muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1925, Karar No: 2015/1809, Tarih: 30.09.2015

Geçerli bir alt işverenlik sözleşmesi kapsamında çalıştırılan bir işçinin, anılan Sözleşme’nin ilgili maddesine dayanarak asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin lehe olan hükümlerinden yararlanma veya fark ücret isteme talebi karşısında diğer koşulların varlığı halinde sözleşme hükümlerinin uygulanabileceği konusunda herhangi bir tartışma bulunmamaktadır. 94 sayılı ILO Sözleşmesi, alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olmasına veya hangi hallerde alt işveren işçisinin asıl işverenin işçisi sayılacağına dair hükümler içermemektedir. Dolayısıyla 94 sayılı ILO Sözleşmesi’ne dayanarak alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı ve dava açan işçinin de asıl işverenin işçisi olduğuna hükmedilmesi hukukun açık ve ağır bir ihlalidir. Alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğu, bu nedenle de dava açan işçinin asıl işverenin işçisi olduğu hususu ile davacı işçinin asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanması gerektiği, hukuki sonuçları itibarıyla tamamen farklı konulardır. Kısaca; 94 sayılı Sözleşme, geçerli bir alt işverenlik ilişkisi kapsamında çalışan bir işçinin, diğer koşulları taşıması halinde asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanmak istemesi halinde dayanılacak bir normdur.

Kaldı ki, davacı dava ve ıslah dilekçesinde ILO Sözleşmesi’ne dayanmamış, yargılamanın hiçbir aşamasında anılan sözleşmeyi dile getirmemiş, yerel mahkeme de gerekçeli kararında hiçbir şekilde dolaylı da olsa sözleşmeden bahsetmemiştir. Davacı, sadece asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin hükümlerinden yararlanmak istememiş, ayrıca alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğundan bahisle asıl işverenin işçisi olduğuna hükmedilmesini talep etmiştir. Somut olayda uygulama kabiliyeti olmayan, muhtemelen de bu nedenle davacı ve yerel mahkeme tarafından bir kez bile zikredilmeyen 94 sayılı ILO Sözleşmesinin çoğunluk görüşü tarafından ileri sürülmesi ve bu nedenin onama kararında esas alınması son derece hatalıdır.

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Yapılan işlerin, üretimin eşit parçası şeklinde değerlendirilmesi her iki işin aynı veya benzer işler olduğu anlamına gelmez. Aksi halde çoğunluk görüşünde de hatalı şekilde belirtildiği gibi bir makinenin bakım ve onarımıyla uğraşan bir teknisyenin o makineyi çalıştıran işçi ile aynı işi yaptığına hükmetmek gerekir. Oysa bir makinenin bakım ve onarım işiyle o makinede çalışmanın tamamen farklı işler olduğu izahtan varestedir. Alt işverenlik sözleşmesine konu olan jeneratör, kömür değirmeni, kömür kırıcısı, buhar kazanı, türbin, konveyör ve motor ile elektrik ve su tesisatının bakım ve onarımı asıl işin bir parçası olsa da elektrik üretim işi olarak değerlendirilemez. Anılan makinelerin bakım ve onarımı olmadan elektrik enerjisi üretilemeyeceğini söylemek ve bu işi üretim işi gibi değerlendirmek hatalıdır. Bir makinenin veya aracın imal, bakım, tamir ve onarımı ile bunun üretim amacıyla kullanımı birbirinden tamamen farklı konulardır. Örneğin, işyerinde bulunan buhar kazanını imal eden usta ile kazanın tamir ve onarımını yapan usta, bu kazana sürekli kömür atarak belli basınçta buhar elde eden ve bunu türbine gönderen işçinin görevi birbirinden ayrıdır.

İşyeri veya iş sözleşmesi devrinin muvazaa olarak değerlendirilemeyeceği

Doktrinde farklı görüşler bulunmakla birlikte ihaleyi kazanamayan bir alt işverenin kendi işçilerini ihaleyi kazanan işverene devretmesi işyeri veya iş sözleşmesi devri olarak değerlendirilmelidir. Doğal gibi görünen husus ihaleyi kaybeden alt işverenin tüm işçilerini alarak asıl işverene ait işyerinden ayrılması ve işçilerini kendi işyerine götürmesidir. Alt işverenin kendi işyerinin asıl işverenin işyerine yakın olması durumunda alt işveren bünyesinde çalışan işçiler açısından önemli bir sorun yoktur. Ne var ki alt işverenin kendi işyeri bir başka ilde veya uzak yerde ise çalışanlar için iş koşullarının ağırlaması açısından ciddi bir sorun bulunmaktadır. Uygulamada bir işyerinde çalışan işçilerin önemli nedenler olmadığı sürece çalışma yerini değiştirmek istemedikleri görülmektedir. İşte çalışma ve sosyal hayatın gerçeklerine uygun olan durum da budur. Alt işverenin işyerinin başka il veya uzak yerlerde olması durumunda işçiler evlerini ve çocuklarının okullarını işyerine yakın yere taşımak zorunda kalacaktır. Bu açıdan bakıldığında iş sözleşmesinin veya işyeri devrinin işçiler lehine olduğu görülecektir. İşyeri veya iş sözleşmesinin birden fazla devri halinin muvazaa oluşturacağına dair herhangi bir hukuksal ve yasal bir düzenleme bulunmamaktadır.

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Yerel mahkeme kararında, aynı konu hakkında verilen kararların 22. Hukuk Dairesi tarafından onandığı, somut olaya ilişkin verilen aynı tür kararın bozulması halinde hukuki güvenilirliğin zedeleneceği, bu durumun Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin "sürpriz karar verme" yasağı çerçevesinde kalacağı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. Maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkına aykırılık teşkil edeceği ileri sürülmüş ise de; zaman zaman Yargıtay kararlarında maddi hatalara rastlanmakta, yine aynı kararlarda maddi hatanın taraflardan birisi lehine usuli kazanımlaş hak bahşetmeyeceği vurgulanmaktadır. Mahkeme kararlarında eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması, adil yargılanma hakkının ihlâli sonucunu doğurur. Yargı organları, her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirip, hangi maddî ve hukukî sebeplerle karar verdiklerini gerekçelerine yansıtmalıdırlar. Ortaya çıkacak karar, hukukun genel ilkelerine, mevzuata ve yerleşik içtihatlara tamamen aykırı ve sürpriz sayılacak nitelikte olmamalıdır. Bu durum yerel mahkeme kararında de değinildiği üzere "sürpriz karar yasağı" olarak da ifade edilmektedir. Ne var ki mevzuata aykırı olan veya bir kanun normunun unutularak hatalı şekilde verilen karardan dönülmesi sürpriz karar olarak değerlendirilemez. Kısaca, sürpriz bir karardan dönülmesi sürpriz olarak kabul edilemez. Aksi takdirde her içtihat değişikliğinin salt bu nedenle sürpriz karar olarak değerlendirilmesi gerekir. Sürpriz olan husus, kararın sonuç değil, gerekçe kısmıyla ilgilidir. Hukuka ve kanuna aykırılık teşkil eden veya hakkaniyete uygun olmayan kararlar emsal gösterilemez. Elektrik Piyasası Kanununun 15. maddesinin söz konusu olmaması halinde 22. Hukuk Dairesinin önceki kararlarında hukuka aykırılıktan bahsedilemez. Asıl işin bölünerek alt işverenlere verilemeyeceği, ancak özel bir yasal düzenleme durumunda verilebileceği Yargıtay ilgili daireleri tarafından kabul edilmektedir. Örneğin, karayollarına ilişkin işler, posta hizmetleri, sağlık hizmetleri ve belediye hizmetleri yasalarındaki özel düzenlemeler nedeniyle bölünerek alt işverenlere verilebilmektedir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 15. Maddesinin (g) bendi 14.03.2013 tarihli 6446 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılmış ve bu yeni yasal düzenlemenin 22. Maddesi gereğince hangi faaliyetlerin hizmet alımı yoluyla yaptırılabileceğinin enerji piyasası kurulu tarafından belirleneceği düzenlenmiştir. Yeni düzenlemeye göre asıl işlerin bölünerek alt işverene verilmesi önünde yasal bir engel yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2022/14388, Karar No: 2023/3415, Tarih: 07.06.2023

**2. Ceza Dairesi         2022/14388 E.  ,  2023/3415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/316 E. 2022/613 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Afyonkarahisar Cumhuriyet Başsavcılığının 27.07.2009 tarihli ve 2009/2929 Esas numaralı iddianamesi ile suça sürüklenen çocuk hakkında, dosyaları temyize gelmeyen diğer suça sürüklenen çocuklar ve yaşı büyük sanıklar ile birlikte müştekinin otoparkından motosiklet çalmak isterken yakalandığı iddiasıyla hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143, 35, 31/3. Maddeleri, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan Afyonkarahisar Cumhuriyet Başsavcılığının 19.01.2021 tarihli ve 2021/215 Esas numaralı iddianamesi 5237 sayılı Kanun'un 116/2, 119/1-c, 31/3. Maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Afyonkarahisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.12.2010 tarihli ve 2009/483 Esas, 2010/457 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 141/1, 143, 35, 62/1, 31/3 maddeleri uyarınca 3 ay 18 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına; iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan ise aynı Kanun'un 116/4, 62/1, 31/3 maddeleri uyarınca 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

3. Suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içinde Afyonkarahisar 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/486 Esas, 2013/662 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan 4660 TL adli para cezasına mahkum edilmesi ve bu kararın 21.12.2015 tarihinde kesinleşmesi üzerine suça sürüklenen çocuk hakkında mahkemesine hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı hakkında değerlendirme yapılmak üzere ihbarda bulunulmuştur.

3. Suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içinde Afyonkarahisar 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/486 Esas, 2013/662 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan 4660 TL adli para cezasına mahkum edilmesi ve bu kararın 21.12.2015 tarihinde kesinleşmesi üzerine suça sürüklenen çocuk hakkında mahkemesine hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı hakkında değerlendirme yapılmak üzere ihbarda bulunulmuştur.

4. İhbarın değerlendirilmesi sonucu, Afyonkarahisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.02.2016 tarihli ve 2016/69 Esas, 2016/88 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 141/1, 143, 35, 62/1, 31/3 maddeleri uyarınca 3 ay 18 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına; işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan ise aynı Kanun'un 116/4, 62/1, 31/3. maddeleri gereğince 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

5.Anılan kararın suça sürüklenen çocuk ve o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından lehe temyizi üzerine Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 08.09.2020 tarihli ve 2020/10539 Esas, 2020/7278 Karar sayılı kararı ile özetle; "Hırsızlık suçunun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-e maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu, 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesinin aynı Kanun'un 31/3. maddesinden önce uygulanması suretiyle aynı Kanun'un 61. maddesine aykırı olarak hüküm kurulduğu, suç tarihi itibarıyla 15-18 yaş aralığında bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/1. maddesi uyarınca sosyal inceleme raporu aldırılmaması veya aldırılmama nedeninin gerekçeli kararda belirtilmediği, suç tarihinde 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuğun daha önce hapis cezasına mahkumiyetinin bulunmadığının anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/3. maddesi uyarınca hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen kısa süreli hapis cezalarının zorunlu olarak 5237 sayılı Kanun'un 50/1. maddesinde öngörülen seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmediği" gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

6.Bozmadan sonra Afyonkarahisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.10.2021 tarihli ve 2020/477 Esas, 2021/774 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e, 143, 35, 31/3, 62 maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, kazanılmış hak dolayısıyla 3 ay 18 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, bu cezanın da aynı Kanun'un 50/1-a ve 52/2 maddeleri uyarınca 2160 TL adli para cezasına çevrilmesine; iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan ise aynı Kanun'un 116/4, 119/1-c, 31/3, 62. maddeleri gereğince 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, kazanılmış hak dolayısıyla 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, bu cezanın da aynı Kanun'un 50/1-a ve 52/2 maddeleri uyarınca 4.000,00 TL adli para cezasına çevrilmesine karar verilmiştir.

7.Yukarıda anılan kararın suça sürüklenen çocuk tarafından temyizi üzerine Dairemizin 23.02.2022 tarihli ve 2021/22357 Esas, 2022/2992 Karar sayılı kararı ile özetle; savunmasını müdafii ile yapmak isteyen suça sürüklenen çocuğa müdafii görevlendirilmeden sorgusunu yapmak ve karar vermek nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Suça sürüklenen çocuğun temyiz istemi; suçları işlemediğine ilişkindir.

2.Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi; suça sürüklenen çocuğun atılı suçları işlemediğine, indirim miktarının düşük kaldığına, beraat etmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Suça sürüklenen çocuğun dosyaları temyize gelmeyen diğer suça sürüklenen çocuklar ve yaşı büyük sanıklar ile birlikte suç tarihinde müştekinin etrafı çevrili otoparkının tel örgüsünden atlayarak içeri girdikleri, motosiklet çalıp götürürlerken bekçinin görüp bağırması üzerine motosikleti bırakıp kaçmaya çalıştıkları, yaşı büyük sanık M.'nin yakalandığı, suça sürüklenen çocuğun savunmalarının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu, üzerine atılı hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarını işlediğinin sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

2. Suça sürüklenen çocuk aşamalardaki savunmalarında suçu inkar etmiş, suçları sanık M.'nin işlediğini, kendi adını verdiğini savunmuştur.

IV. GEREKÇE

Suça sürüklenen çocuk hakkında kazanılmış hak gözetilerek uygulama yapıldığı halde, hüküm fıkralarında 5271 sayılı Kanun'un 326/son maddesinin gösterilmemesi mahallinde eklenerek düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Dosya içerisinde yer alan M.G. ve E.K. isimli sanıkların ifadeleri ile tüm dosya içeriğinden suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarını işlediği ve suçların yasal unsurlarının oluştuğuna dair Mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmaması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamış; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıflarının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir. Ancak;

Afyonkarahisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.10.2021 tarihli ve 2020/477 Esas, 2021/774 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e, 143, 35, 31/3 ve 62/1. maddelerine göre belirlenen 2.160,00 TL adli para cezasının ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan aynı Kanun'un 116/2-4, 119/1-c, 31/3 ve 62/1. maddelerine göre belirlenen 4.000,00 TL adli para cezasının yalnızca suça sürüklenen çocuk tarafından temyiz edilmesi nedeniyle 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak olduğu gözetilip bozma ilamı sonrası kurulan hükümlerde suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e, 143, 35, 31/3 ve 62/1. maddelerine göre belirlenen 10 ay hapis cezası ile aynı Kanun'un 116/2-4, 119/1-c, 31/3 ve 62/1. maddelerine göre belirlenen 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasının sonuç olarak 2.160,00 TL adli para cezası ve 4.000,00 TL adli para cezası olarak infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde 2.160,00 TL adli para cezası ve 4.000,00 TL adli para cezası tayin edilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Afyonkarahisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.09.2022 tarihli ve 2022/316 Esas, 2022/613 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, “hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-3, 35, 31/3 ve 62/1. maddelerine göre belirlenen 10 ay hapis cezasının, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gözetilerek, 2.160,00 TL adli para cezası üzerinden infazının yapılmasına; iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/2-4, 119/1-c, 31/3 ve 62/1. maddelerine göre belirlenen 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasının, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gözetilerek, 4.000,00 TL adli para cezası üzerinden infazının yapılmasına” karar verilmek suretiyle hükümlerin, Tebliğnameye aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9923, Karar No: 2016/6609, Tarih: 25.04.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/9923 E.  ,  2016/6609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili, arsa paylarının düzeltilmesini ve tapuya terkinini istemiştir. Mahkemece, davanın davacı ... yönünden reddine, diğer davacılar yönünden kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekili ve davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar, davaya konu ve kat irtifakına tabi anataşınmazda arsa paylarının hatalı tespit edildiğini belirterek yeniden düzenlenmesini ve tapuya tescilini istemiş, mahkemece davacı ... yönünden hukuki yararı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine, diğer davacılar yönünden kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Dava, bağımsız bölümlere özgülenen arsa paylarının yeniden düzenlenmesi istemine ilişkindir. 634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 3.maddesi hükmüne göre; "Kat mülkiyeti, veya kat irtifakı, bu mülkiyete konu olan anayapının bağımsız bölümlerinden her birine kat irtifakının kurulduğu tarihteki, doğrudan doğruya kat mülkiyetine geçilme halinde ise, bu tarihteki değeri ile oranlı olarak tahsis edilen arsa payının ortak mülkiyet esaslarına göre açıkça gösterilmesi suretiyle kurulur. Arsa paylarının bağımsız bölümlerin değeri ile oranlı olarak tahsis edilmediği hallerde, her kat maliki veya kat irtifakı sahibi, arsa payının düzenlenmesi için mahkemeye başvurabilir." Yasa gereğince; arsa payı düzenlemesinin yeniden yapılabilmesinin ilk şartı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleriyle oransız olarak belirlenmiş olmasıdır. Bu hususa dayalı istemlerde mahkeme tüm kanıtları değerlendirerek bağımsız bölümün değeri ile bölüme özgülenen arsa payını karşılaştırıp denklik sağlamaya çalışmalıdır. Söz konusu işlem yapılırken de bağımsız bölümlerin cinsi, bulunduğu kat, alanı, ısınma sistemi, aydınlanması, mimari kullanımı ve konumu, cephesi ve manzarası gibi hususlar değerlendirme için esas alınır. Değerlendirmeye esas alınacak tarihten sonraki imar durumu ile cins ve manzara değişiklikleri, bakım ve onarım çalışmaları nedenleriyle meydana gelen değer artış ve eksilmeleri dikkate alınmaz.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgeler ile dosya içerisindeki mimari projelerin incelenmesinde; dava konusu anataşınmazın 10.07.1973 tarihli onaylı projesine göre zemin ve 1. kat olarak projelendirildiği, toplam 4 bağımsız bölümden oluştuğu ve 18.04.1974 tarihinde bu projeye göre kat irtifakına geçildiği, daha sonra 17.04.1975 tarihli projeye göre taşınmazın zemin, 1.kat ve 2.kat olarak projelendirildiği ve toplam altı bağımsız bölümden oluştuğu, 22.05.1975 tarihinde bu projeye göre kat irtifakına geçildiği, binanın ilk projesine göre mahkemece bir araştırma yapılmadığı gibi hükme esas alınan bilirkişi raporunda da bu hususta bir değerlendirme ve açıklamaya yer verilmediği, dava konusu taşınmazın kat irtifakına geçiş tarihlerinde bağımsız bölümlerin değerinde ve dolayısıyla arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan bu nedenle arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler ortaya konulmadığı ve kat irtifakının kurulduğu tarihteki değerlerinin yukarıda açıklanan unsurları ve bu belirlemeye göre tapu sicilinde kayıtlı arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğu bilirkişi kurulunca açıkça saptanmadığı gibi kat irtifaklarının kurulduğu tarihten bu yana geçen uzun süre içerisinde arsa paylarına herhangi bir itiraz ileri sürülmemiştir. Açıklanan nedenlerle herhangi bir değerlendirme ve gerekçe içermeyen soyut ve genel ifadeli bilirkişi raporu esas alınarak yetersiz araştırma ve eksik inceleme ile bir kısım davacılar yönünden davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 25.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4894, Karar No: 2018/9238, Tarih: 20.11.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/4894 E.  ,  2018/9238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

1. Dairemizin 17.09.2013 tarih ve 2013/6818-13067 sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verildiği halde; ..., ..., ... ve ... ile suça konu faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin tanık sıfatıyla dinlenmesi, faturaların teslim alındığına dair bilgi formları üzerindeki imzaların sanıklara ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hükümler kurulması,

2. Kabule göre;

a) 2006 takvim yılında sahte fatura düzenledikleri iddia edilen sanıkların tek olan fiili suç niteliği yönünden ikiye bölünerek “Vergi Usul Kanunu’na muhalefet” ve “resmi belgede sahtecilik” suçlarından beraat kararı verilerek hükmün karıştırılması,

b) Sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihinin, ilgili takvim yılında düzenlenen en son fatura tarihi olduğu gözetilmeden, “26.12.2006“ olan suç tarihinin, gerekçeli karar başlığında “01.01.2006“ olarak yanlış yazılması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.11.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.