muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/958, Karar No: 2011/4433, Tarih: 30.11.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/958 E.  ,  2011/4433 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'nin bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; ırza geçme eylemi reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçu kabul edilerek mahkûmiyetine, diğer atılı suçtan beraatine dair Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09.12.2005 gün ve 2005/190 Esas, 2005/213 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan mağdure vekili ile sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazları ile katılan mağdure vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin aşamalarda verdiği beyanlar, savunma ile tüm dosya içeriğinden sanığın Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 26.01.2004 günlü, 197 sayılı heyet raporuna göre yapılan testte IQ seviyesi 45 tespit edilip orta ile hafif derece sınırında zeka geriliği bulunduğundan mağduresi bulunduğu olayın ahlâki redaetini idrak edemeyebileceği ve ruhsal yönden mukavemete muktedir olmadığı bildirilen mağdureyi önceden tanıması nedeniyle, bu durumunu bilerek 26.05.2004 günü hileyle düğün yapacak üvey oğlu için kiraladığı daireye getirip, burada bir hafta boyunca alıkoyarak defalarca cinsel ilişkiye girdiği anlaşıldığından; sabit olan ırza geçme ve zorla kaçırıp alıkoyma suçları yönünden lehe-aleyhe kanun değerlendirmesi yapıldıktan sonra lehe kanuna göre mahkûmiyetine karar verilmesi gerekirken, salt sanık beyanına itibar edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2313, Karar No: 2014/1363, Tarih: 30.01.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/2313 E.  ,  2014/1363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bartın Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/10/2012

NUMARASI : 2011/1340-2012/1084

Davacılar D.. Ö.. vdl. vekili Avukat H..S.. Ç.. tarafından, davalı F.. G.. aleyhine 19/09/2011 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 11/10/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, hakaret ve tehdit nedeni ile uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, F..S.. G..ın eski eşi olan davalının olay günü D.. Ö..'nun telefonundan kendilerini arayarak önce D.. Ö..'ya hakaret edip tehdit ettiği, ardından telefonu alan eski eşi F..S. G..a hakaret ve tehditte bulunduğu son olarak da telefonu alan anneleri G..N. Ö..'ya hakaret ettiğini, eylemi nedeni ile ceza mahkemesinde mahkum olduğunu bildirerek uğradıkları manevi zararı ödetilmesi isteminde bulunmuşlardır.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, ceza mahkemesinin fiilin hukuka aykırılığı konusundaki maddi vakayı kabulü hukuk mahkemesini bağlayacağından ceza mahkemesi kararlarına göre davalının tehdit ve hakaret etmek sureti ile davacıların kişilik haklarına saldırıda bulunduğunun kabulü ile manevi tazminat istemlerinin bir bölümünün ödetilmesine karar verilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi gereğince ceza mahkemesinin beraat kararı, hukuk hakimi yönünden bağlayıcı değilse de ceza mahkemesince belirlenecek maddi olgular hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcıdır. Ne var ki davalı hakkında, Bartın Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2010/22-291 Esas sayılı dosyalarında yapılan yargılama sonunda davacı müştekilere yönelik eylemleri nedeni ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı, maddi anlamda kesin hüküm teşkil eder nitelikte bir hüküm olmadığından hukuk hakimi yönünden de ortada bağlayıcı nitelikte bir maddi vaka bulunduğu sonucuna varılamaz.

Şu durumda, davalı hakkında ceza mahkemesinde alınan karar hukuk hakimini bağlamadığından, tarafların iddia ve savunmaları değerlendirilip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekli iken yanılgılı gerekçe ile istemin bir bölümünün kabulüne karar verilmesi isabetli olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 30/01/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/21245, Karar No: 2021/7222, Tarih: 31.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/21245 E.  ,  2021/7222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan, sonuç olarak kesin niteliğinde bulunan adli para cezasının, kanun yararına bozma yoluna gidilmek suretiyle zamanaşımı sebebiyle düşürülmesine karar verildiğinin anlaşılması karşısında, hırsızlık ve mala zarar verme suçlarına yönelik olarak yapılan temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nun 142/1-b,151/1, 31/2 maddelerine uyan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 4 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin, suç tarihi olan 20.02.2009 gününden, 20.02.2013 tarihine kadar kadar geçmiş bulunduğu gözetilmeden, iddianame düzenlendiği ve kovuşturma aşaması sonrasında yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...’ün temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkındaki hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 31.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22530, Karar No: 2017/1547, Tarih: 16.02.2017

**2. Hukuk Dairesi         2015/22530 E.  ,  2017/1547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkeme kararı ile davacının temyiz dilekçesi davalı erkeğin mernis adresine doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edilmiştir. Adres kayıt sisteminde bulunan adresin bilinen en son adres olarak kabul edilebilmesi için bilinen en son adrese tebligat yapılmamış olması veya bu adresin tebliğe elverişli olmaması halinde mümkündür. Bilinen en son adresin tebliğe elverişli olmadığı anlaşılmadan veya bu adreste tebligat yapılamadığı görülmeden doğrudan mernis adresinde tebligatın yapılması; yapılan tebligatı usulsüz kılar. Bu bakımdan mahkeme kararının ve temyiz dilekçesinin davalı erkeğe tebligat zarfında adresin mernis adresi olduğu belirtilmeksizin davalı erkeğin adresine tebliği için gönderilmesi, tebligatın yapılamaması halinde Tebligat Kanununun 10/2. maddesi uyarınca sistemdeki adresin bilinen son adres olduğu kabul edilerek buna göre (Tebligat Kanunu m. 21/24) tebligatın çıkarılması, bu şekilde belirtilen mahkeme kararının ve temyiz dilekçesinin tebliğinin sağlanılması ve davalı yönünden de yasal temyiz cevap süresi de beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 16.02.2017 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2021/9944, Karar No: 2021/14724, Tarih: 21.10.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/9944 E.  ,  2021/14724 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 11. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 17.09.2001 – 03.06.2016 tarihleri arasında kesintisiz ve sürekli loder operatörü olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin davacı işçi tarafından alacaklarının ödenmemesi nedeniyle haklı olarak feshedildiğini beyanla kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, davacı iddialarının yersiz olduğunu beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporu dikkate alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, tarafların istinaf başvurusunun ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı, loder operatörü olarak çalıştığı işyerinde 06:30-19:00/19:30 saatleri arasında çalışma yaptığını, ancak haftanın 4-5 günü 03:30-04:00 saatlerinde çalışmaya başlayıp gece 22:00-23:00'e kadar çalışmaya devam ettiğini, hafta tatillerinde izin kullanmadığını, dini bayramların ilk günü haricinde ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışma yaptığını ancak çalışmalarına karşılık fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının ödenmediğini iddia etmekte davalı ise iş yerinde çalışma saatlerinin mesai çizelgesi ile belli olduğunu, fazla çalışma yapılmadığını, davacının tüm alacaklarının ödendiğini, asfalt döküm işinin hava koşulları nedeni ile yapılamadığı günler olduğunu, çalışma yapılmayan günlere ilişkin tutanakların da dikkate alınması gerektiğini savunmaktadır.

İlk Derece Mahkemesi, davacının işe giriş çıkışını gösteren yazılı kayıtların ve ücret bordrolarının nizami şekilde tanzim edilmemiş olması nedeniyle davacının tanık deliline dayanabileceğini kabul etmiş, bu doğrultuda tanık beyanları nazara alınarak davacının günde 12,5 saatlik çalışmasından 1,5 saat ara dinlenme süresi düşürüldüğünde günde 11 saatten 6 günde 66 saat çalıştığı, haftalık 45 saat kanuni çalışma süresinin düşülmesi ile davacının haftalık 21 saat fazla mesai yaptığı, hafta tatilindeki 11 saatlik çalışmasından 7,5 saati aşan 3,5 saatlik fazla çalışma süresinin de eklenmesi ile davacının haftalık 24,5 saat fazla mesai, ayda 3 hafta tatili çalışması ve dini bayramların ilk günü haricinde ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışma yaptığı kabulü ile davacı işçi lehine fazla mesai, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili ücretine hükmetmiştir.

Davalı tarafça işyerinde çalışma yapılmayan bir kısım döneme ilişkin tutanaklar sunulmuştur. Tutanakların bir kısmının ulusal bayram ve genel tatil günlerine denk geldiği görülmektedir. Mahkemece, çalışma yapılamayan günleri gösterir işverenlikçe sunulan belgelerin fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarında değerlendirilerek hesaplamaya esas alınması gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine, 21.10.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1154, Karar No: 2023/1284, Tarih: 29.03.2023

**6. Hukuk Dairesi         2023/1154 E.  ,  2023/1284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

- K A R A R -

Davacı vekilince açılan, asıl ve birleşen (eser sözleşmesinden kaynaklanan) alacak davası sonucunda mahkemece asıl ve karşı davanın reddine, birleşen davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş olup, verilen kararın davacı- karşı davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizce 2021/6142 Esas, 2022/5546 Karar sayılı ilamı ile yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Bu kez Dairemiz kararına karşı davacı- karşı davalı vekilince karar düzeltme talebinde bulunulmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, alınması gereken karar düzeltme harcı peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına

ve takdiren 1.470,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 29.03.2023 gününde oy çokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Öncelikle, Yapı kayıt belgesinin hukuki mahiyeti üzerinde durmak gerekir. 3194 sayılı Kanuna 11.05.2018 tarihinde eklenen geçici 16. maddeye göre;

1-Yapı kayıt belgesi alan yapılar, tıpkı ruhsatlı ve iskânlı yapılar gibi yasal hale gelmekte ve bu belge verildikten sonra, 3194 sayılı İmar Kanunu uyarınca verilen yıkım ve para cezası kararının infazı ortadan kalkmaktadır. (3194 s.K. geçici m.16/4) Öte yandan yapı kayıt belgesi alınan bir yapı sahibi hakkında imar kirliliğine neden olma suçundan dava açılamamakta, ceza soruşturması varsa takipsizlik kararı verilmekte, açılmış olan kamu davası varsa düşmekte, mahkûm olunan ceza bütün sonuçlarıyla ortadan kalkmaktadır. (11. CD. 23.12.2019.T.2018/5966; 9877)

2-3194 sayılı İmar Kanununun 30. maddesinde; yapının kullanılması yapı kullanma izin belgesi alınmasına bağlıdır. Aynı Kanunun 31. maddesinde ise; kullanma izni verilmeyen veya alınamayan yapılara elektrik, su ve kanalizasyon hizmetlerinin verilmeyeceği hükme bağlanmıştır. 3194 sayılı Kanun'un geçici 16/3. fıkrasında ise, yapı kullanma izin belgesi alınan yapıya kullanma yetkisi verildiği gibi bu yapılara elektrik, su ve doğalgaz bağlanacağı belirtilmiştir.

3-İşyeri açma ve çalışma ruhsatı verilebilmesi için yapı kullanma izin belgesinin ilgili idareye sunulması gerekmektedir. Çevre ve Şehircilik Bakanlığınca hazırlanan Yapı Kayıt Belgesi Verilmesine İlişkin Usul ve Esasalar Tebliği’nin 6. maddesinin 8. fıkrasına göre; yapı kayıt belgesi verilen yapılarda, yapı kullanma izin belgesi aranmaksızın işyeri açma ve çalışma ruhsatı verileceği düzenlenmiştir.

4-İmar Kanunu’nun geçici 21. maddesine göre; yapı kayıt belgesi alınan yapılarda, ilave inşaat alanı ihdas edilmemek şartıyla, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununa göre güçlendirme kararı alınarak güçlendirme yapılabilecektir.

4-İmar Kanunu’nun geçici 21. maddesine göre; yapı kayıt belgesi alınan yapılarda, ilave inşaat alanı ihdas edilmemek şartıyla, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununa göre güçlendirme kararı alınarak güçlendirme yapılabilecektir.

5-Yapı kayıt belgesi alan gecekondu sahipleri, Hazine ve belediye arazilerini doğrudan satın alma imkanına kavuşmuştur. O kadar ki yapı kayıt belgesi sahibinin istemesi halinde; “bağlı yetki” nedeniyle idare taşınmazı satmaktan imtina edemeyecektir. (3194 s.K. geçici m.16/6).

6-Yapı ruhsatı alıp da yapı kullanma izin belgesi almamış veya yapı ruhsatı bulunmayan yapılarda, Yapı Kayıt Belgesi ile maliklerin tamamının muvafakatinin bulunması ve imar planlarında umumi hizmet alanlarına denk gelen alanların terk edilmesi halinde yapı kullanma izin belgesi aranmaksızın cins değişikliği ve kat mülkiyeti tesis edilebilecektir (3194 s.K. geçici m.16/5). Görüldüğü gibi, Kanun aslında yapı kayıt belgesini, kat mülkiyeti kurulabilmesi için gerekli olan “Yapı Kullanma İzin Belgesi” yerine kabul etmekte aynı fonksiyonu yüklemektedir. Bir başka değişle yapı kayıt belgesi sahibi bu belgeye istinaden imara aykırı olan yapıyı-hiçbir aykırılık yokmuş gibi- hatta, imara uygun yapı yapan bir kişiden daha az harç ve vergi ödemek suretiyle kat mülkiyetine dönüştürebilmekte her bağımsız bölümü kat mülkiyeti kütüğüne kaydedebilmekte ve bu mülkiyet üzerinde bir malikin kullanabileceği tüm hakları kullanabilmektedir.

7-Geçici madde 16/10 da; yapı kayıt belgesinin, yapının yeniden yapılmasına veya kentsel dönüşüm uygulamasına kadar geçerli olacağı, bu belge ile ilgili yapıların yenilenmesi durumunda yürürlükte olan imar mevzuatı hükümlerinin uygulanacağı ve yapının depreme dayanıklılığı hususu malikin sorumluluğunda olduğu belirtilmişse de, bu ifadeler bir “kısıtlama” gibi sunulmuş ise de, aslında anılan hususlar, normal imara uygun yapılar içinde geçerli olduğundan yapı kayıt belgesinin ilgili yapıyı imar mevzuatına uygun hale getirmesi özelliğine etki etmeyecektir.

TMK'nın 683. maddesi, mülkiyet hakkının içeriğini; malikin, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şeyi dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahip olmak, şeklinde belirlemiştir.

Yukarıda yapı kayıt belgesinin, sahibine tanınan haklardan bir kısmını izah ettik. Bu açıklamalardan anlaşılacağı gibi yapı kayıt belgesi sahibi; yapıyı kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma hakkına sahip olduğuna göre, yapı kayıt belgesi alınan bir yapı, kural olarak İmar Kanunu’na uygun bir yapı olarak kabul edilmelidir. Aslında Kanun koyucu bazı çekincelerle açıkça adını koymamış olsa bile, yapı sahiplerine sunulan imkânlar dikkate alındığında, 3194 sayılı Kanunun Geçici 16.maddesi, “bedel karşılığı imar affı” niteliğinde bir düzenlemedir. Ancak, bir yapının yapı kullanma iznine sahip olması ile yapı kayıt belgesine sahip olması arasında piyasada bir değer düşüklüğü varsa bu değerden ve sözleşmeye göre eksik ve ayıplı işlerden yüklenici sorumlu tutulmalıdır.

Somut olaya döndüğümüzde; taraflar arasında yapılan bedel karşılığı inşaat sözleşmesinin davalı tarafça feshedilmesi üzerine davacı/yüklenici, feshin haksız olduğunun tespiti ve hak edişlerinin ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Dairemizin Sayın çoğunluğunca, “yükleniciye inşaatın yasal hale getirilmesi için yetki ve süre verilmesi, süre sonunda iskan ruhsatının alınamaması halinde inşaatların ekonomik değerinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine, iskan ruhsatının alınması halinde bilirkişi aracılığı ile alınacak rapora göre yüklenicinin hakkedişine hükmedilmesi” gerekçesiyle kararın bozulmasına karar vermişse de, farklı gerekçe ile kararın bozulması gerektiği düşüncesiyle çoğunluğun bozma gerekçesine katılmıyorum. Şöyle ki;

Bu dosya ile ilgili (kapatılan) 15.Hukuk Dairesinin 14.06.2017 tarihli bozma kararından sonra 2018 yılında 3194 sayılı Kanuna eklenen geçici 16. madde ile iskan ruhsatı alınamayan inşaatlara yapı kayıt belgesi alınabileceği düzenlemesi yapılmıştır. Nitekim somut olayda da Yapı Kayıt Belgesi alındığı sabittir.

Yapı Kayıt Belgesi TMK'nın 683. maddesinin bir malike tanıdığı tüm hakları sağladığı için, bu hakları “yok hükmünde” saymak; öncelikle 3194 sayılı Kanunun geçici 16. maddesine aykırı olacağı gibi, kullanılan ve kullanılmaya devam edilecek ve anılan Kanunun ekonomik değer atfettiği yapının “ekonomik değerinin olmadığı” kabul edilerek sözleşmenin feshedilmek suretiyle yapının arsa sahibine terkedilmesi ve yükleniciye yaptığı işin karşılığının verilmemesi hakkaniyete uygun düşmeyecektir. Bu nedenle yüklenicinin iskân ruhsatı yerine aldığı yapı kayıt belgesi ve bozmadan sonraki Kanuni düzenleme nedeniyle usuli kazanılmış hakkın oluşmayacağı da dikkate alınarak; yapının, yapı kullanma iznine sahip olması ile yapı kayıt belgesine sahip olması arasında piyasada bir değer düşüklüğü varsa bu değer bilirkişiye tespit ettirilerek ve davacı/yüklenicinin hakedişinden mahsup edilmek suretiyle asıl ve birleşen davada yüklenici istemlerinin değerlendirilmesi ve bu nedenle kararın bozulması gerekirken, Sayın çoğunluğun farklı gerekçelerle kararı bozmasına karar vermiştir.

Davacı tarafın karar düzeltme istemi bozma gerekçeleriyle Sayın çoğunlukça reddedilmişse de yukarıda izah ettiğimiz muhalefet gerekçelerimiz esas alınarak karar düzeltme isteminin kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmesine dair karara muhalifim.
Yargıtay — Esas No: 2012/30511, Karar No: 2013/2919, Tarih: 21.02.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/30511 E.  ,  2013/2919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanıklara yüklenen ''2001 takvim yılında sahte fatura düzenlemek'' suçunun tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesinde öngörülen dava zamanaşımının, 31.12.2001 olan suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi yasaya aykırı, ''2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek'' suçlarının tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan aynı Yasanın 102/4. maddesinde öngörülen dava zamanaşımının, yüklenen suçların tarihi olan 2002, 2003 ve 2004 tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321 maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 21.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.