muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7036, Karar No: 2024/3042, Tarih: 18.04.2024

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraflar arasında yazılı bir devir sözleşmesi bulunmadığı, davacının iddiası ve davalının savunması karşısında devrin kapsamının anlaşılamadığı, davacı, 100 adet buzdolabının işletmeye sürekli özgülenen malvarlığı içinde bulunduğunu ve devrin kapsamında olduğunu iddia ettiği, davalı ise hem savunmasında hem de isticvap beyanında işletmede hiçbir zaman ileri sürülen nitelikte buzdolabı bulunmadığını belirttiği, bu durumda davacının, 100 adet buzdolabının devre konu işletmeye sürekli özgülenen malvarlığı içinde olduğunu ve devrin kapsamında kaldığını ispatla yükümlü olduğu, davacı, bir kısım mesaj içeriği ibraz ederek, devir görüşmelerinin davacı şirket adına ...ile davalı adına davalının kocası ... arasında geçtiğini ve çeklerin ...'ya teslim edildiğini, buzdolaplarının da davacıya teslim edileceği konusunun mesaj içerikleri ile sabit olduğunu ileri sürmüş ise de davalı, ...'nın davacı ve davalı arasındaki devir ilişkisi karşısında üçüncü kişi konumunda olduğunu ve ibraz edilen mesaj içeriklerini kabul etmediği, davacının100 adet buzdolabının devre konu işletmeye sürekli olarak özgülenen malvarlığı unsurları içinde olduğunu ispat edemediği, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 11 inci maddesinin üçüncü fıkrasındaki karineden yararlanılamayacağı, yani dolapların işletme devri kapsamında olduğunun kabul edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalı ile müvekkil şirket arasında işyerinin devri konusunda anlaşma yapıldığını, yapılan anlaşma gereği söz konusu işyerinin müvekkiline devredileceğini, davalının mülkiyetinde olan ancak işyerinin müşterilerinin zilyetliğinde bulunduğu iddia edilen 100 adet dolap çeklerin teslimi ile müvekkiline verileceğini, müvekkil şirket yetkilisi ...ise söz konusu davalıya güvenerek müvekkil şirketin hesabından davalının hesabına toplam 165.000,00 TL ödeme yaptırdığını, müvekkili şirket yapılan ödeme ve çeklerin teslimi sonrası işyerinin devri ve dolapların teslimi için davalı ile iletişime geçmeye çalışıldığını ancak başarılı olmadığını, bu nedenlerle İlk Derece Mahkemesinin davayı reddetmesi hukuka aykırı olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulünü istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararı ve gerekçelerinin usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararı ve gerekçelerinin usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürülen ve re’sen dikkate alınacak nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istenmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava menfi tespit istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 72 nci maddesi

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2198, Karar No: 2013/4109, Tarih: 18.03.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/2198 E.  ,  2013/4109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Somut emsal olarak incelenen ... Mahallesi 4280 ada 40 parsel sayılı taşınmazın 09.04.2010 tarihi itibarıyla İmar Yasası gereğince düzenleme görmüş bir imar parseli olup olmadığı, düzenleme ortaklık payının düşülmüş ise ne oranda düşüldüğünün belediye başkanlığı imar ve şehircilik müdürlüğü ve tapu müdürlüğünden,

2-Somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 4280 ada 40 parsel sayılı taşınmazın bağlı bulunduğu cadde veya sokak bazında 2012 yılı için belirlenen emlak vergisine esas asgari m² değerinin (belediyenin cadde ve sokak itibariyle belirlediği m² değeri) belediye başkanlığından,

3-Somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 4280 ada 40 parsel sayılı taşınmazın 09.04.2010 tarihli satışına ilişkin alıcı, satıcı ve satış bedelini gösteren tapu kaydının ve satış akit tablosunun tapu müdürlüğünden,

4-Dava konusu taşınmaz ile somut emsal olarak incelenen 4280 ada 40 parsel sayılı taşınmazın 2012 yılına ait emlak beyannamelerinin belediye başkanlığından,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6136, Karar No: 2014/8757, Tarih: 06.05.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/6136 E.  ,  2014/8757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 4. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 11/12/2012

NUMARASI : 2011/4-2012/245

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirket ile davalı arasında imzalanan kobi satış kanalı sözleşmesi nedeniyle davalıya 2009 dönemi için kanal destek primi adı altında ön ödemeli olarak toplam 166.000-TL, evlilik kampanyasından dolayı ön ödemeli olarak da 2.047-TL ödeme yapıldığını, ancak 20/10/2010 tarihi itibariyle yapılan mutabakata göre kanal destek priminden davalının alması gereken tutarın 151.000-TL olduğunu ve evlilik kampanyasından dolayı da davalının herhangi bir satışının olmadığının tespit edildiğini, bu nedenle davalıya fazladan ödenen 15.000-TL kanal destek primi ve 2.047-TL evlilik kampanyası primi olmak üzere 17.047-TL' nin KDV' siyle toplam 20.115,46-TL olduğunu, bu miktarın davalıdan talep edilmesine rağmen ödenmediğini belirterek, müvekkilinin toplam 20.115,46-TL alacağının fatura tarihi olan 30/12/2010 tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasındaki kobi kanal satış sözleşmesi uyarınca müvekkili tarafından üstlenilen Telekom abonelik işlemlerinin yapılması, ürün ve hizmetlerinin müşterilere sunulmasına dair tüm edimlerinin bugüne kadar eksiksiz yerine getirildiğini, davacı iddialarının asılsız olduğunu, davacının bahsettiği mutabakatta prim alacağının 151.000-TL olarak kabul edildiğine dair bir beyanın olmadığını, aksine davacı şirketin hazırlamış olduğu bu mutabakat metninin müvekkilince 20/10/2010 tarihi itibariyle 1.960,15-TL borç bakiyesi olduğu şerhi ile imzalandığını, buna rağmen 10/03/2011 tarihinde daavcı tarafça bildirilen 9.235,27-TL' lik faturanın kabul edilip, toplam satıştan hak edilen miktar düşüldükten sonra davacıya 4.296,14-TL'nin ödendiğini, 30/12/2010 tarihli dava konusu fatura bedeli olan 20.115,46-TL prim iadesi alacağı talebinin yasal dayanağının bulunmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, taraflar arasında varlığı ihtilafsız olan kobi satış kanalı sözleşmesi uyarınca, davacının davalıya yapmış olduğu 166.000-TL ve 2.047-TL'lik ön ödemeler bakımından alınan raporun hüküm kurmaya elverişli olduğu, buna göre, davalı tarafça evlilik kampanyası primine ilişkin hiç satış yapılmamış olması nedeniyle davacının 2.047-TL ödemeyi geri istemekte haklı olduğu, bunun dışında destek primine ilişkin talebinde ise haklı olmadığı, zira davalının bu kapsamda hak etmiş olduğu prim tutarının 180.000-TL olarak hesaplandığı gerekçeleriyle, davanın kısmen kabulü ile, 2.047-TL'nin dava tarihinden itibaren hesaplanacak avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, davacının fazlaya ilişkin isteminin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporuna davacı vekilince gerekçeleri de gösterilmek suretiyle itiraz edilmiştir. Bu durumda mahkemece davacının itirazının değerlendirilmesi yönünden konusunda uzman yeni bir bilirkişiye inceleme yaptırılarak ayrıntılı ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınıp deliller hepbirlikte değerlendirilmek suretiyle uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 06.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/37578, Karar No: 2015/22559, Tarih: 17.11.2015

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2015/37578 E.  ,  2015/22559 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının davalı Üniversite’de muvazaalı olarak çalıştırıldığından baştan itibaren davalının işçisi sayılmasına rağmen ödenmeyen ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece her ne kadar davacı daha önce muvazaalı çalıştırılsa da 2011 tarihi sonrası alındığı işlerde çalıştırıldığından yeni hizmet sözleşmelerinde muvazaa bulunmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

Davacının muvazaalı olarak 2011 tarihine kadar çalıştırıldığı tarafların ve Mahkemenin kabulündedir. Kaldı ki davacının daha önce ilave tediye alacağının kabulüne dair karar Dairemiz 2014/939 E. sayılı kararı ile de onanmıştır. Davalı Üniversite ile taşeron şirketler arasında muvazaalı iş ilişkisi bulunduğu kabul edildiğinden davacı 4857 sayılı İş Kanunu 2.maddesi 7.fıkrası gereği baştan itibaren asıl işverenin işçisi sayılmalıdır. Davacı baştan itibaren asıl işveren işçisi sayıldığından muvazaalı iş ilişkisini takip eden dönem ihalelerinde alındığı yardımcı hizmet işlerinde veya kanunla cevaz verilen hastanenin asıl işlerinde çalıştırılsa bile asıl işveren kendi işçisini alt işverene devrettiğinden muvazaalı ilişkinin varlığı ve davacının yine asıl işveren işçisi olduğu kabul edilecektir.

Mahkemece yerinde olmayan gerekçe ile 2011 tarihi sonrası alındığı işlerde çalıştırıldığından bu tarihten sonraki ilave tediye alacağı talebinin reddine karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 17/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8666, Karar No: 2021/2942, Tarih: 24.02.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/8666 E.  ,  2021/2942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

07.06.2000 doğumlu olup olay tarihinde henüz on beş yaşını tamamlamamış bulunan mağdurenin ikametinden ayrılarak aralarında gönül ilişkisi bulunan suça sürüklenen çocukla geceyi birlikte geçirdikleri ve mağdurenin olay tarihindeki yaşı itibariyle rızası hukuken geçersiz sayıldığından, suça sürüklenen çocuğun eyleminin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu gözetilerek, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK.nın 109/1, 109/3-f-5. maddeleri uyarınca mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, katılan ... ve katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.02.2021 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçu en temel insan haklarından biri olan ve Anayasa’nın 19. maddesinde düzenlenmiş ‘’kişi hürriyeti ve güvenliği hakkı’’nı koruyucu bir suçtur. Anayasa’nın 19. maddesinde “Herkes kişi hürriyeti ve güvenliğine sahiptir” hükmü yer almaktadır. Anayasada yer alan Temel Hak ve Hürriyetler esas olup, bunların kısıtlanması istisnadır ve bu istisnaların da yazılı hukuk kurallarında açıkça gösterilmesi gerekir.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 1. maddesinde ceza kanununun amacı; kişi hak ve özgürlüklerini .... korumak, suç işlenmesini önlemek, hükmü yer almıştır. Bu maddeye göre kişi hak ve özgürlüklerinin kanunda aksi gösterilmemişse korunmasının Kanunun ana amaçlarından biri olduğu anlaşılmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 13. maddesinde; ‘’Yaşının küçüklüğü yüzünden veya akıl hastalığı, akıl zayıflığı, sarhoşluk ya da bunlara benzer sebeplerden biriyle akla uygun biçimde davranma yeteneğinden yoksun olmayan herkes, bu Kanuna göre ayırt etme gücüne sahiptir’’ hükmü,

Aynı Kanunun 16/1. maddesinde; ‘’ayırt etme gücüne sahip küçükler ve kısıtlılar, yasal temsilcilerinin rızası olmadıkça, kendi işlemleriyle borç altına giremezler. Karşılıksız kazanmada ve kişiye sıkı sıkıya bağlı hakları kullanmada bu rıza gerekli değildir.’’ hükmü yer almaktadır. Ceza Genel Kurulunun 11.03.2008 tarihli 5-253/52 nolu kararında vurgulandığı üzere, bu maddede geçen kişiye sıkı sıkıya bağlı olan haklar Medeni Kanunda tek tek sayılmamakla birlikte genel olarak öğretide kişinin sadece kendisinin kullanabileceği başkasına devredilemeyen ve miras yoluyla geçmeyen haklar olarak açıklanmaktadır. Bu tür haklar insanın kişiliğini yakından ilgilendirdiğinden bunların kullanılmasına karar verme yetkisi başkasına bırakılmamıştır. Bir kişinin bir yere gitme veya bir yerde kalma hürriyeti elbetteki kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hak ve hürriyetidir. Dolayısıyla bu konuda herhangi bir kimseden izin almalarına gerek yoktur.

Yine aynı Kanunun kişiliğin korunması üst başlıklı 23. maddesinde ‘’Kimse, hak ve fiil ehliyetlerinden kısmen de olsa vazgeçemez. Kimse özgürlüklerinden vazgeçemez veya onları hukuka ya da ahlâka aykırı olarak sınırlayamaz.’’ hükmü yer almaktadır. Maddeden de anlaşılacağı üzere kişilerin hürriyeti temel olup bunlardan kişinin tamamen vazgeçmesi dahi söz konusu olamaz.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 26. maddesinde, ‘’Hakkını kullanan kimseye ceza verilmez. Kişinin üzerinde mutlak suretle tasarruf edebileceği bir hakkına ilişkin olmak üzere açıkladığı rızası çerçevesinde işlenen fiilden dolayı kimseye ceza verilmez.’’ hükmü yer almaktadır. Kişinin bir yere gitmek veya bir yerde kalmak hürriyetinin kişinin mutlak suretle tasarruf edebileceği bir hakkı olduğu konusunda şüphe yoktur. Ceza hukukunda rızaya ehliyet yaşının kanunlarda ayrıca belirlendiği haller dışında anlama yeteneğine sahip her kişinin rızaya ehil olduğu kabul edilmektedir. Kural olarak vazgeçtiği hakkın anlamını, kapsamını ve önemini algılayabilecek durumda olan kişinin gösterdiği rızanın geçerli olduğunu kabul etmek gerekmektedir. Kişi hürriyetini sınırlama suçu bakımından kanun koyucunun rıza ehliyeti konusunda belirlediği bir yaş sınırı bulunmamaktadır. Buna göre hürriyeti sınırlamanın cinsel amaçlı olarak işlendiği hallerde dahi algılama yeteneğine sahip küçüğün rızası fiili suç olmaktan çıkaracaktır.(Koca ve Üzülmez; Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Ankara-2019, s:452) Kişi hürriyetinin sınırlanması suçunda ilgilinin rızası bakımından algılama yeteneğine sahip olmanın dışında herhangi bir ölçüt temel alınamaz. Zira bir kişinin işlediği fiilleri

hukuken tanıyıp buna geçerli sonuçlar bağladıktan sonra (12-15 yaş aralığında olup işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneği bulunan çocukların indirimli ceza ile cezalandırılmaları) bir hak ve özgürlüğü kullanma söz konusu olduğunda bunu başkalarının onayına bağlı tutmak bir çelişki arz etmektedir. (Artuk, Gökçen ve Diğerleri, Ceza Hukuku Özel Hükümler s:437) 12-15 yaş aralığındaki bir çocuk Anayasa’da güvence altına alınan kişi hürriyetine sahip olduğundan, kişinin bir hakkkını kullanmasından dolayı hukuka aykırı olmayan ve rızasının olduğu bir husustan dolayı başkasına ceza verilemez.

Mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 188. maddesinde, 12 yaşını doldurmuş olup henüz 15 yaşını doldurmayan çocukları, kendi rızasıyla da olsa anne ve babasının yanından kaçıran veya çocuğun rızasıyla hukuka aykırı olarak yanında tutan kişinin bir seneye kadar hapis cezasıyla mahkum olacağına ilişkin hüküm yer almaktayken, bu hükmün 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda bir karşılığı bulunmamaktadır. Bu da göstermektedir ki 765 sayılı TCK döneminde unsurları gösterilen bu suç yeni TCK döneminde suç olarak kabul edilmemiştir. Zira 765 sayılı TCK.nın 108. maddesindeki bu suçun unsurlarının bir tanesi de suçun mağduru olan çocuğun 12-15 yaş aralığında olmasıdır. 5237 sayılı TCK.da bu yaş aralığındaki çocukların kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun mağduru olarak kabul edildiğine ilişkin bir düzenleme bulunmamaktadır.

5237 sayılı TCK.nın 234. maddesindeki çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçu ile 109. maddedeki Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma suçu birbirine benzemektedir. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 234. maddesinin 3. fıkrasında kanuni temsilcisinin bilgisi veya rızası dışında evi terke eden çocuğu rızasıyla da olsa, ailesini veya yetkili makamları durumdan haberdar etmeksizin yanında tutan kişinin şikayet üzerine cezalandırılacağı, hükmü yer almaktadır. Burada dikkat edilmesi gereken husus, suçun konusu olan çocuğun evi terk etmiş olması gerektiğidir. Evi terk etmekten bir daha evine dönmemek üzere oradan ayrılmayı, başka bir ifadeyle süreklilik arz eden bir ayrılmayı anlamak gerekir. Burada korunan hukuki değer, aile düzeni ve velayet hakkıdır. Dolayısıyla bu fıkraya göre bir failin cezalandırılabilmesi için suça konu olan çocuğun evi terk etmiş olması, terk iradesinin bulunması gerekir. Bu çocuğu rızasıyla da olsa eğer fail ailesini ve yetkili makamları durumdan haberdar etmeksizin yanında tutmuşsa bu maddenin 3. fıkrasınca cezalandırılır. Zira bu fıkraya göre çocuğun rızası hukuken geçersizdir.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 103/2. maddesinde 15 yaşını tamamlamamış olan çocukların cinsel istismar suçunun mağduru olmaları durumunda bu çocukların rızaları geçerli değildir. Kanun koyucu bu madde ile 15 yaşından küçük çocuklara karşı işlenen cinsel istismar suçunda rızası olsa bile rızalarının geçersiz sayılacağını kabul etmiştir. Ancak kişiyi özgürlüğünden yoksun kılma suçu açısından böyle bir rızayı geçersiz sayma hali bulunmamaktadır. TCK.nın 103/2. maddesindeki çocuğun rızasının geçersiz sayılmasına ilişkin yasa hükmü genişletilerek kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna kıyas yoluyla uygulanamaz. Zira ceza kanunlarında kıyas yapmak yasaktır. TCK. nın 2. maddesinde kıyasın yasak olduğu belirtilmiş, suç ve ceza içeren hükümlerin kıyasa yol açacak biçimde yorumlanamayacağı hükmüne yer verilmiştir.

Tüm bu açıklamalar doğrultusunda, suça konu olayda; olay tarihinde suça sürüklenen çocuğun aralarında arkadaşlık bulunan ve kendisinden 2 yaş küçük 07.06.2000 doğumlu mağdur ... ile buluşup, vaktin geç olması sebebi ile ikametlerine dönmeyerek rızası dahilinde herhangi bir suça maruz kalmaksızın geceyi birlikte geçirdikten sonra, ertesi gün mağdurun ikametine geri dönmesi şeklinde gerçekleşen olayda; suça sürüklenen çocuğun eyleminin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunda, 12-15 yaş aralığında olup vazgeçtiği hakkın mahiyetini ve işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabilen mağdurenin bir yere gitmek veya bir yerde kalmak özgürlüğü bulunduğundan açıkladığı rızası dahilinde işlenen fiilden dolayı faile ceza verilmemesi gerekir. Doktrinde benzer görüşü savunan yazarlar da mevcuttur. (Bayraktar-Kiziroğlu ve diğerleri Özel Ceza Hukuku s:83; Artuk-Gökçen ve diğerleri Ceza Hukuku Özel Hükümler s:437; Koca ve Üzülmez Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler Ankara 2019 s:452; Özbek ve diğerleri Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler S:435; Tezcan ve diğerleri Teorik ve Pratik Ceza Özel Hukuku s:468,469) Bu gerekçeyle sayın ekseriyetin görüşüne katılamıyoruz. 24.02.2021

... ...