muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/12454, Karar No: 2019/19950, Tarih: 14.11.2019

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut uyuşmazlıkta, salt davalı tanık ifadelerine itibar edilerek, yaz sezonu için günlük 14 saat olarak belirlenen çalışma süresinden 2 saat yerine 4 saat, kış sezonu için günlük 10 saat olarak belirlenen çalışma süresinden 1 saat yerine 2,5 saat ara dinlenme süresi düşülerek yapılan fazla çalışma hesabı hatalıdır.

3-Dairemizin kararlılık kazanmış olan uygulamasına göre fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Taraflar arasında imzalanmış olan iş sözleşmesinde fazla çalışmanın aylık ücrete dahil olduğunun kararlaştırıldığı görülmüştür.

Buna göre yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerektiği gözetilerek yıllık 270, haftalık 5,2 saati aşan fazla mesai ücretinin hüküm altına alınması gerekirken bu kural dikkate alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

4-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Mahkemece davacının 249 gün yıllık izne hak kazandığı gerekçesiyle, ödenen izin ücretinin de tenziliyle 249 günlük izin ücreti alacağı hesaplanarak hüküm altına alınmış ise de, dosyaya sunulan ve davacıya atfen imzalı izin belgesinde davacının 12/11/2010 - 06/12/2010 tarihleri arasında 22 gün izin kullandığı kayıtlıdır.

Mahkemece söz konusu izin belgesinin değerlendirilmemesi hatalıdır. Mahkemece yapılacak iş, bu belgeyi davacı asilden sorarak sonuca gitmektir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 14/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30339, Karar No: 2019/2161, Tarih: 23.01.2019

**9. Hukuk Dairesi         2015/30339 E.  ,  2019/2161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 09.02.2004 tarihinde ... Eğitim ve Araştırma Hastanesinde “temizlik görevlisi” olarak çalışmaya başladığını, müvekkilinin çalıştığı süre boyunca hastane yönetiminin temizlik işlerini taşeron firmalara yaptırdığını ve müvekkilinin sigorta kaydının da bu şirketler üzerinden yapıldığını ancak müvekkilinin kesintisiz olarak hastanede çalıştığını, müvekkilinin 13.09.2012 tarihinde evlenerek Çanakkale İline taşındığını, bu nedenle 1475 sayılı Yasanın 14. maddesine dayanarak iş akdini feshettiğini, 14.09.2012 tarihli ihtarname ile işveren firmaya bildirdiğini, davalı şirketin ihtarnameye cevap vererek ödeme yapmayacağını bildirdiğini, müvekkilinin en son 980,00 TL. net ücret aldığını, 140,00 TL. yol yardımı yapıldığını ve bir öğün yemek verildiğini, müvekkilinin 14.145,67 TL. kıdem tazminatına hak kazandığını ayrıca müvekkilinin yaz aylarında 60 saat, kış aylarında ayda 40 saat fazla mesai yaptığını, iddia ederek kıdem tazminatı ve fazla mesai alacağının davalılardan alınarak müvekkiline verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı T.C. Sağlık Bakanlığı vekili; müvekkili idare ile davacı işçi arasında yapılmış bir hizmet akdi olmadığını bu nedenle davanın iş ilişkisi olmayan müvekkili idareye açılmasının yerinde olmadığını, davanın husumet nedeniyle reddini, müvekkilinin kamu ihale sözleşmesi kanunun çerçevesinde hizmet alımı yaptığını, bu kapsamda ihaleyi alan son şirketin davalı şirket olduğunu, davacının bu şirkete bağlı olarak çalıştığını, ücret ve diğer sosyal haklarından bu şirketin sorumlu olduğunu, davalı idarenin işin bir bölümünde bizzat işçi çalıştırmayıp işi bölerek ihale etmek suretiyle hizmet alan ihale makamı konumunda olduğunu, bu nedenle işçilik alacaklarından sorumlu olmadığını, davacının alacaklarının zamanaşımına uğradığını, şirketlerle yapılan teknik şartname gereğince genel giderler başlığı altında %3 oranındaki tutarın kıdem tazminatı, sözleşme giderleri ve benzeri kalemler için ayrıca ödendiğini, davalı şirketin bu bedeli kullanarak kıdem tazminatlarını ödemesi gerektiğini, işçilik alacaklarının idare tarafından ödenmesine karar verilmesi halinde ikinci bir ödemeye neden olunarak kamunun zarara uğratıldığını, davacının belirli iş sözleşmesi ile çalıştığını, sözleşmenin bir yıllık olup süre sonunda kendiliğinden sona ereceğini, davacının evlilik nedeniyle iş sözleşmesini feshettiğini bildirmesine rağmen yerine getirmesi gerekli prosedürü yerine getirmediğini, davacının çalışma şekil ve şartlarının yüklenici firmalar tarafından düzenlendiğini ve fazla çalışma bulunmadığını, davanın davacıyı çalıştıran diğer taşeron firmalara ihbarını, savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Şirket vekili; müvekkili şirketin ihale ile ... Hastanesinde temizlik işlerini aldığını, davacının müvekkilinin işçisi görülmesine rağmen aslında asıl işverene ait işyerinde, hastane yönetiminin emir ve denetimi altında çalıştığını, ihale ile temizlik işini alan şirket değişse de davacının aynı yerde aynı işi yapmaya devam ettiğini, bu bakımdan davacının asıl işvereninin T.C. Sağlık Bakanlığı olduğunu, alt işveren ile asıl işveren arasındaki bu ilişkinin muvazaalı olduğunu, işçinin asıl işverenin işçisi sayılması gerektiğini, davacının 01.12.2009-31.01.2010 ve 01.02.2012-03.10.2012 tarihleri arasında iş sözleşmesi vasıtası ile çalıştığını, davacının iş sözleşmesini evlilik nedeniyle feshettiğine ilişkin bir bildirimi bulunmadığını, davacının işten çıkarılmasının hastane talimatı olduğu ve müvekkilinin bir insiyatifi bulunmadığını, davacının T.C. Sağlık Bakanlığına bağlı hastanede yönetimin emir ve denetimi altında çalıştığından fazla çalışma yapmadığını, savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-29.07.2015 tarihinde tebliğ edilen gerekçeli kararın davalı şirket vekili tarafından 5521 sayılı Yasada belirtilen 8 günlük temyiz süresi geçirildikten sonra 07.08.2015 tarihinde temyiz edildiği anlaşıldığından davalı şirket vekilinin temyiz dilekçesinin süre aşımı nedeniyle REDDİNE, nisbi temyiz harcının isteği halinde şirkete İADESİNE,

2- T.C. Sağlık Bakanlığı'nın temyizine gelince;

a-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı T.C. Sağlık Bakanlığı'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile REDDİNE,

2- Harçtan muaf olan Bakanlığa harç yükletilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK'nın geçici 3/2. maddesi yollamasıyla HUMK'un 438/7. maddesi uyarınca DÜZELTEREK ONANMASINA karar verilmiştir.

F) SONUÇ:

Hüküm fıkrasının 3 ve 4 numaralı bentlerinin çıkarılarak yerlerine;

"3-Davalı Bakanlık harçtan muaf olduğundan bakanlık aleyhine harca hükmedilmesine yer olmadığına, kabul edilen miktar üzerinden hesaplanan 1.006,37 TL. karar ve ilam harcından davacının yatırdığı toplam 309,82 TL. harcın mahsubu ile bakiye 696,55 TL. karar harcının davalı şirketten tahsili ile hazineye irad kaydına,

7-Davacının ödediği harçlar hariç 470,15 TL. yargılama giderinden kabul/redde göre hesaplanan 257,12 TL'nin davalılardan müştereken ve mütselsilen, 334,27 TL. harç giderinin sadece davalı şirketten alınarak davacıya verilmesine" bentlerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2093, Karar No: 2014/9127, Tarih: 13.05.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/2093 E.  ,  2014/9127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 10.10.2013 tarih ve 2013/2-2013/263 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin deniz yolu ile konteyner taşımacılığı yapan ...A.Ş'nin acentesi olduğunu, davalı ile deniz yolu ile yük taşıma sözleşmesi yapıldığını, ayçiçeği yağı niteliğindeki yüklerin ...'den Beyrut/Lübnan'a 22.06.2011 tarihinde taşındığını, konşimentoya ekli taşıma sözleşmesinde malların konteynere istiflenmesi, yerleştirilmesi ve ambalajlanmasının davalı yükleyici tarafından yapıldığının belirtildiğini, konşimentoda taşımanın FCL olarak gerçekleştirildiği, konteynerin tamamının yükletence yüklerin konteyner içine yerleştirilmesi ve emniyete alınması ile daha sonra taşıyana mühürlü olarak teslim edildiğini, konşimentoda "Shippers Load Stow and Count" yani "yükleyici istifledi, saydı, yükledi" kaydı ile alındığını, her iki konteyner içerisinde de ayçiçeği yağı cinsi yüklerin konteynerden sızdığının tespit edildiğini, bu sızıntının temizlik ve önlem masrafları oluşturduğunu, sızmanın nedeninin yükleyici tarafından emniyete alınan ve istifleme işlemlerindeki hata ve yüke uygun yapılmamasından kaynaklandığının tespit edildiğini, temizlik işlemleri için kullanılan malzeme ve iş gücü tutarı 1.864,00 USD bedelin davalı yükleyiciden fatura ile istendiğini, fatura bedelinin ödenmemesi üzerine icra takibine giriştiklerini, davalının yetkiye ve borca itiraz ederek durdurduğunu ileri sürerek takibe yapılan itirazın iptalini, takibin devamı ve %20 icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; yetki itirazında bulunarak, davacının düzenlemiş olduğu faturanın süresinde iade edildiğini, müvekkilinin hiçbir kusurunun bulunmadığını, yüklerin konteynere hava yastıkları ile emniyete alınarak sağlam bir şekilde yüklendiğini, konşimento üzerinde yer alan "yükleyici istifledi, saydı, yükledi" şeklindeki kayıtlarla müvekkilinin sorumluluğunun ortadan kalktığını, yükün %36’sının zarar gördüğünü, davacının konşimentoya yükte sızıntı var ibaresi koymadığını, konşimentoya göre CFR satışın söz konusu olduğunu, satıcının teslim yükümlülüğünün taşıyıcıya teslim edildiği anda sona erdiğini, ürünlerin yer aldığı 2 adet konteynerin ... Limanı'na kadar ... Ltd. Şti. tarafından taşındığını, taşıyıcı tarafından gerekli tedbirler alınmadığından ürünlerin zarar gördüğünü savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasında yapılmış olan konşimentoda konteynır içi yüklemenin FCL kaydı ile yapıldığı, yine "..." yani yükleten tarafından yüklendi, istiflendi, sayıldı ve mühürlendiği ibaresinin de bulunduğu, bu halde yükletenin yani davalının taşıma konusu yükün deniz taşımasına uygun olarak usulüne uygun istiflenmesi ve konteynıra yüklenmesi gerektiği ancak bu istiflemenin usule uygun yapılmadığı, bu durumun Beyrut Limanı'nda yapılan gemi survey raporlarında sabit olduğu, davalının yükü istiflerken platform koymamış olması nedeni ile hasarın kötü istifleme sonucu doğduğu, konteynerlerden kaynaklanan bir zarar bulunmadığı, fatura bedeline itiraz olmadığı için içeriğindeki temizleme çalışmasından doğan kullanılan mal bedeli ve işçilik bedeli konusunda yeniden inceleme yapılmasına gerek duyulmadığı, ancak davacının gönderdiği ihtarnamenin örneği dosyada olmadığı için davalıya ne kadar süre verdiğinin tespit edilemediği, dolayısıyla davacının faiz talebi başlangıcı tespit edilemediğinden işlemiş faiz talebi kabulünün mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile ... 23. İcra Müdürlüğü’nün 2012/198 esas sayılı dosyasındaki takibe itirazın kısmen iptaline, takibin 1.864 USD’ye takip tarihinden itibaren 3095 sayılı yasanın 4/a maddesi gereğince devlet bankalarınca USD cinsi üzerinden açılmış bir yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranı uygulanarak fiili ödeme günündeki döviz satış kuru üzerinden TL karşılığının davalıdan tahsiline, %20 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 166,40 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 13.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4675, Karar No: 2014/11814, Tarih: 01.07.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/4675 E.  ,  2014/11814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu tarafından değerlendirmeye alınan ayvanın 2013 yılı itibariyle kuru ve sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimine, kilogram başına toptan satış fiyatına ve dekara ayrıntılı ortalama üretim giderine ilişkin veri listesinin ..., ... ve ... il müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16331, Karar No: 2015/20539, Tarih: 24.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/16331 E.  ,  2015/20539 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Aksaray İş Mahkemesi

Tarihi : 31.03.2015

No : 2014/239-2015/120

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalı avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, iş kazası sonucu iş göremez duruma giren sigortalıya bağlanan gelir nedeniyle uğranılan Kurum zararının 506 sayılı Yasa'nın 10 ve 26. maddeleri uyarınca tahsili istemine ilişkindir.

1-Bozma ilamı sonrasında Mahkemece, davalı ile kazalı arasındaki ilişkinin hizmet akdi niteliğinde olduğuna ilişkin kabulünde bir isabetsizlik yoksa da; iş kazasının meydana gelmesinde kusur oran ve aidiyeti konusunda rapor alınmaksızın davanın kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

2-Mahkemece, işveren yönünden uygulama önceliği olduğu halde 10. madde şartlarının oluşup oluşmadığı yöntemince araştırılmamıştır.

506 sayılı Yasa'nın 9. maddesi - (Değişik : 25.08.1999 - 4447 / 12 md. Y.T. 08.09.1999) ''İşveren çalıştıracağı kimseleri, işe başlatmadan önce örneği Kurumca hazırlanacak işe giriş bildirgeleriyle Kurum'a doğrudan bildirmekle veya bu belgeleri iadeli-taahhütlü olarak göndermekle yükümlüdür. İnşaat işyerlerinde işe başlatılacak kimseler için işe başlatıldığı gün Kurum'a veya iadeli-taahhütlü olarak postaya verilen işe giriş bildirgeleri ile Kurum'a ilk defa işyeri bildirgesi verilen işyerlerinde işe alınan işçiler için en geç bir ay içinde Kuruma verilen veya iadeli-taahhütlü olarak gönderilen işe giriş bildirgeleri de süresi içinde verilmiş sayılır.

(Ek : 14.07.1999 - 4410 / 1 md.) Dışişleri Bakanlığının sigortalı olarak yurtdışı göreve atanan personeli için işe giriş bildirgeleri ise, Kurum'a en geç üç ay içinde gönderilir. ''

Düzenlemesini öngörmektedir. Anılan Yasa'nın 10. maddesine göre ise 9. maddede öngörülen işe giriş bildirgesini süresinde Kurum'a intikal ettirmeyen

işverenler hakkında 26. maddede öngörülen sorumluluk halleri aranmaksızın, zararlandırıcı sigorta olayı nedeniyle Kurum tarafından bağlanan gelir ve harcamanın işverenden tahsil edileceğini düzenlemiştir.Yani, davalı işverenin 506 sayılı Kanunun 25.08.1999 tarih ve 4447 sayılı Kanunun 2. maddesiyle değiştirilen ve 08.09.1999 tarihinden itibaren yürürlüğe giren 9 ve 10. maddesi hükmüne göre rücu alacağından sorumluluğu için; işe giriş bildirgesinin sigortalının, işe başlatılmasından önce verilmemiş olması ve zararlandırıcı sigorta olayının da işe giriş bildirgesinin kuruma verilmesinden önce meydana gelmesi gerekir.

Dosya kapsamına göre, iş kazası 06.09.2007 tarihinde meydana gelmiş, olup Mahkemece, işveren'e ait işyeri tescil dosyası ve sigortalının işe giriş bildirgesi getirtilerek, çatı onarım işyerinin hangi tarih itibariyle kapsama alındığı ve hangi tarihte kapsama alınması gerektiği ile sigortalının hangi tarihte işe girdiği belirlenerek, özellikle kazanın, işyerinin kurulduğu ilk bir ay içinde meydana gelmesi halinde 10. maddenin oluşmayacağı gözetilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgulara göre yapılacak; konusunda ve iş güvenliği alanında uzman bilirkişilerden, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığının ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının yargısal denetime elverir biçimde irdeleyen kusur aidiyeti konusunda kusur raporu alınmaksızın ve 10. madde şartlarının oluşup oluşmadığı araştırılmaksızın karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

O hâlde, davacı ve davalı avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine, 24.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.