muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/8, Karar No: 2021/1720, Tarih: 21.12.2021

51. Usûli kazanılmış hakkın hukukî sonuç doğurabilmesi için bir davada ya taraflar ya mahkeme ya da Yargıtay tarafından açık biçimde yapılmış olan ve istisnalar arasında sayılmayan bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan bir hakkın varlığından söz edilebilmesi gerekir.

52. Bilindiği üzere, 5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştıranlar Arasındaki Münasebetlerin Tanzimi Hakkında Kanun’un 04.01.1961 tarihli ve 212 sayılı Kanun’un 1. maddesiyle değişik ek 1. maddesinin 8. fıkrasının 2. cümlesi; “…Fazla çalışma ücretlerinin gününde verilmemesi halinde, her geçen gün için %5 fazlasiyle ödenir.” şeklinde düzenlenmişken Anayasa Mahkemesinin 19.09.2019 tarihli ve 2019/48 E., 2019/74 K. sayılı kararı ile; itiraz konusu kuralın gazetecilere fazla çalışma ücretlerinin gününde ödenmemesi durumunda bu ücretlerin her geçen gün için yüzde beş fazlasıyla ödenmesine ilişkin olduğu ve bu oranın yıllık yüzde 1825’e tekabül ettiği, söz konusu yüzde beş fazla ödeme kuralının icrası ve doğurduğu sonuçlar bakımından basın sektöründe faaliyette bulunan teşebbüs ve işletmeleri doğrudan etkileyebilecek nitelikte olduğu, işverenin özgürlüğü ile gazetecilerin ve toplumun çıkarları arasında makul bir denge kurulması gerektiği, bu bağlamda fazla çalışma ücreti alacaklarının zamanında ödenmemesi durumunda uygulanacak yaptırımın teşebbüs sahiplerine aşırı ve katlanılmaz bir külfet yüklememesi gerektiğinin açık olduğu, çok yüksek meblağlara ulaşabilen yüzde beş fazla ödeme kuralının işverene aşırı bir külfet getirdiği ve bu sınırlamanın sebepsiz zenginleşmeye sebep olabileceğinin anlaşıldığı, ayrıca 4857 sayılı İş Kanunu’ndan farklı olarak 5953 sayılı Kanun’da, fazla çalışma ücretinin ödenme zamanı belirlenmiş olduğundan gazeteciler yönünden temerrüt şartının aranmayacağı, bunun yanı sıra fazla çalışma ücret alacağı ile yüzde beşlik fazla ödemeye ayrıca yasal faiz uygulanabileceği, gazetecinin fazla çalışma ücretini korumak, elde edemediği fazla çalışma ücretinin zamanında ödenmesini sağlamak için kuralla getirilen ekonomik tedbirin ağırlığı dikkate alındığında, böyle bir ödemeye karar verildiğinde ulaşılan miktarın işverenin ekonomik varlığını ve geleceğini ağır bir şekilde etkileyebileceği, açıklanan nedenlerle kuralla teşebbüs ve çalışma özgürlüğüne getirilen sınırlamanın orantısız olduğunun ve bu nedenle kuralın ölçülülük ilkesini ihlal ettiğinin anlaşıldığı, bu durumun adalet ve hakkaniyet ilkeleriyle de bağdaşmadığı, ayrıca mevcut hâliyle kuralın basın sektöründe çalışanlar için diğer çalışanlara göre nesnel ve makul bir nedenle de olsa orantısız farklı bir muamelenin getirilmesine yol açtığı, bu itibarla kuralla gazeteciler lehine kabul edilen farklı muamelenin ölçülü olduğu söylenemeyeceğinden bu kuralın eşitlik ilkesi ile de bağdaşmayacağı gerekçeleriyle iptaline karar verilmiştir.

53. Anılan Kanun maddesinin düzenleniş şekline göre Anayasa Mahkemesinin iptaline konu olan norm cümlesi, ek 1. maddenin kapsamında yer alan gece ve gündüz devrelerindeki günlük sekiz saatlik iş müddetini aşan fazla çalışmalar için sonuç doğuran bir düzenleme olup, bu bağlamda Anayasa Mahkemesince verilen iptal kararının bu alacağı %5 fazlalığına uygulanmasını gerekli kılmaktadır.

54. Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; mahkemece fazla çalışma ücretinin yüzde beş fazla alacağı hüküm altına alınmış, Özel Daire tarafından davacının fazla çalışma ücret alacağı bulunmadığından fazla çalışma ücretinin yüzde beş fazla alacağına da hak kazanamayacağı gerekçesiyle bozma kararı verilmiştir.

55. Ancak, fazla çalışma ücretinin yüzde beş fazla alacağın dayanağı olan hüküm 19.11.2019 tarihli ve 30953 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 19.09.2019 tarihli ve 2019/48 E., 2019/74 K. sayılı kararı ile iptal edilmiştir.

56. O hâlde, Anayasa Mahkemesince verilen iptal kararı eldeki davada uygulanmalıdır.

57. Bu durumda mahkemece, Anayasa Mahkemesi tarafından verilen iptal kararının gereği olarak davacının fazla çalışma ücreti alacağının yüzde beş fazlalığına ilişkin talebin reddine karar verilmelidir.

58. Hâl böyle olunca fazla çalışma ücretinin yüzde beş fazla alacağı bakımından da direnme kararı yukarıda açıklanan bu değişik gerekçe ile bozulmalıdır.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, (III-A ve B)

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 21.12.2021 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6432, Karar No: 2011/7894, Tarih: 06.07.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/6432 E.  ,  2011/7894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 06/06/2008 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl davanın açılmamış sayılmasına, karşılık davanın kabulüne dair verilen 11/02/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı-k. Davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 06/07/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

İlk derece mahkemesince; ... eski Belediye Başkanı olan davacı-karşı davalı ...'in, dava dilekçesinde ve 09.06.2008 tarihinde Belediye binasında yaptığı basın toplantısında; 27.05.2008 günlü ... Gazetesindeki habere atıfta bulunarak ve kendi düşüncelerini de ekleyerek, ... Cumhuriyet Başsavcısı olan davalı-karşı davacı hakkında,

2010/6432-2011/7894

"şüpheli Başsavcı olduğunu, gizlilik kararı bulunan dosyayı basına sızdırdığını, ... halkının ve Belediyesinin kendisine güveninin kalmadığını, gün gelip sığınacak bir gölge dahi bulamayacağını, gizli güçler adına hareket ediyorsa bunu açıklamasını,... ... ile ilişkisi var ise bunu açıklaması gerektiğini, Bizans oyunları oynandığını söyleyerek "hodri meydan" demek suretiyle gerek kişilik haklarına, gerekse mesleki değerlerine saldırıda bulunduğu sonuç ve kanaatine varılarak 20.000 TL manevi tazminatın, karşı dava tarihi olan 26.06.2008 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte karşı davalı ...'den tahsili ile davalı-karşı davacı ...'e verilmesine karar verilmiştir. Sayın çoğunluk tarafından onanan yerel mahkemenin bu kararına sübut yönünden katılmakla birlikte, kabul edilen tazminatın miktarı yönünden iştirak edemiyorum.

Borçlar Yasası'nın 49. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Diğer yandan; 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 49. maddesini kısmen karşılayan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 58. maddesinin Hükümet gerekçesinde, hakimin manevi tazminat miktarını belirlerken, tarafların sıfatını işgal ettiği makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumları da dikkate alması gerektiğinin belirtilmesinde bir zorunluluk bulunmadığının yanında, bunların maddede gereksiz yere tekrar edilmesinin, herkesin kanun önünde eşit olduğu ilkesine de aykırılık teşkil ettiği ifade edilmiştir. Her ne kadar bu yeni düzenleme yürürlüğe girmemiş ise de, önceden beri göz önünde tutulması gerektiğini düşündüğüm bu husus muhalif kalmamda etkili olmuştur.

Dava konusu olayın oluş biçimi, dava tarihi ve yukarıdaki ilkeler ile Dairemizin yerleşik uygulamaları gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 20.000,00 TL manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerektiği kanaatiyle değerli çoğunluğun onama kararına bu yönüyle katılmıyorum. 06/07/2011

KARŞI OY YAZISI

Dava konusu olayın oluş biçimi, dava tarihi ve yukarıdaki ilkeler ile Dairemizin yerleşik uygulamaları gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 20.000,00 TL manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerektiği kanaatiyle değerli çoğunluğun onama kararına bu yönüyle katılmıyorum. 06/07/2011

KARŞI OY YAZISI

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminata hükmedilmesini isteyebilir. Hakim manevi tazminatın miktarını tayin ederken saldırı teşkil eden eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumları da dikkate almalıdır. Kanunun takdir hakkı verdiği durumlarda hakim MK’nun 4. maddesini göz önünde tutarak hükmedilecek parayı tayin ederken manevi tazminatın bir ceza olmadığını, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanması durumunun da amaçlanmadığını göz önünde bulundurmalıdır. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. Manevi tazminatın bir özel yönü de zenginleşme amacı taşımamasıdır. Somut olayda hükmedilen manevi tazminat belirtilen ilkeler gözetildiğinde fazladır. Bu nedenle miktar yönünden çoğunluk görüşüne katılmıyorum. 06/07/2011
Yargıtay — Esas No: 2012/6039, Karar No: 2012/12069, Tarih: 21.06.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/6039 E.  ,  2012/12069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Sanıklar ayrı ayrı: 5237 sayılı TCK'nun 204/1-3, 43/1, 5 3/1-2-3. maddeleri gereğince 3 yıl 9 ay hapis cezası

Sanık ...’ın 7201 sayılı Tebligat Kanununun 11. maddesinin "vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır" hükmüne aykırı davranılarak müdafii Av. ...yerine kendine ve ayrıca mazeret nedeniyle tek celse için görevlinderilen Av. ...'ye yapılan tebliğ işlemleri ile usulsüz olup öğrenme üzerine yasal temsilcisi vekilinin vaki temyiz isteminin süresinde olduğunun kabulü gerektiği cihetle; tebliğnamedeki red isteyen düşünceye iştirak olunmamıştır.

Sanıkların, katılan ...'na ait ... plakalı ve şikayetçi ...'a ait ... plakalı araçları, rehinli olarak satıldıkları halede, noter satış sözleşmelerinde sahtecilik yaparak rehinsiz satılmış gibi tescilini sağladıkları anlaşılmakla: iki ayrı kendi içinde zincirleme biçimde sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli resmi belgede sahtecilik suçundan cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık ... yasal temsilcisi vekilinin bir sebebe dayanmayan, sanık ... müdafiinin ise kararın usul ve yasaya, uluslararası sözleşmelere aykırı olduğuna ilişen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Yargılama giderlerinin sanıklardan hangi oranda ve ne şekilde tahsil edileceğinin karar yerinde gösterilmemesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, yargılama giderlerinin tahsiline ilişkin bölüm hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine “sanıkların sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinin kendilerinden ayrı ayrı, geriye kalan ortak yargılama giderlerinin ise sanıklardan eşit şekilde tahsiline” denilmek suretiyle, eleştiri dışında sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.06.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/45, Karar No: 2017/4595, Tarih: 19.04.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/45 E.  ,  2017/4595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından, kusur belirlemesi, tazminatlar ve velayet yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece, davalı erkeğe kusur olarak yüklenen dikkatsizlik vakıası kanıtlanamadığından kusur belirlemesinde hükme esas alınamayacağının, ancak yapılan yargılama ve toplanan delillerden mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen diğer kusurlu davranışlarına göre boşanmaya sebep olan olaylarda davalı erkeğin tam kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan itirazları yersizdir.

2-Mahkemece, tarafların ortak çocukları 09.01.2001 doğumlu Yurdal ile 01.01.2002 doğumlu ...'nın velayetleri anneye verilmiş gerekçe olarak ise çocukların “yaşları ve ayrı kalınan sürede anne yanında kalıyor olmaları” gösterilmiştir. Ortak çocuklar yaşları itibariyle idrak çağındadırlar. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesinin 12. maddesi iç hukuk tarafından yeterli idrake sahip olduğu kabul edilen çocuklara, kendilerini ilgilendiren davalarda görüşlerini ifade etmeye olanak tanınmasını ve görüşlerine gereken önemin verilmesi gerektiğini öngörmektedir. Velayet hususu, çocukları ilgilendiren konuların en başında gelir. Velayet düzenlemesinde; çocukla ana/baba yararının çatışması halinde, çocuğun yararına üstünlük tanınması gereklidir. Çocuğun yararı ise; çocuğun bedensel, fikri ve ahlaki bakımdan en iyi şekilde gelişebilmesi ve böyle bir gelişmenin gerçekleştirilmesi için, çocuğa sosyal, ekonomik ve kültürel koşulların sağlanmış olmasıdır. Çocuğun bu konulardaki üstün yararını belirlerken; çocuk yetişkin biri olmuş olsaydı, kendisini ilgilendiren bir olayda, kendi yararı için ne gibi bir karar verebilecek idiyse, çocuk için karar verme makamındaki kişinin de aynı yönde karar vermesi gerekir; yani çocuğun farazi düşüncesi esas alınacaktır. Bu bakımdan tarafların ortak çocukları Yurdal ve ...'nın mahkemece veya istinabe suretiyle eğitim, kültür, yaşam olanakları bakımından nerede yaşamak istedikleri konusunda bilgilendirilerek, velayet hakkındaki tercihlerinin kendilerinden sorulması ve psikolog, pedagog ve sosyal çalışmacıdan oluşan üç kişilik uzman heyetinden (4787 s.K m.5) ortak çocukların anne ve baba yanındaki barınma ve yaşama koşullarını da değerlendirir içerikte sosyal inceleme raporu alınmalı, tüm deliller birlikte değerlendirilip, ebeveynlerinden hangisi yanında kalmalarının çocukların menfaatlerine olacağı tespit edilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Bu hususlar nazara alınmadan eksik araştlrma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.19.04.2017 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2018/4741, Karar No: 2020/5962, Tarih: 12.11.2020

**1. Hukuk Dairesi         2018/4741 E.  ,  2020/5962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... Bölge Adliye Mahkemesi 1.Hukuk Dairesince verilen 11.07.2018 gün ve 885-1127 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Temyiz incelemesine esas olmak üzere;

Bölge Adliye Mahkemesinin 11.07.2018 tarihli gerekçeli kararının davalı ...’ya mernis adresi meşruhatıyla ".... Mahallesi, ... Sokak, No..., İç Kapı Nm.4, .../...” adresine çıkartıldığı, oysa adı geçen davalının yargılama sırasında bildirdiği adresin ve icra takip dosyasında ki adresinin “.... Mahallesi, ... sokak, No... İç Kapı Nm.11, .../...” olduğu anlaşılmakla, Tebligat Kanununun 10.maddesi gereğince tebligatın öncelikle bilinen adrese yapılması gerektiğinden gerekçeli kararın ve diğer davalı ...’un temyiz dilekçesinin usulüne uygun olarak davalı ... .... bilinen adresine tebliğ edilerek temyiz süresinin beklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın bölge adliye mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6276, Karar No: 2024/15723, Tarih: 24.10.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/6276 E.  ,  2024/15723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/2 E., 2021/92 K.

KATILANLAR: ..., Hulusi Mert Olgun

SUÇA

SÜRÜKLENEN ÇOCUKLAR : ..., ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Suça sürüklenen çocuklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükümler yönünden suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümler yönünden suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma öncesi yapılan yargılamada, suça sürüklenen çocukların hırsızlık suçundan neticeten 3 yıl 14 ay ay hapis cezası ile cezalandırıldıkları ve anılan hükümler aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, bozma sonrası suça sürüklenen çocuklar hakkında tayin olunan 4 yıl 2 ay hapis cezalarının CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 3 yıl 14 ay hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, 3 yıl 14 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkralarından "... sonuç olarak 3 yıl 14 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına" ibareleri çıkarılarak yerine "suça sürüklenen çocuğun cezasının 3 yıl 14 ay hapis cezası üzerinden infazına" ibaresi eklenmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13062, Karar No: 2019/4274, Tarih: 19.06.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/13062 E.  ,  2019/4274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dairemizin 20/06/2013 tarihli ve 16/12/2014 tarihli bozma kararlarında çekişmeli yerin dava tarihinden 20 yıl önceki hava fotoğrafı ve memleket haritalarının getirtilerek ve stereoskop aletiyle üç boyutlu incelemesinin yapılarak taşınmazın incelenmesi istenildiği ve mahkemece her iki bozma kararına uyulmasına rağmen bozma kararının gereği yerine getirilmeden hüküm kurulmuştur.

Bu sebeple temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava tarihinden 20 yıl öncesine ait hava fotoğrafları ve memleket haritaları bulundukları yerlerden getirtilerek bu belgeler dava konusu taşınmaz ile çevresine uygulanıp bu belgelerde dava konusu yer belirlendikten sonra, hava fotoğrafları ve dayanağı haritalar stereoskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelenerek bu belgeler ile çekişmeli yer, yakın komşu taşınmazları da içine alacak şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle çekişmeli taşınmazın konumu, toprak yapısı, bitki örtüsü, varsa üzerindeki ağaçların yaşı, cinsi, sayısı, kapalılık durumu, kullanım olup olmadığı, tasarruf sınırlarının belirgin olup olmadığı ve kullanım olup olmadığı hususunda keşfe katılan orman ve fen bilirkişisinden ayrıntılı ve bilimsel verileri içerir ek rapor alınarak dosya arasına konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun 302/4. maddesi ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddesi uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 19/06/2019 günü oy birliğiyle karar verildi.