muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/15184, Karar No: 2007/3422, Tarih: 12.03.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/15184 E.  ,  2007/3422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, ... X 3 model aracın satın alınması konusunda davalı şirketle 23.1.2004 tarihli ön sözleşme yaptığını, 19.3.2004 tarihinde aracın alımından vazgeçerek ön sözleşme nedeniyle ödemiş olduğu 2.000 Euro’nun iadesini istemişse de iade edilmediği ... sürerek, alacağının ... Lirası karşılığı olan 3.600.000.000 TL’nin ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, sözleşme gereğince ... AG’ye araç siparişi verdiklerini, alıcının sipariş tarihinden itibaren yedi günlük süreyi geçirdikten sonra sözleşmeden dönmesi nedeniyle ödenen bedelin isteyemeyeceğini savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, sözleşmenin 1. maddesi gereğince, sözleşmede öngörülen yedi günlük süreden sonra aracın alımından vazgeçilmesi nedeniyle ödenen bedelin iadesinin talep edilemeyeceği belirtilerek, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının 23.1.2004 tarihli ön sözleşme ile davalı şirkete ... X 3 marka araç siparişi vermesine rağmen 19.3.2004 tarihinde bu talebinden vazgeçtiği, ön sözleşme ile ödemiş olduğu 2.000 Euro bedelin davacıya iade edilmediği taraflar arasında uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık, davacı tarafından sözleşmenin fesh edilmesi halinde başlangıçta ödenen bedelin davacıya iade edilip edilmeyeceği noktasındadır. Tarafların imzasını taşıyan “Yeni Araç Sipariş Formu” başlıklı sözleşmenin 1. maddesinde “...alıcı, sipariş tarihinden itibaren 7 gün içinde yazılı bir mazeret beyanı

2006/15184 2007/3422

ile siparişinden dönebilir. Bu takdirde alınan ön ödeme, ....kendisine iade edilir. Bu müddeti geçen vazgeçmelerinde, alıcı ödemeleri üzerinde hiçbir talepte bulunamaz. Sipariş edilen aracın, satıcı tarafından üçüncü şahsa satışı halinde, akdin feshi ile, yeniden satış işlemleri gibi masraflar ve zararlar mahsup edildikten sonra, varsa bakiye, alıcıya iade edilebilir.” hükmü bulunmakta olup, sözleşme hükmü gereğince aracın siparişinin ardından ...’ye ithal edilip edilmediği, ithal dilmişse bir üçüncü kişiye satılıp satılmadığı, satılmışsa satıcının herhangi bir zararının oluşup oluşmadığı araştırılarak, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, sözleşmenin 1. maddesinin son cümlesi gözardı edilerek, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, 12.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14912, Karar No: 2016/2722, Tarih: 16.03.2016

**16. Hukuk Dairesi         2015/14912 E.  ,  2016/2722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucunda .... Köyü çalışma alanında bulunan 154 ada 1 parsel sayılı 17.406,24 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz davalıların murisi ... adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ..., adına tescil edilen 154 ada 2 parsel sayılı taşınmazın geri kalan bölümünün davalıların murisi adına yazıldığını öne sürerek çekişmeli taşınmazın kendi adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, yargılama sırasında ölen davacının bir kısım mirasçıları tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ... kadastro tespitinden önceki sebeplere dayalı olarak kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle taşınmazın adına tescili istemiyle dava açmış, davalılar yargılama sırasında dosyaya sundukları tapu kayıtlarına dayanmışlardır. Mahkemece davalıların dayandığı, murisleri adına kayıtlı tapunun çekişmeli taşınmazı kapsadığı ve davacılar yararına zilyetlikle iktisap koşullarının gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ne var ki; temyiz incelemesi sırasında istenilerek dosyaya konulan tapu kayıtları yargılama sırasında mahkemece Tapu Kadastro Genel Müdürlüğünden ve yerel Tapu Müdürlüğünden tedavülleri ile birlikte istenilmemiş, kadastro sırasında revizyon görüp görmediği araştırılmamış, keşif sırasında zemine yöntemine uygun şekilde uygulanmamış, fen bilirkişi tarafından sınırları gösterilmemiş olduğu gibi, hükmün gerekçesinde uygulanmayan tapu kayıtlarının taşınmaza uyduğu sonucuna nasıl ulaşıldığı da açıklanmamıştır. O halde öncelikle geri çevirme sonucunda Tapu Kadastro Genel Müdürlüğünden getirtilen tapu kayıtlarının bir örneği de eklenmek suretiyle Tapu Müdürlüğünden tedavülleriyle birlikte istenilmeli, kadastro sırasında revizyon görüp görmediği sorulmalı, tapu kayıt maliki olarak geçen Patu oğlu Mustafa'nın mirasçılarını gösterir nüfus kayıtları dosya arasına alınıp dosya ikmal edildikten sonra mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen ve davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek üç kişilik yerel bilirkişi, taraf tanıkları ve fen bilirkişisi aracılığı ile keşif icra edilmelidir. Yapılacak keşifte; yerel bilirkişilere yönleri okunmak ve sorulmak suretiyle tapu kayıtları taşınmaz başında uygulanmalı, yerel bilirkişilerin gösterdikleri sınırlar fen bilirkişisine işaret ettirilmeli, tapu kayıtlarında okunan yönler komşu parsel tutanakları ve dayanakları ile denetlenmeli, taşınmazın bilinen en eski tarihten beri kim ya da kimlerce nasıl, hangi sürelerle kullanıldığı olaylara dayalı olarak sorulmalı, fen bilirkişisine keşif ve uygulamayı denetlemeye elverişli, ayrıntılı, renkli uydu ve kadastro paftası çakıştırılmak suretiyle rapor ve harita düzenlettirilmeli; bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek davalıların dayandıkları tapu kayıtlarının hukuki kıymetlerini yitirip yitirmediği, tespit tarihine kadar davacı yararına kazandırıcı zamanaşımı ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği düşünülmeli ve sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece, bu hususlar göz ardı edilerek eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olduğu gibi davanın hukuki nitelendirilmesinde dahi hataya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, davacıların temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edenlere iadesine, 16.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2562, Karar No: 2025/652, Tarih: 06.02.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/2562 E.  ,  2025/652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1627 Esas, 2024/16 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/113 E., 2021/258 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2007/44727 sayılı “...” markasının sahibi olduğunu, dava konusu 2019/44981 sayılı “...” markasının ise müvekkilinin markası ile benzer olduğunu, taraf markalarının ortalama tüketiciler nezdinde karıştırılma ihtimali doğurabilecek mahiyete bulunduğunu, müvekkilinin markalarının uzun yıllardır bilinen ve kabul edilmiş markalar olduklarını, bu nedenle markalar arasında karıştırılma ihtimali oluşacağını ve markaların birbirlerinin serisi olarak algılanabileceklerini ileri sürerek 2020-M-597 sayılı Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve dava konusu 2019/44981 sayılı markanın tescili halinde hükümsüzlüğünü talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde, taraf markalarının benzer olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "...+ŞEKİL" şeklindeki başvurunun stilize olarak yazılmış bir sözcük markası olduğu, markanın “R-O-S-E-D-E-M” harfleri ile oluşturulmuş yedi harf tek kelimelik bir sözcükten oluştuğu, dilimizde ya da yabancı dillerde bilinen bir kelime olmadığı, bu anlamda uydurulmuş, yaratılmış, farazi bir ibare olduğu, bununla birlikte Türkçe dilbilgisi kurallarına uygun yazımı nedeniyle anılan ibarenin yazıldığı şekliyle “...” olarak üç heceli telaffuz edileceği, markadaki “d” ve “e” harflerinin stilize şekilde yazıldığı, kelimenin üst kısmında ise tüm harfleri kapsayan yatay bir çizgiye yer verildiği, esas unsurunun “...” kelimesinin kendisi olduğu, davacı taraf markası ise "..." şeklinde herhangi bir figüratif unsur taşımayan bir sözcük markası olduğu, markanın “rose” ve “bach” şeklinde iki ayrı kelimenin “&” işareti ile ayrılarak yazıldığı, “rose” kelimesinin İngilizce “gül, güzel kız” anlamına geldiği, “bach” kelimesinin ise “bekar, tek başına yaşayan” gibi anlamları bulunan bir kelime olduğu, tüketicinin “rose” kelimesinin anlamını bileceği, zira anılan ibarenin gül çiçeğinin de İngilizce karşılığı olması nedeniyle tüketicinin sıkça duyumsayabileceği İngilizce kelimelerden olduğu, ancak aynı değerlendirmenin “bach” kelimesi açısından yapılmasının ise mümkün olmayacağı , davacı markasının bu çerçevede “roz end bah” şeklinde ya da “rosebaç” şeklinde telaffuz edileceği, taraf markaları bu kapsamda karşılaştırıldığında her iki markanın da başlangıç sesinin “rose” şeklinde başladığı, ancak her iki markanın da devam seslerinin ise farklı olduğu (dem – bach), davacı markasının “rose” ve “bach” şeklinde iki ayrı kelimenin ayrı ayrı yazımı ile oluşturulduğu ve “&” işareti ile ayrıldığı, her iki kelimenin de yabancı sözcükler (İngilizce) olmaları nedeniyle tüketicinin bu markaları “roz end bah” şeklinde telaffuz etme eğiliminin daha yüksek olacağı, halbuki dava konusu markanın ne yabancı dilde ne dilimizde bilinen bir kelime olmadığı, dolayısıyla bu kelimenin yazıldığı gibi “...” şeklinde telaffuz edileceği ve bu telaffuzu ile davacı markasından farklılaşacağı, keza yine her iki markanın da bütünsel görsel algılarında, ortak harf dizilimleri dışında başkaca bir benzerlik taşımadıkları, davacı markasının tek başına “rose” kelimesinden değil “..

...” şeklinde telaffuz edileceği ve bu telaffuzu ile davacı markasından farklılaşacağı, keza yine her iki markanın da bütünsel görsel algılarında, ortak harf dizilimleri dışında başkaca bir benzerlik taşımadıkları, davacı markasının tek başına “rose” kelimesinden değil “...” şeklinde bir bütünden oluştuğu, dolayısıyla bu bütün üzerinden taraf markalarının değerlendirilmeleri gerektiği, davacının “rose” ibaresi etrafında yarattığı bir seri marka ailesi olmadığı, dava konusu markanın başvuru tarihi itibariyle yalnızca tek bir markasının bulunduğu da gözetildiğinde, dava konusu markanın davacı markasının yeni bir serisi olarak algılanma ihtimali de son derece zayıf olduğu, dolayısıyla taraf markaları kapsamında yer alan bir kısım mal ve hizmetler bakımından emtia benzerliği bulunmakta ise de markaların bütünsel anlamda yarattıkları algılar itibariyle birbirlerinden uzaklaştıkları, markaları oluşturan işaretlerin görsel, sözel ve kavramsal unsurları açısından meydana getirdikleri bütünsel algıların, ilgili tüketici kitlesi nezdinde markalar arasında karıştırılma ihtimaline yol açacak bir benzerlik oluşturmayacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Mahkemece verilen kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka ile ilgili Kurum kararının iptali istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 06.02.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3222, Karar No: 2021/4145, Tarih: 16.09.2021

**1. Hukuk Dairesi         2020/3222 E.  ,  2021/4145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAMSUN BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, davalı vekilinin istinaf başvurusu üzerine Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1.Hukuk Dairesi tarafından 6100 sayılı HMK’nin 353/1-b-2 maddesi uyarınca istinaf başvurusunun kabulüne, yerel mahkeme kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm tesisi ile davanın ispatlanamadığı gerekçesiyle reddine ilişkin olarak verilen karar, davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla duruşma isteği değerden reddedildi. Dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'un raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, inançlı işlem hukuki nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, 140 ada 4 parsel sayılı taşınmazını kredi çekmesi için önce dava dışı arkadaşı ...’a devrettiğini, arkadaşı Hasan’ın kredi işlemlerinden vazgeçmesi nedeniyle taşınmazın davalı eşi Keziban’a yine aynı amaçla devredildiğini, kredi işlemlerinin tamamlandığını, paranın tarafından kullanıldığını ve ödemeler bitmesine rağmen davalının taşınmazı iade etmediğini ileri sürerek davalı adına olan tapu kaydının iptali ile adına tescile karar verilmesini istemiştir.

Davalı, taşınmazı dava dışı Hasan’dan bedelini ödeyerek satın aldığını, taşınmaz ipotek işlemine konu edilerek kredi kullanılmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın ispatlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, davalı vekilinin istinaf başvurusu Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1.Hukuk Dairesince 6100 sayılı HMK’nin 353/1-b-2 maddesi uyarınca kabul edilerek, yerel mahkeme kararı kaldırılıp davanın ispatlanamadığı gerekçesiyle reddine ilişkin yeniden karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, dava konusu 140 ada 4 parsel sayılı taşınmaz öncelikle davacı adına kayıtlı iken dava dışı arkadaşı ...’a 20.000.000 ETL bedelle satış suretiyle 21.07.1995 tarihinde devredildiği, ondan da davacının eski eşi davalı ...’a 12.11.1998 tarihinde 100.000.000 ETL bedelle devredildiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; inanç sözleşmesi, inananla inanılan arasında yapılan, onların hak ve borçlarını belirleyen, inançlı muamelenin sona erme sebeplerini ve devredilen hakkın, inanılan tarafından inanana geri verme (iade) şartlarını içeren borçlandırıcı bir muameledir.

Bu sözleşme, taraflarının hak ve borçlarını kapsayan bağımsız bir akit olup, alacak ve mülkiyetin naklinin hukuki sebebini teşkil eder.

Bilindiği üzere; inanç sözleşmesi, inananla inanılan arasında yapılan, onların hak ve borçlarını belirleyen, inançlı muamelenin sona erme sebeplerini ve devredilen hakkın, inanılan tarafından inanana geri verme (iade) şartlarını içeren borçlandırıcı bir muameledir.

Bu sözleşme, taraflarının hak ve borçlarını kapsayan bağımsız bir akit olup, alacak ve mülkiyetin naklinin hukuki sebebini teşkil eder.

Taraflar böyle bir sözleşme ve buna bağlı işlemle genellikle, teminat teşkil etmek ve iade edilmek üzere, mal varlığına dahil bir şey veya hakkı, aynı amacı güden olağan hukuki muamelelerden daha güçlü bir hukuki durum yaratarak, inanılana inançlı olarak kazandırmak için başvururlar. Diğer bir anlatımla, bu işlemle borçlu, alacaklısına malını rehin edecek, yani yalnızca sınırlı ayni bir hak tanıyacak yerde, malının mülkiyetini geçirerek rehin hakkından daha güçlü, daha ileri giden bir hak tanır.

Sözleşmenin ve buna bağlı temlikin, değinilen bu özellikleri nedeniyle, taşınmazı inanç sözleşmesi ile satan kimsenin artık sadece, ödünç almış olduğu parayı geri vererek taşınmazını kendisine temlik edilmesini istemek yolunda bir alacak hakkı; taşınmazı, inanç sözleşmesi ile alan kimsenin de borcun ödenmesi gününe kadar taşınmazı başkasına satmamak ve borç ödenince de geri vermek yolunda yalnızca bir borcu kalmıştır.

Sözleşmenin ve buna bağlı temlikin, değinilen bu özellikleri nedeniyle, taşınmazı inanç sözleşmesi ile satan kimsenin artık sadece, ödünç almış olduğu parayı geri vererek taşınmazını kendisine temlik edilmesini istemek yolunda bir alacak hakkı; taşınmazı, inanç sözleşmesi ile alan kimsenin de borcun ödenmesi gününe kadar taşınmazı başkasına satmamak ve borç ödenince de geri vermek yolunda yalnızca bir borcu kalmıştır.

Uygulamada mesele, 05.02.1947 tarih 20/6 sayılı İçtihadı Birleştirme kararı ile ilişkilendirilip, bu karar dayanak yapılmak suretiyle çözüme gidilmektedir. Söz konusu kararda; eski hukuka göre mümkün ve geçerli olan muvazaa ve nam-ı müstear iddialarının, Medeni Kanunun yürürlüğünden sonra taşınmaz mallar hakkında dinlenip dinlenemeyeceği tartışılmıştır. Anılan kararda; çeşitli sebep ve amaçlarla bir taşınmaz kaydına gerçek malik yerine başka bir nam ve bir sözleşmede akitlerden biri yerine üçüncü bir şahsın gösterilmesinin mümkün olduğu, bu gibi hallerde vekilin kendi namına ve müvekkili hesabına yaptığı tasarruflarda olduğu gibi hukuki bir durum veya herhangi bir maksatla üçüncü şahıslardan gerçeği gizleme gayesi güdülebileceği, “kötüniyetli ve haksız gizlemeler” dışında,belirtilen olasılıklara göre açılacak bir davanın, gerçekten, ya mevcut bir hakka dayanarak bir el değiştirme veya bir hakkın korunması niteliğini taşıyacağı; bu durumun da, temsil ve vekalet ilişkisinde, mülkiyette halefiyet esası olarak kabul edilmiş bir husus olup, halefiyeti düzeltme amacıyla öncelikle mülkiyetin vekile aidiyeti düşünülse bile, temsil hükümlerine aykırı olduğundan bunun korunması ve devamına hükmolunamayacağı, zira TBK'nin 509. maddesindeki “Vekilin, kendi adına ve vekâlet veren hesabına gördüğü işlerden doğan üçüncü kişilerdeki alacağı, vekâlet verenin vekile karşı bütün borçlarını ifa ettiği anda, kendiliğinden vekâlet verene geçer.” hükmünün bu düşünceyi doğruladığı, öte yandan gerek taşınır, gerek taşınmaz mallara ilişkin olsun nam-ı müstear hadiselerinde, meselenin bir istihkak ve mülkiyet davası niteliğini geçemeyeceğinden, ne resmi senet, ne de şekil meselesinin bahse konu olamayacağı, meselenin akitte ve isimde muvazaayı kapsamına alan TBK'nin 19. maddesi kapsamında düşünülmesinin kanunun amacına uygun düşeceğine, değinildikten sonra sonuçta, nam-ı müstear davalarının dinlenebilir ve yazılı delil ile ispatının mümkün olduğuna, hükmolunmuştur.

İçtihadı Bileştirme kararlarının konularıyla sınırlı, sonuçlarıyla bağlayıcı bulunduğu tartışmasızdır. Nam-ı müstear için düzenleme getiren 1947 tarihli kararın, teminat amacıyla temlike dair inanç sözleşmelerini kapsadığı da kuşkusuzdur. Uygulamada anılan sözleşmeler gerek özü,gerek işleyişi açısından,genelde muvazaa, özelde ise nam-ı müstear başlıkları altında nitelendirilegelmektedir. Belirtilen İçtihadı Birleştirme Kararında da değinildiği üzere; inanç sözleşmeleri bir yandan mülkiyeti nakil borcu doğurması bakımından tarafları bağlayıcı, diğer yandan, mülkiyetin naklinin sebebini teşkil etmesi açısından tasarruf işlemlerini bünyesinde barındıran sözleşmelerdir. Bu durumda koşulların oluşması halinde taşınmaz mülkiyetini nakil özelliğini taşıdığı kabul edilmelidir. İçtihadı Birleştirme kararının

sonuç bölümünde ifade olunduğu üzere, inançlı işleme dayalı olup dinlenilirliği kabul edilen iddiaların ispatı, şekle bağlı olmayan yazılı delildir. İnanç sözleşmesi olarak adlandırılan bu belgenin sözleşmeye taraf olanların veya inanılanın imzasını içermesi gereklidir. Bunun dışındaki bir kabul, hem İçtihadı Birleştirme kararının kapsamının genişletilmesi, hemde taşınmazların tapu dışı satışlarına olanak sağlamak anlamını taşıyacağından kendine özgü bu sözleşmelerle bağdaştırılamaz.

05.02.1947 tarihli 20/6 sayılı İnançları Birleştirme kararı uyarınca, inançlı işleme dayalı iddianın, şekle bağlı olmayan yazılı delille kanıtlanması gerekeceği kuşkusuzdur. Şayet, ispat külfeti kendisinde olan tarafın yazılı bir belgesi yok ise ancak taraflar arasında gerçekleştirilen mektup, banka dekontu, yazışmalar gibi birtakım belgeler var ise bunların delil başlangıcı sayılacağı ve iddianın her türlü delille kanıtlanmasının olanaklı hale geleceği sabittir. Şayet, delil başlangıcı sayılacak böylesi bir olgu da bulunmuyor ise iddia sahibinin son başvuracağı delilin karşı tarafa yemin teklif etme hakkı olduğu da şüphesizdir.

Hemen belirtilmelidir ki; hukukumuzda diğer çağdaş hukuk sistemlerinde olduğu gibi kişilerin huzur ve güven içerisinde alış verişte bulunmaları, satın aldıkları şeylerin ilerde kendilerinden alınabileceği endişelerini taşımamaları, dolayısıyla toplum düzenini sağlama düşüncesiyle, alan kişinin iyi niyetinin korunması ilkesi kabul edilmiştir. Bu amaçla 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun(TMK) 2. maddesinin genel hükmü yanında menkul mallarda 988. ve 989. maddelerinin ve tapulu taşınmazların el değiştirmesinde ise 1023. maddesinin özel hükümleri getirilmiştir.