muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1388, Karar No: 2021/599, Tarih: 20.05.2021

34. Davacıların davalının evine temizlik firması aracılığıyla temizlik işi için geldikleri, davalının altınlarının kaybolması üzerine temizlik firmasını aradıkları, firma yetkilisinin de ‘‘…ben de onlardan şüpheleniyorum, kendilerini arıyorum, bana cevap vermiyorlar, git şikâyet et, ben ne yapabilirim’’ demesi üzerine dava dışı eşi ile suç duyurusunda bulundukları, 29.03.2012 tarihli polis tutanağında olay yerinde yapılan incelemede altınların kaybolduğu yerde herhangi bir zorlama, kırık ve ezilmenin olmadığının bildirildiği, ayrıca şikâyet dilekçesinde şüpheli olarak doğrudan davacıların adlarının gösterilmediği, Delta Grup Asil Temizlik Şirketinin gösterildiği, dilekçede olayın nasıl gerçekleştiği anlatıldıktan sonra temizlik firmasının zararlarını gidermemesi üzerine şikâyetçi olduklarının bildirildiği, davalının sırf davacılara zarar vermek kastıyla şikâyet ettiğine ilişkin delil bulunmadığı, dilekçede kullanılan ifadelerin davacıları küçük düşürme amacı taşımadığı, hak arama özgürlüğü sınırları içinde kaldığı, davalının davacılardan şüphelenmesinin hayatın olağan akışına uygun olduğu, şikâyetin hukuken korunması gereken bazı emarelere dayandığı ve yasal sınırlar içinde kalarak kullanıldığı, bu nedenlerle davacıların kişilik haklarına saldırı teşkil etmediği sonucuna varılmaktadır.

35. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında; hak arama özgürlüğünün sınırlarının aşıldığı, şikâyet için yeterli emare olmadığı, bu nedenle davacılar lehine tazminat verilmesi ve direnme kararının onanması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de; bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

36. Hâl böyle olunca Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

37. Bu nedenle, direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Aynı Kanun’un 440/III-1. maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 20.05.2021 tarihinde oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16602, Karar No: 2020/6797, Tarih: 11.11.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/16602 E.  ,  2020/6797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Beraat

213 sayılı VUK’nin 367. maddesi uyarınca kovuşturma şartı olan rapor değerlendirme komisyonu mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin "2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçuna ilişkin olduğu, Karabük Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, 25.02.2014 tarih ve 2014/286 esas sayılı iddianamesi ile mütalaaya aykırı olarak “2010, 2011, 2012 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçundan kamu davası açıldığı, ancak bu suçla ilgili verilen mütalaa bulunmadığı, sahte belge düzenleme ve sahte belge kullanma eylemlerinin birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu ve birbirine dönüşmeyeceği dikkate alınarak; iddianameye konu olan sahte fatura kullanma suçu yönünden 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin Vergi Dairesi Başkanlığından sorulması, verilmeyeceğinin anlaşılması durumunda davanın düşmesine karar verilmesi gerekeceği gözetilmeden yargılamaya devamla, karar gerekçesinde hangi suçtan ve yıldan olduğu da belirtilmeksizin tek suçtan beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA 11.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/21943, Karar No: 2009/2261, Tarih: 10.02.2009

**12. Hukuk Dairesi         2008/21943 E.  ,  2009/2261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Osmaniye İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/05/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

HUMK. 23. maddesi son cümlesi hükmüne göre mahkemenin yetkili olmadığını iddia eden taraf yetkili mahkemeyi beyan etmeye mecburdur. HGK.nun 22.9.1976 gün ve 10/1957-2554 sayılı kararında benimsendiği gibi; anılan hükümde yetki itirazında bulunana birden fazla yetkili icra dairesi (mahkemeyi) gösterme olanağı yasaklanmamıştır. Yetkili olmaları koşulu ile birden çok icra dairesi (mahkeme) belirtilmiş olsa dahi, yetkili yeri bildirme yükümlülüğü yerine getirilmiş olur.

Borçlu yetkili yer olarak Niğde ve Bor’u gösterdiğine ve bunlardan biri için tercihini belirtmediğine göre; Mahkemece yapılacak incelemede bu yerlerin ikisi de yetkili ise, borçlu bir tercih yapmadığı cihetle tercih hakkı artık karşı tarafa geçeceğinden, duruşma açılıp alacaklı tarafın beyanı alınarak sonuca gitmek gerekirken dosya üzerinde karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 10.02.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/457, Karar No: 2009/2405, Tarih: 16.04.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/457 E.  ,  2009/2405 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki İtirazın İptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı ... Sigorta yönünden davanın ferağat nedeniyle reddine, kalan taraflar yönünden davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı ... Büyük Şehir Belediye Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkili şirkete kasko sigortalı araca, davalıların malik, sürücüsü ve Zorunlu Mali Mesuliyet sigortasıyla sigortalı olduğu aracın %75 kusurlu çarpmasıyla hasarlandığını, sigortalısına hasar bedeli olarak poliçe kapsamında 5.807,511.TL ödediğini, 5.807,511.TL’nin tahsili için davalılar aleyhine başlatılan ilamsız icra takibinin itiraz sonucu durduğunu belirterek, itirazın iptaliyle takibin devamına karar verilmesini talep etmiştir. Yargılama devam ederken 7.9.2004 tarihli celsede davacı vekili ... Sigorta A.Ş. hakkındaki talebinden feragat etmiştir.

Davalı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili cevap dilekçesinde, mahkemenin yetkisine, kusur oranına ve hasar miktarına itiraz ederek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... cevap dilekçesinde, mahkemenin yetkisine itiraz ederek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Yüksek Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 25.5.2006 tarih, 2005/6147 Esas, 2006/6237 Karar sayılı bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, ... Sigorta yönünden davanın feragat nedeniyle reddine, kalan taraflar yönünden davanın kısmen kabulüne, asıl alacak açısından 3.155,63TL, işlemiş faiz bakımından 868,70TL üzerinden itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmiş; hüküm, davalı ... BüyükŞehir Belediye Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davalı ... Büyük Şehir Belediye Başkanlığı vekilinin yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 157.30.-TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığın'dan alınmasına 16.4.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8691, Karar No: 2013/9446, Tarih: 30.09.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/8691 E.  ,  2013/9446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Belde halkından olmak dışında bir sıfatı bulunmayan müştekilerin sanıklara yüklenen suçtan gerçek anlamda ve doğrudan doğruya zarar gördükleri kabul edilemeyeceğinden kamu davasına katılmalarına karar verilmesi kanuna aykırı olup hukuken geçerli olmayan bu karar hükmü temyiz hakkı vermeyeceğinden müştekiler vekilinin vaki temyiz talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 30/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20466, Karar No: 2015/18248, Tarih: 25.11.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/20466 E.  ,  2015/18248 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

... Koruma Kurulu'nun kararıyla 2. derece arkeolojik sit alanı ilan edilen bölge içerisinde yer alan, ... ilçesi, .... mahallesi, 1204 ada, 19 sayılı parselde yer alan ve özel mülkiyet konusu olan kullanılmayan müstakil bir binanın bahçesinde, 01.07.2007 günü kültür varlığı bulabilmek amacıyla, mahkumiyetlerine karar verilip, haklarında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen ve kararları temyiz incelemesine gelmeyen sanıklar.. ile... tarafından izinsiz kazı yapıldığı, yapılan ihbar üzerine olay yerine giden kolluk görevlilerince 5 metre derinliğindeki çukurun ve suç aletlerinin bulunduğu, ancak kazıyı yapan sanıklar .... ile ....'in suç üstü yakalanmadıkları, ertesi gün saat 08:30 sıralarında aynı yerde bir kişinin görüldüğüne ilişkin yapılan ihbar üzerine olay yerine tekrar giden kolluk görevlilerince, sanık ...'ün çukuru kürek marifetiyle doldururken görüldüğü, sanık....'ün verdiği ifadelerinde, kendisinin işçi pazarında beklediği esnada, .... ile ....'in gelip, kapatılacak bir tuvalet çukuru olduğunu söyleyip, çalışmak isteyip istemediğini sorduklarını, kendisinin de kabul ettiğini ve 25 TL karşılığında işi yapmak için sanıklarla birlikte olay yerine geldiğini ve kürekle çukuru kapattığı esnada kolluk görevlilerinin olay yerine geldiğini, bir suç kastının olmadığını beyan ettiği, sanık....'ün beyanları üzerine kararları temyiz incelemesine gelmeyen diğer sanıklar .... ile ....'e ulaşıldığı, her ne kadar eylemleri sabit olan ve haklarında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı temyiz incelemesine gelmeyen sanıklar .... ile ....'ın yanında, sanık.... hakkında da 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan dava açılmış ise de; eylemleri sabit olan ve kararları temyiz incelemesine gelmeyen sanıklar .... ile İsmail

Örnek'in verdikleri ifadelerinin de sanık....'ün verdiği ifadeler doğrultusunda olduğu ve sanık ...'i işçi pazarında bulduklarını, önceden açtıkları tuvalet çukurunu kapatması için 25 TL karşılığında ... ile anlaştıklarını beyan ettikleri, tüm dosya kapsamından sanık....'ü izinsiz kazı yaptığı esnada gören tanık beyanlarının bulunmadığı, sanık....'ün verdiği ifadelerin doğru olmadığına ve kararları temyizi incelemesine gelmeyen sanıklar .... ile ....'in sabit olan eylemlerine iştirak ettiğine dair delillerin elde edilemediği, böylece mahkemece sanığın beraatine karar verilmesinde bir aykırılığın olmadığı anlaşılmakla,

Yapılan yargılama sonunda, sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin delillerinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin ve mahalli Cumhuriyet savcısının, sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, sanık....'ün beraatine ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 25.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8705, Karar No: 2024/13513, Tarih: 14.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/8705 E.  ,  2024/13513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) öngördüğü yargılama sistemine göre İlk Derece Mahkemesinin kesin olmayan kararına karşı önce istinaf yoluna başvurulabilmektedir. İstinaf başvurusu üzerine bölge adliye mahkemesince, başvuran tarafın istinaf başvurusunun usulden ya da esastan reddine karar verilebilir veya İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulabilir. Bu durumda istinaf başvurusu reddedilen tarafın ya da İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeni hüküm kurulması hâlinde aleyhine karar verilen tarafın temyiz hakkı bulunmaktadır. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi hâlinde Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup bu hâlde İlk Derece Mahkemesi kararını istinaf etmeyen tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince verilen karara karşı sadece davalı vekili istinaf yoluna başvurmuş olup Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurmayan davacının temyiz hakkı bulunmadığından temyiz isteminin reddine karar vermek gerekir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Somut uyuşmazlıkta 696 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Düzenlemeler Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname kapsamında 02.04.2018 tarihinde sürekli işçi kadrosuna geçen davacının hüküm altına alınan alacaklarının davalı bakımından kesinlik sınırını aşacak mahiyette ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

Hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

A. Davacı Temyizi Yönünden

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgilisine iadesine,

B. Davalı Temyizi Yönünden

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

A. Davacı Temyizi Yönünden

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgilisine iadesine,

B. Davalı Temyizi Yönünden

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5286, Karar No: 2019/30, Tarih: 14.01.2019

**16. Ceza Dairesi         2018/5286 E.  ,  2019/30 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1 TCK’nın 62, 53, 58/9, 63. maddeleri uyarınca hükmedilen mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar temyiz edilmekle incelendi;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

İstinaf Mahkemelerinin Türk yargı sistemine dahil olmasıyla kanun yolu yargılamasında yeni bir anlayışı benimseyen kanun koyucunun, hem maddi olay hem de hukuki denetim yapacak olan istinaf başvurusunda sebep gösterme zorunluluğu öngörmezken (5271 sy. CMK madde 273/4), incelemesi hukuki denetimle sınırlı (CMK madde 294/2) olan temyiz yolunda; mülga 1412 sayılı CMUK'tan (madde 305) da farklı şekilde, re'sen temyiz tercihinden vazgeçerek, temyiz davasını açan ve sınırlayan temyiz dilekçesinde/layihasında temyiz edenin hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini/temyiz sebeplerini göstermek zorunda olduğunu (CMK madde 294/1) şart koşmuş ve temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermemesi durumunda; tıpkı başvurunun süresi içinde yapılmaması, hükmün temyiz edilemez olması ya da temyiz edenin buna hakkı bulunmaması hallerinde olduğu gibi usulüne uygun açılmış bir temyiz davasından bahsedilemeyeceğinden temyiz isteminin reddedilmesini (CMK madde 298) emretmiş (F.Yenisey-A.Nuhoğlu, Ceza Muhakemesi Hukuku sh. 923, Centel-Zafer Ceza Muhakemesi Hukuku sh. 826, C.Şahin-N.Göktürk Ceza Muhakemesi Hukuku sh. 278) olmasına, anılan Kanunun 289. maddesinin, usulüne uygun açılmış bir temyiz davasının "sınırlı inceleme ilkesinin" bir istisnasını teşkil etmesine (F. Yenisey-A. Nuhoğlu, age sh. 905), şartları ve usulü açık bir şekilde ortaya konulmak şartıyla (AİHM Galstyan/Ermenistan Başvuru No; 26986/03 15.01.2007 t.) öngörülen usul şartlarına uyulmaması sebebiyle kanun yolu başvurusunun reddedilmesinin bu hakkın ihlali sonucunu doğurmayacağının (AİHM Sjöö/İsveç Başvuru No; 37604/97) da istikrar kazanmış yargısal kararlarla kabul edilmesine nazaran; sanık müdafiinin 20.02.2018 tarihli süre tutum dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediği ve sonrasında verdiği 23.05.2018 tarihli gerekçeli temyiz dilekçesinin ise süresi içerisinde verilmediği anlaşılmakla; temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE, 14.01.2019 tarihinde üyeler ... ve ...'un karşı oyları ve oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Sayın çoğunluğun “sanık müdafinin 20.02.2018 tarihli süre tutum dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediği ve gerekçeli kararın tebliğinden itibaren süresi içerisinde gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığı anlaşıldığından temyiz isteminin CMK'nın 298. maddesi uyarınca reddine” ilişkin düşüncesine iştirak edilmemiştir.

İncelenen dosya kapsamından;

KARŞI OY:

Sayın çoğunluğun “sanık müdafinin 20.02.2018 tarihli süre tutum dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediği ve gerekçeli kararın tebliğinden itibaren süresi içerisinde gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığı anlaşıldığından temyiz isteminin CMK'nın 298. maddesi uyarınca reddine” ilişkin düşüncesine iştirak edilmemiştir.

İncelenen dosya kapsamından;

Bartın Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından sanık hakkında; “FETÖ/PDY silahlı terör örgütünün üyesi olmak” suçunu işlediğinden bahisle 5237 sayılı TCK'nın 314/2, 53, 58/9, 63 ve 3713 sayılı TMK'nın 5. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı, kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda Bartın Ağır Ceza Mahkemesinin 17.07.2018 tarihli ilamıyla sanık hakkında “silahlı terör örgütüne üye olmak” suçundan 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına yönelik hüküm kurulduğu, bu karara karşı sanık müdafii tarafından süresi içinde istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 25.01.2018 tarih ve 2017/1038 E. - 2018/36 K. sayılı kararıyla “istinaf başvurusunun esastan reddine” dair karar verildiği, sanık müdafiinin 20.02.2018 tarihli süre tutum dilekçesi vererek anılan kararı temyiz ettiği, ancak gerekçeli temyiz dilekçesini gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 7 günlük yasal süre sonrasında ancak Yargıtay incelemesinden önce verdiği, Yargıtay 16.Ceza Dairesinin sayın çoğunluğu tarafından da “sanık müdafiinin 20.02.2018 tarihli süre tutum dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediği ve gerekçeli kararın tebliğinden itibaren süresi içerisinde gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığı” gerekçe gösterilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin CMK'nın 298. maddesi uyarınca reddine yönelik hüküm kurulduğu,

Anlaşılmaktadır.

Somut uyuşmazlığı oluşturan tartışmanın konusunu; “temyiz nedeni içermeyen süre tutum dilekçesiyle temyiz başvurusunda bulunan sanık veya müdafiinin gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi günlük süre geçtikten ancak Yargıtay incelemesi yapılmadan önce ek temyiz dilekçesi sunup sunamayacağı, anılan bu ek dilekçe kapsamında temyiz denetiminin yapılıp yapılamayacağı” hususu oluşturmaktadır.

İnsan Haklarına dayanan hukuk devletinde, hukukun üstünlüğü ilkesini hakim kılmak için gereken her türlü yapısal ve kurumsal hukuki reformların hayata geçirilmesi önem arz etmektedir. Hukukun üstünlüğünü sağlamanın önemli unsurlarından birisi, adil yargılanma ve adalete erişim hakkının tüm güvenceleriyle yaşama geçirilmesidir.

Adalete erişim bir hak olarak kabul edilmektedir. Adalete erişim bir hak olduğu için bu hakkın kullanımı yoluyla yasanın yorumu, anlaşılabilirliği ve dolayısıyla yararlanabilirliği sağlanıp, içtihatlar bu şekilde oluşturulmalıdır. Hakların tanınması yetmez, hakkın etkin kullanımını da sağlanması gerekir.

Adalete erişim bir hak olarak kabul edilmektedir. Adalete erişim bir hak olduğu için bu hakkın kullanımı yoluyla yasanın yorumu, anlaşılabilirliği ve dolayısıyla yararlanabilirliği sağlanıp, içtihatlar bu şekilde oluşturulmalıdır. Hakların tanınması yetmez, hakkın etkin kullanımını da sağlanması gerekir.

Yargı organlarının adalet dağıtmada kaçınma yetkileri yoktur. Anayasamız bunu “hiçbir mahkeme görev yetkisi içindeki davaya bakmaktan kaçınamaz” biçiminde düzenlemiştir (m. 36/2). Adalet dağıtımından kaçınılması, hakkı teslim etmekten kaçınmak demektir.

Adalete erişim hakkı yargıya başvurma (dava açma), güvence oluşturan yasa yollarına başvurma ve yargı kararlarının uygulanmasını sağlama isteme haklarını güvence altına almaktadır. Temyiz yasa yolu, erişim hakkının adil yargıda zirveye ulaşmasını sağlamaktadır (Coulon, Jean-Marie/Roche, Marie-Anne Frison, s. 443).

Adil yargılanma hakkı, bağımsız ve tarafsız yargı mercileri önünde hakkını aramak, davacı veya davalı olabilmek, yargılama sırasında usuli güvencelere sahip olmak, yargılamanın makul sürede yapılması, mahkeme kararlarına karşı etkin hukuki denetim mekanizmalarının sağlanması gibi temel güvenceleri bünyesinde barındırmaktadır.

Anayasanın 2. maddesinde, Cumhuriyet'in nitelikleri arasında sayılan hukuk devleti, insan haklarına dayanan, bu hak ve özgürlükleri koruyup güçlendiren, eylem ve işlemleri hukuka uygun olan her alanda bir hukuk düzeni kurup bunu geliştirerek sürdüren, konulan kurallarda adalet ve hakkaniyet ölçülerini göz önünde tutan, hakların elde edilmesini kolaylaştıran, hukuku tüm devlet organlarına egemen kılan, Anayasa ve yasalarla kendini bağlı sayan, yargı denetimine açık ve hak arama özgürlüğünün önündeki engelleri kaldıran devlettir.

Anayasanın 36. maddesinin birinci fıkrasında “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı ve davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir” hükmüne yer verilmiştir. Maddeyle güvence altına alınan hak arama özgürlüğü ve adil yargılanma hakkı, kendisi bir temel hak niteliği taşımasının yanında, diğer temel hak ve özgürlüklerden gereken şekilde yararlanılmasını ve bunların korunmasını sağlayan en etkili güvencelerden birisidir.

Ceza yargılamasının amacı maddi gerçeğin insan onuruna yaraşır biçimde araştırılıp bulunmasıdır. Nitekim, Ceza Genel Kurulunun 23.02.2016 tarih ve 2014/5.MD-98 esas 2016/83 sayılı ve 10.12.2013 tarih ve 2013/359 sayılı kararlarında;“...Ceza Muhakemesinin amacı usul ve kuralların ön gördüğü ilkeler doğrultusunda maddi gerçeğin her türlü şüpheden uzak bir biçimde kesin olarak belirlenmesidir.