muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/3725, Karar No: 2011/5470, Tarih: 21.04.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/3725 E.  ,  2011/5470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi kurulu raporu hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Hükme esas alınan bilirkişi kurulunun somut emsal olarak dava konusu taşınmazla karşılaştırdıkları parseller, şehrin ticaret bölgesinde yer alan dükkanlar olup dava konusu taşınmaz ise konut bölgesindedir. Somut emsallerin bulunduğu yer ve cinsi dikkate alındığında, satış işleminin zeminden çok üzerinde yer alan ticari işletmelere yönelik olduğu sonucuna ulaşılır. Emsal taşınmazların üzerindeki yapının, değeri hesaplanıp satış bedelinden düşülerek zemine isabet eden bedel bulunmaya çalışılmış ise de, bu hesaplamada ticari işletmenin değerinin yer almadığı ve esasen böyle bir hesaplamanın objektif olarak yapılamayacağı kuşkusuz olduğundan, bu tür emsallerin gerçek zemin değerine de ulaşılamayacaktır. Bu sebeple bilirkişi kurulunun emsal seçimini isabetli yaptıklarından sözedilemez. Emsalin özel amaçlı olmayan, özel nitelikleri bulunmayan taşınmaz satışlarından seçilmesi gerekir. Bu hususlar dikkate alınmadan düzenlenen bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulması,

2-Dava konusu taşınmazın tapu kaydında mevcut bulunan hacizlerin tespit edilen bedele yansıtılmaması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3473, Karar No: 2021/10115, Tarih: 13.09.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/3473 E.  ,  2021/10115 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İnceleme konusu davada; Dosyada alınan 25.08.2014 tarihli kusur raporu ile davalı işveren ... kusursuz, sigortalı sürücü Tamer Başol %60, diğer sürücü ... %40 oranında kusurlu bulunmuş, davanın kabulüne dair ilk karar Dairemizin 07.11.2018 tarihli ilamı ile 506 sayılı yasanın 92. Maddesi değerlendirilmek suretiyle hüküm kurulması gerektiği yönünden bozulmuştur. Bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir.

09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı Yargitay İçtihadı Birleştirme kararında da açıkça vurgulandığı üzere, bir Mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda; Mahkeme yönünden o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine bozma kararında açıklanan hukuki esaslar çerçevesinde hüküm kurmak yükümlülüğü doğar. Bu hukuki aşama "usuli kazanılmış hak" olarak adlandırılır. Bu hukuki müessese mahkemeye, hükmüne uyduğu yargıtay bozma kararındaki esaslar ve istenilenler kapsamında işlem yapmak ve hüküm kurma zorunluluğunu getirir.

506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi "Malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir." düzenlemesini içermektedir.

İş kazası sonucu sürekli iş göremez hale gelen sigortalıya gelir bağlandığı, gelir bağlama tablosunda ise 92. maddeye yer verildiği görülmektedir. Kurumun, sigortalıya bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirden fazlasını isteme hakkı bulunmadığı gibi; bağlanan gelirin kesildiği veya kesilmesi gereğinin, yargılama sürecinde ortaya çıktığı durumlarda, Kurumun ödemediği veya ödeyemeyecek olduğu gelir kesimini rücuan isteyemeyeceği yönü de, tazmine yönelik davada gözetilmesi gereken genel ilkeler arasında bulunmaktadır.

Somut dosyada, davacı kurum tarafından gelirleri 01.03.2008 tarihinde 506 sayılı yasa 92. Madde kapsamında yarıya indirildiği, gelirin yarıya indirildiği tarih itibariyle hak sahibi ...'a 40.598.85 TL,Elçin Başol'a 13.698.72 TL ilk peşin sermaye değerli gelir hesaplandığı, hak sahibi ...'un 01.07.2014 tarihinde gelirinin kesildiği,17.02.2008-24.07.2014 döneminde 6.146.29 TL fiili ödeme yapıldığı, 01.03.2008 tarihinde geçerli ilk peşin sermaye değerli gelirinin 7.654.48 TL olduğu bildirilmiştir. Ancak 92. Madde uygulanmadan önce ... yönünden bildirilen ilk peşin sermaye değerli gelirlerin daha fazla olduğu görülmektedir.

Mahkemece, davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarı belirlenirken, gelirin başladığı 17.02.2008 tarihi itibariyle 506 sayılı Yasanın 92. maddesi uyarınca indirilmiş hali üzerinden hesaplanan ilk peşin sermaye değerli gelir miktarına, 17.02.2008-01.03.2008 tarihleri arasında yapılan fiili ödeme miktarının yarısının eklenmesi suretiyle bulunan tutar olduğu gözetilmeli, bu şekilde belirlenen miktarın ise herhalde 92. maddenin uygulanmasından önceki ilk peşin sermaye değerli gelir tutarını geçemeyeceği dikkate alınmalıdır. Ayrıca hak sahibi ... işe girmesi nedeniyle gelirden çıktığından; gelire giriş tarihinde geçerli ilk peşin sermaye değerli gelir ile gelire giriş tarihinden gelirden çıkma tarihine kadar ödenen fiili ödeme tutarı karşılaştırılarak, miktarı düşük (az) olanın hesaplamada esas alınması gerekmektedir. Bu şekilde kurum alacağı belirlendikten sonra hasıl olacak sonuç değerlendirilmek suretiyle karar verilmelidir.

Mahkemece yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular değerlendirilerek karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı kurum ve davalı ... vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde davalı ...'ya iadesine, 13.09.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1524, Karar No: 2015/6323, Tarih: 13.04.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/1524 E.  ,  2015/6323 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması

Hüküm : Beraat

Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan tarafından sunulan temyiz dilekçesinin içeriğine göre, katılanın, sanık hakkındaki hakaret suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara yönelik temyiz isteminin bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğnamedeki anılan kararla ilgili olarak dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine karar verilmesine ilişkin görüşe iştirak edilmemiş olup, katılanın temyiz isteminin, sanık hakkındaki kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan kurulan beraat hükmüne hasredildiği belirlenerek yapılan incelemede:

Sanık hakkında düzenlenen 22.04.2013 tarihli iddianame içeriğine ve dosya kapsamına göre, resmi nikahlı eşi olan ...'nın cep telefonuna, eşinin akrabası olan Sedat adlı bir kişi tarafından cinsel içerikli resim gönderilmesinden dolayı eşinin kendisini aldattığını düşünen ve bu nedenle eşi aleyhine boşanma davası açmaya karar veren katılan ...'ın, bu konuda konuşmak amacıyla, kayınbiraderi olan sanık ... ile bir kafede buluştukları 30.09.2012 tarihinde, sanığın, katılan tarafından söylenen, “Bu işin sonunda ölüm olacak diyorum ben abi.”, “O adam bitecek abi...O öldükten sonra da biz başka işe, diğer işe bakacağız.”, “Bu çocuk ölecek abi. Bunun planını, projesini sakin kafayla konuşacağız. Bu çocuk ölecek, öyle, normal, kafasına sıkacaksın iki tane ölecek değil. Öldükten sonra da o ... keseceğim abi, ağzına sokacağım onun...Ondan sonra diğer işe bakacağız. Diğer hükmü artık ikimiz keseceğiz. Veya bir başkasıyla keseceğiz.”, “Boşanırsın olur biter diye bir şey yok. Ben ceza istiyorum. Bu işin hükmü kesilecek abi.”, (oğlu olan ...'i kastederek) “İsmail'in beline silah verdim, yemin de ettirdim.”, “Kadın ... oturmuş kucağına ... Senin aklına ne gelir abi ... madem bu seviyeye getirene kadar '...'dan başkasını seviyorum' de ... Nereye gidersen git. Öyle değil mi? Benim nikahım altında bu işleri yapma, yapamazsın, kralı gelse ...” şeklindeki sözleri, katılanın aile içi geçimsizliğin sebepleri hakkındaki açıklamaları ile birlikte cep telefonuna gizlice kaydedip, ses kaydını içeren CD'yi, eniştesi ve ablasının tarafı olduğu boşanma davasına delil olarak sunulmak üzere ablasına verip, katılanın aleni olmayan konuşmalarını kaydetmek ve ifşa etmek suretiyle TCK'nın 133/2 ve aynı Kanun'un 133/3. maddelerinde düzenlenen kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda,

Gerekçeli karar başlığında sanığa isnat edilen suçun “Aleni olmayan söyleşiyi kayda almak” olarak gösterilip, hükmün gerekçesindeki, “Sanık hakkında özel söyleşiyi kaydetmek suçundan cezalandırılması için kamu davası açılmış ise de, bu söyleşi içinde üçüncü kişileri ölümle tehdit eder içeriğin bulunduğu ve bunun yetkili adli makamlara verilmek için kaydedildiği anlaşılmakla üçüncü kişilerin hayatını ve sağlığını koruma amacı ile hareket eden sanığın eyleminde suç kastı bulunmaması nedeniyle üzerine atılı suçun unsurları oluşmadığından” ibarelerine dayalı olarak, sanık hakkında tekil ifadelerle TCK'nın 133/2. maddesindeki kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan beraat hükmü kurulduğu anlaşılmakla, iddianamede, “Kişiler arasındaki konuşmaların ifşa edilmesi” olarak ismi yazılan ve iddianame anlatımında ayrıca tarif edilen sanık hakkındaki TCK'nın 133/3. maddesinde tanımlanan kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan açılan dava ile ilgili olarak zamanaşımı süresi içinde bir hüküm kurulması mümkün görülmüş olup, sanığın TCK'nın 133/2. maddesindeki kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan beraatine ilişkin hükümle sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesinde:

Şikayete konu ses kaydının çözümüne ilişkin 10.12.2012 tarihli bilirkişi raporu, anılan raporda yer alan ve taraflarca içeriğine itiraz edilmeyen konuşmalar, dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirildiğinde, en az üç veya daha fazla kişinin, yüz yüze gerçekleştirdikleri, aleni olmayan, söze dayalı düşünce aktarımlarının, söyleşinin tarafı olan kişi veya kişilerce, ilgililerinin rızası olmaksızın, bir aletle kaydedilmesi TCK'nın 133/2. maddesinde kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması başlığı altında suç olarak tanımlanmış olup, kayda alınan konuşmaların sadece sanık ile katılana ait olduğunun tespit edildiği somut olayda, bir üçüncü kişinin konuşmanın tarafı olmaması nedeniyle sanığın eyleminde TCK'nın 133/2. maddesindeki kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçunun yasal unsurlarının gerçekleşmediği,

Sanığın eylemi TCK'nın 134/1-2. maddesinde tanımlanan özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında değerlendirilebilir ise de, sanık ve katılan tarafından öncesinde bilinen aile içi meselelere ilişkin konularda, katılanın özel yaşam alanına dahil ve onun özel hayatının gizliliğini ihlal edecek bir husus konuşulmadığı gibi, ablası ve akrabasının öldürebileceği, yeğeninin suça karışabileceği endişesine kapılan ve başkaca şekilde ispatlanması mümkün olmayan bir hal içerisinde iken katılanla olan görüşmelerini kaydeden sanığın, kaybolma olasılığı bulunan delilin muhafazasını sağlama amacını taşıyan eyleminde, hukuka aykırı hareket ettiği bilinciyle davrandığı da kabul edilemeyeceğinden,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanın sübuta, vekalet ücreti hükmedilmemesine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığa yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması nedeniyle sanığın CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince beraatine karar verilmesi gerekirken, aynı Kanun'un 223/2-c maddesi gereğince beraat hükmü kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; kararın gerekçe kısmının son paragrafındaki “5271 Sayılı Kanunun 223 (2) madde ve fıkrasının c) bendi hükmü gereğince” ibaresinin, “5271 sayılı CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince” şeklinde değiştirilmesi, hüküm fıkrasının 1 numaralı paragrafının hüküm fıkrasından çıkarılarak, yerine, “Sanık hakında TCK'nın 133/2. maddesindeki kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan açılan davanın yapılan yargılaması sonunda, sanığa yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu anlaşıldığından, 5271 sayılı CMK'nın 223/2-a maddesi gereğince sanığın beraatine,” ibarelerinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/572, Karar No: 2007/438, Tarih: 01.03.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/572 E.  ,  2007/438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 101 ada 71 parsel sayılı 170.41 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kadim su arkı iken 1985 yılında sulama kanalı haline getirildiği açıklanarak ve sulama kanalı niteliği ile ... adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine vekili, yasal süresi içinde çekişmeli taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddialarına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine ve çekişmeli 101 ada 71 parselin tespit gibi davalı Köy Tüzel Kişiliği adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, köy halkı tarafından sulama kanalı olarak kullanılan taşınmazın, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 16/A maddesi gereğince, davalı Köy Tüzel Kişiliği adına tescilinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 1.3.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6492, Karar No: 2020/4958, Tarih: 06.10.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/6492 E.  ,  2020/4958 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanun'unda yapılan değişiklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesi'nin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre;

2-Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

Kabule göre;

2-Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 06.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1477, Karar No: 2016/4574, Tarih: 04.05.2016

**14. Ceza Dairesi         2015/1477 E.  ,  2016/4574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuklarla ilgili beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan hüküm kurulurken, aynı mekanda suça sürüklenen çocukların üzerinde müşterek hakimiyet kurarak direncini kırdıkları mağdura karşı nitelikli cinsel istismar eylemlerini birlikte gerçekleştirdikleri ve herbirinin bizzat işledikleri eylemden ayrı olarak diğerinin eylemine de TCK'nın 37. maddesi kapsamında katılmasından dolayı haklarında aynı Kanunun 43/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 04.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2510, Karar No: 2016/10729, Tarih: 14.04.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/2510 E.  ,  2016/10729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının, davalıya ait işyerinde, altişverenlerin işçisi olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin emeklilik nedeniyle sona erdiğini, tazminat ve alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının faizleriyle birlikte davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dosya içeriği ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde davalı ... temyiz etmiştir.

1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2.İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı Kanun'un 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.