muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2069, Karar No: 2018/11375, Tarih: 28.11.2018

**17. Hukuk Dairesi         2016/2069 E.  ,  2018/11375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki trafik kazasından kaynaklanan manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; 05.06.2013 tarihinde davalının idaresinde bulunan araç ile davacının oğlunun yolcu olarak bulunduğu aracın çarpışması şeklinde meydana gelen trafik kazasında davacının oğlu ... ...'ın vefat ettiğini belirterek 35.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; ölen çocuğun araçta ön koltukta oturduğunu ve Karayoları Trafik Yönetmeliği uyarınca çocuk koruma sistemlerinin kullanılmasının zorunlu olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 16.000,00 TL manevi tazminatın haksız fiil tarihi 05.06.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazası sonucu oluşan ölüm nedeniyle, ölenin yakınının manevi tazminat istemine ilişkindir.

Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli ve tarafların kusur durumu da gözönünde tutularak, 6098 sayılı B.K.’nın 56.maddesindeki (818 sayılı BK'nın 47. maddesi) özel haller

dikkate alınarak, hak ve nasafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, M.K'nın 4.maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hak ve nasafete göre hükmedeceği öngörülmüştür.

Belirtilen hususlar dikkate alındığında, olayın meydana geliş şekli, davacı babanın ölen oğlunun araçta yolcu olup kusursuz oluşu ve yaşı dikkate alındığında davacı için takdir olunan manevi tazminatın az olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun şekilde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 28/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7161, Karar No: 2021/4557, Tarih: 31.05.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/7161 E.  ,  2021/4557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, sahte fatura kullanma, defter ve belge gizleme

HÜKÜM : Beraat

Sanıklara yüklenen “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme, 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma, defter ve belge gizleme” suçlarının Kanun’daki cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan sanıkların sorgularının yapıldığı 15/06/2011, 05/01/2012, 06/01/2012 ve 07/01/2012 tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen asli dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 31.05.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10636, Karar No: 2008/11730, Tarih: 10.11.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/10636 E.  ,  2008/11730 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde kamulaştırma bedelinin arttırılması ile faiz ve masrafların davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bozma ilamına uyulmuşsa da bozma gerekleri yerine getirilmeden hüküm kurulmuştur.

Şöyle ki;

Dairenin 10.12.2001 gün ve 2001/9750-11346 sayılı bozma ilamında hükme esas raporda somut emsal kabul edilen 85 parsel sayılı taşınmazın dava konusu taşınmazdan 15 kat değerli kabul edilmesi nedeniyle gerçekçi bir emsal olamayacağı ve artan kesimde değer kaybı olmayacağı, 25.5.2004 gün ve 2004/2864 Esas-4384 Karar sayılı bozma ilamında ise düzenlenen ek raporda somut emsal kabul edilen 3428 parsel sayılı taşınmazdaki pay satışının kat irtifaklı bir taşınmazdaki bağımsız bölüm satışı olması nedeniyle uygun bir emsal olmadığı açıklanarak yeniden emsal araştırması yapılıp bilirkişi kurullarından ek raporlar alınarak oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmesi gerektiği belirtilmiştir.

Mahkemece yapılan araştırmalar sonucunda dava konusu taşınmaza emsal olabilecek satış bulunmadığı gerekçesiyle ilk hükme esas alınan rapor esas alınarak kamulaştırma bedelinin artırılmasına karar verilmiştir.

Satışı emsal alınacak taşınmazın dava konusu taşınmazla aynı mevkii ve konumda ve aynı yüzölçümde olması, birbirine komşu ya da yakın mesafede bulunması, kamulaştırma (değerlendirme) gününe yakın tarihlerde satılması zorunlu değildir. Buna göre dava konusu taşınmaza emsal alınabilecek nitelik ve özellikleri taşıyan emsal arsa satışlarının belirlenip bilirkişi kurullarınca bu emsal satışların esas alınması suretiyle yapılacak karşılaştırma ve değerlendirme sonunda dava konusu taşınmazın değeri tespit edilmelidir. Dava konusu taşınmazın yer aldığı ... gibi bir kentte emsal olabilecek özel amacı olmayan arsa satışlarının bulunmadığı da düşünülemez. Kaldı ki, böyle bir olasılık söz konusu olsa bile komşu ilçelerden –kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan- arsa satışları da emsal alınabilir.

Emsalin satış fiyatına Devlet İstatistik Enstitüsü toptan eşya fiatları endeksi uygulanmak suretiyle değerlendirme tarihinde oluşan fiatları bulunduktan sonra dava konusu taşınmazla karşılaştırılıp incelenerek aradaki farklılıklar belirtilip üstün ve eksik yönleri açıklanmalı, bu nitelik ve farklılıkların taşınmazın değerine olan etkilerinin ne olduğu belirtilmeli ve bu suretle yapılacak karşılaştırma ile dava konusu taşınmazın değeri belirlenmelidir.

Bu saptamanın yapılmasında dikkate alınması gereken diğer bir unsur dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların vergi beyan değerleri arasındaki orandır.

Bu saptamanın yapılmasında dikkate alınması gereken diğer bir unsur dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların vergi beyan değerleri arasındaki orandır.

2942 Sayılı Yasanın 11.maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde vergi beyanı, kıymet takdirinde gözönünde tutulması gereken esaslar arasında sayılmıştır. Bu tür nesnel öğeler sayesinde bilirkişilerin öznel değerlendirmelerini denetleme olanağı elde edilmiş olur. Vergi beyanları ve resmi makamlarca yapılan kıymet takdirleri genellikle taşınmazın gerçek değerini tam olarak yansıtmamakta, gerçek değerinden daha düşük değerler belirlenmektedir. Ancak bu husus dava konusu taşınmaz için olduğu kadar emsal içinde geçerlidir ve emsal karşılaştırması yapılırken dikkate alınması yasa gereğidir. Bu nedenle dava konusu taşınmaz ve emsal alınan taşınmazın -değerlendirme tarihi itibariyle- bulundukları cadde veya sokak için belediyelerce emlak vergisine esas olmak üzere belirlenen m2 fiyatları, ilgili belediyeden getirtilerek bu değerlere göre verilen m2 fiyatının mukayese edilmesi gerekir.

Emsalin ve dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas değerlerinin birbirine oranı ile bilirkişi raporlarında emsal karşılaştırması sonucu değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı ise, mahkemece bu farklılık ve çelişki bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak mutlaka giderilmelidir.

Mahkemece tarafların bildireceği ve/veya resen belirlenecek emsal kayıtlar Tapu Sicil Müdürlüğünden getirtildikten sonra bilirkişi kurulundan yukarıda açıklanan esaslara uygun incelemeyi ve sonucu içeren ek rapor alınmalı, oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bundan ayrı ilk bozma kararında dava konusu arsa nitelikli taşınmazın kamulaştırmadan artan 16.504 m2'lik bölümünde değer kaybı olmayacağı açıklanmasına karşın artan kesimde %2 oranında değer kaybı hesaplayan ikinci bilirkişi kurulunun asıl raporunun hükme esas alınması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 10.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/853, Karar No: 2010/3543, Tarih: 29.03.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/853 E.  ,  2010/3543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, tapuda davalılar adına kayıtlı 5643 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile sicilden terkini isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, on yıllık hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ... Çalıkoğlu'nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 29.3.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12643, Karar No: 2014/22211, Tarih: 08.12.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/12643 E.  ,  2014/22211 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ordu İş Mahkemesi

Tarihi : 16/04/2014

Numarası : 2012/16-2014/239

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2.Davacı vekili, davacının 20/07/2005- 23/09/2011 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, yıllık izin, ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır

Somut olayda davacı 09:00-21:00 saatleri arasında çalıştığını iddia etmiştir. Davacı tanığı Ahmet başka işyeri çalışanı olup davacının 09:00-21:00 arası çalıştığını, davacı tanığı Ömer kendisi 08:00-18:00 arası çalışırken davacının 09:00-22:00 saatleri arasında çalıştığını beyan etmişlerdir. Davacı tanıklarından Ahmet’in başka yer çalışanı olması, Ömer’in ise kendisi 18:00 a kadar çalışırken davacının da iddiasının ötesinde 22:00 a kadar çalıştığını beyan etmesi nedeniyle beyanlarına itibar edilemez. Davalı tanığı Ayşe ise aynı işyeri çalışanı olup "sabah 10:00 da mesaimiz başlıyor akşam saat 21:00 de bitiriyorduk" şeklinde beyanda bulunmuştur. İşyerinde çalışan tanığın beyanı karşısında davacının saat 10:00-21:00 saatleri arasında çalıştığının kabulü gerekirken sabah mesai başlangıcının 09:00 olarak esas alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3.Kabule göre; İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68'inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63'üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68'inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3'üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda davacının 09:00-21:00 saatleri arasında günde 12 saat çalıştığı kabul edilmesine rağmen yukarıdaki ilke kararı uyarınca 1,5 saat ara dinlenme yaptığının kabulü gerekirken 1 saat indirilmesi de hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 08.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/806, Karar No: 2025/1411, Tarih: 10.03.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/806 E.  ,  2025/1411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/326 E., 2023/2188 K.

DAVA TARİHİ : 26.04.2016

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 36. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/803 E., 2021/136 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkili şirketin LPG dolum ve dağıtım işi ile uğraştığını, vergi borçlusu dava dışı Casa LPG Akaryakıt Dağ. ve Paz. San. Tic. Ltd. Şti. ile müvekkili şirket arasında 17.06.2015 tarihinde LPG Tüplü, LPG Sanayi, Propan ve Oto Gaz Ürün Alış ve Satış Sözleşmesi imzalandığını, bilahare müvekkili şirket ile istihkak iddiasına konu malı antreposunda bulunduran dava dışı Karadeniz LPG Depolama ve Deniz Tic. A.Ş. arasında yapılan anlaşma ile dava dışı şirketten alınan LPG cinsi malın Karadeniz LPG. A.Ş.de depolanacağının hükme bağlandığını, müvekkili şirketin dava dışı Casa LPG şirketinden en son 05.08.2015 tarihli ve 15.61.0400.IM.000.168 beyanname numaralı 1.070.100 kg sanayi LPG'yi 05.08.2015 tarihli ve 15144 seri nolu fatura karşılığı aldığını, anılan fatura bedelinin KDV dahil 2.927.838,97 TL olduğunu, bedeli ödenen malın parça parça depodan çekilmeye başlandığını, depoda 352.450 kg LPG kaldığını, kalan mal çekilmek istenildiğinde mala Gümrük Müdürlüğünce el konulduğunu ve söz konusu malın bir süre müvekkili şirkete teslim edilemeyeceğinin bildirildiğini, taraflarına ait mala el konulmasının usulsüz olduğunu, Casa LPG şirketi hakkında ÖTV borcu ile ilgili olarak ihtiyati haciz kararı verildiğini, ÖTV borcu ile ilgili mükerrer olarak müvekkili şirkete ait LPG'ye haciz konularak söz konusu malın 17.05.2016 tarihinde satışa çıkarılacağının ilan edildiğini, haciz ve satış ile ilgili taraflarına hiçbir tebligat yapılmadığını, haciz işlemlerini öğrendikleri tarih itibariyle süresi içinde istihkak iddiasında bulunulduğunu, başvurunun süresinde olmadığı gerekçesi ile reddedildiğini, haciz ve satış işlemlerinin taraflarınca 11.04.2016 tarihinde öğrenildiğini ileri sürerek; söz konusu mal üzerindeki istihkak iddiasının kabulü ile mal üzerinde bulunan vergi dairesi hacizlerinin kaldırılarak malın müvekkiline teslimini istemiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili; davacı her ne kadar haczedilen LPG ile ilgili istihkak iddiasında bulunmuşsa da, söz konusu LPG'nin Karadeniz LPG A.Ş. tarafından işletilen "A" Tipi Antrepoda olduğu ve antrepodan çıkmadan satış söz konusu olmayacağından davacının bu yöndeki iddiasının yasal dayanaktan yoksun bulunduğu, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un (6183 sayılı Kanun) 66. maddesi doğrultusunda ne Casa LPG Ltd. Şti.nin malın üçüncü bir şahsın mülkü veya rehni olduğunu, ne de davacı şirketin Casa LPG Ltd. Şti.ye ait LPG'de mülkiyet veya rehin hakkı bulunduğunu 7 günlük yasal süre içerisinde iddia etmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; dava dışı şirketin, davacı şirkete satışını yaptığı 05.08.2015 tarihli ve 015144 seri nolu faturaya konu 1.070.100 kg LPG Sanayi Gazın, davacı şirketin daha önce sözleşme imzaladığı ve adına hareket eden Karadeniz LPG Depolama ve Deniz Terminalı Ticaret A.Ş. tarafından işletilmekte olan antrepoya teslim edilmesi nedeniyle, KDV ve ÖTV Kanunu hükümlerine göre malın mülkiyetinin davacı şirkete geçtiği, bu nedenle davacı şirketin söz konusu mal ile ilgili istihkak iddiasında bulunabileceği, malın mülkiyeti her ne kadar davacı şirkete geçmiş olsa da ÖTV Kanunu yönünden davacı şirketin sorumluluğunun devam edip etmemesinin mal bedelini ödeyip ödememesine göre değiştiği, davacı şirketin dava dışı şirketten satın aldığı mal bedelini haciz işleminin uygulandığı 24.08.2015 tarihinden önce ödediği, ÖTV Uygulama Tebliği'nin (4.2.) maddesinde yer alan müteselsil sorumluluğu kaldıran haller başlığı altındaki düzenlemeye göre dava dışı şirket tarafından beyan edilmemiş ve ödenmemiş olan ÖTV nedeniyle davacı şirketin sorumlu tutulamayacağı, davacı tarafın istihkak iddiasının kabulü gerektiğinden bahisle; davanın kabulü ile 352.450 Kg LPG cinsi malın davacıya aidiyetine, mal üzerindeki davalı vergi dairesi haczinin kaldırılarak davacıya teslimine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 6183 sayılı Kanun'un 66 ve devamı maddeleri uyarınca açılan istihkak davasının kabulüne karar verildiğine göre, davada kendisini vekil ile temsil ettiren davacı yararına 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun (1136 sayılı Kanun) 168. maddesi uyarınca maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinden bahisle; davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, yeniden davanın kabulüne, uyuşmazlık konusu 352.450 kg LPG cinsi malın davacıya aidiyetine ve ilgili malın davacıya teslimine, davacı lehine maktu vekalet ücreti verilmesine karar verilmiş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri