muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/987, Karar No: 2025/2378, Tarih: 24.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/987 E.  ,  2025/2378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/300 Esas, 2024/338 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk Mahkemesinin 31.10.2019 Tarihli ve 2019/826 Esas, 2019/1272 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi adayı 13.10.2023 tarihli dilekçesi ile, vasinin vasilik görevlerini yerine getirmediğini, bu nedenle kısıtlıya kendisinin vasi olarak atanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece 13.11.2023 tarihli ek kararı ile, yapılan sorgulama kısıtlının adresinin ........... Mahallesi Kıran 1. Sokak No:20 ........../Ordu olduğunun görüldüğü gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Kumru Sulh Hukuk Mahkemesinin 02.05.2024 Tarihli ve 2024/47 Esas, 2024/96 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ve vasi adayının yerleşim yeri adreslerinin .........Mahallesi........ Sokak No:35 İç Kapı No:1 ........../İstanbul olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

C. Gaziosmanpaşa 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 21.08.2024 Tarihli ve 2024/1698 Esas, 2024/1859 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlının dava açıldığı tarihteki adresinin ........... Mahallesi Neva Sokak No:3 İç Kapı No:1 ........../İstanbul olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

D. Kumru Sulh Hukuk Mahkemesinin 11.11.2024 Tarihli ve 2024/300 Esas, 2024/338 Karar Sayılı Kararı

Her ne kadar kısıtlı adayı ve vasi adayının merkezî nüfus idaresi sistemindeki yerleşim yeri adresi olan Boğazköy ..........Mahallesi ...... Sokak No:35 İç Kapı No:1 ........./İstanbul adresi gerekçe gösterilerek dosya kapsamında yetkisizlik kararı verilmiş ise de, vasi adayının dilekçesinde kısıtlının ........., Mahallesi............Sokak No:79.........Ordu adresinde kendisi ile birlikte ikamet ettiğini belirttiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlıya yeni vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun’un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olmadığı gibi kısıtlı veya vasinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi de olmadığından vesayet dosyasının takibi ile ilgili karar vermekte İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

24.02.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2396, Karar No: 2016/2589, Tarih: 15.02.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/2396 E.  ,  2016/2589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile genel tatil ücreti, fazla mesai ücreti, ücret, izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı Ö.. Ş.. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalılara ait işyerinde 24/06/2005 tarihinden işten haklı nedenle ayrıldığı 15/09/2009 tarihine kadar aralıksız çalıştığını, ücretinin net 800.00 TL. olduğunu, 2 öğün yemek verildiğini, çalışmanın haftanın 6 günü 08.00 – 22.00 – 23.00 saatleri arasında olduğunu, dini ve resmi bayramlarda çalıştığını, tazminat ve işçilik alacaklarının ödenmediğini iddia ederek, kıdem tazminatı ile genel tatil, fazla çalışma, ücret ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ...........................vekili ; davacının 17/01/2009 – 31/07/2009 tarihleri arasında asgari ücretle çalıştığını, çalışma süresine göre yıllık izin ve kıdem tazminatı hakkı bulunmadığını, diğer davalılarla aralarında devir sözleşmesi olmadığı gibi hiçbir bağ bulunmadığını, ücret alacağının da bulunmadığını, dini ve resmi bayramlarda izin kullanıldığını, işyerinde fazla çalışma yapılmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Diğer davalılar usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmemiş ve cevap vermemişlerdir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile kıdem tazminatı ile genel tatil ve fazla çalışma alacaklarının davalılardan tahsiline, yıllık izin ücreti isteminin ise davalı..............i.dışındaki davalılardan tahsiline hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı ................... temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı .................... Şti.nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye verilen ara dinlenme süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

2-İşçiye verilen ara dinlenme süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (.................).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut uyuşmazlıkta tanık beyanlarına itibarla günlük 14 saat olarak belirlenen çalışma süresinden 2 saat ara dinlenme süresi yerine 1,5 saat düşülerek yapılan fazla çalışma hesabı hatalıdır.

3-Gerek 506 sayılı .............................. mülga 77. maddesi, gerekse 5510 sayılı ....................'nun 80. maddesi uygulaması açısından fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri prime esas kazançlar içerisinde değerlendirilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, brüt ücret üzerinden hesaplanan fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarından, damga ve gelir vergisi kesintilerinin yapılmasıyla yetinilerek, alacakların net miktarı tespit edilmiştir. Mahkemece, bilirkişi raporunda belirtilen net tutarlar hüküm altına alınmıştır.

Yukarıda belirtildiği üzere, anılan ücretler prime esas kazançlar içerisinde olup, işçi payına düşen prim kesintilerinin nazara alınmaksızın alacağın net tutarının belirlenmesi hatalıdır.

4-Davalı ................ hakkında yıllık izin ücreti alacağı yönünden de red kararı verilmesine rağmen yargılama giderlerinin kabul ve red miktarına göre oranlanmaması ve hüküm altına alınan miktarların net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemesi de isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 15/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26462, Karar No: 2016/10075, Tarih: 23.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/26462 E.  ,  2016/10075 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Oltu Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/08/2015

NUMARASI : 2014/2135-2015/2035

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Çayır niteliğindeki taşınmaza ot geliri esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 23/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19121, Karar No: 2012/2727, Tarih: 21.02.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/19121 E.  ,  2012/2727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Bilirkişi raporlarında münavebe ürünü olarak alınan kapama susuz bağ dekar başına verim miktarlarının İl/İlçe Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2010 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan sorulmasından,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13899, Karar No: 2019/5439, Tarih: 18.09.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/13899 E.  ,  2019/5439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 19.08.2014 gününde verilen dilekçe ile suya elatmanın önlenmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen 11.02.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, davacının ... Köyünde çiftçilik yaptığını, taşınmazı ve suyun kaynağı ile sulama sisteminin köyde bulunduğunu, su kaynağından davacının serası, muzları ve bahçesinin sulandığını, davalı tarafından sulama sistemine yapılan müdahaleler ve boruların sökülmesi nedeniyle su kaynağından davacının yararlanamadığını, muzlar ve bahçenin sulama yapılamadığından zarar gördüğünü belirterek, davalının elatmasının önlenmesini, suyun kullanımının tedbiren sağlanmasını ve davacının zararının tespitini istemiştir.

Davalı, davacının yıllardır tarlalarını suladığı suyuna hortumu atarak tecavüz ettiğini, asıl suya müdahale edenin davacı olduğunu, suyu hiçbir zaman akıtmadıklarını, dava konusu yerin hemen üzerinde üç tane su kaynağı olduğunu, bu kaynaklardan bir kısmının üzerine karayolları yol çalışması nedeniyle toprak döküldüğünü, kış mevsimi olunca suyun kaynaktan taşarak dereye aktığını, davacının da bu akan suyu sahiplenmek istediğini, daha önceden kullanımının olmadığını, suyun kadim kullanım hakkının kendisine ait olduğunu, sorunun çözümü için davacının kendisinden para istediğini, iddiaların doğru olmadığını belierterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, davalının davacının kullandığı kaynağa müdahalesinin menine, davacının zarar tespitine ilişkin talebinin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.

Dava, suya vaki elatmanın önlenmesi istemine ilişkindir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 756. maddesine göre; kaynaklar arazinin bütünleyici parçası olup, bunların mülkiyeti ancak kaynadıkları arazisinin mülkiyeti ile birlikte kazanılabilir. Gerçek kaynağın suyu bir akiferden gelir. Su çıkışı bir noktadan veya bir alandan olabilir. Bu alana kaynak alanı denir. Kaynak, yeraltı suyunun doğal olarak yeryüzüne çıkması halidir.

Kaynak suyu, kendiliğinden kaynadığı arazinin hudutlarını aşacak debide ise ya da malikinin ihtiyaçlarını karşıladıktan sonra fazlası varsa genel su kabul edilir ve komşular yararlanabilir. Uygulamada kaynak "yer altı suyunun üst düzeyinin yer yüzeyini kestiği yer" olarak tanımlanmaktadır. Yeraltı suyu doğal yoldan yeryüzüne çıkmamış, drenaj vs. yollarla çıkarılmış ise, kaynak olarak değil, drenaj veya kuyu vs. isimlerle anılır. Bu şekilde insan eliyle çıkarılan sular yeraltı suyu olarak kabul edilir.

Yeraltı suları kamu yararına ait sulardır. Arza malik olmak, onun altındaki yeraltı sularına da malik olmak sonucunu doğurmaz (TMK m. 756/3).

Mahkemece, mahallinde keşif yapılmış, alınan bilirkişi raporunda tarafların yararlandığı su kaynakları gösterilmiş, suyun debisi jeoloji mühendisi bilirkişi tarafından ölçülmüş ise de tarafların ihtiyacı olan su miktarı konusunda bilgi verilmediği gibi yararlandıkları başka suların da araştırılmadığı saptanmıştır. Bu hali ile bilirkişi raporlarının ve mahkemece yapılan inceleme ve araştırmanın hüküm kurmaya yeterli ve elverişli olduğundan söz edilemez.

Dava konusu su kaynaklarının tescil harici dere yatağından çıktığı ve bu nedenle genel su niteliğinde olup herkesin yararlanma hakkı bulunduğu, tarafların kadim haklarının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Suya elatmanın önlenmesi davasını sudan yararlanan ve yararlanmasına engel olunan kişiler açabilir.

Davada sağlıklı bir sonuca ulaşılabilmek için suların en az olduğu bir dönemde su işlerinden anlayan uzman bilirkişiler seçilmek suretiyle yerinde yeniden keşif yapılarak tarafların içme suyu ve sulama suyu ihtiyaçları belirlendikten sonra yararlandıkları veya yararlanabilecekleri tüm su kaynakları incelenerek, içme suyu ve sulama suyu nitelikleri de belirlenip, tarafların kadim haklarının bulunmadığı da gözetilerek, öncelik içme suyu ihtiyacına verilmek üzere ayrıntılı rapor alınmalı, gerektiği takdirde tarafların sudan yararlanma şekil ve şartlarını gösterir infaza elverişli bir su rejimi kurularak sonuca gidilmesi gerekirken, değinilen bu yönler gözetilmeksizin, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; 6100 sayılı HMK'nin 297/2. maddesi gereğince; hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkından verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.

Bunların yanında hakim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka birşeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir (HMK m. 26/1).

Somut olaya gelince; mahkemece, davalının davacının kullandığı kaynağa müdahalesinin menine karar verilmişse de, hükmün dayanağı olan bilirkişi raporu gösterilmediği gibi, krokide birden fazla su kaynaklarının saptandığı, davalının hangi kaynağa elatmasının önlenmesine karar verildiği açıkça belirtilmeden kurulan hükmün bu hali ile infaza elverişli olmadığı anlaşılmış, yazılı olduğu üzere infazda tereddüt yaratacak şekilde karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.09.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10230, Karar No: 2019/4651, Tarih: 11.04.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/10230 E.  ,  2019/4651 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; Sağlık Bakanlığı'na ait olan 112 Acil Servis bünyesinde bulunan aracın sürücüsü ... Sevk ve idaresinde iken, Fatih Bozdoğan'a ait araç ile çarpıştığını ve neticede yaralamalı ve maddi hasarlı trafik kazası meydana geldiğini, ...Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/42 D.iş sayılı dosyası ile tespit yapıldığını, bilirkişi raporuna göre araçtaki maddi hasarın yanı sıra 4.500,00 TL değer kaybı bulunduğunu, maddi zararın kasko tarafından karşılandığını ancak değer kaybının karşılanmadığını, değer kaybının karşılanması için bu davanın açılması gerektiğini, tüm bu sebepler ile davanın kabulü ile davlılardan müştereken ve müteselsilen 4.500,00 TL değer kaybı bedelinin kaza tarihinden itibaren faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... Oyak Sigorta A.Ş. vekili; müvekkili şirket poliçe teminatını tüketmiş olduğundan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; kazaya karışan araçta değer kaybı söz konusu olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; açılan davanın kısmen kabulüne, davacının davasının kusursuz davalı ... yönünden reddine, 27/03/2010 tarihinde meydana gelen trafik kazası nedeni ile davacıya ait araçta oluşan 4.000,00 TL değer kaybı bedelinin, davalı ...Ş yönünden poliçe limitiyle sınırlı olmak kaydıyla dava tarihi olan 04/02/2011'den itibaren, davalı ... haricindeki diğer davalılar yönünden ise kaza tarihi olan 27/03/2010'den yasal faizi ile müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ile davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Karar tarihi itibariyle temyiz kesinlik sınırı 2.080,00 TL olup, davacı yönü ile hükmedilen tazminat miktarı 4.000,00 TL, reddedilen tazminat miktarı 500,00 TL olduğundan karar tarihi itibariyle kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay'ca da temyiz isteminin reddine karar verilebilir. Açıklanan nedenlerle davacı ... vekilinin temyiz istemlerinin mahkeme hükmünün kesin olması nedeniyle reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava trafik kazasından kaynaklanan araçta meydana gelen değer kaybının tazmini isteminden ibarettir.