muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1391, Karar No: 2013/407, Tarih: 08.10.2013

CMK'nun 216. maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen sıraya uyulmaması nispi bir hukuka aykırılık olup, hükmün yalnızca bu nedenle bozulmasını gerektirmez. Bu sıraya riayetsizlik eğer kuralın koruduğu amaca zarar vermiyorsa, savunma hakkının hüküm için önemli noktalarda sınırlandığını kabule imkân bulunmamaktadır. Ancak sıralamaya aykırılık dışında başkaca bozma nedenleri varsa bu hususun da bozma sebebi yapılması gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Hükmün kurulduğu son oturumda sanığın hazır olmaması nedeniyle sadece sanığa tanınmış olan son söz hakkından söz edilemeyeceği gözönünde bulundurulduğunda Özel Dairece hükmün CMK'nun 216/3. maddesi uyarınca sanık müdafiine son sözün verilmemesinden bahisle bozulmasında isabet bulunmamakta ise de; Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki görüşünü açıklamasında ve sanık müdafiinin esas hakkındaki savunmasını yapmasından sonra son olarak katılana söz verilmek suretiyle CMK'nun 216/1. maddesindeki sıralamaya aykırı hareket edilmiş olması usül ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle hükmün başka bir bozma nedeniyle birlikte bu aykırılıktan da bozulmasına karar verilmesi yerinde bir uygulamadır.

2) Aleyhe temyiz bulunmayan bir durumda eylemin suçun nitelikli halini oluşturduğundan bahisle eleştiri ile onama mı, yoksa cezayı aleyhe değiştirme yasağı gözetilerek bozma kararı mı verileceği;

Ayrıntılarına Ceza Genel Kurulunun 03.04.2012 gün ve 353-129 sayılı kararı başta olmak üzere birçok kararında yer verildiği gibi, aleyhe bozma yasağı; "temyiz davası yalnızca sanık veya müdafii ya da sanık lehine Cumhuriyet savcısı veya sanığın eşi ya da yasal temsilcisi tarafından açıldığında, hükümde, yaptırımın türü ve ağırlığı bakımından sonucu sanığın aleyhine ağırlaştırıcı, diğer bir deyişle, aleyhe sonuç verici düzeltmelerin yapılamaması veya kurulacak yeni hükümdeki cezanın, sanığın aleyhine olarak ilk hükümden daha ağır olamaması" şeklinde tanımlanmaktadır.

Latince "reformatio in pejus" olarak adlandırılan, öğreti ve uygulamada ise; "lehe kanun yolu davası üzerine hükmü aleyhe değiştirmeme zorunluluğu, aleyhe düzeltme yasağı, aleyhe bozma yasağı, aleyhe bozmama zorunluluğu, yaptırımı ve sonuçlarını aleyhe kötüleştirememe yasağı, yaptırımı ve sonuçlarını ağırlaştıramama kuralı" olarak ifade edilen bu kural, 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanununun, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326. maddesinin 4. fıkrasında; "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291. maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz" şeklinde yasal düzenlemeye kavuşturulmuştur. Ceza muhakemesi hukukumuzda bu madde dışında yaptırım ve cezayı aleyhe değiştirme yasağını düzenleyen başka bir hüküm de bulunmamaktadır. Buna göre ceza hukukunda genel anlamda kazanılmış hak kavramından bahsedilemeyeceği, yalnızca 1412 sayılı CMUK'nun 326. maddesinin son fıkrası uyarınca sınırlı biçimde uygulanabilecek bir "cezayı aleyhe değiştirememe ilkesi" veya "aleyhte düzeltme yasağı"nın söz konusu olduğunun kabulü gerekmektedir.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 307/4. maddesinde de; "hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262. maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz" düzenlemesine yer verilmek suretiyle, aleyhe bozmama ilkesi korunmuştur.

Kanunun açık düzenlemesinden de anlaşılacağı üzere; yaptırım ve sonuçlarını aleyhe değiştirme yasağının kapsamı yalnızca ceza ve yaptırım miktarı ile sınırlıdır. Kanun koyucu suçun niteliği veya adı yönünden sanık yararına kazanılmış bir hak tanımamıştır.

Kanunun açık düzenlemesinden de anlaşılacağı üzere; yaptırım ve sonuçlarını aleyhe değiştirme yasağının kapsamı yalnızca ceza ve yaptırım miktarı ile sınırlıdır. Kanun koyucu suçun niteliği veya adı yönünden sanık yararına kazanılmış bir hak tanımamıştır.

Temyiz davasının yalnızca sanık veya varsa müdafii ya da sanığın yararına olarak Cumhuriyet savcısı ya da 1412 sayılı Kanunun 291. maddesinde belirtilen kişiler tarafından açılması veya hükmün kendiliğinden temyize tâbi olması halinde, Yargıtay’ca suç niteliğinde hataya düşüldüğü saptandığında aleyhe temyiz bulunmasa bile, cezanın tür ve miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak şartıyla hükmün bozulmasına karar verilecektir. Aksinin kabulü hukuk kuralları ile yasal düzenlemelerin ülke genelinde farklı uygulanmasına yol açar ki, bu durum eşitlik, adalet ve hakkaniyet ilkelerine aykırılık oluşturacaktır. Zira aynı eylem nedeniyle farklı mahkemelerde yargılanan sanıklardan, suçunun hukuki niteliği doğru olarak belirlenen sanığın mahkûmiyeti ile zamanaşımı, süreli veya süresiz olarak bir kamu görevini üstlenmekten yoksun bırakılma, seçme ve seçilme hakkının kaybı gibi hak yoksunluklarının yanında, muhtemel bir genel veya özellikle de özel af karşısında değişik sonuçlarla karşılaşmasına rağmen, suç vasfı hatalı belirlenen sanığın, açıklanan sonuçlarla karşılaşmaması söz konusu olabilir ki, bu durum eşitlik ilkesi ile hak ve adalet duygusuna da uygun değildir. O halde, lehe temyiz davası üzerine suç vasfının saptanmasında hataya düşüldüğünün belirlenmesi halinde cezanın tür ve miktarı yönünden kazanılmış hak saklı tutularak hükmün bozulmasına karar verilmelidir.

Uyuşmazlık konusu bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde;

Kasten yaralama suçundan sanığın, TCK'nun 87/3 ve 62. maddeleri uyarınca üç yıl dört ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin yerel mahkeme hükmünün, sanığın eylemi sonucu katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek, vücudunda dördüncü derecede ağır kemik kırılmasına ve organlarından birinin işlevinde zayıflamaya neden olacak şekilde yaralanması karşısında Özel Dairece; "hükmün tefhim edildiği oturumda son sözün sanık müdafii yerine katılana verilerek CMK'nun 216/son maddesine aykırı hareket edilmiş olması ve katılanda kemik kırığı meydana gelmiş olmasının yanı sıra, katılanın hayati tehlike geçirdiği, sol bilek hareketlerindeki kısıtlılığın işlev zayıflığı niteliğinde olduğunun belirtilmesi karşısında sanığın TCK'nun 44. maddesi uyarınca daha ağır cezayı gerektiren hayati tehlike geçirecek ve işlev zayıflığına neden olacak şekilde kasten yaralama suçundan cezalandırılması gerekirken suç vasfında düşülen yanılgı sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi" isabetsizliğinden, yalnızca sanık müdafii tarafından temyiz edilmiş olması nedeniyle ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkı saklı kalmak şartıyla bozulması yerindedir. Bu nedenle Özel Daire kararında isabetsizlik bulunmamaktadır.

Sonuç olarak, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının her iki uyuşmazlık yönünden de reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.10.2013 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/615, Karar No: 2024/9409, Tarih: 25.12.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/615 E.  ,  2024/9409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13.Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/971 Esas, 2023/1822 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 9.Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2017/1300 E., 2020/701 K.

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; dava dışı ... Otomotiv San. ve Tic. A.Ş. tarafından İngiltere'den satın alınan emtianın Türkiye'ye taşınması ve teslimi için Almanya ile Türkiye arasındaki demiryolu taşımasının davacı tarafından üstlenildiğini, davalının akdi taşıyıcı olduğunu, emtianın Türkiye'ye girişine müteakiben olay tarihinde deray (vagonun raydan çıkması) meydana geldiğini, söz konusu olayın meydana gelmesinde davalının Türkiye Cumhuriyeti Devlet Demiryolları'na ait yollara uygun vagon tercih etmemesinden kaynaklandığını, derayın sebebinin yol kaynaklı olmadığını, davalının ...'e göre kendilerine ibraz etmesi gereken belgeleri ibraz etmediğini, CIT 20 tutanağının düzenlenmediğini, dava konusu emtianın ambalajında yetersizlik olduğunu, paletlerin sağlamlaştırma ve emniyete alınma işlemlerinin yetersiz olduğunu, dava konusu olayın ve zararın meydana gelmesinde davacının kusurlu olmadığını ve tamamen davalının kusurlu olduğunu, söz konusu iddia ve savunmalarının Bakırköy 5. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2012/471 E. sayılı dosyasında dikkate alınmadığını ve hatalı karar ile davacının zararı ödemek zorunda kaldığını, bu sebeple dava konusu olayın ve zararın meydana gelmesinde tamamen kusur olan davalıdan ödenen zararın rücuen tazminine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu olayın ve zararın meydana gelmesinden davacının tamamen kusurlu olduğunu, olayın yetersiz ray alt yapısından meydana geldiğini, vagonların davacının demir yoluna uygun olduğuna dair davacı tarafından uygunluk onayı verildiğini, dolayısıyla vagonların demir yoluna uygun olmadığı iddiasının kabul edilemeyeceğini, olayda kendilerine atfedilecek herhangi bir kusurun bulunmadığını, davanın reddine karar verilmesiniistemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, davacının kullanımına onay verdiği ikiz vagona istiflenmek sureti ile ve yüklendiği hali ile Almanya'dan Türkiye'ye kadar taşındıktan sonra 43714378588-9 nolu vagonun bağlı olduğu yük katarının 06.11.2011 tarihinde Kapıkule - Sirkeci Hattında Çatalca/Kabaca Tren İstasyon'u 300 mt geçtiği sırada raydan çıkıp devrilmesi nedeni ile hasar görmüş, vagonun raydan çıkmasına ise hatalı yükleme, kifayetsiz ambalaj ve sabitleme hatasının değil, rayların altyapısının yetersizliği, gerekli bakım ve onarımın yapılmamasının sebep olduğu belirlenerek oluşan hasarın nitelik ve niceliği de Bakırköy 5.Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2012/471 E. sayılı dava dosyasında tartışılarak değerlendirildiği, her ne kadar somut olay nedeni ile maddi yönden menfaati zarar gören hak sahibine veya onun sigortacısına karşı derdest davanın tarafları taşıyan ve taşıtan sıfatı ile müştereken sorumlu olsalar da müşterek ve müteselsil sorumluluğun gereği olarak hak sahibine tazminat ödeyen tarafın tazmin etmek zorunda kaldığı bedeli diğerinden ancak kusur oranı nispetinde talep edebilmesinin mümkün olduğu, hal böyle olmakla birlikte somut uyuşmazlıkta davacının asli kusuru nedeni ile tazmin etmek zorunda kaldığı hasara bağlı zarar ile davalının tali kusurlu sayılmasını gerektirecek nitelikte bir eylemi arasında sebep sonuç ilişkisi olduğuna dair bir tespitin dosya kapsamında bulunmadığı, bir başka ifade ile Almanya'dan Türkiye 'ye demiryolu ile sevk edilen dava konusu oto yedek parçaları davacının asli kusurlu olduğu maddi hasarlı kaza olmadan, orijinal ambalajında vagona yüklenerek istiflendiği hali ile alıcısı emrine teslim edilebilmiş olsa idi; 43714378588-9 nolu vagonun bağlı olduğu katarın Kapıkule - Sirkeci hattında Çatalca / Kabaca tren istasyonu 300 mt geçtiği sırada raydan çıkıp devrilmesine, vagondaki yükün savrulup dağılmasına, plastik kasaların kırılmasına, bazı motor bloklarının ıslanıp paslanmasına bağlı zararlarda söz konusu olmayacağı, dolayısıyla davalı ...'ın hak sahibine karşı tali kusuru da söz konusu olmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekili tarafından iş bu somut uyuşmazlıkta kusursuz olduğuna dair ileri sürülen tüm iddiaların Bakırköy 5.Asliye Ticare Mahkemesi'nin 2012/471 E. sayılı dava dosyasında ileri sürüldüğü ve somut uyuşmazlığa uygulanması tartışmasız olan ...-CİM hükümleri dikkate alınarak tartışılmak ve değerlendirilmek suretiyle davacı vekilinin iddialarına itibar edilmediği, kararın Yargıtay denetiminden geçerek davacı aleyhine kesinleştiği, bu davada da davacı tarafından davalının kazanın ve zararın meydana gelmesinde kusurlu olduğunun ispat edilemediği, İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığı gibi kamu düzenine aykırılık da görülmediği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, uluslararası demiryolu taşıması sırasında fiili taşıyıcı olan davacı tarafından zarara uğrayan emtia için ödenen zarar bedelinin akdi taşıyıcı olan davalıdan rücuen tahsili talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.Uluslararası Demiryolu Taşımalarına İlişkin Sözleşme (...).

3. Demiryolu ile Uluslararası Eşya Taşıması sözleşmesi ile ilgili Bileşik Hükümler (CİM).

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 25.12.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3738, Karar No: 2019/5512, Tarih: 11.12.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/3738 E.  ,  2019/5512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Amasya Ağır Ceza Mahkemesinden verilen ve TCK'nin 81, 62, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezasına ilişkin hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında; maktul ...'a yönelik kasten öldürme suçundan verilen Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 27/11/2018 tarih 2018/3330 Esas ve 2018/3007 Karar sayılı "istinaf başvurusunun esastan reddi" kararında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suç vasfına, sanık lehine tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine ilişkin ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının temyiz nedenleri ile bağlı olarak yapılan incelemesinde, ESASTAN REDDİNE, aynı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Amasya Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11/12/2019 gününde kısmen tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak, sayın ...'in "adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası olmayan sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanmayacağından, karardan ilgili kısmın çıkarılması gerektiği" yönündeki muhalefeti ile oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY:

Sanık müdafii temyiz dilekçesinde açıkça “sanığın sabıka kaydının bulunmadığını” beyan ederek müvekkili aleyhinde uygulanan tekerrüre ilişkin uygulamayı temyiz ettiği, ayrıca sanık lehine haksız tahrik hükmünün uygulanmaması hali nedeniyle de, usul ve yasaya uygun olmayan kararı temyiz ettiğini bildirdiği,

Dosya kapsamında, sanığın sabıka kaydı bulunmadığı gibi, ek savunma hakkı tanınmayarak aleyhinde TCK.nin 58. maddesi gereğince tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verildiği, çoğun, azı da kapsayacağı düşüncesi karşısında; Dairemizce, sanık hakkında uygulanan tekerrüre ilişkin bölümün bozma nedeni yapılması düşüncesi ile, sayın çoğunluğun temyiz nedenleri arasında bulunmadığından bozma yapılmamasına ilişkin görüşüne katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2010/645, Karar No: 2010/4666, Tarih: 11.10.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/645 E.  ,  2010/4666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Tescil

KARAR

1- Dava konusu 764, 825 ve 887 parsellerin kayıt maliki ...'ın mirasçılık belgesine göre, mirasçılarından olan ...'a dava dilekçesi ve hükmün tebliğ edildiği dosya kapsamından anlaşılamamaktadır.

2- Ayrıca; dava konusu 825 parselde kayıt maliki olarak gösterilen İsmail ve ...'a ait veraset belgeleri veya nüfus aile kayıt tabloları ile dava konusu 209 parsele ait kesinleşme şerhi yazılı bulunan kadastro tutanağı da dosya arasında bulunmamaktadır.Tapu kayıt maliklerinden ... mirasçısı, Meryem Yıldız'a dava dilekçesi ve hükmün tebliğ edildiğine dair tebliğ evraklarının, tapu malikleri İsmail ve Ömer Salman'a ait veraset belgeleri veya nüfus aile kayıt tablolarının, dava konusu 209 parsele ait kesinleşme şerhi yazılı bulunan kadastro tutanak, dayanak ve ekleriyle birlikte bulundukları yerden getirtilip dosyası ile birleştirilmek ve temyiz incelemesi yapılabilmesi için geri çevrilmek üzere dosyanın mahal mahkemesine İADESİNE, 11.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13843, Karar No: 2014/16753, Tarih: 08.07.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/13843 E.  ,  2014/16753 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : CMK'nın 223/2-e. maddesi gereğince beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Eşme Cumhuriyet Başsavcılığı'nca yürütülmekte olan uyuşturucu madde ticareti suçu kapsamında, savcılık arama kararına binaen kolluk görevlilerince evinde arama yapılan ...'ın ikametinde 2863 sayılı Kanun kapsamında korunması gerekli çok sayıda sikke ile pişmiş topraktan yapılma kandil ve üzeri motifli mermer parçasının ele geçirildiği, izinsiz kazı yapma suçundan mahkumiyetiyle hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen ve kararı temyiz incelemesine gelmeyen sanık ...'ın ifadesinde, evinde bulunan eserleri ... ilçesi, ...mahallesinde ikamet eden ... isimli kişinin bahçesine ücret karşılığı su kuyusu kazarken bulduğunu, süs olsun diye o tarihten beridir de evinde bulundurduğunu beyan ettiği, her ne kadar soruşturma aşamasında yapılan araştırmada bahçesinde su kuyusu açılan kişilerden olduğu belirlenen sanık ... hakkında da 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan dava açılmış ise de, yargılama aşamasında sanık ...'ın su kuyusu kazarken bulduğunu iddia ettiği eserlerin çıkarıldığı bahçenin ... isimli kişiye ait olduğunun tespit edildiği, olay yerinde yapılan 18.10.2011 tarihli keşifte ... ilçesi, ... köyü, ... ada, 4 sayılı parselde bulunan ve tapuda ...'ün dedesi ...adına kayıtlı olup ... tarafından kullanılan arazide, derinliği 10 metre civarında olan bir su kuyusunun bulunduğunun tespit edildiği, sanık ...'in bahçesinde de sanık ... tarafından açılmış su kuyusu bulunuyorsa da, beyanlara göre bu kuyunun 2002 yılında açıldığı ve davaya konu eserlerin bu kuyudan çıkarıldığının delillerinin bulunmadığı, tüm bu nedenlerle sanık ...'in bahçesinde tarihi eser bulmak amacıyla kazı yaptırdığına ve 2863 sayılı Kanun kapsamında korunması gerekli eserler hakkında bildirim yükümlülüğünü ihlal ettiğine dair mahkumiyetine yeterli ölçüde delillerin bulunmadığı ve mahkemece sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmesinde bir isabetsizliğin olmadığı anlaşılmakla,

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin delillerinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin bir sebebe dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 08/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/219, Karar No: 2018/994, Tarih: 07.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/219 E.  ,  2018/994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura kullandığı iddiası ile açılan kamu davasında; sahte faturaların KDV indiriminde kullanılmış olmaları nedeniyle, suç tarihinin 21.01.2006 olacağı cihetle, gerekçeli karar başlığında "2005" olarak yanlış yazılan suç tarihinin, mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığa yüklenen “2005 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibarıyla tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen zamanaşımının suç tarihi olan 21.01.2006’dan temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarıca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 07.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.