapsamında araştırma ve inceleme yapılması gerekliliği karşısında görüş değişikliği yoluna gidilmiştir.

SONUÇ:

SONUÇ:

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9266, Karar No: 2012/14024, Tarih: 04.06.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/9266 E.  ,  2012/14024 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Karar tarihi : 27/02/2008

Suç : 2863 sayılı Kanuna Aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 24. maddesi delaleti ile 70, 5237 sayılı TCK'nın 50/1-a, 52/4, 53, 62 maddeleri uyarınca mahkumiyet.

2863 Sayılı Kanuna Aykırılık suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay C. Başsavcılığı yazısına istinaden suçtan doğrudan doğruya zarar gören Kültür ve Turizm Bakanlığına gerekçeli kararın tebliğ edildiği, Kültür ve Turizm Bakanlığı adına davaya katılma talebinde bulunan müşteki hazine vekilinin söz konusu dilekçede temyiz isteminde bulunmadığı anlaşılmakla, suçtan doğrudan doğruya zarar gören Kültür ve Turizm Bakanlığının 5271 sayılı CMK'nın 237/2 maddesi uyarınca kamu davasına katılan olarak kabulüne karar verilerek sanığın temyiz istemine hasren yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 04/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/678, Karar No: 2014/989, Tarih: 03.12.2014

**Hukuk Genel Kurulu         2014/678 E.  ,  2014/989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay 6. Hukuk Dairesi (İlk Derece)

TARİHİ : 21/01/2014

NUMARASI : 2013/1-2014/1

Taraflar arasındaki "tazminat" davasının yapılan incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 6. Hukuk Dairesince;

“Davacılar Marmaris 3. Asliye Hukuk Mahkemesine verdikleri dilekçelerinde; Kiraya veren davalı Mevlüt Gezer'in evinde kiracı olarak oturmakta iken, kiraya veren M. G.in kira bedellerinin ödenmediği iddiasıyla aleyhlerine Marmaris 1. İcra Müdürlüğü'nün 2010/4595 esas sayılı dosyasında 30 gün ihtarlı takip yapması üzerine itiraz ettiklerini, itiraz üzerine kiraya veren davalı M. G.'in, Marmaris Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2010/685 esas sayılı dosyasında aleyhlerine itirazın iptali ve tahliye davası açtığını, davaya bakan diğer davalı Hakim G.. D..'in 17.05.2011 günü ödeme emrinin tebliğinden itibaren 30 gün geçmeden dava açıldığı halde davayı kabul ederek itirazın iptali ve tahliyeye karar verdiğini, kararın temyizen incelemesi sırasında hatalı kararı alan davalı kiraya veren Mevlüt Gezer'in kararı icraya vermesi sonucu icra yoluyla tahliye edildiklerini, çocuklarıyla birlikte sokakta kaldıklarını, davalı hakimin kararının Yargıtay 6. Hukuk Dairesi'nin 26.12.2011 tarihli ilamıyla bozulduğunu, davalı hakimin hatalı karar vermesi, diğer davalının da hatalı kararı icra ettirmesi nedeniyle kendilerinin ve çocuklarının maddi ve manevi zarara uğradıklarının fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 21.950 TL maddi 15.000 TL'den 30.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek en yüksek mevduat faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep etmişlerdir.

Marmaris 3. Asliye Hukuk Mahkemesi davalı G.. D.. hakkında açılan davayı, sıfatından dolayı tefrik ederek, 05.07.2012 tarih ve 2012/361 Esas ve 2012/382 karar sayılı kararı ile davalı G.. D..'in hakim olması, sorumluluğuna ilişkin tazminat davalarının 6100 sayılı HMK.nın 47. maddesi Yargıtay ilgili dairesinde görüleceği gerekçesiyle davalı Gültekin Demir aleyhine açılan dava nedeniyle mahkemenin görevsizliğine dosyanın Yargıtay 4. Hukuk Dairesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Dosya kendisine gönderilen Yargıtay 4. Hukuk Dairesi dava konusunun, kira borcu nedeniyle yapılan icra takibi nedeniyle itirazın iptali ve tahliye davasından kaynaklanması nedeniyle 09.06.2013 günlü görevsizlik kararı vererek dosyayı dairemize göndermiştir.

Dava dosyasının dairemize gelmesi üzerine öninceleme kapsamında dava dilekçesi ve görevsizlik kararları davalıya meşruhatlı davetiye ile tebliğ edilerek iki haftalık kesin süre içinde cevap ve delillerini bildirmesi istenmiş, davalı tebligata rağmen davaya cevap vermediği gibi delilde bildirmemiştir.

Dava dosyasının dairemize gelmesi üzerine öninceleme kapsamında dava dilekçesi ve görevsizlik kararları davalıya meşruhatlı davetiye ile tebliğ edilerek iki haftalık kesin süre içinde cevap ve delillerini bildirmesi istenmiş, davalı tebligata rağmen davaya cevap vermediği gibi delilde bildirmemiştir.

Davalının iki haftalık süre içinde cevap vermemesi üzerine, taraflar öninceleme duruşmasına davet edilmiştir. Davalı öninceleme duruşmasına gelmemiş, davacılardan G.. E.. ise, mazeret dilekçesi göndermiş ve dava dilekçesindeki talepleri doğrultusunda istem yapılmasını istemiştir. Öninceleme duruşmasına gelen davacı C.. E.., tahliye edeceğini bildirmesine rağmen sürelere uyulmadan karar verildiğini, ailece sokağa atıldıklarını, mağdur olduklarını, davalarının kabul edilmesini istemiştir.

Dava; Hâkimin hukuki sorumluluğuna ilişkin maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Dava tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK.nın 46/1 maddesinde "Hakimlerin yargılama faaliyetlerinden dolayı... devlet aleyhine tazminat davası açılabilir." 2802 sayılı Hâkimler ve Savcılar Kanunun 93/A-a maddesinde "Hakim ve Savcıların bir soruşturma, kovuşturma veya davayla ilgili olarak yaptıkları işlem, yürüttükleri faaliyet veya verdikleri her türlü kararlar nedeniyle ancak devlet aleyhine tazminat davası açılabilir" hükümlerine yer verilmiştir.

Olayımızda; Davacıların yasa hükümleri uyarınca hâkimin hukuki sorumluluğuna ilişkin tazminat davasını ancak devlet aleyhine açmaları gerekirken kararı veren davalı hâkim aleyhine açmış oldukları, hâkim aleyhine doğrudan dava açılamayacağından davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan sebeplerle

1-Pasif husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine,

2-Peşin alınan 771,50 TL harcın 25.20 TL red harcın mahsubuyla fazla alınan 746.30 TL harcın talep halinde davacılara iadesine,

3-Dava husumetten yokluğu nedeniyle reddedildiğinden disiplin para cezası verilmesine yer olmadığına,

4-Davacılar tarafından yapılan yargılama giderlerinin üzerinde bırakılmasına,

5-Gerekçeli kararın gider avansından karşılanmak suretiyle taraflara tebliğine,

6-Karar kesinleştiğinde gider avansından artan miktarın talep halinde davacılara iadesine…”

Dair oybirliği ile verilen 21.01.2014 gün ve 2013/1 -2014/1sayılı kararın davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, kararın süresinde temyiz edildiğinin anlaşılmasından ve dosyadaki tüm kağıtların okunmasından sonra gereği düşünüldü:

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Davacılar, kiracı olarak bulundukları evden Sulh Hukuk Hakimi olan davalı tarafından tahliye edildiklerini, tahliye kararının yanlış olduğunu, nitekim 6. H.D’ce tahliyeye ilişkin kararın bozulduğunu, tahliye kararı ile ailece sokakta kaldıklarını belirterek 21.959 TL maddi, 30.000 TL manevi tazminat isteminde bulunmuşlardır.

Davalı tarafa dava dilekçesi tebliği edilmiş ise de cevap vermemiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Davacılar, kiracı olarak bulundukları evden Sulh Hukuk Hakimi olan davalı tarafından tahliye edildiklerini, tahliye kararının yanlış olduğunu, nitekim 6. H.D’ce tahliyeye ilişkin kararın bozulduğunu, tahliye kararı ile ailece sokakta kaldıklarını belirterek 21.959 TL maddi, 30.000 TL manevi tazminat isteminde bulunmuşlardır.

Davalı tarafa dava dilekçesi tebliği edilmiş ise de cevap vermemiştir.

Dairece yukarıda başlık bölümüne alınan gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bilgi ve belgelere, daire kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, usul ve yasaya uygun olduğu tespit edilen Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın onanması gerekir.

SONUÇ: Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile 6.Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararın yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, gerekli temyiz ilamı harcı peşin alındığından başka harç alınmasına mahal olmadığına, 03.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5474, Karar No: 2025/1380, Tarih: 20.02.2025

**9. Ceza Dairesi         2024/5474 E.  ,  2025/1380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, şantaj, kişilerin hüzur ve sükununu bozma, özel hayatın gizliliğini ihlal

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılan vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, düşme

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, şantaj, kişilerin hüzur ve sükununu bozma ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Burdur 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın, katılanı farklı tarihlerde iki defa zorla aracına alarak ıssız bir yer götürdüğü ve ilk olayda zorla katılanın eliyle sanığın cinsel organını okşayarak tatmin ettiği, ikinci olayda ise sanığın katılanın üst kıyafetlerini çıkarttırarak resimlerini çektiği şeklinde kabul edilen olayda sanık hakkında zincirleme şekilde cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetine, diğer atılı suçlardan beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Vekilinin Temyiz İsteği

Özetle, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Sanık Müdafiiinin Temyiz İsteği

Özetle, sübuta, mağdurenin beyanlarının çelikli ve olağana aykırı olduğuna, somut delil bulunmadığına, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Cinsel Saldırı ve Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçlarından Kurulan Mahkumiyet Hükümleri Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Şantaj, Kişilerin Huzur ve Sükununu Bozma ve Özel Hayatın Gizliliğini İhlal Suçlarından Kurulan Beraat Hükümleri Yönünden

1. Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Türk Ceza Kanun’un (5237 sayılı Kanun) 123/1, 134/1 ve 107/1. maddeleri uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67/2-a maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 26.09.2013 tarihli sanığın sorgusu olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

A. Cinsel Saldırı ve Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçlarından Kurulan Mahkumiyet Hükümleri Yönünden

2. 5237 sayılı Kanun’un 67/2-a maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 26.09.2013 tarihli sanığın sorgusu olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

A. Cinsel Saldırı ve Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçlarından Kurulan Mahkumiyet Hükümleri Yönünden

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Burdur 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararında sanık müdafii ve katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Şantaj, Kişilerin Huzur ve Sükununu Bozma ve Özel Hayatın Gizliliğini İhlal Suçlarından Kurulan Beraat Hükümleri Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle Burdur 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, kararına yönelik katılan mağdure vekilininin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/355, Karar No: 2018/341, Tarih: 15.01.2018

**15. Ceza Dairesi         2016/355 E.  ,  2018/341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma, hırsızlık

HÜKÜM : Sanık ... hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan beraat,

Sanık ... hakkında; TCK'nın 141/1, 53, 58/6-7. maddeleri gereğince mahkumiyet

Hırsızlık suçundan sanık ...’in mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanama suçundan sanık ...’un beraatine ilişkin hüküm, katılan ve o yer Cumhuriyet savsıcı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'un, katılanın işyerine gelerek, kira sözleşmesi ile bir araç kiraladığı, kiralanan bu aracı diğer sanık ...’e kullanıma verdiği, sanık ... ’in de söz konusu araç ile kaza yaparak, daha sonra araç içerisinde bulunan CD çalar ve Bofır anfi sökülerek, terk edilmiş vaziyette bırakıldığı, bu şekilde sanık ...'un hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma , sanık ...’in hırsızlık suçunu işledikleri iddia edilen olayda;

1-Sanık ...'un hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan beraat hükmüne ilişkin katılan ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığın savunmalarında; ... isimli arkadaşının katılanla analaşarak suça konu aracı kiraladığını, kendisinin ehliyetini verdiğini, sonrasında arkadaşı ...’ın aracın anahtarını diğer sanık ...’e verdiğini belirtmesi, katılanın da suça konu aracı bir başkasının istediğini, sözleşme yapabilmek için ehliyeti olan herhangi bir kişinin varlığının yeteceğini beyan etmesi karşısında; aracın tesliminin gerçekte ... isimli şahsa yapılması, sanık ...’un katılana kaza yapıldığını bildirmesinin ardından, tamir edilmesi maksadıyla sanık ...’de kalmasına katılanın rıza göstermesi ve ayrıca aracı fiilen kullanan kişinin sanık ... olması birlikte değerlendirildiğinde, sanığın suç işleme kastının hareket etmediği anlaşılmakla, sanığın diğer sanık ...’le fikir ve eyleme birlikteliği içinde olduğuna dair bir delilin elde edilemediği gerekçesine dayana mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Söz konusu aracın sanığın ifa ettiği bir hizmet veya meslek dolayısıyla kendisine tevdi ve teslim edilmediğinin gözetilmeden, 5237 sayılı TCK’nın 155/1. maddesi gereğince beraat hükmü yerine TCK 155/2. maddesinin belirlenmesi sonuca etkili olmadığından bozma neden yapılmamıştır.

Yapılan yargılama sonunda, sanığın diğer sanık ile fikir ve eyleme birlikteliği içinde olduğuna dair bir delilin elde edilemediği gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan ve ve O yer C.Savcısının beraat hükmünün kanuna aykırı olduğuna ve eylemin suç teşkil ettiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Sanık ...’in hırsızlık suçundan mahkumiyetine ilişkin sanık müdafiinin temyiz talebinin incelenmesinde;