muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1920, Karar No: 2015/1804, Tarih: 30.09.2015

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Yerel mahkeme kararında, aynı konu hakkında verilen kararların 22. Hukuk Dairesi tarafından onandığı, somut olaya ilişkin verilen aynı tür kararın bozulması halinde hukuki güvenilirliğin zedeleneceği, bu durumun Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin "sürpriz karar verme" yasağı çerçevesinde kalacağı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. Maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkına aykırılık teşkil edeceği ileri sürülmüş ise de; zaman zaman Yargıtay kararlarında maddi hatalara rastlanmakta, yine aynı kararlarda maddi hatanın taraflardan birisi lehine usuli kazanımlaş hak bahşetmeyeceği vurgulanmaktadır. Mahkeme kararlarında eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması, adil yargılanma hakkının ihlâli sonucunu doğurur. Yargı organları, her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirip, hangi maddî ve hukukî sebeplerle karar verdiklerini gerekçelerine yansıtmalıdırlar. Ortaya çıkacak karar, hukukun genel ilkelerine, mevzuata ve yerleşik içtihatlara tamamen aykırı ve sürpriz sayılacak nitelikte olmamalıdır. Bu durum yerel mahkeme kararında de değinildiği üzere "sürpriz karar yasağı" olarak da ifade edilmektedir. Ne var ki mevzuata aykırı olan veya bir kanun normunun unutularak hatalı şekilde verilen karardan dönülmesi sürpriz karar olarak değerlendirilemez. Kısaca, sürpriz bir karardan dönülmesi sürpriz olarak kabul edilemez. Aksi takdirde her içtihat değişikliğinin salt bu nedenle sürpriz karar olarak değerlendirilmesi gerekir. Sürpriz olan husus, kararın sonuç değil, gerekçe kısmıyla ilgilidir. Hukuka ve kanuna aykırılık teşkil eden veya hakkaniyete uygun olmayan kararlar emsal gösterilemez. Elektrik Piyasası Kanununun 15. maddesinin söz konusu olmaması halinde 22. Hukuk Dairesinin önceki kararlarında hukuka aykırılıktan bahsedilemez. Asıl işin bölünerek alt işverenlere verilemeyeceği, ancak özel bir yasal düzenleme durumunda verilebileceği Yargıtay ilgili daireleri tarafından kabul edilmektedir. Örneğin, karayollarına ilişkin işler, posta hizmetleri, sağlık hizmetleri ve belediye hizmetleri yasalarındaki özel düzenlemeler nedeniyle bölünerek alt işverenlere verilebilmektedir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 15. Maddesinin (g) bendi 14.03.2013 tarihli 6446 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılmış ve bu yeni yasal düzenlemenin 22. Maddesi gereğince hangi faaliyetlerin hizmet alımı yoluyla yaptırılabileceğinin enerji piyasası kurulu tarafından belirleneceği düzenlenmiştir. Yeni düzenlemeye göre asıl işlerin bölünerek alt işverene verilmesi önünde yasal bir engel yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2014/2466, Karar No: 2015/6073, Tarih: 24.03.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/2466 E.  ,  2015/6073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın hırsızlık eylemini gece sayılan zaman dilimi içinde işlemesine rağmen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin uygulanmamış olması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 24/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7169, Karar No: 2014/2181, Tarih: 21.03.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/7169 E.  ,  2014/2181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 11. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/05/2013

NUMARASI : 2011/449-2013/280

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili,arsa sahipleri olan davacı ve davalı ile dava dışı yüklenici arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, yüklenicinin, sözleşme gereğince bağımsız bölümleri teslim etmesi gereken tarihte teslim etmemesi nedeniyle, yükleniciye karşı dava açıldığını, o davada yüklenicinin gecikmede sorumlu olmadığı, davalı arsa sahibinin gecekondusunu yıkmayarak gecikmeye sebep olduğunun tespit edilerek davanın reddedildiğini ve kararın kesinleştiğini ileri sürerek; iki adet bağımsız bölüm için, şimdilik, 28.04.2007 ile 28.10.2007 arası gecikme (kira) tazminatının ve kesinleşen diğer davada tahsil edilen yargılama masraflarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kesinleşen diğer davada davalının taraf olmadığını, iskân alınamamasına davalıya ait gecekondunun engel olmadığını, davacının projeye onay vermediğinden gecikme olduğunu, diğer arsa sahiplerince açılan başka bir davada, yüklenicinin, gecikmede kusurlu bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, kesinleşen mahkeme kararına göre davalı arsa sahibinin gecikmede kusurlu olduğunun tespit edildiği, bu gerekçenin eldeki davaya uygun olduğu, ancak diğer davada davalı, taraf olmadığından oradaki yargılama giderlerinden sorumlu olmayacağı gerekçesiyle, davanın gecikme tazminatı yönünden kabulüne, diğer taleplerin reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Karar, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2) Mahkemece, davacı arsa sahibi ile dava dışı yüklenici arasında görülen ve kesinleşen Ankara 4. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2008/311 esas sayılı dava dosyasında, inşaatın gecikmesinde, eldeki davada davalı arsa sahibinin, gecekondusunu zamanında yıkmaması nedeniyle kusurlu olduğu, bu gerekçenin eldeki davaya da uyduğu bildirilmiş ise de diğer davada davalı arsa sahibi taraf olmadığı gibi, davalının gerçekten gecikmede kusurlu olup olmadığı incelenmemiştir. Arsa sahipleri ile dava dışı yüklenici arasında imzalanan 28.04.2005 günlü düzenleme şeklinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine göre, sözleşme tarihinden itibaren 2 ay içinde, gecekondular arsa sahiplerince yıkılacak ve bundan sonra 6 ay içinde inşaat ruhsatı alınarak 22 ayda inşaat teslim edilecektir. Davacı arsa sahibi, davalının gecekondusunu yıkmadığı için inşaat ruhsatının gecikmeli alınabildiğini iddia etmiştir. Davalı arsa sahibi ise belediyeye verdiği 24.02.2006 tarihli taahhütnamesinde, yapı ruhsatına engel olması halinde gecekonduyu yıkacağını bildirmiş, ancak yıkmadığı halde 13.03.2006 tarihinde inşaat ruhsatının alındığı anlaşılmıştır. Bu durumda, mahkemece, davalının gecekondusunu yıkmamasının inşaat ruhsatı alınmasına engel olup olmadığı ilgili belediyeden sorulmalı, imar işlem dosyası getirtilerek ve gerekirse bilirkişi raporu da alınarak davalının ruhsat alınmasında ve inşaata geç başlanılmasında kusurlu olup olmadığı, kusurlu ise ne kadar süre ile gecikmeye sebep olduğu saptanmalıdır.

Bununla birlikte, davalının yukarıda açıklanan şekilde yapılacak inceleme sonucu, kusurlu olduğunun anlaşılması halinde ise, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine göre inşaatın teslim edilmesi gereken tarihin 28.08.2007 olarak belirlenmesi karşısında, davada talep edilen dönem dikkate alınarak, sadece 28.08.2007 ila 28.10.2007 tarihleri arası hesaplanacak gecikme tazminatı hüküm altına alınmalıdır.

Açıklanan sebeplerle eksik inceleme ve hatalı yoruma dayalı mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının davalı yararına BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan harcın istek halinde iadesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13971, Karar No: 2015/12772, Tarih: 09.11.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/13971 E.  ,  2015/12772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 6. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/05/2015

NUMARASI : 2015/213-2015/902

Taraflar arasında görülen tespit davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi .....................'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Davacı, 515 ve 572 parsel sayılı taşınmazların “ölü Mustafa mirasçıları” adına kayıtlı olduğunu kayıt maliki ile mirasbırakanı “Dede Mehmet oğlu Mustafa” nın aynı kişi olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.Mahkemece, yeni Tapu Sicili Tüzüğü uyarınca öncelikle tapu müdürlüğüne başvuru yapılmasının zorunlu olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davalı Tapu Müdürlüğü tarafından vekalet ücretine hasren temyiz edilmiştir.Bilindiği üzere nüfusa kaydedilmeden ölmüş veya herhangi bir nedenle nüfusta kaydı bulunmayan kişilerin tapu kaydındaki kimlik bilgilerinin düzeltilmesi mümkün değil ise de, idari yoldan tapu kayıtlarında intikal yaptırılamadığından zorunlu olarak dava açılan bu gibi durumlarda, tapu malikinin davacının murisi ile aynı kişi olduğunun ispatlanması halinde “çoğun içerisinde az da vardır” kuralı gereğince bu yönde bir “tespit kararı” verilmesi gerekmektedir.Ne varki somut olayda; davacının talebinin tespit niteliğinde olduğu gözetilmeyerek ön şart yokluğundan davanın reddine karar verilmesi doğru değil ise de temyiz edenin sıfatına göre bu husus bozma sebebi yapılmamıştır.Hâl böyle olunca; davacının dava açmakta kusuru bulunduğundan da söz edilemeyeceğinden davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davalı Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, 09.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5789, Karar No: 2017/14608, Tarih: 25.10.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/5789 E.  ,  2017/14608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kiralananın tahliyesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar, 24/07/2012 tarihinde dava konusu taşınmazın mülkiyetini iktisap ettiklerini, süresinde keşide edilen ihtarname ile ihtiyaç nedeniyle kiralananın tahliye edilmesini davalıya bildirmiş olmalarına rağmen tahliyenin gerçekleşmediğini, otuz yıldan fazla süredir yurt dışında kafe-restoran işletmeciliği yaptıklarını ve Türkiye’de kendi mülklerinde restoran açıp çocuklarıyla birlikte işletmek istediklerini belirterek kiralananın tahliyesine karar verilmesini talep etmişlerdir.

Davalı, davacıların kötüniyetli olup ihtiyacın gerçek, samimi ve zorunlu olmadığını beyan ederek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacıların Türkiye'ye kesin dönüş yapacaklarını bildirmelerine rağmen Suudi Arabistan'da işlerinin devam ettiği, ayrıca dava konusu taşınmaza ihtiyaçlarının olduğu konusunda gösterdikleri tanıkların ihtiyacı tam ve net olarak ortaya koyamadıkları, bu nedenle de ihtiyacın gerçek ve samimi olmadığı belirtilerek davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

İhtiyaç iddiasına dayalı davalarda tahliyeye karar verilebilmesi için ihtiyacın gerçek, samimi ve zorunlu olduğunun kanıtlanması gerekir. Devamlılık arz etmeyen geçici ihtiyaç tahliye nedeni yapılamayacağı gibi henüz doğmamış veya gerçekleşmesi uzun bir süreye bağlı olan ihtiyaç da tahliye sebebi olarak kabul edilemez. Davanın açıldığı tarihte ihtiyaç sebebinin varlığı yeterli olmayıp, bu ihtiyacın yargılama sırasında da devam etmesi gerekir.

İhtiyaç iddiasına dayalı davalarda tahliyeye karar verilebilmesi için ihtiyacın gerçek, samimi ve zorunlu olduğunun kanıtlanması gerekir. Devamlılık arz etmeyen geçici ihtiyaç tahliye nedeni yapılamayacağı gibi henüz doğmamış veya gerçekleşmesi uzun bir süreye bağlı olan ihtiyaç da tahliye sebebi olarak kabul edilemez. Davanın açıldığı tarihte ihtiyaç sebebinin varlığı yeterli olmayıp, bu ihtiyacın yargılama sırasında da devam etmesi gerekir.

Somut olayda, davacılar uzun yıllar Suudi Arabistan’da restoran ve kafe işletmeciliği yaptıklarını, Türkiye’ye dönüş kararı aldıktan sonra da Suudi Arabistan’daki işletmelerini devrettiklerini, oğulları ile birlikte halihazırda restoran olarak işletilen dava konusu yerde yine restoran işletmeciliği yapmak istediklerini belirterek kiralananın tahliyesini istemişlerdir. Dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler değerlendirildiğinde; davacıların üzerlerine kayıtlı taşınmazlarının bulunduğu anlaşılmaktadır. Ancak bu taşınmazların boş olup olmadığı veya davacıların ihtiyacını karşılayacak şekilde yapılmak istenen işe uygun olup olmadığı mahkemece değerlendirilmemiş, ayrıca davacı, keşif deliline dayanmış olmasına rağmen mahkemece mahallinde mukayeseli keşif yapılmadan hüküm kurulmuştur. Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda davacıların üzerlerine kayıtlı taşınmazlar ile dava konusu yerin mukayesesinin yapılması için konusunda uzman bilirkişi ya da bilirkişiler eşliğinde mahallinde mukayeseli keşif yapılarak hangi taşınmazın üstün vasıflı olduğunun belirlenmesi ile tüm taraf delillerinin toplanarak davacıların Türkiye’ye kesin dönüş yapıp yapmadıkları ve tanık beyanlarına göre davacıların beraber iş yapacakları anlaşılan oğulları Muhammet Şimşek’in başka işinin bulunup bulunmadığı da değerlendirilmek suretiyle hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8535, Karar No: 2024/10578, Tarih: 06.11.2024

**4. Hukuk Dairesi         2024/8535 E.  ,  2024/10578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/331 Değişik İş-2022/331 Karar

İtiraz Hakem Heyeti kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; yaya olan davacıya 19.04.2019 tarihinde davalıya sigortalı araç sürücünün çarpması neticesinde müvekkilinin malul kaldığını, belirsiz alacak davası olarak ikame ettiği davada şimdilik 5.000,00 TL iş göremezlik tazminatının kaza tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davacı vekili, sürekli iş göremezlik tazminatını 172.946,79 TL olarak artırmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; gerekli belgeler ile başvuru yapılmadığını, bu nedenle başvuru şartının gerçekleşmediğini, davanın belirsiz alacak davası olarak ikame edilemeyeceğini, kusur oranını ve maluliyet raporunu kabul etmediklerini, aktüer sıfatına sahip bilirkişi tarafından TRH 2010 Yaşam Tablosu ve %1.8 teknik faiz yöntemi ile hesaplama yapılması gerektiğini, vekalet ücretinin 1/5 oranında olması gerektiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

III. UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ KARARI

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; başvurunun kabulü ile 172.946,79 TL sürekli iş göremezlik tazminatının 13.08.2021 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İTİRAZ

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekilince itiraz edilmesi üzerine; İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; itirazın vekalet ücreti yönünden kabulüne, diğer itirazların ise reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; maluliyet raporunu kabul etmedikleri, hesaplama yönteminin TRH 2010 Yaşam Tablosu ve %1.8 teknik faiz olması gerektiği ve başvuru şartının gerçekleşmediği gerekçeleri ile kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Gerekçe

Uyuşmazlık, davalı ... tarafından Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Mesuliyet Sigortası (ZMMS) Poliçesi ile teminat altına alınan aracın karıştığı 19.04.2019 tarihli trafik kazası sonucu yaralanıp malul kalan davacı yolcunun uğradığı sürekli iş göremezlik tazminat talebine ilişkindir.

B. Gerekçe

Uyuşmazlık, davalı ... tarafından Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Mesuliyet Sigortası (ZMMS) Poliçesi ile teminat altına alınan aracın karıştığı 19.04.2019 tarihli trafik kazası sonucu yaralanıp malul kalan davacı yolcunun uğradığı sürekli iş göremezlik tazminat talebine ilişkindir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, başvurunun usulüne uygun olmasına, maluliyet raporunun mevzuata uygun düzenlenmesine, hesaplamanın usul ve yasaya uygun olmasına göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan İtiraz Hakem Heyeti kararının ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,06.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/441, Karar No: 2015/10025, Tarih: 08.06.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/441 E.  ,  2015/10025 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : Tehdit, bilişim sistemine girme, özel hayatın gizliliğini ihlal, verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme

Tehdit, bilişim sistemine girme, özel hayatın gizliliğini ihlal ve verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

A) Tehdit ve bilişim sistemine girme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 gün ve 27369 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanıp, yayımından itibaren bir yıl sonra 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 karar sayılı iptal hükmünün yürürlüğe girdiği tarihe kadar 5237 sayılı TCK'nın 50 ve 52. maddeleri ve 765 sayılı TCK hükümleri uyarınca doğrudan hükmedilip, başkaca hak mahrumiyeti içermeyen 2000 TL'ye kadar (2000 TL dahil) adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümleri 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olup, 07.10.2010 ila 6217 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihine kadar ise mahkumiyet hükümlerinin hiçbir istisna öngörülmeksizin temyizinin mümkün olduğu, 14.04.2011 ve sonrasında ise, doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL dahil) adli para cezalarının 5320 sayılı Kanun'un Geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu anlaşılmakla; 06.03.2014 tarihinde tehdit suçundan doğrudan hükmedilen 600 TL ve bilişim sistemine girme suçundan doğrudan hükmedilen 500 TL'den ibaret mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

B) Özel hayatın gizliliğini ihlal ve verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Sanığın, bir dönem kız arkadaşı olan mağdurun özel fotoğraflarını ve nüfus cüzdanının suretini facebook adlı sosyal paylaşım sitesinde rızasına aykırı olarak yayımladığı iddialarına konu olayda,

Sanığın üzerine atılı özel hayatın gizliliğini ihlal ve verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçlarının sübut bulduğuna ve eylemlerin hukuki nitelendirmesine yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş; ancak, TCK'nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütler nazara alınarak, aynı Kanun'un 3/1. maddesi gereğince işlenen fiillerin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddelerde öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmedilmesi gerekirken, temel cezaların asgari hadden tayin edilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sübuta, erteleme hükümlerinin uygulanmamasına, hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmamasına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, eleştirilen husus dışında, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 08.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21127, Karar No: 2014/16644, Tarih: 11.06.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/21127 E.  ,  2014/16644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın hırsızlık eylemini gece sayılan zaman dilimi içinde işlemesine rağmen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 143. maddesinin uygulanmamış olması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 11.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.