muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/667, Karar No: 2011/805, Tarih: 16.12.2011

Gerekçede de işaret edildiği gibi, sözü edilen maddede sorumluluk sebepleri ve görevli yargı merciine ilişkin bir hüküm bulunmadığından, “…ilgisine göre” Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ya da Ceza Muhakemesi Kanunu hükümleri uygulanacaktır.

Bu açık hüküm ve gerekçe karşısında; her ikisi de usul kanunu olan Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ya da Ceza Muhakemesi Kanunu’ndan birinin diğerine göre özel Kanun niteliğinde bulunduğuna dair bir ibare yer almadığı belirgin olduğu gibi; anılan Kanunda değinilen her iki usul mevzuatından hangisinin uygulanacağına dair yapılacak tespitin, ne davanın tarafları ve süjesine, ne de yöntem, koşul ve sonuçlarına göre değil, “davanın konusu”na göre yapılmasının gerektiği; Kanunda yer alan “ilgisine göre” tabiriyle, o “davanın konusunun”, bir başka deyişle dava sebebi anlamında dayanak yapılan olgular ve istemin esas alınması gerektiğinin amaçlandığı her türlü duraksamadan uzaktır.

V- Tüm açıklamaların ışığı altında, temyize konu davada iddianın kapsamı ve davanın konusu itibariyle uygulanması gereken mevzuatın belirlenmesi ve dolayısıyla görev sorununun çözümü:

Görülmekte olan dava ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4. Hukuk Dairesine açılmış; dava dilekçesinde açıkça, ilgili hakimlerin davacının mesleki ilerlemesine engel olmak ve zarar vermek özel kastıyla hareket etmek suretiyle yasaya aykırı karar verdikleri ileri sürülmüş ve davanın, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 575. maddesi uyarınca ikame edildiği belirtilerek, hâkimin hukuki sorumluluğuna dayanılmıştır.

O halde, dava sebebi anlamında dayanak yapılan olgular ve istem esas alındığında, davanın yasal dayanağı mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573 ve devamı (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46 ve devamı) maddeleridir.

Bu davanın sebepleri, yasal dayanakları, koşulları, sonuçları ve yargılama mercii farklıdır ve yasada özel olarak düzenlenmiştir. Çeşitli değişikliklerle halen yürürlükte olan ve bir başvuru yolu olarak varlığını koruyan bu düzenlemeye dayanan davacının talebinin inceleme mercii de yine yasa gereği Yargıtay 4. Hukuk Dairesidir.

Suç soruşturması veya kovuşturması sırasında uğranılan zarara neden olan işlemlerin bir bölümü, yargısal faaliyetlere ilişkin olup, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 141 ilâ 144 maddelerinde sayılan sınırlı hallerde devletin sorumluluğu da kabul edilmiştir.

Suç soruşturması veya kovuşturması sırasında uğranılan zarara neden olan işlemlerin bir bölümü, yargısal faaliyetlere ilişkin olup, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 141 ilâ 144 maddelerinde sayılan sınırlı hallerde devletin sorumluluğu da kabul edilmiştir.

Koruma tedbirleri nedeniyle tazminata ilişkin bu hükümler yapılan muhakeme sonunda başlangıçta haklı görülen tedbirin bilahare haksız ya da hukuka aykırı olduğunun anlaşılması halinde bundan zarar gören kimselerin, bu zararlarının karşılanmasına yöneliktir. Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 141. maddesi hangi hallerde tazminat istenebileceğini, 142. maddesi bunun koşullarını, 143. ve 144. maddeleri ise tazminatın geri alınmasını ve tazminat isteyemeyecek kişileri düzenlemiştir. Burada düzenlenen tazminat nedenleri sayılan koruma tedbirlerine dair kararın yerindeliğine ilişkin değerlendirme yapılmasını ve sonradan haksızlığın anlaşılmasını gerektiren hükümlerdir.

Oysa, eldeki davada hakimin kararındaki yakalamaya ve bununla birlikte verilen bildirme kararına ilişkin takdirin (yani esasın) yerindeliği değil; ilgili hakimlerin mesleki ilerlemeye mani olmak ve zarar vermek özel kastıyla yasaya aykırı olarak karar verdikleri iddiası, zararın kaynağıdır.

Öyle ise, bu davada yakalama ve bildirme kararının haksızlığından ziyade, özel kast ile kanun hükmüne aykırı biçimde yakalama kararı verilmesi ve bu hususun yine özel kast ile Genelkurmay Başkanlığı’na faksla bildirilmesi yönünde karar alınması, tazminatın kaynağını teşkil etmektedir. Bu nedenle ortada haksız yakalama nedeniyle tazminat istemi değil; hakimin sorumluluğuna dayalı bir tazminat istemi söz konusudur.

O halde eldeki davanın da bu çerçevede çözümü gerekmektedir.

Hakimin, kasıtla yasaya aykırı olarak yakalama ve bu hususun bildirilmesi kararını verdiği iddia edildiğine göre,  yakalama ve bu hususun bildirilmesinin yerindeliğinin yani dosya kapsamına ve delil durumuna göre davacı-sanığın tahliyesinin gerekip gerekmediğinin değerlendirilmesi de bu aşamada olanaklı değildir. Zira, hakimin eylemi, kanun hükmüne aykırı olarak verdiği kararıyla kişinin mesleki kariyerinin sona erdirilmesi ve özgürlüğünün kısıtlanması suretiyle zararına neden olmak şeklinde ortaya konulmuştur.

Zarar gören isterse bu sorumluluk nedenine, bu hükümlerde gösterilen koşullara dayanarak Devlet’den tazminat isteyebileceği gibi; Ceza Muhakemesi Kanunu’nda düzenlenen sorumluluk nedenine dayanarak da,  141 ilâ 144 maddeleri nedeniyle sorumlu bulunan devlete de davayı yöneltebilir.

Zarar gören isterse bu sorumluluk nedenine, bu hükümlerde gösterilen koşullara dayanarak Devlet’den tazminat isteyebileceği gibi; Ceza Muhakemesi Kanunu’nda düzenlenen sorumluluk nedenine dayanarak da,  141 ilâ 144 maddeleri nedeniyle sorumlu bulunan devlete de davayı yöneltebilir.

Davacı taraf, dava açarken açıkça hakkındaki kararın özel kasıtla yasaya aykırı olarak oluşturulduğu iddiasıyla, hakimin sorumluluğuna dayanmıştır. Ceza Muhakemesi Kanunu’nda düzenlenen sorumluluk türüne dayanmadığına göre hukuken başvurabileceği diğer yol olan Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu (Hukuk Muhakemeleri Kanunu)’nda düzenlenen hakimin sorumluluğuna (dolayısıyla da son yasal durum itibariyle devletin sorumluluğuna)  gidemeyeceğini kabul etmek olanaklı değildir. Aksi halde hak arama özgürlüğünün kısıtlanması söz konusu olur ki, böyle bir kabul şekli ne anayasa, ne yasalar ne de uluslararası değerlere uygun düşmeyecektir.

Nitekim, aynı ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 24.11.2010 gün, E:2010/4-551 K:2010/598 sayılı kararında da benimsenmiştir.

Burada yinelemekte ve önemle vurgulamakta yarar vardır ki; ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nce verilen temyize konu görevsizlik kararına gerekçe gösterilen, 14 Şubat 2011 tarihinde yürürlüğe giren 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 12. maddesi ile 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’na 93. maddeden sonra gelmek üzere eklenen 93/A maddesinin 6. fıkrasında yer alan düzenlemede özel kanun-genel kanun ayırdına gidilmeksizin; 93/A maddesinde düzenlenmemiş olan sorumluluk sebepleri ve görevli merci yönünden uygulanacak usul kanununun belirlenmesi noktasında, davanın tarafları, süjesi, işlemin sorumlusu, kısaca “ilgilisi” ya da başka unsurlar değil; sorumluluk davasının konusu, yani istem ve dava konusunun usul kanunuyla “ilgisi” esas alınmıştır.

Bu yönüyle de; dava dilekçesinde ilgili hakimlerin zarar vermek özel kastıyla yasaya aykırı karar verdikleri ileri sürülmek suretiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573 ve devamı (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46 ve devamı) maddelerine dayanıldığına göre; hakimin genel olarak hukuki sorumluluğundan kaynaklanan böyle bir davanın konusunun, koruma tedbirlerine aykırı tazminat istemine ilişkin bulunduğu ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 141 ila 144 maddeleri hükümlerine göre Ağır Ceza Mahkemesi’nde görülüp sonuçlandırılması gerektiğinden söz edilmesi olanaklı değildir.

Hal böyle olunca; tüm bu yasal düzenlemeler ve açıklamalar karşısında, hakimin genel olarak hukuki sorumluluğundan kaynaklanan ve 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’nun 93/A maddesi ile mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573 ve devamı (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46 ve devamı) maddeleri hükümleri uyarınca çözümlenmesi gereken davanın, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 47. maddesi uyarınca Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

Bu itibarla, davaya bakmaya görevli bulunan Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nin ilk derece mahkemesi sıfatıyla ve Ağır Ceza Mahkemesinin görevli olduğu mülahazasıyla verdiği, dava dilekçesinin reddine dair kararı usul ve yasaya aykırı bulunarak bozulmasına karar verilmiştir.

S O N U Ç: Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile davaya bakmaya görevli bulunan Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nin ilk derece mahkemesi sıfatıyla ve Ağır Ceza Mahkemesinin görevli olduğu mülahazasıyla verdiği, dava dilekçesinin reddine dair kararın 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 16.12.2011 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18442, Karar No: 2013/5826, Tarih: 04.04.2013

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/18442 E.  ,  2013/5826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vek. Av.... ile davalı vek. Av. ... 'ün gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, İstanbul 3. İcra Müdürlüğünün 2002/11363 E. sayılı dosyası ile davalı banka aleyhine yapılan icra takibindeki alacağın tamamının alacaklı ... tarafından 18.9.2002 tarihinde müvekkili ...'a temlik edildiğini, temlik eden alacaklı Ruhi'nin davalı bankanın Yenişehir şubesinde 28.12.1999 tarihinde 27.500 USD tutarında vadeli hesap açtırdığını, aradan bir süre geçtikten sonra banka şubesine parasını çekmek amacıyla gittiğinde hesabında paranın olmadığının ve hesaptaki paranın çekilmiş olduğunun söylendiğini, daha sonra bankanın müşteri hizmetleri ile yaptığı görüşmeler sonrasında kendisine "sehven açılan hesabın kapatılması Yatr. Mrk. Hüseyin Bey" yazılı olan banka dekontunun faks ile gönderildiğini, Hüseyin Bey olarak yazılan kişinin Ankara yatırım şube müdürü olan Hüseyin Soydemirgil olduğunun kendisine söylendiğini, ancak müvekkili tarafından bu kişiye ya da başkasına hiçbir yetkinin verilmediğini, bunun üzerine davalı bankaya alacağın faiziyle birlikte ödenmesi istemiyle ihtar çekildiğini, ödeme olmayınca icra takibine girişildiğini, davalı bankanın itirazı üzerine takibin durduğunu belirterek haksız itirazın iptaline, % 40'tan aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ortada mevcut olmayan bir alacağın temlikinin mümkün olamayacağını, temlik edene haiz olunan def'ilerin temlik alana da ileri sürülebileceğini, dava konusu olan 27.500 USD tutarındaki hesabın 28.12.1999 tarihinde açıldığını, açıldıktan 53 saniye sonra da kapatıldığını, anılan hesabın fiktif bir hesap olduğunu, hesabın kapatıldığı para çekme işlemine ilişkin dekontun üzerine "sehven açılan hesabın kapatılması Yatr. Merk. Hüseyin Bey" notunun yazıldığını, hesap sahibi ...'ın yabancı ülkeden vize alması için gerekli olan hesap defteri hakkındaki talebi ile yakın arkadaşı olan Hüseyin Soydemirgil'den böyle bir fiktif hesap açılmasının talep edildiğini, hesaba para yatırılmasının ve sonra da çekilmesinin olmadığını, buna imkan da bulunmadığını belirterek açılan davanın reddine, % 40'tan aşağı olmamak üzere tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, dava, cevap ve toplanan deliller çerçevesinde, dava dışı ...'ın davalı bankada 9111473 nolu hesaba 28.12.1999 tarihinde 27.500 USD yatırılmak suretiyle vadeli döviz hesabı açtırmış görünmekte ise de, yatırım merkezi müdürü Hüseyin Soydemirgil'in görevini kötüye kullanarak fiktif hesap açtırdığı, olmayan alacağın temlikinin de mümkün bulunmadığı gerekçesiyle davanın ve davalının tazminat talebinin reddine dair verilen hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizin 08.02.2007 tarihli ve E.2006/7049, K.2007/967 sayılı ilamında, "Dosyaya sunulan hesap cüzdanı fotokopisine göre davacı adına hesap açılarak para yatırma makbuzu verildiği, banka kayıtlarına işlendiği, dekontun banka görevlisi...tarafından imzalandığı anlaşılmaktadır. Hesaptan para çekilmesine ilişkin işlemde ise davacı veya onun adına hareket edecek kimsenin imzası bulunmamaktadır. Davalı banka kayıtlarına geçen bu parayı davacıya ödediğini kanıtlayamadığına göre davanın kabulü gerekirken yazılı gerekçeyle reddinde isabet görülmemiştir." denilerek mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmiştir.

../..

-2-

Davalı banka tarafından bozma ilamına karşı karar düzeltme talebinde bulunulmuş, öncelikle yerel mahkemedeki yargılamada ortaya konulan savunmalar tekrarlanmış, ayrıca ... ile banka personeli Hüseyin Soydemirgil ve ... hakkında davaya konu fiktif hesapla ilgili Ankara 21. Asliye Ceza Mahkemesinde sahte evrak tanziminden 765 sayılı TCK'nın 345/1. maddesinden mahkûmiyet kararı verildiği, bu kararın da gözetilerek taleplerinin kabulü ile bozma ilamının kaldırılmasına karar verilmesi talep edilmiştir.

Dairemizin 30.10.2007 tarihli ve E.2007/5763, K.2007/9305 sayılı ilamıyla, davalı vekilinin karar düzeltme isteminin reddine karar verilmiştir.

Mahkemece Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, sunulan hesap cüzdanına göre davacı adına bankada hesap açılarak para yatırma makbuzu verildiği, bunun banka kayıtlarına işlendiği, dekontun banka görevlisi ... tarafından imzalandığı, hesaptan para çekilmesine ilişkin işlemde ise davacı veya onun adına hareket edecek kişinin imzasının bulunmadığı, davalı banka kayıtlarına geçen bu paranın davacıya ödendiğinin kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, itirazın iptaline, % 40 icra inkar tazminatına dair verilen hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizin 14.05.2009 tarihli ve E.2009/1741, K.2009/4469 sayılı ilamında, "Davalı bankaya para yatıran ... hakkında sahte özel evrak tanzimi suçundan kamu davası açılmış ve Ankara 21. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.12.2006 tarih 2004/1299-1065 sayılı kararıyla takip ve dava konusu para ile ilgili evrakların sahte düzenlendiği gerekçesiyle 765 sayılı TCK.’nun 345/1. maddesi uyarınca mahkumiyet hükmü kurulmuştur. Mahkemece Asliye Ceza Mahkemesindeki ceza davasında verilen kararın kesinleşip kesinleşmediği araştırılarak bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle davanın kabulünde isabet görülmemiştir." denilerek mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, Ankara 21. Asliye Ceza Mahkemesinin E.2004/1299, K.2006/1065 sayılı kararıyla, dava dışı ... ve banka görevlileri ... ile ... hakkında birlikte hareketle sahte özel belge düzenlemek suçundan dolayı 765 sayılı TCK'nın 345/1. maddesinden verilen mahkûmiyet kararının, Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 21.11.2011 tarihli ve E.2009/17213, K.2011/23835 sayılı kararı ile 765 sayılı TCK'nın 102/4, 104/2 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı süresinin dolduğu belirtilerek sanıklar hakkındaki kamu davasının bu nedenle düşürülmesine karar verildiği, bu durumda delillerin mahkemece değerlendirildiği, dava konusu hesabın fiktif nitelikte olduğu, bu nedenle temlikinin de mümkün olmadığı, hesapla ilgili herne kadar ...'a para yatırma makbuzu verilmiş ise de, ceza davasındaki ifadeler gözetildiğinde, bu hesabın yurtdışı seyahatine çıkmak için açıldığı, birkaç saniye sonra da kapatıldığı gerekçesiyle davanın ve davalının tazminat isteminin reddine dair verilen hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 53. maddesi kapsamında ceza hakiminin mahkûmiyet kararının hukuk hakimini bağlayabilmesi için, ortada ceza mahkemesinin kesinleşmiş bir mahkûmiyet kararı bulunmalıdır. Başka bir anlatımla, ceza mahkemesi kararının, maddi olgu yönüyle kesinleşmiş olması gerekir. Eğer bu yönden kesinleşmiş bir ceza mahkemesi kararı bulunmuyorsa, hukuk hâkimini bağlayacak bir ceza mahkemesi kararından da söz etmek mümkün değildir.

Somut olayda, Ankara 21. Asliye Ceza Mahkemesinin E.2004/1299, K.2006/1065 sayılı kararıyla dava dışı ... ve banka görevlileri ... ile ... hakkında birlikte hareketle sahte özel belge düzenlemek suçundan dolayı 765 sayılı TCK'nın 345/1. maddesinden verilen mahkûmiyet kararı, temyiz aşamasında fevkalade dava zamanaşımı süresinin dolmasıyla kamu davasının düşürülmesine karar verilmekle mevcudiyetini yitirmiştir. Bu durumda, 818 sayılı BK'nın 53. maddesine göre, hukuk hakimini bağlayan ceza hakiminin mahkûmiyet kararından ve mahkûmiyet kararının bağlayıcı etkisinden söz edilemez.

Mahkeme kararında, Ankara 21. Asliye Ceza Mahkemesinin E.2004/1299, K.2006/1065 sayılı dosyasındaki ifadelere dayanılmıştır.

Mahkeme kararında, Ankara 21. Asliye Ceza Mahkemesinin E.2004/1299, K.2006/1065 sayılı dosyasındaki ifadelere dayanılmıştır.

Dairemizin 08.02.2007 tarihli ve E.2006/7049, K.2007/967 sayılı bozma ilamında; hesap cüzdanı fotokopisine göre davacı adına hesap açılarak para yatırma makbuzu verildiği, bunun banka kayıtlarına işlendiği, dekontun banka görevlisi...tarafından imzalandığı, hesaptan para çekilmesine ilişkin işlemde ise davacı veya onun adına hareket edecek kimsenin imzasının bulunmadığı, davalının banka kayıtlarına geçen bu parayı davacıya ödediğini kanıtlayamadığı açıkça belirtilmiştir. Mahkeme kararında yollama yapılan ceza dosyasında, hukuk davasında dikkate alınabilecek, temlik alan davacıyı bağlayabilecek, temlik eden ...'ın kendi aleyhine bir beyanı (ikrarı) bulunmadığı gibi, davalı tarafça paranın ödendiğine ilişkin bir delil de yer almamaktadır. Açıklanan nedenlerle, davanın kabulü gerekirken mahkemece yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir edilen 990.00 TL. duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 04.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12649, Karar No: 2017/1977, Tarih: 08.03.2017

**20. Hukuk Dairesi         2015/12649 E.  ,  2017/1977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacılardan A.. Ç.. vekili ve Ş.. Ç.. vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtayca temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Dava konusu yere ait en eski tarihli memleket haritası ile davanın açıldığı tarihten 20 yıl öncesine ait memleket haritası ve yapımlarına esas alınan hava fotoğraflarının bulunduğu yerden getirtildikten sonra dava dosyası raporları hükme dayanak yapılan fen ve orman bilirkişilerine verilerek; memleket haritası ve hava fotoğraflarının ölçeğini kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritası ve hava fotoğrafı ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafı üzerinde gösterilmesi ayrıca hava fotoğrafı, stereoskop aletiyle üç boyutlu incelenerek, davaya konu taşınmazın varsa tasarruf sınırları ile üzerinde neler gözüktüğünü (bitki örtüsü, ağaçların cinsi, sayısı, yaşı, kapalılık oranı vb) ve kullanım durumunu belirtir şekilde müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 08/03/2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11649, Karar No: 2014/13487, Tarih: 16.10.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/11649 E.  ,  2014/13487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

TALEP EDEN : ...E Tipi Kapalı Ceza İnf.Kur.Müd.

HÜKÜMLÜ : ...

Hükümlü hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada...Sulh Hukuk ve ...Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R –

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir.

Dosya kapsamından, her ne kadar kısıtlı adayının adrese dayalı nüfus kayıt sistemi bilgilerine göre "... Sokak No:..." adresinde ikamet ettiği belirtilmiş ise de cezaevine yazılan müzekkere cevabına göre hükümlünün cezaevine girmeden önceki adresinin “... Mahallesi ....Sokak No:...” olduğunun anlaşılmasına göre, uyuşmazlığın,...Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 16.10.2014 de oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14435, Karar No: 2013/17954, Tarih: 14.11.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/14435 E.  ,  2013/17954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı banka takibinde toplam 190.530.30 TL.nin (asıl alacak, işlemiş faiz ve diğer feriler) tahsilini istemiştir. Davalı ... 12.03.2009 günlü itiraz dilekçesinde 69.127.29 TL.yi kabul etmiş, bunun dışındaki miktara itiraz etmiştir. Davalı ... ise 13.03.2009 tarihli itiraz dilekçesinde 120.000 TL.yi kabul ederek kalan 70.530 TL.ye itiraz etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılamaya ve toplanan delillere göre, davalı ... yönünden toplam 89.408 TL.üzerinden davalı ... yönünden ise toplam 134.112 TL.üzerinden itirazın iptaline ve takibin devamına karar verilmiştir.

Bu durumda mahkemece davacı alacaklının haklı çıktığı miktar üzerinden alacağın likit (bilinebilir) olduğu gözetilerek İİK.nun 67/2.maddesi uyarınca davacı banka yararına icra inkar tazminatına hükmedilmesi gerekirken bu kalem istemin reddinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin öteki temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 14.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.