muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9351, Karar No: 2014/11527, Tarih: 23.10.2014

Davaya dayanak yapılan ve hükme esas alınan 1.1.2011 başlangıç tarihli ve 3 yıl süreli sözleşme konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede kiralananın adresi Beşiktaş/ İstanbul olarak gösterilmiştir. Sözleşmenin özel şartlarının 11 maddesinde "sözleşmeden doğacak her türlü ihtilafın çözümünde Bakırköy mahkemeleri ve icra müdürlükleri yetkilidir” hükmüne yer verilmiş ise de dava sözleşmenin icra edileceği yer mahkemesi olarak İstanbul 7. Sulh Hukuk mahkemesinde açılmıştır. Davacı davasını sözleşmenin icra olunacağı ve yahut davalı veya vekili dava zamanında orada bulunmak şartıyla akdin vuku bulduğu yer mahkemesinde de açabilir. Davacı HMK 6. maddesinde yazılı genel yetkili mahkeme ile 10. maddesinde belirtilmiş özel yetkili mahkemelerden birisinde davasını açmakta serbest olup bu yönde tercih hakkı bulunmaktadır. Yetki sözleşmesi tarafların sıfatına göre genel ve özel yetkili mahkemenin yetkisini ortadan kaldırmaz. Bu nedenle davanın akdin icra olunacağı yer olan İstanbul Mahkemelerinde açılmasında bir usulsüzlük bulunmadığından mahkemece işin esası incelenmesi gerekirken yazılı şekilde davanın yetkisizlik nedeniyle reddine karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA ve istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 23/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7732, Karar No: 2011/1406, Tarih: 03.02.2011

**7. Ceza Dairesi         2008/7732 E.  ,  2011/1406 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5179 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraatine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5179 sayılı Yasaya aykırılıktan açılan davada, suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen Tarım ve Köyişleri Bakanlığının, müdahilliğine karar verilmesi hükmü temiyze hak vermeyeceğinden temyiz isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE, 03.02.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1416, Karar No: 2013/7080, Tarih: 17.04.2013

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2013/1416 E.  ,  2013/7080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasında akdolunan pet su dolabı temin sözleşmeleri kapsamında mülkiyeti müvekkili şirkete ait olmak üzere 136 adet su dolabının müvekkilince davalıya teslim olunmuş ise de akabinde akdi ilişki sona ermesine rağmen davalının 66 adet dolabı iade etmediği gibi bir kısım fatura bedellerini de ödememesi üzerine alacağın tahsiline yönelik davalı borçlu aleyhine takip başlatıldığını, itiraz sonucu takibin durduğunu belirterek, itirazın iptaliyle takibin devamına ve %40 oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; icra dairesinin yetkisine yapılan itirazı tekrarlayarak yetkili mahkemenin Antalya mahkemeleri olduğunu bildirmiş ve davanın reddine %40 oranında tazminatın davacıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda; taraflar arasında akdolunan sözleşmelerdeki imzaların davalı şirket yetkililerine ait olmadığının saptandığı ve böylece yanlar arasında geçerli bir akdi ilişki bulunmadığı da gözetilerek takibin yapıldığı icra dairesinin yetkisizliği nedeniyle davanın usulden reddine, tarafların tazminat istemleri hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 17.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5213, Karar No: 2024/3329, Tarih: 24.10.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/5213 E.  ,  2024/3329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/246 E., 2023/186 K.

Taraflar arasındaki ayıplı mal davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece bozmaya uyularak davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin davalıya ait olan Ford marka aracı 22.01.2013 tarihli noter satış sözleşmesi ile 34.500,00 TL bedelle satın aldığını, davalı tarafından satıma konu araçta herhangi bir hasarın olmadığının sözlü olarak beyan edildiğini, müvekkilinin yaptığı harici araştırma sonucunda araçta 14.890,00 TL hasar kaydı olduğunu öğrendiğini, hasar ihbarının 12.06.2012 tarihinde yapıldığını ve araç hasar bedelinin ödendiğini, araçtaki hasar kaydı nedeniyle değeri 34.500,00 TL olan aracı dava dışı üçüncü kişiye 22.000,00 TL'ye satması nedeniyle zarara uğradığını, davalının satış esnasında ağır kusurlu olarak hareket ettiğini ve ayıbı gizlediğini ileri sürerek 12.500,00 TL'nin davalıdan tahsilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı; davanın zamanaşımına uğradığını, araçtaki hasar kaydını bilmediğini, araçtaki hasar kaydının davacının aracı dava dışı Gülşen Ayar'a sattıktan sonra sisteme düştüğünü, davacının iddia ettiği hasar ihbarının yapıldığı tarih ve araç hasar bedelinin sigorta acentesinden alındığı tarihte aracın müvekkiline ait olmadığını, davacının da belirttiği üzere hasar kaydının 17.09.2014 tarihine kadar hiçbir sistemde gözükmediğini belirterek davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Küçükçekmece 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 28.09.2015 tarihli ve 2015/293 E., 2015/295 K. sayılı kararıyla; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 231 inci maddesinde düzenlenen 2 yıllık süre dolduğundan zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Küçükçekmece 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 28.09.2015 tarihli ve 2015/293 E., 2015/295 K. sayılı kararıyla; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 231 inci maddesinde düzenlenen 2 yıllık süre dolduğundan zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1. Mahkeme kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 29.03.2018 tarihli ve 2016/11118 E., 2018/3923 K. sayılı ilamıyla; davacının, satıma konu aracın pert olmasına karşın bu hususun davalının ağır kusuru sonucu kendisinden gizlenerek satın aldığını, ancak ayıbın daha sonra ortaya çıktığını ileri sürdüğü, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 231 inci maddesinin ikinci fıkrasında davalı satıcının satılanın ayıplı olarak devredilmesinde ağır kusurlu ise iki yıllık zamanaşımından yararlanamayacağının düzenlendiği, Mahkemece, aracın davacıya devredilmesinde davalının ağır kusurlu olup olmadığı hususunda herhangi bir araştırma ve inceleme yapılmadan karar verildiğinden davalının aracı devir esnasında ağır kusurlu olup olmadığı hususunda bir değerlendirme yapılarak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerektiği belirtilerek, karar bozulmuştur.

B. İkinci Bozma Kararı

1. Bozmaya uyan Mahkemece verilen 15.09.2021 tarihli ve 2021/121 E., 2021/15 K. sayılı kararıyla; davacının 6098 sayılı TBK'nın 219 ve sonraki ayıba karşı tekeffül maddeleri hükümlerine göre davalıdan tazminat istemekte haklı olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile 12.500,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; karara karşı, davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 22.06.2022 tarihli ve 2022/4473 E., 2022/6112 K. sayılı ilamında; bozma nedenine göre, davalının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmediği belirtilerek, Mahkemece uyulan bozma kararında; aracın devri esnasında davalının ağır kusurlu olup olmadığı hususunda araştırma ve değerlendirme yapılması gerektiği ifade edilmesine rağmen, bu hususta bir araştırma ve değerlendirme yapılmayarak, bozma kararının gereğinin yerine getirilmediğinin anlaşıldığı, Mahkemece davalının aracın devri esnasında ağır kusurlu olmadığının tespiti halinde davanın zamanaşımından reddine, davalının aracın devri esnasında ağır kusurlu olduğunun tespiti halinde ise işin esasına girerek bir karar verilmesi gerektiği belirtilerek karar davalı yararına bozulmuştur.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Mahkemece aracın davacıya devredilmesinde davalının ağır kusurlu olup olmadığı hususunda davalı tanıklarının dinlendiği, dinlenen tanık beyanlarından davalı sürücünün ağır kusurlu olmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın zamanaşımı sebebiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Mahkemenin ilam başlığında tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Mahkemece aracın davacıya devredilmesinde davalının ağır kusurlu olup olmadığı hususunda davalı tanıklarının dinlendiği, dinlenen tanık beyanlarından davalı sürücünün ağır kusurlu olmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın zamanaşımı sebebiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; işbu davanın tanıkla ispat tutarının üstünde olduğunu, dava konusu itibariyle teknik bir dava olması nedeniyle tanıkla ispat edilecek bir dava türü olmadığını, Yerel Mahkemece bilirkişilere yerinde inceleme yetkisi verilerek davalının kusurlu olup olmadığı yönündeki hususun ispatlanması gerektiğini, 10 yıl sonra dinlenen tanıkların birebir özellikle davalıyı ağır kusurundan kurtarmaya yönelik beyanlarının gerçek dışı ve yönlendirmeye dayalı beyanlar olduğunu, salt tanık beyanları dikkate alınarak karar verilmesinin doğru olmadığını ifade ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, malın ayıplı olmasından kaynaklı ayıp oranında bedelden indirim yapılması istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı ile 04.02.1959 tarihli ve 13/5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararları.

2. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun "Zamanaşımı" 231 inci maddesi.

3. Değerlendirme

Temyize konu edilen Mahkeme kararının; uyulan bozma kararında gösterildiği şekilde inceleme ve araştırma yapılarak yine bozma kararında belirtilen hukuki esaslar gereğince verildiği, bozma kararının kapsamı dışında kalarak kesinleşmiş olan kısımlara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine imkan bulunmadığı, davalının aracın devri esnasında ağır kusurlu olmadığının tespit olunduğu anlaşılmakla; davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 439 uncu maddesi uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine,

6100 sayılı Kanun'un Geçici 3 üncü maddesi atfıyla 1086 sayılı Kanun’un 440 ıncı maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

24.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/32648, Karar No: 2017/10025, Tarih: 27.04.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/32648 E.  ,  2017/10025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizce daha önce de aynı sebeplerle geri çevirme yapılmış olmasına rağmen geri çevirme gereklerinin tam olarak yerine getirilmediği anlaşılmakla;

1-Mahkemece verilen karar davalı tarafından 04.03.2016 tarihinde temyiz yoluna başvurma harcı ve maktu temyiz harcı yatırılarak temyiz edilmiş olup, 11.03.2011 tarihli ek karar ile usulüne uygun muhtıra tebliğine rağmen gerekli harçları yatırmaması sebebi ile davalının temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına karar verildiği anlaşılmakla birlikte; dosya içinde ve UYAP sisteminde davalıya gönderildiği belirtilen muhtıraya ve muhtıra ile ek kararın tebliğ edildiğine dair tebligat evrakına rastlanmamıştır. Geri çevirme sonrası davalı vekiline gönderilen tebligat zarfı içinde muhtıra, ek karar ve Yargıtay ilamı olduğu belirtilmesine rağmen dosya içinde hala davalıya gönderildiği belirtilen muhtıra bulunmadığı gibi, belirtilen evrakların tarihleri de yazılmadığından tebligat zarfı içinde hangi belgelerin olduğu denetlenememektedir. Bu sebeple; öncelikle davalıya gönderildiği belirtilen muhtıra dosya içine eklenip ardından muhtıra ile ek kararın usulüne uygun şekilde tebliğ edildiğine dair evrak eklendikten sonra gönderilmesi için ;

2- Muhtıranın usulüne uygun olması için aşağıdaki hususlara dikkat edilmelidir:

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2010/19-286 esas- 2010/330 karar sayılı kararında bir muhtıranın geçerli olması için gereken özellikler belirtilmiştir. Buna göre;

Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödendiğinin anlaşılması halinde muhtıra gönderilerek kararı veren hâkim veya mahkeme başkanı tarafından yedi günlük kesin süre içinde harç ve giderin tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir. Bu kararın da temyiz edilmesi halinde 432. maddenin son fıkrası hükmü kıyasen uygulanır.

Hâkim veya mahkeme başkanı tarafından “temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için yedi günlük kesin süre” verilmesi ve ayrıca yazılı olarak “aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu”nun bildirilmesi gerekmektedir.

Bu nedenle muhtırada hâkim veya mahkeme başkanının sicili ve imzası bulunmalıdır. Muhtıra hâkim veya mahkeme başkanı tarafından imzalanmadan verilmişse, dolayısıyla da hâkim tarafından usulünce düzenlenmiş muhtıra yoksa geçerli bir bildirimin yapıldığından söz etmeye de olanak yoktur.

Bu nedenle muhtırada hâkim veya mahkeme başkanının sicili ve imzası bulunmalıdır. Muhtıra hâkim veya mahkeme başkanı tarafından imzalanmadan verilmişse, dolayısıyla da hâkim tarafından usulünce düzenlenmiş muhtıra yoksa geçerli bir bildirimin yapıldığından söz etmeye de olanak yoktur.

Mahkeme yazı işleri müdürünün veya kalem personelinin temyiz harcı veya giderinin tamamlanması için temyiz edene süre vermesi veya tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve hâkim imzası taşımayan muhtıra usule aykırıdır, mahkeme yazı işleri müdürünün veya kalem personelinin vermiş olduğu süre ya da tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve hâkim imzası taşımayan muhtıra üzerine temyiz harcını veya giderini ödememiş olan taraf, temyiz talebinden vazgeçmiş sayılamaz.

Yargıtayın kararlılık kazanmış uygulamasına göre, muhtırada yapılması gereken işlemin ne olduğu açıkça ve ilgili tarafın yanılmasına neden olmayacak biçimde gösterilmeli; bu açıdan ikmal edilecek harç ya da giderin miktarı ve yatırılma merci ve süresi, bunun yapılmamasının sonuçları net biçimde açıklanmalıdır. Örneğin, “dosyaya yatırılması” şeklindeki ifade tarafın yanılmasına neden olabileceğinden, bu ifadeyi taşıyan muhtıra geçersiz olacaktır.

Somut olayda, Dairemizce temyiz yoluna başvurma harcının yatırılması için dosyanın geri çevrilmesi üzerine mahkemece davacı vekiline gönderilen muhtıra tebligat zarfı üzerine uyarı şeklinde yazılmış olup, muhtırada hakimin imzası bulunmadığı gibi ödenmesi gereken tutar ve harcın nereye ödeneceğinin de gösterilmediği ve böylelikle gönderilen muhtıranın usulüne uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla; davacı vekiline yukarıda açıklanan şekilde temyiz harcı ve gerekiyor ise temyiz masraflarının yatırılması için geçerli muhtıra tebliğ edilerek tebellüğe dair belgenin gönderilmesi, temyiz eden davacı tarafından yatırılması halinde temyiz harcı ve gerekiyorsa temyiz masraflarının yatırıldığına dair belgenin gönderilmesi, yukarıda açıklandığı şekilde geçerli muhtıra tebliğ edilmesine rağmen temyiz eden davacı tarafından temyiz harcı ve gerekiyorsa temyiz masraflarının yatırılmaması halinde buna ilişkin mahkeme tarafından tutanak tutularak bu tutanağın eklenerek tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine İKİNCİ KEZ GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29800, Karar No: 2014/1861, Tarih: 05.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/29800 E.  ,  2014/1861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...'ye katılan kurumca 2010 yılının Kasım dönemine kadar maaş yatırılmaya devam edilmesi karşısında, suç tarihinin "Kasım 2010" olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmıyan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun Kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesininin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş Milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasaya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.) Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır.

İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken,devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AİHS madde 1'e göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ...aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına...saygı gösterilmesi hakkına sahiptir.

AİHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. Özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir.Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 21/05/2001 tarihinde eşi ile muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Somut olayda; sanıklar resmi nikahlı evli iken, sanık ...'nin vefat eden babasından yetim maaşını alabilmek için 21/05/2001 tarihinde eşi ile muvazaalı olarak boşandıkları, ancak aynı evde birlikte yaşamaya devam ettikleri, SGK' dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdıkları iddia edilmiş ise de,

Mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanıkların eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 05.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.