muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13771, Karar No: 2018/2990, Tarih: 13.02.2018

2-Davalı temyizi yönünden;

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının fazla çalışma ücreti alacağı bulunup bulunmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille sözkonusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.Fazla çalışmanın yazılı delil ya da şahitle ispatı imkan dahilindedir.

Dosya içeriğinden, davacının davalı işyerinde 10.07.2006-21.10.2011 tarihleri arasında hemşire olarak görev yaptığı anlaşılmıştır.

Dosya içeriğinden, davacının davalı işyerinde 10.07.2006-21.10.2011 tarihleri arasında hemşire olarak görev yaptığı anlaşılmıştır.

Somut olayda Mahkemece hükme esas alınan 26.03.2014 tarihli bilirkişi ek raporunda, her ne kadar davacının haftalık yedibuçuk saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmış ise de; 26.08.2013 tarihli bilirkişi kök raporunda esas alınan işyeri kayıtlarının dikkate alınmadığı anlaşılmaktadır. Nitekim işyeri kayıtları üzerinde yerinde inceleme yapılarak hazırlanan 26.08.2013 tarihli bilirkişi kök raporunda, davacının fazla çalışma ücreti alacağı bulunmadığı mütalaa edilmiştir. Ayrıca davalı işyerinde aynı dönemde aynı işi yapan dava dışı işçilere ait emsal dosyalarda (Dairemizin 2014/9808, 2016/5915, 2016/3204 esas ) fazla çalışma yapılmadığının tespit edildiği görülmüştür. Bu durumda fazla çalışma ücreti alacağının varlığı dosya kapsamına, tanık anlatımlarına ve 26.08.2013 tarihli bilirkişi kök raporuna göre kanıtlanmış değildir. Hal böyle olunca, emsal dosya içerikleri de dikkate alınarak tüm dosya kapsamına göre, fazla çalışma ücreti alacağı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 13/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23091, Karar No: 2013/11069, Tarih: 02.07.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/23091 E.  ,  2013/11069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun en son işlendiği 22.12.2004 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında "2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 02.07.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9520, Karar No: 2018/5525, Tarih: 11.09.2018

**20. Hukuk Dairesi         2016/9520 E.  ,  2018/5525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ... - ... ve Ark.

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

......... ili, ...... ilçesi, ...... köyünde bulunan 414 sayılı parsel 15.257,00 m² yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliği ile davalı gerçek kişiler adına tapuda kayıtlı olup taşınmaz üzerinde ...... Reformu Genel Müdürlüğü (...) lehine şerh ve beyan bulunmaktadır.

Davacı ... Yönetimi vekili 11/03/2015 havale tarihli dilekçesi ile taşınmazın 2006 yılında yapılan ve ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu sırasında orman sınırı içine alındığını belirterek davalılar adına olan tapunun iptali ile orman olarak ...... adına tescilini, tapu kaydında yer alan şerh ve beyanların kaldırılmasını talep etmiş, mahkemece davanın kabulü ile, ...... ilçesi, ...... köyü 414 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptaline, orman vasfıyla ...... adına tapuya kayıt ve tesciline, tapu kaydında yer alan ...... adına şerhlerin ve beyanların silinmesine karar verilmiş, hüküm davalı ... (...) tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kesinleşen tahdide dayalı açılan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Dava konusu taşınmazın bulunduğu köyde orman kadastrosu ve 2/B çalışmaları yapılmış ve 22.09.2006 tarihinde ilân edilerek kesinleşmiştir. Genel arazi kadastrosu 1957 yılında yapılarak kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman tahdidi içinde kaldığı anlaşıldığına ve orman vasfıyla ...... adına tesciline karar verilen taşınmazın üzerinde beyan ve şerh verilemeyeceğinden bunların kaldırılmasına karar verilmesinde isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak tapudaki beyan ve şerhlerin ...... Reformu Genel Müdürlüğü lehine olmasına rağmen, hükümde beyan ve şerhlerin ...... İşletmeleri Genel Müdürlüğüne ait olduğunun belirtilmesi doğru olmadığı gibi karar tarihinden sonra, 28.04.2018 tarihinde yürürlüğe giren 7139 sayılı Kanunun 33. maddesi ile Orman Genel Müdürlüğü, 2/7/1964 tarihli ve 492 sayılı Harçlar Kanununa göre alınan harçlardan, bu Kanunda belirtilen görevleri kapsamında düzenlenen kâğıtlar sebebiyle damga vergisinden ve tapu ve kadastro işlemlerinden kaynaklanan döner sermaye hizmet bedellerinden muaftır, hükmü gereğince Orman Yönetiminin açtığı dava nedeniyle aleyhine harçlara hükmedilmeside doğru değildir.

Ancak bu hususlar yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple; hüküm fıkrasının 3 numaralı bendinde yer alan ''......'' ibaresinin hükümden çıkarılmasına yerine “...... Reformu Genel Müdürlüğü” ibaresi yazılmasına ayrıca hüküm fıkrasının 5 numaralı bendinin hükümden çıkarılarak yerine ''Davacı ... Yönetimi harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına'' cümlesinin eklenmesi suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA 11/09/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2021, Karar No: 2020/1386, Tarih: 18.02.2020

**3. Hukuk Dairesi         2019/2021 E.  ,  2020/1386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 6. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen alacak davasının reddine dair verilen karar hakkında Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelenmesi sonucunda; davacının istinaf başvurusunun reddine yönelik olarak verilen hükmün, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle daha önceden belirlenen 18/02/2020 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av. ... geldi. Karşı taraf adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra, işin incelenerek karara bağlanması için saat 14.00'e bırakılması uygun görüldüğünden, belli gün ve saatte dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, Tetkik Hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ile aralarında İzmir ... AVM'de yer alan ... numaralı 113,19 m² ölçümlü mağazanın kiralanmasına ilişkin olarak 30.12.2014 imza tarihli ve 5 yıl süreli kira sözleşmesi imzalandığını, davalı tarafça gönderilen 16.01.2015 tarihli ihtarname ile kiralanan ... numaralı bağımsız bölümün tesliminin mümkün olmadığını bildirerek, alternatif bir takım mağazalar gösterildiğini, 22.01.2015 tarihli cevabi ihtarname ile davalının bu talebinin kabul edilemeyeceğini, sözleşme şartlarına aynen uyulmasını, mecurun teslim edilmesini, sözleşme uyarınca dekorasyon çalışmalarına başlayacağını bildirdiğini, davalı tarafça gönderilen 03.02.2015 tarihli ihtarname ile de, ihtarnamenin tebliğ tarihi itibari ile kira sözleşmesinin kiralayan tarafından tek taraflı olarak fesih edildiği ve kiralama konusu mecurun taraflarına teslim edilmeyeceğinin bildirildiğini, sözleşmede ahde vefa hususunun esas olduğunu, mevcut mağazaları için verdiği siparişlerin üzerinde siparişler verdiğini, yine dava konusu AVM'de yer alan mağaza için dekorasyon hazırlıklarının başladığını belirterek kira akdinin feshinin geçersizliğinin tespiti ve iptali ile mecurun taraflarına teslimine, kira akdinin ve sözlemenin aynen ifasına, bu taleplerinin kabul edilmediği takdirde 5 yıllık kira sözleşmesi nazara alınarak mahrum kalacağı kâr miktarının hesaplanarak ticari faizi ile tazminini istemiş, bilirkişi raporuna göre de, talebini 1.113.379,68TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı, AVM'deki mağazaların konumlanmasında değişiklik yapılmak zorunda kalındığını, davacıya alternatif mağazalar gösterildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı, davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk derece mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı, davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davacının harç iadesine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (I) sayılı tarifenin yargı harçları başlığını taşıyan bölümünün karar ve ilam harcı başlıklı III. kısmının 1. fıkrasında, konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden tarifede gösterilen oranda nispi karar ve ilam harcı; 2-a fıkrasında ise, 1. fıkra dışında kalan davalarla, taraf teşkiline imkan bulunmayan davalarda verilen esas hakkındaki kararlar ve davanın reddi kararlarında maktu karar ve ilam harcı alınacağı hükme bağlanmıştır. Bu durumda; konusu belli bir değerle ilgili bulunan davada esas hakkında karar verilmesi halinde nispi harç alınacağı, davanın reddi halinde verilecek kararlarda maktu harç alınacağı kuşkusuzdur.

Somut olayda; davacı dava açılırken 95,30 TL nispi harç ve 05.07.2017 tarihinde de, 19.013,75TL ıslah harcı yatırmıştır. O halde; mahkemece, davanın reddine karar verildiğine göre, karar tarihine göre toplam yatırılan harçtan alınması gereken red harcı mahsup edilerek kalan bakiye harcın da iadesine hükmedilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Ne var ki bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HMK 370/2. maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının ikinci bendinde yer alan "Alınması gereken harcın peşin olarak alınan harçtan mahsubu ile (95,30-31,40=63,90) artan 63,90-TL harcın yatırana iadesine," ifadesinin hükümden çıkarılarak yerine "karar tarihi itibariyle alınması gereken 31,40TL maktu karar ve ilam harcının peşin alınan harçtan mahsubu ile bakiyesi ve yargılama esnasında davacı tarafça yatırılan ıslah harcı toplamı 19.077,65TL'nin karar kesinleştiğinde ve talebi halinde davacıya iadesine" ifadeleri eklenmek suretiyle değiştirilerek hükmün düzeltilmesine ve hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA,

2.037 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 18/02/2020 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

2.037 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 18/02/2020 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

Davalı kiraya veren tarafından, 30.12.2014 imza tarihli ve açıldığı tarihten sonra 5 yıl süreli kira sözleşmesi ile İzmir ... AVM'de yer alan ... numaralı 113,19 m² ölçümlü mağazanın davacıya kiralandığı, davalı kiraya veren tarafça gönderilen 16.01.2015 tarihli ihtarname ile kiralanan ... numaralı bağımsız bölümün tesliminin mümkün olmadığını bildirerek, alternatif bir takım mağazalar gösterildiği, 22.01.2015 tarihli cevabi ihtarname ile davalının bu talebinin kabul edilemeceğini, sözleşme şartlarına aynen uyulmasını, mecurun teslim edilmesini, sözleşme uyarınca dekorasyon çalışmalarına başlayacağını bildirdiğini, davalı tarafça gönderilen 03.02.2015 tarihli ihtarname ile de, ihtarnamenin tebliğ tarihi itibari ile kira sözleşmesinin kiralayan tarafından tek taraflı olarak fesih edildiği hususunda herhangi bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Kira sözleşmesinin iki taraflı sözleşmelerden olduğu hususunda kuşku yoktur. Sözleşmeye bağlılık ilkesi uyarınca taraflar akdettikleri sözleşmedeki hüküm ve koşullar ile bağlıdır. Kural olarak 6098 sayılı TBK'nun 301. madde hükmü gereğince kiralayan, taşınmazı sözleşme ile amaçlanan kullanıma uygun bir halde teslim ve sözleşme süresince bu halde bulundurmakla yükümlüdür. TBK 125. maddesine (Mülga BK 106. Maddesine) göre ise temerrüde düşen borçlu, verilen süre içinde borcunu ifa etmemişse veya süre verilmesini gerektirmeyen bir durum söz konusu ise alacaklı her zaman borcun ifasını ve gecikme nedeniyle tazminat isteme hakkına sahiptir. Ayrıca borcun ifasından ve gecikme tazminatı isteme hakkından vazgeçtiğini hemen bildirerek borcun ifa edilmemesinden doğan zararın giderilmesini isteyebilir veya sözleşmeden dönebilir.

Somut olayda; Sözleşmenin özel şartlar 4. Maddesinde, "kira sözleşmesi imza tarihinden itibaren hüküm ifade eder" hükmü kararlaştırılmıştır. Kiralananın kullanıma elverişsiz hale gelmesi veya kullanımının önemli ölçüde azalması davacının kasıtlı bir eylemi ile meydana gelmiş olmasa dahi, davalı kiralayan TBK'nın 301. maddesi gereğince kiralananın kullanıma elverişli halde bulundurulması yükümlüğünden kurtulamaz. Geçerli olan bir kira sözleşmesi ya tarafların birbirine uygun fesih bildirimi ile ya mahkeme kararı ile ya da kiralananın yok olması ile sona erer. Sözleşmeye bağlılık (Ahde Vefa-Pacta Sund Servanda) ve sözleşme serbestliği ilkesi gereği kiracının ancak 6098 Sayılı Borçlar Kanunu'nda sınırlı sayıda sayılan tahliye nedenleri ile tahliyesi istenebilir. Buna göre haksız feshin koşullarının bulunması halinde dahi mahkeme kararı ile tahliye ilamı alınmadığı sürece akdin sona erdiğinden söz edilemez. Nitekim davacı kiracının, kira sözleşmesini feshetme iradesi bulunmayıp, davacı, borcun aynen ifasını yani sözleşmenin başlangıcında kendisine teslim edilip sonradan henüz sözleşmenin süresi bitmeden tek yanlı olarak tahliye ilamına dayanılmadan haksız fesihle teslim edilmeyen kiralananın iadesini talep etmiş aksi halde ise sözleşmenin haksız feshi nedeniyle doğan zararlarını talep etmektedir.

Davacının talebinde olan ve gecikme nedeniyle doğan zararları kapsamında kalan kâr kaybı zararının bilirkişi tarafından tespiti ile karar verilmesi gerekmektedir. Her ne kadar temyize konu kararda Mahkemece, Davalı tarafından davacıya aynı kira bedeli ile 3 adet alternatif dükkan yeri teklif edildiği ve davcının bunlardan birini kabul ederek kira bedelinden indirim isteyebileceği ve davanın AVM henüz faaliyete geçmediği dönemde 13.02.2015 tarihinde açıldığı ve sözleşme ile AVM'nin 30.10.2015 tarihinde faaliyete geçeceği planlandığı ve sözleşmenin fesih tarihi ile AVM’nin faaliyete geçeceği zaman aralığında davacı kiracının benzer bir iş yeri bulmasının da mümkün olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de; dava devam ederken ve henüz AVM açılmadan davaya

konu mağazanın dava dışı başka bir ayakkabı firmasına kiraya verilmesi ve bilirkişi raporlarına göre benzer bir mağazanın aynı koşullarda başka bir AVM'de kiralanması için 2 yıllık makul süre öngörülmesi karşısında Mahkeme gerekçesinin dosya kapsamı ve bilirkişi raporuyla örtüşmediği de görülmektedir. Buna göre, kâr kaybının hesabında kiracının aynı şartlarla (kiralanan mağaza konseptine uygun) bir ayakkabı mağazası kiralaması için gereken makul süre tespit edilip bu süre içindeki kiracı net kârının ne olabileceği ayrıntılı ve denetime elverişli bilirkişi raporu ile tespit edilip mahrum kalınan kârın belirlenmesi suretiyle karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile hükmün bozulması gerektiği görüşünde olduğumuzdan, Sayın çoğunluğun aksi yöndeki kararına katılmıyoruz. 18.02.2020
Yargıtay — Esas No: 2023/5538, Karar No: 2024/2616, Tarih: 01.04.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/5538 E.  ,  2024/2616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

(Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI : 2023/319 Esas, 2023/647 Karar

HÜKÜM : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen ticari satımdan kaynaklı alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; balık unu ve balık yağı mamulü imalatı ile iştigal eden müvekkilinin, ticaret yaptığı davalı şirkete hammadde bedeli için avans vermesine rağmen davalının, bu avansların karşılığı teslimatı durdurarak başka firmalara teslimat yapmaya başladığını, belirtilen durum tespit edildiğinde keşide edilen 27.07.2016 tarihli ihtarnameye karşı yan tarafından verilen cevapta borcun kabul edildiğini ancak paranın, müvekkili şirketin yetkilisi olan ....’dan olan alacağa mahsup edildiğinin beyan edildiğini, davacının, davalıya borçlu olmadığı gibi ondan alacaklı olduğunu ileri sürerek, toplamda 1.155.019,00 TL alacağın noter ihbarnamesinin tebliğ tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı usulüne uygun tebliğe rağmen davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 17.04.2018 tarih, 2017/201 E. ve 2018/310 K. sayılı ilamı ile; davanın kabulüne, 1.155.019,00 TL alacağın 27.07.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı şirketten alınarak davacı şirkete ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Samsun Bölge Adliye Mahkemesinin 23.03.2021 tarih, 2021/374 E. ve 2021/549 K. sayılı ilamı ile; istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.