muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/7084, Karar No: 2009/8545, Tarih: 17.12.2009

2- Dava, trafik sigortası poliçesinden kaynaklanan rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece benimsenen nöroloji uzmanı bilirkişi raporunda, her nekadar "sürücünün yaptığı kazada almış olduğu alkolün etkisi olabilir kanaatindeyim" şeklinde görüş bildirilmiş ise de, bu rapor hüküm kurmaya yeterli olmadığı gibi, 3.kişi aracında davaya konu kaza sebebiyle oluşan hasar miktarının tesbiti yönünden de bilirkişi incelemesi yaptırılmamıştır.

2918 sayılı KTK.nun 48. Maddesinde; alkollü içki alması nedeniyle güvenli sürme yeteneklerinin kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu ifade edilmiştir. Karayolları Trafik Yönetmeliğinin "Uyuşturucu ve Keyif Verici Maddeler ile İçkilerin Etkisinde Araç Sürme Yasağı" başlıklı 97. maddesinde alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli sürmeye yeteneğini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu açıklandıktan sonra konu ile ilgili olan "b-2" bendinde "alkollü içki almış olarak kandaki alkol miktarına göre araç sürme yasağı karar başlığı altında; alkollü içki almış olarak araç kullandığı tesbit edilen diğer araç sürücülerinden kandaki alkol miktarı 0.50. promil üstünde olanların araç kullanamayacakları açıklanmıştır. Ayrıca ZMMS Genel Şartlarının B.4.d. Maddesinde; tazminatı gerektiren olay işletenin veya eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin veya motorlu aracın hatır için karşılıksız olarak kendilerine verilen kişilerin uyuşturucu veya keyif verici maddeler almış olarak araç sevk ve idare etmeleri esasında meydana gelmiş veya olay yukarıda sayılan kişilerin alkollü içki almış olmaları nedeniyle aracı güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş bulunmalarından ileri geliyorsa sigortacının sigorta ettirene rücu hakkı olduğu açıklanmıştır.

Bununla birlikte ZMSS Genel Şartlarının B.4.d. maddesinin dayanağını teşkil eden KTK.nun 48. Maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup, aynı maddenin 2.fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine olanak

tanıyan hükümde yasaklara yetkisi yönetmeliğe bırakılmış olmadığından; Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 97. Maddesinde, yukarıda anılan yasa hükmü tekrarlandıktan ve müteakip uyuşturucu veya keyif verici maddeler ile alkollü içkilerin araçlarının ne şekilde saptanacağı belirlendikten sonra,yasada yer alan hükmü dikkate almadan salt 0.50 promilin üstünde alınan alkol miktarına göre araç kullanma yasağı getirilmesinin yasal dayanağı bulunmadığından geçersiz bulunmaktadır. Geçersiz yönetmelik hükümlerinin yasaya aykırı bir şekilde genel şart olarak kabulüde mümkün değildir.

O hale, hasarın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla sürücünün alkollü almıs tek başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Üstelik, böyle bir durumda hasarın teminat dışı kaldığının ispat yükü TTK.nun 1281. maddesi hükmü gereğince sigortacıya düşmektedir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün aracının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurlarında olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin saptanması durumunda oluşan hasarın poliçe teminatı dışında kalacağından davanın kabulüne ... halinde reddine karar verileceği ilkesi benimsenmektedir.

Bu durumda mahkemece yapılan iş; yukarıda açıklamalar ışığında, İTÜ veya Karayolları Genel Müdürlüğü gibi kurum yada kuruluşlardan seçilecek aralarında nörolog ile kusur ve hasar uzmanının bulunduğu bilirkişi kurulundan olayın münhasıran alkolün etkisi ile meydana gelip gelmediği, başka unsurların olayın meydana gelmesinde etkili olup olmadığı, araçtaki hasarın tesbiti hususlarında ayrıntılı, gerekçeli ve denetime açık rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

sONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklana nedenlerle davalılar vekilinin davalı ... yönünden hukuki yararı bulunmadığından temyiz itirazının REDDİNE, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... yönünden davalılar

vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün bu davalı yararına BOZULMASINA peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 17.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/502, Karar No: 2021/3155, Tarih: 02.02.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/502 E.  ,  2021/3155 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ... 6. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 21. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının sağlık kuralları bakımından günde 7,5 saat veya daha az çalışması gerektiğini, ancak 8,5 saat çalıştırıldığını belirterek fazla mesai ve kısa çalışma primi alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının yönetmelik kapsamında çalışmadığını, davalı kurumun Toplu İş Sözleşmesi hükümlerine ve yasal düzenlemelere uygun hareket ettiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının yasal ve hukuksal gerekçeleri ile dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun madde 353/1-b.1 maddesi gereğince davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İlk Derece Mahkemesince hüküm altına alınan kısa çalışma prim alacağı bakımından bilirkişi raporunda belirtilen temerrüt tarihlerinden itibaren faize hükmedilmiş ise de; kısa çalışma primi yönünden Toplu İş Sözleşmesinde bir ödeme günü belirlenmiş değildir. Bu alacağa dava ve ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekli iken yazılı şekilde faize hükmedilmesi hatalı olup bozma sebebi ise de, yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığından kararın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/2. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

Sonuç:

Sonuç:

İlk Derece Mahkemesinin hüküm fıkrasındaki 2. bendin tamamen çıkartılarak, yerine; “8.680,30 TL brüt kısa çalışma primi alacağının kabulü ile; brüt 500,00 TL’nin dava tarihinden, bakiyesine ıslah tarihinden itibaren işleyecek en yüksek işletme kredi faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 02/02/2021 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6637, Karar No: 2010/11270, Tarih: 20.12.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/6637 E.  ,  2010/11270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete kasko sigortalı araç, davalının işletiminde bulunan ... Oteli kapalı otoparkında durmakta iken, davalının gerekli tedbirleri almaması nedeniyle su baskınına maruz kalarak hasarlandığını belirterek, sigortalısına ödediği 8.764.00 TL’nın, ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, mücbir sebepten kaynaklanan olayda BK.’nun 478. maddesinin uygulanması gerektiğini, tazminat miktarına itiraz ettiklerini, yasal faiz istenebileceğini bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, mücbir sebep savunmasının yerinde olmadığı, otelin otoparkı deniz seviyesinin altında olup, yağışların arttığı dönemlerde çoğu zaman su baskınına maruz kaldığı, davalının harici su baskınını önlemek için hiçbir tedbir almadığı, BK.’nun 463. maddesindeki vedia akdi hükümleri uyarınca hasardan sorumlu ve tam kusurlu olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, 8.764.00 TL’nın, 15.05.2008 temerrüt tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

2010/6637

2010/11270

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük olmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 419,50 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 20.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3656, Karar No: 2023/3191, Tarih: 09.10.2023

**6. Hukuk Dairesi         2022/3656 E.  ,  2023/3191 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/872 E., 2022/1035 K.

ASIL VE BİR. DAVADA

ASIL VE BİRL.DVD.

İHBAR OLUNAN : Efendioğulları Elektrik Telekomünikasyon Otomotiv Temizlik Sanayi Ticaret Ltd.Şti. vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : Asıl dava: 11.12.2020, Bir. Dava: 17.12.2020

İLK DERECE MAHKEMESİ : Eskişehir Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2020/814 E., 2021/900 K.

Taraflar arasında asıl ve birleşen davada itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Mahkemece asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, kararın gerekçesi yönünden düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesine, asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili asıl ve birleşen dava dilekçesinde özetle; müvekkili ile davalının yüklenicisi olan dava dışı Efendioğulları Elek. Oto. A.Ş. arasında 08.12.2016 tarihli davalının işlerinde kullanılmak üzere 31 adet ticari araç için uzun dönem ticari araç kiralama işine ilişkin sözleşme imzalandığını, dava dışı Efendioğulları Elektrik Telekomünikasyon Otomotiv Temizlik Sanayi Ticaret Ltd.Şti. müvekkiline aylık araç kira bedellerini ve sair borç bedellerini ihtarname tebliğine rağmen zamanında ödemediğini, Ankara 62. Noterliğinin 21.08.2020 tarih ve 35732 yevmiye numaralı ihtarnamesi ile kira sözleşmesinin feshedildiğini, davalı ile dava dışı Efendioğulları arasında yapılan Binek Araç Alım ve İş Makinesi Hizmet Alım Sözleşmesinin 10.5 nci maddesindeki ödeme güvencesi kapsamında işe başladığını, sözleşme konusu araçların halen OEDAŞ tarafından kullanıldığını, davalının araç kiralama bedellerinden sorumlu olduğunu, ayrıca fesih sonrası döneme ilişkin halihazırda kullanılan araçların aylık kira bedellerinden sorumlu olduğunu, başlatılan icra takiplerine itirazının haksız olduğunu ileri sürerek itirazların iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının eksik harç yatırarak dava açtığını, davacı tarafın aynı alacakla ilgili olarak Efendioğulları Elektrik Telekomünikasyon Otomotiv Temizlik Sanayi Ticaret Ltd.Şti. yetkilisi Burak Sağır, Efendioğulları Elektrik Telekomünikasyon Otomotiv Temizlik Sanayi Ticaret Ltd.Şti. ve müvekkili aleyhine ayrı ayrı icra takipleri başlattığını, dava dışı Efendioğulları Elektrik Telekomünikasyon Otomotiv Temizlik Sanayi Ticaret Ltd.Şti. aleyhine Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2020/490 Esas sayılı dosyası ile dava ikame edildiğini, bu nedenle derdestlik itirazları bulunduğunu, sözleşmenin ancak tarafları arasında hüküm ve sonuç doğurduğunu, sözleşmelerin nispiliği ilkesine göre sözleşmede taraf olmayan biri hakkında bu sözleşmeden kaynaklanan hükümlere göre herhangi bir talep ileri sürülemeyeceğini, davacının müvekkili ile dava dışı Efendioğulları Elektrik Telekomünikasyon Otomotiv Temizlik Sanayi Ticaret Ltd.Şti. arasındaki sözleşmenin tarafı olmadığını, davacının dava dışı Efendioğulları Elektrik Telekomünikasyon Otomotiv Temizlik Sanayi Ticaret Ltd.Şti. ne tanzim etmiş olduğu fatura bedelini sözleşme kapsamında müvekkilinden talep edebilme imkânı bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı ile dava dışı Efendioğulları Elektrik Telekomünikasyon Otomotiv Temizlik Sanayi Ticaret Ltd.Şti. arasında 08/12/2016 tarihinde ticari araç kiralama sözleşmesi imzalandığı, sözleşme içeriğine göre dava dışı kiracı şirket tarafından araçların OEDAŞ haricinde bir yerde çalıştırılmayacağının kararlaştırıldığı, davalı OEDAŞ ile dava dışı Efendioğulları Elektrik Telekomünikasyon Otomotiv Temizlik Sanayi Ticaret Ltd.Şti. arasında da araç ve iş makinesi çalıştırılması konulu 31/12/2018 tarihli hizmet alım sözleşmesi imzalandığı, bu sözleşmenin 10.5. maddesi ile yüklenicinin ödeme güçlüğü içinde olması ve belgeli olması halinde tedarikçilere ödeme yapmadığının tespiti ve/veya mücbir sebeplerden dolayı üçüncü taraf ödemelerini aksatması durumunda görülen hizmetin aksamaması amacıyla OEDAŞ'ın bahse konu ödemeleri yüklenici nam ve hesabına yaparak takip eden dönem rücu ve hakedişlerinden keseceği hükmünün kararlaştırıldığı, bu hükmün sözleşmenin nispiliği ilkesi uyarınca sözleşmenin tarafı olmayan davacıya davalıdan araç kiralama bedelini talep hakkı tanımadığı, ayrıca sözleşmenin 10.5. maddesi uyarınca yüklenicinin ödeme güçlüğü içinde olması ve bu durumun belgelendirilmesi halinde OEDAŞ'a tedarikçilere ödeme yapma hususunda imkan tanıdığı, bu konuda insiyatifin OEDAŞ'a ait olduğu, somut olayda da dava dışı yüklenici Efendioğulları Ltd. Şti. tarafından ödeme güçlüğü içinde olduğuna dair davalı OEDAŞ'a belgeli bir başvuruda bulunduğu hususunda da herhangi bir delil de bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava dilekçesindeki iddialarını tekrarla 11.03.2016 tarihli OEDAŞ logosunun davacı firmaca kullanılmasına dair izin belgesinden görüleceği üzere müvekkili şirketin tedarikçi olduğu hususunda herhangi bir ihtilaf bulunmadığını, sözleşmenin feshinden itibaren araçları haksız bir şekilde kullanan, araçları teslim etmeyen ve kullanım bedellerini de ödemeyenin davalı olduğunu, mahkemece müddeabihin değeri 500.000,00 TL üzerine ulaşmasına rağmen, basit yargılama usulüne göre yargılama yapılarak karar verilmesinin yasaya aykırı olduğunu, ayrıca davanın esasına girmeden ilk celsede karar verilmesi, davanın husumetten reddedilmesi sonucu maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, davanın esasına girilmiş gibi nispi vekalet ücretine hükmedilmesinin de usule aykırı olduğunu, sözleşmenin 10.5 maddesinin müvekkilini koruduğunu, işverenin keyfine bırakılamayacağını, maddenin açıkça üçüncü kişi yararına sözleşme olduğunu, sözleşmenin nispiliği ilkesine istisnai bir durum yaratıldığını, dava dışı yüklenicinin müvekkiline ödeme yapmadığı için aleyhinde iflas yoluyla icra takibi başlatıldığını, itirazı üzerine Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2020/490 E. sayılı dosyası ile itirazın kaldırılması ve iflas davası açıldığını, mahkemece müvekkilinin alacaklı olduğunun tespit edildiğini, mahkemenin dava dışı yüklenicinin hakkında Ankarada başlatılan icra takiplerini davaya ilişkin evrakı incelediğini, yüklenicinin ödeme güçlüğünü gördüğünü, 10.5 maddenin sözleşmenin taraflarının işin aksamaması adına üçüncü kişilere yönelik kötü niyetini önlemeye yönelik bir düzenleme olarak sözleşmenin nispiliği ilkesinin istinası olarak bilerek oluşturulduğunu, yerel mahkeme kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile her iki takip yönünden itirazların iptali için dava açılmasına karşın davacı tarafça harca esas değerin eksik gösterilmesi, asıl ve birleşen davanın TTK'nın 4/(2). maddesi uyarınca basit yargılama usulüne tâbi olmasına neden olduğu, bu sonucun doğmasına neden olan davacı tarafça, asıl ve birleşen davanın yazılı yargılama usulüne tâbi olduğunun ileri sürülmesinin, TMK'nın 2 nci maddesindeki dürüstlük ilkesine uygun olmadığı, incelemenin istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılıp kamu düzenine aykırılığın da tespit edilmemesine göre, kararın usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, mahkemece "bu hükmün sözleşmenin nispiliği ilkesi uyarınca sözleşmenin tarafı olmayan davacıya, davalı OEDAŞ'tan araç kiralama bedelini talep hakkı tanımadığı,...bu konuda insiyatifin OEDAŞ'a ait olduğu," kabul edilmesine göre bu gerekçeyle karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken bu gerekçe ile çelişecek şekilde, bu hükmün davacıya talep hakkı tanıdığı kabul edilmiş gibi "ayrıca somut olayımızda da dava dışı yüklenici Efendioğulları Ltd. Şti. tarafından ödeme güçlüğü içinde olduğuna dair davalı OEDAŞ'a belgeli bir başvuruda bulunduğu hususunda da herhangi bir delil de bulunmadığı" gerekçesine de dayanılması doğru olmadığı, İlk derece Mahkemesi kararını gerekçesi yönünden düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmesine, kararın kaldırılmasına asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl ve birleşen davada davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle, istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebeplere ek olarak araçların 31.12.2020 tarihinde yükleniciye teslim edildiği hususunun davalının çektiği 05.01.2021 tarihli ihtarnamede belirtildiğini, ancak bu araçların akabinde müvekkiline teslim edilmediğini, 18.06.2021 tarihinde kolluk marifetiyle teslim alındığını, dava dışı Efendioğulları Elektrik Telekomünikasyon Otomotiv Temizlik Sanayi Ticaret Ltd.Şti. ile anlaşma devam ederken bu şirketin zamanında ödeme yapmadığını, davalının müvekkilinin tedarikçiliğinin kabulünde olan davalının sözleşmenin tarafı olarak görmemesinin çelişki olduğunu, davanın yazılı yargılama usulüne tabi olduğu, itirazın iptali davalarının da kısmi olarak ikame edilebileceğini, istinafın duruşma yapmaksızın kararı düzelterek adil yargılama hakkını ihlal ettiğini, müvekkilinin alacaklı olduğuna dair tüm belgeyi OEDAŞ'a sunduğunu temyiz nedeni olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Asıl ve birleşen dava, davalının yüklenicisi ile davacı arasındaki araç kiralama sözleşmesinden kaynaklanan borcun tahsili için başlatılan icra takiplerine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Asıl ve birleşen dava, davalının yüklenicisi ile davacı arasındaki araç kiralama sözleşmesinden kaynaklanan borcun tahsili için başlatılan icra takiplerine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası, 370 ve 371 nci maddeleri,

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 nci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15650, Karar No: 2012/14714, Tarih: 12.09.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/15650 E.  ,  2012/14714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Beraat

21.03.2007 günlü iddianame ile haklarında dava açılan sanıkların yetkilisi oldukları şirketin 2004 takvim yılında düzenlediği tespit edilen en son 28.12.2004 olan fatura tarihinin suç tarihi olarak kabulüyle yapılan incelemede gereği düşünüldü;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının 28.12.2004 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 12.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.