muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/11524, Karar No: 2011/12447, Tarih: 21.10.2011

3-Taşınmazın bulunduğu mahalde kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan başka kişi bulunup bulunmadığı araştırılmalıdır.

4-İstem konusunda tanık dinlenmelidir.

5-Tüm bu araştırmalar sonucu hala kesin bir kanaat oluşmamış ise, tanıklar ve varsa tespit bilirkişileri de taşınmaz başında dinlenerek keşif yapılmalıdır.

Açıklanan bu hususlar çerçevesinde yapılacak inceleme ve araştırma sonucu, tapu ve nüfus bilgileri arasında bağlantı ve tutarlılık sağlandığında davanın kabulü yoluna gidilmelidir.

Somut olayda, dava konusu 20 ada 1 parsel sayılı taşınmazda davacıların murisleri olduğunu ileri sürdükleri 'in paydaş oldukları anlaşılmaktadır. Davacılar kayıt maliklerinin soyadının "..." olduğunu ileri sürmektedirler. Getirtilen nüfus kaydında Salih oğlu ... soyadlarının "..." olduğu anlaşılmıştır.Taşınmazın kadastro tespiti 1984 yılında yapılmış ve 30.10.1931 tarihli, 4 sıra no'lu ve 1970 tarihli, 10 sıra no'lu tapu kayıtları dayanak alınarak ...adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacılar kayıt maliklerinin mirasçılarıdır. Bu hususu tanıklar da doğrulamıştır.

Mahkemece dava konusu taşınmazın davacıların murislerine ait olduğu hususu kanıtlandığı halde davanın reddi doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davacıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde yatıranlara geri verilmesine, 21.10.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1954, Karar No: 2021/2664, Tarih: 01.04.2021

**14. Ceza Dairesi         2020/1954 E.  ,  2021/2664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı, kasten yaralama, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, hakaret, özel hayatın gizliliğini ihlal

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair Çarşamba Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 06.12.2018 gün ve 2018/33 Esas, 2018/229 Karar sayılı hükümlere ilişkin istinaf başvurusunun kasten yaralama, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, hakaret, özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından kurulan hükümler yönünden esastan reddine, nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hüküm açısından ise istinaf başvurusunun kabulüyle hükmün kaldırılarak cinsel saldırı suçundan mahkumiyetine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, hakaret, özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından kurulan hükmün incelenmesinde;

Hükmedilen cezaların miktarları ve türleri gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a. maddesi uyarınca ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık, müdafisi ve katılan vekili ile katılan Bakanlık vekilinin söz konusu hükme yönelik temyiz istemlerinin aynı Kanunun 298. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanık hakkında cinsel saldırı ve kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve sanık, müdafisi, katılan vekili, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen yargılama neticesinde kasten yaralama suçu yönünden vaki istinaf başvurusunun esastan reddine ve nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hüküm açısından kabulüyle hükmün kaldırılarak sanığın cinsel saldırı suçundan mahkumiyetine dair kurulan hükümlere ilişkin temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, sanık, müdafisi, katılan vekili ve Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükümlerin ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 01.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6510, Karar No: 2019/3377, Tarih: 11.04.2019

**10. Hukuk Dairesi         2018/6510 E.  ,  2019/3377 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamından sonra davanın kabulüne alınmıştır.

Hükmün, davacı Kurum ile davalılardan ... Yol Bakım Müdürlüğü vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum ile davalılardan ...’nın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Eldeki dava dosyası incelendiğinde bir önceki bozma kararının gereğinin yerine getirilmediği anlaşılmaktadır. 15.10.2010 günü gerçekleşen iş kazasında yaşamını yitiren sigortalı için sigortalının hak sahiplerine bağlanan ölüm gelirleri nedeniyle uğranılan Kurum zararının davalılardan teselsül hükümlerine göre rücuan alınmasına ilişkin davanın mahkemece yapılan yargılamasında düzenlenen bilirkişi raporuyla, kazanın oluşunda davalı işveren..... %10, dava dışı ......%30, davalı taşeron şirket..... %35 (bu kusurun %2’si davalı ...’e ait olmak üzere), sigortalının da %30 oranında kusurlu oldukları saptanmıştır. Davanın gelirler yönünden yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir. Anlaşılacağı üzere 21/1. madde işverenin, 21/4. madde üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bu maddelere göre açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunmaktadır.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmayan gelirin ilk peşin sermaye değerinin müteselsil sorumluların toplam kusuruna düşeninden işveren, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır. Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, davalılardan ... ve ...’ın olayla ilgili sorumluluğunun yeteri kadar araştırılmadığı ve adı geçen davalıların anılan mevzuat hükümleri gereğince işveren vekili mi 3. kişi mi olduğu irdelenmediği anlaşılmıştır. Buna göre adı geçen davalıların işveren vekili olduğu tespit edilirse 5510 sayılı Yasanın 21/1. maddesine göre değerlendirme yapılmalı şayet bu davalıların 3. kişi olduğunun tespiti halinde ise aynı yasanın 21/4. maddesine ilk peşin sermeye değerinin yarısının yüzde yetmiş beşinden sorumlu olduğu gözetilerek hüküm kurulması gerekirken mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum ile davalılardan ... Yol Bakım Müdürlüğü vekillerinin bu yönleri amaçlayan itirazları kabul edilmeli, bozma sonrası yapılacak yargılamada hükmü temyiz etmeyen davalılar nedeniyle Kurum lehine oluşan usuli kazanılmış hak gözetilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... Yol Bakım Müdürlüğü'ne iadesine, 11.04.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.......
Yargıtay — Esas No: 2015/5043, Karar No: 2015/3878, Tarih: 10.11.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/5043 E.  ,  2015/3878 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2911 sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Kanununa muhalefet

Hüküm : 6352 sayılı Kanunun geçici 1-b. maddesi uyarınca kovuşturmanın ertelenmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

6352 sayılı Kanunun geçici 1. maddesinin b bendi gereğince verilen kovuşturmanın ertelenmesine dair kararlar itiraza tabi olup temyizi mümkün bulunmadığından, temyiz incelemesine yer olmadığına, gereği merciince yerine getirilmek üzere dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4812, Karar No: 2024/7357, Tarih: 27.06.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/4812 E.  ,  2024/7357 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/508 E., 2024/558 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya 4. İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/215 E., 2023/384 K.

Taraflar arasındaki davacı tarafından davalı Kuruma yapılan başvurunun hukuka uygun olduğunun tespiti istemli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ve davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili ve davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne ve duruşmanın düzenlendiği 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili, hukuki niteliği itibarıyla eda davası değil, tespit davası olarak açtıkları ve bu hususun bilhassa gözetilmesini istedikleri mevcut davada, 5510 sayılı Kanun'un Ek 17 nci maddesi uyarınca Kurum tarafından iadesi gerekli olan prim miktarına işletilmesi gereken faiz tutarının ödenmesine ilişkin Kuruma yaptıkları ve davalı Kurumca herhangi bir cevap verilmeyen taleplerinin hukuka uygun olduğunun tespitini talep etmiştir.

II.CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi kararında özetle; "davanın reddine" dair karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı Kurum vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

II.CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi kararında özetle; "davanın reddine" dair karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı Kurum vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Kurumun müvekkil şirketin faiz alacaklarını ödememesi işleminin hukuka uygun olup olmadığının tespitinin taraflar arasında uyuşmazlık haline geldiğini, yasal mevzuat düzenlemeleri gereğince davalı idarenin kesin olmayan cevabının red cevabı sayılarak dava açılmasının mümkün olduğunu, huzurdaki davanın usul ekonomisi gereği tespit davası olarak açılması gerektiğini, sosyal güvenlik hususundaki tespit davaları tarafların birinin idare olması sebebiyle eda davasındaki sonuçları davacıya daha pratik şekilde sağlandığını, müvekkili davacının ödenen avans miktarı üzerinden sigorta primi ödenmesi gerektiğinin ve buna göre hesaplanacak yaşlılık aylığının ödenmesi gerektiğinin tespitini ve ortaya çıkan uyuşmazlığın giderilmesi gerektiğini, yine dava açmaktan başka bir yolla alacağına kavuşması mümkün olmayıp bir mahkeme kararına muhtaç dava açmakta hukuki yararının bulunduğunu ileri sürmüştür.

2.Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacı tarafça açılan seri davalarda davanın kazanılması halinde seri dava olarak kabul edilebileceğini, iş bu davada davacının davası reddedilerek tarifede yazılı ücretin tam olarak uygulanması gerektiğini ve davaya konu ilamın bu yönde düzeltilmesini gerektiğini ileri sürmüştür.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile “... istinaf başvurularının HMK.'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince ayrı ayrı esastan reddine,” dair karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili ve davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili özetle, istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuştur.

2.Davalı Kurum vekili istinaf sebepleri gibi temyiz talebinde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacının davalı Kuruma yaptığı başvurunun hukuka uygun olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un Ek 17 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Dava, davacının davalı Kuruma yaptığı başvurunun hukuka uygun olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un Ek 17 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili ve davalı Kurum vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/754, Karar No: 2015/1418, Tarih: 01.06.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/754 E.  ,  2015/1418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, Mala zarar verme, Konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Karar başlığına, 15/02/2006-19/02/2006 tarihleri arasında belirlenemeyen zaman dilimi olan suç tarihinin, 16/02/2006 olarak yazılması, mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir,

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanık ...'ın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 01/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/41562, Karar No: 2021/12254, Tarih: 13.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/41562 E.  ,  2021/12254 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 13.07.2021 tarih ve 2021/11450 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 23.09.2021 tarih ve KYB-2021/94636 sayılı ihbarname ile;

Dolandırıcılık suçundan şüpheli ... İletişim Anonim Şirketi hakkında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri itibarıyla dosyanın Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 11.02.2019 tarihli ve 2018/211302 soruşturma, 2019/5267 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez aynı şüpheli hakkında 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu’na aykırılık suçundan yapılan soruşturma esnasında, suç yeri bakımından dosyanın İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 22.03.2019 tarihli ve 2019/7838 soruşturma, 2019/1025 yetkisizlik kararı üzerine, Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair Bakırköy 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.04.2019 tarihli ve 2019/379 değişik iş sayılı kararını takiben, bu kez şüpheli Aycihan 17 Tekstil Aks. Kum. İnş. İç ve Dış Ticaret Limited Şirketi hakkında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri itibarıyla dosyanın Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığının 16.12.2020 tarihli ve 2019/17538 soruşturma, 2020/3198 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez anılan suçtan şüpheli Erhan Abidin hakkında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri bakımından dosyanın İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 06.01.2021 tarihli ve 2020/60238 soruşturma, 2021/90 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair mercii İstanbul Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.02.2021 tarihli ve 2021/59 değişik iş sayılı kararının "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 161/7. maddesinde yer alan "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda ilk yetkisizlik kararının İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verildiği ve dosyanın Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderilmesini takiben, Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığının da kendisini yetkisiz görerek dosyayı 22.03.2019 tarihli yetkisizlik kararı ile İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi sonrasında, mercii Bakırköy 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.04.2019 tarihli kararı ile yetkili Cumhuriyet Başsavcılığının kesin olarak belirlenmesine karar verildiği ve anılan karar sonrası verilen yetkisizlik kararlarının hukuki değerden yoksun olduğu gözetilerek merciince işin esasına girilmeksizin yetki uyuşmazlığı hakkında karar verilmesine yer olmadığına şeklinde karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309

. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.04.2019 tarihli kararı ile yetkili Cumhuriyet Başsavcılığının kesin olarak belirlenmesine karar verildiği ve anılan karar sonrası verilen yetkisizlik kararlarının hukuki değerden yoksun olduğu gözetilerek merciince işin esasına girilmeksizin yetki uyuşmazlığı hakkında karar verilmesine yer olmadığına şeklinde karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 161/7. maddesi uyarınca Cumhuriyet savcılıkları arasında çıkan yetki uyuşmazlığının çözümü için dosyanın gönderildiği Bakırköy 10. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 18.04.2019 tarihli ve 2019/379 değişik iş sayılı kararın kesin nitelikte olması karşısında, Gaziosmanpaşa Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından verilen 16.12.2020 tarihli 2019/17538 soruşturma ve 2020/3198 sayılı yetkisizlik ve Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 06.01.2021 tarihli 2020/60238 soruşturma ve 2021/90 sayılı yetkisizlik kararları ile İstanbul Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.02.2021 tarihli ve 2021/59 değişik iş sayılı kararı hukuki değerden yoksun olup, hukuken varlık kazanmayan bir kararın kanun yararına bozma istemine konu edilmesinin de mümkün olmadığı anlaşıldığından, İstanbul Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.02.2021 tarihli ve 2021/59 değişik iş sayılı kararına yönelik yapılan kanun yararına bozma talebinin REDDİNE, 13.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.