muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4751, Karar No: 2025/2897, Tarih: 24.02.2025

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; koldaki sabit izlerin çalışma yaşamını etkileme derecesine göre hesaplanacak olan ekonomik geleceğin sarsılmasına ilişkin kazanç kaybının BK 54. maddesindeki bedensel zararlardan olduğunu, adli tıp raporunda maluliyet durumunu değerlendiren heyet içerisinde plastik cerrahi uzmanının bulunmadığını, bu hususun, maluliyet tespitine yönelik eksik bir inceleme olduğunu, İlk Derece Mahkemesi kararında, müvekkilinin kolunun estetik görüntüsü ile ilgili bir iş icra etmediğine yönelik kabul ve gerekçenin hukuka aykırı olduğunu, zira dosyada bulunan fotoğraf ve kamera kaydından anlaşılacağı üzere, müvekkilinin kolundaki izlerin kalıcı olduğunu ve bu görüntü ile ''yaralı'' bir insan gözüyle bakılıp iş almakta zorluk çektiği, sigorta kayıtları incelendiğinde uzun süre işsiz kaldığını ve iş bularak çalışmaya başladığı yerlerden de birkaç ay çalıştıktan sonra - deneme süresi bitmeden veya zorunlu nedenler gerekçe gösterilerek - işten çıkışının yapıldığını, kaza tarihinde davalı şirketteki gelirinin, dönemsel asgari ücretin 1.918 katı olduğunun bilirkişi tarafından tespit edildiğini, müvekkilin kazadan sonra çalıştığı süreler ve elde ettiği gelirin, SGK uzun vade hizmet dökümü ile tespit edilebileceğini, mahrum kaldığı kazancın da kaza tarihinde asgari ücretin 1.918 katı gelir elde ettiğinden aradaki fark olarak hesaplanabileceğini, müvekkilinin mevcut sağlık durumuna göre ileride gerçekleştirilecek estetik ameliyatlarla ilgili tam teşekküllü bir Özel ya da Devlet Hastanesinde her türlü kayıt, muayene, yatma, yapılacak olan tüm operasyon ve kontrollerin ücretlerinin tespiti ile bu miktarın BK 54. maddesi kapsamında tedavi giderleri olarak davalıdan tazmininin gerektiğini, takdir edilen manevi tazminatın az olduğunu belirterek temyiz yoluna başvurmuştur.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

A) Davacı vekilinin manevi tazminata ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nu 110. maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı açıktır.

Dosya içeriğine göre, temyize konu edilen miktarların Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında bulunduğu anlaşılmakla bu kısma yönelik temyiz itirazlarının aşağıdaki şekilde reddine karar verilmiştir.

B) Davacı vekilinin maddi tazminata ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre, temyize konu edilen miktarların Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında bulunduğu anlaşılmakla bu kısma yönelik temyiz itirazlarının aşağıdaki şekilde reddine karar verilmiştir.

B) Davacı vekilinin maddi tazminata ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve Kanun'a uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

1-Davacı vekilinin manevi tazminat istemine yönelik temyiz isteminin miktardan REDDİNE,

2-Davacı vekilinin maddi tazminata yönelik temyiz itirazlarının reddine, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının ilgiliye yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/393, Karar No: 2023/7089, Tarih: 05.12.2023

**11. Hukuk Dairesi         2023/393 E.  ,  2023/7089 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/346 Esas, 2022/169 Karar

HÜKÜM : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasındaki sözleşmeye aykırılıktan kaynaklı tazminat davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonucunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı banka ile otomatik geçiş sistemi tahsisi uygulaması kullanıcı sözleşmesi imzalamış olduğunu, bu sözleşmeye göre müvekkilinin kredi kartına tanımlı araçların OGS cihazlarından her geçişinde geçiş ücretinin otomatik olarak kredi kartı hesabından ödeneceğini, tanımlı kredi kartının geçerlilik tarihinin dolması üzerine davalı banka tarafından ... kredi kartı verildiğini, müvekkilinin verdiği ödeme talimatı doğrultusunda iki aracının ... kredi kartına tanımlanmasının unutulduğunu, müvekkilinin geçiş ücretini ödemediği varsayılarak müvekkiline geçiş ücretinin 10 ... ceza kesildiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 25.092,40 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin davacının beyan etmiş olduğu telefona SMS göndererek sorunu ilettiğini, davacının bir aracı ile 13.11.2013-15.04.2014 tarihleri arasında 12 kez, diğer araç ile 29.06.2013-10.04.2014 tarihleri arasında 108 kez geçiş ihlali yapıldığını, davacının geçişlerin cezalı olduğunu bildiği halde geçişine devam ettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI, BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Mahkemece Verilen Karar

Mahkemenin Dairemiz bozma ilamına uyarak verdiği 11.11.2020 tarih ve 2020/144 E., 2020/198 K. sayılı kararı ile davalı bankanın, davacıyı SMS'ler göndermek suretiyle defalarca uyardığı, davacı OGS aldğı halde, şoförün HGS şeridinden geçtiği, davacının dikkatsizce davranıp SMS'leri dikkate almadığı, OGS yerine HGS geçişi nedeniyle bip sesi duyulduğu, meydana gelen zarardan davalı bankanın %25, davacının ise %75 oranında kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 6.273,10 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

B. Bozma Kararı

B. Bozma Kararı

Dairemizin 13.06.2022 tarihli ve 2021/2845 E., 2022/4813 K. sayılı kararı ile "davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin ise sair temyiz itirazlarının yerinde olmadığı, Mahkemece, yazılı gerekçeyle davacının %75 oranında kusurlu olduğu sonucuna ulaşılmış ise de taraflar arasındaki sözleşmeye göre, davalının, davacıya ait kredi kartına davacının araçlarına ait OGS geçiş sistemini tanımlaması gerektiği ancak 2 adet araç için tanımlama yapılmadığı, bu eylemin sözleşmenin karakteristik ediminin ifa edilmemesi anlamına geldiği, bu nedenle davalının asli kusurlu olduğu, kredi kartına OGS sistemi tanımlaması yapılmamasına rağmen yüzün üzerinde ... geçiş yapan, kendisine davalı tarafından gönderilen SMS’lerdeki uyarıyı fark etmeyen davacının da zararın meydana gelmesinde eşit oranda müterafik kusuru bulunduğu, bu hale göre, Mahkemece, tarafların zararın meydana gelmesinde eşit oranda kusurlu oldukları gözetilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesinin doğru olmadığı" gerekçesiyle hükmün bozulmasına ve dosyanın Mahkemeye gönderilmesine karar verilmiştir.

C. Mahkemece Bozma İlamına Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davaya konu zararın meydana gelmesinde tarafların eşit oranda kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne,12.546,20 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; zararın tamamıyla davacının kusurundan kaynaklı olarak meydana geldiğini, müvekkiline atfı ... bir kusur bulunmadığını, aksi yöndeki Mahkeme gerekçesinin doğru olmadığını belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sözleşmeye aykırılıktan kaynaklı tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun ( 6098 sayılı Kanun) 112 ... maddesi.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderlerinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

05.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5058, Karar No: 2018/13151, Tarih: 24.12.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/5058 E.  ,  2018/13151 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... Gen. Müd. aralarındaki geçici ......... tesisi (.........bedelinin alınmadan) davasına dair ...... 15. Tüketici Mahkemesinden verilen 08/07/2015 tarihli ve 2014/2337 E - 2015/1980 K sayılı hükmün bozulması hakkında dairece verilen 08/11/2017 tarihli ve 2016/4722 E - 2017/15550 K sayılı ilama karşı davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, maliki bulunduğu bağımsız bölümde .........nin bulunmadığını, ...... için başvurduğunda daha önce ödenmiş olmasına rağmen kanal katılım payı ve şebeke hissesi katılım bedeli adı altında 1.725,53 TL talep edildiğini, şartları mevcut olmasına rağmen ...... talebinin davalı kurum tarafından kabul edilmediğini belirterek, belirtilen bedeller alınmaksızın geçici ...... tesisine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davacıya ait bağımsız bölümün bulunduğu taşınmaz hakkında iskan belgesinin alınması hususunda herhangi bir başvuru yazısı, kanal vizesi, binaya ait statik raporun sunulmadığını, ...... Tarifeler Yönetmeliğinin 39. maddesi gereğince davacının belirlenen ücretleri ödemesi gerektiğini savunarak,davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, davacıdan kanal katılım payı ve şebeke hisse bedeli alınmaksızın, davacının oturduğu ...... ili, ...... mah. ,...... ada 1 parsel, ......... Sitesinde bulunan ve B Blokta yer alan 4 numaralı bağımsız bölüme ilişkin ...... giderleri davacıya ait olmak üzere geçici ......... sözleşmesi kurulmasına, karar verilmiş, hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizin 08.11.2017 tarih ve 2016/4722 Esas - 2017/15550 Karar sayılı ilamı ile''...somut olayda davacı tarafça kanal katılım ve şebeke hisse bedeli alınmadan geçici ......... sözleşmesinin yapılması yönünde karar verilmesi talep edildiğine ve hükme esas alınan bilirkişi raporu ile kanal katılım ve şebeke hisse bedelinin 10,08 TL olduğu tespit edildiğine göre, mahkemece; davacı tarafça kanal katılım ve şebeke bedeline karşılık 10,08 TL ödemesi kaydıyla davacı adına geçici ......... tesisine karar verilmesi gerekirken, davacının kanal katılım ve şebeke bedeli ödenmeksizin ......... yapılması talebinin kabulüne karar verilmiş olmasının doğru görülmediği...'' gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiş, bozma ilamı üzerine davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Karar düzeltme istemi üzerine yeniden yapılan incelemede;

Kanal katılım ve şebeke hisse bedeli ödenmesi geçici aboneliğinin ön koşulu olmadığından ve söz konusu bedeller alınmadan geçici ......... tesisi gerektiği açık olmakla,davacının karar düzeltme isteminde haklı olduğu anlaşılmaktadır.

Karar düzeltme istemi üzerine yeniden yapılan incelemede;

Kanal katılım ve şebeke hisse bedeli ödenmesi geçici aboneliğinin ön koşulu olmadığından ve söz konusu bedeller alınmadan geçici ......... tesisi gerektiği açık olmakla,davacının karar düzeltme isteminde haklı olduğu anlaşılmaktadır.

Bu itibarla bozma ilamındaki değerlendirmenin hataya dayandığı sonucuna varıldığından HUMK. nun 440.maddesi gereğince davacı tarafın karar düzeltme talebinin kabulü ile, Dairemizin 08.11.2017 tarih ve 2016/4722 Esas - 2017/15550 Karar sayılı bozma kararının kaldırılarak mahkeme kararının ONANMASINA, 24.12.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10635, Karar No: 2019/8879, Tarih: 08.04.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/10635 E.  ,  2019/8879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, özel hayatın gizliliğini ihlal, hakaret, tehdit (sanık ...); çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, özel hayatın gizliliğini ihlal, hakaret (sanık ...) çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (suça sürüklenen çocuk)

HÜKÜM : Sanıklar ile suça sürüklenen çocuğun atılı suçlardan mahkumiyetlerine dair Edirne 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 18.01.2017 gün ve 2015/341 Esas, 2017/10 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma üzerine yapılan yargılama neticesinde İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesi tarafından verilen kararın, anılan hükümle ilgili kanun yaluna başvurma hakkı bulunan katılan mağdure Tuğçe vekili Av. ...'a tebliğ edilmediği tüm dosya içeriğinden anlaşıldığından, gerekçeli kararın adı geçen vekile tebliğiyle tebellüğ belgesinin eklenip, hükümle ilgili kanun yaluna başvurulduğu takdirde bu hususta ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14980, Karar No: 2013/5449, Tarih: 21.03.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/14980 E.  ,  2013/5449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, yetim aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptali ile kesilen aylıkların yeniden bağlanmasına, ödenmeyen aylıkların faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının annesinden dolayı aldığı yetim aylığının muvazaalı boşanma gerekçesi ile kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptali ile kesilmiş bulunan aylığın yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece,davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 56. maddesinin ikinci fıkrası olup, uyuşmazlığın çözümünde sosyal güvenlik, sosyal güvenliğin amaç ve yöntemleri, sosyal sigortalar, sosyal güvenlik sistemi gibi kavram ve olguların değerlendirilmesine gereksinim bulunmaktadır.

Sosyal sigorta sistemlerinde sigortalılar veya hak sahipleri belli şartların yerine getirilmesi halinde sosyal edime (yardıma) hak kazanırlar. Sosyal edim ya da sosyal yardım hakkı kişilerin belli bir yardım ya da edim üzerinden yargısal yönden icrası mümkün kamusal talep hakkını ifade eder. Sosyal sigortalar; sosyal koruma, dayanışma, sosyal denkleştirme, zorunluluk ilkelerine dayanmakta olup, özellikle inceleme konusu 5510 sayılı Kanunun 56. maddesi yönünden önem arz eden sosyal koruma ilkesiyle, toplumun ekonomik ve sosyal yönden en fazla gereksinimi olan bireylerini/gruplarını koruma, güvenceye kavuşturma ve onlara hizmet amaçlanmakta, yaşamlarını sürdürebilmeleri için bu kişilerin sosyal güvenlik şemsiyesi altına alınması hedefi öne çıkmaktadır. Devletler tarafından amaç olarak benimsenen sosyal güvenlik genellikle sosyal sigortalar ile sosyal yardım ve hizmetler olarak adlandırılan iki temel yöntem uygulanmak suretiyle sağlanmaya çalışılmaktadır. İki ana rejimden meydana gelen Türk Sosyal Güvenlik Sisteminde, yardımlar genellikle devlet bütçesinden veya gönüllü özel yapılanmalardan karşılandığı, katılmasız veya primsiz rejim olarak adlandırılan sosyal yardım ve hizmetlerin yanı sıra sistemin temel dayanağını oluşturan ve ilgililerin herhangi bir maddi katkısının söz konusu olmadığı katılmalı veya primli rejimde bulunmaktadır.

Ülkemizde, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu, 1479 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kurumu Kanunu, 2925 sayılı Tarım İşçileri Sosyal Sigortalar Kanunu, 2926 sayılı Tarımda Kendi Adına Ve Hesabına Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kanunu, 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanunu olmak üzere beş ana sosyal güvenlik yasası bulunmakta olup, bu mevzuatlarda düzenlenen sosyal güvenlik hakkı, Sosyal Sigortalar Kurumu, kısaca ... olarak adlandırılan Esnaf ve Sanatkarlar ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kurumu , Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı tarafından yerine getirilmekte iken, öncelikle 20/05/2006 tarihinde Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren örgütlenme yasası niteliğindeki 5502 sayılı Sosyal Güvenlik Kurumu Kanunu ile kamu tüzel kişiliğine sahip, idari ve mali açıdan özerk, Sosyal Güvenlik Kurumu (SGK) kurularak, anılan üç kurum tek çatı altında bu Kurumda birleştirilmiş, sonrasında mevzuat birliğini sağlamaya yönelik olarak, istisnaları dışında 01/10/2008 günü yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanun kabul edilmiştir. Tüm modern sosyal güvenlik sistemlerinde yer alan ölüm sigortası, sigortalının yaşamını yitirmesi durumunda geride kalan ve hak sahibi olarak nitelendirilen (tanımlanan) kişilerin geleceklerini güvence altına almayı amaçlamaktadır. Söz konusu kanunlarda iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortası veya ölüm sigortası kollarından hak sahiplerine ölüm geliri, ölüm aylığı, dul ve yetim aylığı bağlanabilmesi için bazı koşullar öngörülmüş, bunlar arasında anne/baba üzerinden hayattaki kız çocuğuna veya eş üzerinden sağ kalan diğer eşe tahsis yapılabilmesi evli olmama şartına bağlanmıştır. 506 sayılı Kanunun 99. ve 1479 sayılı Kanunun 43. maddelerinde "hakkı doğuran olay tarihi" ibarelerine yer verilmiş, 5510 sayılı Kanunun 35. maddesinde "hak sahibi olma niteliğinin kazanıldığı tarih", 97. maddesinde "hakkın kazanıldığı tarih" ve "hakkın doğduğu tarih" sözcükleri kullanılmıştır. Kız çocuğuna anne/baba üzerinden ölüm geliri/aylığı veya yetim aylığı bağlanabilmesi için yalnızca ölümün gerçekleşmesi veya evli olunmaması yeterli bulunmayıp, tahsis için her iki olgunun bir arada varlığı gerekmektedir. Evli kız çocuğu kimi zaman boşanmayla, bazen de ölümle hak sahibi sıfatını kazanmakta, başka bir anlatımla, sigortalı anne/baba yaşamını yitirmesine karşın kız çocuğu evli ise hak sahibi olamamakta, evli olmayan kız çocukları ise sigortalı anne/baba hayatta olduğu sürece bu sıfatla anılmamakta ve her iki durumda da gelire/aylığa hak kazanılamamaktadır. Şu durumda, evli kız çocuğu bazen boşanmayla, kimi zaman da ölümle ve hangisi daha sonra ise o tarihte hak sahibi olmaktadır. Dolayısıyla, hak sahibi olma niteliğinin kazanıldığı tarih (Hakkın kazanıldığı tarih-Hakkın doğduğu tarih-Hakkı doğuran olay tarihi) değişkenlik arz etmektedir.

Anılan beş temel kanunda yer almayan inceleme konusu norm ilk kez 5510 sayılı Kanunun " Gelir ve aylık bağlanmayacak haller" başlığını taşıyan 56. maddesinin ikinci(son) fıkrasında düzenlenerek 01/10/2008 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Fıkrada "eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar 96. madde hükümlerine göre geri alınır" düzenlemesine yer verilmiştir. Öncelikle belirtilmelidir ki, inceleme konusu hükmün Anayasaya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle Anayasa Mahkemesine yapılan 2009/86 Esas numaralı başvurunun, 28/04/2011 tarihinde verilen karar ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu kuşkusuzdur.

Kamuoyunda uzun yıllardır varlığı konuşulan, yaşamını yitirmiş sigortalı/ iştirakçi annesi/babası üzerinden ölüm aylık veya gelirine/yetim aylığına hak kazanabilmek için evlilik bağına son verip boşandığı eşiyle birlikte yaşamayı sürdüren kız çocuklarının veya hayatta bulunmayan sigortalı/iştirakçi eski eşi üzerinden ölüm aylık veya geliri/dul aylığı tahsisi için mevcut evlilik birliğini sonlandırmasına karşın sonraki eşiyle beraberliğini devam ettiren kişilerin durumu etik değerler, ahlaki algı ve kurallar yönünden ele alınabilir. Uzun bir sürece yayılmış bu türden birlikteliklerin toplum nezdinde oluşturduğu rahatsızlıklar, varsa tarafların ortak çocuklarının ruhsal dünyasında meydana getirdiği olumsuz etkiler dile getirilebilir ise de, kuşkusuz bu yönde yapılacak herhangi bir inceleme yargının görev, hak ve yetki alanı içersinde bulunmadığı gibi yargısal metinlerde bu tür değerlendirmelere yer verilmesinin sakıncaları da ortadadır. İlgili hak sahibinin seçimini, her ne sebeple olursa olsun boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşama yönünde kullanması mutlak surette bireysel özgürlük çerçevesinde ele alınmalı, bununla beraber Anayasanın 65. maddesinde de ifade edildiği üzere, sosyal ve ekonomik alanlarda Anayasa ile saptanan görevlerini, bu görevlerin amaçlarına uygun öncelikleri göz önünde bulundurarak mali kaynaklarının yeterliliği ölçüsünde yerine getirme görevi olan devletin, sosyal güvenliğin yaşama geçirilip ülkede yaşayan diğer fertlere de bu hakkın dağıtılmasında sosyal sigorta yardımlarına hak kazanma koşullarını düzenleme yetkisine sahip olduğu gözden uzak tutulmamalı, daha açık anlatımla boşanılan eşle fiilen beraber yaşama durum ve olgusuna müdahale edemeyecek olan devletin yöntemince kabul edeceği yasal düzenlemeyle bu tür ilişkiyi sürdürenleri sosyal sigorta yardımından yararlandırmama (yoksun bırakma) yetkisi olduğu benimsenmeli, özellikle Anayasa Mahkemesi tarafından iptal başvurusunun reddedilmesi karşısında, yürürlükteki kanunları uygulamakla yükümlü olan yargı organlarınca görev sınırları içersinde, sosyal güvenlik hukuku ve onun ilkeleri kapsamında madde hükmü ele alınmalıdır. Anlaşılacağı üzere, söz konusu madde yönünden kanun koyucu tarafından; hak sahibi konumundaki eş veya çocuğun, boşandığı eşiyle eylemli olarak birlikte yaşaması yasaklanmamakta, bu tür ve nitelikte yaşam sürdüren kişinin bir anlamda hak sahipliği sıfatının ortadan kalktığı kabul edilip, gelir ve/veya aylıktan yararlandırılması benimsenmektedir.