muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/14019, Karar No: 2008/7586, Tarih: 12.05.2008

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının davacının 1.10.1985 tarihinde tarım Bağ-Kur sigortalısı olarak kayıt ve tescil edildiği, 5458 sayılı Yasa’dan yararlanarak 30.5.2004 tarihine kadar olan tüm prim borcunu ödediği, 1.9.1995-31.12.1995 tarihleri arasında 506 sayılı Yasa’ya tabi 120 gün sigortalı çalışmasının bulunduğu, davalı Kurumca durumun öğrenilmesi üzerine tarım Bağ-Kur sigortalılığının 31.8.1995 tarihinde terkin edilerek 5458 sayılı Yasa’ya tabi yapılandırması iptal edilerek yaptığı ödemelerin fazladan ödeme olarak kabul edildiği anlaşılmaktadır.

2926 sayılı Yasa’nın 10. maddesinde sigortalıların kayıt ve tescil işlemlerinde esas alınacak, kayıtlar belirtilmiştir. Bu kayıtlar tarımda kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesidir. Bu kayıtların sigortalı adına mevcut olması durumunda diğer sosyal güvenlik kuruluşlarına tabi kısa süreli çalışmaların sigortalılık iradesini bozmayacağı kabul edilir. Gerçekten tarım Bağ-Kur sigortası kapsamında kesintisiz tarımsal faaliyetin bulunduğunun anlaşıldığı hallerde, 506 sayılı Yasa kapsamındaki kısa süreli çalışmaların 2926 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığı tümden sona erdirmeyeceği, 2926 sayılı Yasa'nın 36 ve 10.maddesindeki şartlarında gerçekleşmesi halinde 506 sayılı Yasa kapsamındaki kısa süreli çalışmalar dışında kalan süreler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalısı olunduğunun kabulünün gerekeceği, Dairemizin ve giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Somut olayda davacının 506 sayılı Yasa’ya tabi çalışması kısa süreli olup davacının 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesindeki kayıtların bulunması halinde sigortalılık iradesinin devam ettiği kabul edilmelidir.

Yapılacak iş; davacının ziraat odası, kooperatif kaydının bulunup bulunmadığını, var ise başlangıç ve bitiş tarihlerini, zirai arazisi bulunup bulunmadığını, var ise edinme tarihini, çiftçilik belgesi olup olmadığını, doğrudan gelir desteği alıp olmadığını araştırmak, davacının 506 sayılı Yasa’ya tabi kısa süreli sigortalılığı sona erdikten sonra tarımsal faaliyetinin devam edip etmediğini tespit etmek, sigortalılık süresini belirleyerek yaşlılık aylığı koşullarını tartışarak çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik araştırma ve hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 12.5.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4143, Karar No: 2014/5129, Tarih: 10.03.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/4143 E.  ,  2014/5129 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Kayseri 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 28.11.2013

No : 2011/464-2013/743

Dava, sigortalılık başlangıcının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, davalı R.. Ç..'a ait işyerinde 01.04.1981 tarihinde bir gün çalıştığının tespitini talep etmiş olup Mahkemece, davanın kabulü ile davacının onsekiz yaşını doldurduğu 20.01.1984 tarihinde davalıya ait işyerinde bir gün çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

506 sayılı Yasanın 6. maddesinde ifade edildiği üzere “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve feragat edilemez.” Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi karşısında, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davaların, kamu düzenine ilişkin olduğu, bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğunun gözetilmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır. Diğer taraftan, 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesi hükmüne göre; Kuruma bildirilmeyen hizmetlerin sigortalı hizmet olarak değerlendirilmesine ilişkin davanın, tespiti istenen hizmetin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içinde açılması gerekir. Bu yönde, anılan madde hükmünde yer alan hak düşürücü süre; yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalışmaları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar için geçerlidir.

Bir başka anlatımla; sigortalıya ilişkin olarak işe giriş bildirgesi, dönem bordrosu gibi yönetmelikte belirtilen belgelerin Kuruma verilmesi ya da çalışmaların Kurumca tespit edilmesi halinde; Kurumca öğrenilen ve sonrasında kesintisiz biçimde devam eden çalışmalar bakımından hak düşürücü sürenin geçtiğinden söz edilemez. Yukarıda sayılan belgelerin ve bu kapsamda işe giriş bildirgesinin süresi içerisinde kuruma verilmesinden önceki döneme ilişkin dönemler hak düşürücü süreye tabi olur ise de, sonraki süreler bakımından, hak düşürücü süre söz konusu olmayacaktır. 506 sayılı Yasanın 3. maddesinin II/B bendine göre, “Özel Kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları...” uygulanmamaktadır. Bu kapsamda; sigortalı ile işveren arasındaki hukuki ilişkinin niteliği ve sigortalının çırak olup olmadığı belirlenirken çalışma ilişkisi irdelenmeli, çıraklık sözleşmesinde, akdi ilişkinin üstün niteliğinin, çalışma yerine, sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesi olduğu hususu gözetilmeli, sigortalının iş yerinde üretimle ilgili çalışmalara eylemli olarak katılması ve meslek ve sanat eğitiminin ikinci plânda tutulması, bir başka anlatımla sigortalının emeğiyle iş yeri ve işverene katkıda bulunması durumlarında çıraklık ilişkisinin söz konusu olamayacağı benimsenmelidir.

Dosya kapsamına göre; Davacının, 01.04.1981 işe giriş tarihli bildirgesinin bulunduğu, bu bildirgede davacının çırak olarak belirtildiği anlaşılmıştır.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında Mahkemece, davacının çalışma ilişkisinin belirlenmesi amacıyla, çalışmanın eğitim nitelikli mi, üretime katılarak mı, gerçekleştiği belirlenmeli, çıraklık eğitim merkezinde teorik veya pratik eğitim alıp almadığı, almışsa eğitimin yoğunluğu ve işyerinde fiilen çalışma süresi araştırılarak, böylelikle, davacının çırak olarak kabul edilip edilemeyeceği tanık beyanları ile birlikte değerlendirilerek saptanmalı, gerekirse imza incelemesi yapılmalı, işveren nezdindeki tüm belgeler getirtilmeli; o dönemde sigortalı ile birlikte çalışan ve işverenin bordrolarında kayıtlı kişiler ile, aynı yörede komşu ve benzeri işleri yapan başka işverenler ile bu işverenlerin çalıştırdığı ve bordrolara geçmiş kişiler saptanarak bilgi ve görgülerine başvurulmalı, 506 sayılı Yasanın 60/g maddesi de nazara alınarak, böylece, bu konuda yeterli ve gerekli tüm soruşturma yapılarak uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak, elde edilecek sonuca göre bir karar vermesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak, elde edilecek sonuca göre bir karar vermesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılardan Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18000, Karar No: 2014/2310, Tarih: 17.02.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/18000 E.  ,  2014/2310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 5. TÜKETİCİ MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/06/2013

NUMARASI : 2012/1673-2013/1314

Taraflar arasında görülen kanal katılım ve şebeke hisse bedeli iadesi talebi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin dava konusu Ankara İli, Etimesgut İlçesi, K.. Cad. ...ada ..parsel sayılı bağımsız bölümü 18.06.2008 tarihinde satın aldığını; konutuna su aboneliği yaptırmak üzere davalı idareye başvurduğunda, davalı idare (ASKİ) görevlileri tarafından, kanal katılım payı+şebeke hisse bedeli adı altında toplamda 4.664,96 TL talep edildiğini; müvekkilinin, bu bedeli davalı idareye 12.11.2010 tarihinde ödediğini, bu bedelin fahiş olduğunu belirterek, ödemiş olduğu bedelden şimdilik 3.576,51 TL'nin davalıdan istirdatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde; kanal katılım ve şebeke tesis bedelinin, Belediye Gelirleri Kanununun 87 ve 88. maddeleri ile ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesi uyarınca idarece sunulan hizmet karşılığı ilk malikten ferdi abonelik sırasında alınan bedel olduğunu, müvekkili idarenin davacı tarafa ait bağımsız bölümün yer aldığı taşınmazın faydalanmakta olduğu su şebekesi ve kanal hatlarını inşa ettiğini, bu nedenle ilk malik olan davacıdan davaya konu edilen altyapı hizmet bedellerinin yasa gereği tahsil edildiğini beyan ederek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne ve 3.576,51 TL'nin dava tarihi olan 25.09.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının maliki bulunduğu bağımsız bölüme ilişkin ferdi su aboneliğinin tesisi için davalı idareye kanal katılım ve şebeke tesis bedeli ödemekle yükümlü olup olmadığı ve şayet ödenecekse ne kadar ödemesi gerektiği noktasında toplanmaktadır.

01.07.1981 tarihinde yürürlüğe giren 2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunu'nun 87 ve 88.maddesi ile bu kanuna dayalı olarak çıkarılan ASKİ Tarifeler Yönetmeliği'nin 39.maddesi ve 3194 sayılı İmar Kanunu'nun 30.maddesinin 3.fıkrası birlikte değerlendirildiğinde; davalı idarenin yasanın yürürlük tarihinden sonra yeni kanalizasyon ve içme suyu tesisleri yapmış olması, mevcutlarını iyileştirmesi halinde, tesislerin hizmet edeceği saha dâhilinde bulunan gayrimenkul sahiplerinden yönetmelikte belirlenen ilkelere göre su ve kanalizasyon tesisleri katılım payı talep hakkı bulunduğu açıktır. Davalı tarafça hizmet götürüldüğünün kanıtlanması halinde iskan öncesi ve sonrası ayrımı yapılmaksızın hizmetten yararlanan davacı kanal katılım bedelinden sorumlu olur.

Somut olayda, dava donusu konuta ilk kez abone olunduğu, ilk kez abone olan kişiden kanal katılım ve şebeke hisse bedeli istenmesinde yasaya bir aykırılık bulunmadığı, davalı idarenin konutun bulunduğu bölgeye alt yapı hizmetlerini götürdüğü; bu nedenle davacının kanal katılım ve şebeke hisse bedelinden sorumlu olduğu, mahkemece de doğru olarak tespit edilmiş bulunmaktadır.

Ne var ki, davacının kanal katılım ve şebeke hisse bedeliyle ilgili sorumlu olduğu miktarın belirlenmesinde, hükme esas alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir. Zira, bilirkişi hesaplamasında; T (Metre Tül Maliyeti) 45,75 TL olarak gösterilmiş, yine dava konusu taşınmaza ait inşaat ruhsatı ve emlak vergi değerini gösteren belge temin edilmeden hesaplama yapılmış ve yapılan hesaplamada kanal katılım payı ve şebeke bedelinin ayrı ayrı hesaplanmadığı anlaşılmaktadır.

O halde mahkemece, aboneliğe başvurulduğu sırada, Yönetmelik 39. maddesi uyarınca arsa vergi değerinin % 2'si oranında kanal katılım payı tahsiline dair evraklar ile ekindeki inşaat ruhsatı ve tahsilat makbuzu dosya içine alınmak suretiyle bu belge ve bilgilerden de yararlanmak suretiyle, ödenen avansın da mahsubunu içerir, metre tül maliyeti abonelik başvuru tarihindeki Bayındırlık ve İskan Bakanlığı birim değerleri esas alınmak suretiyle, güncelleştirilerek yasa ve yönetmeliğe uygun denetimi mümkün olacak şekilde yeniden rapor alınarak sonucuna göre hüküm kurmak gerekirken, eksik inceleme sonucu, yetersiz bilirkişi raporu esas alınarak kurulan hükümde isabet görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12651, Karar No: 2012/17263, Tarih: 11.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/12651 E.  ,  2012/17263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVALILAR :

K A R A R

Karar İş Mahkemesinden verilmiştir. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 8.maddesi hükmüne göre, İş Mahkemelerinden verilen nihai kararların 8 gün içinde temyiz olunması gerekir.

Somut olayda hüküm, temyiz eden davalı ........Tic.San.Ltd.Şti'ne 15.06.2010 tarihinde tebliğ edilmiş, bu davalının temyiz başvurusu ise, Dairemizin 05.04.2012 tarihli onama ilamından sonra 31.05.2012 tarihinde vuku bulmuştur. Davada 8 günlük temyiz süresi fazlası ile geçtiğinden 1.6.1990 Tarih ve l989/3 E. 1990/4 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı da gözönünde tutularak davacı vekili ile davalı şirket vekilinin temyiz dilekçesinin süre aşımı yönünden reddi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekili ile davalı ....San.Ltd.Şti vekilinin temyiz dilekçesinin süre aşımı yönünden REDDİNE, 11/10/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dava dilekçesinin tebliğine ilişkin tebliğ zarfı üzerinde 2. Etap Toki Konutları Manisa adresinde daimi çalışan İsmail Keleş adına tebliğ olunduğu şerhinin bulunduğu, kararın da aynı adrese tebliğe çıkartıldığı, tebligatın bila tebliğ dönmesi üzerine Tebligat Kanununun 35. madde hükmüne göre aynı adreste tebliğ yapıldığı görülmektedir. Tebligat Kanununun 12. ve 13. madde hükümlerine göre tebligatın davalı şirket ikamet adresinde tebliğ olunması asıl olup, işyerinde selahiyetli mümessilinin bulunup bulunmadığı araştırılıp, bulunmadığı takdirde orada bulunan çalışana tebliğ yapılması gerekmektedir. Tebliğ memuru tarafından gerekli araştırma yapılmadan çalışana tebliğ yapılması haberdar olunmadığı savunması karşısında tebligatın geçersiz olmasına neden olur. Mahkemece işyeri kayıtlarının celbi için Cumhuriyet Savcılığına yazılan müzekkereye verilen cevapta irtibat bürolarının kapandığı, şirket Merkezi adresinin Ankara'da olduğunun bildirildiği, dosya içerisinde bulunan ... kaydının incelenmesi ile davalı şirket ikamet adresinin Ankara'da bulunduğu tespit olunmuştur. Mahkemece kararın Ankara'da bulunan adrese tebliğe çakırtılması gerekirken Tebligat Kanununun 35. maddesi hükmüne göre eski adrese tebliğe çıkartılması nedeniyle belirlenen öğrenme tarihine göre kararın süresinde temyiz olunduğunun kabulü gerekir. Dava dilekçesi usulüne uygun olarak tebliğ olunmadan davalının gıyabında yargılama yapılarak hüküm kurulması savunma hakkının kısıtlanması mahiyetinde olup bu nedenle kararın bozulmasının gerektiğini düşündüğümden çoğunluğun görüşüne iştirak etmemekteyim.

Muhalif Üye

...
Yargıtay — Esas No: 2006/17999, Karar No: 2010/6350, Tarih: 13.05.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/17999 E.  ,  2010/6350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı TCK.nun 150.maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, sanığın yolda yürümekte olan yakınanın omzunda asılı bulunan ve içinde cep telefonu ile bir miktar para bulunan çantasını zorla almak şeklindeki somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150.maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanığın, TCY’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanı ile Yerel Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15377, Karar No: 2019/7043, Tarih: 06.11.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/15377 E.  ,  2019/7043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle; duruşma için belli edilen 06.11.2019 gün ve saatte temyiz eden ... vekili Avukat ... ile aleyhine temyiz istenilen Hazine vekili Avukat ... geldiler. Gelenlerin yüzlerine karşı duruşmaya başlandı. Tarafların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. Süresi içinde inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı ..., ... Mahallesi çalışma alanında bulunan ve 1965 yılında kesinleşen kadastro sırasında tespit harici bırakılan taşınmaz bölümü hakkında, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tescil istemiyle 08.03.2011 tarihinde dava açmıştır. Yargılama sırasında Hazine, çekişmeli taşınmazın TMK’nın 713/6. maddesi uyarınca Hazine adına tescilini talep etmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz, davalı ... vekili tarafından ise katılma yoluyla temyiz edilmiştir.

Taşınmazın uzun yıllardan beri kullanılmadığı ve zeminin yabani otlarla kaplı olduğu, mahalli bilirkişi ve tanık anlatımlarına göre de dava konusu taşınmazın hiç kimse tarafından sahiplenilmediği, bazı köylülerin taşınmazda hayvan otlattıkları dosya kapsamı ile belirlenmiş olup, davacı yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğiyle tescile ilişkin koşulların oluşmadığına ilişkin mahkeme kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığından, davacı vekilinin hükme yönelen temyiz itirazları yerinde değildir.

Davalı Hazinenin hükme yönelen temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; Davalı ... vekili 13.05.2011 havale tarihli cevap dilekçesi ile, dava konusu taşınmazın Hazine adına tecilini talep ettiği halde, Hazine'nin tescil talebi hakkında olumlu olumsuz bir hüküm kurulmaması isabetsiz olup, davalı ... vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacıya iadesine, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.11.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14917, Karar No: 2006/16423, Tarih: 28.12.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/14917 E.  ,  2006/16423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 9.3.2006 gününde verilen dilekçe ile tapuda murise ait isim düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen 3.10.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu kaydında malik olarak gözüken "... ..." adının "... ..." ... adının "..." olarak düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne, malikin adının "... ..." ... adının "..." olarak düzeltilmesine, anne adı ve doğum tarihi ile ilgili istemin reddine karar verilmiş, hükmü taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Yapılan yargılamaya toplanan delillere ve dosya içeriğine göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı vekili dava dilekçesinde 10 parseldeki tapu maliki "... ..." olarak yazılan isminin "... ..." ... adının ise "..." olarak yazılmasını istemiş, dilekçenin açıklamalar kısmında bu hususlar açıkça dile getirilmiş, sonuç kısmında ise koyu harflerle yazılacak istemi şahsın özelliğini belirtecek şekilde anne adı ve doğum tarihi gösterilmek suretiyle tekrarlanmıştır. Davacının malikin anne adı ve doğum tarihi ile ilgili isteminin bulunmadığı ortadadır. Zaten temyiz dilekçesinde bu hususu dile getirmiştir.

H.U.M.K.nun 74.maddesine göre hakim talepten fazlasına hüküm kuramaz. Mahkemenin talebi aşarak tapu malikinin anne adı ve doğum tarihinin düzeltilmesi istemi varmışcasına bu husustaki davanın reddine karar vererek

davalı vekili için vekalet ücreti takdir etmesi doğru olmadığından hükmün bu nedenlerle bozulması gerekir ise de yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden H.U.M.K.nun 438/VII.maddesi gereğince düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının reddine, 2.bent uyarınca yerel mahkeme kararının hüküm fıkrasının 2.ve 4.bentlerinin tümüyle hükümden çıkarılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.12.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.