muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/3303, Karar No: 2011/9506, Tarih: 14.07.2011

**11. Ceza Dairesi         2011/3303 E.  ,  2011/9506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : :1) 23/10/2003 -30/12/2003 tarihleri arasında işlenen suçtan 213 213 sayılı yasasının 359/a-2,765 Sayılı TCK nun 59 mad.gereğince 5 AY HAPİS

2) 26/02/2004-24/09/2004 tarihleri arasında işlenen suçtan 213 sayılı yasasının 359/a-2 ve 765 Sayılı TCK nun 59 mad.gereğince 5 AY HAPİS,

3) 31/12/2003 t tarihleri arasında işlenen suçtan 213 sayılı yasasının 359/b-1,mad. 765 Sayılı TCK nun 59 mad.gereğince 15 AY HAPİS,

4) 31/12/2004 tarihleri arasında işlenen suçtan 213 sayılı yasasının 359/b-1,765 Sayılı TCK nun 59 mad.gereğince 15 AY HAPİS,

1-Sanığın 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Sanığın aynı takvim yılı içerisinde farklı dönemlerde birden çok sahte fatura kullandığı anlaşılmakla; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında açıklandığı üzere faturaların adet ve tutarları, zarar miktarı, kastın yoğunluğu ve suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınarak temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi ve zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip sanığa yüklenen suçların sübutu kabul, soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasıfları tayin, cezayı arttırıcı bir sebebin bulunmadığı, azaltıcı sebebin ise nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, 5271 sayılı CMK.nun 231.maddesinin uygulanmama gerekçesi gösterilmiş ve incelenen dosya içeriğine göre suç tarihinde yürürlülükte bulunan 213 ve 765 sayılı Yasa hükümlerinin sanık lehine olduğu kabul eden mahkemenin takdirinde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın eksik soruşturma ve inceleme sonucu karar verildiğine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2-Sanığın 2003 takvim yılında muhteviyatı itibari ile yanıltıcı fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

2-Sanığın 2003 takvim yılında muhteviyatı itibari ile yanıltıcı fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında; sanığa yüklenen “2003 takvim yılında muhteviyatı itibari ile yanıltıcı fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 30.12.2003 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında anılan suçtan açılan kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Sanığın 2004 takvim yılında muhteviyatı itibari ile yanıltıcı fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarına gelince:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın eksik soruşturma ve inceleme sonucu karar verildiğine ilişen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Hüküm tarihinden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. Maddesiyle değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359/a-2. maddesinde yapılan düzenleme nazara alınarak somut olaya ayrı ayrı uygulanıp ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Yasanın tespiti gerektiği gözetilmeden, bu ilkelere uyulmadan ve uygulamalı karşılaştırma yapılmadan, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.nun 321 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2024/7704, Karar No: 2024/10098, Tarih: 26.06.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/7704 E.  ,  2024/10098 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/23 E., 2024/359 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya bağlı işyerinde çalıştığını, 02.04.2018 tarihinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, alt işveren bünyesinde çalışmakta iken ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini ve ödendiğini, kadroya geçerken bireysel iş sözleşmesi imzaladığını ve ücretinin yine asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini ancak davalı tarafından eksik ödeme yapıldığını ileri sürerek ücret, ikramiye, ilave tediye ve fazla çalışma fark alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, davanın açılmasında hukuki yarar bulunmadığını, kadroya geçiş sonrası Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan toplu iş sözleşmesi dikkate alınarak ücretin belirlendiğini ve ödendiğini, hukuka aykırı uygulamanın söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 24.05.2023 tarihli kararıyla; kadroya geçiş aşamasında işverenle imzalanan iş sözleşmesinde asgari ücretin belli bir oranda fazlasının ödeneceğinin açıkça kararlaştırıldığından hareketle belirsiz süreli iş sözleşmesi ve toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümleri uyarınca yapılan hesaplama doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesinin 16.10.2023 tarihli kararıyla; davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesinin 16.10.2023 tarihli kararıyla; davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 13.12.2023 tarihli kararı ile; davacı işçi 01.09.2020-31.12.2022 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesinin imzalandığı tarihte sendika üyesi olmakla birlikte toplu iş sözleşmesinin yürürlük başlangıç tarihinde taraf sendika üyesi olmadığından sendikaya üye olduğu tarihten itibaren söz konusu toplu iş sözleşmesinden yararlanabileceğinin gözden kaçırılmasının hatalı olduğu, ikramiye farkı alacağının da buna göre hesaplatılması gerektiği, belirtilen hususlar dikkate alınmadan eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesinin isabetsiz olduğu gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; davacı işçinin kadroya alınması ile birlikte işverenle imzalanan iş sözleşmesinde asgari ücretin belli bir oranı seviyesinde ücret ödeneceği açıkça öngörülmediğinden davacının dava konusu alacaklara hak kazanmadığını, faiz oranı ile hükmedilen vekâlet ücretinin hatalı olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması ve davanın reddine karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; kadroya geçişte düzenlenen belirsiz süreli iş sözleşmesi hükümlerine göre davacının ücretinin tespiti ile talep edilen fark alacakların hesaplanması ile alacaklara uygulanması gereken faizin türü ve vekâlet ücretine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22, 32 ve 34 üncü maddeleri, 696 KHK ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye eklenen geçici 23 üncü madde, 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması ve 6452 Sayılı Kanunla 6212 Sayılı Kanunun 2 nci Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun'un 1 vd. maddeleri, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22, 32 ve 34 üncü maddeleri, 696 KHK ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye eklenen geçici 23 üncü madde, 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması ve 6452 Sayılı Kanunla 6212 Sayılı Kanunun 2 nci Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun'un 1 vd. maddeleri, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesinin hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

26.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29051, Karar No: 2016/3863, Tarih: 10.02.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/29051 E.  ,  2016/3863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, emlakçı olduğunu, 26.01.2011 tarihli Emlak Görme Formu başlıklı sözleşme ile davalıya gösterdiği evin, davalının kızı tarafından satın alındığını, sözleşmede hüküm olmasına rağmen davalının emlakçılık ücretini ödemediğini, başlattığı takibe de haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamına ve %20 icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, 818 sayılı Borçlar Kanunu 161/son maddesi gereğince cezai şarttan %50 indirim yapılmak suretiyle davanın kısmen kabulüne, 2.478 TL yönünden itirazın iptaline ve takibin devamına karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyada mevcut 26.01.2011 tarihli Emlak Görme Formu başlıklı sözleşmede %4 + KDV hizmet bedeli olarak düzenlenmiş olup, sözleşmedeki bu hüküm cezai şart değildir. Mahkemece sözleşmedeki bu düzenleme cezai şart olarak nitelendirilerek BK 161/son maddesince indirim yapılmış olması doğru değildir. Öte yandan davacı temyizinde sözleşmede öngörülen % 4 lük dilimin, % 2 sinin tellallık ücreti,% 2 sinin cezai şart olduğunu,%2 lik cezai şartan indirim yapılması gerektiğini beyan etmekle artık bu beyanı kendisini bağlar. Hal böyle olunca 818 s. BK.nun 161/son ( 6098 s.TBK'nun 182/son ) maddesi uyarınca, %2 lik dilim üzerinden cezai şartın fahiş olup olmadığı davalı taraf yararına indirim yapılması gerekip gerekmediği hususunun tartışılarak sonucu çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, aksi düşüncelerle yazılı şekilde hüküm tesis edilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 10/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23461, Karar No: 2013/611, Tarih: 15.01.2013

**13. Hukuk Dairesi         2012/23461 E.  ,  2013/611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, .... İli,.... İlçesi, .... Mahallesi, ... ada,1 parsel sayılı taşınmaza su abonesi olabilmek için davalı su idaresine müracaat ettiğini, ancak davalının kendisinden abonelik tesisi için kanal katılım ve şebeke hisse bedeli istediğini, 1.692,00 TL kanal katılım ve şebeke bedeli ödediğini, kendisinden kanal katılım ve şebeke hisse bedeli istenemeyeceğini ileri sürerek davalıya ödediği 1.692,00 TL.nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının abone olmak istemesi nedeniyle kanal katılım ve şebeke hisse bedelinden sorumlu olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne, 1.692,00 TL.nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, davalının temyizi üzerine Dairemizin 28.03.2011 tarihli kararı ile, “hizmet götürülmesi koşuluna bağlı olarak davalının katılım bedeli isteyebileceği” gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiş, bozma üzerine yeniden yapılan yargılama neticesinde mahkemece, davacının dava konusu konutta kiracı olarak oturduğu, taşınmazın malikinin dava dışı ... PVC Plastik Doğrama Çelik Kontrüksiyon İnş.Tah.ve San.A.Ş. olduğu, davacının da bu taşınmazda kiracı sıfatıyla oturduğu, esasen, bu hususta ve dava konusu konutun bulunduğu sahaya kanalizasyon şebeke hattının tesis edilmesi ile davacının oturduğu konutun da bu hizmetten yaralanması hususunda yanlar arasında bir çekişme bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

2012/23461 2013/611

Davada çözümlenmesi gereken öncelikli sorun,malik olmayan ve ancak abone olmak isteyen kiracının kanal katılım ve şebeke hisse bedelinden sorumlu olup olmadığı hususudur.

2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununun 87-88.maddelerine göre "Belediyelerce ve belediyelere bağlı müesseselerce,kanalizasyon ve su tesisi yapılması halinde, bunlardan faydalanan gayrimenkullerin sahiplerinden, kanalizasyon harcamalarına katılma payı alınır.

ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 5.maddesine göre;... ile bir hizmet sözleşmesi yapan gerçek veya tüzel kişilere abone adı verilir.

2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununun 87-88.maddelerine göre "Belediyelerce ve belediyelere bağlı müesseselerce,kanalizasyon ve su tesisi yapılması halinde, bunlardan faydalanan gayrimenkullerin sahiplerinden, kanalizasyon harcamalarına katılma payı alınır.

ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 5.maddesine göre;... ile bir hizmet sözleşmesi yapan gerçek veya tüzel kişilere abone adı verilir.

Az yukarıda belirtilen yasa ve yönetmelik hükümleri bir arada değerlendirildiğinde, abonelik tesisi için abone olmak isteyen kişinin mutlaka malik olma koşulunun bulunmadığı görülmektedir. Abonelik talebinde bulunan şahıs yasal olarak kanal katılım ve şebeke hisse bedelini ödemek zorunluğunda olur ve bu bedeli de davalı idareye öderse bu bedeli ödeyen şahsın,taşınmaz malikine müracaat ederek ödediği bedeli ondan istemesine engel bir durum da bulunmamaktadır. Bir başka anlatımla taşınmaz maliki ile abone olmak isteyen şahıs arasındaki ilişki kendi aralarındaki bir ilişki olup,davalı idare yönünden bağlayıcı bir durum da yoktur. Bozma kararı içeriğine göre de, davacı kanal katılım ve şebeke bedelinden sorumludur.Hal böyle olunca,dava konusu konuta ilk kez abone olunduğu, ilk kez abone olan kişiden kanal katılım ve şebeke bedeli istenmesinde yasaya bir aykırılık bulunmadığının kabulü zorunludur. Bu itibarla, mahkemece, davacının kanal katılım ve şebeke bedelinden sorumlu olduğunun kabulü ile hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davalı yararına BOZULMASINA,, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 15.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3595, Karar No: 2018/18574, Tarih: 29.11.2018

**3. Ceza Dairesi         2018/3595 E.  ,  2018/18574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 125/1. maddesinde düzenlenen hakaret ve 106/1-1. cümle maddesinde düzenlenen tehdit suçları nedeniyle açılan kamu davası yönünden hüküm kurulmamış ise de; zamanaşımı süresince karar verilmesi mümkün kabul edilmiştir.

Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası bulunduğu halde 5237 sayılı TCK'nin 58. maddesindeki tekerrür hükümlerinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Katılan hakkında ...Adli Tıp Şube Müdürlüğünden alınan 09/09/2014 tarihli raporda "13.08.2014 tarihli KBB raporunda; şahsın similasyon yaptığı, bu nedenle işitmesinin değerlendirilemediği kayıtlı bulunmakla; Bir kez daha şahsa bu yönde bir tetkikin yapılarak sonucu içeren tıbbi belgenin temini" gerektiğininin bildirildiği, ...Adli Tıp Şube Müdürlüğünden alınan 15/01/2015 tarihli raporda ise mevcut bulgularla işitme kayıp derecesinin bilinemeyeceği cihetle işlevde yitim ya da sürekli zayıflama hususunda rapor tanzim edilemediğinin bildirilmesi karşısında, bu haliyle raporun hüküm kurmaya elverişli nitelikte olmaması ve her türlü tereddütlerin giderilmesi bakımından katılanın istenilen işitme testi sonucunu içeren tıbbi belgenin temini ile TCK’nin 86. ve 87. maddeleri kapsamında sağ kulakta meydana gelen yaralanmasının niteliğine ilişkin kesin rapor alındıktan sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

b) Duruşmadan bağışık tutulma talebi olmayan ve bu konuda mahkemece verilmiş bir karar bulunmayan sanığın başka suçtan aynı yer cezaevinde hükümlü olmasına rağmen, 11/03/2015 tarihli son celsede duruşmaya getirilmeden, yokluğunda duruşma yapılarak karar verilmesi suretiyle, 5271 sayılı CMK’nin 194 ve 196/1. maddelerine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

c) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, ceza miktarı açısından CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 29.11.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6497, Karar No: 2013/14916, Tarih: 15.07.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/6497 E.  ,  2013/14916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 01/01/1986-30/04/2012 tarihleri arasında Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Davacı, 01.01.1986 tarihinden itibaren Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacı adına kayıtlı tarla vasfında kadastro iktisaplı taşınmazlarının bulunduğu, davacının 24.03.2005-21.03.2012 tarihlerini kapsayan ekstreye göre süt desteklemesi ödemelerinden faydalandığı, kolluk araştırmasına göre ara vermeksizin tarımsal faaliyeti sürdürdüğü, 31.03.1986 varide tarihli bildirgeyle muhtar beyanına göre tescil edildiği, 15.12.2011 tarihli Sosyal Güvenlik Denetmen Raporuyla davacının 18.06.1972 tarihli Ziraat Odası kaydının ilgili üye kayıt defterinin noter tasdiksiz olduğu ve silsile yolu takip etmediği, üyeliğe girişe dair karar alınmadığı, üyeliğe girişine dair kayıt ve belge olmadığıgerekçesiyle oda kaydının geçersiz sayılması gerektiği sonucuna varıldığı ve bu nedenle Kurumca davacının sigortalı dosyasının tescil tarihi itibariyle iptal edildiği, tanık beyanlarına göre davacının 1972 yılından beri tarımsal faaliyet ve hayvancılık ile geçimini sağladığı, hayvanlarını satmış olsa da tarımsal faaliyetine devam ettiği, kasabayı terk ettiğine ya da geçimini başka suretle sağladığına dair bilgi ya da belge olmadığı anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş Tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tespitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kuruma başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 58 yaşını dolduran kadınlarla, 60 yaşını dolduran