muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5671, Karar No: 2013/7265, Tarih: 22.04.2013

3-Davacı tarafından savunulmayan ancak başka dosyalarda edindiği veriler doğrultusunda nöbet teslimlerinde 1,5 saatlik sarkma bulunduğunu kabul ederek bu çalışma sürelerini de haftalık fazla çalışmaya dahil etmiştir. Dosyaya delil olarak yansımayan ve iddia dahi edilmeyen bir husus vaki kabul edilerek hesaplama yapılması ve bu hatalı hesaba itibarla hüküm kurulması hatalı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması bozma nedenidir.

SONUÇ; Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 22.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6414, Karar No: 2018/1286, Tarih: 20.02.2018

**14. Hukuk Dairesi         2015/6414 E.  ,  2018/1286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tük. Mah. Sıf.)

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 18.09.2014 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil talebi üzerine bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 18.09.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, yükleniciden bağımsız bölüm alan tüketicinin açtığı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, 468 ada 5 parsel sayılı taşınmazda bulunan E blok 20 numaralı bağımsız bölümü müvekkilinin yükleniciden satın aldığını, satış bedelini ödediğini belirterek tapu iptal ve tescil talep etmiştir.

Davalı arsa sahibi vekili, yüklenicinin üzerine düşen yükümlülükleri yerine getirmediğini beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Davalı yükleniciler vekili, davayı kabul ettiklerini beyan etmişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen ilk kararın Dairemizin 07.06.2006 tarih ve 2006/5271 Esas, 2006/6588 Karar sayılı ilamı ile davaya Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılması gerektiği gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda arsa sahiplerine karşı yüklenicinin borcunu ifa etmediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Eser sözleşmelerinin bir türü olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi, taraflara karşılıklı hak ve borçlar yüklemekte; yüklenici, finansı sağlayan arsa malikinin taşınmazı üzerine bina yapma işini üstlenmekte, arsa maliki ise inşa edilecek binadaki bir kısım bağımsız bölümlerin mülkiyetini yükleniciye devretmeyi vaat etmektedir.

Arsa maliki ile yüklenici arasında düzenlenen inşat sözleşmesi gereğince yükleniciden bağımsız bölüm temlik alınmasına dayalı olarak açılan tapu iptali ve tescil davaları ile ilgili olarak kanunlarımızda bir düzenleme mevcut olmadığından bu konulardaki uyuşmazlıkların çözümünde uygulanan 30.09.1988 tarihli ve 1987/2 1988/2 sayılı Yargıtay İBBGK Kararı ile “tapuda kayıtlı bir taşınmazın mülkiyetini devir borcu doğuran ve ancak yasanın öngördüğü biçim koşullarına uygun olarak yapılmadığından geçersiz bulunan sözleşmeye dayanılarak açılan bir cebri tescil davasının kural olarak kabul edilemeyeceği, bununla beraber Kat Mülkiyeti Kanununa tabi olmak üzere yapımına başlanılan taşınmazdan bağımsız bölüm satımına ilişkin geçerli bir sözleşme olmadan tarafların bağımsız bölüm satımında anlaşarak alıcının tüm borçlarını eda etmesi ve satıcının da bağımsız bölümü teslim ederek alıcının onu malik gibi kullanmasına rağmen satıcının tapuda mülkiyetin devrine yanaşmaması hallerinde; olayın özelliğine göre Medeni Kanunun 2. maddesi gözetilerek açılan tescil davasını kabul edilebileceği” benimsenmiştir.

Yüklenicinin arsa payı karşılığı inşaat yapmakta olduğu veya arsa sahibinin aynı zamanda yüklenici sıfatıyla hareket ederek (yapsatçı konumunda) inşa etmekte olduğu binalardandan bağımsız bölüm satın alınması halinde Türk Borçlar Kanununun 184. maddesi gereğince üçüncü kişiye yapılacak temlikin yazılı olması yeterlidir.

Bu tür davalarda mahkemece öncelikle yüklenicinin edimini (eseri meydana getirme ve teslim borcunu) yerine getirip getirmediğinin, ardından sözleşme hükümlerindeki iskan koşulu (oturma izni) v.s. diğer borçlarını ifa edip etmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur. Bunun için de davaya konu temlik işleminin geçerli olup olmadığı, arsa maliki ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yüklenicinin borçlarının neler olduğunun sözleşme hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesi gerekmektedir.

Davacının arsa sahibi ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü yükleniciden temlik alması halinde arsa sahibini ifaya zorlayabilmesi için bazı koşulların varlığı gerekir. Türk Borçlar Kanununun 188. maddesi gereğince; “Borçlu, devri öğrendiği sırada devredene karşı sahip olduğu savunmaları, devralana karşı da ileri sürebilir.” Buna göre temliki öğrenen arsa sahibi, temlik olmasaydı önceki alacaklıya (yükleniciye) karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan davacıya) karşı da ileri sürebilir. Temlikin konusu, yüklenicinin arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından, temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden kazanmadığı hakkı üçüncü kişiye temlik etmesinin arsa sahibi bakımından bir önemi bulunmamaktadır. Diğer taraftan, yüklenici arsa sahibine karşı edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye (davacıya) temlik etmişse, üçüncü kişi (davacı) Türk Borçlar Kanununun 97. maddesi hükmünden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Yapılan bu genel açıklamalardan sonra, somut olaya gelince; 16.04.1979 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi için açılan ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2005/251 Esas sayılı davasında davanın reddine karar verildiği ve kararın kesinleştiği anlaşılmış olup, davaya konu kat karşılığı inşaat sözleşmesi halen ayaktadır.

Öte yandan; mahallinde yapılan 09.12.2013 tarihli keşif sonrasında sunulan teknik bilirkişi raporunda kat karşılığı inşaat sözleşmesi ile yapılması planlanan iş ve işlemlerin tamamlanma oranının %83,10 olduğu anlaşılmaktadır.

Bunlarla beraber; davacı vekili yargılama sırasında, yüklenicinin arsa sahibi aleyhine ... . Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/316 esas sayılı dava dosyasında kat karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi ve tazminat davası açtığını beyan etmiştir.

Öte yandan; mahallinde yapılan 09.12.2013 tarihli keşif sonrasında sunulan teknik bilirkişi raporunda kat karşılığı inşaat sözleşmesi ile yapılması planlanan iş ve işlemlerin tamamlanma oranının %83,10 olduğu anlaşılmaktadır.

Bunlarla beraber; davacı vekili yargılama sırasında, yüklenicinin arsa sahibi aleyhine ... . Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/316 esas sayılı dava dosyasında kat karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi ve tazminat davası açtığını beyan etmiştir.

Bu durumda mahkemece yapılması gereken iş; teknik bilirkişiler aracılığı ile mahallinde yeniden keşif yapılarak; 16.04.1979 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca inşaatın getirilen fiziki seviyesini saptamak, bu konuda teknik bilirkişilerden denetime elverişli rapor almak, eksik iş varsa bu işlerin bedelini saptamak, yüklenicinin arsa sahibine karşı açtığı ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/316 Esas sayılı dava dosyasını getirterek incelemek, varsa eksik iş bedelini depo etmesi için davacıya mehil vermek, bu bedel depo edildiğinde sözleşme ifa ile sonuçlanmış olacağından istemi hüküm altına almak, aksi takdirde davayı reddetmek olmalıdır.

Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 20.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10676, Karar No: 2014/5662, Tarih: 24.03.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/10676 E.  ,  2014/5662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 11. İş Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2013

NUMARASI : 2012/752-2013/215

Davacı, yetim aylığının kesilmesine ilişkin kurum işleminin iptaline, kuruma bu hususta borçlu olmadığının tespitine, ödenmeyen aylıkların faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının aldığı ölüm aylığını, 5510 sayılı Kanunun 56/2 fıkrası uyarınca iptal eden kurum işleminin iptali ile aylıkların kesildiği tarihten itibaren yeniden bağlanması ve ödenmeyen aylıkların ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Anılan madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. 5510 sayılı Yasanın 56 maddesinin Anayasaya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesi'ne yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28.04.2011 tarihinde verilen karar ile reddedilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının, 08/03/2005 kesinleşme tarihli ilam ile eski eşinden anlaşmalı olarak boşandığı, 22/11/2005 tarihinde yaptığı başvuru sonucunda davalı kurum tarafından davacıya 23/05/2005 tarihinde ölen babasından dolayı ölüm aylığı bağlandığı anlaşılmış, davalı Kurum tarafından telefon ile ihbar üzerine başlatılan tahkikat sonucu düzenlenen 28/12/2011 tarihli kontrol memuru raporunda; davacının kayıtlı bulunduğu G..Mah. ..../... Sk. No:.../.. G.../İzmir adresinde yapılan çevre soruşturmasında davacı ve boşandığı eşinin 7 yıldır bu sokakta birlikte yaşadıkları, çevre sakinlerince boşandıklarının bilinmediği tespit edilmiş; tanık Sevile D....; davacı ve eşinin karşı apartmanda aynı dairede 4-5 yıldır birlikte yaşadığını, öncesinde ise aynı sokakta başka bir evde birlikte oturduklarını; tanık H.. C..; karşısındaki dairede davacı ve eşinin çocukları ile birlikte 4 yıldır yaşadığını, öncesinde de sokağın başındaki başka bir evde birlikte oturduklarını; tanık A.. S..; karşı apartmanın 2. katında davacı, eşi ve çocuklarının 7 yıldır birlikte yaşadıklarını, halen de oturduklarını beyan etmişlerdir. Mahkemesince yaptırılan kolluk araştırmasında davacının boşandığı eşinin yerleşim yeri olarak gösterdiği İ..... Mah. ...../... Sk. No:... B/İzmir adresinin işyeri olduğu, ayrıca yerleşim yeri olarak kullanıldığı tespitlerine yer verilmiş; yine davacının G...Mahallesindeki adresinde 2005 yılından beri kızları ile birlikte yaşadığı bildirilmiştir. İ....Mah... Muhtarılığının cevabi yazısında, eski eşin İnönü mahallesindeki adreste ikamet etitği ve bu adreste öldüğü belirtilmiş, seçmen kayıtları araştırmasında eski eşin seçmen durumunun, 13/09/2012 'de öldügü belirtilerek güncellendiği tespit edilmiştir. Kontrol memuru tarafından beyanlarına başvurulan tanıklar Hülya, Aynur ve Sebile'nin mahkeme huzurunda alınan beyanlarında; haklı nedene dayanmaksızın önceki ifadelerini değiştirdikleri görülmüş, eski eşin davacı ile birlikte yaşamadığını, ara sıra eve geldiğini, yaz aylarında akşam saat 23.00 gibi gelip, sabahları gittiğini, birlikte yaşayıp yaşamadıklarını bilmediklerini söylemişlerdir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 59/2. maddesinde “Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarının görevleri sırasında tespit ettikleri Kurum alacağını doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemler, yemin hariç her türlü delile dayandırılabilir. Bunlar tarafından düzenlenen tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir.” hükmü yer almaktadır.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 59/2. maddesinde “Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarının görevleri sırasında tespit ettikleri Kurum alacağını doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemler, yemin hariç her türlü delile dayandırılabilir. Bunlar tarafından düzenlenen tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir.” hükmü yer almaktadır.

Somut olayda, mahkeme huzurunda haklı nedene dayanmaksızın beyanlarını değiştiren tanıklar Hülya, Aynur ve Sebile'nin kontrol memuruna verdikleri ifadelerinde açıkça davacı ve eşinin belirtilen adreste birlikte yaşadıklarını beyan etmeleri karşısında, mahkeme huzurundaki beyanlarının hükme esas alınamayacağı, kontrol memuru raporunda yapılan çevre soruşturmasında ve alınan tanık beyanlarında davacı ve boşandığı eşinin davacının kayıtlı yerleşim yerinde 7 yıldır birlikte yaşadıklarının ve boşandıklarından çevre sakinlerinin haberdar olmadığının anlaşılması ve dava devam ederken 13/09/2012 tarihinde öldüğü anlaşılan eski eşin, yerleşim yeri olarak gösterdiği adresin, işyeri olduğunun kolluk tutanağı ile tespit edilmesi hususları birlikte göz önüne alındığında; davacı ve eski eşinin, boşanma sonrasında da birlikte yaşamaya devam ettikleri sabit olup, 5510 sayılı yasanın 59/2. maddesi gereğince Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından düzenlenen tutanak içeriğinin de aksi ispat edilemediğinden, davanın reddi gerekirken mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi; usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,24/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12225, Karar No: 2010/17615, Tarih: 18.10.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/12225 E.  ,  2010/17615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesine dayanan kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesine dayanan kamulaştırma konusu taşınmaz bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Kısmen ceviz, kısmen fındıklık ve fındık bahçesi niteliğindeki taşınmazlara net fındık geliri esas alınarak değer biçilmesinde yöntem olarak bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Kapama fındık bahçesi niteliğindeki taşınmazın değerinin net fındık gelirine göre belirlenmesi gerektiği halde, odun ve kuru ot gelirinin de fındık gelirine ilave edilmesi suretiyle taşınmaz bedelinin fazla tesbiti,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13153, Karar No: 2013/17100, Tarih: 04.06.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/13153 E.  ,  2013/17100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin ücreti, fazla mesai ücreti ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının iş aktini kendisinin feshettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının iş aktini kendisinin feshettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacı hakkında tutulan devamsızlık tutanaklarının 01/07/2002 tarihinden sonra düzenlendiği, delil olarak sunulan Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2007/1711 Esas sayıl dosyasındaki davacı ile ilgili olayın 19/10/2001 tarihinde gerçekleştiği, bu olaydan sonra davacının işyerinde çalışmaya devam ettiği, iş akdinin fesih nedeni olarak bu olayın bildirilmediği, davacının işyerinde huzursuzluk çıkardığı yönündeki tanık ifadelerin soyut olduğu, bunun dışında herhangi bir delil bulunmadığı, bu nedenle fesih yapıldığına dair davacıya yapılan bir bildirim söz konusu olmadığının anlaşıldığı, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı anlaşıldığı, Mahkemenin 2004/10-2007/143 Esas - Karar sayılı iş bu kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle olup Yargıtay 9.Hukuk Dairesi'nin 20/10/2008 tarihlı ve 2007/29446-2008/27965 Esas - Karar sayılı ilamı ile "dosya arasındaki bordroların işçinin imzasını taşımadığı, bir davacı tanığının da kendisinin de benzer işi yaptığı ve 300-350 TL aldığını ifade ettiği, davacının da asgari ücret garanti olmak üzere yüzde ile çalıştığı, ayrıca her kalkan otobüsten çorba parası altında bir miktar aldığı, yaz ve kış aylarında değişmek üzere aylık ücretinin 450-750 TL olduğunu iddia ettiği, bu durumda Mahkemece yapılacak işin davacının kıdemi, yaptığı işin nitelikleri de bildirilerek, ilgili meslek kuruluşlarından emsal ücret araştırması yapılarak gerekiyorsa ek bilirkişi raporu alınarak sonuca ulaşmak olmalı" denilerek bozulmasına karar verildiği, Mahkemece Yargıtay bozma ilamına uyulduğu, bozma ilamı doğrultusunda Şoförler ve Otomobilciler Esnaf Odası'ndan, Garaj Amirliği'nden, otobüs firmalarından emsal ücret araştırması yapıldığı, 25/01/2007 tarihli raporu düzenleyen bilirkişi kurulundan ek rapor alındığı, 05/02/2010 tarihli ek raporun dikkate alındığı gerekçesi ile kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti taleplerinin kabulüne, hafta tatili ücreti talebinin reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağına hükmedilirken Dairemiz bozma ilamına konu kararda yasal faiz hükmedilmesine ve faiz cinsi bozmaya konu edilmemesine rağmen bozma ilamı üzerine verilen kararda en yüksek banka mevduat faizine hükmedilmesi, ayrıca, fazla mesai ücreti alacağında ise ıslah talebinde faiz istenmediği gözetilmeden ıslahen artırılan kısma da faiz yürütülmesi, Dairemiz bozma ilamına konu kararda yasal faiz hükmedilmesine ve faiz cinsi bozmaya konu edilmemesine rağmen bozma ilamı üzerine verilen kararda en yüksek banka mevduat faizine hükmedilmesi usuli kazanılmış hak ilkesine aykırı olup, hatalıdır.

Ayrıca, 300 TL bilirkişi ücretinin davalı vekili tarafından yatırıldığı gözetilmeksizin yargılama giderlerinin hesaplanması hatalıdır.

Her ne kadar bu hatalar bozma sebebi ise de,bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı HMK. nun geçici 3/1. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

Hüküm fıkrasının fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti ve yargılama giderlerine ilişkin bentlerin tamamen çıkartılarak, yerlerine;

" 1.250,00 TL fazla çalışma ücretinin dava tarihi olan 05.01.2004 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte 553,42 TL fazla çalışma ücretinin ise faizsiz olarak davalıdan alınarak davacıya verilmesine.

279,15 TL genel tatil ücret alacağının dava tarihi olan 05.01.2004 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine. Fazlaya ilişkin istemin REDDİNE.

Davacı tarafından yapılan temyiz öncesi 179 TL, temyiz sonrası 2 davetiye gideri 9 TL, 10 müzekkere gideri 40 TL olmak üzere toplam 228 TL yargılama giderinden davanın kabul oranına göre (%72) 164,16 TL'sinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

Davalı tarafından yapılan temyiz öncesi 394 TL, temyiz sonrası 1 davetiye gideri 4,50TL olmak üzere toplam 398,50 TL yargılama giderinden davanın red oranına göre (%28) 111,58 TL'nın davacıdan alınarak davalıya verilmesine" bentleri yazılarak hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 04/06/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.