muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/806, Karar No: 2025/1411, Tarih: 10.03.2025

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili; istihkak iddiasında nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ifade ederek, kararın bozulmasını istemiştir.

2. Davalı vekili; davacı her ne kadar haczedilen LPG ile ilgili istihkak iddiasında bulunmuş olsa da, söz konusu LPG'nin Karadeniz LPG...A.Ş. tarafından işletilen "A" Tipi Antrepoda bulunan LPG olması ve antrepodan çıkmadan satış söz konusu olmayacağından davacının bu yöndeki iddiasının yasal dayanaktan yoksun olduğunu, ne dava dışı vergi borçlusu şirketin malın üçüncü bir şahsın mülkü veya rehni olduğunu, ne de davacı şirketin dava dışı şirkete ait LPG'de mülkiyet veya rehin hakkı bulunduğunu 7 günlük yasal süre içerisinde iddia etmediğini, raporlar arasındaki çelişki giderilmeden karar verilmesinin doğru olmadığını ifade ederek, kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, 6183 sayılı Kanun'un 66. maddesi gereğince 3. kişi tarafından açılmış istihkak istemine ilişkindir.

Temyizen incelenen kararda belirtilen gerekçeye, hükme esas alınan bilirkişi raporunun denetime elverişli ve yerinde olmasına, dava dışı şirketten satın alınan malın bedelinin haciz işleminin uygulandığı tarihten önce ödenmesine, 1136 sayılı Kanun'un 168. maddesinde; "6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun uygulanmasından doğan her türlü davalar için avukatlık ücreti tutarı maktu olarak belirlenir." düzenlemesi uyarınca davacı vekili yararına maktu vekalet ücretine hükmedilmesinin yerinde olduğunun anlaşılmasına göre, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,10.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12012, Karar No: 2022/573, Tarih: 31.01.2022

**8. Hukuk Dairesi         2021/12012 E.  ,  2022/573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı Orman İdaresi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkemenin verdiği önceki karar Yargıtay tarafından kısmen onanmış kısmen bozulmuş olup, uyulan onama-bozma ilamında özetle; “Mahkemenin, dava konusu ... İlçesi ... Mahallesi 41 ada 4 sayılı parselin B harfli 480,13 metrekalik bölümünün orman sınırları içerisinde kaldığı gerekçesiyle davanın kabulü ile bu kısmın tapu kaydının iptaline ve orman olarak tesciline ilişkin verdiği kararın onanmasına karar verildikten sonra, davacı Orman İdaresinin müdahalenin men’i talebi yönünden ise davalı tapu malikinin çekişmeli taşınmazı tapu kaydına dayanarak kullanması nedeniyle haksız kullanımdan bahsedilemeyeceğinden talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesinin isabetsizliğine” değinilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, davacı Orman İdaresinin tapu iptali ve tescil talebiyle ilgili verilen ilk karar onanarak kesinleştiğinden yeniden karar verilmesine yer olmadığına, müdahalenin men’i talebinin ise reddine karar verilmiş; hüküm, davacı Orman İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, Mahkemece bozma gereklerine uygun biçimde hüküm verilmiş olmasına göre, davacı Orman İdaresinin aşağı bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Ne var ki; karar tarihinden sonra 28.04.2018 tarihinde yürürlüğe giren 7139 sayılı Kanun'un 33. maddesinde, Orman Genel Müdürlüğünün, 02.07.1964 tarihli ve 492 sayılı Harçlar Kanunu'na göre alınan harçlardan, bu Kanunda belirtilen görevleri kapsamında düzenlenen kâğıtlar sebebiyle damga vergisinden, tapu ve kadastro işlemlerinden kaynaklanan döner sermaye hizmet bedellerinden muaf olduğu belirtilmiş olup, anılan yasa hükmü karşısında davacı Orman İdaresi aleyhine harca hükmedilmesi doğru değil ise de bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden bozma sebebi yapılmamış ve hükmün aşağıda belirtilen kısmının düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2.) bentte açıklanan nedenlerle, hüküm fıkrasının 3 nolu bendinin hükümden çıkarılmasına ve yerine ''Davacı Orman İdaresi harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına ve alınan 148,50 TL peşin harcın iadesine'' ifadesinin eklenmesine ve hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla ile 1086 sayılı HUMK'un 438/7. fıkrası gereğince DÜZELTİLMİŞ BU ŞEKLİYLE ONANMASINA; (1.) bentte açıklanan nedenlerle davacı Orman İdaresinin sair temyiz temyiz itirazlarının reddine, 7139 sayılı Kanun'un 33. maddesi uyarınca Orman İdaresi'nden harç alınmasına yer olmadığına, 31.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12981, Karar No: 2023/10244, Tarih: 27.04.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/12981 E.  ,  2023/10244 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının 02.03.2010 tarihli 2009/18158 soruşturma sayılı iddianamesi ile sanık ... hakkında silahla tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesi,53 üncü ve 54 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.01.2011 tarihli ve 2010/160 Esas, 2011/7 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında silahla tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci, 53 üncü ve 54 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve müsaderesine karar verilmiştir.

3. ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.01.2011 tarihli ve 2010/160 Esas, 2011/7 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 07.05.2015 tarihli ve 2013/14392 Esas, 2015/28484 Karar sayılı ilâmıyla;

'' ... Ancak;

Sanıkla mağdurların karşılıklı olarak kavga ettikleri, mağdurların da sanığa yönelttikleri yaralama eylemlerinden dolayı haklarında kamu davası açıldığı, bir mağdur hakkında şikayet yokluğundan davanın düştüğü ve diğer mağdur hakkında hapis cezasına hükmedilip hükmün açıklanmasının geri bırakıldığının anlaşılması karşısında, haksız tahrik hükmünün uygulanması açısından ilk haksız eylemin kimden kaynaklandığının araştırılması, tespit edilemediği takdirde şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği sanık hakkında TCK'nın 29. maddesindeki haksız tahrik hükmünün uygulanması gerekirken eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,''

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4.... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.09.2015 tarihli ve 2015/454 Esas, 2015/513 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında silahlı tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu ve 62 nci maddeleri uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedilerek 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, karar 11.09.2015 tarihinde kesinleşmiştir.

5. Sanığın tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğine ilişkin 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca tabi tutulduğu 5 yıllık denetim süresi içinde 02.05.2020 tarihinde 5237 sayılı Kanun'un 188/3. maddesinde yer alan uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediğine ilişkin ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.05.2021 tarihli ve 2020/327 Esas, 2021/181 Karar sayılı kararı ile neticeten uyuşturucu ticareti yapma suçundan 8 yıl 4 ay hapis cezası ile mahkûmiyetine karar verilerek bu kararın, 23.09.2021 tarihinde kesinleştiği belirlenip ihbarı üzerine, 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin on birinci fıkrası uyarınca ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2022 tarihli ve 2021/513 Esas, 2022/144 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu ve 62 nci maddeleri, 53 üncü, 54 üncü ve 63 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına mahsubuna ve müsadere karar verilerek hüküm açıklanmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri;

1. Meşru savunma hakkını kullandığına,

2. Vesaire,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay tarihinde, daha önce aralarında husumet bulunan sanık ... ile mağdurlar ... ve ...'nin kavga ettikleri, kavga sırasında müşteki sanık ...'nin üzerinde taşıdığı ve emanet de kayıtlı kuru sıkı tabir edilen gaz tabancasını mağdurlar ... ve Özgür'e doğrultarak sizi vuracağım diyerek tehdit ettiği, böylelikle üzerine atılı bir eylem ile birden fazla kişinin silahla tehdit suçunu işlediği, ancak tüm araştırmalara rağmen olayda ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının belirlenemediği, mahkemece şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanık yararına bu eylemden dolayı tahrik hükümlerinin de uygulanması gerektiği ilk derece mahkemesi tarafından maddi vakıa olarak kabul edilmiştir.

2. Sanık kendini korumak amacıyla kuru sıkı tabancayı çıkardığını kabul etmiştir.

3.Tanıklar M.Ö.Ş. ve H.K'nın beyanları dosya arasında mevcuttur.

4. Mağdur ... ve sanık ...'ın basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde yaralandıklarına dair adli raporlar dosya arasında mevcuttur.

5. Mahkemece, Hukukî Süreç baslığı altında (3) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereklerinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

II. GEREKÇE

2. Sanık kendini korumak amacıyla kuru sıkı tabancayı çıkardığını kabul etmiştir.

3.Tanıklar M.Ö.Ş. ve H.K'nın beyanları dosya arasında mevcuttur.

4. Mağdur ... ve sanık ...'ın basit tıbbi müdahale ile giderilir şekilde yaralandıklarına dair adli raporlar dosya arasında mevcuttur.

5. Mahkemece, Hukukî Süreç baslığı altında (3) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereklerinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

II. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Sebebi Yönünden

Daha önce aralarında husumet bulunan sanık ve mağdurlar arasında çıkan kavga sırasında sanığın kuru sıkı tabancayı çekerek tehdit etiği olayda; 5237 sayılı Kanun'un 25 inci maddesi uyarınca olay sırasında olayın başında katılandan kaynaklanan, başka türlü bertaraf edilemeyecek ağır ve muhakkak bir tehlikenin henüz bulunmadığı, saldırı ile savunma arasında ve kullanılan vasıtalar arasında orantının da bulunmadığı dikkate alındığında sanık lehine meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması koşulları oluşmadığından, hükümlerde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Vesaire yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2022 tarihli ve 2021/513 Esas, 2022/144 Karar sayılı kararında sanıkca öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

27.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/496, Karar No: 2019/18062, Tarih: 12.11.2019

**5. Hukuk Dairesi         2019/496 E.  ,  2019/18062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Çayır niteliğindeki ... Köyü, 131 ada 112 ve 113 parsel sayılı taşınmazlara ot geliri esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare ve bir kısım davalılar vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davalıdan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 12/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7404, Karar No: 2010/3259, Tarih: 23.03.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/7404 E.  ,  2010/3259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 29/11/2007 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 21/01/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili ile davalılar vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalılar ile davacılardan ...’ın tüm, diğer davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer davacılar ..., ..., ..., ..., ...’ın öteki temyiz itirazlarına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacılar ile davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Trafik kazası nedeniyle ölen desteğin çocukları ile kardeşi olan davacılar, ölenin çocukları yararına ayrı ayrı 20.000,00'er TL manevi tazminat ödetilmesini istemişlerdir.

Yerel mahkemece, davalı sürücünün ikinci derecede kusurlu olduğu, tarafların ekonomik ve sosyal durumları gözetilerek, davacı çocuklar yararına ayrı ayrı 1.500,00'er TL manevi tazminat ödetilmesine karar verilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda; olayın meydana geliş biçimi, davalı sürücünün kusur durumu, olay günü, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı çocuklar yararına ayrı ayrı takdir edilen 1.500,00'er TL manevi tazminat, arzulanan manevi tatmin duygusunu gerçekleştirmekten uzak olup azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı çocuklar yararına ayrı ayrı 2.500,00'er TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle hüküm fıkrasının manevi tazminat tutarlarına ilişkin 1 nolu bendinde yer alan “…1.500…” ve “…8.000…” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerine sırası ile “…2.500,00'er…” ve “...13.000,00…” sayı dizilerinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2 nolu bendinin tümden silinerek yerine 2 nolu bent olarak “2-İstemin kabul edilen bölümü üzerinden hesaplanan 702,00 TL harcın, peşin alınan 1.417,50 TL'den indirilerek artık 715,50 TL'nin karar kesinleştiğinde ve isteği durumunda yatıran tarafa geri verilmesine,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; taraflar yararına vekalet ücreti takdirine ilişkin 3 nolu bendinde yer alan “…960…” ve “...960…” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…1.560.00…” ve “…1.560,00…” sayı dizilerinin yazılmasına; yargılama giderlerine ilişkin 4 nolu bendinde yer alan “…4,25…” ve “…436,25…” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…6,92…” ve “…438,92…” sayı dizilerinin yazılmasına; davalılar ile davacılardan ...’ın tüm, diğer davacıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA; ve aşağıda yazılı onama harcının 17,15 TL'sinin temyiz eden davacılardan ...'a, 702,00 TL'sinin de temyiz eden davalılardan ...'ye yükletilmesine ve peşin alınan harçların bundan mahsubuna ve ...'tan gayrı davacılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 23/03/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4178, Karar No: 2021/4948, Tarih: 08.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/4178 E.  ,  2021/4948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanığa yüklenen 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu için suç tarihinin son fatura tarihi olan 29.11.2008 olduğu; 2009 yılında sahte fatura düzenleme suçu için ise; KDV beyannamesinin en son 2009 yılı şubat ayında verildiği, 15.02.2009 tarihinde terk bildirimi verildiği de gözetildiğinde en aleyhe kabulle suç tarihinin 2009 yılı şubat ayı olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 08.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi..
Yargıtay — Esas No: 2017/12454, Karar No: 2019/19950, Tarih: 14.11.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/12454 E.  ,  2019/19950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı - Birleşen Dosya Davalısının İsteminin ve Cevabının Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı şirkete ait otelde 15/03/1992 tarihinden 13/08/2014 tarihine kadar aralıksız aşçıbaşı olarak çalıştığını, iş akdinin işverence haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, en son aldığı aylık ücretinin net 4.000,00 TL olduğunu ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil, hafta tatili ve ücret alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, birleşen davanın reddini savunmuştur.

B) Davalı - Birleşen Dosya Davacısının Cevabının ve İsteminin Özeti:

Davalı vekili; alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının müvekkili şirket bünyesinde aşçıbaşı olarak 01/04/1992 - 05/03/1995 ile 20/03/1997 - 13/08/2014 tarihleri arasında çalıştığını, maliyetleri düşük tutması talep edildiği halde bu talimatı dikkate almayarak şirketi zarara uğrattığını, davacıya hakettiği tüm ücretlerinin ödendiğini, başkaca alacağı bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiş, birleşen davada işçinin şirketi zarara uğrattığını ileri sürerek maddi tazminat talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece asıl davanın kısmen kabulü ile kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil ve hafta tatili ücreti alacaklarının tahsiline, birleşen davanın reddine hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.