muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2011, Karar No: 2015/1895, Tarih: 30.09.2015

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Yerel mahkeme kararında, aynı konu hakkında verilen kararların 22. Hukuk Dairesi tarafından onandığı, somut olaya ilişkin verilen aynı tür kararın bozulması halinde hukuki güvenilirliğin zedeleneceği, bu durumun Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin "sürpriz karar verme" yasağı çerçevesinde kalacağı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. Maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkına aykırılık teşkil edeceği ileri sürülmüş ise de; zaman zaman Yargıtay kararlarında maddi hatalara rastlanmakta, yine aynı kararlarda maddi hatanın taraflardan birisi lehine usuli kazanımlaş hak bahşetmeyeceği vurgulanmaktadır. Mahkeme kararlarında eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması, adil yargılanma hakkının ihlâli sonucunu doğurur. Yargı organları, her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirip, hangi maddî ve hukukî sebeplerle karar verdiklerini gerekçelerine yansıtmalıdırlar. Ortaya çıkacak karar, hukukun genel ilkelerine, mevzuata ve yerleşik içtihatlara tamamen aykırı ve sürpriz sayılacak nitelikte olmamalıdır. Bu durum yerel mahkeme kararında de değinildiği üzere "sürpriz karar yasağı" olarak da ifade edilmektedir. Ne var ki mevzuata aykırı olan veya bir kanun normunun unutularak hatalı şekilde verilen karardan dönülmesi sürpriz karar olarak değerlendirilemez. Kısaca, sürpriz bir karardan dönülmesi sürpriz olarak kabul edilemez. Aksi takdirde her içtihat değişikliğinin salt bu nedenle sürpriz karar olarak değerlendirilmesi gerekir. Sürpriz olan husus, kararın sonuç değil, gerekçe kısmıyla ilgilidir. Hukuka ve kanuna aykırılık teşkil eden veya hakkaniyete uygun olmayan kararlar emsal gösterilemez. Elektrik Piyasası Kanununun 15. maddesinin söz konusu olmaması halinde 22. Hukuk Dairesinin önceki kararlarında hukuka aykırılıktan bahsedilemez. Asıl işin bölünerek alt işverenlere verilemeyeceği, ancak özel bir yasal düzenleme durumunda verilebileceği Yargıtay ilgili daireleri tarafından kabul edilmektedir. Örneğin, karayollarına ilişkin işler, posta hizmetleri, sağlık hizmetleri ve belediye hizmetleri yasalarındaki özel düzenlemeler nedeniyle bölünerek alt işverenlere verilebilmektedir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 15. Maddesinin (g) bendi 14.03.2013 tarihli 6446 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılmış ve bu yeni yasal düzenlemenin 22. Maddesi gereğince hangi faaliyetlerin hizmet alımı yoluyla yaptırılabileceğinin enerji piyasası kurulu tarafından belirleneceği düzenlenmiştir. Yeni düzenlemeye göre asıl işlerin bölünerek alt işverene verilmesi önünde yasal bir engel yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2022/2553, Karar No: 2023/3860, Tarih: 15.11.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/2553 E.  ,  2023/3860 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2391 E., 2022/248 K.

DAVA TARİHİ : 08.05.2018

HÜKÜM/KARAR : Kısmen Kabul-Kısmen Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 9. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/704 E., 2019/904 K.

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın asıl ve karşı dava yönünden kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın asıl davada davacı-karşı davada davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun asıl ve karşı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Asıl davada davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacı arsa sahibi ile davalı yüklenici şirket arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca davalının edimini süresinde yerine getirmemesine bağlı olarak, kira tazminatı ve cezai şartın tahsili için başlattıkları icra takibinin haksız itiraz neticesinde durduğunu ileri sürerek, itirazın iptali ile %20 icra inkar tazminatının tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Asıl davada davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; asıl davanın reddini istemiş, karşı davasında ise, inşaatın geç bitmesine haksız eylemleriyle sebep olan davalı arsa sahibinden maddi tazminat ile sözleşmenin 7 ve 9. maddeleri uyarınca cezai şart talep etmek ile birlikte hak kazandığı 5 no.lu bağımsız bölümdeki davalı hissesinin devri gerektiğini de ileri sürerek, tapu iptali ile davacı yüklenici adına tescili talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 20.11.2019 tarihli ve 2019/704 Esas, 2019/904 Karar sayılı kararı ile asıl davada kira tazminatı isteminin yerinde olmadığı, cezai şartın ise davacı arsa sahibinin temerrüdüne kadar geçen dönem için istenebileceği belirtilerek, takibin 2.750 Euro asıl alacak üzerinden devamı gerektiği, karşı davada ise maddi tazminat isteminin cezai şart gerekçeleriyle aynı olgulara dayanması nedeniyle maddi tazminat talep edilemeyeceği, 12.000 Euro cezai şart alacağı doğmuş olduğu ve dava öncesi iskan alınmış olduğundan tapu iptali ve tescil isteminin kabulü gerektiği belirtilerek, kısmen kabul kısmen ret kararı verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl davada davacı-karşı davada davalı arsa sahibi vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl davada davacı-karşı davada davalı arsa sahibi vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 14.07.2020 tarihli ve 2020/138 Esas, 2020/825 Karar sayılı kararı ile sözleşme hükmü nedeniyle gecikme tazminatı ve cezai şartın birlikte talep edilebileceği, ancak teslimde ihtirazi kaydı bulunmayan davacının artık cezai şart talep edemeyeceği, iskan tarihine kadar geçen zaman zarfında arsa sahibinin 3500 Euro gecikme tazminatı alacağının doğduğu, karşı davada ise davalı arsa sahibi hissesinin son teminat tapusu olduğu ve devir edilmemesi nedeniyle arsa sahibi temerrüdü oluşmayacağından yüklenicinin cezai şart alacağı doğmadığı, ayrıca 5 no.lu bağımsız bölüm hissesi davalının gecikme tazminatı alacağının teminatı olduğundan dava tarihi itibariyle devretmemekte haklı olduğundan davalı arsa sahibi aleyhine harç ve masrafa hükmedilmemesi gerektiği belirtilerek kabul edilmiş, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulması ile asıl ve karşı davaların kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A.Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Bölge Adliye Mahkemesi kararı, Dairemizin 30.11.2021 tarih ve 2021/1119 Esas, 2021/1891 Karar sayılı ilamı ile teslim öncesinde çekilen 25.09.2017 tarihli ihtarname içeriğinde, cezai şart ve kira tazminatı talep edilmiş olup, mahkemece teslim öncesi çekilen bu ihtarname içeriğinin ihtirazi kayıt niteliğinde olduğu ve arsa sahibinin cezai şart alacağı bakımından da icra takibine vaki itirazın iptaline karar verilmesi gerektiği belirtilerek, istinaf mahkemesi kararı bozulmuştur.

B.Bölge Adliye Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı tarafça teslim öncesinde çekilen 25.09.2017 tarihli ihtarname içeriğinde, cezai şart ve kira tazminatı talep edilmiş olmakla, ihtarname içeriğinin ihtirazi kayıt niteliğinde olduğu ve arsa sahibinin cezai şart alacağı bakımından da icra takibine vaki itirazın iptali gerektiği belirtilerek, asıl ve karşı davaların kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl davada davacı ve karşı davada davacı vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Asıl davada davacı vekili; davalının icra inkar tazminatına mahkum edilmesi gerektiği, istinaf incelemesi duruşmalı yapıldığı halde vekalet ücreti takdir edilmemesinin hatalı olduğu ve re'sen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl davada davacı ve karşı davada davacı vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Asıl davada davacı vekili; davalının icra inkar tazminatına mahkum edilmesi gerektiği, istinaf incelemesi duruşmalı yapıldığı halde vekalet ücreti takdir edilmemesinin hatalı olduğu ve re'sen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

Karşı davada davacı vekili; kendi bağımsız bölümünü uzun süre önce teslim alan arsa sahibinin vekalet vermemesi nedeniyle temerrüde düşmüş olduğu, cezai şarta ilişkin sözleşme maddesi incelendiğinde her bir arsa sahibine ayrı sorumluluk yüklendiği, arsa sahibi edimini yerine getirmemiş olduğundan karşı davanın açılmasına sebebiyet verdiği ve yargılama giderlerinden sorumlu olduğu, elinde teminat tapusu bulundurmasını gerektirecek durum olmadığı, tespit edilen arsa sahibi alacak miktarı ve hisse değeri dikkate alındığında tutulan teminat alacağa denk olmadığından karşı davayı açmakta haklı oldukları nedenleriyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Asıl davada uyuşmazlık, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali, karşı davada ise aynı sözleşme nedeniyle uğranılan zararın tazmini, cezai şartın tahsili ile tapu iptali ve tescil istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 470 vd. maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Asıl davada davacı vekilinin ve karşı davada davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Fazla yatırılan temyiz harcının temyiz eden davalı-karşı davada davacıya istek halinde iadesine,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacı-karşı davada davalıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12960, Karar No: 2012/4055, Tarih: 16.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/12960 E.  ,  2012/4055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Beyoğlu 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 03.05.2010 tarih ve 2009/122-2010/186 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili tarafından sigortalanan ve davalılar tarafından karayolu ile taşınan emtianın hasarlı olarak teslim edilmesi nedeni ile, müvekkili tarafından sigortalıya ödeme yapıldığını ileri sürerek, 14.795,55 TL'nin acente konumunda olan davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davalıların acentesi olmadığını, dava konusu taşıma işiyle ilgili hiçbir işlem yapmadığını, bu nedenle müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, aksi kabul edilse dahi, zararın taşıyıcı firmaların kusuru olmaksızın meydana geldiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalının taşıyıcı şirketlerin acentesi konumunda olduğu, dosya kapsamında hasarın taşıma esnasında olduğuna dair bir delilin bulunmadığı, emtianın TIR kasasına hasarlı şekilde yüklendiği kabul edilerek, yüklemenin davalılar tarafından yapıldığına dair bir bilgi de bulunmadığından, davalıların kusuru olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taşımadan kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Yukarıda yapılan özetten anlaşılacağı üzere, teslim sırasında taşınan makinelerden birinin hasarlı olduğu davalı taraf yetkilisinin imzasını havi tutanak içeriğinden anlaşılmaktadır. Taşıyıcı malların kendisine teslim edilmesinden varma yerinde teslimine kadar geçen sürede meydana gelen hasarlardan sorumludur.

Her ne kadar mahkemece, hasarın taşıma sırasında meydana geldiğinin kanıtlanamaması ve davalının kusuru olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de, davalı eşyanın kendisine teslimi sırasında şeffaf ambalajda olan makine ile ilgili herhangi bir çekince koymadığından, malı hasarsız olarak teslim aldığının kabulü gerekir. Bu karinenin aksinin de davalı tarafça kanıtlanması gerekir. Davalı davada bunu kanıtlayamamış olup, başka makinelerin hasarlı olmaması da, hasarlı makinenin nakliyecinin sorumluluk kesitinde hasarlanmadığı sonucunu doğurmaz. Bu itibarla mahkemece, hasarın taşıma kesitinde oluştuğunun kabulü ile neticesine göre karar vermek gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 16.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4598, Karar No: 2019/6745, Tarih: 17.06.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/4598 E.  ,  2019/6745 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 157/1 ve 52. maddeleri gereğince 3 yıl hapis ve 2.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Dinar Asliye Ceza Mahkemesinin 04.07.2013 tarih ve 2012/125-2013/272 sayılı kararı aleyhine yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 19.04.2019 gün ve 94660652-105-03-15599-2018 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.05.2019 gün ve 2019/43902 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre,

1-Dinar Asliye Ceza Mahkemesinin 04.07.2013 tarihli kararında, "müşteki ...'ün kendisini dolandıran şahsın sanık ... olabileceğini teşhis ettiği" şeklinde bir değerlendirme yapılmasına karşın, 06.11.2012 tarihli duruşma zaptında yer alan, "Dosya içerisindeki sanık ...'a ait fotoğraf müştekiye gösterildi soruldu: Daha önce belirttiğim gibi olay tarihi kış olduğu için yüzü yarıya kadar kapalı ve üzerinde de mont vardı, bu fotoğraflarda ise yüzü açık ve kazaklı bir şekilde çekilmiş fotoğraflardır, bu nedenle ben bu kişidir diyemeyeceğim dedi." şeklindeki ifadeler nazara alındığında, teşhis işleminin yetersiz olduğu ve usulüne uygun teşhis işlemi yaptırılması gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesinde,

2- Kabule göre de;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 08.04.2014 tarih ve 2012/15-1368-2014/179 sayılı ilamında da belirtildiği üzere; hükümlünün olay tarihinde emekli maaşını çekmek üzere ATM'den para çekmek isteyen şikâyetçiye yardım etme bahanesiyle banka kartını alıp ATM'ye sokarak, şikâyetçinin söylediği şifreyi girip, para çekme işlemini yaptıktan sonra hesapta hiç para olmadığını söyleyerek, çektiği 355,00 Türk lirasını alarak kartı iade etmesi şeklindeki eyleminin, şikâyetçiye ait kartın yardım etme bahanesiyle ele geçirilmesi ve hilenin basit yalan düzeyinde kalması nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 245/1. madde ve fıkrasında düzenlenen başkasına ait banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suçunu oluşturacağı gözetilmeden, yazılı şekilde dolandırıcılık suçundan hüküm kurulmasında isabet görülmediğinden, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

1-(1) no’lu kanun yarar bozma istemi yönünden yapılan incelemede;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

1-(1) no’lu kanun yarar bozma istemi yönünden yapılan incelemede;

Kanun yararına bozma, olağanüstü bir denetim muhakemesi yolu olarak 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 ve 310. maddelerinde düzenlenmiş olup, ülke genelinde uygulama birliğini sağlamak ve farklı uygulamalar nedeniyle oluşabilecek hak kayıplarının önlenmesi açısından kabul edilmiş bir kurumdur. Bu denetimin konusunu maddi ve yargılama hukukuna ilişkin hukuka aykırılıklar oluşturmaktadır. Ancak kesin hüküm otoritesinin korunması zorunluluğu nedeniyle dar kapsamlı olan olağanüstü bu yola başvurulabilmek için hukuka aykırılık halinin ciddi boyutlara ulaşması gerekmektedir. Nitekim kanun yolunun bu özelliği nedeniyle delillerin takdir ve tercihinde hataya düşüldüğünden bahisle takdire ilişkin konularda bu yola başvurulması, sözü edilen olağanüstü kanun yolunun amaç ve kapsamıyla bağdaşmayacaktır. Başka bir deyişle, kabul edip etmemenin mahkemenin takdirine bağlı olduğu istekler hakkında verilen karar ve bunlara ilişkin gerekçelerin yeterli veya yerinde olup olmadığı olağan kanun yolu olan temyiz incelemesinde değerlendirilebilecekken, olağanüstü kanun yolu olan kanun yararına bozmaya konu edilemeyecektir. Ayrıntıları 26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı içtihadı birleştirme kararında da, kanun yararına bozmanın konusunun uygulamadaki yanlışlıklar ile esasa etkili usul hatalarından oluştuğu açıkça belirtilmiştir.

Bu kapsamda, inceleme konusunu oluşturan kamu davasında olduğu gibi, olayla ilgili tüm kanıtların toplanıp değerlendirilmesi yapıldıktan sonra verilen kararlarla ilgili olarak, delillerin takdir ve değerlendirilmesinde yanılgıya düşüldüğünden ya da eksik kovuşturmayla karar verildiğinden bahisle kanun yararına bozma yoluna başvurma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla; Dinar Asliye Ceza Mahkemesinin 04.07.2013 tarih ve 2012/125-2013/272 sayılı kararına yönelik Adalet Bakanlığının kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen (1) no’luihbarname içeriği yerinde görülmediğinden, kanun yararına bozma isteminin REDDİNE,

2-(2) no’lu kanun yararına bozma istemi yönünden yapılan incelemede;

2-(2) no’lu kanun yararına bozma istemi yönünden yapılan incelemede;

Hükümlünün, ATM'den para çekmek isteyen şikâyetçinin banka kartını alarak, 355,00 TL’yi çektikten sonra hesapta para olmadığını söylemek suretiyle kartı iade etmesi şeklindeki eyleminin, şikâyetçiye ait kartın yardım etme bahanesiyle ele geçirilmesi ve hilenin basit yalan düzeyinde kalması nedeniyle TCK’nın 245/1. maddesinde düzenlenen başkasına ait banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suçuna uyduğu gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması nedeniyle kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen (2) no’lu ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Dinar Asliye Ceza Mahkemesinin 04.07.2013 tarih ve 2012/125-2013/272 sayılı hükmünün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesinin 4. fıkrasının (c) bendi uyarınca, aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere BOZULMASINA, 17.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22472, Karar No: 2021/7917, Tarih: 22.09.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/22472 E.  ,  2021/7917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Suça sürüklenen çocukların aşamalarda mağdurenin yaşını büyük bildikleri yönündeki savunmaları, mağdure beyanları, internet yazışma içerikleri ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, suça sürüklenen çocuklardan Melih yönünden eylemlerin cebir veya tehditle gerçekleştirilmediği de gözetilerek olayda 5237 sayılı TCK'nın 30. maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı tartışıldıktan sonra hükme varılması gerekirken bu konuda herhangi bir değerlendirme yapılmaksızın eksik gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet kararları verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 230. maddesine muhalefet edilmesi,

Kabule göre de;

İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 21.03.2012 ve Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunca hazırlanan 22.08.2013 tarihli raporlarda mağdurede tespit edilen major depresyon nedeniyle ruh sağlığı bozulmakla birlikte bu bozukluğun cinsel istismara bağlı ortaya çıkabileceği gibi hile, şiddet veya zorlama olmaksızın mağdurenin erken yaşta cinsel deneyim yaşamasına bağlı olabileceği yada olay sonrası gelişen psikososyal stres ve çatışmalar sebebiyle de ortaya çıkabileceği, dolayısıyla bunlar arasında tıbben ayrım yapılamayacağı yönünde bilgi verilmesi karşısında, mevcut haliyle suça sürüklenen çocuklar haklarında 5237 sayılı TCK'nın 103/6. maddesinin uygulanamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuklar müdafileri ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.