muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/195, Karar No: 2019/232, Tarih: 25.12.2019

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2019/195 E.  ,  2019/232 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Daireleri : 12 ve 10. Ceza Daireleri

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 95-141

Sanık ... hakkında bozulmuş gıda ticareti ve taksirle yaralama suçlarından ayrı ayrı açılan kamu davaları birleştirilerek yapılan yargılama sonucunda Tokat 2. Asliye Ceza Mahkemesince 14.02.2013 tarih ve 95-141 sayı ile sanığın eyleminin taksirle yaralama suçu kapsamında kaldığı kabul edilerek bu suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

Hükmün sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.08.2013 tarihli ve 2013/223067 sayılı tebliğnamesiyle dosyanın gönderildiği Yargıtay 12. Ceza Dairesince 08.07.2014 tarih ve 19558-16780 sayı ile;

"Sanık hakkında birleşen dosyanın iddianamesindeki sevk ve nitelendirmeye, sevkteki ağırlığa göre Yargıtay Kanunu'nun 6110 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 14. maddesi uyarınca hazırlanan 24.01.2014 gün ve 2014/1 sayılı Yargıtay Büyük Genel Kurul kararı gereğince temyize konu hükmün incelenmesi Yargıtay 10. Ceza Dairesine ait bulunduğu",

Yargıtay 10. Ceza Dairesince 10.07.2019 tarih ve 8184-5073 sayı ile;

"Her ne kadar sanık hakkında birleştirilen dosyada bozulmuş veya değiştirilmiş gıda veya ilaçların ticareti suçundan dava açılmış ise de; sanık hakkında yalnızca taksirle birden fazla kişinin yaralanmasına neden olma suçundan hüküm kurulduğu ve sanık müdafiinin bu hükme yönelik temyiz talebi bulunduğu için temyize konu olan mahkûmiyete ilişkin suçun Dairemizin görev alanına giren suçlardan olmadığı anlaşılmakla; dosyanın davaya bakmakla görevli Yargıtay 12. Ceza Dairesine gönderilmesinin uygun olduğu düşünülmüştür.

Temyizin kapsamına, inceleme konusu suçun Dairemizin görev alanına girmemesine ve 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14. maddesi hükmü ile 26.01.2013 tarih ve 28540 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Yargıtay Büyük Genel Kurulunun işbölümüne ilişkin 21.01.2013 tarih ve 2013/1 sayılı kararı gereğince; dosyayı inceleme görevi Yargıtay 12. Ceza Dairesine ait olduğu",

Gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözülmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçe ile karara bağlanmıştır.

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 12 ve 10. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözülmesi gereken uyuşmazlık; temyiz incelemesinin hangi Özel Daire tarafından yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

Gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözülmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçe ile karara bağlanmıştır.

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 12 ve 10. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözülmesi gereken uyuşmazlık; temyiz incelemesinin hangi Özel Daire tarafından yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

Yargıtay Kanunu'nun Ceza Dairelerinin görevini düzenleyen 14. maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi; "Daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda açıklamaya itibar edilir" şeklinde iken, 28.06.2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle; "Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirme, mahkûmiyet dışındaki kararlarda ise iddianame veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınır" şeklinde değiştirilmiş,

Yargıtay Kanunu'na 6545 sayılı Kanun'un 37. maddesi ile eklenen geçici 13. maddenin 5. fıkrasında; "Yargıtay Büyük Genel Kurulunun iş bölümünün onaylanmasına ilişkin kararı uygulanmaya başlayıncaya kadar bu kanunla yapılan değişiklikten önceki iş bölümüne ilişkin hükümler uygulanmaya devam olunur" düzenlemesi yapılmıştır.

Bu bakımdan Yargıtay Kanunu'nun Ceza Dairelerinin görevlerini düzenleyen 14. maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendinde 6545 sayılı Kanun'la yapılan değişikliğin yürürlük tarihi olan 28.06.2014 tarihinden önce düzenlenen tebliğnameler bakımından uygulanması mümkün olmayıp, uyuşmazlığın tebliğname tarihinde yürürlükte bulunan iş bölümüne ilişkin hükümler uyarınca çözümlenmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamına göre;

01.08.2013 olan tebliğname tarihinde ceza dairelerinin görevlerinin belirlenmesinde esas alınması gereken iddianamelerde yargılama konusu eylemlerin; "Yukarıda açık kimlik bilgileri yazılı şüphelinin GOP Bulvarı No:135/A adresinde tavuk döneri satan Tav-Pa isimli iş yerinin sorumlusu olduğu, olay günü şikâyetçinin saat 13.00 sıralarında söz konusu iş yerinden tavuk döneri yediği, şikâyetçinin saat 22.00 sıralarında rahatsızlanması üzerine hastaneye kaldırıldığında kendisine 'gıda zehirlenmesi' teşhisi konulduğu, ihbar üzerine Tokat İl Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü tarafından ilgili iş yerinden yemek numuneleri alınarak Türk Gıda Kodeksine uygunluğunun tetkik edildiği, inceleme sonucunda 'uygun olmadığı' yönünde rapor tanzim edildiği..." ve "Yukarıda açık kimlik bilgileri yazılı bulunan şüpheli ... 'in Tokat Merkezde bulunan Tav-Pa Tavukçuluk isimli işyerinin işletmecisi olduğu, müştekilerin ise Tokat Bölge Jandarma Komutanlığında askerlik görevlerini yaptıkları,

13/11/2011 tarihinde, Tokat Bölge Jandarma Komutanlığınca şüphelinin işletmekte olduğu Tav-Pa Tavukçuluk isimli işyerinden tavuk döner siparişi edildiği, şüphelinin Tokat Bölge Jandarma Komutanlığına pişmiş tavuk döneri götürdüğü, müştekilerin şüphelinin getirmiş olduğu tavuk döner yedikten sonra zehirlenerek rahatsızlandıkları, müştekilerin Tokat Devlet Hastanesine kaldırıldıkları, müştekilerin hastanede yapılan muayeneleri sonucunda düzenlenen doktor raporlarında, tüm müştekilerin gıda zehirlenmesi neticesi yaşamsal tehlike geçirmeksizin basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek derecede yaralandıklarının belirtildiği,

Şüphelinin işyerinden numune olarak alınan pişmiş tavuk döneri üzerinde, Tokat Gıda Kontrol Laboratuvar Müdürlüğünde yapılan inceleme sonucu düzenlenen Muayene ve Analiz raporlarında, tavuk dönerinin sağlığa zararlı olduğunun tespit edildiği..." şeklinde anlatılması karşısında sanık hakkında bozulmuş gıda ticareti suçundan kamu davası açıldığı kabul edilmelidir. Bu nedenle temyiz incelemesinin 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi uyarınca bu suça ilişkin temyiz davalarına bakmakla yetkili ve görevli olan Yargıtay 10. Ceza Dairesince yapılması gerekmektedir.

Bu itibarla, Yargıtay 12. Ceza Dairesinin görevsizlik kararı isabetli olduğundan, Yargıtay 10. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ve dosyanın anılan Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 10.07.2019 tarihli ve 8184-5073 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın, Yargıtay 10. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 25.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22868, Karar No: 2014/27705, Tarih: 23.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/22868 E.  ,  2014/27705 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mersin 4. İş Mahkemesi

Tarihi : 20.03.2014

No : 2012/137-2014/87

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79. maddesidir. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

Somut olayda; davacı, 17.05.1976-01.01.1981 tarihleri arasında inşaat işyerinde kaynakçı olarak çalışmalarının tespitini istemiş, Mahkemece, işe giriş bildirgesinin varlığı ve bir kısım tanık beyanlarına itibar edilmek suretiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemenin kabulü, eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır. Davalılardan A.Muhtar Açıkkol işyerinden üç ve on üç gün hizmeti bildirilen biri kardeş iki bordro tanığının beyanının hükme esas alındığı, diğer tanıkların davacıyı hatırlamadıkları, davacının sigorta evlerinin yapımında çalıştığını beyan ettiği anlaşılmaktadır. Mahkemece yapılacak iş; çalışıldığı belirtilen 1531 sayılı İşçi Meskenleri inşaatı ile ilgili tüm belgeler belediye ve ilgili yerlerden istenilerek, inşaatın başlangıç ve bitiş tarihleri belirlenmeli, kapsamda bulunduğu tarihler Kurumdan sorulmalı, davacının Mersin'de çalışma iddiasında bulunmadığı ve davalıya ait Mersin işyerinin 01.06.1978-31.10.1981 tarihleri arasında kapsamda olup, faaliyet konusunun ise ithalat-ihracat olduğu değerlendirilmeli, re'sen seçilecek bordro tanıklarının bilgi ve görgülerine başvurulmalı, askerlik belgesi getirtilmeli, işyerinde Kurum tarafından yapılmış tespit ve müfettiş raporu bulunup bulunmadığı soruşturulmalı, bu şekilde çalışmanın varlığı yöntemince araştırılmalı, bütün tanık anlatımları gözetilmek suretiyle toplanan tüm kanıtlar birlikte değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 23.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3518, Karar No: 2019/5785, Tarih: 03.07.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/3518 E.  ,  2019/5785 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 22.03.2009 tarihli trafik iş kazasında hayatını kaybeden sigortalıya bağlanan gelirler ve yapılan cenaze masraflarının rücuan tahsilin; 08.03.2013 tarihli ıslah dilekçesi ile de Kurum zararının 92.502,28 TL.sinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilin talep etmiş olup, Mahkemece hükme esas kılınan bilirkişi raporunda davalı işveren Orman İşletme Müdürlüğü %55 kusurlu, davalı ... %25 kusurlu, kazalı işçi %20 kusurlu kabul edilerek, ıslah gözetilmeksizin davanın kabulüne dair hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

1-Eldeki davada, davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin ilk fıkrasında, iş kazası, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği belirtilmiş olmakla, anlaşılacağı üzere işverenin rücu alacağından sorumluluğu belirlenirken, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutarın hükme esas alınması gerekmektedir.

Bu tür davalarda gerçek zarar hesabı, tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalı, sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar, ölüm halinde destekten yoksun kalma tazminatı hesabı dikkate alınmalıdır. Gerçek zararın belirlenmesinde, zarar ve tazminata doğrudan etkili olan sigortalının net geliri, kalan ömür süresi, iş görebilirlik çağı, iş göremezlik derecesi, kusur ve destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı gibi tüm veriler ortaya konulmalıdır. Gerçek zarar, sigortalının kaza tarihi itibarıyla kalan ömür süresine göre aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin kalan ömür süreleri yönünden ise, Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, ... Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, ... Danışmanlık, ... Üniversitesi ve ... Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “...” adı verilen Ulusal Mortalite Tablosu hazırlanarak Sosyal Güvenlik Kurumunca 2012/32 sayılı Genelgeyle ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında uygulamaya konulmuş olup özü itibarıyla varsayımlara dayalı gerçek zarar hesabında gerçeğe en yakın verilerin kullanılması gerektiğinden ülkemize özgü ve güncel verileri içeren ... tablosu kalan ömür sürelerinde esas alınmalıdır.

Sigortalının 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra kalan ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtayın yerleşmiş görüşlerindendir. Günlük net gelir saptanarak rapor tarihi itibarıyla bilinen dönemdeki kazanç, var olan verilere göre iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmaktadır. Bilinmeyen dönemdeki kazanç bakımından ise tazminatların peşin olarak hesaplanmasına karşın gelirlerin taksit taksit elde edilmesi sonucunda tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar, reel faiz kadar olduğundan şu durumda enflasyon dışlanmak suretiyle değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları da gözetilerek %10 yerine Kurum ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranı uygulanmalıdır.

Meslekte kazanma gücü kaybı oranının (sürekli iş göremezlik derecesinin) %60’ın altında kaldığı durumlarda, emsallerine göre sigortalının daha fazla efor harcamak suretiyle de olsa çalışmasını sürdürüp yaşlılık aylığına hak kazanması olası bulunduğundan, 60 yaş sonrası yönünden pasif dönem zarar hesabı yapılmamalıdır.

Meslekte kazanma gücü kaybı oranının (sürekli iş göremezlik derecesinin) %60’ın altında kaldığı durumlarda, emsallerine göre sigortalının daha fazla efor harcamak suretiyle de olsa çalışmasını sürdürüp yaşlılık aylığına hak kazanması olası bulunduğundan, 60 yaş sonrası yönünden pasif dönem zarar hesabı yapılmamalıdır.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, öngörülen ilkeler gereğince uzman bilirkişi tarafından yöntemince rapor düzenlenerek sigortalının gerçek zararı hesaplanmalı, gerçek zarar hesabı yapılırken Mahkemece hükme esas kılınan son tarihli kusur raporu esas alınmak suretiyle hesaplama yapılmalı, bu miktar, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile karşılaştırılıp davalıların kusur oranına göre sorumluluğu belirlendikten sonra elde edilecek sonuca göre ve 08.03.2013 tarihli ıslah dilekçesi ile yapılan ıslah da gözetilmek suretiyle hüküm kurulmalıdır.

2-Kabule göre de; Mahkemece, sigorta şirketi yönünden, dava tarihi yerine, dava dilekçesinin tebliğ tarihi esas alınmak suretiyle faizden sorumlu kılınması hatalı olup bozmayı gerektirir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... Groupoma Sigorta A.Ş. ile ...'a iadesine, 03.07.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9621, Karar No: 2023/9201, Tarih: 04.10.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/9621 E.  ,  2023/9201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/9 E., 2023/180 K.

DAVA TARİHİ : 26.02.2019

KARAR : Red

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen çift ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının babası ...'un 08.09.1988 tarihinde vefat ettiğini, babanın vefat tarihi itibariyle davacının eşi ... ile evli olduğunu, eş ...'nın 07.03.2014 tarihinde vefat ettiğini, eşin ölüm tarihi itibariyle Bağ-Kur'dan emekli olduğunu, davacının davalı kuruma müracaat ederek dul aylığının yanı sıra 1988 yılında vefat eden baba ...'dan dolayı da yetim aylığı bağlanması talebinde bulunduğunu, davalı kurumun 07.02.2019 tarihli yazısı ile; hem eşinden hem de babasından aylık alma hakkının bulunmadığını bildirmek suretiyle talebi reddettiğini, davacının her iki aylığa da hak kazandığını belirterek davacının babası ...'dan dolayı yetim aylığı almaya hak kazandığının tespiti ile davacının aylık bağlanmasına ilişkin talebinin reddine yönelik kurum işleminin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Sgk vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 27.10.2020 tarihli ve 2019/47-2020/201

sayılı kararıyla; davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 15.09.2022 tarihli ve 2021/389-2022/1294 Karar sayılı kararıyla; İlk Derece Mahkeme kararı yerinde bulunarak istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Daire kararında; "... babası üzerinden aylık alma açısından hakkı doğuran olay eşinin vefat ettiği tarih olacağından, söz konusu tarihteki ilgili mevzuatın yukarıda belirtilen maddeleri uyarınca davacının çift aylığa hak kazanamadığı belirgindir..." gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Daire kararında; "... babası üzerinden aylık alma açısından hakkı doğuran olay eşinin vefat ettiği tarih olacağından, söz konusu tarihteki ilgili mevzuatın yukarıda belirtilen maddeleri uyarınca davacının çift aylığa hak kazanamadığı belirgindir..." gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "...Somut olayda davacının eşinin vefat ettiği tarih 01.04.2014 tarihi olup; bu tarihte geçerli olan kanun 5510 sayılı Kanundur. Bu kanun, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Kanun'un 54/1- (a) - 5. bendine göre hem eşinden hem de babasından ölüm aylığına hak kazananlara tercihine göre eşinden yada babasından aylık bağlanacağı kabul edilmiştir. Dolayısıyla hem eşinden hem babasından aylık bağlanması (çifte aylık bağlanması) kabul edilmemiştir. Buna göre kurum işlemi hukuka uygundur.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının davasının reddine karar verilerek aşağıdaki gibi hüküm kurulmuştur..." gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; yasal mevzuata göre davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini, emsal Yargıtay karaları nazarında kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacıya çift ölüm aylığı bağlanıp bağlanamayacağına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 34 ve 54 ncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz karar harcının temyiz eden ilgiliden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

04.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.