muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/49630, Karar No: 2012/9610, Tarih: 22.03.2012

Fesih bildiriminin yazılı olarak yapılması, 4857 sayılı İş Kanununun 109. maddesinin bir sonucudur. Ancak yazılı şekil şartı, geçerlilik koşulu olmayıp ispat şartıdır.

Fesih bildirimi karşı tarafa ulaştığı anda sonuçlarını doğurur. Ulaşma, muhatabın hâkimiyet alanına girdiği andır.

Fesih bildirimi karşı tarafa ulaşması ile sonuçlarını doğurur ve bundan tek taraflı olarak dönülemez. Dairemizce, daha önce verilen kararlarda, derhal yapılan fesihlerde henüz ihbar tazminatı ödenmemişken ve yine ihbar öneli içinde işçinin emeklilik başvurusu hali, işçinin emeklilik suretiyle feshi olarak değerlendirilmekteydi. Bu halde işçi ihbar tazminatına hak kazanamaz ise de, kamu kurumları bakımından kıdem tazminatı hesabında daha önce borçlanmış olduğu askerlik süresinin dikkate alınması gerekmekteydi. Kamu kurumu işyerleri bakımından askerlik borçlanmasının kıdem tazminatına yansıtılması noktasında işçi lehine olarak değerlendirilebilecek bu husus, işçinin ihbar tazminatına hak kazanamaması yönüyle de işçinin aleyhinedir. Dairemizin, derhal feshin ardından önel içinde işçinin emeklilik için dilekçe vermesi halinde feshin işçi tarafından gerçekleştirildiği görüşü, işe iadeyle ilgili iş güvencesi hükümleri de dikkate alındığında, 4857 sayılı İş Kanununun sistematiğine uygun düşmemektedir. Gerçekten açıklanan çözüm tarzında, işveren feshi yerine emeklilik sebebiyle işçinin feshine değer verildiğinden, işçi iş güvencesinden de mahrum kalmaktadır. Bu nedenle, işverenin derhal feshinin ardından, işçinin ihbar tazminatı ödenmediği bir anda yaşlılık aylığı için tahsiste bulunmasının, işveren feshini ortadan kaldırmayacağı düşünülmektedir. Dairemizce, konunun bütün yönleriyle ve yeniden değerlendirilmesi sonucu, işverence yapılan feshin ardından ve henüz ihbar tazminatı ödenmediği bir sırada işçinin emeklilik için başvurusunun işçinin emeklilik sebebiyle feshi anlamına gelmeyeceği sonucuna varılmıştır. Dairemizin 2008 yılı ve sonrasında vermiş olduğu kararlar bu doğrultudadır (Yargıtay 9.HD.26.6.2008 gün 2007/24004 E,2008/17671 K.)

Bildirim sürelerine ilişkin 4857 sayılı Yasanın 17 nci maddesindeki kurallar nispî emredici niteliktedir. Taraflarca bildirim süreleri ortadan kaldırılamaz ya da azaltılamaz. Ancak, sürelerin sözleşme ile arttırılabileceği Kanunda düzenlenmiştir. Ancak, bildirim önellerinin arttırılabileceği belirtilmiş olmakla birlikte, Yasada bir üst sınır öngörülmemiştir. Dairemiz tarafından, üst sınırın hâkim tarafından belirlenmesi ve en fazla ihbar ve kötüniyet tazminatlarının toplamı kadar olması gerektiği kabul edilmektedir (Yargıtay 9.HD. 21.3.2006 gün 2006/109 E. 200 6/7052 K., 14.7.2008 gün 2007/24490 E, 2008/20203 K.).

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir neden olmaksızın ve usulüne uygun bildirim öneli tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır.

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir neden olmaksızın ve usulüne uygun bildirim öneli tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır.

Buna göre, öncelikle iş sözleşmesinin Kanunun 24 ve 25 inci maddelerinde yazılı olan nedenlere dayanmaksızın feshedilmiş olması ve 17 nci maddesinde belirtilen şekilde usulüne uygun olarak ihbar öneli tanınmamış olması halinde ihbar tazminatı ödenmelidir. Yine haklı fesih nedeni bulunmakla birlikte, işçi ya da işverenin 26 ncı maddede öngörülen hak düşürücü süre geçtikten sonra fesih yoluna gitmeleri durumunda, karşı tarafa ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü doğar.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olması nedeniyle, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. İşçinin 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi nedenlerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

Yasada ihbar tazminatının miktarı “bildirim süresine ait ücret” olarak belirlenmiştir. Buna göre ihbar tazminatı, yasadan doğan götürü tazminat olarak nitelendirilebilir. Bu niteliği itibarıyla Borçlar Kanununun 125 inci maddesine göre on yıllık zamanaşımı süresine tabidir.

İşçiye bildirim süresi içinde yeni iş arama izninin kullandırılmamış olması, tanınan ihbar önelinin geçersiz olduğu sonucunu doğurmaz (Yargıtay 9.HD. 1.12.2009 gün 2008/11880 E, 2009/32502 K).

İhbar tazminatının hesabında Kanunun 32 nci maddesinde yazılı olan ücrete ek olarak, işçiye sağlanmış para veya para ile ölçülebilir menfaatler de dikkate alınır. Ücret dışında kalan parasal hakların bir yılda yapılan ödemeler toplamının 365’e bölünmesi suretiyle bir günlük ücrete eklenmesi gereken tutar belirlenir.

Somut olayda davacı, davalı şirketin yapımını üstlendiği inşaat işinde işçi olarak çalışmış, dosyada bulunan hizmet döküm cetveline göre 22.10.2004 tarihinde bu iş yerinden çıkış gösterilmiş, yaklaşık beş ay sonra 01.03.2005 tarihinde başka bir işveren olan ... Toplu Konut Evleri A-4 Blok Yönetimince işe alınmıştır.

Çıkış yaptığı işyeri işvereni ile yaklaşık 5 ay sonra giriş yaptığı işyeri işverenleri farklıdır. Nitekim davalı tanığı ...’ın konutlar bitip teslim edildikten sonra apartmanlara kapıcı ihtiyacı hasıl olduğundan davacının kendisine gelerek apartmanlara kapıcı olarak alınması için yardımcı olmasını istediği yönündeki beyanı da dikkate alındığında, davacının inşaat işindeki çalışmasının inşaatın bitmesiyle sonlandırıldığı anlaşılmaktadır.

Çıkış yaptığı işyeri işvereni ile yaklaşık 5 ay sonra giriş yaptığı işyeri işverenleri farklıdır. Nitekim davalı tanığı ...’ın konutlar bitip teslim edildikten sonra apartmanlara kapıcı ihtiyacı hasıl olduğundan davacının kendisine gelerek apartmanlara kapıcı olarak alınması için yardımcı olmasını istediği yönündeki beyanı da dikkate alındığında, davacının inşaat işindeki çalışmasının inşaatın bitmesiyle sonlandırıldığı anlaşılmaktadır.

Davalının davacının işyerini terk ederek kendi isteğiyle iş sözleşmesini sona erdirdiği yönündeki iddiasına yönelik herhangi bir istifa dilekçesi, tanık anlatımlarıyla desteklenen terk tutanağı da sunulmadığı dikkate alındığında, davacının iş sözleşmesinin mahkemenin kabulünde olduğu gibi kıdem tazminatını gerektirmeyecek şekilde sonlandırıldığının ispatlanamadığı, ayrıca davacıya bildirim öneli verilip kullandırıldığına dair bir savunma ve bunu kanıtlayacak belge de sunulmadığından ihbar tazminatı talebinin de kabulüne karar verilmesi gerekirken reddi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12334, Karar No: 2013/16747, Tarih: 30.10.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/12334 E.  ,  2013/16747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili tarafından davalı aleyhine faturalara dayalı cari hesap bakiye alacağın tahsili için girişilen icra takibinin davalının itirazı sonucu durduğunu ileri sürerek itirazın iptali ile takibin devamına ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu doğrultusunda, davacı şirketin ticari defterlerinde yer alan 13.04.2012 tarihli 2.000,00-TL ve 24.04.2012 tarihli 3.329,70-TL ödemelerin davacının davalıdan çek ile başlattığı takipten yapılan kısmi tahsilat ve teminat iadesi olup, çeke ilişkin icra takibi ile ilgili bu kalemlerin açık hesaba mükerrer olarak kaydının yapılmasının hatalı olduğu, bu durumda davacının takip tarihi itibariyle davalıdan 4.976,16-TL alacaklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne davalının takibe vaki itirazının 4.976,16 TL asıl alacak üzerinden iptali ile takibin devamına ve %40 oranında icra inkar tazminatına karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 30.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16694, Karar No: 2019/1930, Tarih: 05.03.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/16694 E.  ,  2019/1930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyl)

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 13.03.2015 gününde verilen dilekçe ile yükleniciden temlik alınan şahsi hakka dayalı tapu iptali ve tescil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 25.03.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, arsa sahibi ile yüklenici arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciden bağımsız bölüm temlik alan davacının tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davalı yüklenici, davacının temlik sözleşmesi uyarınca ödemesi gereken bir kısım borcunu ödemediğini, edimini yerine getirmediğini dava konusu taşınmazın Ağustos 2011 tarihinde davacıya teslim edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davacı tarafından ödenmeyen bedel olan 38.000,00TL depo ettirilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Eser sözleşmelerinin bir türü olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi, taraflara karşılıklı hak ve borçlar yüklemekte; yüklenici, finansı sağlayan arsa malikinin taşınmazı üzerine bina yapma işini üstlenmekte, arsa maliki ise inşa edilecek binadaki bir kısım bağımsız bölümlerin mülkiyetini yükleniciye devretmeyi vaat etmektedir.

Arsa maliki ile yüklenici arasında düzenlenen inşat sözleşmesi gereğince yükleniciden bağımsız bölüm temlik alınmasına dayalı olarak açılan tapu iptali ve tescil davaları ile ilgili olarak kanunlarımızda bir düzenleme mevcut olmadığından bu konulardaki uyuşmazlıkların çözümünde uygulanan 30.09.1988 tarihli ve 1987/2 1988/2 sayılı Yargıtay İBBGK Kararı ile “tapuda kayıtlı bir taşınmazın mülkiyetini devir borcu doğuran ve ancak yasanın öngördüğü biçim koşullarına uygun olarak yapılmadığından geçersiz bulunan sözleşmeye dayanılarak açılan bir cebri tescil davasının kural olarak kabul edilemeyeceği, bununla beraber Kat Mülkiyeti Kanununa tabi olmak üzere yapımına başlanılan taşınmazdan bağımsız bölüm satımına ilişkin geçerli bir sözleşme olmadan tarafların bağımsız bölüm satımında anlaşarak alıcının tüm borçlarını eda etmesi ve satıcının da bağımsız bölümü teslim ederek alıcının onu malik gibi kullanmasına rağmen satıcının tapuda mülkiyetin devrine yanaşmaması hallerinde; olayın özelliğine göre Medeni Kanunun 2. maddesi gözetilerek açılan tescil davasını kabul edilebileceği” benimsenmiştir.

Yüklenicinin arsa payı karşılığı inşaat yapmakta olduğu veya arsa sahibinin aynı zamanda yüklenici sıfatıyla hareket ederek (yapsatçı konumunda) inşa etmekte olduğu binalardandan bağımsız bölüm satın alınması halinde Türk Borçlar Kanununun 184. maddesi gereğince üçüncü kişiye yapılacak temlikin yazılı olması yeterlidir.

Yüklenicinin arsa payı karşılığı inşaat yapmakta olduğu veya arsa sahibinin aynı zamanda yüklenici sıfatıyla hareket ederek (yapsatçı konumunda) inşa etmekte olduğu binalardandan bağımsız bölüm satın alınması halinde Türk Borçlar Kanununun 184. maddesi gereğince üçüncü kişiye yapılacak temlikin yazılı olması yeterlidir.

Bu tür davalarda mahkemece öncelikle yüklenicinin edimini (eseri meydana getirme ve teslim borcunu) yerine getirip getirmediğinin, ardından sözleşme hükümlerindeki iskan koşulu (oturma izni) v.s. diğer borçlarını ifa edip etmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur. Bunun için de davaya konu temlik işleminin geçerli olup olmadığı, arsa maliki ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yüklenicinin borçlarının neler olduğunun sözleşme hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesi gerekmektedir.

Davacının arsa sahibi ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü yükleniciden temlik alması halinde arsa sahibini ifaya zorlayabilmesi için bazı koşulların varlığı gerekir. Türk Borçlar Kanununun 188. maddesi gereğince; “Borçlu, devri öğrendiği sırada devredene karşı sahip olduğu savunmaları, devralana karşı da ileri sürebilir.” Buna göre temliki öğrenen arsa sahibi, temlik olmasaydı önceki alacaklıya (yükleniciye) karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan davacıya) karşı da ileri sürebilir. Temlikin konusu, yüklenicinin arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından, temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden kazanmadığı hakkı üçüncü kişiye temlik etmesinin arsa sahibi bakımından bir önemi bulunmamaktadır. Diğer taraftan, yüklenici arsa sahibine karşı edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye (davacıya) temlik etmişse, üçüncü kişi (davacı) Türk Borçlar Kanununun 97. maddesi hükmünden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Yapılan bu genel açıklamalardan sonra, somut olaya gelince; davalı yüklenici ile davacı arasındaki temlik sözleşmesi uyarınca davacının ödemesi gerekli olan 88.000,00TL satış bedelinin 50.000,00TL'sini ödediği geri kalan 38.000,00TL'sinin ödenmediği tarafların kabulündedir. Anılan sözleşmenin ödemeler başlıklı 4. maddesinde yapılacak bina kredi kullanmaya uygun hale geldiğinde kredi kullanılacağı öngörülmüştür. Davalı tarafça dava konusu taşınmazın 2011 yılı Ağustos ayında bitirilip, davacıya teslim edildiği ve davacı tarafça o tarihten bu yana konutta ikamet edildiği, kural olarak edimlerin aynı anda ifasının gerekeceği ancak davalının dava dışı arsa sahibinin mirasçıları ile yaşadığı ihtilaf nedeniyle taşınmazda kat mülkiyeti tesis edilemediği, davalının davacıya gönderdiği 06.02.2012 tarihli ihtarname ile bu durumu davacıya izah ederek kalan 73.560,00TL'nin ödenmesini talep ettiği, davacı tarafça 21.02.2012 tarihli ihtarname ile kredi çekilemediğinden satış bedelinin ödenmediği bildirilmiştir. Davacı tarafından kredi çekilemeyip, bakiye satış bedelinin taşınmazın teslim tarihinde ödenemediği anlaşılmıştır. Ancak davalı yüklenici tarafından evin o tarihte teslim edilmesi nedeniyle yüklenicinin mamelekinde o tarihte evin değeri kadar azalma olmuştur. Bu durumda denkleştirici ... ilkesi uyarınca, taşınmazın teslimine rağmen davacı tüketicinin kalan satış bedelini taşınmazı teslim aldığı tarihten dava tarihine kadar işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıya ödemesi gerekmektedir. Mahkemece yapılması gereken taşınmazın teslim edildiği tarih olan Ağustos 2011 tarihinden dava tarihine kadar 38.000,00TL'nin yasal faizi bilirkişiler aracılığı ile belirlenmeli, davacı tarafından 38.000,00TL'nin depo edildiği anlaşıldığından bilirkişi tarafından belirlenen yasal faizi depo etmesi için davacıya mehil verilmeli, bu bedeller depo edildiğinde sözleşme ifa ile sonuçlanmış olacağından istemi hüküm altına almak, aksi taktirde davayı reddetmek olmalıdır.

Mahkemece değinilen yönler gözardı edilerek eksik inceleme ve araştırma ile davanın kabulü doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.03.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9711, Karar No: 2019/12767, Tarih: 11.07.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/9711 E.  ,  2019/12767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Her ne kadar Dairemizin 11.10.2018 tarihli ilamı uyarınca mahkemece Av. ...’a diğer suça sürüklenen çocuk ... hakkında da kararı temyiz edip etmeyeceği hususu ihtaratlı olarak şerh düşülerek gerekçeli kararın Av. ...'a usulüne uygun olarak ihtaratlı meşruhat yazılarak tebliğ edilmesi üzerine Av. ...’ın 12.12.2018 tarihli dilekçesi ile baro tarafından yalnızca suça sürüklenen çocuk ... müdafii olarak atandığını ve bu nedenle suça sürüklenen çocuk yönünden kararı temyiz etmeyeceğini bildirdiği ve suça sürüklenen çocuk ...’ya gerekçeli kararın 27.12.2013 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmış ise de; temyize gelmeyen suça sürüklenen çocuk ..., 14.11.2013 tarihli duruşmada 18 yaşını bitirmiş ise de, hazırda bulunan suça sürüklenen çocuk ... müdafii Av. ... ile birlikte savunmasını yapacağını beyan ettiği ve bu avukatın suça sürüklenen çocuk ... müdafii olarak gösterilerek yanılgıya sebebiyet verildiği ve hükümde Avukat ...'ın yalnızca suça sürüklenen çocuk ... müdafii olarak gösterilmesi nedeniyle suça sürüklenen çocuk ...’ya Av....’ın kendisine baro tarafından müdafii olarak atanmadığı ve bu nedenle de kararı temyiz etmediği hususu ihtaratlı olarak şerh düşülerek gerekçeli kararın ihtaratlı meşruhat yazılarak usulüne uygun olarak bilinen son adresine (cezaevinde ise cezaevi adresine, cezaevinde olmaması halinde sorguda verdiği bilinen en son adresine, adreste tebligat yapılmaması halinde de MERNİS adresine olacak şekilde) tebliği ile buna ilişkin belge ve sunarsa temyiz dilekçesi de eklendikten ve bu konuda ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere İADESİNİN mahallince sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 11/07/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5353, Karar No: 2015/6178, Tarih: 03.12.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/5353 E.  ,  2015/6178 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı D... Elektrik Taah. Ot..Elekt. San. ve Tic. Ltd. Şti. ile davalı Vesile Dumanlılar arasındaki davadan dolayı Ödemiş 2. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 09.05.2014 gün ve 2012/566-2014/239 sayılı hükmü onayan Dairemizin 04.06.2015 gün ve 2014/5310-2015/3073 sayılı ilâmı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dairemizin 04.06.2015 gün ve 22014/5310 Esas-2015/3073 Karar sayılı onama kararı davalı vekiline 28.07.2015 tarihinde tebliğ edilmiş, onama kararma karşı davalı vekili tarafından 08.09.2015 tarihinde karar düzeltme talebinde bulunulmuştur. 6100 sayılı HMK'nın 104. maddesi uyarınca adli tatilde süresi sona eren tebligatlar için ayrıca bir karara gerek olmaksızın süreler adli tatilin bittiği günden itibaren bir hafta uzatılmış sayılacağından ve karar düzeltme tarihi itibariyle adli yıl 01.09.2015 tarihinde başladığından, bu tarihe bir haftalık süre eklendiğinde karar düzeltme süresi 07.09.2015 tarihinde sona ermektedir. Karar düzeltme dilekçesi 1086 sayılı Yasa’nın 432/son maddesi uyarınca 7 günlük süreden sonra, 08.09.2015 tarihinde verilmiş, böylece süresi geçmiş olduğundan karar düzeltme isteminin REDDİNE, ödediği karar düzeltme peşin harcının istek halinde karar düzeltme isteyen davalıya geri verilmesine,

03.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6583, Karar No: 2023/1677, Tarih: 20.03.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/6583 E.  ,  2023/1677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :...Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

HÜKÜM : Esastan ret

Taraflar arasındaki endüstriyel tasarımın hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve karşı davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-karşı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı-karşı davalı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin kendi tasarladığı çakmaklar ile sektörde faaliyet gösterdiğini, bu tasarımlardan birinin 09.12.2011 başvuru tarihli ve 2011/07424 tescil numaralı çoklu tasarımın 9 sıra numaralı ürünü olduğunu, ancak davalının müvekkilinin bu ürününün aynısını/benzerini haksız bir şekilde 2013/04443/1 tescil numarası ile kendi adına tescil ettirdiğini, bu nedenle davalının tasarımının yenilik ve ayırt edicilik vasfı bulunmadığını iddia ederek davalıya ait 2013/04443/1 numaralı endüstriyel tasarımın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davacı-karşı davalı vekili, karşı davanın reddini istemiştir.

II. CEVAP

1.Davalı-karşı davacı vekili cevap dilekçesinde; davacının iddialarının doğru olmadığını, davalıya ait 2013/04443/1 numaralı tasarım ile davacı adına tescilli 2011/07424/9 numaralı tasarımların görsel ve yapısal bakımından tamamen birbirinden farklı olduğunu, davacı ürününün çelikten, davalı ürününün plastikten yapıldığını, basma yerlerinin farklı olduğunu, davacının tasarımında 4 bölümden oluşan ince halkalar olduğunu, davalının ürününde bir adet kalın halka olduğunu, şeritlerin farklı olduğunu, ürünlerin doğası gereği çok fazla seçenek özgürlüğünün bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı-karşı davacı vekili karşı davada ise; davacının dayanmış olduğu tasarım ile http://www.incoimcolighters.com alan adlı internet sitesinde yayınlanan ve 1918 yılından günümüze kadar üretilen çakmak tasarımı ile ayırt edilemeyecek kadar aynı ve benzer olduğunu, dolayısıyla davacının tasarımının yenilik ve ayırt edicilik vasıflarının bulunmadığını, harcıalem olduğunu, günlük hayatta muhtar çakmağı olarak da adlandırıldığını iddia ederek davacıya ait 2011/07424/9 numaralı tasarım hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI