muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1767, Karar No: 2013/4285, Tarih: 20.02.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/1767 E.  ,  2013/4285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çankırı 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :28.11.2012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm kusur belirlemesi, manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Boşanmada manevi tazminatın amacı, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, bozulan ruhsal dengesini telafi etmek, manevi değerlerindeki eksilmeyi karşılamaktır. Onun için, kişilik haklarını ihlal eden fiille, tazminat miktarı arasında makul bir oranın bulunması gerekir. Bir tarafın zenginleşmesine yol açacak sonuçlar doğurur miktarda manevi tazminat takdiri, müesseseyi amacından saptırır. Hakim, tazminat miktarını saptarken, bir yandan kişilik hakları zedelenen tarafın, ekonomik ve sosyal durumunu ve boşanmada kusur bulunup bulunmadığını ve varsa kusur derecesini, fiilin ağırlığını; öbür yandan da, kişilik haklarına saldırıda bulunanın kusur derecesini, ekonomik ve sosyal durumunu göz önünde bulundurmak zorundadır. Açıklanan ilkeler gözetildiğinde davacı kadın yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı orantısız ve çoktur. Daha uygun miktarda tazminat takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan diğer bölümlerinin ise yukarıda l.bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 20.02.2013 (Çar.)
Yargıtay — Esas No: 2023/1431, Karar No: 2024/7439, Tarih: 11.12.2024

**8. Hukuk Dairesi         2023/1431 E.  ,  2024/7439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2017/37 E., 2022/63 K.

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasındaki uygulama kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen karar, yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesince bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı, davacı karşı davalı ... tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

İlk Derece Mahkemesinin vermiş olduğu önceki karar Yargıtay tarafından bozulmuş olup, hükmüne uyulan bozma ilamında özetle "... dava uygulama kadastro tutanağı ile oluşan durumun gerçeğe uygun olmadığı iddiası ile açıldığı halde mahkemece, davada husumet yöneltilen davalı şahısların hangi parsellerin malikleri olduğunun belirlenmediği, bu kişilere ait taşınmazların tutanak asılları getirtilerek gerekli araştırmanın yapılmadığı, enetime imkan vermeyen soyut içerikli yetersiz fen bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm kurulduğu açıklanarak, yetersiz inceleme ve araştırmaya dayanılarak hüküm kurulmasının ve kabule göre de, uygulama kadastro davaları mülkiyete yönelik olmadığı halde uygulama kadastro tutanağı gibi tescile karar verilmesi gerekirken hükümde mülkiyete ilişkin tescil hükmü kurulmasının isabetsizliğine ..." değinilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; "... taşınmazın tesis kadastrosu takeometrik yöntem ile yapılmış olup takeometrik ölçü krokisinde takeometrik değerler (açı, mesafe, poligon) bulunmadığından taşınmazın takeometrik değerlerinin uygulama kabiliyetinin bulunmadığı, 1961 ve 2018 yılı ortofoto haritası ile 1975 ve 1977 yılı hava fotoğraflarında davacı ve davalılara ait taşınmazlar üzerinde ağaçlıkların bulunması sebebiyle sabit sınırlar ile zemin durumunun tespit edilemediği, tesis ve yenileme kadastro paftasının çakıştırılmasında her iki paftada birbiri üzerine aplike olmuş olup ufak farklılıkların ise tecviz sınırları içerisinde kaldığının anlaşıldığı, birleşen davalarda dava konusu edilen 167 ada 61, 60 parsel sayılı taşınmazların askı ilanının 22.08.2011 tarihinde kesinleştiği, davanın ise 05.12.2021 tarihinde askı ilanının kesinleşmesinden yaklaşık 10 yıl sonra açıldığı, bu nedenle davaya bakmanın Asliye Hukuk Mahkemesinin görevinde olduğu ..." gerekçesiyle, davacı ...'nun davasının reddine, birleşen davalarda dava konusu edilen 167 ada 61, 60 parsel sayılı taşınmazlar yönünden mahkemesinin görevsizliğine karar verilmiş; hüküm, davacı - karşı davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, 12.10.2022 havale tarihli bilirkişi raporuna itibar edilerek, tesis ve uygulama kadastro paftasının çakıştırılmasında, her iki paftada birbiri üzerine aplike edilip ufak farklılıkların ise tecviz sınırları içerisinde kaldığı gerekçesi ile davacı - karşı davalı ...' nun davasının reddine karar verilmiş ise da, aynı raporda, davacı karşı davalı ...'na ait 167 ada 7 ve 57 parsel sayılı taşınmazların 3402 sayılı Kanun' un 22-a maddesi uygulanmasında, sınırlandırma ve ölçü hatasının yapıldığı belirtildikten sonra, ayrıca takeometrik ölçü çizelgesi ve ölçü krokisinin bulunduğu, ancak poligon değerlerinin bulunmadığı, haritacılık tekniği açısından zemine uygulanmasının mümkün olmadığı kanaatine varıldığı ifade edilmiştir. Yargılama sırasında pek çok rapor alınmış olup, 27.22.2021 tarihli fen ve harita bilirkişi kurulu ek raporunda da, yine 167 ada 7 ve 57 parsel sayılı taşınmazların 3402 sayılı Kanun' un 22-a maddesi uygulanmasında sınırlandırma ve ölçü hatası yapıldığı belirtilmiştir. Bu haliyle, hükme esas alınan 12.10.2022 tarihli bilirkişi raporu, kendi içerisinde çeliştiği gibi, dosya kapsamında alınan diğer raporlarla da çelişmektedir. Ne var ki; İlk Derece Mahkemesince, söz konusu çelişki üzerinde durulmamış ve kendi içinde çelişki içeren ve dosya kapsamındaki diğer raporlarla çelişen bu rapor esas alınarak hüküm kurulması cihetine gidilmiştir.

Hal böyle olunca; İlk Derece Mahkemesince, dosya içerisinde yer alan raporları tanzim eden bilirkişiler dışında 3 kişilik harita mühendisi bilirkişi heyetinden, ilk tesis kadastrosunun hangi yöntem ve tekniklerle yapıldığı, uygulanan yöntemlerin hata paylarının ne olduğu, üretilen haritaların zeminle uyumsuz bulunması halinde farklılığın nereden ve hangi sebeplerden kaynaklandığı, uygulama kadastrosu sonucu tespit edilen yeni sınırların yönetmelik hükümlerine uygun olarak tespit edilip edilmediği, uygulama kadastrosunda hata yapılmış ise doğru sınır ve haritanın nasıl olması gerektiği gibi hususlarda, "ada raporu" ile "uygulama tutanağı ve haritasını" irdeler şekilde, teknik ve bilimsel verilere dayalı ayrıntılı rapor alınmalı; ayrıca bilirkişi heyetinden, birincisi ortofoto üzerinde ilk tesis kadastrosuna ait harita ile uygulama haritasını ada bazında, ikincisi çekişmeli taşınmazlar ve komşularını kapsar bazda ve üçüncüsü ise ilk tesis kadastro haritası ile çekişmeli taşınmazların zemin durumunu çakıştırılmış olarak gösteren, uygulama kadastrosunda yanlışlık varsa, doğru sınırları belirten harita tanzim etmeleri ve dosya kapsamında mevcut raporlar arasındaki çelişkilerin nedenlerinin irdelenerek bu çelişkilerin giderilmesi istenilmeli, açıklanan yönteme uygun inceleme ve araştırma yapıldıktan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

İlk Derece Mahkemesince, bu hususlar gözetilmeksizin, eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak karar verilmesi isabetsiz olduğundan hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, bu hususlar gözetilmeksizin, eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak karar verilmesi isabetsiz olduğundan hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 Sayılı Kanun) Geçici 3 üncü maddesi yollaması ile 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA,

İstek halinde peşin harcın temyiz eden davacı - karşı davalıya iadesine,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

25.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8859, Karar No: 2014/8029, Tarih: 22.04.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/8859 E.  ,  2014/8029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Sanık ... hakkında hükümlülük, erteleme, müsadere, diğer sanık hakkında beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Katılan ... lehine hazine vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen Gümrük İdaresinin 4733 Sayılı Yasaya muhalefet suçundan davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, Gümrük idaresi adına hazine vekilinin vaki temyiz inceleme isteğinin 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK'un 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

II- O yer Cumhuriyet Savcısının sanık ...'a hasrettiği temyiz itirazlarının incelenmesinde,

1- 01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasanın 5. maddesi ile yapılan değişiklikle 5237 sayılı TCK.nun 50/6 madde ve fıkrasında yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilip, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinin 4 ve 9. fıkralarının yeniden düzenlenip, 10. fıkrasının da yürürlükten kaldırılması karşısında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde doğrudan verilen adli para cezasının ödenmemesi durumunda 5275 sayılı Yasanın 106. maddesi uyarınca hapse çevrilmesine ve bu durumun sanığa ihtar edilmesine karar verilmesi,

2- Taksitlendirme kararı verilirken uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6 madde ve fıkrasına aykırı davranılması,

3- Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, o yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca, hükümde gösterilen taksitlendirmeye ilişkin bende "1 yıl içerisinde" ibaresinden önce gelmek üzere "TCK.nun 52/4.maddesi gereğince" ibaresinin eklenmesi, hükmün 4.bendinden "ödenmeyen adli para cezasının 5275 Sayılı Kanunun 106/3.maddesi gereğince hapse çevrilmesine ve bu durumun sanığa ihtarına" ilişkin kısım ile hükümden gümrük idaresi lehine hükmedilen vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkarılması, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.04.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10808, Karar No: 2012/1425, Tarih: 06.02.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/10808 E.  ,  2012/1425 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, çalışma süresi ve prime esas kazancın tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalıların avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun, 20.10.2010 T., 2010/10-480 E., 2010/523 K. sayılı ilamında belirtildiği üzere, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesi uyarınca davanın yasal dayanağı 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 79/10. maddesidir...

Bu kapsamda hizmet tespitine yönelik davalarda davacı işçinin çalışmasının gerçekliği, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı .... (Devredilen ....) davalı işveren tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur.

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu'nun ...sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 288. maddesindeki yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı HMK 288. maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkündür.

Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile, varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa, tanık dinletilmesi mümkündür (HMK m. 292).

506 sayılı Kanunun 78. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HMK'nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa, ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira, 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, "....günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır". Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise, günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Somut uyuşmazlıkta; davacı tespitini istediği 12.02.1998-02.10.2006 tarihleri arasındaki prime esas kazançlarının belirlenmesini de talep etmiş, son aldığı ücretin 2.000,00 TL olduğunun tespitini istemiştir. Yerel mahkemece tespitine karar verilen 10.04.2000 tarihine kadar olan süre için prime esas kazançların alt sınırı esas alınmış, ...dönemde ve son çalıştığı 2006 yılı 6. ayında alt sınırlardan uzaklaşılarak karar verilmiştir.

O halde, yerel mahkemece; davacının asgari prime esas kazanç üzerinde ücret aldığına ilişkin varsa yukarıdaki esaslar dahilindeki delilleri celp edilip, değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde .... iadesine, 06.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2742, Karar No: 2024/6814, Tarih: 15.04.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/2742 E.  ,  2024/6814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1748 E., 2023/2581 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 18. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/254 E., 2022/127 K.

Taraflar arasındaki iş teftiş raporuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davalı İŞKUR yönünden davanın husumet yokluğundan reddine, diğer davalılar yönünden esastan reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; 31.12.2018 tanzim tarihli iş müfettişi raporunda, müvekkili Şirket bünyesine geçişi sağlanan işçilere yapılan yemek yardımlarının, yürürlüğü devam eden toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre çalışılan her iş günü için 10,00 TL olarak ödenmesi gerekirken, söz konusu toplu iş sözleşmesinin yürürlük süresi bitmeden Yüksek Hakem Kurulu (YHK) tarafından karara bağlanan toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre 5,00 TL üzerinden noksan ödediğinin tespit edilmesinin hatalı olduğu, 696 sayılı KHK'nın (696 sayılı KHK) 127 nci maddesi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin (375 sayılı Kanun) geçici 24 üncü maddesi gereğince geçişleri yapılan işçilere yemek yardımlarının toplu iş sözleşmesi hükümlerine uygun olarak yapıldığını, teftiş raporundaki değerlendirmelerin mevcut belge ve toplu iş sözleşmesi hükümlerine aykırı olduğunu dolayısıyla söz konusu rapora itiraz ettiklerini belirterek raporun iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1. Davalı Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğü vekili; öncelikle husumet itirazında bulunarak teftiş raporunda; alt işveren işçisi olarak çalışan 160 işçinin, geçişten önce YHK tarafından 23.01.2018 tarihinde karara bağlanan 01.04.2017-19.09.2019 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesinin 26 ncı maddesi kapsamında fiilen çalışılan günlerde 10,00 TL yemek yardımı almakta iken geçişten sonra, davalı Şirketçe yürürlüğü devam eden toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre değil de YHK tarafından karara bağlanan ve yürürlüğü 31.10.2020 tarihine kadar devam eden toplu iş sözleşmesi hükümleri doğrultusunda 5,00 TL olarak uygulandığının tespit edildiğini, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun (6356 sayılı Kanun) 37 nci maddesi, 375 sayılı KHK’nin geçici 24 üncü maddesi ve Bakanlıkça yayımlanan Tebliğ'in 49 uncu maddesi hükümleri kapsamında söz konusu işçilere yapılan yemek yardımlarının geçişten önce YHK tarafından karara bağlanan ve hâlen yürürlüğü devam eden 01.04.2017-19.09.2019 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesine göre 5,00 TL değil, 10,00 TL olarak ödenmesi gerektiğini, 696 sayılı KHK'nın 127 nci maddesi ile 375 sayılı KHK’ya eklenen maddenin dava konusu olayda uygulama olanağı bulunmadığını, açıklanan nedenlerle usul ve yasa hükümlerine uygun olarak düzenlenen teftiş raporunun iptalinin mümkün olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2. Davalı ... vekili; davalı Şirket nezdinde çalışan işçilere, geçiş tarihinden önce sağlanan yemek yardımları 10,00 TL iken geçişten sonra davacı işverence 5,00 TL olarak uygulanmasından dolayı işçiler aleyhine oluşan bu durum sebebiyle yapmış oldukları şikayet üzerine iş müfettişleri tarafından yapılmış olan teftiş neticesinde, geçişi sağlanan işçilerin mali ve sosyal haklarının düzenlendiği 375 sayılı KHK’nın geçici 24 üncü maddesi ile söz konusu maddenin uygulanmasına yönelik olarak Bakanlıkça yayımlanan Tebliğ'in 49 uncu maddesi gereğince işçilere yapılan yemek yardımlarının geçişten önce Yüksek Hakem Kurulunca karara varılan ve yürürlüğü devam eden 01.04.2017-19.09.2019 tarihli toplu iş sözleşmesine göre 5,00 TL değil 10,00 TL olarak ödenmesi gerektiğinin belirlendiği, davacının işçilere yemek yardımının 5,00 TL olarak uygulanacağına yönelik iddiasını 696 sayılı KHK'nın 127 nci maddesi ile 375 sayılı KHK’ye eklenen maddeye dayandırdığı ancak bu maddenin dava konusu olayda uygulama imkânı bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

3. Davalı ... vekili; toplu iş sözleşmesi tarafı işverenin değişmesinin yürürlükteki toplu iş sözleşmesini sona erdirmediğini, toplu iş sözleşmesinde taraflara atfedilen tüm hak ve borçların yürürlük süresince devam edeceğini, 6356 Sayılı Kanun'un 36 ncı maddesi uyarınca işyerinde çalışan işçilerin yararına olan toplu iş sözleşmesine göre 5,00 TL değil, 10,00 TL olarak ödenmesi gerektiğine yönelik uygulamanın devam etmesi gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; iptali istenen iş teftiş raporu doğrultusunda işçi yararına olan 10,00 TL yemek ücreti tutarının ödenmeye devam edilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın davalı İŞKUR açısından husumet yokluğundan reddine, diğer davalılar yönünden davanın esastan reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; 696 sayılı KHK'nın 127 nci maddesi ile 375 sayılı KHK'nın geçici 24 üncü maddesi kapsamında bir kısım işçilerin müvekkili Şirkete geçişinin sağlandığını, müvekkili Şirket tarafından yürürlükteki toplu iş sözleşmesi hükümlerine uygun olarak işçilere her gün için 5,00 TL yemek ücreti ödendiği, söz konusu ödemelerin kanuna ve toplu iş sözleşmesi hükümlerine uygun yapıldığını, herhangi bir eksik ödemenin söz konusu olmadığını, bu nedenle iş teftiş raporunun iptali ile müvekkilinin sorumluluğu olmadığının tespitine karar verilmesi gerekirken davanın reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç