muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5531, Karar No: 2017/14101, Tarih: 25.05.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/5531 E.  ,  2017/14101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1)Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 19/08/2014 tarihi itibariyle imar planı içerisinde olup olmadığı, imar planı içerisinde ise tarihi, ölçeği ve türü (1/1000, 1/5000, 1/25000, Uygulama, nazım...) araştırılarak;

a) 1/1000 ölçekli imar planı içerisinde olduğunun tespiti halinde, olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi, imar parseli mi olduğu, imar parseli ise ....Mahallesi 2277 ada, 1 parsel sayılı taşınmada yapılan imar uygulaması sırasında ne oranda düzenleme ortaklık payı kesintisi yapıldığı,

b)1/1000 ölçekli imar planı içerisinde olmadığının tespiti durumunda belediye veya mücavir alan sınırları dahilinde bulunup bulunmadığı, belediye hizmetlerinden yararlanıp yararlanmadığı ve etrafının meskun olup olmadığı diğer ölçekli plan dahilinde ise plandaki konumu, plan kapsamında alınma amacı, yerleşim yerine uzaklığı, şehrin gelişme istikametinde olup olmadığı,

Hususları ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan,

2-Değerlendirme tarihi olan 2014 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden araştırıldıktan,

3-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen Kalkınma Mahallesi 885 ada, 57 parsel sayılı taşınmazın, bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduğunun ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Sicil Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulduktan,

Sonra, alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/431, Karar No: 2014/2575, Tarih: 18.02.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/431 E.  ,  2014/2575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/09/2013

NUMARASI : 2011/236-2013/347

Davacı M.. T.. vekili Avukat N.E..tarafından, davalılar İçişleri Bakanlığı vd. aleyhine 06/04/2011 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 24/09/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız el koyma nedeniyle tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece açılan davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, kendisine ait küçükbaş hayvanlara kaçakçılık iddiası ile kolluk güçlerince el konulduğunu ve yapılan ceza yargılaması sonucunda dava dosyasının zamanaşımından düşmesine ve yedieminde bulunan hayvanların kendisine iadesine karar verildiğini, buna rağmen iadenin gerçekleşmediğini ileri sürerek, bu süreçte mahrum kalınan kazancın davalıdan tazminini talep etmiştir.

Davalı ise yediemine teslim edilen hayvanların iade edilmemesinde kusuru bulunmadığını, davanın zamanaşımına uğradığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı ise yediemine teslim edilen hayvanların iade edilmemesinde kusuru bulunmadığını, davanın zamanaşımına uğradığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davaya konu olayda; davacıya ait 358 adet küçükbaş hayvana kaçak oldukları iddiası ile 30/08/2000 tarihinde kolluk güçlerince el konulmuş ve yediemin olarak dava dışı şahsa teslim edilmiştir. Cumhuriyet savcılığının araştırma talebi üzerine Başkale İlçe Jandarma Komutanlığı tarafından İlgili evrakların 5 yıl süre İle muhafaza edildiği ve dava konusu olaya ilişkin herhangi bir bilginin bulunmadığı bildirilmiştir. Ayrıca, Başkale Asliye Ceza Mahkemesi 2000/768-2005/1376 sayılı dosyasında yapılan 18/09/2000 tarihli keşif tutanağının incelenmesinde, yedieminden hiç bahsedilmediği, beyanının alınmadığı görülmektedir, hayvanların yedieminde olup olmadığı ya da fiilen sahibine teslim edilip edilmediği de bu tutanaktan anlaşılamamaktadır. Bu durumda, mahkemece el konulan hayvanların sahibine fiilen teslim edilip edilmediği, teslim konusunda davacının müracaatının bulunup bulunmadığı hususlarının usulünce araştırılması gerekmektedir. Sözkonusu küçükbaş hayvanlar davacıya teslim edilmemiş ise, küçükbaş hayvanların el koyma tarihindeki değerleri belirlenerek davacının zararı hesaplanmalıdır. Ayrıca, davacının denetim sırasında ve sonrasında el konulan hayvanlara ait menşe şehadetnamesini ibraz edememesi, ceza dosyasının zamanaşımından düşme ve iade kararının 22/06/2009 tarihinde kesinleşmesine rağmen aradan uzunca bir zaman geçtikten sonra 06/04/2011 tarihinde eldeki bu davayı açması gibi davacı kusurları birlikte değerlendirildiğinde zararın artmasında müterafik (bölüşük) kusuru bulunduğu açıktır. Bu durumda, hükmedilecek tazminat miktarından BK. 42, 43 ve 44 maddeleri gereğince uygun miktarda indirim yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA 18/02/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Çoğunluk görüşüne aşağıdaki nedenlerle katılmamaktayım.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA 18/02/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Çoğunluk görüşüne aşağıdaki nedenlerle katılmamaktayım.

1-Dava 15/09/2011 tarihinde açılmıştır. Ceza Mahkemesince davacının beraatına ilişkin karar verilip 02/01/2002 tarihinde kararın kesinleştiği görülmektedir. Davalı vekili cevap dilekçesinde zamanaşımı itirazında bulunmuştur. Davacı tarafın alacağı haksız fiil kurallarında uygulanması gereken zamanaşımı süresi fail ve fiilin öğrenilmesinden itibaren 1 yıldır. Davalı tarafca benzeri dosyalarda daha önce görevi suistimal yöntemiyle zamanaşımı def'inde bulunamamış ise de bu dava da zamanaşımının def'i süresinde ileri sürülmüştür. Benzeri dosyalar olan yine aynı bölgeden gelen dava dosyalarında belirttiğim gibi bu tür davalarda alacak hükmünü içeren ilamlarda geçerli olan zamanaşımı süresi bu tür davalarda uygulanmaz. Zira haksız eylem zamanaşımı borçlar hukukumuzda özel hükümlerle düzenlenmiştir. Buna göre zamanaşımından davanın reddi gerekirdi.

2-a-Hazırlık aşamasında davacı taraf hayvanların kaçak olduğunu ikrar etmiştir. Dolayısıyla el koyma eyleminde davacı taraf kendisi kusurludur. Hukukun evrensel kurallarından biri de hiç kimsenin kusuruna dayanarak hak iddia edemeyeceğini öngörmektedir. Davanın bu yönden de reddi gerekirdi.

b-2000 yılında el konulan hayvanlar davacı ile aynı soyadı taşıyan yeddiemine teslim etmiştir. Dolayısıyla yeddiemin ve davacı akrabadır. Akrabalığın derecesi ise mahkemece saptanmalıdır. Bunun yanısıra yaklaşık 10 yıldan fazla süre ile 560 adet vasıfların ve türü belirtilen hayvanın bir yeddieminin bakması sözkonusu mudur? Yeddiemin bilirkişi raporuna göre gelir türevleri saptanan üreme kapasitesi verim kapasitesi belirlenen bunca hayvanın bakım, tedavi ve yetiştirme giderlerini mutlaka istemiş olmalıdır. Eğer bu bakım yapılmadı ise de bu hayvanlar yeddiemin yedinde telef olmuştur. Buna ilişkin bir dava var mıdır? Bu soruların yargıç tarafından araştırılması ve genel yaşam deneyimleriyle çelişip çelişmediğinin saptanması gerekir. Zira davalı taraf davayı kabul etmemiştir ve bilirkişi raporuna itirazları da dosyada bulunmaktadır.

c-Bilirkişi raporları takdiri delillerdir. Yargıç tarafında kayıtsız şartsız hüküm kurmaya esas alınamaz. Bu anlamda kaçak olarak yakalanan hayvanların sınır ötesinden bir şekilde elde edilip iç piyasada tüketmeye yönelik kaçakçılığa konu edilmesi sözkonusudur. Dolayısıyla bu hayvanlar davacı tarafından da bir çiftliğe yerleştirilip tonlarda süt ve yün verimi elde edilmesi, ikiz-üçüz-beşiz yavrulatması gibi hayali neticeler bilirkişi raporunda yer alıyor diye gerçekleşmesi zarar olarak kabul edilemez. Bu anlamda örneğin davacının 560 adet küçükbaş hayvanı bilirkişi raporunda saptanan verimleri elde etmeye yönelik bir çiftliğinin bulunmadığı da sabittir. Gerçek böyleyken ve zarar kabul edilse bile ancak hayvanların el konulduğu tarihteki piyasa değerine haksız fiil kurallarında uygulanmakta olan yasal faiz uygulamak suretiyle davanın kabulü söz konusu olabilecekken mahkemenin kabul ettiği şekilde hüküm kurulması hiçbir şekilde yasal olamaz. Bu dosyanın içeriği mahkeme kararındaki zarar hükmünün kurulmasına olanak tanımamaktadır.

d-Bu ve benzeri dosyalarda HMK 33. maddedeki hakimin aydınlatma yükümlülüğü ile bu yükümlülüğün taraflar anlamında karşılığı olan HMK 194. madde ile taraflara getirilen somutlaştırma yükümlülüğünün ısrarla uygulanmıyor olması dikkat çekicidir. Sonuç itibariyle haksız fiil hukukunda zarar gerçek anlamda tespit edilmeli, zarar görenin zararı gerçek anlamda karşılanmalı ve bu tazminat hükmü kurulurken delillendirme gerçek olmalı, somut olmalı, hiçbir şüphe içermemelidir. Bu dosyada bunlar sözkonusu değildir.

Bu itibarla belirttiğim nedenlere göre davanın reddi gerekirken kabul edilmiş olması doğru olmadığından bozma düşüncesini benimsemekteyim. Çoğunluk görüşüne katılmıyorum.18/02/2014
Yargıtay — Esas No: 2013/29987, Karar No: 2013/21087, Tarih: 08.10.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/29987 E.  ,  2013/21087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, kötü niyet tazminatı, kıdeme teşvik, ücret, yıllık izin, fazla mesai ve ikramiye ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haklı bir sebep olmaksızın işveren tarafından sona erdiğini ileri sürerek, davalıdan kıdem-ihbar tazminatı, kötü niyet tazminatı, kıdeme teşvik, ücret, yıllık ücretli izin, fazla mesai ve ikramiye ücreti alacağının ödetilmesi talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili ise, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taleplerin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, davalı kurum vekilince temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2- Taraflar arasında davacının fazla mesai alacağına hak kazanıp kazanmadığı hususu tartışmalıdır.

Somut olayda, bilirkişi raporlarında esas alınan fazla mesai süresi isabetli bulunmamıştır. Davacının yaptığı işin niteliği, tanık beyanları ve dosya kapsamı itibariyle haftada dokuz saat fazla mesai yaptığının kabulü ile sonuca gidilmesi gerekir. Davacının fazla mesai alacağı tanık beyanlarına göre belirlenmesi sebebiyle, hastalık, mazeret izni vs. gibi sebeplerle çalışmadığı günler de bulunabileceği dikkate alındığında, belirlenen alacak miktarından ayrıca yüzde otuz oranında indirim yapılarak hüküm altına alınmalıdır.

Her ne kadar, Dairemizce temyiz incelemesi yapılan seri dosyalardan 2013/28553, 2013/28554, 2013/28555 esas sayılı dosyalarda, ilk temyiz incelemesini yapan Yargıtay 9. Hukuk Dairesi tarafından davacıların onsekiz saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek sonuca gidilmesi gerektiğinden bahisle bozma yapıldığı görülmüş ise de, Dairemizce, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin bu husustaki değerlendirmesi benimsenmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 08.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9352, Karar No: 2015/3051, Tarih: 19.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/9352 E.  ,  2015/3051 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama, hayvanı tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakma

Hüküm : 1-Taksirle yaralama suçu hakkında; beraat

2- Hayvanı tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakma suçu hakkında; TCK'nın 177, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine, hayvanı tehlike oluşturacak şekilde serbest bırakma suçundan mahkumiyetine ilişkin hükümler, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kamyon şoförü olarak çalışan katılanın olay günü, çalıştığı firmaya ait reklam panolarını almak için sanığın işyerinin önüne kamyonunu park edip, araçtan indiği sırada, işyerinin önünde bağsız olarak serbest bırakılan sanığa ait .... cinsi köpeğin, katılana saldırıp, sol elini ısırarak basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladığı, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 177. maddesinde tanımlanan suçun tehlike suçu, TCK'nın 89. maddesindeki suçun zarar suçu olduğu ve somut olayda her iki suçunda oluştuğu, zarar suçu olan taksirle yaralama suçundan sanığın cezalandırılmasına karar verildiği hallerde, tehlike suçu olan hayvanın tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakılması suçundan hüküm verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiği ancak, zarar suçundan cezalandırılabilme imkanının ortadan kalktığı durumlarda, hayvanı tehlike yaratacak şekilde serbest bırakma suçundan sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi gerekmektedir.

Dosya kapsamına göre taksirle yaralama suçunun oluştuğu ve katılanın bu suçtan şikayetçi olduğu gözetilip sanığın taksirle yaralama suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken beraatine ve hayvanın tehlike yaratabilecek şekilde serbest bırakılması suçundan ise karar verilmesine yer olmadığı yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 19.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6443, Karar No: 2014/8787, Tarih: 27.10.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/6443 E.  ,  2014/8787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi, ... Kadastro Mahkemesinde açmış olduğu davada ... Köyü içerisinde bulunan ve dava dilekçesine ekli krokide gösterilen derenin bir bölümünün kesinleşen orman kadastro sınırları içinde kaldığını ve halen orman vasfını koruduğunu, kadastro çalışmaları sırasında kesinleşen orman sınırlarına uyulmadığını ileri sürerek, tesbitin iptali ile orman niteliğinde Hazine adına tescili istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece davanın kabulüne, ... ada içerisinde yer alan ve fen bilirkişi krokisinde kırmızı renkli kalemle gösterilen 310,29 m2'lik derenin orman niteliğinde Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm Hazine tarafından temyiz edilmekle, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 28.11.2013 tarih ve 2013/6962 - 10895 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; "Çekişmeli yerin yörede 2005 yılında 3402 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılan genel kadastroda dere olarak tesbit dışı bırakılarak paftasına işlendiği, taşınmaz hakkında tesbit tutanağının düzenlenmediği, yörede yapılan orman kadastrosu da tesbit tarihinden önce kesinleşmiş bulunduğu, davaya bakma görevinin genel mahkemelere ait olduğu, davanın esasına girilmeksizin görevsizlik kararı verilmesi gerekirken esas hakkında hüküm kurulmasının usûl ve kanuna aykırı olduğu"na değinilmiştir.

Yargıtay bozma kararı sonrası kadastro mahkemesince dava dosyası görevsizlik kararı ile Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmiş ve Asliye Hukuk mahkemesince davanın kabulüne, ... adada kain ve dosyada mevcut 15/04/2013 tarihli fen bilirkişisi ...'in raporuna ekli krokide kırmızı renkli kalemle gösterilen 310,29 m2 yüzölçümündeki derenin bitişiğindeki ... ada ... parsel sayılı ... Devlet Ormanı ile birleştirilmek suretiyle orman vasfı ile Maliye Hazinesi adına tesbit ve tesciline, karar tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre 1.500.-TL. vekâlet ücretinin ve davacı tarafça yapılan 745,10.- TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tutanağı düzenlenmeyen taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1978 yılında seri bazda orman kadastrosu ve 1744 sayılı Kanunla değişik 2. madde uygulamaları yapılmış; sonuçları 14/06/1979 tarihinde ilân edilerek kesinleşmiştir.

Dava, kadastro tutanağı düzenlenmeyen taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1978 yılında seri bazda orman kadastrosu ve 1744 sayılı Kanunla değişik 2. madde uygulamaları yapılmış; sonuçları 14/06/1979 tarihinde ilân edilerek kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman tahdidi içinde kalan yerlerden olduğu anlaşılarak davanın kabulüne dair yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesiyle 3402 sayılı Kanuna eklenen "Kadastro işlemi ile oluşan tesbit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz.” şeklindeki 36/A maddesi ve 17. maddesi ile eklenen "Bu Kanunun 36/A maddesi hükmü, henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır.” şeklindeki geçici 11. maddesi hükümleri gereğince davalı aleyhine yargılama giderleri ve vekâlet ücretine hükmedilmesi doğru değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

Bu sebeple, hükmün 5 ve 6. bendlerinin kaldırılarak, yerine “6099 sayılı Kanun ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A maddesi gereğince yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına, davacı lehine vekâlet ücreti takdirine yer olmadığına” ibaresinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA 27/10/2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10064, Karar No: 2024/1573, Tarih: 07.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/10064 E.  ,  2024/1573 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1906 E., 2023/2274 K.

DAVA TARİHİ : 03.09.2019

KARAR : Bozmaya uyularak hüküm tesisi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen boşanma davalarında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; kadın yararına maddî tazminata karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı-davalı kadın dava dilekçesinde özetle; davalı erkeğin işsiz olduğunu, tarafların 5 aydır ayrı yaşadıklarını, ruhen ve fikren anlaşamadıklarını, birliğin temelinden sarsıldığını iddia ederek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.Davacı-davalı kadın cevaba cevap dilekçesinde özetle; cevap dilekçesinde belirtilen hususların doğru olmadığını, beyanların suç teşkil ettiğini, evliliğin bitmesinde tek kusurun erkekte olduğunu, erkeğin birlik görevlerini yerine getirmediğini, erkeğin kendisine ait bilgisayarı aldığını, kredi kartı ile oğluna bilgisayar, kızına da tablet aldığını, eski eşi ile görüşmeye devam ettiğini, sürekli çocukları ile ağladığını, işsiz kalması nedeni ile kendisini ağır yükümlülükler altına soktuğunu, kredi çekmek zorunda kaldığını, davalı erkeğin ilk evliliğinden olma çocuklarının sürekli "bu kadını gönder" dediğini, bu nedenle Ankara'ya döndüğünü, aracını satması için verdiği vekâletnameyi kullanarak aracı usulsüz olarak annesi adına tescil ettirdiğini, erkeğin ortak evdeki eşyaları alı evi terk ettiğini, ameliyat olan eski eşinin başında beklediğini, evi terk ettikten sonra kendisine hakaret ettiğini, kendisini başkalarına kötülediğini, birleşmek için para istediğini, kendisine küfrettiğini, kötü muameleye maruz kaldığını iddia ederek aylık 6.000,00 TL tedbir nafakasına, 100.000,00 TL maddî ve 25.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.