muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/24319, Karar No: 2019/17949, Tarih: 02.10.2019

İşyerinin tamamının veya bir bölümünün hukukî bir işleme dayalı olarak başka birine devri işyeri devri olarak tanımlanabilir. 4857 sayılı Kanunun 6’ncı maddesinde, işyerinin bir bütün olarak veya bir bölümünün hukukî bir işleme dayalı olarak başkasına devri halinde mevcut iş sözleşmelerinin devralana geçeceği düzenlenmiştir.

İşçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde ara vermeden çalışması halinde, işyeri devri kurallarına göre çözüme gidilmesi gerekmektedir. Bu durumda değişen alt işverenler işçinin iş sözleşmesini ve doğmuş bulunan işçilik haklarını da devralmış sayılırlar. İş sözleşmesinin tarafı olan işçi veya alt işveren tarafından bir fesih bildirimi yapılmadığı sürece, iş sözleşmeleri değişen alt işverenle devam edeceğinden, işyerinde çalışması devam eden işçi açısından, feshe bağlı haklar olan ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti talep koşulları gerçekleşmiş sayılmaz. Buna karşın, süresi sona eren alt işverence işçinin iş sözleşmesinin feshedilmesi halinde, yapılan fesih bildirimi ile iş ilişkisi sona ereceğinden, işçinin daha sonra yeni alt işveren yanındaki çalışmaları yeni bir iş sözleşmesi niteliğindedir. Bu durumda feshe bağlı hakların talep koşulları gerçekleşeceğinden, feshin niteliğine göre hak kazanma durumunun değerlendirilmesi gerekecektir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının... Hidroelektrik Santrali santral, şalt sahası, su alma yapıları ile diğer tesislerin işletme, bakım, onarım ve arıza hizmetleri işinde yüklenici davalı şirket bünyesinde 30.09.2013 tarihine kadar çalıştığı sabittir. Davacı tanıkları, davacının ihaleyi yeni alan firma nezdinde çalışmaya devam ettiğini beyan etmişler ve dava dışı yeni alt işveren şirketin, davacının çalışmalarından işyeri devri kuralları gereği sorumlu olacağı muhakkak ise de, alt işverenin sorumluluğunda işyeri devrinden söz edilebilmesi için çalışma süresinin kesintisiz olması gerekmektedir. İşyeri devri ile birlikte iş sözleşmesinin de devrinden söz edebilmek için, devir tarihi itibariyle işçi veya devreden işveren tarafından fesih bildiriminde bulunulmamış olması, kısaca devir tarihi itibariyle sözleşmenin devam ediyor olması gerekir. Açık bir fesih bildirimini müteakip isçinin ara vermeden yeni alt işveren nezdinde çalışmaya devam etmesi yeni bir iş sözleşmesi olarak nitelendirilmelidir. Bir fesih bildirimi söz konusu değilse ve işçinin kesintisiz veya makul sayılabilecek bir süre sonra çalışmaya devam etmesi halinde işyeri devri kurallarına göre hareket etmek gerekir. Dosya kapsamında yer alan davacıya ait hizmet döküm cetveli 30.09.2013 tarihine kadar olan çalışmayı göstermekte olup; bundan sonraki çalışmaya ilişkin bildirimler yer almamaktadır. Ancak dosyada 01.11.2013 tarihli işe giriş bildirimi yer almakta olup, davacının bu tarih itibariyle ...Yemek Enerji ... Tic. Ltd. Şti. nezdinde işe başladığı ve davacı tanık beyanlarına göre de bahse konu şirketin yeni alt işveren olduğu hususu anlaşılmaktadır. Ancak değişen alt işverenlerdeki çalışmanın hukuki nitelendirilmesi yapılırken, bir alt işverendeki çalışma süresinin sona erdiği ve diğer alt işverendeki çalışma süresinin başladığı tarih arasında 10-15 gün gibi makul süreyi aşan çalışma aralıklarının varlığının tespiti halinde artık işyeri devrinden söz edilemeyeceği kabul edilmelidir. Buna göre, davacının hizmet döküm cetvelinin tümü getirtilerek, hizmet döküm cetveli ve işe giriş bildirgeleri bir bütün halinde değerlendirilmek suretiyle öncelikle 30.09.2013-01.11.2013 tarihleri arasında davacının başkaca alt işveren nezdinde çalışmasının olup olmadığının araştırılmalıdır. Bu dönemde başkaca alt işveren nezdinde çalışmasının olmadığının anlaşılması halinde, bir aylık sürenin makul süreyi aşan kesinti olduğu ve dolayısıyla ...Yemek Enerji ... Tic. Ltd. Şti. nezdindeki çalışmasının yeni bir sözleşme olduğu kabul edilerek, davacının kesintisiz kaç dönem halinde çalıştığı belirlenmeli ve belirlenen çalışma dönemlerinin her biri için, o dönem için belirlenen çalışma süresi ve dönemin son bulduğu tarihteki ücret seviyesine göre zamanaşımı savunması da gözetilerek kıdem ve ihbar tazminatları hesaplanmalıdır.

3-Taraflar arasında ıslah dilekçesinin ve ek raporun davalıya tebliğ edilip edilmediği ve dolayısıyla savunma hakkının kısıtlanıp kısıtlanmadığı uyuşmazlık konusudur.

3-Taraflar arasında ıslah dilekçesinin ve ek raporun davalıya tebliğ edilip edilmediği ve dolayısıyla savunma hakkının kısıtlanıp kısıtlanmadığı uyuşmazlık konusudur.

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamanın aşamalarından haberdar edilmeleri ile olanaklıdır. Davanın tarafları ile vekillerinin davaya ilişkin işlemleri öğrenebilmesi için, tebligatın usulüne uygun olarak yapılması gerekmektedir. Aksi takdirde tarafların hukuksal hakları kısıtlanmış olur.

Dosya kapsamına göre; davacının ıslah dilekçesinin ve ek raporun davalı vekiline tebliğine ilişkin mahkemece 01.10.2015 tarihli celsede ara karar kurulmuş ise de, ıslah dilekçesinin ve ek raporun davalıya edildiğine ilişkin tebliğ mazbatası dosyada yer almamaktadır. Bu husus hukuki dinlenilme hakkının ihlali niteliğinde olup davalı tarafa ıslah dilekçesinin tebliği, beyanda bulunması için süre verilmesi ve sunulan beyanlar değerlendirildikten sonra oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, davalı vekiline ıslah dilekçesi ve ek rapor tebliğ edilmeden ve bu suretle davalının hukuki dinlenilme hakkının kısıtlanarak yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması ve usul ve yasaya aykırı olup Dairemizce bozma nedenidir.

4-Öte yandan davacı, dava dilekçesinde açıkça belirsiz alacak davası açtığını belirtmeden fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmak suretiyle kısmi olarak bildirdiği alacakların tahsilini talep etmiştir. Sonrasında da tam ıslah yapılarak usulüne uygun bir şekilde dava belirsiz alacak davasına dönüştürülmemiştir. Mahkemece davanın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 107. maddesine göre belirsiz alacak davası olduğu belirtilerek hüküm kurulmuş ise de, davanın belirsiz alacak davası olarak açılmadığı açıktır. Hal böyle olunca, Mahkemece davanın kısmi dava olduğu dikkate alınarak, kısmi davaya ilişkin kurallara göre görülüp sonuçlandırılması gerektiğinin gözetilmemesi hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 02.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4561, Karar No: 2009/6088, Tarih: 12.11.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/4561 E.  ,  2009/6088 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm davacı-k.davalılar ile davalı-k.davacı Kooperatif vekillerince temyiz edilmiş, davacı-k.davalılar vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı-k.davalılar vekili avukat ... ile davalı-k.davacı Kooperatif vekili avukat ... .... Davacı-k.davalı ... vekili gelmedi. Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı arsa sahipleri ..., ..., ..., ... ve ... ile yüklenici kooperatif arasında 28.09.2001 tarihinde noter tasdiki yaptırılan kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzalanmıştır. Aynı şekilde arsa sahibi ... ile yüklenici kooperatif arasındaki 09.09.2002 tarihinde noter tasdiki yaptırılan kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzalanmıştır. Dairemizin 25.05.2006 günlü bozma ilâmında belirtildiği gibi arsa payı devri karşılığı inşaat sözleşmeleri tapuda pay devrini de içerdiklerinden, noterde düzenleme şeklinde yapılmaları gerekir. Bu husus sözleşmelerin geçerlilik şartıdır. Dairemizin yerleşmiş uygulamasına göre noterde düzenleme şeklinde yapılmayan arsa payı devri karşılığı inşaat sözleşmeleri sonucu yükleniciye tapuda pay devri yapılmışsa veya inşaat tamamlanmışsa sözleşmelerin tarafları bağlayıcı hale geldiği kabul edilmektedir.

Arsa sahiplerine ait sözleşmelerde belirtilen parsellerin tevhid ve ifrazları sonucu Esentepe Mahallesi 1708 ada 104 parsel ile Sütlüce Mahallesi 7369 ada 8 parsel numaralı tapu kayıtlarının oluştuğu anlaşılmaktadır. Tarafların beyanlarından ve bilirkişi raporundan Esentepe Mahallesi 1708 ada 104 parsel numaralı taşınmaz üzerine yüklenici kooperatif tarafından inşaat yapıldığı ve tamamlandığı, Sütlüce Mahallesi 7369 ada 8 parsel numaralı taşınmaz üzerine ise herhangi bir inşaat yapılmadığı belirlenmiştir.

Arsa sahipleriyle yüklenici kooperatif arasında yapılan arsa payı devri karşılığı inşaat sözleşmeleri noterde düzenleme şeklinde yapılmadığından geçersiz ise de, Esentepe Mahallesi 1708 ada 104 parsel üzerine yapılan inşaatın tamamlanması nedeniyle bu parsel yönünden sözleşmeler tarafları bağlayıcı nitelik kazanmıştır. Sütlüce Mahallesi 7369 ada 8 parsel üzerine inşaat yapılmadığından ve bu parselde yüklenici kooperatife yapılmış tapu devri de bulunmadığından, tarafların bu parsel üzerine inşaat yapılmaması konusunda iradelerinin birleştiği anlaşıldığından, yapılan sözleşmelerin sadece Esentepe Mahallesi 1708 ada 104 parsel yönünden bağlayıcı olduğu ve bu parsele yapılan inşaat yönünden değerlendirilmesi gerektiği sonucuna varılmaktadır.

Dava konusu Esentepe Mahallesi 1708 ada 104 parsel numaralı taşınmaza 12 adet bağımsız bölüm yapıldığına göre, bu bağımsız bölümlerin tüm arsa sahipleriyle yüklenici kooperatif arasında yapılan sözleşmeler, diğer parsel üzerine inşaat yapılmasından vazgeçilmiş olması ve vazgeçilen parselden yüklenici kooperatife tapu payı devredilmemiş olması ile mahalli rayiçler değerlendirilmek suretiyle bilirkişi görüşü alınarak taraflar arasında yapılan bağımsız bölümler yönünden paylaşımın belirlenmesi ve bunun sonucuna uygun şekilde arsa sahipleri tarafından açılan davaların değerlendirilip sonuçlandırılması gerekirken, arsa sahipleri ..., ..., ..., ... ve ... tarafından açılan davaların reddine, diğer arsa sahibi ... tarafından açılan ve bu dava ile birleştirilen dava dosyasının tefrikine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Yüklenici kooperatif tarafından açılan ve bu dosya ile birleştirilmesine karar verilen 2007/180 Esas sayılı dava dosyasında yüklenici kooperatif üzerine inşaat yapılmayan Sütlüce Mahallesi 7369 ada 8 parsel numaralı taşınmaz için yapılan giderlerin tahsilini istemiş, mahkemece yüklenici kooperatifin birleşen davasının kabulüne karar verilmiştir. Birleşen dosya içerisindeki Dairemizin 22.10.2007 günlü bozma ilâmında, yüklenici şirketin yaptığı imalâtın ve harcamaların arsa sahiplerinin yararına olup olmadığının araştırılmasının gereğine değinilmiştir. Bu dosyada alınan 28.01.2009 tarihli bilirkişi raporunda bilirkişiler tarafından Sütlüce Mahallesi 7369 ada 8 parsel için yapılan giderlerin arsa sahiplerinin faydalanacağı giderler olmadığı bildirilmiştir. Bilirkişilerin bu görüşleri, arsa sahiplerinin ıslah beyanlarına rağmen yüklenici kooperatif tarafından Sütlüce Mahallesi 7369 ada 8 parsel üzerine kooperatifin kendi iradesiyle herhangi bir inşaat yapmamış olması dikkate alındığında, kooperatifin birleşen davasının reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

Yapılacak iş, ... tarafından açılan dava dosyası bu dosyadan ayrılmaksızın dosyaya rapor vermiş olan bilirkişilerden yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda ek rapor alınarak, Esentepe Mahallesi 1708 ada 104 parsel numaralı taşınmaz üzerine yapılan bağımsız bölümlerin tüm arsa sahipleriyle yüklenici kooperatif arasında paylaşımının sağlanmasından, arsa sahiplerinin isteklerinin bunun sonucuna göre değerlendirilmesinden, kooperatif tarafından açılan alacak davasının ise reddine karar verilmesinden ibarettir.

Kabule göre de, kooperatif tarafından Sütlüce Mahallesi 7369 ada 8 parsel numaralı taşınmaz için yapılan giderlerin, parseldeki pay durumu dikkate alınmaksızın tamamının arsa sahipleri ..., ..., ..., ... ve ...’dan tahsiline karar verilmesi de bozma nedenidir.

Kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de, kooperatif tarafından Sütlüce Mahallesi 7369 ada 8 parsel numaralı taşınmaz için yapılan giderlerin, parseldeki pay durumu dikkate alınmaksızın tamamının arsa sahipleri ..., ..., ..., ... ve ...’dan tahsiline karar verilmesi de bozma nedenidir.

Kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davacılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre kooperatifin temyiz itirazının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, 625,00 TL vekâlet ücretinin kooperatiften alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davacı arsa sahiplerine verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının davacı-k.davalılara, ödediği temyiz peşin ve Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davalı-k.davacı Kooperatife geri verilmesine, 12.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6989, Karar No: 2023/5372, Tarih: 05.12.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/6989 E.  ,  2023/5372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/998 E., 2019/1073 K.

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Esastan ret

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı 08.02.2019 havale tarihli dava dilekçesinde özetle; silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan 18.07.2016-19.07.2016 tarihleri arasında gözaltına alındığını, malvarlığı değerlerine el konulduğunu, adli kontrol altına alındığını, yürütülen soruşturma sonunda hakkında takipsizlik kararı verildiğinden bahisle uğradığı maddi ve manevi zararlarının tazmini için 5.000.000,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden, 6.000.000,00 TL manevi tazminatın 18.07.2016 tarihinden işleyecek faiziyle birlikte tahsilini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 06.03.2019 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın yasal süre içerisinde açılıp açılmadığının mahkemece re’sen incelenmesi gerektiğini, istenilen tazminat miktarlarının fahiş olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

3. Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.04.2019 tarihli ve 2019/83 Esas, 2019/187 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 12.09.2019 tarihli ve 2019/998 Esas, 2019/1073 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı ve davalı vekillerinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

5. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08.10.2021 tarih, 2019/101539 sayılı tebliğnamesi ile karara karşı başvurulan temyiz isteminin esastan reddine karar verilmesi talep edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacının temyiz istemi; dava dilekçesinde malvarlığı değerlerine el konulması sebebiyle uğradığı zararları belgelerle ortaya koymasına rağmen bu hususta ve adli kontrol tedbiri nedeniyle taleplerine olumlu olumsuz karar verilmediğine ve hükmedilen manevi tazminatın yetersiz olduğuna ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü:

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacının temyiz istemi; dava dilekçesinde malvarlığı değerlerine el konulması sebebiyle uğradığı zararları belgelerle ortaya koymasına rağmen bu hususta ve adli kontrol tedbiri nedeniyle taleplerine olumlu olumsuz karar verilmediğine ve hükmedilen manevi tazminatın yetersiz olduğuna ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü:

Mahkeme gerekçesinde "... davacı ...'ın İstanbul C.Başsavcılığı tarafından yapılan soruşturmada 2017/33955 sor., sayılı soruşturma dosyasında FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne üye olmak iddiası ile 18.07.2016 tarihinde gözaltına alındığı, 19.07.2016 tarihinde adli kontrol uygulanmak suretiyle serbest brakıldığı, yapılan soruşturma sonucunda 31.10.2018 tarih ve 2018/81594 K., sayılı karar ile davacı hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, davacının 23.07.2016 tarihli 667 sayılı KHK ile meslekten ihraç edildiği anlaşılmış olup, davacının gözaltında kalması nedeniyle duyduğu elem ve ızdırap ile sosyal durumu nazara alınarak davacının manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 500,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihi olan 18.07.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı hazineden tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine, davacının henüz meslekten ihraç edilmeden önce gözaltına alındığı ve sonrasında serbest bırakıldığından gözaltında geçirdiği süre ile ilgili olarak maaş ve sair özlük haklarını idari yollarla çalıştığı Kurumdan talep edebileceğinden davacının maddi tazminat talebinin reddine karar vermek gerekmiştir. " denilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü:

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından hükmedilen manevi tazminat miktarı 2.000,00 TL şeklinde, değiştirilerek düzeltilerek esastan ret kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat davasının dayanağını oluşturan İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 2017/33955 sayılı soruşturma dosyası kapsamında davacının silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan 18.07.2016-19.07.2016 tarihleri arasında 1 gün gözaltında kaldığı, yapılan soruşturma sonucunda davacı hakkında 31.10.2018 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, kararın 28.03.2018 tarihinde kesinleştiği, gözaltına alınma tarihi itibariyle davanın yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun hükümlerine tabi olduğu, süresinde açıldığı ve yasal koşulların gerçekleştiği anlaşılmıştır.

1.Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat talep edilebilecek haller 5271 sayılı Kanunun 141 inci maddesinin birinci fıkrasında tahdidi olarak sayılmış olup adli kontrol tedbirinin bunlar arasında sayılmadığı, dolayısıyla davacının adli kontrol altına alınması sebebiyle tazminata hükmedilemeyeceği anlaşıldığından davacının adli kontrol nedeniyle de tazminata hükmedilmesi gerektiğine ilişkin temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

1.Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat talep edilebilecek haller 5271 sayılı Kanunun 141 inci maddesinin birinci fıkrasında tahdidi olarak sayılmış olup adli kontrol tedbirinin bunlar arasında sayılmadığı, dolayısıyla davacının adli kontrol altına alınması sebebiyle tazminata hükmedilemeyeceği anlaşıldığından davacının adli kontrol nedeniyle de tazminata hükmedilmesi gerektiğine ilişkin temyiz sebebi yerinde görülmemiştir.

2.Manevi tazminat davaları kişilik hakkını koruyan, haksız tecavüzün doğurmuş olduğu olumsuz sonuçları, yani zararın giderilmesini, telafi edilmesini amaçlamaktadır. Manevi tazminat davası için, kişilik haklarının ihlal edilmesi özellikle sosyal ve duygusal kişilik değerlerinin ihlali ve hukuka aykırı bir fiilin bulunması gerekir. Yakalanan veya tutuklanan kimsenin gerek aile, gerekse iş çevresinde itibarının sarsılması, aile, çocuk ve yakınları için tutukevinde hasret çekilmesi, kişinin tutuklanması nedeniyle ruhi sıkıntılar çekmesi, cezaevi şartları, buralarda duyduğu acı ve ızdıraplar kişinin Manevi zararının giderilmesini gerekli kılmaktadır. Tutuklanan kimseye verilecek Manevi tazminatın tespitinde; tutukluluk süresi, kişinin sosyal ve ekonomik yeri, üzerine yüklenen ve ceza kovuşturmasına konu olan suçun nitelik ve kapsamı göz önünde bulundurulmalıdır. Bu açıklamalar ışığında, yalnızca haksız yere yakalanan ya da tutuklanan kişinin çektiği acının karşılığı olarak Manevi zarar ödenmesi gerektiği, haksız el koyma nedeniyle Manevi tazminat şartlarının oluşmayacağı gözetildiğinde, davacı hakkında hükmedilen manevi tazminat miktarının, davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, gözaltına alınmasına neden olan olayın cereyan tarzı, gözaltında kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer gözetilmek suretiyle, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin edildiği anlaşıldığından davacının hükmedilen manevi tazminat miktarının yetersiz olduğuna yönelik temyiz sebebi yerinde görülmemiştir. Ancak; davacı dava dilekçesiyle banka hesaplarına bloke konulduğunu ve bu nedenle zarara uğradığını iddia ettiğinden, söz konusu el koymaya ilişkin karar getirtilerek 5271 sayılı Kanunun 141 inci maddesinin birinci fıkrasının (j) bendindeki şartların oluşup oluşmadığı araştırılarak sonucuna göre maddi tazminat talebi hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırmaya dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle davacının temyiz istemi yerinde görüldüğünden Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 12.09.2019 tarihli ve 2019/998 Esas, 2019/1073 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle davacının temyiz istemi yerinde görüldüğünden Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 12.09.2019 tarihli ve 2019/998 Esas, 2019/1073 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.12.2023 tarihinde karar verildi.