muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/15764, Karar No: 2017/16352, Tarih: 22.11.2017

Açıklanan nitelikte bir yazılı delil bulunmasa da, yanlar arasındaki uyuşmazlığın tümünü kanıtlamaya yeterli sayılmamakla beraber bunun varlığına delalet edecek karşı taraf elinden çıkmış (inanılan tarafından el ile yazılmış fakat imzalanmamış olan bir senet veya mektup, makine ile yazılmış olmakla birlikte inanılanın parafını taşıyan belge, usulüne uygun onanmamış, parmak izli veya mühürlü senetler gibi) yazılı delil başlangıcı niteliğinde bir belge varsa HUMK.nun 292-...202. maddesi uyarınca satış sözleşmesi "tanık" dahil her türlü delil ile ispat edilebilir.

Yazılı delille veya yazılı delil başlangıcı yoksa satış sözleşmesinin ikrar (HUMK. md.236-...md.188) yemin (HUMK.md.344-...md227) gibi kesin delillerle de ispat edilmesi olanaklıdır. Davacının yemin deliline dayanması halinde mahkemenin davacıya bu hakkını hatırlatması gerekir.

Somut olayda; taraflar arasındaki, protokol başlıklı belgenin Adli Tıp Kurumu tarafından yapılan incelenmesinde belgedeki imzaların davalının eli ürünü olduğu, incelemeye konu belgenin fotokopi belge olduğu bildirmiştir.

Mahkemece yapılacak iş; davaya konu davalının imzasını taşıyan protokol başlıklı belgenin yukarıda açıklanan bilgiler ışığında yazılı delil başlangıcı niteliğinde bir belge kabul edilip, HMK 202.maddesi uyarınca, tanık dahil hertürlü delil ile ispatına imkan verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.” gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Söz konusu bozma ilamı uyarınca mahkemece; taraflar arasında iş yerinin işletilmesi amacı ile adi ortaklık sözleşmesi yapıldığı, davalının SGK primlerinin, vergi borçlarının davacı tarafından ödendiği, belirtilen borçlardan her iki tarafın yarı oranında sorumlu oldukları gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 15.370,55 TL nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, alacağın 1.325,62 TL lik kısmına ıslah tarihinden, kalan kısmına dava tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesine, davacının fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, hüküm süresi içerisinde davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2) Bilindiği üzere ıslah, taraflardan birinin usule ilişkin bir işlemini, bir defaya mahsus olmak üzere kısmen veya tamamen düzeltmesine olanak tanıyan ve karşı tarafın onayını gerektirmeyen bir yoldur. HMK'nın 176.maddesinde (HUMK.83.maddesi) ıslah; "Taraflardan her biri, yapmış olduğu usul işlemlerini kısmen veya tamamen ıslah edebilir." olarak tanımlanmıştır.

2) Bilindiği üzere ıslah, taraflardan birinin usule ilişkin bir işlemini, bir defaya mahsus olmak üzere kısmen veya tamamen düzeltmesine olanak tanıyan ve karşı tarafın onayını gerektirmeyen bir yoldur. HMK'nın 176.maddesinde (HUMK.83.maddesi) ıslah; "Taraflardan her biri, yapmış olduğu usul işlemlerini kısmen veya tamamen ıslah edebilir." olarak tanımlanmıştır.

Aynı Kanunun müteakip 177.maddesinde (HUMK.84.maddesi) ise, ıslahın tahkikat bitinceye kadar kadar yapılabileceği öngörülmüş olduğundan ve temyiz faslında da, bozmadan sonra dahi ıslahın olanaklı bulunduğuna dair açık veya örtülü bir hüküm yer almadığından, Kanunun bu olanağı bir devre ve zaman ile sınırlandırdığı kabul edilme ve bu nedenle bozmadan sonra ıslahın mümkün olmadığı sonucuna varılması zorunludur.

Nitekim 04.02.1948 gün ve 1948-3 Esas, 1944-10 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında; dava açıldıktan sonra mevzuunda, sebebinde ve delillerde ve sair hususlarda usule müteallik olmak üzere yapılmış olan yanlışlıkları bir defaya mahsus olmak üzere düzeltmek ve eksiklikleri de tamamlamak imkanını veren ve mahkeme kararına lüzum olmadan tarafların sözlü ve yazılı beyanlarıyla yapılabilen 'ıslah'ın; Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 84. maddesinin açık hükmü dairesinde tahkikat ve yargılama bitinceye kadar yapılabileceği Yargıtay'ca hüküm bozulduktan sonra bu yoldan faydalanmanın mümkün olamayacağı açıklanmıştır.

Yine; Yargıtay İçtihadı Birleştime Genel Kurulunun 06.05.2016 tarih ve 2015/1 E.-2016/1 K.sayılı ilamı ile "Her ne sebeple verilirse verilsin, bozmadan sonra ıslah yapılamayacağına dair 04.02.1948 gün ve 1948-3 Esas, 1944-10 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının değiştirilmesine gerek olmadığına" karar verilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde; davacı tarafından 4 alacak kalemi üzerinden talepte bulunulduğu, bozma ilamında sonra alınan bilirkişi raporuna göre 2 alacak kalemi yönünden ıslahla talep artışı yapıldığı, mahkemece ıslah dilekçesine göre karar verildiği görülmektedir.

O halde; mahkemece; davalı taraf lehine doğmuş olan usuli kazanılmış hak ile bozmadan sonra ıslah yapılamayacağı hususları da göz önüne alınarak karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu davalı taraf lehine doğmuş olan kazanılmış usuli hak göz önüne alınmaksızın bozmadan sonra yapılan ıslaha göre hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı görülmüş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9508, Karar No: 2015/2951, Tarih: 13.04.2015

**20. Hukuk Dairesi         2014/9508 E.  ,  2015/2951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Orman bilirkişileri tarafından keşifte uygulanan 1976 tarihli memleket haritasının yapımında kullanılan hava fotoğrafı ve 1980'li yıllara ait hava fotoğrafı bulunduğu yerden getirtilerek dosya içine konulduktan sonra, dava dosyası hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek getirtilen 1976 tarihli memleket haritasının yapımında kullanılan hava fotoğrafı ve bundan elde edilen memleket haritası ile 1980'li yıllara ait hava fotoğrafı ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ve hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazların konumunun çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, taşınmazlar üzerindeki bitki örtüsünü oluşturan unsurların tek tek sayı olarak tarif edildiği, ağaçların cinsi, ortalama yaşı, kapalılık oranı, hakim ağaç türü ve kullanım şeklinin detaylı olarak incelendiği ek rapor düzenlettirilerek bu dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 13/04/2015 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3030, Karar No: 2010/4252, Tarih: 14.04.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/3030 E.  ,  2010/4252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BEYŞEHİR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ,

TARİHİ : 26/10/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 143 ada 7 sayılı parselin Beyşehir Gölü kıyı-kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek tapusunun iptalini istemiştir.

Bir kısım davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar Dairece, 14 Mart 2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa ile değişik 3402 Sayılı Yasanın 12. Maddesine göre değerlendirme yapılması ve sonucuna göre karar verilebilmesi için bozulmuş, mahkemece bozmaya uyulmak suretiyle hak düşürücü süre yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, Hazine tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi . .raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, 3621 Sayılı Yasa'dan kaynaklanan tapu iptali isteğine ilişkindir.

Mahkemece, Daire bozma ilamına uyularak 5841 Sayılı Yasa çerçevesinde yapılan değerlendirme sonucunda hak düşürücü süreden davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, 1978 yılındaki kadastro işlemi sırasında çekişmeli 143 ada 7 parsel sayılı taşınmazın Hazinenin de taraf bulunduğu 1967/449 esas,1968/77 karar sayılı tescil ilamıyla tesis edilen tapu kaydına dayalı olarak tespit gördüğü ve tespitin 25.09.1978 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır..

Somut olayda, 5841 Sayılı Yasa ile değişik 3402 Sayılı Yasa'nın 12. maddesine göre, kadastro tespitinin kesinleştiği 25.09.1978 tarihten itibaren davanın açıldığı 31.03.2006 tarihine kadar 10 yıllık hak düşürücü süre geçtiğinden, davanın reddedilmesinde bir isabetsizlik yotur. Hazinenin bu yöne değinen temyiz itirazı yerinde değildir, reddine.

Ancak hemen belirtilmelidir ki, her dava açıldığı tarihteki koşullara bağlıdır. Bir taraf dava açıldığı andaki mevzuat ve içtihat karşısında davasında haklı bulunduğu halde dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü ya da İnançları Birleştirme Kararı nedeniyle davayı kaybederse yargılama giderlerinden sorumlu tutulamaz. Anılan bu kural yargısal uygulamada da kararlılık kazanmıştır (Baki Kuru, Hukuk Usulü Muhakemeleri 5. cilt, sayfa 5338, dipnot 159; 10. H.D. 21/12/1976, 8770/8739 ve dipnot 160: 5. HD 12/09/1977, 5445/5655 dipnot 161: 10.HD 24/02/1976, 6296/1297). Bunun yanında, avukatlık ücreti de yargılama giderlerinden sayılır (29.05.1957 tarih ve 4/16 sayılı İnançları Birleştirme Kararı).

Hal böyle olunca, kadastro tespitindeki dayanak tapu kaydının tesisini oluşturan 1967/449 esas, 1968/77 karar sayılı davanın tescil ilamı ve krokisinin uzman bilirkişiler aracılığıyla keşfen mahalline uygulanması, taşınmazın tamamını kapsayıp kapsamadığının saptanması, tamamını kapsamaması halinde kapsam dışında kalan bölümünün kıyı-kenar çizgisine göre kıyıda kalıp kalmadığının belirlenmesi ve ortaya çıkacak sonuçlar gözetilmek suretiyle tarafların haklılık durumları dikkate alınarak yargılama giderleri ile avukatlık ücretine 492 Sayılı Yasanın 13/j hükmüde gözönüne alınarak harca hükmedilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Hazinenin temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK.'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA,14.4.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/509, Karar No: 2022/379, Tarih: 24.05.2022

**Ceza Genel Kurulu         2019/509 E.  ,  2022/379 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : (Kapatılan) 14. Ceza Dairesi

Sanık ... hakkında teşebbüs aşamasında kalan çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve cinsel taciz suçlarından açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, sanığın eyleminin çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturduğu kabul edilerek TCK'nın 103/1, 43, 53/1-2-3 ve 63. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin ... Ağır Ceza Mahkemesince verilen 15.02.2018 tarihli ve 198-17 sayılı hükmün, Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesince 29.05.2018 tarih ve 1009-748 sayı ile cinsel taciz suçundan kamu davası açılmasına rağmen bu suç bakımından herhangi bir hüküm kurulmadığı anlaşıldığından dava zamanaşımı süresi içerisinde her zaman bir karar verilebileceği tespitiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 08.04.2019 tarih ve 10274-8895 sayı ile;

“İlk derece mahkemesinde yapılan yargılama sonucunda usulüne uygun şekilde tefhim edilen hükümle ilgili olarak istinaf kanun yoluna başvurmayan sanık müdafisinin, ilk derece mahkemesinin kararını sanık aleyhine değiştirmeyen Bölge Adliye Mahkemesi hükmünü temyize hakkı bulunmadığından, vaki temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca reddine” karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 29.05.2019 tarih ve 88490 sayı ile;

"...İtirazın konusu, ilk derece mahkemesinin kararını istinaf etmese de karar hakkında kanun yoluna başvurma hakkı bulunan sanık müdafisinin istinaf isteminin reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz edebileceğine ilişkindir.

İtiraz Nedenleri: ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 15.02.2018 gün ve 2017/198 Esas, 2018/17 Karar sayılı hüküm sanık ve müdafisinin yüzüne karşı tefhim olunduğu hâlde bu karar aleyhine istinaf isteminde bulunmadıkları, kararın sanık aleyhine o yer Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf edildiği, bu istinaf isteminin reddine karar verildiği, bu kararın 12.06.2017 günü sanık müdafisine tebliğ edildiği, 27.06.2018 günü sanık müdafisinin temyiz isteminde bulunduğu incelenen dosya kapsamı ile sabittir.

CMK’nın 260. maddesi ‘(1) Hâkim ve mahkeme kararlarına karşı Cumhuriyet savcısı, şüpheli, sanık ve bu Kanuna göre katılan sıfatını almış olanlar ile katılma isteği karara bağlanmamış, reddedilmiş veya katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunanlar için kanun yolları açıktır.

(2) Ağır ceza mahkemelerinde bulunan Cumhuriyet savcıları, ağır ceza mahkemesinin yargı çevresindeki asliye ceza mahkemelerinin; bölge adliye mahkemesinde bulunan Cumhuriyet savcıları, bölge adliye mahkemelerinin kararlarına karşı kanun yollarına başvurabilirler.

(2) Ağır ceza mahkemelerinde bulunan Cumhuriyet savcıları, ağır ceza mahkemesinin yargı çevresindeki asliye ceza mahkemelerinin; bölge adliye mahkemesinde bulunan Cumhuriyet savcıları, bölge adliye mahkemelerinin kararlarına karşı kanun yollarına başvurabilirler.

(3) Cumhuriyet savcısı, sanık lehine olarak da kanun yollarına başvurabilir.’ şeklindeki düzenleme ile kanun yollarına kimlerin başvurma hakkının olduğunu belirlediği, bu kişiler bakımından herhangi bir kanun yoluna başvurma konusunda kısıtlayıcı bir istisnaya yer verilmediği, temyize ilişkin hükümlerin CMK’nın 286-307 maddeleri arasında düzenlendiği, CMK’nın 286. maddesinde istinaf mahkemelerinden veya ilk derece mahkemelerinden verilen kararlardan hangilerinin temyiz edilemez olduğunun belirlendiği, ancak CMK’nın 260/1. maddesinde sıfatları yazılı kişilerin temyiz haklarını kısıtlayan bir hükmün bu maddede de yer almadığı, sıfat bakımından kanun yollarına başvuru hakkı bulunanlardan sadece Cumhuriyet savcısı yönünden, CMK’nın 290. maddesinde ‘Sanığın yararına olan hukuk kurallarına aykırılık, sanık aleyhine hükmün bozdurulması için Cumhuriyet savcısına bir hak vermez.’ şeklinde bir kısıtlama olduğu, yasada sıfata bağlı olarak temyiz kanun yoluna başvurulmasını engelleyen başkaca bir hükme yer verilmediği, öte yandan Anayasa’nın 36. maddesinin birinci fıkrasında ‘Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı ve davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir.’ hükmü gereğince herkesin adalete erişim ve adil yargılanma hakkına sahip olduğu ve yasayla kısıtlanmamış bir hakkın, yargısal kararlar yoluyla kısıtlanmasının mümkün olmadığı, aksini kabulün adalete erişim ve adil yargılanma hakkının ihlali anlamına geleceği düşünüldüğünden Yüksek Dairenin anılan temyiz isteğinin reddine dair kararına itiraz etmek gerekmiştir." görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay (Kapatılan) 14. Dairesince 10.09.2019 tarih ve 5339-10730 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama sonucunda kurulan hükme yönelik istinaf kanun yoluna başvurmayan sanık müdafisinin, Bölge Adliye Mahkemesi hükmünü temyiz etmeye hakkı bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

... Cumhuriyet Başsavcılığınca 21.11.2017 tarih ve 1066-105 sayı ile; sanık ... hakkında katılan mağdur ...’ye yönelik teşebbüs aşamasında kalan çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve cinsel taciz suçlarını işlediğinden bahisle kamu davası açıldığı,

İncelenen dosya kapsamından;

... Cumhuriyet Başsavcılığınca 21.11.2017 tarih ve 1066-105 sayı ile; sanık ... hakkında katılan mağdur ...’ye yönelik teşebbüs aşamasında kalan çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve cinsel taciz suçlarını işlediğinden bahisle kamu davası açıldığı,

... Ağır Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda 15.02.2018 tarih ve 198-17 sayı ile; sanığın eyleminin çocuğun basit cinsel istismarı suçunu oluşturduğu kabul edilerek TCK'nın 103/1, 43, 53/1-2-3 ve 63. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba karar verildiği,

Yerel Mahkemenin 15.02.2018 tarihli ve 198-17 sayılı kararının sanık, sanık müdafisi Av....atılan mağdur vekilinin yüzüne karşı ve Cumhuriyet savcısının huzurunda verildiği, dosyaya 23.02.2018 tarihinde vekâletname ibraz eden sanık müdafisi Av. ... ...’a 29.03.2018 tarihinde gerekçeli kararın tebliğ edildiği, sanık müdafisi Av. ... ... tarafından Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusuna karşı 15.05.2018 tarihinde cevap dilekçesi sunulduğu, sanık ve müdafileri tarafından Yerel Mahkeme hükmünün istinaf edilmediği,

Hükmün, Cumhuriyet savcısı tarafından sanığın eyleminin kül hâlinde teşebbüs aşamasında kalan çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu oluşturduğu anlaşıldığından, TCK’nın 103/2, 35 ve 43/1. maddeleri uyarınca mahkûmiyet hükmü kurulması gerektiği, ayrıca cinsel taciz suçu oluşmadığı için anılan suçtan da beraat kararı verilmesi gerektiği gerekçesiyle 19.02.2018 tarihinde istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesince 29.05.2018 tarih ve 1009-748 sayı ile cinsel taciz suçundan kamu davası açılmasına rağmen bu suç bakımından herhangi bir hüküm kurulmadığı anlaşıldığından dava zamanaşımı süresi içerisinde her zaman bir karar verilebileceği tespitiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği,

Sanık ve müdafisinin yokluğunda verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararının 13.06.2018 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesi üzerine sanık müdafisince 27.06.2018 tarihinde katılan mağdur ve tanık ...’nın beyanlarının çelişkili ve hayatın olağan akışına aykırı olduğu, beyanların bu hâliyle sanığın mahkûmiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak ve kesin delil niteliğinde olmadığı anlaşıldığından sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği gerekçesiyle temyiz edildiği,

Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 08.04.2019 tarih ve 10274-8895 sayı ile; ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama sonucunda usulüne uygun şekilde tefhim edilen hükümle ilgili olarak istinaf kanun yoluna başvurmayan sanık müdafisinin, ilk derece mahkemesinin kararını sanık aleyhine değiştirmeyen Bölge Adliye Mahkemesi hükmünü temyize hakkı bulunmadığından, temyiz isteminin CMK'nın 298. maddesi uyarınca reddine karar verildiği,

Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 08.04.2019 tarih ve 10274-8895 sayı ile; ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama sonucunda usulüne uygun şekilde tefhim edilen hükümle ilgili olarak istinaf kanun yoluna başvurmayan sanık müdafisinin, ilk derece mahkemesinin kararını sanık aleyhine değiştirmeyen Bölge Adliye Mahkemesi hükmünü temyize hakkı bulunmadığından, temyiz isteminin CMK'nın 298. maddesi uyarınca reddine karar verildiği,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 29.05.2019 tarih ve 88490 sayı ile; ilk derece mahkemesi hükmüne karşı istinaf kanun yoluna başvurmayan sanık müdafisinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz edebileceği gerekçesiyle Özel Dairenin temyiz isteminin reddi kararına itiraz edildiği,

Anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık konusunda isabetli bir çözüme ulaşılabilmesi bakımından öncelikle adil yargılanma ilkesi ile istinaf ve temyiz kanun yollarına ilişkin genel bir değerlendirme yapılması yerinde olacaktır.

Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesinde hüküm altına alınan "Adil yargılanma hakkı" hukukun üstünlüğü ile adalete erişimi koruyan ve kişilerin ceza muhakemesinin ilk aşaması olan soruşturmanın başından itibaren açık ve adil bir şekilde yargılanmalarını teminat altına alan mutlak bir hak olup kişilerin hukuk devleti kuralları içinde makul sürede yargılanmasını öngörür. Adil yargılanma hakkı hukuk devleti ilkesinin bir gereği olup bireyler için bir hak, devlet için ise bir görevdir. Adil yargılanma hakkının amacı, yargılamanın doğru, hakkaniyete uygun ve adil bir biçimde yerine getirilmesini sağlamaktır.

Adil yargılama, ceza muhakemesi hukukunda, sanığa ve mağdura tanınan hakların tümü ve insan hakları ihlal edilmeden yapılan yargılama olarak tanımlanmakta olup soruşturma ve kovuşturma evrelerinin tamamında geçerli olan bir hak olarak karşımıza çıkmaktadır. Daha önce soruşturma veya kovuşturmaya tabi tutulmuş olan bireyin, aynı fiilden dolayı tekrar soruşturmaya veya kovuşturmaya tabi tutulması ve hatta buna tabi tutulabileceği endişesi taşıması adil yargılanma hakkı ilkesine aykırılık oluşturmaktadır. Adil yargılanma hakkının bir uzantısı olan adalete erişim bir hak olarak kabul edilmektedir (Coulon, Jean-Marie/Roche, Marie-Anne Frison: 'Le Droit D’Accès à la Justice', Sous La Direction de Rémy Cabrillac/Marie-Anne Frison-Roche ve Thierry Revet, Les Libertés et Droits Fondamentaux, Dalloz, Paris 2001, s.437 vd.). Adalete erişim konusundaki bir çalışmada, yeni yasa, yeni yargıç ve yeni yargı etiğine dikkat çekilmektedir (Coulon, Jean-Marie/Roche, Marie-Anne Frison, 2001, s.438, dipnot:1’de, E.Michelet: Nouveau Code, Nouveau Juge, Nouvelle Éthique, in Mélanges R.Perrot, Dalloz, 1996, pp.277-297.). Adalete erişim bir hak olduğu için, bu hakkın kullanımı yoluyla yasanın yorumu, anlaşılabilirliği ve dolayısıyla yararlanılabilirliği sağlanmakta, içtihatlar bu şekilde oluşmaktadır. Adalete erişim hakkı, yargıya başvurma (dava açma), güvence oluşturan yasa yollarına başvurma ve yargı kararının uygulanmasının sağlanmasını isteme haklarını güvenceye almaktadır (Coulon, Jean-Marie/Roche, Marie-Anne Frison, 2001, s.446-449.). Temyiz yasa yolu, erişim hakkının adli yargıda zirveye ulaşmasını sağlamaktadır.

Yargılama makamlarının verdikleri kararlarda bir aykırılık veya yanılma olması durumunda bu hataları giderme yetkisi "kanun yolu" adı verilen denetim ile sadece yargılama makamları tarafından yapılabilir. Kanun yolu, aykırılıkları gidermek ve isabetli karar verilmesini sağlamak bakımından, sanık ve katılan için olduğu kadar toplum için de büyük bir teminat olduğundan, bir insan hakkıdır (Feridun Yenisey - ... Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku, 5. Baskı, Seçkin Yayınevi, ... 2017, s. 859, 860).

Bu anlayışa paralel olarak, Anayasa’nın 36. maddesinde, herkesin meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahip olduğu vurgulanmış, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6. maddesinde de yargılamada sanığa tanınması gereken asgari haklar belirtilerek adil yargılanma hakkının kapsamı belirlenmiştir.

Aynı şekilde, 25.03.2016 tarihi itibarıyla iç hukukumuzun bir parçası hâline gelen Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin (AİHS) Ek 7 numaralı Protokolü’nün "Cezai Konularda Temyiz Hakkı" başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasında;