muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5006, Karar No: 2024/11534, Tarih: 08.10.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/5006 E.  ,  2024/11534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/3008 E., 2019/1791 K.

SUÇ : Örgüt üyesi olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etmek

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A.Denizli 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.06.2018 tarihli ve 2017/170 Esas, 2018/244 sayılı Kararı ile

Sanık hakkında örgüt üyesi olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etmek suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 220 inci maddesinin yedinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 63 üncü maddesi ve 3713 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B.Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 13.11.2019 tarihli ve 2018/3008 Esas, 2019/1791 sayılı Kararı ile

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

C. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 24.12.2021 tarihli ve bozma görüşünü içerir Tebliğname ile Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve Müdafinin Temyiz İstemi Özetle;

1.Tanıkların dinlenilmediğine,

2.Bank Asya hesap hareketlerinin rutin bankacılık işlemleri olduğuna,

3.Suçun unsurlarının oluşmadığına,

4.Savunma hakkının kısıtlandığına ve

5.Temyiz dilekçelerinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin örgüt üyesi olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etmek suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından düzeltilmesine karar verilen husus dışında bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin örgüt üyesi olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etmek suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından düzeltilmesine karar verilen husus dışında bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1-Cumhuriyet savcısının esas hakkında mütalaasını sunduğu 06.06.2018 tarihli hüküm celsesine katılmayan sanık müdafiinin, mesleki mazereti nedeniyle duruşmanın ileri saate ertelenmesine ilişkin sunmuş olduğu mazeret talebi hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmeden ve esas hakkındaki mütalaaya karşı diyecekleri sorulmadan yargılamaya devam edilip karar verilmek suretiyle savunma hakkının kısıtlanması;

2-İstinaf kanun yolu aşamasında dosyaya beyanları gönderilen ve sanığın eylemleri hakkında anlatımlarda bulunan ... Ç. İle temyiz aşamasında dosyaya beyanları gönderilen ve sanığın eylemleri hakkında anlatımlarda bulunan ... B. İsimli şahısların ifadelerinin onaylı örneklerinin dosya arasına getirtilerek doğrudan aleni duruşmada sanık ve müdafinin huzurunda veya 5271 sayılı Kanun'un 180 inci maddesinin birinci, ikinci ve beşinci maddeleri gereğince SEGBİS kullanılmak ya da anılan Kanun'un 181 inci maddesinin birinci fıkrasında öngörülen usule riayet edilmek suretiyle istinabe yoluyla tanık olarak dinlenilmesinin sağlanması sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması nedenleriyle sanık ve müdafinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri hususlar yerinde görüldüğünden sanık hakkında kurulan hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık ve müdafinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 13.11.2019 tarihli ve 2018/3008 Esas, 2019/1791 sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, ,

İncelemeye konu kararın yalnızca sanık ve müdafii tarafından temyiz edilmesi karşısında, yapılacak yargılama sonucunda sanık hakkında örgüt üyeliği suçundan mahkumiyet kararı verilmesi durumu söz konusu olur ise 5271 sayılı Kanun'un 307 nci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca ceza süresi yönünden sanığın kazanılmış hakkının korunmasına,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Denizli 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7862, Karar No: 2012/9493, Tarih: 10.05.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/7862 E.  ,  2012/9493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2012

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde Demiryolu İş Sendikasının üyesi olarak gezici trafik kontrolü görevini ifa ettiğini, aynı zamanda sendikanın işyeri baş temsilcisi olduğunu, istasyon departmanında istasyon işletme şefliği görev tanımında üniversite mezunu olmak gerektiği halde onaltı üniversite mezununun görev yaptığı istasyon departmanına üniversite mezunu olmayan ve metro işletmesinde hiç deneyimi bulunmayan İzmir Büyükşehir Belediyesinin üst düzey yöneticilerden birinin lise mezunu oğlunun getirildiğini, bu durumun düzeltilmesi için sendika temsilcisi olarak işverene başvurduğunu, yapılan başvuruya uzun süre davalının cevap vermediğini, daha sonra işyerinde istihdam edilecek eleman seçimi kriterlerinin işverene ait olduğu şeklinde yeterli ve tatmin olmayan bir cevap verildiğini, diğer taraftan soyunma, giyinme, dinleme ve yemek ihtiyaçlarının kullanıldığı odaların kameralar ile taşeron firma ve şirket yetkilileri tarafından izlendiğini, bu hususun da uygun olmadığını bildirdiğini, işverence yine olumsuz cevap verildiğini, sendika temsilcisi davacının 08:30-18:00 saatleri arasında çalıştığı ve çalışması gerektiği halde sendika üyesi işçiler ile görüşme yapmasının ve faaliyet göstermesinin engellenmesi amacıyla çalışma saatleri 15:00-00:30 arası olan gece vardiyasına verildiğini, gece vardiyasında sendika temsilcisi davacının yöneticilerle görüşme olanağının bulunmadığını, gündüz vardiyasında çalışırken herkesin hafta tatilini Cumartesi ve Pazar günü kullanırken gece vardiyasına alınması sebebiyle hafta tatilinin hafta arasına kaydırıldığını, buna ek olarak davacının 01/12/2009 tarihinde değişikliği kabul etmemesine rağmen metro kontrol merkezinde görevlendirildiğini, buraya herkesin girip çıkamadığını bu şekilde sendika üyesi işçilerin kendisine ulaşılmasına engel olunduğunu iddia ederek davacının 2003 yılından itibaren çalıştığı şekliyle 08:30-18:00 saatleri arasında çalışması gerektiğinin tespitine ve bu yöndeki çekişmenin önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının 06.03.2001 tarihinden itibaren "hassas metro kontrol merkezi kontrolörü" olarak çalıştığını, görevli olduğu bölümde vardiyalı çalışma düzeninin bulunduğunu, ve öteden beri burada vardiyalı çalışmanın gerçekleştirildiğini, davacının iddialarının gerçek dışı olduğunu, kendisine sendika temsilcilik faaliyetleri için vardiya çalışma saatlerine bağlı kalmaksızın çalışma olanaklarının sağlandığını, davacının bütün toplantılara katıldığını ve sendika üyesi işçilerle görüşmelerinin kısıtlanmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının işyeri sendika baş temsilcisi olduğu ve diğer işçilerle görüşme imkanına sahip olacak şekilde normal çalışma saatler içinde çalışması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, davacının işyeri sendika baş temsilcisi olduğu ve diğer işçilerle görüşme imkanına sahip olacak şekilde normal çalışma saatler içinde çalışması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, davacının işyeri sendika baş temsilcisi olduğu ve diğer işçilerle görüşme imkanına sahip olacak şekilde normal saatler içerisinde çalışması gerektiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

İşyeri sendika baş temsilcisi olan davacı, sendikal faaliyetlerinin engellendiği iddiasıyla dava açmış ve mahkemece de istek doğrultusunda hüküm oluşturulmuş ise de dosya içeriğine göre dava devam ederken istifa ederek işyerinden ayrıldığı ve işyeri sendika baş temsilciliği sıfatının bu sebeple sona erdiği anlaşılmaktadır. Bu durumda davacının artık verilen karardan hukuki yarar elde etmesi mümkün değildir. Bu sebeple dava açıldıktan sonra davacının durumunda değişiklik olduğu dikkate alınarak davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6022, Karar No: 2019/3147, Tarih: 26.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/6022 E.  ,  2019/3147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından dava açıldığı, her bir takvim yılında işlenen sahte fatura düzenleme suçlarının birbirinden ayrı ve kendi içinde zincirleme suçlar olduğu gözetilmeden tek hüküm kurularak TCK’nin 43. maddesi gereğince artırım yapılmamış olması ile suç tarihi itibariyle 213 sayılı Vergi Usul kanunu’nun 359/b maddesinde öngörülen cezanın alt sınırı 3 yıl hapis olmasına karşın eksik ceza tayini, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığı suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 26.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3061, Karar No: 2021/1150, Tarih: 23.02.2021

**14. Hukuk Dairesi         2017/3061 E.  ,  2021/1150 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 03.08.2012 gününde verilen dilekçe ile mecra irtifakı kurulması talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen 13.07.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunun 744. maddesi gereğince mecra irtifakı kurulması isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin yöneticisi ve kat maliki olduğu 36525 ada 9 parselde bulunan apartmanın kot altında kalan dairelerinin kanalizasyon bağlantısının kot farkı nedeniyle ana kanalizasyona bağlanamadığını, bu dairelerin pis sularının bir çukura aktarılarak motopomp vasıtasıyla ana kanalizasyona pompalandığını, pompanın gücünün yetmemesi nedeniyle çok sık arızalandığını ve kanalın tıkandığını; bu durumun taşkınlara, alt kattaki dairelere kanalizasyon suyunun basmasına neden olduğunu ve apartman sakinlerinin sağlıklarını olumsuz etkilediğini, kanalın bakımının ve motopompun tamirinin yaptırılmasının maddi külfetinin olduğunu, kanal kuyularından sürekli koku geldiğini, çocukların oyun oynadıkları alanda kanal taşması olduğunu belirterek, 36525 ada 9 parsel lehine uygun görülecek bedel karşılığında davalılara ait taşınmazlardan mecra irtifakı kurulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Bir kısım davalı, davanın reddini savunmuş; bir kısım davalı davaya bir diyeceğinin olmadığını beyan etmiştir.

Mahkemece, apartman yönetiminin davasının reddine; davacı ...’in davasının kabulüne 36525 ada 2 parsel sayılı taşınmaz aleyhine 36525 ada 9 parsel lehine geçit hakkı kurulmasına; diğer parsel yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, bir kısım davalı vekili temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanununun 744. maddesi uyarınca “Her taşınmaz maliki, uğrayacağı zararın tamamının önceden ödenmesi koşuluyla su yolu, kurutma kanalı, gaz ve benzerlerine ait boruların, elektrik hat ve kablolarının, başka yerden geçirilmesi olanaksız veya aşırı ölçüde masraflı olduğu takdirde, kendi arazisinin altından veya üstünden geçirilmesine katlanmakla yükümlüdür.”

Mecra irtifakı kurulması istemine ilişkin davalarda, irtifak hakkı taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından, aleyhine irtifak hakkı kurulması istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur.

Mecra irtifakı kurulması istemine ilişkin davalarda, irtifak hakkı taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından, aleyhine irtifak hakkı kurulması istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur.

Mecra irtifakı kurulmasına ilişkin davalarında başlangıçta davacı tarafından öngörülemediğinden dava dilekçesinde talep edilen yer dışındaki güzergahlardan da mecra hakkı kurulması gerekebilir. Bu güzergah üzerindeki taşınmazların maliklerine dava dilekçesi ile husumet yöneltilmemiş olması kabul edilebilir bir yanılgıya dayandığından, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 124. maddesi gereğince dürüstlük kuralına aykırı olmayan bu taraf değişikliği talebi kabul edilerek davacının bu kişilerin harçsız olarak davaya katılmalarını sağlamasına imkan verilmelidir.

Mecra irtifakı kurulması isteğine ilişkin davalar, özünü komşuluk hukuku ilkelerinden alması nedeniyle yapılacak araştırma ve incelemede, öncelikle davacının mecra ihtiyacının bulunup bulunmadığı saptanmalıdır. İhtiyacın saptanması halinde de, çevre taşınmazların tamamının üzerinde irtifak hakkı kurmaya elverişli olup olmadığı incelenip, hukukun genel bir ilkesi olan “fedakârlığın denkleştirilmesi ilkesi” uyarınca taraf yararları da gözetilerek en az masrafı gerektiren ve bundan da en az zarar görecek kişi taşınmazı üzerinden mecra irtifakının bağlanacağı su, elektrik, gaz ve benzerine ait yol ya da kaynak ile yararına mecra hakkı kurulan taşınmaz arasında kesintisiz bağlantı sağlayacak şekilde kurulmalıdır. Ayrıca mecranın niteliği, nasıl ve hangi araçlarla geçirileceği ayrıca belirlenerek kararda gösterilmelidir.

İrtifak hakkının bedeli, taşınmazların niteliğine göre uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak saptanmalı ve bedel hükümden önce mahkeme veznesine depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin saptanmasından sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Davanın niteliği gereği, yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Anılan maddenin son fıkrası uyarınca, istem halinde gideri davacı tarafından karşılandığında mecra hakkının tapu siciline kaydına da karar verilmelidir.

Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya gelince;

Davanın niteliği gereği, yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Anılan maddenin son fıkrası uyarınca, istem halinde gideri davacı tarafından karşılandığında mecra hakkının tapu siciline kaydına da karar verilmelidir.

Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya gelince;

Mecra hakları zorunluluk halinde komşuların birbirlerine katlanması için birine hak diğerine sorumluluk olarak sonuç doğurucu haklardandır. Başka bir ifadeyle, dava konusu uyuşmazlıkta lehine mecra irtifakı kurulması istenen 36525 ada 9 parselde bulunan binanın pis suyunun teknik imkanlar ve yeterli ekipman kullanılmak suretiyle mecra irtifakına gerek olmadan tahliyesi sağlanabiliyorsa, diğer taşınmazın yükümlülük altına sokulması doğru olmayacaktır.

Nitekim somut olayda; 06.11.2013 tarihli bilirkişi raporunda, 36525 ada 9 parsel sayılı taşınmazda bulunan bazı dairelerin kot farkından dolayı kanalizasyon hattına bağlanamadığı, bu dairelerin pis sularının bahçede açılan foseptik çukuruna, oradan da motopomp aracılığıyla kanalizasyona pompalandığı, pompanın arızalanması veya kanalın tıkanması sonucunda bodrum kattaki dairelerin pis su baskınına maruz kaldığı ve bodrum kattaki birikmiş pis suların kendi cazibesinde pompa kullanmadan parseller arasındaki eğimi kullanarak akıtılmasının uygun olacağı tespit edilmiş ise de, mevcut su tahliyesi olanakları karşısında mecra irtifakı kurulmasının zorunlu olduğu belirtilmemiştir. Öte yandan, Ankara Su ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğü, cazibe ile akmayan dairelerin pis sularını motorla tahliye etmeleri yada komşu binalardan geçiş hakkı alarak cazibe ile akışlarının sağlanması gerektiğini bildirmiştir. Bu durumda davacı, 36525 ada 9 sayılı parselde bulunan binanın alt katında bulunan dairelerin kanalizasyon hattının ana kanalizasyon hattına bağlanması için davalıların taşınmazından mecra hakkı kurulmasının zorunlu olduğunu kanıtlayamamıştır.

O halde, davacı yararına dava konusu taşınmazdan mecra hakkı kurulmasında bir zorunluluk bulunmadığı anlaşıldığından mahkemece davanın reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle bir kısım davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.02.2021 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2324, Karar No: 2011/5997, Tarih: 03.05.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/2324 E.  ,  2011/5997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 27.04.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 03.12.2010 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle tayin olunan 03.05.2011 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Av.... ile karşı taraftan davacı vekili Av.... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlenildi, duruşmanın bittiği bildirildi. Iş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 23.06.1998 tarihli adi yazılı arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davalı, arsa sahibi sözleşme uyarınca A-1 ve A-3 konumlu binanın 1 ve 3. katlarındaki bağımsız bölümlerin kendisine bırakıldığını, bunlardan 15 numaralı bağımsız bölüme karşılık kendisine dava konusu bağımsız bölümlerin verildiğini, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava kabul edilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Bir tanımlama yapmak gerekirse arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yüklenicinin finansı kendisi tarafından sağlanarak arsa malikinin arsası üzerine bina yapım işini üstlendiği, arsa malikinin ise bedel olarak binadaki bir kısım bağımsız bölüm mülkiyetini yükleniciye geçirmeyi vaat ettiği sözleşmelerdir. Bu sözleşmelerde ücret (bedel) arsa sahibi tarafından ayın olarak ödenmektedir.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde yüklenici bina yapım işini üstlenmekte, buna karşılık arsa sahibi de ona arsa payı mülkiyetini geçirme vaadinde bulunmaktadır. Bu özelliği gereği sözleşmenin kural olarak resmi biçim koşuluna uyularak yapılması gerekirse de yükleniciye bedel olarak verilmesi kararlaştırılan tapu ona devredilmişse başlangıçta geçersiz olan sözleşme geçerli hale gelir. Zira, karma nitelikteki sözleşmenin diğer kısmı, yani inşaat sözleşmesi zaten biçim koşuluna bağlı değildir. Somut uyuşmazlıkta da başlangıçta geçersiz olan sözleşme açıklanan nedenle geçerli hale geldiğinden bu hususa vurgulama yapılmakla yetinilmiştir.

Çekişmenin esasına gelince;

Çekişmenin esasına gelince;

Davalı 23.06.1998 tarihli sözleşmenin 23. maddesi ile tevhit işlemi sonucu 769 ada 53 parsel numarasını alan taşınmaz üzerindeki binadan A-1 ve A-3 konumlu bağımsız bölümlerin kendisine bırakıldığını, bunlardan 15 numaralı bağımsız bölüme karşılık çekişmeli bağımsız bölümlerin tapusunun verildiğini savunmuştur. Dosyada yer alan 15 numaralı bağımsız bölüme ait tapu kaydında ise maliklerinin dava dışı ... ve diğerleri olduğu görülmektedir. Mahkemece, taraflar arasındaki sözleşmenin 23. maddesi hükmü irdelenip değerlendirilmemiş, şayet 15 numaralı bağımsız bölüm arsa sahiplerine bırakılan yerler arasındaysa bunun tapu kaydının hangi nedenle diğer arsa sahipleri adına oluşturulduğu araştırılmamıştır.

Bu durumda mahkemece yapılması gereken iş; 23.06.1998 tarihli sözleşmenin 23. maddesi ile davalı arsa sahibine bırakılması kararlaştırılan binadaki A-1 ve A-3 konumlu bağımsız bölümlerin eylemli olarak hangi bağımsız bölümlere karşılık geldiğini yerinde keşif yapmak suretiyle bilirkişilere inceletmek, bu bağımsız bölümün tapusunun kimin adına olduğunu saptamak, şayet bunlar arasında 15 numaralı bağımsız bölüm varsa bu bağımsız bölümün tapusunun hangi nedenle davalı arsa sahibi üzerinde değil başka kişiler adına olduğunu taraflara açıklatmak, bu şekilde davalının savunması üzerinde durarak oluşacak sonuca uygun bir karar vermek olmalıdır.

Değinilen yönler bir yana bırakılarak eksik inceleme ve araştırma ile davanın kabul edilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, 825,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, peşin yatırılan harcın iadesine, 03.05.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.