muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2609, Karar No: 2025/2211, Tarih: 27.05.2025

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yüklenicinin sözleşme ile kararlaştırılan edimini yerine getirmediğinden taşınmazda mülkiyet hakkını kazanamadığı, buna bağlı olarak yükleniciden pay satın alan üçüncü kişi olan davalıların mülkiyet hakkının doğmadığı, yapılan satış ve devirlerin sebepten yoksun hale geldiğinden yolsuz tescil durumuna düşeceği, davalıların iyiniyet iddiasında bulunamayacağı gerekçesi ile davanını kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresinde davalı ... vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı ... vekili temyiz dilekçesinde; dava konu taşınmazın dava dışı ...'dan satın aldığını, müvekkil feshedilen sözleşmenin tarafı olmadığını, iyiniyetli olduğunu, dava konusu bağımsız bölümleri tapuya güven ilkesi çerçevesinde, hiçbir takyidat ve engel olmadığı için satın aldıklarını, mağdur olduklarını, TMK 1023 madde çerçevesinde iyiniyetli kazanımın korunması gerektiğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, kat karşılığı inşaat sözleşmesinin geriye etkili feshi ile tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Dairemizin, “arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin geriye etkili feshi halinde yükleniciden hisse veya bağımsız bölüm satın alan yahut lehine ipotek tesis edilen üçüncü kişilerin iyiniyetle tapuya güvenerek ayni hak iktisaplarının dinlenmeyeceğine..” dair içtihadından dönmek amacıyla Yargıtay Kanunu’nun 15/2-c maddesi gereğince Yargıtay Birinci Başkanlığına yaptığı başvuru neticesinde Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunca 16.04.2025 tarih, 2024/1 esas; 2025/2 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ile Dairemizin eski içtihatlarından dönme istemi kabul edilmiştir.

16.04.2025 tarih, 2024/1 esas; 2025/2 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında belirtildiği gibi, Yargıtay Kanunu’nun 45/5.fıkrası gereğince içtihadı birleştirme kararları benzer hukuki konularda Yargıtay Genel Kurullarını, dairelerini ve adliye mahkemelerini bağlar. İçtihadı birleştirme öncesinde aksi yönde bir bozma olsa bile usuli kazanılmış hakkın istisnası olarak uygulanması gerekir.

Bu nedenle; Hukuk sistemimizde taşınmaz mülkiyeti edinmek ancak tapu sicili ile mümkündür. Tapu sicili herkese açıktır. İlgili herkes, tapu kütüğündeki ilgili sayfa ve belgelerin kendisine gösterilmesini veya bunların örneklerinin verilmesini tapu memurundan isteyebilir. Tapu kütüğüne yapılmış her tescil, bir ayni hakkı karşılar. Geçerli bir tescil, sicil dışı meydana gelen bir değişiklik sonucu sonradan yolsuz tescil haline gelebilir. Bu durumda bile iyi niyetli üçüncü kişiler bakımından, tescilin olumlu hükmü uygulanır. Yani, iyi niyetli üçüncü kişilerin böyle bir tescile güvenerek kazandıkları ayni haklar korunur (TMK. m. 1023).

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi, bünyesinde gayrimenkul satış vaadi ve eser sözleşmesini barındıran karma bir sözleşmedir. Bu sözleşmede arsa sahibi, sözleşmeye uygun koşullarda arsasını yükleniciye teslim etmek; yüklenici kendisine karşı edimini yerine getirdiğinde ise yükleniciye bırakılan bağımsız bölümlerin tapusunu ona devretmek ile yükümlüdür. Sözleşmenin diğer tarafı olan yüklenicinin edim borcu ise sözleşmede kararlaştırılan nitelikteki binayı yapıp arsa sahibine teslim etmektir. Aynı zamanda arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ani edimli bir sözleşmedir. Ani edimli sözleşmenin kural olarak geriye etkili feshi ve tasfiyesi mümkündür. Geriye etkili fesihte sözleşmenin tarafları verdiklerini sebepsiz zenginleşme kurallarına göre geri isteyebilirler. Uygulamada arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldıktan sonra yüklenici henüz edimlerini yerine getirmeden; arsa sahibi, arsa veya kat irtifak tapularını veya bir kısmını çeşitli saiklerle yükleniciye tapuda devretmekte ve yüklenici devraldığı bağımsız bölüm veya arsa hisselerini üçüncü kişilere satmaktadır. Arsa payı veya bağımsız bölümlerin satılmasından sonra yüklenici edimlerini yerine getirmediği için sözleşmenin geriye etkili feshi talep edilebilmektedir.

TMK’nın 3. maddesine göre, tapuya güvendiğini, iyi niyetli olduğunu beyan eden ve yükleniciden arsa payı veya bağımsız bölüm satın alan üçüncü kişinin iyiniyetli olduğu Kanun gereğince karine olarak kabul edilmelidir. Aynı Kanunun 1023.maddesine göre ise tapuya güvenerek iktisap edilen ayni hakkın korunması gerekir.

TMK’ nın 3. ve 1023.maddelerine göre, yükleniciden arsa payı veya bağımsız bölüm devralan üçüncü kişi iyi niyetli ise yüklenici adına yapılan tescil başlangıçtan itibaren yolsuz olsa veya sonradan geriye etkili fesihle yolsuz hâle gelse bile devrin geçerli olacağı kabul edilmelidir. Zira tapu siciline güven ilkesi korunmazsa hukukî işlem güvenliği, dolayısıyla hukukun en temel ilkelerinden olan hukukî güvenlik ilkesi de ihlâl edilmiş olur.

Arsa sahibinin; üçüncü kişinin taşınmazı tapuda satın aldığı anda arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi nedeniyle tapunun yükleniciye devredildiğini ve yüklenicinin edimlerini yerine getirmediği için sözleşmenin geriye etkili feshi ihtimalini bildiğini ve buna rağmen taşınmazı satın aldığını veya lehine ipotek tesis ettiğini bir başka deyişle üçüncü kişinin kötü niyetli olduğunu somut delil ve vakıalarla ispat etmesi halinde elbette tapunun arsa sahibine döneceğinin kabulü gerekir.

Öte yandan, arsa sahibinin yükleniciye devrettiği tapunun avans tapu olduğunun kabulü de mümkün değildir. Zira “avans tapu”kavramının Türk Medeni Kanunu ve Türk Eşya Hukuku sisteminde yerinin bulunmadığı, Doktrinde de belirtildiği gibi, arsa sahibinin yükleniciye tapu devrinin avans tapu kavramıyla açıklanamayacağı,zira tapu devrinin şarta bağlanamayacağı; dolayısıyla, yüklenici adına kayıtlı olan arsa hissesi veya bağımsız bölümün üçüncü kişiye satılmasının geçerli olduğu kabul edilmelidir.

Öte yandan, arsa sahibinin yükleniciye devrettiği tapunun avans tapu olduğunun kabulü de mümkün değildir. Zira “avans tapu”kavramının Türk Medeni Kanunu ve Türk Eşya Hukuku sisteminde yerinin bulunmadığı, Doktrinde de belirtildiği gibi, arsa sahibinin yükleniciye tapu devrinin avans tapu kavramıyla açıklanamayacağı,zira tapu devrinin şarta bağlanamayacağı; dolayısıyla, yüklenici adına kayıtlı olan arsa hissesi veya bağımsız bölümün üçüncü kişiye satılmasının geçerli olduğu kabul edilmelidir.

Arsa sahibinin yükleniciye tapuyu devretmesi, yolsuz tescil olarak da değerlendirilemez. Zira aynî hakkın kurulabilmesi için yeterli olmayan ve gerçek hak sahipliğini yansıtmayan tescil, yolsuz tescildir. (TMK.1024). TMK’nın 992.maddesi hükmü gereğince, arsa sahibinin bozucu yenilik doğuran hakkını kullanarak sözleşmeden dönme anına kadar, mülkiyet hakkına sahip yüklenicinin tasarruf işleminde hiç bir hukuki sakatlık olmayacaktır. Arsa sahibi, sözleşmeden sonradan dönse bile “yolsuz tescil” iddiasıyla yükleniciden iyi niyetle ayni hak iktisap eden üçüncü kişiden tapu iptali ve tescil talep etme hakkı bulunmayacaktır.

İzah edilen nedenlerle, tapuya güvenerek yükleniciden arsa hissesi veya bağımsız bölüm satın alan yahut lehine ipotek tesis edilen iyi niyetli üçüncü kişinin TMK'nin 1023. maddesine istinaden iktisabının korunması gerekir. Ancak, arsa sahibinin TMK’nın 3/2.fıkrası gereğince, üçüncü kişinin taşınmazı satın aldığı veya lehine ipotek tesis ettiği anda, “tapunun arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciye devredildiğini ve sözleşmenin geriye etkili fesih koşullarının bulunduğunu” bildiğini veya bilmesi gerektiğini ispatlaması halinde arsa sahibinin tapu iptali ve tescil talebi kabul edilebilir.

Anılan İçtihadı Birleştirme ve Dairemizin yeni içtihatları doğrultusunda mahkemece yapılması gereken üçüncü kişinin taşınmazı satın aldığı veya lehine ipotek tesis ettiği anda, “tapunun arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciye devredildiğini ve sözleşmenin geriye etkili fesih koşullarının bulunduğunu” bildiğini veya bilmesi gerektiğini ispatlanması halinde arsa sahibinin tapu iptali ve tescil talebi kabul edileceğinden, Yargıtay İçtihat Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 16.05.2025 tarih ve 2024/1 Esas, 2025/2 Karar sayılı ilamı doğrultusunda yükleniciden arsa payının mülkiyetini devralanlar, taşınmaz üzerinde mülkiyet dışında bir ayni hak, ipotek hakkı kuran üçüncü kişiler için TMK’nın 1023. maddesi bağlamında iyiniyetli olup olmadıklarının irdelenmesi gerektiği, sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi doğru olmamıştır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgilisine iadesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgilisine iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,27.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2636, Karar No: 2020/1678, Tarih: 03.03.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/2636 E.  ,  2020/1678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınıp hükmolunan ceza miktarına göre suça sürüklenen çocuk müdafisinin duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 318. maddesi uyarınca reddiyle incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuğun 06.01.2010 ve sonrasında mağdure ile rızasıyla cinsel ilişkiye girdiğinden bahisle açılan davada mahkemece suçun iddianame gibi 06.01.2010 ve sonrasında işlendiğinin kabul edilmesi ve mağdurenin doğumuna dair Çivril Devlet Hastanesinden gelen belgelerden de 06.01.1995 günü saat 01.00’ de doğduğunun anlaşılması karşısında; mağdurenin suç tarihinde on beş yaşını doldurduğu ve bu haliyle suça sürüklenen çocuğun eyleminin reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturup, şikayetin 02.06.2011 tarihinde yapılması nedeniyle son ilişkinin ne zaman olduğu açıklığa kavuşturulup, buna göre zamanaşımı süresi de dikkate alınarak suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Dosya içeriğine göre suça sürüklenen çocuğun, suç tarihinden önce tanışıp arkadaş olduğu on beş yaşındaki mağdureyle cebir, tehdit veya hile olmaksızın cinsel ilişkiye girdiği, Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 28.09.2012 tarihli raporda mağdurenin, suça sürüklenen çocuk haricinde temyiz incelemesine konu olmayan diğer suça sürüklenen çocuklarla da ilişkiye girmesi nedeniyle ruh sağlığının hangi suça sürüklenen çocuğun eylemi nedeniyle bozulduğu veya her bir suça sürüklenen çocuğun eyleminden dolayı ruh sağlığının ayrı ayrı bozulup bozulmadığı hususlarında açıklama yapılmadığı gibi ruh sağlığındaki bozulmanın olay sonrası gelişen psikososyal stres ve çatışmalardan veya erken yaşta yaşanan cinsel deneyimden de kaynaklanabileceğinin belirtilmesi karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 103/6. maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığı nazara alınmadan yazılı şekilde tatbiki suretiyle fazla ceza tayini,

Nüfus kaydında 08.01.1995 doğumlu görünen mağdurenin kayden on beş yaşını tamamladığı tarihten sonra rızasıyla girdiği cinsel ilişkilerin 5237 sayılı TCK'nın 104. maddesi kapsamında kalmasından dolayı ayrıca değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçu teselsül ettirilerek hüküm kurulması,

Nüfus kaydında 08.01.1995 doğumlu görünen mağdurenin kayden on beş yaşını tamamladığı tarihten sonra rızasıyla girdiği cinsel ilişkilerin 5237 sayılı TCK'nın 104. maddesi kapsamında kalmasından dolayı ayrıca değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçu teselsül ettirilerek hüküm kurulması,

Mahkemece atılı suçtan hüküm kurulduğu sırada 5237 sayılı TCK'nın 103/2. maddesi gereğince temel ceza belirlendikten sonra 43/1. maddesinin tatbikiyle bulunacak artırım miktarının aynı Kanunun 103/6. maddesi ile tayin edilecek cezaya eklenmesi gerektiği gözetilmeden, temel cezanın TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanması suretiyle 12 yıl 6 aya çıkarılmasının ardından 103/6. maddesinin tatbikiyle 15 yıla çıkarılıp, devamında aynı Kanunun 31/3 ve 62. maddelerinin uygulanması neticesinde eksik cezaya hükmolunması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafisi ile katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10552, Karar No: 2012/16993, Tarih: 10.10.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/10552 E.  ,  2012/16993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Ortadan kaldırma

Suça konu faturaların katma değer vergisinde kullanılması nedeniyle suç tarihlerinin gerekçeli karar başlığında 26.01.2002, 26.01.2003, 26.12.2003 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

1-5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2001-2002 takvim yıllarında sahte faturalar kullanmak" suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımlarının, suçların işlendiği tarihlerden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği, bu nedenle sanık hakkında açılan kamu davalarının 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddeleri 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca düşürülmesine karar verilmesi gerektiğinden katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Katılan vekilinin “2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan kurulan hükme yönelik vaki temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nun 7 ve 5252 sayılı yasanın 9. madde hükümleri karşısında; sanığa yüklenen "2003 takvim yılında sahte faturalar kullanmak" suçunun kanunda gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte olan ve lehe bulunan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suç tarihi olan 26.12.2003'den hüküm tarihine kadar dolmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak; yüklenen suçun 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşıldığından ve bu hususta yeniden yargılama yapılması gerekmediğinden 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinde verilen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki açılmış olan kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 10.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13721, Karar No: 2014/19750, Tarih: 15.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/13721 E.  ,  2014/19750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MALATYA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/02/2014

NUMARASI : 2012/98-2014/75

Taraflar arasında görülen davada Malatya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/02/2014 tarih ve 2012/98-2014/75 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait kayısı bahçelerinin “don” rizikolarına karşı davalı tarafından sigorta örtüsüne alındığını, 2010 yılı Mart ayı içinde meydana gelen don olayı nedeniyle kayısı ağaçlarındaki meyvelerin zarar gördüğünü, talep edilmesine rağmen davalı tarafından hasar bedelinin ödenmediğini ileri sürerek, 141.960,00 TL'nin 17/03/2010 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasarın ağaçların çiçeklenme döneminde meydana geldiğini, don rizikosunun ise meyve dönemini kapsadığını, bu nedenle rizikonun sigorta teminatı dışında kaldığını, davacının meydana gelen don olayı nedeni ile dekar başına 150,00 TL olmak üzere telafi amaçlı destek ödemesi aldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davaya konu don olayının meyve tutma döneminde gerçekleştiği, söz konusu poliçelerde zeyilname ile yapılan değişiklikten kaynaklanan prim farkının davalı kurum tarafından iade edilmesi için sigorta şirkete gönderildiği, zeyilname işlemlerinin teknik olarak tebliğ edilmesinin söz konusu olmadığı, zeyilnameler ile 999 parselde ağaç başı verimin 70 kg, 913 parselde ağaç başı verimin 20 kg'a düşürüldüğü, 997 parsel sayılı taşınmazla ilgili poliçenin ise iptal edildiği, mahkemece zeyilname sonucu belirlenen verim değerleri esas alınarak yapılan hesaplamaya göre, 999 parsel yönünden 24.024,00 TL, 913 parsel yönünden 1.310,40 TL olmak üzere davacının talep edebileceği toplam tazminat bedelinin 25.334,40 TL olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava, bitkisel ürün sigorta poliçesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkin olup, mahkemece yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Ancak, mahkemece 2010 yılı mart ayında Malatya yöresinde meydana gelen don olayı nedeniyle, daha önce açılan ve don olayının, meyve tutma döneminde gerçekleştiği yönünde verilen tüm kararların Yargıtay'ca onandığı, dolayısıyla dava konusu don olayının, meyve verme döneminde gerçekleştiği hususunun bilirkişi raporunda da belirtildiği üzere sübuta erdiği kabul edilmiş ise de, bu konuda dosyada mevcut 06.04.2010 tarihli tespit raporu ile 29.01.2013 tarihli rapor arasında çelişki bulunduğu gibi, 29.01.2013 tarihli bilirkişi raporunda, hasarın çiçeklenme döneminde gerçekleştiği, bu nedenle poliçe teminatı kapsamında kalmadığı yönünde kanaat bildirilmiştir. Bu durumda, mahkemece, dava konusu taşınmazlara komşu parsellerle ilgili açılan davalarda alınan bilirkişi raporları da dosya içine alınmak suretiyle

içinde ziraat mühendisi de bulunan bir bilirkişi heyetinden, raporlar arasındaki çelişkiyi giderecek ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınması, bu suretle dava konusu rizikonun hangi dönemde meydana geldiğinin tespiti ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak hüküm tesisi doğru görülmemiş, kararın davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2- Kabule göre de, mahkemece rizikonun teminat içinde olduğu kabul edilerek, zeyilname sonucu belirlenen verim değerleri esas alınmış ve yazılı şekilde tazminata hükmedilmiştir. Ancak, davalı vekili, riziko sonrası bu olay nedeniyle poliçelerin zeyil edildiğini ve davacı tarafa bir miktar prim iadesi yapıldığını, dolayısıyla tazminatın kabulü halinde eksik prim alınmış gibi bir sonucun doğacağını, tazminatın belirlenmesinde prim iadesinin dikkate alınması gerektiğini savunmuştur.

Bu durum karşısında, davalı vekilinin tazminatın belirlenmesine yönelik itirazları dikkate alınıp, savunmasında geçen poliçe zeyilinin içeriği, somut olayla bağlantısı, iade edildiği iddia edilen primin tazminat hesabından mahsubunun gerekip gerekmeyeceği hususları üzerinde durulması, gerektiğinde bu yönüyle rapor alınması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

3-Bozma sebep ve şekline göre, taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) ve (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın davalı yararına BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 15/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10148, Karar No: 2011/12127, Tarih: 01.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/10148 E.  ,  2011/12127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKÇAABAT 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/12/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, davalılara ait 166 ada, 1 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içinde kaldığını ileri sürerek, taşınmazın kıyıda kalan kısmının tapusunun iptaline karar verilmesini istemiş, yargılama sırasında tapu maliki olmayan ancak davalı gösterilen şahıslar yönünden davalarından feragat ettiğini bildirmiştir.

Bir kısım davalılar, dava açılmadan önce taşınmazdaki paylarını devrettikleri için çekişme konusu yerle ilgilerinin kalmadığını belirterek, husumetten, bir kısım davalılar ise esastan davanın reddini savunmuşlardır.

Davanın reddine dair verilen karar Dairece; “... 14 Mart 2009 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5841 Sayılı Yasa’nın 2. maddesi ile 3402 Sayılı Kadastro Yasası’nın 12. maddesinin üçüncü fıkrası gözetilerek davanın reddedilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı, ancak; bir taraf, dava açıldığı andaki mevzuata ve içtihat durumuna göre davasında haklı olup da, dava açıldıktan sonra yürürlüğe giren (geçmişe etkili) yeni bir yasa hükmü yada yeni bir İnançları Birleştirme Kararı gereğince davayı kaybederse, davada haksız çıkmış olmasına rağmen, yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağı, hal böyle olunca, yerinde uzman bilirkişi kurulu aracılığı ile keşif yapılarak 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi ve taşınmazın kıyıda kalıp kalmadığının saptanması ve oluşacak duruma göre yargılama giderlerinin ve avukatla temsil edilme varsa avukatlık ücretinin hüküm altına alınması gerektiği ” hususlarına değinilerek bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi Gamze Ünal'ın raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve sicilin kütükten terkini isteğine ilişkindir.

Mahkemece, hükmüne uyulan bozma ilamı uyarınca işlem yapılarak 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 sayılı Yasa hükmü gereğince hak düşürücü süreden davanın reddine karar verilmiş olması, karar tarihi itibariyle doğru ise de, 5841 Sayılı Yasanın, Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 tarih, 2009/31 Esas, 2011/77 Esas sayılı kararı ile iptal edildiği ve iptal hükmünün 23.07.2011 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girdiği anlaşılmaktadır.

Öyle ise; kesin hüküm halini almamış ve usuli kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse de, Anayasa Mahkemesinin anılan kararı karşısında mahkemece 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İnançları Birleştirme Kararı doğrultusunda inceleme yapılması zorunlu hale gelmiştir.