muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/14143, Karar No: 2024/13621, Tarih: 24.12.2024

8.Türk Borçlar Kanunu'nun 51. maddesine göre ise; "Hâkim, tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını göz önüne alarak belirler".

9.Bakım gücü-bakım ihtiyacı; bu konuda önemli olan, kimlerin yardımcı, kimlerin yardım gören olabilmeye elverişli oldukları değildir; somut olaylar ve belirli kişiler bakımından geleceğe uzanacak ve gelecekte dahi mümkün olabilecek biçimde kimlerin gerçekten yardımcı, kimlerin yardım gören olduklarıdır. Yardımcı (=destek) kavramı, bakım gücünü; yardım gören kavramı ise bakım ihtiyacını gerektirdiğinden, şayet bakım gücü yoksa destekten; bakım ihtiyacı mevcut değilse, yardım görenden söz edilemez. Bundan başka aradaki sıkı ilişki dolayısıyla birinin yokluğu durumunda diğerinin varlığı da düşünülemez. Bu yönden, destekten yoksun kalma davasında davalı taraf, bakım gücü ve bakım ihtiyacının olayda var olmadığını savunabilir. Tazmin alacaklısı sıfatiyle dava açmış olan davacı, yaşam deneyimleri ve olayların olağan yürüyüşü nedeniyle ispat yükünün yer değiştirmesi durumu söz konusu bulunmadıkça bakım gücünü ve bakım ihtiyacını ispat zorundadır (... Çenberci, İş Kanunu Şerhi-1978 Ankara, shf 846 ve devamı).

10.Bu durumda; destekten yoksun kalınan zararın belirlenmesinde, ölen sigortalının elde ettiği gelirin miktarına göre destek gücünün kapsamının ne olduğu, sürekli ve düzenli destek olup olmadığı ve davacıların destek ihtiyacının bulunup bulunmadığı varsa bu ihtiyacın ne şekilde karşılandığının dikkate alınması gerekir.

11.İçtihadı Birleştirme Kararında söz edildiği gibi, bakma kavramı; "Para ve para ile ölçülebilecek bir değer olabileceği gibi bir hizmet ifası ve yahut benzeri yardımlar şeklinde olabilir. Bu nedenle, desteğin yardımının yanızca parasal nitelikte olması bakım gücünün varlığı için koşul değildir". Ancak aksi kanıtlanmadıkça, sigortalının ileride yapacağı farazi desteklerden olan; ana ve babasının bakım ihtiyacı ileride gerçekleşirse bakım ihtiyacını gidermek, bazen ziyaret etmek, evlerinde yardım etmek, kendilerine alışveriş yapmak, yemek yapmak vs. gibi destekler hesaplanabilir nitelikte değildir.

12.Zira Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı kapsamında davacı anne ve babanın destekten yararlandığının ispatı için kurumdan gelir bağlanması şartı aranmamakta olup, bunun bir sonucu olarak da davacı anne ve babanın destek tazminatı alacaklarının kurumdan bağlanan gelirin ödendiği süre ile sınırlı olduğunu kabul etmek açıkça İçtihadı Birleştirme Kararıyla amaçlanan sonucu bozucu mahiyettedir.

13. Öte yandan davacı anne ve baba tarafından Türk Borçlar Kanunu'nun 50. maddesi hükmüne göre; ölen sigortalının gelirinden kendisine sürekli destekte bulunduğu ileri sürülüp, Türk Borçlar Kanunu'nun 55. maddesine göre maddi delillerle hesaplanabilir sürekli ve düzenli fiili bir desteğin varlığı da kanıtlanmamıştır.

13. Öte yandan davacı anne ve baba tarafından Türk Borçlar Kanunu'nun 50. maddesi hükmüne göre; ölen sigortalının gelirinden kendisine sürekli destekte bulunduğu ileri sürülüp, Türk Borçlar Kanunu'nun 55. maddesine göre maddi delillerle hesaplanabilir sürekli ve düzenli fiili bir desteğin varlığı da kanıtlanmamıştır.

14. O halde, Mahkemece, sigortalının anne ve babasına destek olacağı karine olarak kabul edilerek, Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddeleri uyarınca, somut olayın özelliğine göre hesap edilebilir mahiyette destekten yoksunluk maddi tazminatı alacağının varlığının açıkça ispat edilememiş olması nedeniyle davacı baba yararına hakkaniyete uygun daha makul maddi tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde bariz miktarda az olan maddi tazminatın hüküm altına alınması isabetsiz görülmüştür.

15.Öte yandan yargılama sürecinde davacılar vekilinin davacı anne yönünden maddi zararının tespiti için alınan hesap raporlarına itiraz ettiğinin, bu itirazlarını tekrarla istinaf yoluna da başvurduğunun anlaşılması karşısında 26.09.2022 tarihli hesap raporunda yapılan hesaplamalarda asgari ücret artışlarının yansıtılmaması, işlemiş dönem sonunun ileri çekilmemesi hatalı olmuştur.

16. Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozma nedenidir.

17. O halde, temyiz eden davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları dikkate alınarak, Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

VI. KARAR:

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacılar vekilinin reddedilen manevi tazminatlara ilişkin temyiz isteminin miktardan REDDİNE,

2. Davacılar vekilinin reddedilen maddi tazminatlara yönelik temyiz istemleri nedeniyle temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

3. Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgililere iadesine,

Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18970, Karar No: 2018/27377, Tarih: 17.12.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/18970 E.  ,  2018/27377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı işverene ait işyerinde 11.04.2006 tarihinden iş akdini haklı olarak feshettiği 15.08.2014 tarihine kadar CNC-Makine operatörü olarak sürekli çalıştığını iddia ederek kıdem tazminatı ile fazla mesai, ulusal bayram genel tatil, yıllık izin ve son ay ücret alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve yapılan yargılama sonucunda iş akdinin davacı tarafça ücret alacakları ödenmemesi nedeni ile feshedildiği, feshin haklı olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının ücret tutarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta primi ödenmesi amacıyla zaman zaman iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda davacı, davalı iş yerinde CNC makine operatörü olduğunu, aylık net 1650, 00 TL ücretle çalıştığını 1096 TL sinin bankadan kalanını ise elden aldığını iddia ederken, davalı taraf davacının bordrolarda gösterilen ücret seviyesi ile çalıştığını savunmuş olup dosya içerisinde bulunan ücret bordrolarına göre davacının ücreti brüt 1398,78 TL dir. Dönemin asgari ücretinin de 1.134 TL brüt , 891,04 TL net seviyesinde olduğu görülmüştür. Mahkemece yapılan emsal ücret araştırması sonucu; Makine Mühendisleri Odası 2014 1. dönem belgeli bir çalışan ise ( meslek yüksek okulu, milli eğitim müdürlüklerinden, meslek odasından) brüt 1929 TL , belgesiz ise brüt 1409 TL ücret alabileceğini bildirmiştir. Davacı tanıklarından ...un işveren ile husumeti bulunduğu anlaşılmakla diğer davacı tanığı ..., davacının en son 1.650,00 TL civarında maaş aldığını zannettiğini, işveren tarafın sigortaya bildirdiği maaş tutarını banka aracılığıyla ödediğini, bakiyesini ise elden ödediğini beyan etmiş, davalı tanıklarından Abdurrahim Kaçar ise davacının en son aldığı maaşın 1.100,00 TL civarında olduğunu zannettiğini beyan etmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının bordolarda gözüktüğü gibi brüt 1398 net 1000 TL ücretle çalıştığı kabul edilerek dava konusu alacaklar hesaplanmış ise de, tüm dosya kapsamı, tanık beyanları ve emsal ücret araştırması sonuçları ve özellikle davacının davalı iş yerinde 8 yılı aşkın süre Cnc makine operatörü olarak çalıştığı göz önüne alındığında davacının iddia ettiği gibi net 1650,00 TL ücretle çalıştığının kabulü gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozma nedenidir.

3- İşyerinde ara dinlenme süresi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı Kanun'un 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Ara dinlenme için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık kırkbeş saati aşan kısmını oluşturması halinde ise zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3. maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının gece gündüz vardiyası olmak üzere iki haftalık döngüler halinde 04.09.2009 – 15.08.2013 tarihleri arası gündüz vardiyasında hafta içi 08.30 – 19.30 saatleri arası yarım saat ara dinlenme ile, cumartesi 08.30-14.00 saatleri arası yarım saat ara dinlenme ile gece vardiyasında 19.30 -08.30 saatleri arası yarım saat ara dinlenme ile ile 15.08.2013 tarihinden sonra ise gündüz vardiyasında 08.30-19.30 saatleri arası 1 saat ara ile, cumartesi 08.30- 14.00 saatleri arası 1 saat ara ile, gece vardiyasında ise 19.30 -08.30 saatleri arası 1 saat ara dinlenme ile çalıştığı kabul edilerek fazla mesai hesabı yapılmıştır. Dinlenen davacı tanık beyanlarına göre ara dinlenme süreleri belirlenmiş olup davalı tanıkları da beyanlarında iş yerinde 1 saat yemek molası ve günde 2 kez 15 er dakika çay molası verildiğini belirtmişlerdir. Yapılan açıklamalar karşısında mahkemece davacının 04.09.2009 – 15.08.2013 tarihleri arası gündüz vardiyasında hafta içi 08.30 – 19.30 saatleri arası bir saat ara dinlenme ile, tüm dönem çalışması yönünden gece vardiyasında 19.30 -08.30 saatleri arası çalışma için ise 1,5 saat ara dinlenme süresinin kullanıldığının kabulü gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10490, Karar No: 2015/12616, Tarih: 23.06.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/10490 E.  ,  2015/12616 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 07.07.1996-2000/Aralık döneminde bildirilmeyen çalışmaların tespiti istemine ilişkin olup; Mahkemece; 01.07.1996-01.12.2000 tarihleri arasında çalışma tespit edilerek, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı, 506 sayılı Yasanın 79/10 maddesidir. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği, çalışma olgusunun da tanık dahil her türlü delille ispatlanabilmesi nedeniyle delil serbestliği bulunduğu göz önünde bulundurulmalıdır.

506 sayılı Kanunun 4. maddesinde, “sigortalıları çalıştıran gerçek ve tüzel kişiler” işveren olarak tanımlanmıştır. ”Çalıştıran” olgusu, tespiti istenen sürelere ilişkin hizmet akdinin tarafı konumunda olan ve hizmet akdini düzenleyen “işvereni” ifade etmektedir. Hizmet tespitine yönelik davalarda, çalışma ilişkisinin nitelik ve süresinin belirlenmesinde, bu yöndeki işyeri bilgi ve belgelerine ulaşılmada, kısacası, davanın sübutu ve verilen kararın infazı açısından, işverenin kim olduğunun bilinmesinde yasal zorunluluk vardır; bu nedenle, sigortalının taraf olduğu hizmet akdinin hangi işverenler tarafından düzenlenmiş olduğu tespit edilip, hizmet tespitine yönelik davanın, anılan Yasanın 79/10. maddesine göre, sigortalıyı fiilen çalıştıran işverenlere yöneltilmesi gerekir.

Dava dilekçesinde, ... davalı işveren olarak gösterilmiş ise de; dosya kapsamından, işverenin... olduğu anlaşılmakla, HMK’nun 124. maddesi gereğince, adı geçen apartman yöneticiliğine husumet yöneltilmeli, davacı ile davalı apartman yönetiminin davalı Kurum nezdinde yer alan dosyaları ve ilgili tüm belgeler celbedilmeli, davalı apartman yönetiminin göstereceği bütün deliller de toplanmak suretiyle yapılacak değerlendirme sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Açıklanan bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 23.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/403, Karar No: 2022/584, Tarih: 27.09.2022

**Ceza Genel Kurulu         2022/403 E.  ,  2022/584 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza

Hükümlü : ...

Hükümlü ... hakkında hırsızlık suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda hükümlünün atılı suçtan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 53 ve 63. maddeleri gereğince 4 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin ... 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 05.10.2006 tarihli ve 79-643 sayılı hükmün, hükümlü ve katılanlar tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 03.12.2013 tarih ve 2238-25647 sayı ile;

“... Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı TCK’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olayda, sanıkların katılanlara ait fabrikaya belirlenemeyen zaman diliminde çatıdan girip içeride bulunan suç tarihi itibarıyla 16.268 TL değerindeki derileri aldıktan sonra dışarı çıkmak için bilirkişi raporuna göre muhkem olan kilidini kırmak suretiyle gerçekleştirdikleri eylemlerinin, sanıklar açısından 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçu yanında, aynı Kanun'un 151/1 ve 116/2, 119/1-c maddelerinde belirtilen mala zarar verme ve ... yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarını da oluşturduğunun karar yerinde tartışılmaması,

2- 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, dosya içeriğine göre sanıkların eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1-son, 522/1 (pek fahiş) maddeleri ile 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 53/1, 151/1, 53/1, 116/2, 119/1-c, 53/1. maddeleri uyarınca, her iki Kanun'a göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Kanun maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, mala zarar verme suçuyla ilgili olarak uzlaşma koşulları da değerlendirilerek sonuç cezalar karşılaştırılıp lehe olan yasanın yapılacak uygulamaya göre belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Sanıkların 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmalarına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması," isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma ilamına uyan Yerel Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, 25.03.2014 tarih ve 33-125 sayı ile, hükümlünün hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca 4 yıl 6 ay; ... yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı TCK'nın 116/2 ve 119/1-c maddesi uyarınca 20 ay; mala zarar verme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesi uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, tüm suçlar yönünden aynı Kanun'un 53. maddesi gereğince hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

Bu hükümlerin de, hükümlü tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 2. Ceza Dairesince 28.01.2015 tarih ve 34438-1019 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 28.04.2022 tarih ve 35398 sayı ile;

"...Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08.11.2014 tarihli ve 2-2014/210811 sayılı tebliğnamesinin, hükümlüye tebliğ edilmediği, bu nedenle, hükümlünün, adil yargılanma ve savunma hakkının ihlâl edildiği, düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece, 01.06.2022 tarih ve 3803-11056 sayı ile itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İtirazın kapsamına göre inceleme hükümlü hakkında kurulan hükümlerle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08.11.2014 tarihli ve 210811 sayılı tebliğnamesinin, hükümlü ...’ya yöntemine uygun olarak tebliğ edilip edilmediği; tebliğ edilmediğinin kabulü hâlinde, aleyhe görüş içeren tebliğnamenin hükümlüye tebliğinin gerekip gerekmediğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

... Cumhuriyet Başsavcılığının 06.01.2004 tarihli ve 3-3 sayılı iddianamesiyle hükümlü ...’nın inceleme dışı sanıklar ... ve ... ile birlikte 28.11.2003 tarihinde tespit edilemeyen bir vakitte katılanlar ... ve ...’ya ait deri fabrikasına hırsızlık amacıyla geldiği, ... yerinin çatısına çıkarak buradaki boşluktan içeriye girdiği, 16.268 TL değerinde bulunan suça konu derileri, sağlam ve muhkem nitelikteki ... yeri giriş kapısının asma kilidini kırarak dışarı çıkardığı iddiasıyla, hırsızlık suçundan eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1-son ve 522/1. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı,

... 2. Asliye Ceza Mahkemesince 05.10.2006 tarih ve 79-643 sayı ile hükümlünün lehine olduğu kabul edilen 5237 sayılı TCK’ya göre hırsızlık suçundan mahkûmiyetine karar verildiği,