muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12935, Karar No: 2020/585, Tarih: 20.01.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/12935 E.  ,  2020/585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalı ...’a yapılan gerekçeli karar tebligatının, yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalıya 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 20.01.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19839, Karar No: 2021/14540, Tarih: 20.09.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/19839 E.  ,  2021/14540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I)Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II)Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 20/09/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8103, Karar No: 2011/10526, Tarih: 07.07.2011

10. Hukuk Dairesi 2011/8103 E., 2011/10526 K.

**10. Hukuk Dairesi 2011/8103 E., 2011/10526 K.**

**- MAKAM VE GÖREV TAZMİNATI

- YAŞLILIK AYLIĞI**- 5510 S. SOSYAL SİGORTALAR VE GENEL SAĞLIK SİGORTASI KANUNU [ Geçici Madde 4 ]

- 5434 S. TÜRKİYE CUMHURİYETİ EMEKLİ SANDIĞI KANUNU [ Ek Madde 68 ]

- 5434 S. TÜRKİYE CUMHURİYETİ EMEKLİ SANDIĞI KANUNU [ Madde 39 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı vekili tarafından verilen dava dilekçesinde; davacının 5510 sayılı Kanun geçici m.4/XI uyarınca, evvelce yapmış olduğu belediye başkanlığı görevi nedeniyle, kendisine Bağ-Kur'dan verilen yaşlılık aylığına makam ve görev tazminatı da eklenmesi gerektiği halde davalı Kurumun bu talebini kabul etmediği belirtilerek; makam ve görev tazminatı verilmesi isteğiyle dava açılmıştır.

Mahkemece, ilamında belirtildiği gibi davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı SGK vekili tarafından temyizi üzerine; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmış olup, düzenlenen rapor ve dosyadaki evraklar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi:

Uyuşmazlık, 5510 sayılı Kanun geçici m.4/XI uyarınca, davacının yaşlılık aylığına geçmişte yapmış olduğu belediye başkanlığı görevi nedeniyle görev ve makam tazminatının da eklenmesi gerekip gerekmediği hakkındadır.

Söz konusu 5510 sayılı Kanun geçici m.4/XI hükmünde konuyla ilgili olarak şöyle denilmiştir:

"...Bu Kanunun yürürlük tarihinden önce, seçimler neticesinde belediye başkanı olarak görev yapmış olup, bu kanunun yürürlük tarihinden önce 5434 sayılı Kanunun bu Kanunla yürürlükten kaldırılan Ek 68 inci maddesine göre makam tazminatı ve buna bağlı olarak temsil veya görev tazminatı ödenenler hariç olmak üzere, sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta olanlardan; 5434 sayılı Kanunun bu Kanunla yürürlükten kaldırılan 39'uncu maddesine göre aylık bağlanması şartlarını haiz olanlara, bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren, bu kişilerden bu Kanunun yürürlük tarihi itibariyle 5434 sayılı Kanunun bu Kanunla yürürlükten kaldırılan 39'uncu maddesine göre aylık bağlanması şartlarını haiz olmayanlara ise bu şartları haiz oldukları tarihten itibaren 5434 sayılı Kanunun bu Kanunla yürürlükten kaldırılan Ek 68'inci maddesinde belirtilen şartlar da dikkate alınarak, emsali belediye başkanının almakta olduğu makam tazminatı ve buna bağlı olarak temsil veya görev tazminatı tutarı, almakta oldukları emeklilik veya yaşlılık aylıklarına ilave edilmek suretiyle ödenir..."

Belirtilen kanun hükmü ile 5510 sayılı Kanundan önce uygulamada görülen; 5434 sayılı Kanuna göre emekli maaşı alan belediye başkanlarına görev ve makam tazminatı verilirken; SSK veya Bağ-Kur'dan emekli olan belediye başkanlarına görev ve makam tazminatı verilmemesi konusundaki farklı uygulamaların önlenmesi amaçlanmıştır.

Belirtilen kanun hükmü ile 5510 sayılı Kanundan önce uygulamada görülen; 5434 sayılı Kanuna göre emekli maaşı alan belediye başkanlarına görev ve makam tazminatı verilirken; SSK veya Bağ-Kur'dan emekli olan belediye başkanlarına görev ve makam tazminatı verilmemesi konusundaki farklı uygulamaların önlenmesi amaçlanmıştır.

Ancak, farklı sosyal güvenlik kurumlarından emekli maaşı alan sigortalılar arasındaki bu eşitliğin sağlanması için; öncelikle sigortalıların fiili hizmet sürelerinin eşit olması gerektiği önkoşul olarak aranmıştır. Bu amaçla 5510 sayılı Kanunun Geçici m.4/XI ile mülga 5434 sayılı Kanunun m.39 ve Ek m.68 hükümlerine atıf yapılmış; SSK ve Bağ-Kur'dan yaşlılık aylığı alan belediye başkanlarının, görev ve makam tazminatı alabilmeleri için ayrıca atıf yapılan maddelerdeki koşullara haiz olmaları gerektiği belirtilmiştir. Belirtilen koşuların varlığı halinde 5510 sayılı Kanunun yürürlük tarihi olan 1.10.2008 tarihinden itibaren görev ve makam tazminatının verilmesi mümkün olacaktır. Fakat bu koşullar gerçekleşmemişse, gerçekleştiği tarihten itibaren görev ve makam tazminatının verilebileceği de m.4/XI hükmünde belirtilmiştir. Böylece, kanun koyucu, atıf yapılan maddelerde belirtilen koşulların gerçekleşmesi halinde sosyal güvenlik kurumları arasındaki (T.C.Emekli Sandığı, SSK, Bağ-Kur) farklı uygulamaların giderilmesini ve eşitliğin sağlanmasını amaçlamıştır.

Açıklanan yasal düzenlemeler karşısında; evvelce belediye başkanlığı hizmeti bulunan; gerek, T.C Emekli Sandığı mensuplarına, gerekse SSK veya Bağ-Kur'dan yaşlılık aylığı alan sigortalılara 5510 sayılı Kanunun Geçici m.4/XI hükmüne göre görev ve makam tazminatı verilebilmesi için şu koşulların gerçekleşmesi gerekmektedir:

1- Seçimler sonucunda belediye başkanı olarak görev yapmış olmak (5510 sayılı Kanunun Geçici m.4/XI).

2- Fiilen 25 yıl (9000 iş günü) kesenek karşılık veya prim ödemek yada 15 yıl (5400) kesenek karşılık veya prim ödemekle birlikte 61 yaşını da doldurmuş olmak (5434 sayılı Kanunun m.39/b ve k);

3- Hizmetin en az 2 yıl süreyle gerçekleşmiş olması (5434 s.K Ek m.68);

Somut olayda, davacının seçimle 1963-1973 döneminde belediye başkanlığı yaptığı; 01.07.1988 tarihinde Bağ-Kur'dan emekli olduğu, o dönemdeki mevzuata göre göre 55 yaş ikmali ve 10 tam yıl sigortalılığın (3600 gün) emekli olmak için yeterli olduğu, davacıya da, 10 yıl sigortalılık ve 3803 prim ödeme gün sayısı ile 55 yaş üzerinden yaşlılık aylığının bağlandığı görülmektedir.

Ancak, 5510 sayılı Kanun geçici m.4/XI ile bu maddeyle, atıf yapılan 5434 sayılı Kanunun m.39 hükümleri uyarınca geçmişte belediye başkanlığı yapan ve SSK yahut Bağ-Kur'dan yaşlılık aylığı alan sigortalılara; ayrıca görev ve makam tazminatı verilebilmesi için fiili hizmet sürelerinin 15 yıl (5400 gün) olarak gerçekleşmesi de gerekmektedir. Somut olayda, bu koşul gerçekleşmediğinden, Mahkemece hatalı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesi belirtilen yasa hükümlerine aykırı olmuştur.

Ancak, 5510 sayılı Kanun geçici m.4/XI ile bu maddeyle, atıf yapılan 5434 sayılı Kanunun m.39 hükümleri uyarınca geçmişte belediye başkanlığı yapan ve SSK yahut Bağ-Kur'dan yaşlılık aylığı alan sigortalılara; ayrıca görev ve makam tazminatı verilebilmesi için fiili hizmet sürelerinin 15 yıl (5400 gün) olarak gerçekleşmesi de gerekmektedir. Somut olayda, bu koşul gerçekleşmediğinden, Mahkemece hatalı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesi belirtilen yasa hükümlerine aykırı olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; davacı hakkında düzenlenen fiili hizmet süresini gösteren hizmet cetvelinin Kurumdan getirtilerek, yaşlılık aylığı bağlanmasına esas fiili hizmetlerinin 15 yıl (5400 gün) olarak gerçekleşip gerçekleşmediğini, sigortalının yaşının 61'i tamamlayıp tamamlamadığını, belediye başkanlığı görevini seçimle yapıp yapmadığını, bu görevinin en az iki yıl sürüp sürmediğini araştırmak; şayet, bu koşullar mevcut ise, şimdiki gibi 5510 sayılı Kanunun yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren görev ve makam tazminatına hak kazandığının tespitine karar vermek; bu şekilde yapılacak araştırma sonucunda, eğer atıf yapılan 5434 sayılı Kanunun m.39 ve Ek m.68 koşullarının oluşmadığı tespit edildiği takdirde ise, davanın reddine karar vermekten ibaret bulunmaktadır.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda yargılama yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme ve hatalı yorum sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7428, Karar No: 2019/5868, Tarih: 14.10.2019

**20. Hukuk Dairesi         2017/7428 E.  ,  2019/5868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava konusu taşınmaza ait tesbit tarihinden 20 yıl önceki hava fotoğrafı bulunduğu yerden getirtildikten sonra dava dosyası, raporları hükme dayanak yapılan fen ve orman bilirkişilere verilerek; hava fotoğraflarının ölçeğinin kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de hava fotoğrafı ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra bu haritalar birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle çekişmeli taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, hava fotoğrafları üzerinde stereoskopik yöntemle üç boyutlu inceleme yapılarak dava konusu taşınmazın üzerinde bulunan bitki örtüsü, varsa ağaçların cinsi yaşı ve adedi, kapalılık oranı ile üzerinde tarımsal faaliyet yapılıp yapılmadığı, tasarruf edilen yerlerden olup olmadığı, tasarruf sınırları bulunup bulunmadığı, mezkur tarihlerde kullanıldığına ilişkin emareler bulunup bulunmadığı, kullanım var ve kısmi ise kullanılan yerler ve kullanılmayan yerler ayrıca gösterilerek kullanım durumu hususlarında ayrıntılı anlatımı içeren müşterek imzalı, aplikeli ve açıklamalı ek rapor alınarak bu dosya içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 14/10/2019 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9210, Karar No: 2017/6338, Tarih: 05.10.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/9210 E.  ,  2017/6338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanık hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davasında; sanığın suçlamaları kabul etmediği, muhasebecisinin Adnan Poyraz olduğunu ve vergi levhasının çalındığını söylediği, ancak daha sonra bu şahsın ortadan kaybolduğunu savunması ve sahte fatura düzenlemek suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, 2006 takvim yılında düzenlendiği iddia olunan faturaların dosya içine konulmadığının anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; 2006 takvim yılına ait fatura asıl ya da örneklerinden de kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, suça konu faturaları kullandığı belirlenen şirket ya da şahıslar hakkında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin araştırılması ile düzenlendiğinin tespiti halinde haklarında dava açılmış ise bu dava dosyalarının getirtilip incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya intikal ettirilmesi gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları kullananların yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları kullanan şirketler ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde gerekli görülmesi halinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması, sanığın savunmasının doğru olup olmadığının tespiti için .... isimli kişinin tanık olarak beyanına başvurulması ve gerektiğinde faturalardaki imza yazıların sanığa ait olmadığı hususunda da bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

2- Kabule göre de;

a-5237 sayılı TCK'nın 43. maddesine göre "bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi" halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği; sanığın 2006 takvim yılı içinde farklı tarihlerde birden fazla sahte fatura düzenlediğinin tespiti halinde hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b-Mahkum olduğu uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasındaki yazılı hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 05.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1092, Karar No: 2023/1555, Tarih: 22.02.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/1092 E.  ,  2023/1555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2057 E., 2022/1728 K.

...

...

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/552 E., 2022/376 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Belediye vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalılar vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili; davacının 1999-2014 yılları arasında her yıl Nisan-Aralık ayları arasında davalı belediye nezdinde mevsimlik işçi olarak çalıştığının tespitine ve bu süre içerisinde yatırılmayan primlerin davalı belediye tarafından ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II.CEVAP

Davalı ... Belediye Başkanlığı vekili cevap dilekçesinde özetle; davayı kabul etmediklerini, davacının taleplerinin yasal dayanağı olmadığını ve davacının taleplerinin bir kısmının zamanaşımına uğradığını beyan ederek davanın reddine karar verilmesini talep ve beyan etmiştir.

Davalı kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının kurumda 1986 yılında 25 günlük kaydının bulunduğunu, davacının sicil dosyasında başkaca kayıt veya belgenin bulunmadığını, ilgili mevzuat uyarınca, çalışmanın oluşabilmesi için hizmet akdine tabi gerçekleşmiş olmasının şart olduğunu ve taraflar arasındaki hizmet akdinin varlığının araştırılması gerektiğini beyan ederek davanın reddine karar verilmesini beyan etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile;

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile;

Davalı işverenden davacının iş yeri özlük dosyasının eksiksiz ve onaylı bir örneği ile işçilere maaşların ne şekilde ödendiği, davacıya yapılan ödemeleri gösterir ücret bordrosu ve ödeme yapıldığını gösterir gider pusulası vb. belgeler ile ayrıca ihtilaflı dönem olan 01.01.1994-30.04.2014 tarihleri arasında belediye bünyesinde bir denetim yapılıp yapılmadığının araştırılarak ilgili evrakların gönderilmesi ve 01.01.1994-30.04.2014 tarihleri arasındaki dönemde çalışmış şef, amir, müdür, muhasebe çalışanı gibi yetkili kişiler tespit edilerek açık kimlik bilgilerinin gönderilmesi istenilmiş olup, davalı belediye tarafından gönderilen cevabi yazıda davacı adına herhangi bir kayda rastlanılmadığı, davacının çalışmış olduğu dönemde belediyede bulunan çalışanların isimlerinin ... ve ... olduğunun belirtildiği simleri bildirilen çalışanların dinlenildiği; dosya kapsamında yer alan tahsilat makbuzları ve dinlenilen tanık beyanları doğrultusunda davacının davalı belediyede merav olarak tabir edilen unvanla sulama dönemleri olan 15 Nisan-14 Ekim aralığında mevsimlik işçi olarak çalıştığı gerekçesiyle;

Davanın kısmen kabulü kısmen reddi ile,

Davacının 15 Nisan 2001-14 Ekim 2013 tarihleri arasında her yıl 15 Nisan-14 Ekim tarihleri arasında 6 ay (180 gün) ve toplam 2340 gün davalı ... Belediye Başkanlığına ait 1.7712.01.01.0015685.068.07-95 sicil sayılı iş yerinde 506 ve 5510 sayılı Kanun kapsamında iş sözleşmesine dayalı asgari ücretle çalıştığının tespitine,

Davacının fazlaya ilişkin talebinin reddine, karar vermiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

1.Davalı Belediye Vekilinin İstinaf Sebepleri

Yerel Mahkemece karara dayanak yapılan bilirkişi raporunun karara elverişli olmadığını, bilirkişi raporunun dosyada daha önce aldırılan bilirkişi raporuyla çeliştiğini, bilirkişi raporları arasındaki çelişkinin giderilmesi gerektiğini, bu yöndeki itirazlarına rağmen, mahkemece dosya kapsamında alınan bilirkişi raporları arasındaki çelişki giderilmeden HMK’ya aykırı bir şekilde karar verildiğini, kamu tanıklarının beyanlarında, davacının çalışma saatlerinin tarlası sulanan çiftçiler tarafından belirlendiğini beyan ettiklerini, belediyenin emrinde ve gözetiminde çalışmadığının ispatı olduğunu, Mahkemece kamu tanıklarının beyanlarına dikkat edilmeden karar verildiğini belirterek, kararın kaldırılarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile;

Davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar