muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1062, Karar No: 2018/7066, Tarih: 19.03.2018

Davalı vekili; husumet itirazında bulunarak, davacının çalışmış olduğu 29 Mayıs Hastanesinin 6518 sayılı Kanunun 122. maddesiyle 663 sayılı KHK ye eklenen geçici 14. madde ile Kamu Hastaneleri Kurumuna devredildiğini, yıllık izin ücretinin ödenmeyeceği hususunun KHK 'de açıkça yer aldığını, işyerinin devlete devri ile birlikte, iş ilişkisi devam ettiğinden, sona ermeyen iş ilişkisinden dolayı izin ücretinin istenemeyeceğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının işçi statüsünde çalıştığı ve 77 günlük izin alacağının bulunduğu, devir sırasında düzenlenen KHK ile izin ücreti istenmeyeceği düzenlenmiş ise de, yıllık izin hakkının Anayasal bir hak olduğu, Türkiye tarafından bu konudaki İlo Sözleşmesinin imzalandığı Anayasa'nın 90.maddesi gereğince uluslararası sözleşmelerin Anayasa hükmünde olduğu hususunun ülkemizde pek çok alanda iç hukukun üzerinde ve Anayasa değerinde kabul edildiği, İş Kanunun 53/2 maddesi gereğince yıllık ücretli izin hakkından vazgeçilemeyeceği hususları birlikte değerlendirildiğinde, davacının kanun, uluslararası sözleşme ve Anayasa ile belirlenmiş olan hakkının 663 Sayılı KHK ile ortadan kaldırılmasının mümkün olmadığı, devir ile davacının 657 Sayılı Devlet Memurları Kanunu gereğince devlet memuru statüsüne geçtiğini, devlet memurlarında izin hakkının 4857 Sayılı Yasanın ilgili maddelerinden farklı hükümler içerdiğini, davacının statü değişikliği nazara alındığında, iş sözleşmesinin aynen devam ettiği ve feshedilmediği ve aynen devam ettiği bu nedenle izin hakkının muaccel olmadığı savunmasının geçerlilik tanımanın mümkün olmadığı, davacının devlet memuru olarak 77 günlük daha önce uzun yıllar kullanmamış olduğu, iznini kullanmasının mümkün olmadığı ayrıca iznin fesih sırasında paraya çevrilerek ödenmesinin de söz konusu olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Davacıya kullanmadığı yıllık iznin ücretinin ödenip ödenmeyeceği taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

6518 Sayılı Aile Ve Sosyal Politikalar Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 06/02/2014 tarihli Yasanın 122. maddesinde: 663 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye aşağıdaki geçici madde eklenmiştir.

“GEÇİCİ MADDE 14 – (1) Türkiye Diyanet Vakfına ait hastaneler, taşınır ve taşınmazları; alt işveren veya hizmet alımı ilişkisi olmaksızın bir iş sözleşmesine dayalı olarak 21/11/2013 tarihi itibarıyla anılan hastanelerde çalışmakta olup da Sosyal Güvenlik Kurumuna tescili yapılmış olanlardan 14/7/1965 tarihli ve 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 48 inci maddesinde öngörülen genel ve ilgili kadro veya pozisyon için aranılan özel şartları taşıyanlar aşağıdaki usul ve esaslar çerçevesinde Vakfın talebi üzerine bir yıl içinde Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumuna devredilir.

(2) Bu maddenin yayımı tarihinden itibaren altı ay içinde;

a)...

(2) Bu maddenin yayımı tarihinden itibaren altı ay içinde;

a)...

b) Birinci fıkrada belirtilen şartları taşıyan personelden bir ay içinde talepte bulunanlardan;

1) Tabipler ve diş tabipleri çalışmakta oldukları ildeki Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumunun ihtiyaç bulunan sağlık kurum veya kuruluşlarının memur kadrolarına atanırlar.

2) Tabipler ve diş tabipleri dışındaki diğer personel, yaptıkları iş, eğitim durumu ve bulundukları pozisyon dikkate alınarak Devlet Personel Başkanlığının görüşü üzerine Maliye Bakanlığının izni ile çalışmakta oldukları ildeki Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumunun ihtiyaç bulunan sağlık kurum veya kuruluşlarına, döner sermaye adına vizelenecek pozisyonlarda istihdam edilmek üzere, 657 sayılı Kanunun 4 üncü maddesinin (B) fıkrası hükümleri uyarınca sözleşmeli personel statüsüne geçirilir.

Atamada ve sözleşmeli personel pozisyonlarına geçirilmede, iş sözleşmeleri askıda bulunanlar dâhil tam zamanlı çalışanlar ile emeklilik veya yaşlılık aylığı kesilmek suretiyle çalışanlar dâhil herhangi bir sosyal güvenlik kurumundan emeklilik veya yaşlılık aylığı bağlanmamış olanlar dikkate alınır. İş sözleşmesi askıda bulunanlar, iş sözleşmesinin askıya alınmasını gerektiren hâlin bitiminden itibaren bir ay içinde talepte bulunmaları kaydıyla bu madde hükümlerinden yararlandırılır.

(3) Personele, memur ve sözleşmeli personel pozisyon statüsüne geçirilmeleri sebebiyle, iş mevzuatına göre Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumu veya Türkiye Diyanet Vakfı tarafından herhangi bir tazminat ödenmez, kullanmamış oldukları yıllık ücretli izin süreleri için herhangi bir ödeme yapılmaz. Personelin devir tarihi itibarıyla Türkiye Diyanet Vakfında geçen ve kıdem tazminatına esas alınabilecek hizmet süreleri, 8/6/1949 tarihli ve 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanunu uyarınca ödenecek emekli ikramiyesi veya ilgili mevzuatına göre ödenecek iş sonu tazminatına esas toplam hizmet süresinin hesabında dikkate alınır. Personelin, devir tarihine kadar olan döneme ilişkin diğer mali ve sosyal haklarından Vakıf sorumludur.

(4) Personelin emekli ikramiyesi veya ilgili mevzuatına göre ödenecek iş sonu tazminatı hesabına dâhil edilecek hizmet sürelerinden kaynaklanan ilave maliyetin finansmanına karşılık olmak üzere, devir tarihi itibarıyla ilgililerin atandıkları kadro veya pozisyon unvanı ile derecesi ve kademesi ile hizmet süreleri esas alınarak hesaplanacak emekli ikramiyesi ile iş sonu tazminatı toplam tutarı, Türkiye Diyanet Vakfı tarafından bir yıl içinde döner sermaye hesabına ödenir veya devredilen hastanelere ait taşınır ve taşınmaz bedellerinden mahsubu yapılır.

(5) Bu maddenin uygulanmasında ilgili kanunların kadro kısıtlamasına ilişkin hükümleri uygulanmaz.”

(5) Bu maddenin uygulanmasında ilgili kanunların kadro kısıtlamasına ilişkin hükümleri uygulanmaz.”

Şeklinde düzenleme getirilmiş ve davacının başvurusu üzerine daha güvenceli devlet memurluğu kadrosuna geçirilmiştir. Kanunda “kullanmamış oldukları yıllık ücretli izin süreleri için herhangi bir ödeme yapılmaz” açık düzenlemesi mevcut olduğundan yıllık izin ücreti talebinin reddi gerekirken yazılı gerekçeyle kabulü isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5965, Karar No: 2011/16440, Tarih: 05.12.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/5965 E.  ,  2011/16440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Denizli 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/12/2009 tarih ve 2009/263-2009/380 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalıların trafik sigortacısı ve sürücüsü olduğu müvekkiline ait aracın karışmış olduğu kaza sonunda ölenin hak sahiplerine sigorta şirketince 4.826 TL eksik ödeme yapıldığını, eksik ödeme nedeniyle açılan davalar hak sahiplerine anapara, masraf ve faizleri ile birlikte müvekkilince 15.624 TL ödeme yapılmak zorunda kalındığını ileri sürerek, bu meblağın davalılardan temerrüt faiziyle birlikte müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan sigorta şirketi vekili, müvekkilince hak sahibine 2.093 TL ödeme yapıldığını, davacı sigortalı, aleyhine açılan davaları ihbar etmediğinden müvekkilinin temerrüde düşürülmediğini, bu nedenle müvekkilinin faiz ve ferilerinden sorumlu tutulamayacağını, asıl alacak miktarı olan 4.826 TL'nin 03.05.2005 tarihinde davacıya ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, tazminatın fahiş olduğunu savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacıya ait aracın karıştığı kaza nedeniyle, ölenin mirasçısına, eksik hesaplama sonucu 14.03.2002 tarihinde 2.093 TL ödeme yapıldığı, hak sahibinin araç maliki davacıya açtığı tazminat davaları sonucunda ise davacının 15.624 TL ödeme yaptığı, davalılardan Muhammet'in, kazaya sürücü olarak neden olması sebebiyle bu tutarın tamamından sorumlu olduğu, davalı ... şirketinin ise 02.02.2002 tarihinde temerrüde düştüğü, bu tarihten dava tarihine kadarki süreç için sorumluluğunun (haksahibine yapılan 2.093 TL ödeme düşülerek) 6.457,97 TL olduğu, bu miktarın (asıl sorumluluğu olan 4826 TL'den 2.093 TL ödemenin düşülmesi ile) 2.733 TL ana para ve 3.724,94 TL faizden oluştuğu, bu davalının tazminat davalarının kendine ihbar edilmemiş olması nedeniyle yargılama gideri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulamayacağı, dava dilekçesinde 4.826 TL talep edildiği, taleple bağlı kalınarak bunun 2.733 TL'lik kesimine dava tarihinden itibaren faiz yürütüleceği, faize ilişkin kalan bölümüne faiz yürütülmesine gerek görülmediği gerekçesi ile, birden fazla tahsilata yer vermeyecek şekilde, davalı ... yönünden davanın kabulüne, davalı ... yönünden davalı 4.826 TL ile sorumlu olmak üzere ve bu miktarın da 2.733 TL tutarındaki bölümü için dava tarihinden itibaren yürütülecek yasal faizi ile birlikte sorumlu olacak şekilde tahsiline, davalıların müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulması talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- HMK'nun 294/1. maddesine göre, mahkemece tahkikat tamamlandıktan sonra uyuşmazlığın esası hakkında verilen nihai karar hüküm niteliğinde olup, aynı maddenin 3. fıkrasına göre zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucunun tefhim edildiği hallerde, yazılacak gerekçeli kararın HMK'nun 298/2. maddesine göre tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olmaması gerekir. Esasen, kısa kararı yazıp, tefhim etmekle davadan el çekmiş olan hakimin artık bu kararını değiştirmesine yasal olanak bulunmamaktadır. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili ya da farklı olması yargılamanın aleniyetine, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ile HMK'nın yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca, anılan husus kamu düzeni ile ilgili olup, gözetilmesi yasa ile hakime yüklenmiş bir ödevdir. Aksine düşünce ve uygulama yargıcın, yargıç ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile bağdaşmaz.

Somut olayda, yargılama sonunda tefhim edilen kısa kararda, maddi tazminatın, davalılar ... ve Aksigorta A.Ş.'den müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya ödenmesine hükmedilmiş, gerekçeli kararın hüküm sonucu bölümünde ise bu kez davalıların müşterek ve müteselsil nitelikte sorumlu tutulması yönündeki isteğin reddine karar verilmesi suretiyle farklı ve çelişkili hüküm tesis edilmiştir.

Bu itibarla, 10.04.1992 gün ve 1991/7 esas, 1992/4 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararı çerçevesinde, bu kısa kararla bağlı kalınmadan, mahkemece, yeni bir kısa ve buna uygun gerekçeli karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, hükmün BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 05.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12766, Karar No: 2017/881, Tarih: 13.02.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/12766 E.  ,  2017/881 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, dava dışı Limited Şirkette 06.12.2006 tarihinden itibaren ortak olduğunu, ortak olduğu tarihten itibaren ve ortaklık payı oranında prim borçlarından sorumlu olduğunu belirterek, ödeme emrinin iptalini istemiştir.

Davanın yasal dayanağı 6183 sayılı Yasanın 35. maddesidir.

6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun’un 22.07.1998 gün ve 4369 sayılı Kanun’un 21. maddesiyle değişik 35. maddesi; “Limited şirket ortakları şirketten tahsil imkânı bulunmayan amme alacağından sermaye hisseleri oranında doğrudan doğruya sorumlu olurlar ve bu Kanun hükümleri gereğince takibe tabi tutulurlar.” hükmünü taşımakta iken; 04.06.2008 günlü Resmi Gazete’de yayımlanarak bazı maddeleri dışında aynı gün yürürlüğe giren 5766 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunda ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 3. maddesiyle, 35. maddede yer alan, “şirketten tahsil imkanı bulunmayan” ibaresi "şirketten tamamen veya kısmen tahsil edilemeyen veya tahsil edilemeyeceği anlaşılan" şeklinde değiştirilmiş ve aynı maddeye; “Ortağın şirketteki sermaye payını devretmesi halinde, payı devreden ve devralan şahıslar devir öncesine ait amme alacaklarının ödenmesinden birinci fıkra hükmüne göre müteselsilen sorumlu tutulur.”

“Amme alacağının doğduğu ve ödenmesi gerektiği zamanlarda pay sahiplerinin farklı şahıslar olmaları halinde bu şahıslar, amme alacağının ödenmesinden birinci fıkra hükmüne göre müteselsilen sorumlu tutulur." Şeklinde iki fıkra eklenmiştir.

“Amme alacağının doğduğu ve ödenmesi gerektiği zamanlarda pay sahiplerinin farklı şahıslar olmaları halinde bu şahıslar, amme alacağının ödenmesinden birinci fıkra hükmüne göre müteselsilen sorumlu tutulur." Şeklinde iki fıkra eklenmiştir.

Ayrıca, 5766 sayılı Kanunun 1. maddesiyle 6183 sayılı Kanunun 3. maddesine eklenen;"Tahsil edilemeyen amme alacağı terimi: “Amme borçlusunun bu Kanun hükümlerine göre yapılan mal varlığı araştırması sonucunda haczi kabil herhangi bir mal varlığının bulunmaması, haczedilen mal varlığının satılarak paraya çevrilmesine rağmen, satış bedelinin amme alacağını karşılamaması gibi nedenlerle tahsil edilemeyen amme alacaklarını,”, “Tahsil edilemeyeceği anlaşılan amme alacağı terimi: “Amme borçlusunun haczedilen mal varlığına bu Kanun hükümlerine göre biçilen değerlerin amme alacağını karşılayamayacağının veya hakkında iflas kararı verilen amme borçlusundan aranılan amme alacağının iflas masasından tahsil edilemeyeceğinin anlaşılması gibi nedenlerle tahsil dairelerince yürütülen takip muamelelerinin herhangi bir aşamasında amme borçlusundan tahsil edilemeyeceği ortaya çıkan amme alacaklarını,”ifade eder, olarak açıklanmıştır.

5766 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi de; “ Bu Kanunla 6183 sayılı Kanunda yapılan değişiklikler ve eklenen hükümlerin; hükümlerin, yürürlüğe girdiği tarih itibariyle tahsil edilmemiş bulunan amme alacakları hakkında da uygulanır." hükmünü taşımakta iken, Anayasa Mahkemesinin geçici 1. maddenin iptaline dair yapılan başvuru üzerine verdiği 2009/39E.; 2011/68 K. sayılı ve 28.04.2011 günlü kararı ile “5766 sayılı Kanun’da esas olarak bir kamu alacağı ile ilgili bireylerin sorumluluklarını arttıran ve müteselsil sorumluluk getiren düzenlemelerin, Kanunun geçici 1. maddesi ile yürürlük tarihi itibari ile tahsil edilmemiş alacaklara da uygulanması hukuk kurallarının geriye yürütülmesi anlamına gelmekte ve Anayasada yer alan hukuk devleti kapsamındaki hukuk güvenliği ilkesi ile bağdaşmamaktadır.” gerekçesi ile anılan düzenlemeyi iptal etmiştir.

Eldeki davada; davacının şirketten tahsili mümkün olmayacağı anlaşılan Kurum alacakları bakımından ortak olduğu dönemle ilgili olarak, sorumlu olması doğal ve yasal gerekliliktir. Fakat, mahkemece, davacının devralan ortak sıfatı ile devir tarihinden önce doğmuş olan prim borçlarından, işveren şirketten, tahsil edilememesi şartının gerçekleşmesi halinde, sorumlu olmayacağına dair kabul isabetli değildir.

Eldeki davada; davacının şirketten tahsili mümkün olmayacağı anlaşılan Kurum alacakları bakımından ortak olduğu dönemle ilgili olarak, sorumlu olması doğal ve yasal gerekliliktir. Fakat, mahkemece, davacının devralan ortak sıfatı ile devir tarihinden önce doğmuş olan prim borçlarından, işveren şirketten, tahsil edilememesi şartının gerçekleşmesi halinde, sorumlu olmayacağına dair kabul isabetli değildir.

Davacının ortaklığı devralmadan önceki şirket borçlarından sorumluluğu hususunda Anayasa Mahkemesinin 28.04.2011 tarihli kararı ile 5766 sayılı Yasanın geçici 1.maddesini iptal etmesi nedeniyle 6183 sayılı Yasanın geçici 1.maddesi ve her kanunun yürürlükte olduğu dönemde uygulanması gerektiğine ilişkin genel hukuk kuralı nedeniyle 6183 sayılı Yasanın 35. maddesine 04/06/2008 tarihinde 5766 sayılı Yasanın 3. maddesiyle eklenen fıkraların uygulanmasına olanak bulunmamaktadır. 6183 sayılı Yasanın 35. maddesinin yukarıda belirtilen ilk haline göre değerlendirilme yapıldığı takdirde ise, sorunun çözümünde 5766 sayılı Yasanın çıkarılış amacı ve Ticaret hukuku ile birlikte konu irdelenmelidir. 5766 sayılı Yasanın genel gerekçesinde; 6183 sayılı Kanun’un mevcut hükümlerinin uygulamasına ilişkin yargı kararları dikkate alınarak, uygulamaya açıklık getiren düzenlemelere yer verildiği, öngörülen değişiklikler ile 6183 sayılı Kanunun temel felsefesi korunarak, amme alacaklarının daha süratle tahsiline imkan verilmesinin amaçlandığı ifade edilmiştir. Bu bakımdan kamu borçlularının paylarını devretmeleri halinde devreden ve devralan ortakların sorumluluğunun açıkça belirlenmesi amacıyla yasal değişikliklerin yapıldığı anlaşılmakta olup Ticaret hukukunda limited şirket ortaklarının tüm işlemlerinde basiretli davranma ve özen yükümü de dikkate alındığında Limited şirketteki diğer ortağın hissesini devralan ortağın, o hissedarın devir anına kadar mevcut şirket borçlarından yükümlü bulunduğunu bilmesinin en az ticari muamelelerde bir tüccarın göstermesi gereken basiretli davranışlar olarak sayılması gerektiğinden, böyle bir basireti göstermemiş olan ortağın bu davranışının sonucuna katlanmak zorunda olduğu, dolayısıyla limited şirketteki payı devralan ortağın, devirden önceki dönemle ilgili şirket borçlarından sorumlu tutulması gerektiği kabul edilmelidir. Hatta, şayet, devir olgusunun, sırf kamu borçlarından kurtulmak amacıyla yapıldığına dair somut emareler var ise devreden ortağında bu kanuna karşı hile nedeniyle sorumlu tutulması kanunun amacına uygun olacaktır. Zaten, sonraki yasal düzenlemelerde de devralan ve devreden ortağın Kuruma karşı müteselsilen sorumlu olacağı esası getirtilmiş ve bu konuda yapılan yasal düzenleme ile devralan ortağın sorumluluğu bir adım daha ileri götürülmüş ve müteselsil sorumluluk esası getirtilerek bu konu açıklığa kavuşturulmuştur.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, davacının devralan ortak sıfatı ile 2006/12 ay öncesi borçlardan da payı oranında sorumlu olduğu gözetilmeksizin, hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3821, Karar No: 2021/6471, Tarih: 08.04.2021

**1. Ceza Dairesi         2019/3821 E.  ,  2021/6471 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

FETÖ/PDY örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan Konya 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 04/12/2018 tarihli ve 2017/121 esas, 2018/318 sayılı kararı ile 1 yıl 13 ay hapis cezasına hükümlü ...'ın bu cezasının infazı sırasında, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 105/A maddesi gereğince cezasının koşullu salıverilme tarihine kadar olan kısmının denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infazına ve tahliyesine dair Akşehir İnfaz Hâkimliğinin 14/03/2019 tarihli ve 2019/252 esas, 2019/251 sayılı kararını müteakip, hükümlünün cezasını çekerek şartla tahliyeye hak kazandığından bahisle 19/04/2019 tarihinden geçerli olmak üzere koşullu salıverilmesine ilişkin Aksaray 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/04/2019 tarihli ve 2019/471 değişik iş sayılı kararını takiben, Konya Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından ilamın infazında eksiklik bulunduğundan bahisle anılan koşullu salıverilme kararının kaldırılmasına karar verilmesi talebinin reddine dair Konya 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 03/09/2019 tarihli ve 2017/121 esas, 2018/318 sayılı ek kararına yönelik itirazın reddine ilişkin merci Konya 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/09/2019 tarihli ve 2019/165 değişik iş sayılı kararı ile ilgili olarak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18/09/2007 tarihli ve 2007/1-214-181 sayılı kararında belirtildiği üzere infaza ilişkin lehe oluşan hataların kazanılmış hakka konu olmayacağı gözetilerek yapılan incelemede,

Her ne kadar Konya 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 03/09/2019 tarihli ve 2017/121 esas, 2018/318 sayılı ek kararı ile, "... örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunu işlediklerinden bahisle haklarında 5237 sayılı TCK'nın 220/7 maddesi uyarınca ceza verilen ve suç tarihinde sabıkaları bulunmadığı anlaşılan sanıkların, "özel tehlikeli suçlu" kategorilerinden "örgüt mensubu suçlu" olarak kabul edilmek suretiyle haklarında TCK 58/9 maddesi uyarınca mükerrirlere özgür infaz rejiminin tatbik edilemeyeceği..." şeklinde gerekçe ile şartla tahliye kararının kaldırılmasına yönelik talebin reddine karar verilmiş ise de,

İnfaz dosyası incelendiğinde,

Konya 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 04/12/2018 tarihli ve 2017/121 esas, 2018/318 sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 220/7. maddesinin yollamasıyla 314/2, 62/1 ve 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 5/1. maddeleri gereğince 1 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılan terör suçlusu hükümlünün anılan cezasının infazı kapsamında ceza infaz kurumuna 11/03/2019 tarihinde girdiği ve Akşehir

Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 11/03/2019 tarihli ve 2019/1138 sayılı müddetnameye göre hakederek tahliye tarihinin 27/12/2019, koşullu salıverilme tarihinin ise 19/04/2019 olarak belirlendiği,

İlgili Mevzuat incelendiğinde;