muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/11994, Karar No: 2019/5592, Tarih: 07.05.2019

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bentler kapsamı dışında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece yapılan araştırma inceleme hüküm vermeye yeterli değildir.

Olay yerinde düzenlenen kaza tespit tutanağında; meydana gelen tek taraflı trafik kazasında aks kesmesinin kazaya etken olduğu, davalı sürücünün KTK 52/1-a (hız) ve 65/1-a (istiap haddi aşımı) kurallarını ihlal etmesi nedeniyle tali kusurlu olduğu belirlenmiştir. Ceza yargılamasında alınan ATK

Trafik İhtisas Dairesi raporunda; davalı sürücünün KTK 52/1-a (hız) ve 65/1-a (istiap haddi aşımı) kurallarını ihlal etmesi nedeniyle asli kusurlu olduğu, sol arka tekerleğin yolda bulunan taşlara çarpması nedeniyle aks kestiği, bu nedenle aks kesmesinin teknik arıza olarak değerlendirilmediği belirtilmiş, ceza mahkemesince ilgili rapor hükme esas alınarak davalı sürücü hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Hukuk mahkemesince alınan trafik bilirkişi raporunda; sol arka tekerin yüksüğünün yerinden çıkması nedeniyle kazanın meydana geldiği ve davalı sürücünün KTK 52/1-b, 52/1-a ve 65. Maddelerini ihlal ettiği belirtilmiş, kusur oranı dağılımına ilişkin belirleme yapılmamıştır. Hukuk mahkemesince alınan ATK Trafik İhtisas Dairesi raporunda; kazanın meydana gelmesinde davalı sürücünün %20 kusurlu olduğu, davacı ...'in (yargılamada vefat eden) istiap haddi fazlası yolcu olduğundan %10 kusurlu olduğu ve aksın kırılması nedeniyle teknik arızanın kazanın meydana gelmesinde %70 etkili olduğu belirtilmiştir. ATK Trafik İhtisas Dairesi Genişletilmiş Uzmanlar Komisyonu tarafından düzenlenen raporda da aynı kanaat bildirilmiştir. Mahkemece alınan makine mühendisi raporunda; teknik arızanın rutin bakımlarda tespit edilemeyeceğini, ancak ağır kapsamlı bakımlarlarda tespit edilebileceği, engellenilebilir arıza tipi olmadığı kanaati bildirilmiştir. Mahkemece; ATK Trafik İhtisas Dairesi raporu ve makine mühendisi raporu hükme esas alınarak aks kırılmasının gerekli bakımlar yapılsaydı da giderilemeyecek olduğu %70 lik oranın mücbir sebepten kaynaklandığından davalı ..., sürücü ve işletenin bu oranda sorumluluktan kurtulduğundan bahisle davalıların zarardan %20 oranında sorumluluğununa karar verilmiştir.

2918 Sayılı KTK'nun 85/1. maddesinde; bir motorlu aracın işletilmesi bir kimsenin ölmesi veya yaralanmasına yahut bir şeyin zarara uğramasına sebep olursa, motorlu aracın işleteninin doğan zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olacağı düzenlemesine; aynı yasanın 86/1. maddesinde ise; işletenin, mücbir sebepten veya zarar görenin ya da üçüncü kişinin ağır kusurundan, zararlı sonucun ileri geldiğini ispat etmesi şartıyla sorumluluktan kurtulacağı düzenlemesine yer verilmiştir.

İşleten, aracın trafiğe elverişli bir biçimde çıkarılmasını ve yeterli bakımının yapılmasını sağlamalıdır. Frenin veya lastiğin patlaması, rotun çıkması gibi teknik

arızalar, yasanın öngördüğü anlamda mücbir sebep olarak nitelendirilemez. Araçta teknik arıza olması, mücbir sebep değil umulmayan hal olarak kabul edilebilir. Çünkü genellikle bu nitelikteki teknik arızaları önlemek ve karşı koymak mümkündür. Eğer karşı konulamıyorsa o işletme konusunda bir eksiklik hatta düzensizlik, bozukluk var ya da o konuda gerekli dikkat ve özen noksan demektir. Kusurun söz konusu olduğu hallerde, mücbir sebepten söz edilemez. İşleten kusurlu bulunmasa da araçtaki bozukluğun neden olduğu kaza sonucu oluşan zarardan sorumlu olacaktır. Ayrıca, mahkemece hükme esas alınan rapor ile davacıya da KTK 65/a maddesi uyarınca kusur izafesi yapılmış olup bahsi geçen raporda istiap haddi aşılmasının kazanın meydana gelmesine etkili olup olmadığı hususu irdelenmemiştir.

Bu durumda; dava konusu aracın periyodik bakım ve tamirlerine ilişkin tüm belgelerin bulunduğu yerlerden getirtilmesinden sonra, dosyanın İTÜ ya da Karayolları Genel Müdürlüğü gibi kuruluşlardan seçilecek bilirkişi heyetine tevdii ile kaza tespit tutanağı ve kazanın oluş şekli ve tüm dosya kapsamı itibariyle, dava konusu kazanın aracın teknik bakımsızlığı veya tekerleğin yerinden çıkması gibi teknik arızadan kaynaklanıp kaynaklanmadığı, aracın yapılması gereken periyodik servis bakımlarının zamanında ve eksiksiz olarak yapılıp yapılmadığı, buna göre, aracın işletilmesiyle ilgili olarak bakımsızlıktan (teknik arızadan) kaynaklanan öngörülebilir işletme kusurunun bulunup bulunmadığı, işletme kusuru varsa bu olgunun kazaya etkisi, istiap haddinin kazanın meydana gelmesinde etkisinin bulunup bulunmadığı, dolayısıyla kusur oranlarının belirlenmesi yönünden ayrıntılı, gerekçeli, denetime açık ve çelişkileri giderir şekilde rapor sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu biçimde eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3-Bozma neden ve şekline göre, davacılar vekilinin maddi ve manevi tazminat miktarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin

3-Bozma neden ve şekline göre, davacılar vekilinin maddi ve manevi tazminat miktarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin

maddi ve manevi tazminat miktarına yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 07.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7967, Karar No: 2014/19163, Tarih: 02.10.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/7967 E.  ,  2014/19163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Alanya 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ :17.12.2013

NUMARASI :Esas no: 2012/193 Karar no:2013/1497

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı (koca) tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı-karşı davacı kadın tarafından açılan ve kabulüne karar verilen boşanma davasının Ereğli 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesinde açıldığı ve bu davanın yetkisizlik kararıyla değil birleştirme kararı sonucu Alanya 1. Aile Mahkemesine gönderilmesi sebebiyle, birleştirilen bu dava yönünden davacı-karşı davalı koca yararına vekalet ücretine hükmedilmemesinde bir isabetsizliğin bulunmamasına göre, davacı-karşı davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 02.10.2014 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2017/23991, Karar No: 2019/16498, Tarih: 17.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/23991 E.  ,  2019/16498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının davalıya ait perde imalatı yapılan işyerinde 01.08.2007-06.03.2014 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı bir neden olmadan feshedildiğini, günde 16 saat çalışmasına rağmen fazla çalışma ücretinin ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil çalışma ücretlerine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Yukarıda fazla çalışmanın ispatı konusunda anlatılan ilkeler, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde yapılan çalışmalar açısından da geçerlidir.

Somut olayda mahkemece bilirkişi raporuna itibar edilerek davacının fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacakları hüküm altına alınmıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda imzalı puantaj kayıtları bulunan dönem yönünden davacının hafta tatili ile ulusal bayram genel tatil ücreti alacağı bulunmadığı ifade edilmiş, aksinin kabulü halinde ise davacı tanıklarının anlatımına göre, davacının ayda 3 hafta tatili ile dini bayramların ilk günü dışındaki ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığı belirlenmiştir. Davacı taraf, imzalı puantaj kayıtları ve bu kayıtlardaki imzaya yönelik olarak beyanda bulunmamıştır. Hal böyle iken mahkemece imzalı puantaj kayıtlarına hangi gerekçe ile itibar edilmediği açıklanmadan ve yeterli gerekçe oluşturulmadan hafta tatili ile ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının kabulüne karar verilmesi hatalı olup, kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

Fazla çalışma ücreti yönünden ise, dosyada davacının (tüm çalışma dönemini kapsayan) imzalı puantaj kayıtları ile belli bir döneme ilişkin giriş çıkış saatlerini içeren kayıtlar bulunmaktadır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, gerek davacı tanıkları gerekse davalı tanıklarının anlatımlarına göre belirlenen çalışma süreleri ile giriş - çıkış saatlerini gösterir kayıtlarda mevcut çalışma sürelerinin çeliştiği, bu sebeple kartlı sisteme göre işe giriş ve çıkışları gösterir puantaj kayıtlarının işçilerin gerçek çalışma sürelerini yansıtmadığı sonucuna varılmıştır. Oysa, davacı tanıkları son 1,5-3 yıldır kartlı sisteme geçildiğini, ancak yemek saati ve çıkış saatinde kartların elinden alındığını ve okutulduğunu beyan etmiş ise de, davalı tanıkları işyerinde çalışma saatlerinin hafta içi 08:30-17:30, cumartesi günleri 08:30-13:30 saatleri arasında olduğunu son 2 yıldır (veya 1,5 yıldır) fazla çalışma yapılmadığını, daha önceki yıllarda ise günlük 1 saat daha fazla çalışma yapıldığını beyan etmiştir. Raporda da, dosyadaki gieriş çıkış kayıtlarına göre davacının genel olarak hafta içi sabah 08.30-17.30 saatleri arasında cumartesi günleri ise 08.30-14.30 saatleri arasında çalıştığının tespit edildiği ifade edilmiştir. Buna göre yazılı kayıtlar ile özellikle davalı tanık anlatımlarına göre çalışma süreleri arasında ne tür bir çelişki oluştuğu rapordan anlaşılamamaktadır. Bu itibarla davacı tanıkları ile davalı tanıklarının çalışma sürelerine yönelik anlatımı mahkemece bizzat değerlendirilerek, dosyadaki yazılı kayıtlara itibar edilip edilmeyeceği konusunda gerekçesi de açıkça belirtilmek suretiyle sonuca gidilmelidir. Söz konusu araştırma yapılırken yukarıda açıklanan ilke ve esaslara uygun olarak değerlendirme yapılmalı, özellikle husumetli tanık anlatımlarına ihtiyatla yaklaşılması gerektiği göz ardı edilmemelidir.

Ayrıca, dosya kapsamındaki kayıtlara göre tahakkuk eden fazla çalışma ücretlerinin bordroya yansıtıldığı ve davacıya ödendiği görülmektedir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda bu yönde bir karşılaştırma yapılmamış, bu döneme ilişkin fazla çalışma ücretlerinin mahsup edildiği veya anılan dönemin dışlandığı da belirtilmemiştir.

Ancak yazılı kayıt bulunan dönem yönünden bu kayıtlara itibar edildiği takdirde, kayıtlara göre tahakkuk eden fazla çalışma süresinin bordroya usulunce yansıtıldığının anlaşılması halinde bu dönemin dışlanması, yansıtılmadığının anlaşılması halinde de yine bu kayıtlara göre hesaplanan fazla çalışma ücretinin hüküm altına alınması gerekmektedir. Diğer taraftan, yazılı kayıtlara itibar edilmemesi halinde dahi, bordroda tahakkuk eden fazla çalışma ücretinin ödendiğinin banka kayıtları ile sabit olması halinde ödenen miktarın mahsubu gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

Tanık anlatımları dikkate alınarak belirlenen dönem yönünden ise, davacı tanıklarından birisinin husumetli olduğu dosya kapsamı ile sabit olup, husumetli tanığın anlatımına ihtiyatla yaklaşılması gerekmektedir. Mahkemece, bu yön nazara alınmadan karar verilmesi de hatalı olup, kararın bu sebeple de bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.09.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/28448, Karar No: 2025/7609, Tarih: 28.04.2025

**2. Ceza Dairesi         2023/28448 E.  ,  2025/7609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2139 E., 2023/3619 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : İlk Derece Mahkemesi beraat kararları kaldırılarak mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma

İlk Derece Mahkemesince suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin; suça sürüklenen çocuğun atılı suçu işlediğine dair hiçbir delilin mevcut olmadığına, verilen mahkûmiyet kararının hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğuna, şüpheden sanık yararlanır ilkesi göz önüne alınarak beraat kararı verilmesi gerektiğine ve malın değerinin azlığı, zararın giderilmiş olduğu, yaş küçüklüğü değerlendirilerek lehe hükümlerin uygulanmasına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Onsekiz yaşını tamamlamamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında 26.05.2023 tarihli oturumun kapalı yapılması gerektiği gözetilmeden açık duruşma yapılarak 5271 sayılı Kanun'un 185. maddesine aykırı davranılması telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamış; suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri reddedilmiştir. Ancak;

1-01.03.2019 tarihli tutanağa göre suça konu madeni paraların ...'tan elde edilerek şikâyetçiye iade edildiğinin belirtilmesi karşısında; tutanak mümzilerine madeni paraların ne şekilde ele geçirilerek iade edildiğinin sorularak, suça sürüklenen çocuğun etkin pişmanlık gösterdiğinin kabulü hâlinde, şikâyetçinin dinlenilerek zararın kısmi olarak giderilmiş olması halinde suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4. maddelerinin uygulanmasına muvafakatinin bulunup bulunmadığının sorularak sonuca göre suça sürüklenen çocuğun hukukî durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Daha önce hapis cezasına mahkum edilmemiş olan ve fiili işlediği tarihte 18 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan hükmolunan kısa süreli hapis cezasının, 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi gereğince, aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin zorunlu olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereğince açıklanan nedenle Tebliğname'ye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3863, Karar No: 2019/6287, Tarih: 19.09.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/3863 E.  ,  2019/6287 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile 1-... adına Av. ... ... 2-...İnş. Mlz. Mad. Mak. Mim. Müh. Nak. Gıda Yemek Tem. Taah. San. Tic. Ltd. Şti. adına Av. ... 3-... aralarındaki dava hakkında ... İş Mahkemesinden verilen 09/04/2019 günlü ve 2017/581 E. - 2019/277 K. sayılı hükmün, davacı Kurum ile davalılardan 2-...İnş. Mlz. Mad. Mak. Mim. Müh. Nak. Gıda Yemek Tem. Taah. San. Tic. Ltd. Şti. ve avukatları ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine eklenen ikinci fıkrasında gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir. Muhatabın adresi davacı tarafından bildirilecek ve normal tebligat çıkarılacaktır. Bildirilen adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi veya başka bir adresi olması arasında fark bulunmamaktadır. Bildirilen adrese çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, tebligat, muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre çıkarılacaktır. Tebligat Kanunu'nun 10/2 ve 21/2. maddelerini farklı şekilde yorumlayarak başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddeye göre tebligat çıkartılması doğru olmaz. Bu davranış Anayasa'nın 36. maddesine aykırı olur ve muhatabın savunma hakkının kısıtlanması anlamına gelir. Hem yasa metninde, hem yasanın uygulanmasını gösteren yönetmelikte ve hem de madde gerekçesinde muhatabın sadece adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin bilinen adres olarak bildirilmesi halinde doğrudan doğruya Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebligat yapılacağı açıklamasına yer verilmemiş, bilakis bildirilen adrese tebligat yapılamaması halinde 21/2. maddeye göre tebligat yapılacağı önemle vurgulanmıştır. Adres kayıt sistemindeki adres, tebligat yapılamayacağı açıkça anlaşılan bir adres olmadığı için öncelikle normal bir tebligat çıkartılarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesinde ve Tebligat Yönetmeliği'nin 30. maddesinde muhatap lehine olan araştırmaların yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işleminin yerine getirilmesi gerekir. Somut davada davalı ... adına çıkan gerekçeli karar tebligatının yukarıda belirtilen usullere aykırı olarak öncesinde normal tebligat çıkartılmadan doğrudan mernis adresi yazılmak suretiyle Tebligat Kanunu'nun 21/2 maddesi çerçevesinde ve neden davalıya ulaşılamadığına dair herhangi bir kayıtta eklenmeden mahalle muhtarına tebliğ edilmek suretiyle usulsüz tebliğinin söz konusu olduğu anlaşılmaktadır.

Yukarıda anlatılanlar çerçevesinde, öncelikle davalı ... vekilinin, adı geçen davalı adına vekaletinin devam edip etmediği araştırılarak devam etmesi halinde vekiline, aksi takdirde gıyabi hükmün davalı ...’ın mernis sisteminde kayıtlı görünen adresine ilgili mevzuat hükümleri uyarınca usule uygun bir şekilde tebliği sağlanıp temyiz süresi geçtikten ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununu Geçici 3. maddesi gereğince, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra, gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.