muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/24516, Karar No: 2016/1306, Tarih: 08.02.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/24516 E.  ,  2016/1306 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Dava, sigorta primine esas kazanç (ücret) tutarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar Kurum ve ... avukatları ile ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesi uyarınca davanın yasal dayanağı 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 77 ve 5510 sayılı Kanunun 80. maddesidir.

Bu kapsamda davacı işçinin, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı ... Kurumu’na davalı işveren/işverenler tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur.

Gerçek ücret; sigortalının kıdemi, yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre ödenmesi gereken ücrettir. Hizmet akdinin tarafları görünüşte bir ücret belirlemiş olabilirler, ancak bu ücret tarafların aralarında kararlaştırdıkları gerçek ücret olmayabilir. Uygulamada bazen taraflar arasında kararlaştırılmış olan gerçek ücret (örneğin ... primlerini daha az ödemek amacıyla) bordroya yansıtılmamakta, daha düşük (örneğin asgari ücret) gösterilmektedir. Bu gibi durumlarda yargıç tarafından gerçek ücretin saptanması yoluna gidilmelidir (Prof. Dr. S. Süzek, İş Hukuku, 2. Bası, Beta Yayınları, Sy:287).

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 288. maddesindeki yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları gibi delillerle sigortalının imzasını taşıyan ücret bordroları veya hizmet sözleşmesinde yazılı olan ücretin gerçek olmadığı kanıtlanabilir. Ücretin mevcut delillerle şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi mümkün bulunmayan kimi durumlarda, yapılan iş, hizmet süresi ve diğer belirleyici özellikler belirtilmek suretiyle ilgili meslek örgütlerinden sorulmak suretiyle de belirlenebilir. Meslek örgütlerince bildirilen ücret miktarları tarafları ve mahkemeyi bağlayıcı nitelikte olmayıp, diğer bilgi ve belgelerle de desteklenmeleri gerekir.

Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için yine HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK’nun 289. maddesi gereğince tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür.

506 sayılı Kanunun 78. maddesinde ve 5510 sayılı Kanunun 82. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “....günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. 82. madde de bu düzenlemeye paralel bir hüküm içermektedir. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Somut uyuşmazlıkta; davacı, davalı işveren yanında 04.04.2014 ve öncesinde davalı ...'a ait inşaatta aylık 6000,00 TL ücretle çalıştığının tespitine karar verilmesini talep etmiş, Mahkemece, davacının, davalı ...'nde 11.05.2013-30.04.2014 tarihleri arasında çalıştığı dönemde prime esas kazancının 3.450,00 TL olduğunun tespitine,” karar verilmiştir.

Yerel mahkemece, tespitine karar verilen sürede davacının aldığı ücretin tespitinde, emsal ücret araştırması esas alınarak karar verilmiş ise de, yukarıdaki esaslar dahilindeki deliller celp edilip, değerlendirildikten sonra, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

O halde, davalılar vekilleri ve davalı şirket temsilcisinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalılardan ... ile ...'ne iadesine, 08.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2019/11305, Karar No: 2019/13327, Tarih: 12.09.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/11305 E.  ,  2019/13327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuğun temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 35/2, 31/3, TCK'nın 116/2, 119/1-c, 31/3. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre TCK'nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 7 yıl 12 aylık zamanaşımının, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 19/07/2011 tarihi itibariyle durduğu ve suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içerisinde işlediği kasıtlı suçtan dolayı verilen hükmün kesinleşmiş olması karşısında, denetim süresi içerisindeki suçun işlendiği 05/01/2013 günü yeniden işlemeye başladığı nazara alındığında, dava zamanaşımının 08/02/2008 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 12.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7097, Karar No: 2016/2403, Tarih: 15.03.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/7097 E.  ,  2016/2403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgeyi bozma, yok etme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık ile şikayetçinin mutfak dolabı yapımı hususunda anlaştıkları, sanığın dolap bedelinin yarısını peşin ödemesine rağmen aralarındaki sözleşme gereğince sipariş ettiği mobilyayı süresinde ve tam olarak teslim etmeyen katılana daha önce verdiği senetleri alıp yırtmak suretiyle yüklenen suçu işlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda, sanık hakkında TCK'nun 29. maddesi gereğince cezada indirime gidilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 15.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1396, Karar No: 2012/4934, Tarih: 05.06.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/1396 E.  ,  2012/4934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 5. İCRA MAHKEMESİ

Alacaklısını zarara uğratmak kastiyle mevcudunu eksiltmek suçundan sanık ...'in İİK'nun 331/1, TCK'nun 52/2, 52/4 ve 50/1-a maddeleri gereğince 3.600.00 ve 100.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık müdafii ve şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Şikayete dayanak yapılan Bakırköy 5. İcra Müdürlüğünün 2009/6076 Esas sayılı dosyasında ödeme emrinin sanığın ticaret sicili memurluğunda kayıtlı “Küçüklanga Caddesi Pervandede Sokak No:10 D:5 Aksaray-İstanbul” adresi yerine “Küçüklanga Caddesi Pervandede Sokak No:10 D:3 Aksaray-İstanbul” tebliğ edilmesi ve yapılan tebligatın da sanığın adresten ayrılması nedeniyle sevk adresi belirtilip iade edilmesi üzerine, bildirilen bu adreslerine daha önce yöntemince yapılmış bir tebligat da olmadığı göz önüne alınarak, Tebligat Kanununun 35. maddesine göre yapılan tebligat işlemi yasaya aykırı olup, sanığın adresi araştırılıp, belirlenen adresine usulüne uygun yapılmış bir tebligat olmadığından, ödeme emrinin tebliğ edildiğinden söz edilemeyecek olmasına göre takip kesinleşmeden şikayette bulunulduğunun kabulü zorunludur. Hal böyle olunca, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2- Duruşma günü tebliğinin sanığın ticaret sicil memurluğunda kayıtlı “Küçüklanga Caddesi Pervandede Sokak No:10 D:5 Aksaray-İstanbul” adresi yerine “Küçüklanga Caddesi Pervandede Sokak No:10 D:3 Aksaray-İstanbul” adresine tebliğ edilmesi ve yapılan tebligatın da sanığın adresten ayrılması nedeniyle iade edilmesi üzerine bu defa aynı adrese Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebligat yapılması karşısında yanlış adrese bu şekilde yapılan tebliğin geçersiz olduğu ve bankalara bildirilen adreslere Tebligat Kanununun 35. maddesindeki usul izlenerek tebligat yapılamayacağı gözetilmeden sanığın yokluğunda hüküm kurularak savunma hakkının kısıtlanması,

3- Şikayet dilekçesinde sanıklara isnat edilen suçlar hakkında eylem ayrımı yapılmaksızın tüm suçları birlikte işledikleri iddiası ile şikayette bulunulması ve bunlar hakkında ayrı ayrı eylemlerden bahsedilmemesi nedeniyle, şikayetçi vekilinin 17.02.2011 tarihli celsede sanıklardan ... hakkındaki şikayetinden vazgeçtiğine dair beyanı dikkate alınarak; vekilin vekaletname içeriğine göre vazgeçme yetkisinin olup olmadığı kurumdan öğrenilerek ve bu vazgeçmenin 5237 sayılı TCK'nun 73/5. maddesi uyarınca, suçu iştirak halinde işledikleri iddia olunan diğer sanık ...'i de kapsayıp kapsamadığı tartışılmadan yazılı şekilde sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi,

4- TCY’nın 50/6. Maddesinde “Hüküm kesinleştikten sonra Cumhuriyet Savcılığınca yapılan tebligata rağmen otuz gün içinde seçenek tedbirin gereklerinin yerine getirilmesine başlanmaması veya başlanıp da devam edilmemesi hâlinde, hükmü veren mahkeme kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verir ve bu karar derhâl infaz edilir. Bu durumda, beşinci fıkra hükmü uygulanmaz.” hükmü öngörüldüğü halde, uygulamanın bu hükme göre yapılmaması,

5- Borçlu sanık hakkında yürütülen takip sırasında sanığa ait Kuşdoğan Köyü 145 ada 15 parsel sayılı 11.538 metrekare yüzölçümlü tarla vasıflı taşınmaz üzerine bu dosyaya ilişkin takip borcundan dolayı 16.12.2010 tarihinde haciz tatbik edildiği anlaşılmakla, hacizli malın değerinin bu dosya borcunu karşılayıp karşılamayacağı saptanarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdiri yerine eksik araştırma ile sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi,

6- 30.07.2003 gün ve 25184 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 4949 sayılı İİK'nunda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 99. maddesi ile İİK'nun 352. maddesine eklenen fıkra uyarınca dava ve cezanın İİK'nun 354. maddesinde yazılı sebeplerden düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

İsabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün istem gibi BOZULMASINA, 05.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6028, Karar No: 2018/10866, Tarih: 19.12.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/6028 E.  ,  2018/10866 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Başkanlığı adına Av. ... ile 1- ... adına Av. ... 2- ... adına Av. ... 3- ... 4- ... aralarındaki dava hakkında ... 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinden verilen 22.06.2018 günlü ve 2012/1278-2018/376 sayılı hükmün, temyizen incelenmesinin davacı Kurum ile davalı ... avukatları tarafından istenilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davaya konu Kurum alacaklarından, sigortalılardan ...’e bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelir olarak dosya içinde 16.12.1997 onay tarihli 10.562,78 TL gelir tablosu mevcut iken bu defa Kurumdan aynı sigortalı için 1.941,17 TL tutarında bir başka peşin sermaye değerli gelir tablosunun da gönderilmiş olduğu anlaşılmakla, Mahkemece davacı Kurumdan sigortalı ...’e bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelir tablosu ve onay tarihinin bildirilmesinin istenmesine, söz konusu noksan belge eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlık giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine, 19.12.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5355, Karar No: 2012/7742, Tarih: 21.05.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/5355 E.  ,  2012/7742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar, vergi kaydı ve zilyetliğe dayanarak yörede 2007 tarihinde ilk kez yapılan ve 08/5/2007 tarihinde ilan edilen orman kadastrosu sırasında .... köyünde bulunan iki parça taşınmazın orman sınırı içine alınması işleminin yanlış olduğunu ileri sürerek, bu yere ait sınırlamanın iptalini istemiş, yargılama sırasında dava konusu yerlere ait olduğunu belirttiği yedi adet tapu kaydı ibraz etmiştir. Mahkemece, 6831 sayılı yasanın 11. maddesinde öngörülen altı aylık askı ilanı geçtikten sonra zilyetliğe dayanarak orman kadastrosuna itiraz edilemeyeceği gibi taşınmazların eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğraflarında orman sayılan yerlerden olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, on yıllık süre içinde açılan orman kadastrosuna itiraz niteliğindedir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu, ayrıca orman kadastrosunun kesinleşmesinden sonra 6 aylık hak düşürücü süre geçtikten sonra zilyetlik iddiasıyla dava açılamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir. Davacılar, her ne kadar vergi kaydı ve zilyetlik iddiasıyla dava açmış ise de, yargılama sırasında dava konusu taşınmazlara ait olduğunu belirttikleri 7 adet tapu kaydı ibraz etmişlerdir. İbraz edilen bu kayıtlar getirtilip uygulanmadığı gibi, yörede yapılan orman kadastrosuna ilişkin belgeler ve tahdit haritası dahi dosyaya getirtilmemiş, 2009 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında taşınmaza 166 ada 1 parsel numarasının verilmesine rağmen kadastroda ne gibi işleme tâbi tutulduğu da araştırılmamıştır.

Bu nedenle; mahkemece, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede yapıldığı anlaşılan orman tahdidine ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile taşınmazların bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneği, kadastro sırasında dava konusu 166 ada 1 sayılı orman parseli hakkında tutanak tutulup tutulmadığı sorularak buna ilişkin belgeler ile davacıların dayandığı tapu kayıtlarının ilk oluştuğu günden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte tapu sicil müdürlüğünden getirtilmeli, bundan sonra tapu kaydına dayanan davacı tarafın kayıt maliki ya da malikleri ile akdî, ırsî ilişkisi sorulup saptanmalı, bu nedenle kayıt maliki ya da maliklerinin tüm mirasçılarını gösterecek şekilde onaylı nüfus aile kayıt örnekleri, ilgili nüfus müdürlüğünden getirtilmeli, ya da bu konuda istihsal edilmiş veraset belgesi varsa ibraz ettirilmeli, bu yolla ırsî ilişki sağlıklı biçimde duraksamasız belirlenmeli, akdî ilişkiye dayanıldığı takdirde, ilgiliden bu konudaki delilleri sorulup saptanmalı, göstereceği deliller toplanmalı ya da bu konuya ilişkin yazılı kayıt ve belgeleri ibraz ettirilmeli, kayda dayanan tarafın tapu kayıt maliki ya da malikleri ile akdî ya da ırsî ilişkisi saptanamadığı takdirde, 6831 sayılı Yasanın 11. maddesi gereğince 6 aylık hak düşürücü sure geçmiş olduğundan, başkaca bir araştırmaya gerek kalmadan dava hak düşürücü süreden reddedilmeli, bu ilişki saptandığı takdirde, tarafların dayandığı tapu kayıtlarının dava dışı başka taşınmaz ya da taşınmazlara revizyon görüp görmediği, tapu sicil müdürlüğü ve kadastro müdürlüğünden ayrı ayrı sorulup saptanmalı, revizyon görmüş ise dava konusu taşınmaz ya da taşınmazlarla birlikte revizyon gördüğü dava dışı taşınmazları ve bu taşınmazlara dıştan komşu taşınmazları da bir arada gösterecek şekilde geniş kapsamlı birleşik harita kadastro müdürlüğünden getirtilmeli, bundan sonra dıştan komşu taşınmazların tespit tutanakları ve varsa dayanakları kayıtlar davalı iseler dava dosyaları getirtilmeli, daha sonra yöreyi iyi bilen elverdiğince yaşlı, yansız, yerel ve uzman bilirkişi, tutanak bilirkişilerinin tümü, tarafların aynı yöntemle göstereceği tanıklar hazır olduğu halde dava konusu taşınmazlar başında yeniden keşif yapılmalı, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 20

. maddesi hükmü uyarınca dayanılan tapu kayıtları yerel bilirkişi yardımı, uzman bilirkişi eliyle yerine uygulanmalı, uygulamada kayıtların revizyon gördüğü dava dışı taşınmazlar varsa özellikle gözönünde tutulmalı, kayıtlarda tarif edilen sınır yerlerinden yerel bilirkişice bilinemeyen sınır yerleri bulunduğu takdirde, bu konuda taraflara tanık dinletme olanağı sağlanmalı, uzman bilirkişiye kayıtlarda tarif edilen sınır yerleri düzenleyeceği haritada ayrı ayrı işaret ettirilmeli, uygulamaya ilişkin yerel bilirkişi ve tanık sözleri, dıştan komşu taşınmazların tespit tutanağı içeriği ve varsa dayanakları kayıtlarla denetlenmeli, bu yolla dava konusu taşınmazların dayanılan tapu kayıtlarının kapsamında kalıp kalmadığı duraksamasız saptanmalı, ayrıca taşınmazların dayanılan tapu kayıtlarının kapsamında kaldığı belirlenirse, eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğraflarında orman sayılan yerlerden olduğu göz önünde bulundurularak tapu kaydının 4785 sayılı yasa karşısındaki hukuki durumu tartışılmalı oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ile yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 21/05/2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13961, Karar No: 2013/286, Tarih: 14.01.2013

**14. Hukuk Dairesi         2012/13961 E.  ,  2013/286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar tarafından, davalılar aleyhine 18.03.2011 gününde verilen dilekçe ile tapu kaydının iptali, yol olarak terkin ve mecra hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 22.12.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar ... ve ..., yasal süresi içinde çekişmeli taşınmazların bitişiğindeki dava dışı 145 ada 4, 6, 7 ve 8 sayılı parsellerin malikleri olduklarını belirterek köy yolu ile su kanalının dava konusu taşınmazlardan geçtiği halde kadastro tespiti sırasında gösterilmediği iddiası ile ayrı ayrı dava açmışlardır.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece dava dosyaları birleştirilerek yapılan yargılama sonunda; 145 ada 1 ve 10 sayılı parsellerin tapu kayıtlarının iptali ile, fen bilirkişi rapor ve krokisinde (A) harfi ile gösterilen 385.19 metrekarelik ve (D) harfi ile gösterilen 20.96 metrekarelik alanın ayrı ayrı davalı Hazine adına tesciline, (C) harfi ile gösterilen 761.52 metrekarelik kısmın davalı Hazine adına aynı parsel numarası ile tesciline, (B) harfi ile gösterilen 448.98 metrekarelik kısmın yol olarak haritasında gösterilmesine, (S) harfi ile gösterilen 1438.34 metrekarelik kısmın tespit gibi aynı parsel numarası ile davalı Hazine adına tesciline, (T) harfi ile gösterilen 217.19 metrekarelik kısmın tespit gibi ayrı parsel numarası verilerek Hazine adına tesciline, (V) harfi ile gösterilen 152.16 metrekarelik alanın yol olarak haritasında gösterilmesine; 145 ada 5 sayılı parselin (L), (M),

(N) harfleri ile gösterilen toplam 2491.85 metrekarelik kısmın aynı parsel numarası ile tespit gibi davalı ... adına tesciline, (O) harfi ile gösterilen 166.29 metrekarelik alanın yol olarak haritasında gösterilmesine, teknik bilirkişi rapor ve haritasında mavi çizgi ile gösterilen 145 ada 10 sayılı parsel üzerinde 31.58 metrekarelik alanda, 145 ada 5 sayılı parsel üzerinde 34.29 metrekarelik alanda, 145 ada 1 sayılı parsel üzerinde 44.44 metrekarelik alanda davacı ...’ün 145 ada 7 sayılı parsel lehine ve davacılar ...’ün 145 ada 4 sayılı parsel lehine, davacı ...’ün 145 ada 6 sayılı parsel lehine, davacı ...’ün 145 ada 6 sayılı parsel lehine, davacı ...’ün 145 ada 8 sayılı parsel lehine, davacı ...’ün 145 ada 2 sayılı parsel lehine mecra hakkı tesisine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Yollar, paralı veya parasız kamunun yararlanmasına tahsis edilen veya kamunun kadimden beri yararlandığı belgelerle veya bilirkişi ya da tanık sözleriyle ispat edilebilecek orta malı taşınmazlardandır.