muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2511, Karar No: 2014/17251, Tarih: 08.09.2014

Bu açıklamalar ışığında, kabule, dosya içeriği, sanığın ikrar beyanı, tanık anlatımları ve bilirkişi raporuna göre; resmi olarak verilmiş bir ayrılık kararı bulunmadığı, fiilen de beraber oldukları dönemde, resmi nikahlı eşi katılanın sadakatinden kuşkulanan ve kendisini aldattığını düşünen sanığın, birlikte yaşadıkları evin mutfağına ses kayıt cihazı yerleştirerek katılanın bir kişiyle telefonda yaptığı konuşmalara ilişkin seslerini kaydedip, bu kayıtları katılanın kendisini aldattığını söyleyerek müşterek arkadaşları Nurcan ve Durmuş'a dinletmesi, bilahare bu kayıtları açılan boşanma davasında mahkemeye delil olarak sunması biçiminde gelişen olayda;

6352 sayılı Kanun'un 80. maddesi ile yapılan değişiklikten önceki TCK'nın 133/3. maddesinin, “Yukarıdaki fıkralarda yazılı fiillerden biri işlenerek elde edildiği bilinen bilgilerden yarar sağlayan veya bunları başkalarına veren veya diğer kişilerin bilgi edinmelerini temin eden kişi...cezalandırılır.” hükmü, anılan maddenin gerekçesinde yer alan, “Maddenin üçüncü fıkrasına göre, bir ve ikinci fıkralarda tanımlanan suçların işlenmesi suretiyle elde edildiği bilinen veya böylece elde edildiği kabul edilebilecek olan bilgilerden yarar sağlanması veya bunları başkalarına verilmesi veya bunlardan diğer kişilerin bilgi edinmelerini temin etmek, suç olarak tanımlanmıştır...” açıklamalarıyla birlikte göz önüne alındığında, sanığın, kendisini aldattığı düşüncesiyle boşanma aşamasına geldiği katılan hakkında açacağı boşanma davasındaki iddiasını ispatlama amacıyla ses kayıt cihazı ile kayıt yaptığı, hukuka aykırı hareket ettiği bilinciyle hareket etmediği, buna göre, ses kayıtları TCK'nın 133/1. maddesindeki suç işlenerek elde edilen bilgi niteliğinde kabul edilemeyeceğinden, TCK'nın 133/3. maddesindeki kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçunun oluşmayacağı, eylemin TCK'nın 133/3-1 maddesi kapsamında olmayıp, TCK'nın 134. maddesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında değerlendirilmesi gerektiği anlaşıldığından; katılana ait ses kayıtlarını müşterek arkadaşlarına dinleterek ifşa eden sanık hakkında, TCK'nın 134/2. maddesi uyarınca ifşa suçundan mahkumiyet kararı verilmesinde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, bir nedene dayanmayan, katılan vekilinin ise, ertelemeye ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2- Hakaret suçundan temyiz itirazlarının incelenmesine gelince,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, bir nedene dayanmayan, katılan vekilinin ise, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

2- Hakaret suçundan temyiz itirazlarının incelenmesine gelince,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, bir nedene dayanmayan, katılan vekilinin ise, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dosya içeriği, sanık savunmaları, katılanın tutarlı beyanları, tanık anlatımları ve 30.07.2010 tarihli ifade ve mesaj tespit tutanağına göre; sanığın, katılana cep telefonundan değişik zamanlarda mesajlar çekerek şeref, onur ve saygınlığını rencide edecek nitelikte sözlerle hakaret ettiğinin anlaşılması karşısında, atılı suçun sabit olduğu gözetilerek mahkumiyetine hükmedilmesi yerine yazılı düşüncelerle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 08.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19023, Karar No: 2012/2173, Tarih: 09.02.2012

**2. Hukuk Dairesi         2010/19023 E.  ,  2012/2173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kuşadası 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :16.04.2010

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 09.02.2012 günü duruşmalı temyiz eden davacı A. A..vekili Av. N. T..ve karşı taraf temyiz eden davalı M. A.. ile vekili Av. A. Ö.. geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davalı kadın için takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için taktir olunan 900 TL. vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 73.90 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatıran davacıya geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.09.02.2012 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2021/329, Karar No: 2021/15564, Tarih: 08.12.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/329 E.  ,  2021/15564 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi ...Hukuk Dairesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davacı ve davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İş kazası sonucu sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri, sigortalının yaşı, gelirin kesilme olasılığı ve iskonto oranı gözetilerek belirlenen tutarı ifade etmektedir. 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi ise, (5510 sayılı Yasa’nın 54. madde)"malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir." düzenlemesini içermektedir.

Bu kapsamda; eldeki davada davacıya %100 sürekli iş göremezlik oranına göre 717.465, 20 TL peşin sermaye değerli gelir bağlandığı, peşin sermaye değerli gelirin onay tarihinin 23.10.2015 ve gelire girme tarihinin 01.04.2015 tarihi olduğu; Kurumun 06.01.2016 tarihli Mahkemeye hitaben vermiş olduğu cevabi yazıda davacıya maluliyet aylığının bağlandığını belirttiği ve de göndermiş olduğu bir başka peşin sermaye tablosunda ise tüm gelirin peşin sermaye değerinin 876.117.91 TL olarak gözüktüğü ancak gelirin başlama ve onay tarihlerinin de bu tabloda yer almadığı anlaşılmakla; Mahkemece; davacıya aylık bağlanıp bağlanmadığı ve bağlanmış ise; davacıya bağlanan gelire, gelirin başlangıç tarihi itibariyle 506 sayılı Yasanın 92. (5510 sayılı Yasa 54.madde ) madde uygulaması gözetilerek belirlenmiş

miktarını gösterir bilgi kurumdan sorularak, gelecek cevabın eklenmesinden sonra gönderilmek üzere; dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.12.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10613, Karar No: 2010/11885, Tarih: 02.11.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/10613 E.  ,  2010/11885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.07.2008 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 09.10.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, tapu tahsis belgesine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Yargılamalar sırasında ... mirasçıları, dava konusu taşınmazın davalı ... tarafından 4706 sayılı yasa uyarınca kendilerine satışına karar verildiğini ve davacıya ait tapu tahsis belgesinin çekişmeli taşınmaza ait olmadığını ileri sürerek davaya fer’i müdahil olarak katılmış ve davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, kesin hüküm nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Şekli anlamda kesinleşmeyi zorunlu kılan, taraflar arasındaki hukuki ilişkinin yeniden dava konusu yapılamaması amacını güden maddi anlamda kesin hüküm HUMK’nun 237. maddesinde düzenlenmiştir.

Anılan maddeye göre kesin hükmün oluşabilmesi için; Dava konusunun, diğer bir anlatımla dava ile elde edilmek istenen sonucun, sebebinin yani davanın dayanağı olan vakıaların ve taraflarının aynı olması gereklidir.

Mahkemece kesin hüküm teşkil ettiği belirtilen Kadastro Mahkemesinin 1997/1 Esasında kayıtlı davada Hazine, dava konusu taşınmazın kayıp ve yitik kişilerden Hazineye intikal eden yerlerden olduğunu ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiş, davası kabul edilerek dava konusu taşınmazın Hazine adına tesciline karar verilmiştir. Kızıltepe Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/533 Esasında kayıtlı dava dosyasında ise, davacı ..., Hazineyi dava ederek zilyetliğe dayanarak dava konusu taşınmazın tapu iptali ile adına tescilini istemiştir. Her iki dava dosyasında davanın konusu aynı ise de; tarafları ve sebebi farklı olduğundan kesin hükümden söz edilemez. Ne var ki;

Davacının dayanak 23.07.1987 tarihli tapu tahsis belgesi kadastrodan önce Agustos 957 tarihli 9 no’lu tapu kaydı kapsamında kalan ve davacının gecekondusunun bulunduğu 396 metrekarelik kesim için verilmiştir. Tapu Sicil Müdürlüğü 22.08.2008 tarihli yazısında, Ağustos 957 tarihli 9 no’lu tapu kaydının dava konusu 115 ada 29 parsel sayılı taşınmaza revizyon görmediğini bildirmiştir. Bir başka anlatımla, davacının dayanak tapu tahsis belgesi çekişmeli taşınmaza ait değildir. Davanın bu gerekçe ile reddedilmesi gerekir iken, kesin hüküm nedeniyle reddi doğru değil ise de, davanın reddi sonucu itibarıyla doğru olduğundan HUMK'nun 438/son maddesi uyarınca onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz itirazlarının reddi ile hükmün gerekçesi DEĞİŞTİRİLMİŞ bu hali ile ONANMASINA, 02.11.2010 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4322, Karar No: 2021/1429, Tarih: 02.02.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/4322 E.  ,  2021/1429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçu yönünden kurulan hükümlerin incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000. TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.740 TL adli para cezalarına ilişkin hükümlerin, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazlarının tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçları yönünden kurulan hükümlerin incelemesinde;

1-Suça sürüklenen çocuk ...’ın aşamalarda alınan savunmalarında, olay tarihinde Gaziantep Yeditepe Mahallesi’nde bulunan bir hurdacıda çalıştığını, arkadaşları ... ve ...’in olay günü saat 09:00 sıralarında yanına gelip levye demiri istediklerini, kendilerine ustasından izin almadan veremeyeceğini söylediğini, ustasına sorduğunda izin vermesi sonucu akşam saat 22:00 sularında kendilerine 35,00 TL karşılığında demir levyeyi sattığını, daha sonra bu levyeyi kullanarak hırsızlık yaptıklarını öğrendiğini, svap örneğinin bu nedenle levye demirinde çıkmış olabileceğini belirterek üzerine atılı suçlamaları kabul etmediğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk ...’un savunmalarında bahsettiği ustası ve ...’in beyanları alınarak sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme sonucu suça sürüklenen çocuk hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

a.Müştekinin iş yerini saat 19:00 sıralarında kapattığını beyan ettiği, UYAP sisteminden alınan güneşin doğuş ve batış saatlerini gösteren çizelgeye göre, olay günü Gaziantep ilinde güneşin 18.28’de battığı ve yaz saati uygulaması da dikkate alındığında gece vaktinin 20:28’de başladığının anlaşılması karşısında, suçların gece işlendiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu kararda tartışılmaksızın, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nun 143. ve 116/4. maddeleri uyarınca uygulama yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

b.Hırsızlık suçundan belirlenen sonuç cezanın, infazda tereddüt yaratacak şekilde "4 yıl 2 ay gün hapis" olarak gösterilmesi,

b.Hırsızlık suçundan belirlenen sonuç cezanın, infazda tereddüt yaratacak şekilde "4 yıl 2 ay gün hapis" olarak gösterilmesi,

c.Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nun 63. maddesi gereğince tutuklulukta geçen sürenin cezasından mahsup edilmesine karar verilmesi karşısında, karar başlığında tutuklu kalınan sürenin gösterilmemesi suretiyle CMK'nun 232/2-d maddesine aykırı hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 02.02.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9526, Karar No: 2017/5967, Tarih: 28.11.2017

**14. Ceza Dairesi         2015/9526 E.  ,  2017/5967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçuna teşebbüs ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi.

Hükmedilen ceza miktarları nazara alındığında sanık müdafiin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan husus nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümde yer alan TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün çıkartılarak yerine “Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı da nazara alınmak kaydıyla sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkralarının uygulanmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçuna teşebbüsten kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçuna teşebbüsten kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin aşamalardaki anlatımları, oluş ile tüm dosya içeriğine göre sanığın, cinsel saldırıda bulunduğu mağdurenin karşı koyması üzerine başkaca harici engel olmaksızın icra hareketlerine kendiliğinden son verdiğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 36. maddesinde düzenlenen gönüllü vazgeçme hükümleri nazara alındığında mevcut haliyle eylemin beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı suçunu oluşturduğu gözetilerek karar verilmesi yerine suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçuna taşebbüsten mahkumiyet hükmü kurulması,

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi, her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi ve 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan hususlar nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3942, Karar No: 2015/11027, Tarih: 26.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/3942 E.  ,  2015/11027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 2. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/12/2014

NUMARASI : 2012/191-2014/339

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25/12/2014 tarih ve 2012/191-2014/339 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, mali hakları müvekkili şirkete ait olan 3 adet filmin davalı televizyon kanalında izinsiz oiarak toplam 21 kez yayınlandığını ileri sürerek, toplam 21 gösterim için FSEK 68. maddeye göre 63.000 TL bedelin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı M. İletişim A.Ş. vekili, müvekkili şirketin Y. S. kanalının sahibi olmadığını, yayıncı kuruluş olarak hizmet vermekte olduğunu, belirtilen tarihlerde Y. S. kanalında iddia edilen yayınların gerçekleştirilip gerçekleştirilmediği hususunun müvekkilinin bilgisi dahilinde olmadığını, davacının söz konusu iddialarını Y. S.kanalının sahibi olan şirkete karşı yöneltmesi gerektiğini, ayrıca davacının söz konusu filmlerin mali haklarını devraldığına ilişkin olarak yönetmen, özgün müzik bestecisi, senaryo yazarı ve diyalog yazarları ile ayrı ayrı sözleşme yapmış olması ve filmlerin televizyonda gösterim hakkına sahip olduğu hususunu da yazılı delille ispatlaması gerektiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı A. Kanal Yayıncılık A.Ş. vekili, davacının yapmış olduğu taraf değişikliğine muvafakatlerinin olmadığını, davacının söz konusu filmlerin mali haklarını devraldığına ilişkin olarak yönetmen, özgün müzik bestecisi, senaryo yazarı ve diyalog yazarları ile ayrı ayrı sözleşme yapmış olması ve bu sözleşmeleri ibraz etmesinin gerektiğini, ayrıca bahsi geçen filmlerin müvekkili şirkette yayınlanıp yayınlanmadığını ispat edemediğini savunarak davanın reddine karar verilmesi talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma,toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davacının mali hak sahibi olduğu üç adet filmin davalı A. Kanal TV Radyoculuk Yayıncılık A.Ş.'ye ait Y. S. isimli TV'de izinsiz gösterildiği gerekçesiyle 117.000.00 TL'nin dava tarihinden itibaren yürütülecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.