muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/11060, Karar No: 2024/12520, Tarih: 26.09.2024

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; bozma ilâmına göre 01.01.2019-01.11.2020 tarihleri arasındaki 22 aylık dönemle sınırlı olarak hesaplama yapılıp yapılmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 696 sayılı KHK’nın 127 nci maddesi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’ye eklenen geçici 23 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

26.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12237, Karar No: 2022/2203, Tarih: 15.02.2022

**2. Ceza Dairesi         2020/12237 E.  ,  2022/2203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I) Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun; müşteki ...’a ait 100 TL, müşteki ...’a ait 350 TL değerindeki montu dışında ayrıca malzeme dolabındaki çay, şeker ve işçi eldivenleri ile çöp poşetlerini çalması şeklindeki somut olayda; TCK’nın 145. maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığı anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; suça sürüklenen çocuğun nüfus kaydına göre 02/08/1998 doğumlu olup, 18 yaşını doldurmamış olması nedeniyle 16/06/2015 ve 08/10/2015 tarihli duruşmaların kapalı yerine açık yapılması suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 185. maddesine aykırı davranılması telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni yapılmamış; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun, Kartal Belediyesi’nde çalışan temizlik görevlilerince dinlenme ve giyinme yeri olarak kullanılan konteynıra girdiği, buradaki müştekilere ait dolaplardan 2 ayrı mont ile malzeme dolabından birkısım eşyalar çaldığı somut olayda; suça sürüklenen çocuğun suça konu eşyaların farklı kişilere ait olduğunu bilebilecek durumda olduğunun anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuğun müştekiler ... ile ...’a yönelik iki ayrı hırsızlık suçundan cezalandırılması yerine atılı hırsızlık suçundan yazılı şekilde tek mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 15/02/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22687, Karar No: 2016/187, Tarih: 18.01.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/22687 E.  ,  2016/187 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet ve prime esas kazancın tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde isteğin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hizmet tespiti davasının yasal dayanağı 506 sayılı Kanun’un 79/10 ve 5510 sayılı Kanun’un 86/9. maddeleridir. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

Prime esas kazanç tutarının tespiti davasının 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesi uyarınca yasal dayanağı 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 77 ve 5510 sayılı Kanunun 80. maddesidir. Bu kapsamda davacı işçinin, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı Sosyal Güvenlik Kurumu’na davalı işveren/işverenler tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur.

Gerçek ücret; sigortalının kıdemi, yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre ödenmesi gereken ücrettir. Hizmet akdinin tarafları görünüşte bir ücret belirlemiş olabilirler, ancak bu ücret tarafların aralarında kararlaştırdıkları gerçek ücret olmayabilir. Uygulamada bazen taraflar arasında kararlaştırılmış olan gerçek ücret (örneğin SSK primlerini daha az ödemek amacıyla) bordroya yansıtılmamakta, daha düşük (örneğin asgari ücret) gösterilmektedir. Bu gibi durumlarda yargıç tarafından gerçek ücretin saptanması yoluna gidilmelidir (Prof. Dr. S. Süzek, İş Hukuku, 2.Bası, Beta Yayınları, Sy:287).

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-.. E., 2005/... K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 288. maddesindeki yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-.. E., 2005/... K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 288. maddesindeki yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları gibi delillerle sigortalının imzasını taşıyan ücret bordroları veya hizmet sözleşmesinde yazılı olan ücretin gerçek olmadığı kanıtlanabilir. Ücretin mevcut delillerle şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi mümkün bulunmayan kimi durumlarda, yapılan iş, hizmet süresi ve diğer belirleyici özellikler belirtilmek suretiyle ilgili meslek örgütlerinden sorulmak suretiyle de belirlenebilir. Meslek örgütlerince bildirilen ücret miktarları tarafları ve mahkemeyi bağlayıcı nitelikte olmayıp, diğer bilgi ve belgelerle de desteklenmeleri gerekir.

Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için yine HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK’nun 289. maddesi gereğince tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür.

506 sayılı Kanunun 78. maddesinde ve 5510 sayılı Kanunun 82. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “....günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. 82. madde de bu düzenlemeye paralel bir hüküm içermektedir. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Yerel mahkemece, tespitine karar verilen sürede davacının aldığı aylığın tespitinde, yukarıda belirtilen kayıtlardan hiçbirinin bulunmamasına karşın, davacının prime esas kazancının asgari ücretin üstünde belirlenmesi ayrıca hizmet tespitiyle ilgili kararda davacının son hizmet gününün tespitinde, davacıya kesilen son trafik cezasının vuku bulduğu tarihin baz alınması gerekirken hizmetin bitişi olarak davacıya kesilen cezanın tahakkuk tarihinin baz alınması isabetsizdir.

Yerel mahkemece, tespitine karar verilen sürede davacının aldığı aylığın tespitinde, yukarıda belirtilen kayıtlardan hiçbirinin bulunmamasına karşın, davacının prime esas kazancının asgari ücretin üstünde belirlenmesi ayrıca hizmet tespitiyle ilgili kararda davacının son hizmet gününün tespitinde, davacıya kesilen son trafik cezasının vuku bulduğu tarihin baz alınması gerekirken hizmetin bitişi olarak davacıya kesilen cezanın tahakkuk tarihinin baz alınması isabetsizdir.

Ne var ki bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, hükmün 1 nolu bendinde yer alan sözcüklerin silinerek yerine “Davanın kısmen kabul, kısmen reddine, davacının davalıya ait ... işyeri sicil numaralı işyerinde 13/04/2004-30/04/2007 ve 02/12/2013-20/11/2013 tarihleri arasında aylık net günün asgari ücreti ile hizmet akdine dayalı eylemli çalıştığının tespitine” sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan ...'dan alınmasına, 18.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18951, Karar No: 2013/18375, Tarih: 10.09.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/18951 E.  ,  2013/18375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan işverence feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini beyanla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı ... vekili; müvekkili Belediye ile davacının çalıştığı diğer davalı firmalar arasında temizlik ve katı atık toplanmasına ilişkin hizmet alımı söz konusu olduğunu, davacının da bu hizmet alımları çerçevesinde belirli süreli iş sözleşmesi ile diğer davalı firmalar işçisi olarak çalıştığını, davalı belediyeye husumet yöneltilemeyeceğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Davalı Ernak Katı Atık Yönetimi Ltd. Şti. vekili; müvekkili firmanın, hizmet alım işi sözleşmesinin 31.12.2010 tarihinde sona ereceğini bildirmesinin davacının iş sözleşmesinin feshi olarak değerlendirilemeyeceğini, davacının sözleşme bittikten sonra ihaleyi alan yeni firmada çalışmaya başladığını, bu durumun İş kanunu 6. maddesi gereğince iş yeri devri olarak nitelendirilmesi gerektiği için kıdem ve ihbar tazminatı hakkının doğmadığını, ayrıca işin niteliği gereği dini ve resmi bayramlarda zaman zaman çalışma yapılmışsa da ücretlerinin ödendiğini, yıllık izinlerinin kullandırıldığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının 27.03.2007-31.12.2010 tarihleri arasında kesintisiz olarak ihale makamı olan davalı ... bünyesinde, değişik taşeron firmalar ve en son da davalı Ernak Katı Atık Yönetimi Ltd.Şti. işçisi olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin ihale/hizmet alım sözleşmesi süresinin bitimi sebebiyle sona erdirildiği, yıllık izin ücretlerinin kullandırılmadığı, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.
Yargıtay — Esas No: 2013/18181, Karar No: 2014/4338, Tarih: 10.04.2014

**9. Ceza Dairesi         2013/18181 E.  ,  2014/4338 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Gizliliğinin ihlali

Hüküm : Kovuşturmanın ertelenmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin 1. fıkrasına göre verilen kovuşturmanın ertelenmesine ilişkin kararlar anılan maddenin 4. fıkrası ile CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası 2. cümlesi hükmü karşısında durma kararı niteliğinde olup itiraza tabi olduğu anlaşıldığından temyiz incelemesine yer olmadığına, gereğinin merciince yapılmak üzere dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16219, Karar No: 2013/19856, Tarih: 11.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/16219 E.  ,  2013/19856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu, başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma,yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanılış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder.Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır.Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın, ikamet ettiği ... Köyü'ne ait su kanalından bahçesine hortumla su alabilmek için kanalın beton kısmını deldiği ve bu şekilde mala zarar verme suçunu işlediği iddia olunan somut olayda; su kanalındaki kırıkların sanık tarafından yapıldığına dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 11/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14478, Karar No: 2020/922, Tarih: 15.01.2020

**2. Ceza Dairesi         2019/14478 E.  ,  2020/922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I) Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 142/2-h ve143. maddeleri uyarınca hükmolunan 7 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Kanun'un 31/3 maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılması sırasında sonuç cezanın 5 yıl yerine 4 yıl 12 ay hapis cezası olarak belirlenmesi, daha sonraki uygulamaların doğru olması nedeniyle sonuca etkili görülmeyerek bozma nedeni yapılmamış; kısa kararda yargılama giderinin miktarı ile dökümünün gösterilmemesi ve suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 62. maddesi uyarınca indirim yapılırken, uygulanan kanun maddesinin ilgili fıkrasının belirtilmemesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası ve eksiklik kabul edilmiş; 5271 sayılı CMK’nın 324/4. maddesinde atıfta bulunan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20 TL’den az olduğu halde yargılama giderinin suça sürüklenen çocuktan tahsiline karar verilmiş ise de, hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte suça sürüklenen çocuktan tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin edilmesi gereken miktardan az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 15/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/16287, Karar No: 2022/2900, Tarih: 22.02.2022

**2. Ceza Dairesi         2020/16287 E.  ,  2022/2900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan sıfatını alabilecek surette hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından zarar gördüğü anlaşılan şikayetçi ...’ın kollukta 12.02.2015 tarihinde alınan beyanında bildirdiği bilinen en son adresinin “... Mahallesi ... Caddesi, ... Sokak, ... No:3/9 .../Kayseri” olduğu halde duruşma gününü bildiren davetiyenin, şikayetçi MERNİS adresi olan “.. Mahallesi ... Sokak No:15 İçkapı No:1 .../Kayseri” adresine 19.11.2015 tarihinde Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği; böylece duruşma gününü bildiren davetiyenin şikayetçi ...’a usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği bu nedenle şikayetçinin 5271 sayılı CMK’nın 234/2-b.1 maddesine aykırı şekilde sanık hakkında açılan davalardan usulünce haberdar edilmediği ve davaya katılabilmesi için olanak tanınmadığı, fiziki dosyada ve UYAP’ta yapılan incelemede ise, gerekçeli kararın şikayetçi ...’a hiç tebliğe çıkarılmadığı anlaşılmakla, öncelikle şikayetçi ...’ın bildirdiği ve bilinen son adresine gerekçeli kararın tebliğe çıkarılması, bu adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde ise şikayetçinin adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi (MERNİS adresi) belirlenerek gerekçeli kararın bu adrese tebliği ile buna ilişkin tebliğ evrakı ile birlikte, verilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklenerek dosyanın temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmesi amacıyla, mahalline iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 22/02/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/573, Karar No: 2006/4795, Tarih: 25.04.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/573 E.  ,  2006/4795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 2.7.2003 gününde verilen dilekçe ile meraya elatmanın önlenmesi ve tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 30.3.2004 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle tayin olunan 25.4.2006 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılar vekili Av.... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Belediye Başkanlığı, davalıların 2229 parsel sayılı meraya ağaç dikmek ve tarım arazisi olarak kullanmak suretiyle elattığını ileri sürerek elatmanın önlenmesini, muhdesatın kal’i ve elatma nedeniyle de tazminat istemiştir.

Mahkemece, elatmanın önlenmesi ve kal isteminin tümü ile kabulüne, tazminat isteminin ise kısmen kabulüne karar verilmiş; hükmü davalılar temyiz etmişlerdir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre davalıları aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş ve reddi gerekmiştir.

2-Kural olarak, meraların kuru mülkiyeti Hazineye yararlanma hakkı köy veya belediyelere aittir. Meradan yararlanma hakkı olan belediye veya köyler yoksun kalınan yararlanma karşılığı olarak haksız elatandan hayvanların yararlandığı ot bedelini tazminat olarak isteyebilirler. Mülkiyet sahibi olan Hazine ise , haksız elatma sonuçu meralarda meydana gelen tahribat nedeniyle eski hale getirme masraflarını isteyebilir. Davacı vekili dava dilekçesinde istemiş oldukları tazminatı 20.1.2004 tarihli oturumda meranın tahribatı nedeniyle eski hale getirme bedeli olarak açıklamış, mahkemece de teknik bilirkişiye eski hale getirme bedeli hesaplatılarak, hesaplanan bu bedelin davacıya ödenmesine karar verilmiştir. Az yukarıda açıklandığı gibi belediyenin meranın tahribatı nedeniyle eski hale getirme bedelini talep etmesi yasal olarak mümkün olmadığından istemin bu bölümünün reddine karar verilmesi gerekirken aksine bazı görüş ve düşüncelerle tazminat isteminin de kısmen hüküm altına alınması doğru görülmemiş ve hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1.) bentte yazılı nedenlerle davalıların sair temyiz itirazlarının reddine, (2.) bentte yazılı nedenlerle hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, istek halinde peşin yatırılan temyiz harcının yatırana iadesine, 450.00 Y.T.L. Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, 25.4.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi