muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/655, Karar No: 2011/793, Tarih: 16.12.2011

Nitekim, aynı ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 24.11.2010 gün, E:2010/4-551 K:2010/598 sayılı kararında da benimsenmiştir.

Burada yinelemekte ve önemle vurgulamakta yarar vardır ki; ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nce verilen temyize konu görevsizlik kararına gerekçe gösterilen, 14 Şubat 2011 tarihinde yürürlüğe giren 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 12. maddesi ile 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’na 93. maddeden sonra gelmek üzere eklenen 93/A maddesinin 6. fıkrasında yer alan düzenlemede özel kanun-genel kanun ayırdına gidilmeksizin; 93/A maddesinde düzenlenmemiş olan sorumluluk sebepleri ve görevli merci yönünden uygulanacak usul kanununun belirlenmesi noktasında, davanın tarafları, süjesi, işlemin sorumlusu, kısaca “ilgilisi” ya da başka unsurlar değil; sorumluluk davasının konusu, yani istem ve dava konusunun usul kanunuyla “ilgisi” esas alınmıştır.

Bu yönüyle de; dava dilekçesinde kararın soyut ve gerekçesiz olması nedeniyle yasanın açık hükmüne aykırı davranıldığı ileri sürülerek, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573 ve devamı (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46 ve devamı) maddelerine dayanıldığına göre; hakimin genel olarak hukuki sorumluluğundan kaynaklanan böyle bir davanın konusunun, koruma tedbirlerine aykırı tazminat istemine ilişkin bulunduğu ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 141 ila 144 maddeleri hükümlerine göre Ağır Ceza Mahkemesi’nde görülüp sonuçlandırılması gerektiğinden söz edilmesi olanaklı değildir.

Hal böyle olunca; tüm bu yasal düzenlemeler ve açıklamalar karşısında, hakimin genel olarak hukuki sorumluluğundan kaynaklanan ve 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’nun 93/A maddesi ile mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573 ve devamı (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46 ve devamı) maddeleri hükümleri uyarınca çözümlenmesi gereken davanın, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 47. maddesi uyarınca Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

Bu itibarla, davaya bakmaya görevli bulunan Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nin ilk derece mahkemesi sıfatıyla ve Ağır Ceza Mahkemesinin görevli olduğu mülahazasıyla verdiği, dava dilekçesinin reddine dair kararın usul ve yasaya aykırı bulunarak bozulmasına karar verilmiştir.

S O N U Ç: Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile davaya bakmaya görevli bulunan Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nin ilk derece mahkemesi sıfatıyla ve Ağır Ceza Mahkemesinin görevli olduğu mülahazasıyla verdiği, dava dilekçesinin reddine dair kararın 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 16.12.2011 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5363, Karar No: 2011/4801, Tarih: 21.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/5363 E.  ,  2011/4801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16.12.2008 tarih ve 2007/280 - 2008/659 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 19.04.2011 gününde davacı avukatı .... ile davalı avukatı M.Akif ... gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ithal ettiği ve içinde 100 adet cep telefonunun bulunduğu kargonun, davalı tarafından taşınması sırasında THY Atatürk Hava Limanı Dış Hatlar kargosunda kaybolduğunu, tüm aramalara rağmen kargonun bulunamadığını ileri sürerek kaybedilen malın fatura değeri 11.450 USD İle nakliye bedeli 3.761 Hong-Kong Doları’nın faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin olaya uygulanması gereken Varşova Konvansiyonu ve 4 nolu Montreal Protokolü hükümleri gereğince sınırlı sorumlu olduğunu, Airwaybill incelediğinde gümrük için değer beyanında bulunulmadığını, faizin karar tarihinden itibaren işletilmesi gerektiğini savunarak davanın reddine talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taşınan emtianın yolcu beraberinde taşınan eşya olmayıp kargo olduğu, bu nedenle olaya Varşova konvansiyonu 22/2-b maddesinin uygulanması gerektiği, konşimentoda taşınan emtianın cinsinin belirtildiği ve konşimentoya faturanın eklendiği, madde metninde ek navlun alınmasının zorunlu unsur olarak düzenlenmeği, bu kabul doğrultusunda davalının sınırlı sorumluluktan yararlanamayacağı gerekçesiyle davanın kabulü ile 11.450 USD ile 3.761 Hong-Kong Doları’nın dava tarihinden itibaren 3095 sayılı yasanının 4/a maddesi uyarınca işleyecek yasal faizi ile birlikte BK’nun 83.maddesi göz önüne alınarak davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, hava yolu ile yük taşımasından kaynaklanan taşıma ve yük bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Dava konusu zarar, hava yolu ile taşıma sırasında davacıya ait yükün kaybından meydana geldiği için Varşova Konvansiyonu hükümleri uygulanacaktır. Varşova Konvansiyonu 25.maddesindeki sınırsız sorumluluğun söz konusu olabilmesi için ilk koşul, sorumluluğun, yolcu veya bagaj taşımasından doğmuş olmasıdır. Yük taşımasında sınırsız sorumluluk söz konusu değildir. Varşova Konvansiyonu, 4 sayılı Montreal Protokolü ile yük taşımalarında taşıyıcının sorumluluğunun daima sınırlı olduğu yönünde değiştirilmiştir. Dolayısıyla, bu değişikliğe taraf olan devletler arasındaki yük taşımaları bakımından taşıyıcının sorumluluğu daima sınırlı olacak, sınırsız sorumluluk müeyyidesinin uygulanması söz konusu olmayacaktır. Ancak yolcu ve bagaj taşımaları bakımından böyle bir değişiklik yapılmadığı için, taşıyıcının sınırlı sorumluluk hükümlerinden yararlanmaması söz konusu olabilir. Bu sonuç Konvansiyonun 24.maddesi hükmü ile de pekiştirilmekte ve yük taşımalarında tazminat davasının sorumluluk sınırlarına bağlı olarak açılabileceği ve bu sorumluluk sınırlarının azami sınırı oluşturduğu, sorumluluk kaynağı ne olursa olsun aşılamayacağı belirtilmektedir.

Mahkemece, konşimentoda taşınan emtianın cinsinin belirtildiği ve konşimentoya faturanın eklendiği, Varşova Konvansiyonu'nun bazı maddelerini değiştiren 4 nolu Montreal Protokolü'nün 22/2.b. maddesinde ek navlun alınmasının zorunlu unsur olarak düzenlenmediği, davalının sınırlı sorumluluktan yararlanamayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir. Oysa, anılan protokolün 22/2-b maddesinde belirtildiği biçimde davalı gönderici taşıtana ek bir meblağ ödediğini savunmadığına ve bunu ispat edemediğine göre, Varşova Konvansiyonu 22 ve 24.maddelerine göre sınırlı sorumluluk esaslarına göre inceleme yapılıp bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde konşimentonun taşıma için beyan edilen kıymet hanesinde NVD kaydı (kıymet beyan edilmediği ve kıymet üzerinden navlun ödenmediği) bulunmasına rağmen, gümrük için beyan edilen kıymet hanesinde “faturaya göre” ifadesinin esas alınarak sınırsız sorumluluğa hükmedilmesi doğru görülmemiş hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 825,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 21.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2789, Karar No: 2009/3867, Tarih: 26.03.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/2789 E.  ,  2009/3867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 28.06.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil-kira alacağı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 27.10.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar .... San. Tic. Ltd. Şti. Ve ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, arsa sahibi ile yüklenici arasındaki arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi uyarınca yükleniciye bırakılması kararlaştırıldığı iddia edilen numara değişikliyle 21 numaralı bağımsız bölüm olan taşınmaza ait tapu kaydının iptal ve tescili olmazsa binadaki yükleniciye bırakılan eş değer bir taşınmazın tapu kaydı iptali ile tescili ve gecikme tazminatı tahsili istemlerine ilişkindir.

Davalı yüklenici ile arsa sahiplerinden ... edimlerin yerine getirilmediğini, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, mülkiyet aktarımı istemi hüküm altına alınmış gecikme tazminatı tahsiline ilişkin dava reddedilmiştir.

Hükmü, yüklenici şirket ile davalılardan ... temyiz etmiştir.

Arsa sahibi ile arasında arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi bulunan yüklenicinin şahsi hakkını üçüncü kişiye temlik etmesi halinde üçüncü kişinin ifa talep edip edemeyeceğinin saptanmasında öncelikle yüklenicinin edimini (eseri meydana getirme ve teslim borcunu) yerine getirip getirmediğinin, ardından sözleşme hükümlerindeki diğer borçlarını ifa edip etmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur.

Davada dayanılan 25.08.2005 günlü adi yazılı sözleşme alacağın temlikine ilişkindir. Her ne kadar sözleşmede temlik edilen hakkın karşılığı taşınmazın 642 ada 12 parsel üzerine yapılan binanın 2. katındaki 20 numaralı daire olduğu yazılmış ise de, bu yerin numarası değişmek suretiyle binadaki 21 numaralı bağımsız bölüme karşılık geldiği anlaşılmaktadır. Esasen 21 numaralı bağımsız bölümün yükleniciye bırakılması kararlaştırılan yerlerden olmadığı davalılar tarafından da savunulmamıştır. Yine dosyadaki bilgi ve belgelerden yapının kat irtifakının kurulmasından sonra bağımsız bölüm tapularının üçüncü kişilere temlik edildiği arsa sahipleri üzerinde sadece 21 numaralı bağımsız bölüme ait tapu kaydının kaldığı anlaşılmaktadır. Bütün kayıtlar tapuda satış suretiyle üçüncü kişiler üzerine geçirildiğinden bu kayıtların iptali sağlanmadığı sürece tapuda yapılan satışlara değer tanımak gerekmektedir.

Belirtilmelidir ki, eser (bina yapım) sözleşmelerinde yüklenicinin temel borcu arsa sahibi üzerindeki taşınmaza fenne, sözleşmesine ve amaca uygun bir bina imal ederek arsa sahibine teslim etmektir. Kuşkusuz teslim borcundan sonra yüklenicinin borcu ayıba karşı tekeffül borcu olarak sürer. Borçlar Kanununun 364. maddesi uyarınca aksine sözleşme olmadığı sürece arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklanan alacağı yükleniciye eserin teslimi anında ödenir. Eserin teslimi ise sözleşmesine, iş sahibinin beklentisine, fen ve sanat kurallarına uygun bir şekilde meydana getirilen eserin ifa olarak iş sahibine arz edilmesi demektir. İfanın konusu, borçlanılan edimdir. Edimin konusu ile ifanın konusu ilke olarak aynıdır. Borçlu, alacaklıya yalnız borçlanılan edimi ifa etmek suretiyle borçtan kurtulur; bu suretle borç sona erer. Alacaklı da esas itibariyle borçludan yalnız borçlanılan edimin ifasını talep edebilir. Alacaklı ve borçlu borçlanılan edimle bağlı olup, başka bir edim ifa konusu olamayacağı gibi talep de edilemez. İfa olanağı bulunduğu sürece de borçludan sadece borçlanılan edim istenebilir. Alacaklı, borçludan kural olarak ifanın yerine geçen bir edimi veya alternatif bir edimin yerine getirilmesini isteyemez.

Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya gelince;

Dosyada mevcut bilirkişi raporuna göre inşaatın getirildiği fiziki seviye %97’dir. Bilirkişiler kalan işlerin parasal tutarını 9.700 YTL olarak hesaplamışlardır. Diğer yanlar bir yana sözleşmenin ifa ile bitmediği ifadan söz edebilmek için %3 fiziki seviyeye karşılık 9700 Liranın davalı arsa sahiplerine ödenmesi gerektiği sabittir. Kaldı ki 06.05.2003 günlü sözleşmenin 20. maddesinde aynen “….. inşaat ruhsatı, iskan projesi, yapı denetim, tapu masrafları, SSK. İşçi sigortası, elektrik, su şantiye, tapu birleşmesi, kanalizasyon harçları, deprem jeoloji raporları, müteahhit firmaya ait olacaktır…” hükmü bulunmaktadır. Yüklenici sözleşmenin bu hükmünde yazılı tüm borçlardan veya bu borçların karşılığı parasal tutarlardan da sorumludur. Kaldı ki sözleşmede teslimin iskan koşuluna bağlı olarak yapılacağı hükmü bulunduğundan sözleşmenin anılan hükmü HUMK.nun 287. maddesi gereğince delil sözleşmesi niteliğindedir. Yüklenici bütün bu borçlarını yerine getirmeden ne kendisi ve ne de onun alacağını temlik ettiği üçüncü kişi sözleşmenin karşı edimi olan bir bakıma eserin bedeli sayılan bağımsız bölüm tapusunun verilmesini isteyemez.

Alacağın temliki ve borcun nakli Borçlar Kanununun 162 ila 181. maddelerinde düzenlenmiştir. Temlik, alacağın ona bağlı bütün (yan ve öncelik) hakları ile birlikte devralana geçmesini sağlar ve bu işlem yapılırken borçlunun rızası alınması gerekmez. Temlik, hatta borçlunun muhalefetine rağmen geçerli olarak doğar ve hükümlerin hasıl eder. Borçlunun temlikten sonraki asıl muhatabı artık alacağı temellük eden (devralan) kişidir. Bu itibarla borçlunun borçtan kurtulabilmesi için temlik işleminden sonra borcunu devralan kimseye ifa etmesi gerekir. Kural budur. Şu hale göre temlik anına kadar borçlu temlikin dışında iken temlik anından itibaren evvelki alacaklı temlik işleminin dışına çıkmaktadır.

Temlikin, temlik edenle borçlu (arsa sahibi) arasında bazı ilişkilerin doğmasına neden olduğu çok açıktır. Zira temlik alan evvelki alacaklının yerine geçmiş borçludan (arsa sahibinden) ifayı istemek, gerektiğinde de borçluyu ifaya zorlamak onun hakkı olmuştur.

Arsa sahibi ile arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi bulunan yükleniciden sözleşmesinde ona bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü temlik alan üçüncü kişinin, arsa sahibini (borçluyu) ifaya zorlayabilmesi için öncelikle temlik işlemini ve işlemin sıhhatini kanıtlaması gerekir. Fakat temlik işlemi kanıtlanmış olunsa da yukarıda açıklandığı üzere ifa talebinin muhatabı olan arsa sahibi ifaya derhal uymak zorunda değildir. Gerçekten BK’nun 167. maddesine göre “Borçlu temlike vakıf olduğu zaman temlik edene karşı haiz olduğu defileri, temellük edene karşı dahi dermeyan edebilir. Buna göre temliki öğrenen borçlu temlik olmasaydı önceki alacaklıya karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan üçüncü kişiye) karşı da ileri sürebilir hale gelir.

Temlikin konusu yüklenicinin arsa payı devri karşılığı arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından, temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden hak kazanmadığını üçüncü kişiye temlik etmesi arsa sahibi bakımından önemsizdir. Diğer taraftan yüklenici arsa sahibine karşı öncelikli edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye temlik etmişse, üçüncü kişi BK.m 81’den yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Bütün bu açıklamalardan sonra mahkemece yapılması gereken iş; bilirkişilerin inşaatın getirilen fiziki seviyesine göre saptadıkları eksik işler bedeli 9700 Lirayı davacıya depo ettirmek sözleşmenin 20. maddesinde hükme bağlanan yüklenicinin yapması gereken işlerden yapılmayanların parasal karşılığını gerek duyulursa SSK kurumuyla yazışarak bulmak bunları davacıya depo ettirmek yapıya iskan almak üzere davacıya mehil vermek ancak bütün bunlar yerine getirilirse sözleşme ifa ile sonuçlanmış olacağından istemi hüküm altına almak aksi takdirde davayı reddetmek olmalıdır.

Mahkemece değinilen yönler göz ardı edilerek dava eksik inceleme ve araştırmayla kabule edildiğinden karar bozulmalıdır.

Mahkemece değinilen yönler göz ardı edilerek dava eksik inceleme ve araştırmayla kabule edildiğinden karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 26.03.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5888, Karar No: 2009/2237, Tarih: 09.04.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/5888 E.  ,  2009/2237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı ... Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin aracının yolun ortasında bırakılan elektrik direğine çarpması sonucu hasarlandığını ve müvekkilinin yaralandığını, araçta 7.700 YTL tutarında hasar meydana geldiğini, müvekkilinin olayda yaralanması sebebiyle 30 gün iş ve gücünden yoksun kaldığını, bu sürede çalışamaması nedeniyle 400 YTL döner sermaye gelirinden mahrum bırakıldığını, daha önce aynı olay nedeniyle ... aleyhine mahkemenin 2004/554-2008/687 sayılı dosyasında açılan davada verilen kısmen kabul kararının; davalı ... Genel Müdürlüğü vekili tarafından temyizi üzerine; Dairenin 13.3.2006 gün 2006/1303-2006 sayılı ilamı ile olayda Belediyenin kusurlu olduğundan bahisle bozulduğunu belirterek, toplam 8.100 YTL zarar olmasına rağmen fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik 7.000 YTL'nin, olay tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, duruşmalara katılmadığı gibi, davaya yazılı olarak da cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 6.623 YTL hasar bedelinin olay tarihinden, işgücü kaybı nedeniyle oluşan 300 YTL tazminatın 26.8.2004 tarihinden (ilk davanın açıldığı tarih) işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, daha evvelce dava dışı elektrik idaresi tarafından inşa edilmiş olan elektrik nakil hattı direğinin, davalı ... tarafından yapılan imar uygulaması ile sonradan Uydukent mahallesine açılan yolun ortasında kalması

nedeniyle davacı aracının bu direğe çarpması sonucu oluşan hasar bedeli ve kazanç kaybı istemine ilişkindir.

Davalı Belediye, dava dışı elektrik idaresinin, 8.10.2002 tarihinde çektiği ihtara rağmen ilgili idare ile (...) işbirliği yaparak elektrik nakil hattı direğinin belirlenecek uygun bir yere naklini sağlamamış, yol açma faaliyeti sırasında hizmetin gereğini yerine getirmeyerek trafiğin akışını (seyrini) ve güvenliğini tehlikeye atacak şekilde nakil hattı direğinin yolun ortasında kalmasına sebebiyet vermiştir. Bu hale göre; uyuşmazlık, davalı belediyenin hizmet kusurundan kaynaklanmaktadır. Bu tür davalar, 2577 sayılı idari yargılama usulü kanunun 2. Maddesi gereğince idari yargıda açılmalıdır. Yargı yolu konusu kamu düzeni ile ilgili olup, davanın her aşamasında re'sen gözönünde bulundurulması gerekir.

Bu durumda mahkemece, dava dilekçesinin yargı yolu bakımından reddine, karar verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek yazılı biçimde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu durumda mahkemece, dava dilekçesinin yargı yolu bakımından reddine, karar verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek yazılı biçimde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalı Belediye vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... Belediye Başkanlığına geri verilmesine 9.4.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11504, Karar No: 2013/13432, Tarih: 20.06.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/11504 E.  ,  2013/13432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Çayır niteliğindeki taşınmaza ot geliri esas alınarak değer biçilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Kamulaştırmadan arta kalan ve fen bilirkişisi raporunda (C) Harfi ile gösterilen 3.725,94 m2'lik bölümün yüzölçümü ve geometrik durumu gözönünde bulundurulduğunda, bu kısımda değer azalışının olamayacağı gözetilmeden, % 20 değer düşüklüğü verilmek suretiyle fazla bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 20.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4605, Karar No: 2013/17277, Tarih: 20.06.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/4605 E.  ,  2013/17277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bursa 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :21.12.2012