muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/8853, Karar No: 2009/10107, Tarih: 30.09.2009

Hükmü, davalı ...Ş. temyiz etmiştir.

Davacı yan, intifa hakkı sahibi oldukları taşınmazda bu hakka dayanarak elatmanın önlenmesi isteğinde bulunduğunu ileri sürmekte ise de dayanılan vakıalar doğrultusunda uyuşmazlığın temelini intifa hakkını davacı adına kullanan bayi ve bu bayi ile diğer davalı ...nin yaptığı otogaz satış sözleşmesi ve bu sözleşmeye onay veren çerçeve sözleşmede tanınan sürenin sona erdiği iddiası oluşturmaktadır.

Dosya içeriğine göre, davacı ...nin 4509 ada 4 parsel sayılı taşınmazda intifa hakkı sahibi olduğu ve bu yerde davalı .... Akaryakıt Tic. San. Ltd. Şti.ye bayilik verdiği anlaşılmaktadır. Davacı şirket, ..... Akaryakıt Tic. San. Ltd. Şti.'nin de içinde bulunduğu çok sayıda bayisine bu tip tesislerde belli bir süre için otogaz satışı izni vermiştir. Bu arada davacı, davalılardan ... A.Ş. ile otogaz tesisi kurulması ve satış yapılmasına onay verme anlamında bir çerçeve sözleşme imzalamıştır. Bu çerçeve sözleşme 02.01.2001 tarihli olup buna göre, bu sözleşmenin ekindeki bayi listesinde bulunan tesislerde net kardan %15 pay almak şartıyla otogaz satışına izin verilmiştir. Ekli listede yer alan tesislerden birinin de davalılardan ... Akaryakıt Tic. San. Ltd. Şti.ne ait olduğu anlaşılmaktadır. ... Akaryakıt Tic. San. Ltd. Şti. ile ... A.Ş. arasındaki otogaz satış sözleşmesinin 15.09.1999 tarihli ve 7 yıllık olduğu konusunda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Çerçeve sözleşmede otogaz satışının süresi sözleşmenin 3-a maddesinde belirlenmiştir. Bu maddeye göre davacı ..., sözleşme ekindeki listede belirtilen istasyonlarında ... A.Ş.nin "otoaygaz" markası ile satış yapmasını ... A.Ş. ile istasyon arasında imzalanmış olan otogaz satış sözleşmesi sürelerinin sona ermesine kadar izin vermiştir. Süresi sona eren sözleşmelerle ilgili olarak taraflar sona erecek ilk sözleşmenin bitim tarihinden 3 ay önce bir araya gelerek durumu değerlendireceklerdir. Dosya incelendiğinde, davacının davalı ...’a sözleşme süresi dolmadan önce 26 Şubat 2004, 05 Nisan 2004, 07 Ekim 2004 tarihlerinde bu sözleşmeyi yenilemeyi düşünmediklerini belirten yazılar gönderdiği görülmektedir. Ayrıca Beyoğlu ..... Noterliğinden gönderilen 22.03.2007 tarihli ihtarname ile davaya konu istasyondaki otogaz faaliyetlerinin durdurulması ve tesislerin kaldırılmasını ihtar ettiği anlaşılmaktadır. Son olarak da davacı 07.05.2007 tarihinde işbu davayı açmıştır.

Çerçeve sözleşme dikkate alındığında sözleşmenin süreli olduğu ve yenilenmesinin tarafların anlaşmasına bağlı bulunduğu anlaşılmaktadır. Davacı ... ile davalılardan ... A.Ş arasında böyle bir mutabakatın

Çerçeve sözleşme dikkate alındığında sözleşmenin süreli olduğu ve yenilenmesinin tarafların anlaşmasına bağlı bulunduğu anlaşılmaktadır. Davacı ... ile davalılardan ... A.Ş arasında böyle bir mutabakatın

sağlanamadığı, tam aksine davacının söz konusu sözleşmeyi yenilememe konusundaki iradesini karşı tarafa bildirdiği görülmektedir. Davacı şirket, bununla birlikte ihtarlardan ve davanın açılmasından sonra da çerçeve sözleşmeye göre kendisine düşen kar payını almaya devam etmiştir. Ayrıca davalı ... AŞ'ye 29.11.2006 tarihli yazılı bildirimde bulunmuş, bu bildirimde otogaz satışı yaptığı istasyonlara kendi amblemlerinin konulmasını istemiştir.

Somut olay, bu şekilde ortaya koyduktan sonra taraflar arasındaki bayilik sözleşme ilişkisinin devam edip etmediği olgusunun saptanması gerekmektedir.

Bayilik sözleşmeleri kanunda düzenlenmemiştir. Bu nedenle bayilik sözleşmelerine ilişkin uyuşmazlıkların çözümünde Borçlar Kanununun sözleşmeye ilişkin genel hükümlerinden yararlanılmaktadır. Bilindiği gibi sözleşme “iki tarafın karşılıklı ve birbirine uygun surette rızalarını beyan etmeleridir” şeklinde tanımlanmaktadır. Borçlar Kanununun 1. maddesinde tanımını bulan sözleşmenin tamamlanabilmesi için rıza beyanı açık olabileceği gibi zımni (örtülü) de olabilir.

Taraflar arasındaki 02.01.2001 tarihli sözleşme ile davalılar arasındaki otogaz satış sözleşmesinin süresi sonuna kadar davacının intifa hakkı sahibi olduğu taşınmazda bu hakkını kullandırttığı bayisinin otogaz satışına oluru vardır. Otogaz satışı sözleşmesi sona ermeden önce de değinilen çerçeve sözleşmesinin 3-a maddesi gereği sözleşmenin süresinin uzatılmayacağı da davalılara bildirilmiştir. Ne var ki, davalılar faaliyetlerini sona erdirilen sözleşme hükümleri çerçevesinde sürdürmeye devam ettirmişlerdir. Davacı da bu duruma 22.03.2007 tarihli ihtarına kadar ses çıkarmamıştır. Bu nedenle taraflar arasında bayilik sözleşmesinin aynı koşullarda devam ettiği savunulmaktadır.

Gerçekten de, sözleşme süre bitmesine rağmen aynı koşullarda fiilen devam ettirilmiştir. Sözleşmenin kurulmasında olduğu gibi devamında da tarafların rızasının açık ya da örtülü olabileceği kuşkusuzdur. Davacı yanın sözleşme ilişkisinin sürdürülmesine dair açık bir beyanı yoktur. Susma (olumlu ya da olumsuz) bir beyanda bulunma olarak kabul edilemez. Ancak bazı durumlarda, Borçlar Kanunu 1/2 maddesi anlamında örtülü bir irade beyanı sayılabilir. Bu örtülü beyanın karşı taraf açısından olumlu yönde bir irade beyanı kabul edilip edilmeyeceği Türk Medeni Kanununun 2. maddesi uyarınca değerlendirilerek saptanmalıdır. Ayrıca karşı tarafın susmanın kendisine örtülü bir irade beyanı olarak bağlanmasına yol açan olguları bilmesi ya da bilebilecek durumda olması gerekir.

Somut olayda taraflar tacirdir. Eylemli olarak iki yılı aşan otogaz satışına ses çıkartılmaması, kar payı almaya devam edilmesi ve 29.11.2006 tarihli bildirim ile ... A.Ş’nin otogaz tesislerinde kendi amblem ve logolarını kullanmasının istenmesi olgularının karşı tarafça sözleşmenin aynı koşullarda devam ettiğinin kabulü anlamına geleceğini davacı yanın basiretli bir tacir olarak öngörmesi gerekir. Ayrıca dosya içeriğinden davacının otogaz satışı lisansı aldıktan ve kendisinin de otogaz satışı yapabilme koşullarının oluşmasından sonra tesislerin boşaltılması ihtarında bulunduğu anlaşılmaktadır.

Yapılan tüm bu açıklamalar karşısında taraflar arasındaki otogaz satışına dair çerçeve sözleşmenin sona erdiğinin ileri sürülmesi Türk Medeni Kanununun 2. maddesi kapsamında dürüst davranma kurallarıyla bağdaşmayacaktır. Zira anılan madde hakların kullanılması ve borçların yerine getirilmesi esnasında kişilerin dürüstçe ve güven kurallarına uygun bir şekilde davranması gereğini öngörmektedir. Davacı taraf örtülü irade beyanı ile çerçeve sözleşme hükümlerine göre otogaz satışına izin verdiğine göre çerçeve sözleşmenin yıldan yıla uzaması olgusu karşısında, davalılar arasındaki otogaz satış sözleşmesi 15.09.2007 tarihinde sona ereceğine, ihtar da 22.03.2007 tarihinde çekildiğine göre davanın açıldığı 07.05.2007 tarih itibariyle sözleşme ilişkisinin ayaktadır. Ancak, davalılar yargılama aşamasında tesisleri kaldırmışlardır.

Bilindiği gibi, dava devam ederken dava konusu alacağın ödenmesi, müdahaleye son verilmesi, taşınmaz mülkiyetinin davacıya geçirilmesi gibi nedenlerle dava konusuz kalabilir. Davanın konusuz kalması halinde artık esas hakkında yargılama yapılmasına ve karar verilmesine gerek kalmaz. Ancak HUMK.nun 417. maddesi gereğince mahkemece yargılamaya devam edilerek dava açıldığı zaman hangi tarafın haksız olduğunun tespit edilmesi, haksız çıkan tarafın da yargılama giderlerinden sorumlu tutulması gerekir. Mahkemece ise davanın konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına, davalıların davanın açılmasına sebebiyet verdikleri belirtilmek suretiyle yargılama giderlerinden sorumlu tutulmalarına karar verilmiştir. Halbuki, yukarıda değinildiği gibi taraflar arasındaki sözleşme ilişkisinin davanın açıldığı tarihte ayakta olduğu anlaşıldığına göre davalıların davanın açılmasına sebebiyet verdiklerinin kabulü doğru olmamış, davalının diğer temyiz itirazlarının reddi ile hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 30.09.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13299, Karar No: 2018/14792, Tarih: 20.11.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/13299 E.  ,  2018/14792 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık ...’ın savunması alınırken motoru aldıktan sonra mahalleye götürdüğünü, ancak motoru çalıştıramadığını, mahalledeki kahvenin yanındaki sokağa motoru bıraktığını, daha sonra kahveci ... ’ın kendisine polisin kendisini aradığını söyleyince kendisinin de ...a polisleri ara motoru alsınlar dediğini, bunun üzerine polislerin gelip motoru aldığını ifade etmesi ve olay araştırma ve CD inceleme tutanağı düzenleyicilerinden biri olan ve tanık sıfatıyla beyanı alınan Murat’ın, müştekinin suça konu motosikletinin çalınması olayının araştırılması sırasında yapılan ihbar ile motosikletin kahveci...ın kahvesinin karşısında olduğunu söylediklerini, arayanın kim olduğunu bilmediğini ancak Ali İhsan’ın kahvesinin önüne gittiğimiz de kalabalık bir grubun ve suça konu motosikletin park halinde durduğunu orada bulunan şahısların arasında sanık ...’ın da olduğunu beyan etmesi karşısında, müştekiye ait motorsikletin teslim edilmesi konusunda sanığın katkısı olup olmadığının tespiti bakımından sanık ve tutanak tanığının bahsettiği kahvec...’ın kimlik araştırması yapılarak bu şahsın ve tutanak mümzilerinden dinlenilemeyen Yüksel’in tanık sıfatıyla dinlenilerek sonuçlarına göre sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağının tartışılması gerektiğinini gözetilmemesi,

2-T.C.Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararı kapsam ve içerik itibarıyla değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz talebi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 20/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7357, Karar No: 2015/929, Tarih: 17.02.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/7357 E.  ,  2015/929 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Taraflar arasında görülen alacak davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 11.04.2014 gün ve 2769 Esas, 2849 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, 04.09.2002 tarihli sözleşme ile müvekkili şirkete bağlı ... .... Fabrikası'nın idare binasının bir yıl süreyle 13 işçi ile temizlik işinin yapılması konusunda davalı ... Hizmetleri Ltd. Şti. ile anlaşmaya varıldığını, sözleşmenin süresinin sona ermesi üzerine müvekkili şirketin özelleştirme kapsamında olması, kapanan fabrikalarından nakil yolu ile işçiler gelmesi ve naklen gelen işçilerden vasıfsız olan işçilere temizlik işlerinin yaptırılması nedeniyle ihaleden vazgeçildiğini, işin müvekkili şirketin kendi elemanlarınca yapılması yoluna gidildiğini, müvekkili aleyhine İş Mahkemesi'nde fesihlerin haksız olduğundan bahisle 11 işçi tarafından tazminat davaları açıldığını, yargılama sonucunda münhasıran alt işverene bağlı olarak çalışılmayan durumlarda asıl işverenin alt işverenle müteselsilen sorumlu olduğu ve davacı işçilerin iş akitlerinin haksız olarak feshedildiği gerekçesi ile asıl işveren sıfatıyla müvekkilinden tahsil kararı verildiğini, kararın kesinleşmesini müteakip müvekkili şirket tarafından 93.969,10 TL'nin 21.01.2009 tarihinde işçilere ödendiğini, oysaki müvekkili şirket ile dava açan işçiler arasında hiç bir hizmet akdi bulunmadığını, bütün sorumluluğun temizlik ihalesini alan davalı şirkete ait olduğunu, bu bedelin de davalı şirket tarafından karşılanması gerektiğini, davalı şirketin müvekkilinin kurumda bulunan teminat mektubunun irad kaydedildiğini ileri sürerek, kalan 86.913,10 TL'nin davalı şirketten tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, cevap vermemiştir.

Mahkemece, Ticaret Sicil Memurluğu'nun cevabi yazısına göre .... unvanlı bir şirket bulunmadığı,... İnş. Taah. Turz. Özel Güvenlik Toplu Temizlik Hizm. Otomotiv Medikal Tekstil Tekel Ürünleri Paz. ve Tic. Ltd. Şti.'nin daha sonra unvan değiştirdiği, davacının asıl işveren, davalının ise alt işveren olduğu, İş Kanunu'nun 2. ve BK'nın 50 ve 51. maddeleri gereğince işçilerin kıdem tazminatının ödenmesinde asıl işveren ve alt işverenin müteselsil sorumlu oldukları, ancak taraflar arasındaki sözleşme gereğince sözkonusu tazminatların davalı tarafından işçilere ödenmesi gerektiği ve davacının tazminat bedelleri için rücu etmekte haklı olduğu gerekçesiyle, davanın... İnşaat Taahhüt Hiz. Turizm Medikal Bil. San. ve Tic. Ltd. Şti. yönünden kabulüne, diğer davalılar yönünden husumet nedeniyle reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 11.04.2014 tarih ve 2769 E., 2849 K. sayılı ilamıyla onanmıştır.

.../...

S.2

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

.../...

S.2

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 5,20 TL harç ve takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak .... gelir kaydedilmesine, 17.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13306, Karar No: 2014/2757, Tarih: 17.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/13306 E.  ,  2014/2757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : REYHANLI ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/04/2013

NUMARASI : 2008/461-2013/245

Taraflar arasında görülen davada Reyhanlı Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10.04.2013 tarih ve 2008/461-2013/245 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava dışı K. Co. tarafından yine dava dışı S.&Z. Co’ya satılan şamfıstığı emtiasının, İran’ın Mashhad kentinden Lübnan’ın Beyrut kentine taşınması işinin müvekkilce üstlenildiğini ve alt taşıma işinin davalıya verildiğini, davalıya ait aracın Türkiye sınırları içinde kaza yaptığını ve emtianın yola dağıldığını, yükteki kayıp ve hasar nedeniyle müvekkili tarafından dava dışı K. Co.’ya (16.463) ABD Doları ödendiğini ileri sürerek, anılan meblağın temerrüt faiziyle birlikte davalıdan rücuen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, hasarın davalı sürücüsünün tam kusuruyla sebebiyet verdiği kazadan kaynaklandığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ve kısmen reddi ile, 15.393,50 Amerikan Dolarının 26/08/2003 tarihinden itibaren işleyecek yıllık %5 faizi ile birlikte aynen veya fiili ödeme günündeki Türk Lirası karşılığının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece uyulan Dairemiz bozma ilamında da belirtildiği üzere, dava konusu taşıma CMR'nin uygulanması gerektirir bir taşıma sözleşmesi olup, ağır kusurun sözkonusu olmadığı hallerde fiili taşımayı gerçekleştiren ve tek taraflı trafik kazası sonucu fıstıkların hasara uğramasına neden olduğu ileri sürülen davalı alt taşıyıcı sınırlı sorumluluk miktarını aşmamak üzere oluşan gerçek zararı ödemekle yükümlüdür. İhtilafın mahiyeti de nazara alındığında uyuşmazlığın çözümü özel bilgiyi gerekli kılmaktadır. Mahkemece, alınan rapor bu hususta yeterli bulunmadığına göre yeni bir bilirkişi kurulundan CMR'nin 23'ncü maddesi uyarınca rapor alınıp sonucuna göre karar vermek gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, hükmün temyiz eden davalı vekili yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı lehine BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 17.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2314, Karar No: 2016/14271, Tarih: 10.05.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/2314 E.  ,  2016/14271 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret alacağı, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil, ikramiye, ilave tediye, sair sosyal yardım, ek tazminat, vardiya zammı ile yol ve yemek ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, iki tarafın yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden davacıya yükletilmesine, 10.05.2016 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Davacı vekili, davalı ... uhdesinde olan Eynez yer altı sahasında kömür üretim işinin 2006 yılında davalı kurum tarafından hizmet alım sözleşmesi ile Enerji A.Ş.'ye ihale edildiğini, ancak 30.10.2009 tarihinde davalı kurumun onayı ile kömür üretim işinin ..... A.Ş.'ye devredildiğini, davalının asıl işi olan kömür üretim işini hizmet alım sözleşmesi ile kanuna aykırı olarak alt işverene yaptırdığını, ancak alt işverenlik ilişkisinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6. maddesi gereğince iş yerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde söz konusu olabileceğini, bu hususa Alt İşverenlik Yönetmeliğinin "Asıl İşveren-Alt İşveren İlişkisinin Kurulma Şartları" başlıklı 4. maddesinde de değinildiğini, aynı şekilde Sayıştay Başkanlığınca hazırlanan ............ Kurumu 2012 raporunda da söz konusu hususa dikkat çekildiğini, bu sebeplerle ............ ile ..... A.Ş. arasında hizmet alım sözleşmesinin muvazaalı olduğunu, 4857 sayılı Kanun'un 2/7. maddesi gereğince alt işveren işçilerinin başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılması gerektiğini, bu sebeple müvekkilinin gerçek işvereninin ............ Genel Müdürlüğü Ege Linyit İşletmesi Müessese Müdürlüğü olduğunu, ........... Genel Müdürlüğü ile ..... A.Ş. arasındaki muvazaalı hizmet alım sözleşmesi sebebiyle ve eşit işe eşit ücret ilkesi gereğince müvekkilinin işçilik ücret ve ekleri fark alacağı doğduğunu belirterek davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davalı ........... ile davacının çalıştığı müteahhit arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi mevcut olmadığını, bu sebeple dava konusunun 4857 sayılı Kanun'un 2/6. maddesi kapsamına girmediğini, zira asıl işveren-alt işveren ilişkisinin oluşması için öncelikle bir taahhüt kapsamında iş almış bir işverenin varlığı gerektiğini, ihale ile yaptırılan iş nazara alındığında müvekkil kurumun iş sahibi konumunda olup, ihale konusu işi alan müteahhitin ise bu yükümü yerine getirirken iş yeri açıp, işçi çalıştırmak durumunda olduğundan işveren konumunda olduğunu, yani işverenlik sıfatının ilk defa müteahhidin şahsında doğduğunu, daha önce mevcut olmadığını, müvekkili kurumun ihale makamı olarak ihale konusu işi bir bütün olarak ihale ettiğini, ihale ile vermiş olduğu işin yürütümünün sözleşmeye uygun olarak yapılıp yapılmaıdğını kontrol etme yetkisinin ise, projenin uygulanmasına yönelik olup doğrudan işe ve işçilere müdahale anlamına gelmediğini, dava konusu işin bağımsız bir işi ifade ettiğini, ihale konusu bu işin müvekkil kurumun yürüttüğü kamu hizmeti dikkate alındığında işin tamamının müteahhide bir bütün olarak verildiğinin görüleceğini, ikinci olarak işi alan müteahhidin bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu iş yerinde aldığı işte çalıştırması gerektiğini, oysa dava konu olayda böyle bir durumun mevcut olmadığını, müteahhit ile yapılan sözleşmede böyle bir zorunluluk öngörülmediğini, kimlerin işçi olarak işe alınacağı hususunun müvekkili kurum için önemli olmadığını, müteahhidin dilediği işçiyi dilediği herhangi bir iş yerinde çalıştırabildiğini, Alt İşverenlik Yönetmeliğindeki ve 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesindeki asıl ve alt işverenlik şartlarının olayda gerçekleşmediğini, bu sebeple davanın husumet sebebiyle reddine karar verilmesi gerektiğini, kurumları ana statüsünün 4. maddesinde her türlü madeni işletmek ve işlettirmenin faaliyet konuları arasında yer aldığını, bu sebeple 2840 sayılı Kanun ile kurumları uhdesinde kalan ve ruhsatlarının devrinin kanuni olarak mümkün olmadığı, maden sahalarında koordinatları belirli alanlarda üçüncü kişilere, rödovans ve hizmet alımı yöntemlerini uygulanarak işlettirme yaptırabileceğini, bu uygulamalarda kurum yetkililerinin sözleşme konusu işin yürütümü ile ilgili olarak, firma çalışanlarını sevk ve idare etmesi, onlara emir ve talimat vermesi, kurum işçilerinin yüklenici işçileri ile birlikte çalışması gibi durumların söz konusu olmadığını, kurum kontrol teşkilatının tespitlerinin ödenecek hakedişe esas olmak üzere kömürün kalitesi ve miktarının belirlenmesi ile sınırlı olduğunu, müvekkili kurum tarafından yapılan hizmet alımlarının Kamu İhale Kanunu kapsamında kaldığını, müvekkilinin kamu kuruluşu olduğunu, bu sebeple muvazzaya başvurduğunun düşünülemeyeceğini, muvazaanın şartlarının oluşmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.