muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4047, Karar No: 2017/2009, Tarih: 20.03.2017

2- Kabule göre de;

a-) Her bir takvim yılı içerisinde farklı tarihlerde birden fazla sahte fatura düzenlenmesi halinde sanıkların eyleminin zincirleme biçimde işlediği ve cezasının TCK'nun 43. maddesi ile artırılması gerektiği cihetle, fatura tarihleri tespit edilerek sanıklar hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

b-)5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 20.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1421, Karar No: 2021/3751, Tarih: 22.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/1421 E.  ,  2021/3751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davada Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi ile Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, sigorta tarafından ödenen tazminatın rücu istemine ilişkindir.

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi, davanın ilk olarak Konya 1. Tüketici Mahkemesinin 2017/1182 esası ile açıldığı, yapılan yargılama sonucunda, görevsizlik nedeniyle davanın usulden reddine karar verildiği, verilen kararın davalı tarafça istinaf edildiği, dosyanın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesine gönderildiği, inceleme sonucunda istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, istinaf mahkemesince verilen karar gereğince dosyanın görevli Konya Asliye 1. Hukuk Mahkemesine gönderildiği, Asliye 1. Hukuk Mahkemesince 2018/616 esası üzerinden davanın konusuz kalması nedeniyle esas hakkında karar verilmesine yer olmadığı kararı verildiği, verilen kararın taraflarca istinaf edildiği anlaşıldığından; 694 sayılı KHK ile 5235 sayılı Kanuna eklenen ek 1. maddede " ...Yargı çevresinin değiştirilmesinden önce istinaf incelemesinden geçen dosyalar, yeniden istinaf incelemesine konu edilmesi halinde de ilk incelemeyi yapan bölge adliye mahkemesince sonuçlandırılır. " düzenlemesi gereğince; daireye gönderilen dava dosyası ile ilgili istinaf başvuru sebeplerinin inceleme görevinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi ilgili dairesince yapılması gerektiği, dairenin inceleme yapma konusunda görevli olmadığı gerekçesiyle dava dosyasının Ankara Bölge Adliye Mahkemesi ilgili dairesine gönderilmek üzere HMK'nın 352/1.a maddesi gereğince, İlk Derece Mahkemesi'ne geri çevrilmesine karar verilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi, ilk derece mahkemesince 23/01/2018 tarihinde verilen görevsizlik kararına karşı davalı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine Dairece, 18/05/2018 tarih ve 2018/711 Esas, 2018/1054 Karar sayılı kararla HMK’nın 353/1/b/1. maddesi gereğince, davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ise de, görevsizlik kararı üzerine verilen iş bu karar, uyuşmazlığı nihai olarak sonuçlandıran usul ya da esasa ilişkin bir karar niteliğinde değil olmayıp her ne kadar 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Kanunu'nun Ek 1. Maddesinde, "Yargı çevresinin değiştirilmesinden önce istinaf incelemesinden geçen dosyalar, yeniden istinaf incelemesine konu edilmesi halinde de ilk incelemeyi yapan bölge adliye mahkemesince sonuçlandırılır." hükmü mevcut ise de, somut olayda, Kanun'un aradığı anlamda, daha önceden yapılmış bir istinaf incelemesi bulunmadığından, ilk derece mahkemesinin, 16/10/2018 tarihli kararına yönelik istinaf başvurusunu incelemekle yetkili bölge adliye mahkemesi, Konya Bölge Adliye Mahkemesi olduğu gerekçesiyle Dairenin yetkisizliğine kararı verilmiştir.

6100 sayılı HMK'nun 22. maddesi uyarınca "Yetkili mahkemenin bir davaya bakmasına herhangi bir engel bulunduğu yahut iki mahkeme arasında yargı çevrelerinin sınırlarının belirlenmesinde tereddüt ortaya çıktığı takdirde, yetkili mahkemenin tayininde, ilk derece mahkemeleri için bölge adliye mahkemelerine, bölge adliye mahkemeleri için Yargıtaya başvurulur."

HMK'nun "Kanun Yolları" başlıklı sekizinci kısmının birinci bölümünde "istinaf” kanun yolu düzenlenmiş ve 341. maddesinin (1) numaralı fıkrasında "İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabilir" hükmünü içermektedir.

HMK'nun 391/3. ve 394/5. maddelerinde ihtiyati tedbire dair belirtilen (ilk derece) mahkeme kararlarına karşı kanun yoluna başvurulabileceği öngörülmüş; bu kanun yolunun ne anlama geldiği ise HMK'nın 341/1. maddesinde "ilk derece mahkemelerinden verilen ... ihtiyati tedbir ... taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabilir" hükmü ile istinaf olarak açıkça belirtilmiştir.

HMK'nun 391/3. ve 394/5. maddelerinde ihtiyati tedbire dair belirtilen (ilk derece) mahkeme kararlarına karşı kanun yoluna başvurulabileceği öngörülmüş; bu kanun yolunun ne anlama geldiği ise HMK'nın 341/1. maddesinde "ilk derece mahkemelerinden verilen ... ihtiyati tedbir ... taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabilir" hükmü ile istinaf olarak açıkça belirtilmiştir.

694 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 136. maddesi ile 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri hakkında Kanuna ek 1. maddenin 1. fıkrasında: "Bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinin 25. madde uyarınca değişmesi halinde, bu değişikliğinin uygulanması durumunda Resmi Gazete'de belirlenen tarihten önce ilk derece mahkemelerince verilen kararların istinaf incelenmesinde, karar tarihi itibariyle yetkili bölge adliye mahkemelerince yargı çevresinin değiştiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilemez. Yargı çevresinin değiştirilmesinden önce istinaf incelemesinden geçen dosyalar, yeniden istinaf incelemesine konu edilmesi halinde de ilk incelemeyi yapan bölge adliye mahkemesince sonuçlandırılır.

Dosya kapsamından, dava itirazın iptali istemli olarak 18/10/2017 tarihinde Konya 1. Tüketici Mahkemesinde açılmış ve mahkemece 23.01.2018 gün, 2017/1182 esas, 2018/94 karar sayılı kararıyla görevsizlik kararı verilmiştir.İlgili karara karşı davalı vekili tarafında istinaf kanun yoluna başvurulmuş, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi 18.05.2018 gün, 2018/ 711 Esas, 2018/1054 Karar sayılı ilamıyla davalının istinaf başvurusunun HMK’nın 353/1/b/1 maddesi gereğince esastan reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nun 21 ve 22. maddeleri gereğince; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 22/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14400, Karar No: 2013/24898, Tarih: 18.09.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/14400 E.  ,  2013/24898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyizin incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre; 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 3-B maddesiyle değişik 1412 sayılı CMUK’un 305/1. maddesi gereğince hüküm tarihine göre temyizi olanaklı olmadığından o yer Cumhuriyet Savcısı ile sanık ... müdafiinin temyiz istemlerinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

1-Suçun işlendiği zaman dilimi gerekçeli karar başlığında gösterilmeyerek 5271 sayılı CMK'nın 232/2-c maddesine aykırı davranılması,

2-Onaysız fotokopiden oluşan olay yeri inceleme raporu, ekspertiz raporu ve parmak izi mukayese tablosunun hükme dayanak yapılması suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 169. maddesine muhalefet edilmesi,

3-Eylemini gece sayılan zaman dilimi içerisinde gerçekleştirdiği kuşku götürmez şekilde belirlenemeyen sanığın cezasından 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi uyarınca artırım yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

4-5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi uygulaması sonucu bulunan “2 yıl 4 ay” hapis cezası üzerinden aynı Yasa'nın 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılması sonucu “1 yıl 6 ay 20 gün” yerine “1 yıl 6 ay 22 gün” hapis cezası bulunarak sanık hakkında neticeten “1 yıl 3 ay 16 gün” yerine “1 yıl 3 ay 17 gün” hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı ile sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 18.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20785, Karar No: 2016/12739, Tarih: 18.10.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/20785 E.  ,  2016/12739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR

Davacı, geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 24/01/2003 tarihinde iş kazası geçirdiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 24/01/2003 tarihinde meydana gelen kazanın iş kazası olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının davalıya ait sicil sayılı işyerinde 26/04/2002-08/12/2003 tarihleri arasında çalışması bulunduğu,Muğla Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü'nün 27/09/2010 tarihli yazısında 2003 yılında davacının geçirdiği iş kazası ile ilgili herhangi bir belgenin verilmediğinin , davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinde ise konu ile ilgili SGK Rehberlik ve Teftiş Başkanlığı Müfettişliğince 09/04/2007 tarihli, MS sayılı raporun düzenlendiğinin belirtildiği,dosya kapsamında davacının belindeki rahatsızlığı ile ilgili bir raporun bulunmadığı, Mahkemece, dinlenen üç tanıktan ikisinin davacının eşi ve kardeşi olduğu, diğer tanığın ise davalıya ait işyerinde çalışıp çalışmadığının araştırılmadığı anlaşılmaktadır.

İş kazasının tespiti istemine ilişkin bu tür davalar 506 sayılı Yasa'nın 11. maddesinden ( 5510 sayılı Yasa'nın 13.maddesinden ) kaynaklanmaktadır. Anılan maddeye göre, iş kazası, a) sigortalının işyerinde bulunduğu sırada, b) işveren tarafından yürütülmekte olan iş dolayısıyla, c) sigortalının, işveren tarafından görev ile başka bir yere gönderilmesi yüzünden asıl işini yapmaksızın geçen zamanlarda, d) sigortalıların işverence sağlanan bir taşıtla işin yapıldığı yere toplu olarak götürülüp getirilmeleri sırasında sigortalıyı hemen veya daha sonra bedence veya ruhça arızaya uğratan olaylardır. Zararlandırıcı sigorta olayının iş kazası sayılması için, 1) sigorta olayına maruz kalan kişinin sigortalı olması, 2) sigorta olayının maddede sayılı sınırlı olarak belirtilen hal ve durumlardan birinde meydana gelmesi koşuldur. Başka bir anlatımla, sigorta olayının, iş kazası sayılabilmesi için iki koşulun birlikte gerçekleşmesi zorunlu olup İş kazası tespiti davaları bakımından özel olarak belirlenmiş bir ispat yöntemi de yoktur. Bu davaların her türlü delille ispatı mümkündür.

Somut olayda; davacının olay tarihinde davalıya ait otelde çalıştığı hususunda uyşmazlık yoktur. Ancak davacının yer altı galerisindeki boruları istiflediği sırada kazanın meydana geldiğini iddia ettiği olayların oluşup oluşmadığı usulünce araştırılmadığı gibi , davacının bel rahatsızlığı olup olmadığı da araştırılmamış ve davacıda bulunduğu iddia edilen arızalar ile olaylar arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığı Mahkemece şüpheye mahal bırakmayacak şekilde ortaya konulmadan sonuca gidilmiştir. Hukuk Genel Kurulu'nun 13.10.2004 tarih ve 2004/21-529 Esas, 2004/527 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere; “… Yasa'nın iş kazasını sigortalıyı zarara uğratan olay biçiminde nitelendirmiş olması illiyet (nedensellik) bağını iş kazasının bir unsuru olarak ele almayı gerektirmiştir. Ne var ki, burada aranan “uygun illiyet (nedensellik) bağı” olup bu da yasanın aradığı hal ve durumlardan herhangi birinde gerçekleşme olgusu ile sonucun birbiriyle örtüşmesi olarak anlaşılmalı, Yasa'da olmadığı halde, herhangi başkaca kısıtlayıcı bir koşulun varlığı aranmamalıdır. Kısacası; anılan yasal düzenleme, sosyal güvenlik hukuku ilkeleri içinde değerlendirilmeli; maddede yer alan herhangi bir hale uygunluk varsa zararlandırıcı sigorta olayının kaynağının işçi olup olmaması ya da ortaya çıkmasındaki diğer etkenlerin değerlendirilmesinde dar bir yoruma gidilmemelidir…"

Yapılacak iş, SGK Rehberlik ve Teftiş Başkanlığı Müfettişliğince düzenlenen 09/04/2007 tarihli, sayılı raporunu dosya kapsamına almak, 24/01/2003 tarihinde davacıyla birlikte çalışan bordro tanıklarını dinlemek, kaza tarihinde ve sonrasında hastaneye başvurduysa tıbbi belgeleri dosya arasına almak, davacının olay tarihinden önceki yaşantısında bel rahatsızlıkları için hastaneye başvurup başvurmadığı, tedavi görüp görmediği, ilaç kullanıp kullanmadığı hususlarını tespit etmek, daha sonra uzman bir bilikişi heyetine dosya tevdi edilerek öncelikle davacının iddia ettiği olayların meydana gelip gelmediğini tespit ederek, daha sonra davacının varsa önceki rahatsızlıkları da dikkate alınarak, bu olaylar meydana gelmiş ise davacıdaki arıza ile aralarında illiyet bağı bulunup bulunmadığı ortaya konulduktan sonra varılacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,temyiz harcının istek halinde davalılardan A.Ş.'ne iadesine

18/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

E.M
Yargıtay — Esas No: 2014/5570, Karar No: 2015/20579, Tarih: 04.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/5570 E.  ,  2015/20579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ................. İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının davalı işyerinde 02/09/2002 tarihinde satış görevlisi olarak çalışmaya başladığını, primler hariç en son 2.000,00 TL maaş aldığını, yasal çalışma saatleri dışında haftanın 3 günü sabah 08:30-23:00 saatleri arası diğer günler 08:30-18:00 saatleri arası, cumartesi günleri sabah 08:30 dan öğlene kadar çalıştığını 01/05/2008 tarihinde haksız olarak iş akdine son verildiğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai ve yıllık izin alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının kendi isteği ile davalı işyerinden kendi işyerini açmak amacı ile ayrıldığını, işyerinde fazla mesai yapılmadığını, yıllık izinlerini kullandığını, asgari ücret aldığını ve tüm alacakların zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı dava dilekçesinde fazla çalışma karşılığı ücret alacağı talebinde bulunmuş, fazla çalışmanın ispatı için de tanık deliline dayanmıştır. Dinlenen davacı tanıklarından biri davacının ayda ortalama 2 gün, diğer davacı tanığı ise ayda ortalama 4 gün; davalı tanığı Salih de ayda ortalama 2 ya da 3 kez fazla mesai yaptıklarını beyan etmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise davacının haftanın üç günü sabah saat 08:30' dan 23:00'e kadar, diğer iki gün 08:30-18:00 saatleri arasında, cumartesi günleri 08:30’dan öğlene kadar çalıştığı kabul edilerek, 3 gün 14 saatlik çalışmasından 2 saat ara dinlenme, diğer günler 1,5 saat dinlenme süresi mahsup edildikten sonra, haftalık fazla mesainin 13 saat olduğu belirtilmiştir.

Dosya kapsamına göre davacının haftada 5 gün 8.30-18.30 saatleri arasında, cumartesi 8.30-14.30 saatleri arasında çalıştığı, bu sürelere ilaveten de ayda ortalama 4 gün saat 23.00’e kadar fazla mesai yaptığı anlaşılmaktadır. Oluşa uygun düşmeyen bilirkişi hesap raporu ile hüküm kurulması hatalıdır. Yukarıda açıklanan çalışma süreleri nazara alınarak hesaplama yapılması gerekir.

Dosya kapsamına göre davacının haftada 5 gün 8.30-18.30 saatleri arasında, cumartesi 8.30-14.30 saatleri arasında çalıştığı, bu sürelere ilaveten de ayda ortalama 4 gün saat 23.00’e kadar fazla mesai yaptığı anlaşılmaktadır. Oluşa uygun düşmeyen bilirkişi hesap raporu ile hüküm kurulması hatalıdır. Yukarıda açıklanan çalışma süreleri nazara alınarak hesaplama yapılması gerekir.

3- Hükmedilen miktarların net mi brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemesi de hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 04.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/267, Karar No: 2010/8656, Tarih: 13.05.2010

**3. Ceza Dairesi         2009/267 E.  ,  2010/8656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanık ...'un mahkumiyetine, sanık ...'un beraatine dair,

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık ...'un temyiz istemi üzerine yapılan incelemede;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Koşulları oluşmadığından 5271 sayılı Kanunun 231. maddesi uygulanması mümkün görülmemiştir.

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 Sayılı Kanunla, özel nitelikte olan 6831 Sayılı Orman Kanununda getirilen köklü değişikliklerin ve ceza sisteminin lehe hükümlerinin bütün halinde değerlendirme sonucu 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunun 7. maddesi dikkate alınarak sanık lehine uygulanması gerekliliği,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün başkaca yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2-Katılan temsilcisinin sanık ... hakkında verilen hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık ...'un davanın dayanağını oluşturan suç tutanağında "hayvanlara yedirmek için fiğ otu ektik" şeklinde beyanda bulunduğunun yazılmasına karşın keşifte dinlenen imzası tanık Bahattin Türkmenoğlu, zaptı doğrulamakla birlikte sanığa sorulduğunda sanığın, "ben daha önce men edildim, bu kez kardeşlerimi mahkemeye ver" dediğini, ...'un ektiğinden bahsetmediğini ifade etmesine göre, dava konusu yerin kim tarafından ekildiğinin tam olarak araştırılması yönünde köy muhtarı ile azaların varsa köy ve kır bekçileri ile komşu tarla maliklerinin dinlenerek sonucunu nazaran sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi gerekirken bu yönlerden eksik inceleme ile beraat hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, müdahil temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 13.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10826, Karar No: 2021/4085, Tarih: 28.04.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/10826 E.  ,  2021/4085 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 21:50 sıralarında, katılan ...'ın sevk ve idaresindeki aracı ile meskun mahalde, gece vakti, iki şeritli bölünmüş düz yolda sağ şeritte seyir halinde iken, olay mahalline geldiğinde önünde seyreden aracı sollamak isterken sol şeritten sağ şeride kontrolsüzce geçiş yapan sanığın sevk ve idaresindeki araç ile çarpışmaları sonucu her iki sürücünün de direksiyon hakimiyetini kaybederek, evlerinde çocukları katılan ... ve babaları tanık ... ile birlikte oturmakta olan katılanlar ... ve ...'ün ikamet duvarına çarptığı, araçlardan bir tanesinin ön tarafının ikametin içerisine girdiği, bu çarpma neticesinde araç sürücüsü katılan ...'ın basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde, katılan ...'ün ise, basit tıbbi müdahale ile giderilemez şekilde yaralandıkları olayda; sanık ...'in alınan adli muayene raporuna göre 3,19 promil alkollü olduğu, alınan bilirkişi raporuna göre sanığın meydana gelen kazada tamamen kusurlu olduğu anlaşılarak yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın beraat kararı verilmesi gerektiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (b) bendinde yer alan ''suçun işlenmesinde kullanılan araçlar" ve (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçelerine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; sanığa verilen temel cezanın belirlenmesinde gösterilen diğer gerekçeler yasal ve yeterli olduğundan, hüküm fıkrasının

1 nolu bendinde yer alan, "sanığın amaç ve saiki, suçun işlenmesinde kullanılan araçlar" ibarelerinin hükümden çıkartılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28/04/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25129, Karar No: 2014/34427, Tarih: 04.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/25129 E.  ,  2014/34427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

İncelenmesine gerek duyulduğundan, dava dışı ... Özel Güvenlik Koruma ve Eğitim Ltd. Şti. ile davalılar ... Özel Güvenlik Koruma ve Eğitim Ltd. Şti. ve ... Özel Güvenlik Ltd. Şti.'nin ortakları, kurucuları, şirketleri temsile yetkili kişiler ve şirketlerin adreslerini gösterir ilgili belgeler ve kayıtların ticaret sicil müdürlüğünden temini ile eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.