muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3583, Karar No: 2018/2857, Tarih: 10.04.2018

**14. Hukuk Dairesi         2016/3583 E.  ,  2018/2857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 Sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir. Bu değişikliğe göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, bilinen veya gösterilen adresine yapılacaktır. Buna göre, ilk defa bildirilen adresin muhatabın (davalının) adres kayıt sistemindeki adresi veya başka bir adres olması arasında fark yoktur. Her iki adres de Tebligat Kanununun 10/1. maddesi kapsamında bilinen adrestir. Bildirilen adrese çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi de nazara alınarak muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebligat çıkarılacaktır.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesine ve Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Olayımıza gelince; davalılar ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ya gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nın 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, davalılar adına bilinen son adreslerine tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığından usulsüz olduğu anlaşılmakla, mahkemece adı geçen davalılara gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre tebliğ edildikten sonra temyiz süresi beklenerek Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 10.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/7278, Karar No: 2006/8016, Tarih: 22.05.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/7278 E.  ,  2006/8016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Ankara 3.Aile Mahkemesi

TARİHİ        :25.1.2005
Yargıtay — Esas No: 2022/5991, Karar No: 2024/8825, Tarih: 27.06.2024

**11. Ceza Dairesi         2022/5991 E.  ,  2024/8825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/376 E., 2022/258 K.

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Düzeltilerek Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Gebze 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.11.2015 tarihli ve 2015/165 Esas, 2015/974 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 155 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesi ve 51 inci maddesi uyarınca 10 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hapis cezasının ertelenmesine karar verilmiştir.

2.Gebze 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.11.2015 tarihli ve 2015/165 Esas, 2015/974 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 14.01.2020 tarihli ve 2019/15036 Esas, 2020/171 Karar sayılı kararı ile "sanığın kiraladığı 10 ve 12 Metre ebadında iki adet platform dizel forklifti iade etmemek şeklinde gerçekleşen eyleminin, hizmet ilişkisinden kaynaklanmadığı ve hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırmaya tabi TCK’nın 155/1 maddesinde belirtilen güveni kötüye kullanma suçu kapsamında olduğu anlaşılmakla, uzlaştırma işlemleri yapılmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Gebze 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.09.2020 tarihli ve 2020/86 Esas, 2020/314 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 155 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 52 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.Gebze 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.09.2020 tarihli ve 2020/86 Esas, 2020/314 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 155 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 52 nci maddesi uyarınca 5 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

4.Gebze 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.09.2020 tarihli ve 2020/86 Esas, 2020/314 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 11.03.2021 tarihli ve 2020/11501 Esas, 2021/2774 Karar sayılı kararı ile dosyanın basit yargılama usulü yönünden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

5.Gebze 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2022 tarihli ve 2021/376 Esas, 2022/258 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 155 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz isteği; sanığın eksik inceleme sonucu beraati yerine mahkûmiyetine hükmedildiğine ve cezasının ertelenmesi hususunda kazanılmış hakkın ihlal edildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ...'ın ... Mühendislik ... Ltd. Şti.'nin şirket ortağı ve müdürü olup katılan şirket'ten suç tarihinde 10 ve 12 Metre ebadında iki adet platform ile 2S330 Dizel Forklift kiraladığı ancak kiralama süresinin bitmesine rağmen kiralama bedelini ödemediği gibi kiralanan 10 ve 12 Metre ebadında iki adet platform ile 2S330 Dizel Forklifti katılan şirkete iade etmediği, bu suretle sanığın üzerine atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia olunmuştur.

2. Sanık aşamalarda değişen çelişkili savunmalarında atılı suçu kabul etmemiş ise de, alınan ilk ifadesinde atılı suçu tevil yollu ikrar ettiği anlaşılmıştır.

3. Mahkeme tarafından, dosya kapsamı itibariyle sanığın aşamalarda alınan savunmaları ve dolaylı ikrarları, katılan dilekçesi ve ifadeleri, kira sözleşmesi ve tüm dosya kapsamından sanığın atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

4. Bozma sonrası dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği, taraflar arasında edim konusunda anlaşma sağlanamadığı için uzlaşmanın sonuçsuz kaldığı anlaşılmıştır.

5.Yapılan yargılama sonunda tüm dosya kapsamından sanığın atılı güveni kötüye kullanma suçunu işlediği kanaatine varılarak temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

4. Bozma sonrası dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği, taraflar arasında edim konusunda anlaşma sağlanamadığı için uzlaşmanın sonuçsuz kaldığı anlaşılmıştır.

5.Yapılan yargılama sonunda tüm dosya kapsamından sanığın atılı güveni kötüye kullanma suçunu işlediği kanaatine varılarak temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1.Sanık hakkında Gebze 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.11.2015 tarihli ve 2015/165 Esas, 2015/974 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan verilen mahkumiyet kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 14.01.2020 tarihli ve 2019/15036 Esas, 2020/171 Karar sayılı kararı ile "sanığın kiraladığı 10 ve 12 Metre ebadında iki adet platform dizel forklifti iade etmemek şeklinde gerçekleşen eyleminin, hizmet ilişkisinden kaynaklanmadığı ve hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırmaya tabi TCK’nın 155/1 maddesinde belirtilen güveni kötüye kullanma suçu kapsamında olduğu anlaşılmakla, uzlaştırma işlemleri yapılmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması" nedeniyle bozulmasına karar verilmiş ise de; "sanığın kiraladığı 10 ve 12 Metre ebadında iki adet platform dizel forklifti iade etmemek şeklinde gerçekleşen eyleminin, hizmet ilişkisinden kaynaklanmasa da ticari ilişkiden kaynaklandığı, bu nedenle sanığın eyleminin "hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçu kapsamında olduğu anlaşılmakla, suç vasfında yanılgıya düşülerek güveni kötüye kullanma suçundan hüküm kurulmuş olması,

2. Kabule göre de;

a) Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 14.01.2020 tarihli ve 2019/15036 Esas, 2020/171 Karar sayılı bozma ilamından önceki 04.11.2015 tarihli ve 2015/165 Esas, 2015/974 Karar sayılı mahkumiyet hükmünde, hapis cezasının TCK'nin 51/1 maddesi gereğince ertelenmesine karar verildiği ve anılan kararın yalnızca sanık tarafından temyiz edildiği ve aleyhe temyiz istemi bulunmadığı halde bozma sonrası yapılan yargılamada ertelemenin sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiğinin gözetilmemesi suretiyle 1412 sayılı CMUK'nin 326/son maddesine aykırı davranılması,

b) 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesinin yirmi ikinci fıkrası ve bu maddeye göre çıkarılan Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliğinin 38 inci maddesindeki “Uzlaştırmacı ücreti ve diğer uzlaştırma giderleri yargılama giderlerinden sayılır, ilgili ödenekten karşılanır. Uzlaşmanın gerçekleşmesi durumunda, bu ücret ve giderler Devlet Hazinesi üzerinde bırakılır. Uzlaşmanın gerçekleşmemesi hâlinde uzlaştırmacı ücreti ve diğer uzlaştırma giderleri hakkında Kanunun yargılama giderlerine ilişkin hükümleri uygulanır." hükmü uyarınca, 25.09.2018 ve 24.03.2022 tarihli hükümlerin sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi ve sanık lehine bozulması nedeniyle, lehe bozma sonrası uzlaştırma gideri dışındaki diğer yargılama giderlerinin sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gebze 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.03.2022 tarihli ve 2021/376 Esas, 2022/258 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış haklarının saklı tutulmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6488, Karar No: 2014/10933, Tarih: 17.11.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/6488 E.  ,  2014/10933 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2013/84005

MAHKEMESİ : Zonguldak 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/03/2012

NUMARASI : 2010/245 Esas, 2012/187 Karar

SUÇ : Zimmet, görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

CMK'nın 260/1. maddesine göre zimmet suçundan katılan sıfatını alabilecek surette zarar görmüş olan Hazinenin kanun yoluna başvurma hakkının bulunması ve hükmün vekili tarafından temyiz edilmesi karşısında 3628 sayılı Yasanın 18. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sadece bu suç yönünden katılma talebinin kabulüne, başvurularının kapsamına göre incelemenin S.. Y.. hakkında zimmet suçundan açılıp güveni kötüye kullanma olarak kabul edilen suçla ilgili kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik Hazine vekili ve sanık müdafiinin, M.. K.. hakkında görevi kötüye kullanma suçundan verilen beraet hükmüne yönelik ise Hazine vekilinin temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık S.. Y.. hakkında içeriği itibariyle sahte harcama belgeleri temin edip kullanma fiiliyle ilgili olarak mahallinde zamanaşımı süresi içinde yasal işlem yapılması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre S.. Y.. yönünden yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık M.. K..'a isnat edilen görevi kötüye kullanmak suçunun mahiyetine göre Hazinenin zarar görme ihtimalinin bulunduğu, bu sıfatının gereği olarak CMK'nın 233 ve 234. maddeleri gereğince kovuşturma evresinde sahip olduğu davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmesi için duruşmadan haberdar edilmesi gerektiği halde, usulen dava ve duruşmalar bildirilmeden, davaya katılma ve Ceza Muhakemesi Kanununun mağdur ve katılanlar için öngördüğü haklardan yararlanma olanağı sağlanmadan yargılamaya devam edilerek yazılı biçimde beraet kararı verilmesi,

K.. E.. İ.. Huzurevi Müdürlüğünde döner sermaye saymanı olarak görev yapan sanık S.. Y..'un belirtilen kurumun kasasından 6.196,30 TL'yi alıp mal edindiği anlaşılan olayda sayman olması itibariyle para, görevi nedeniyle kendisine tevdi olunduğu gibi para tahsil yetkisinin de görevinin doğal sonucu olması, bu paralar üzerinde koruma, gözetim sorumluluğunun da bulunması karşısında eyleminin basit zimmet suçunu oluşturduğu ve TCK'nın 247/1, 249/1, 53/1-5. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden dosya kapsamı, oluşa uygun düşmeyen gerekçeler ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde güveni kötüye kullanma suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

Kabule göre de;

Huzurevi Müdürlüğüne ait paraya karşı işlenen eylemin TCK'nın 155/2. maddesinde düzenlenen hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu nazara alınmadan aynı Kanunun 155/1. maddesinin tatbiki suretiyle eksik ceza tayini,

Kabule göre de;

Huzurevi Müdürlüğüne ait paraya karşı işlenen eylemin TCK'nın 155/2. maddesinde düzenlenen hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu nazara alınmadan aynı Kanunun 155/1. maddesinin tatbiki suretiyle eksik ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve katılan Hazine vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/9318, Karar No: 2019/11753, Tarih: 03.07.2019

**12. Hukuk Dairesi         2018/9318 E.  ,  2019/11753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından (3) adet çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan icra takibine karşı borçlunun, yetki itirazı ile birlikte, dayanak çekteki imzaya ve takip konusu borca itirazla takibin iptalini talep ettiği, mahkemece yetki itirazının reddi ile, ilgili iş ortaklığının kurulma tarihinin 14.02.2012 olduğu, iş ortaklığı yetkilisi ... 'in çek düzenleme yetkisi ... isimli şahsa vekaletname ile verme tarihinin hem ortaklığın kuruluş tarihinden önce 23.01.2012 tarihinde olduğu hem de ilgili yetkinin sadece Aryas İnşaat elektrik taah. San. Ve Tic. Ltd. Şti. Tarafından ... isimli şahsa verildiği, dolayısıyla ... tarafından atılan imzanın ...'i bağlamayacağı ve bilirkişi raporunda imzanın ...'in eli ürünü olmadığı, ...'a ait olduğu anlaşılmakla; davanın kısmen kabulü ile icra takibinin davacı açısından durdurulmasına, tazminat talebinin reddine karar verildiği, tarafların istinaf talepleri üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi’nin davalı alacaklının istinaf isteminin reddine ile davacının istinaf talebinin kısmen kabulü ile, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulü ile icra takibinin davacı açısından durdurulmasına, ve para cezasına hükmolunduğu görülmektedir.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 504/3. maddesinde; "Vekil, özel olarak yetkili kılınmadıkça dava açamaz, sulh olamaz, hakeme başvuramaz, iflas, iflasın ertelenmesi ve konkordato talep edemez, kambiyo taahhüdünde bulunamaz, bağışlama yapamaz, kefil olamaz, taşınmazı devredemez ve bir hak ile sınırlandıramaz" hükmüne yer verilmiştir. Ticari vekilin kambiyo taahhüdü altına girmesi de, aynı Kanun'un 551. maddesinde özel yetkinin bulunması koşuluna bağlanmıştır. Buna göre, vekilin vekaletnamesinde kambiyo taahhüdünde bulunma yetkisi varsa, asil adına çek tanzim edebilir. Çekin "vekaleten" imzalandığı yazılmasa dahi, yukarıda açıklanan kurallara göre vekalet veren, vekil tarafından imzalanan çekten dolayı sorumludur.

Aynı Kanunun 637. Maddesinde ise; kendi adına ve ortaklık hesabına bir üçüncü kişi ile işlemde bulunan ortağın, bu kişiye karşı bizzat kendisinin alacaklı ve borçlu olacağı, ortaklardan birinin, ortaklık veya bütün ortaklar adına bir üçüncü kişi ile işlem yapması halinde diğer ortakların ancak temsile ilişkin hükümler uyarınca, bu kişinin alacaklısı ve borçlusu olacağı, kendisine yönetim görevi verilen ortağın ise ortaklığı veya bütün ortakları üçüncü kişilere karşı temsil etme yetkisinin varsayılacağı hükme bağlanmıştır. Bu bağlamda, idare ve temsil yetkisi bulunan temsilcinin yapacağı işlemler, ortakları üçüncü kişilere karşı eşit olarak sorumlu kılar.

Öte yandan, İİK'nun 170/3. maddesi gereğince; icra mahkemesi, aynı Kanun'un 68/a maddesinin 4. fıkrasına göre yapacağı inceleme sonunda inkar edilen imzanın borçluya ait olmadığına kanaat getirirse itirazın kabulüne karar verir. Aynı maddenin dördüncü fıkrasında ise; "İcra mahkemesi, itirazın kabulüne karar vermesi halinde, senedi takibe koymada kötü niyeti veya ağır kusuru bulunduğu takdirde alacaklıyı senede dayanan takip konusu alacağın yüzde yirmisinden aşağı olmamak üzere tazminata ve alacağın yüzde onu oranında para cezasına mahkum eder..." hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda, ... İnşaat-... ile ... İnşaat elektrik Taah. San. Ve Tic. Ltd. Şti.'nin 14.02.2012 tarihli Ortaklık Sözleşmesi’nde takip dayanağı çeklerin keşide tarihlerinde imza yönünden, ortaklık adına ... isimli şahsı tek başına münferiden yetkili kıldıkları, 25.11.2015 tarihli bilirkişi raporu ve dosya kapsamındaki sair delillere göre şikayet konusu çeklerde ... tarafından atılan bir imzanın olmadığı açıktır.

O halde, anılan ortaklık sözleşmesine göre takibe konu çekler üzerinde keşide tarihi itibari ile atılmış, usule uygun bir imza olmadığı ve ortaklığın sorumluluğunun olmayacağı hususu gözetilerek takibin, davacı/borçlu yönünden iptali gerekse de, bu durumun borçlu tarafından istinaf talebinde dile getirildiği fakat borçlunun istinaf mahkemesi kararına karşı temyiz isteminde bulunmadığı görülmektedir. Öte yandan, davalı/alacaklı aleyhine tazminat ve para cezasına hükmedilmesinin de isabetsiz olduğu anlaşılmakla, açıklanan nedenlerle İstinaf Mahkemesince verilen kararın bozulmasına karar vermek gerekir ise de, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden kararın sadece tazminata ilişkin kısmının çıkartılıp düzelterek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ: Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi’nin 23.01.2018 tarih, 2017/2036 E. ile 2018/119 K. sayılı kararının hüküm bölümünün ''tazminat" ve "para cezasına'' ilişkin (2) ve (3) nolu bendlerinin karar metninden tamamen çıkarılmasına, kararın düzeltilmiş bu şekliyle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 03/07/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1567, Karar No: 2006/5220, Tarih: 02.05.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/1567 E.  ,  2006/5220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 26.12.2003 gününde verilen 3 ayrı dilekçe ile kişisel hakka dayalı tapu iptali, tescil mülkiyetin aidiyetinin istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 23.9.2005 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... ve ... vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 25.4.2006 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılar .... ve .... vekili Av. .....geldi. Karşı taraf gelmedi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 28.7.1998 tarihli arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi nedeniyle davalı yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümlerin 22.7.1999, 20.5.1999 ve 24.5.199 tarihli taşınmaz mal satış vaadi sözleşmeleriyle satın alınması nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Yaptırılan tesbit sonucu düzenlenen rapora göre dört ayrı bloktan ibaret inşaatın sözleşmede öngörülen teslim süresinin geçmesine rağmen ancak %42.53 fiziki seviyeye getirildiği davalı arsa sahiplerinin fesih ihtarından sonra arsa sahipleriyle yüklenicinin bir araya gelerek 17.5.2004 tarihinde eser sözleşmesini feshettiği, aynı tarihte yapılan tasfiye protokolünde ise feshedilen sözleşmenin esasen ilk sözleşmeyle arsa sahiplerine bırakılması kararlaştırılan A blok ile 22 parseldeki B blokun mevcut haliyle arsa sahiplerine terki yine 22 parseldeki C ve D blokların yükleniciye bırakılması koşuluyla tasfiyesinin kararlaştırıldığı anlaşılmaktadır. Dosya kapsamından tasfiye sözleşmesiyle yüklenicinin arsa sahiplerine ödeme taahhüdünde bulunduğu 60.000.000.000 TL nakdin tahsili için arsa sahiplerinin yüklenici aleyhine dava açtığı görülmüştür. Davalılar arasındaki 17.5.2004 tarihli sözleşmede kararlaştırılan tasfiye ile 28.7.1998 tarihli arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi ileriye etkili sonuçlar meydana getirecek şekilde feshedilmiştir. Birleştirilen davanın davacıları tarafından dava konusu yapılan D bloktaki bağımsız bölümler ileriye etkili fesih sonucu davalı yükleniciye bırakılması kararlaştırılan blokta bulunduğundan, bilirkişi tarafından hesaplanan arsa paylarının bu davacılar adına tescilinde 17.5.2004 günlü tasfiye protokolüne aykırılık yoktur.

Yapılan yargılamaya toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre davalı arsa sahiplerinin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edende yükletilmesine, 2.5.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.