muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8131, Karar No: 2024/3315, Tarih: 14.05.2024

taşınmazlarda tarım ürünleri yetiştirilmez tespitinin tamamen gerçek dışı bir tespit olduğunu, dava konusu araziler üzerinde insanların ve hayvanların barınmalarına müsait, Karadenizin köy yerleşik alanlarındaki konutların birebir aynısının inşa edildiğini, asırlardır bu yapıların konut olarak kullanıldığını, hava fotoğrafları incelendiğinde ve yerinde de yapılan incelemede yüzyılın üzerinde bir yaşa sahip konutların olduğunun da görüldüğünü, taşınmazların üzerinde bulunan yapıların geçici kalmaya değil yılın her ayı kalınabilecek özelliğe sahip yapılar olduklarını, toprak tabakası üzerinde bulunan bakımlı çayırların kendiliğinden oluşmadığını, bu çayırlar ve toprağın gübrelendiğini, temizlendiğini, başkaları tarafından kullanılmasının engellendiğini ve sınırlarının korunduğunu, dava konusu taşınmazların tarihinin hiçbir döneminde mera vasfında olmadıklarını ve kadimden beri köye ait mezra olarak kullanıldığını, toprak yapısı ve taban suyunun yüzeye yakın oluşu, toprağın engebeli olmayışı, eğimin çok fazla olmayışı da bu arazilerin mera vasfı taşımadığına kanıt olduğunu, toprakta bulunan gübre kalıntılarının mahkemece dikkate alınmadığını, gübrelemenin arazide tarım yapıldığına delalet olduğunu, dava konusu arazilerle sınır komşusu olan, aynı yerde ve aynı mahalleye bağlı, aynı mahalle insanlarının yaşadığı, aynı vasıflı arazi yapısına haiz yerlerin, kadastro çalışmaları sırasında sahiplerine tapu edilmişken, dava konusu taşınmazın mera olarak tescil edilmesinin kamu vicdanını rahatsız ettiğini, dosyada dinlenen tüm tanık ve bilirkişiler dava konusu taşınmazın davacıya ait olduğunu beyan ettiklerini, eski tapu kaydının dava konusu yere uymadığı yönünde karar veren mahkemenin kendisi ile çeliştiğini, eski tapu kaydının dava konusu taşınmaza uyup uymadığı konusunda yeterli araştırma yapılmadığını, eski tapu kaydının dava konusu taşınmaza uymadığı kabul edilse bile davacı ve miras bırakanlarının yüz yıla aşkın süredir dava konusu taşınmaz üzerinde zilyet olduklarını, Bölge Adliye Mahkemesinin dava konusu taşınmazın orman parseli ile çevrilmiş olduğu gerekçesi ile istinaf başvurularını esastan reddettiğini, oysa Karadeniz bölgesinde ormanların geniş yer kapladığını ve özel kişilerin mülkiyetlerinin bu orman alanları içerisinde kalan boş alanlardan oluştuğunu, dolayısıyla herhangi bir taşınmazın/arazinin orman parseli ile çevrilmiş olmasının o taşınmazı mera konumuna sokmayacağını, ayrıca dava konusu yerin orman ile çevrili olmadığını, arazinin alt kısmından yol geçtiğini, Kuzeyinde ırmak bulunduğunu ve etrafında da orman vasıflı arazi bulunmadığını, karşı taraf lehine takdir edilen avukatlık ücretinin de fahiş olduğunu ve müvekkilinin avukatlık ücretlerine de itiraz ettiğini ileri sürerek bölge adliye mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini istemiştir

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kadastrodan önceki sebeplere dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369/1, 370 ve 371 inci maddeleri, 3402 sayılı Kanun'un 14 ve 17 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıkalanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

59,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 368,30 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10299, Karar No: 2013/18644, Tarih: 19.06.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/10299 E.  ,  2013/18644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten silahla ateş etme

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, ancak:

TCK.nun 50/1-f maddesi uyarınca kamuya yararlı bir işte çalıştırılmaya karar verilmesi gerekirken, infazı kısıtlar şekilde sanığın "vasıfsız temizlik, bakım, onarım hizmetleri alanında kamuya yararlı bir işte" çalıştırılmasına hükmolunması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, her iki suçtan kurulan hükümlerin hapis cezalarının seçenek yaptırıma çevrildiği fıkralardan "vasıfsız temizlik, bakım, onarım hizmetleri alanında'' ibareleri çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 19.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2140, Karar No: 2024/3800, Tarih: 04.04.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/2140 E.  ,  2024/3800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/89 E., 2022/1704 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Dörtyol 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/71 E., 2021/330 K.

Taraflar arasındaki rücuan tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkil Kurum sigortalısı Yunus ...'in, 26.01.2013 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu maluliyeti nedeniyle sigortalıya 72.013,85 TL peşin sermaye değerli gelir bağlandığını, 83.519,07 TL tedavi masrafı yapıldığını, 29.015,75 TL geçici iş göremezlik ödenediği ödendiğini, davalının kazanın meydana gelmesinde kusurlu olduğunu, meydana gelen Kurum zararından şimdilik 55.364,60 TL asıl alacağın dava tarihine kadar işlemiş 7.752,43 TL yasal faizi ile birlikte davalıdan tanzimini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; müvekkil şirketin iş güvenliğine son derece önem verdiğini, tüm işçilerine iş güvenliği malzemeleri, periyodik iş güvenliği eğitimleri verdiğini, işçilerin iş güvenliğine ilişkin gerekli bütün önlemleri alan, denetim ve gözetim görevini yerine getiren büyük bir firma olduğunu, dava konusu olayda kazazede içi tam ve asli kusurlu olarak kazanın meydana gelmesine sebep olduğunu, müvekkil şirket tarafından saağlanan tüm güvenlik tedbirleri ve eğitimlerine rağmen gerekli dikkat ve özeni göstermediğini ve söz konusu kaza meydana geldiğini, kazazedenin kendi asli kusuru ile sebep olduğu iş bu davada SGK tarafından bildirilen maluliyete oranını kabul etmediklerini, bu itibarla kazada kazazede işçi dışında, iş güvenliğine ilişkin tüm önlemleri alındığını, meydana gelen kaza nedeniyle kazazedenin tam kusurlu olması nedeniyle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

II. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

II. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusura ve maluliyete itirazla, Yüksek Sağlık Kurulu raporunda dayanak raporlardan bahsedilmeksizin değerlendirme yapılması gerektiğinden bahisle yapılan itirazlarının değerlendirilmediğini, gerekli müzekkerelerin Kuruma yazılmadığını, değer artırma dilekçesi doğrultusunda karar verilmediğini, bir kısım alacaklarının reddedildiğini, Kurum aleyhine vekalet ücreti ve yargılama giderine hükmedilmemesi gerektiğini öne sürerek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı Kurum vekili özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebeplerle kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık rücuan tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Çekişmeli yargıda kural olarak, “tasarruf ilkesi” geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Hâkim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez. Buna göre eldeki dava dosyası incelendiğinde, dosya içindeki bir takım kayıtlardan, davalı şirket adına mevcut dava dosyasındaki borçları sebebiyle yapılandırma başvurusu yapıldığı anlaşılmakta olup, Mahkemece bu yapılandırma başvurusunun değerlendirilmesi ile yeniden inceleme yapılmak üzere Mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9710, Karar No: 2016/13133, Tarih: 31.10.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/9710 E.  ,  2016/13133 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti ve prime esas kazanç tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, davalı işverene ait işyerinde 10.04.2006–31.10.2009 tarihleri arasında çalıştığının ve bu süre zarfındaki gerçek ücretinin tespitini talep etmiştir. Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Prime esas kazanç tutarının tespiti davasının 5510 sayılı ... ve ... Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesi uyarınca yasal dayanağı 506 sayılı ... Kanununun 77 ve 5510 sayılı Kanunun 80. maddesidir. Bu kapsamda davacı işçinin, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı ...’na davalı işveren/işverenler tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur.

Gerçek ücret; sigortalının kıdemi, yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre ödenmesi gereken ücrettir. Hizmet akdinin tarafları görünüşte bir ücret belirlemiş olabilirler, ancak bu ücret tarafların aralarında kararlaştırdıkları gerçek ücret olmayabilir. Uygulamada bazen taraflar arasında kararlaştırılmış olan gerçek ücret (örneğin SSK primlerini daha az ödemek amacıyla) bordroya yansıtılmamakta, daha düşük (örneğin asgari ücret) gösterilmektedir. Bu gibi durumlarda yargıç tarafından gerçek ücretin saptanması yoluna gidilmelidir (Prof. Dr. S. Süzek, İş Hukuku, 2. Bası, Beta Yayınları, Sy:287).

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her

./..

türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 288. maddesindeki yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her

./..

türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 288. maddesindeki yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları gibi delillerle sigortalının imzasını taşıyan ücret bordroları veya hizmet sözleşmesinde yazılı olan ücretin gerçek olmadığı kanıtlanabilir. Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için yine HMK’nun Geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK’nun 289. maddesi gereğince tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür.

506 sayılı Kanunun 78. maddesinde ve 5510 sayılı Kanunun 82. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “...günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. 82. madde de bu düzenlemeye paralel bir hüküm içermektedir. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Yerel mahkemece davacının hizmet tespitine yönelik kurulan kararında bir isabetsizlik bulunmayıp, tespite karar verilen sürede davacının aldığı aylığın tespitinde, kesinleşen işçi alacağı davası sonucunun, tespite konu döneme oranlanması yoluyla hüküm kurulmuşsa da, yukarıdaki esaslar dahilindeki deliller celp edilip, değerlendirildikten sonra, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem hâlinde davacıya ve davalı şirkete iadesine, 31.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2012/20827, Karar No: 2013/3682, Tarih: 19.02.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/20827 E.  ,  2013/3682 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

DSİ ile Arsan Arıtma ve İnş. A.Ş. arasında yapılan sözleşme gereği, Aydın İli, Karpuzlu Ovası sulama kanalı işi yapıldığı esnada, şirket şantiye şefi olarak çalışan sanık ..., şirkette kepçe operatörü olarak çalışan sanık ..., ve şirkette tapograf olarak çalışan sanıklar ... ile ...'ın, Gayrimenkul Eski Eserler ve Anıtlar Yüksek Kurulu'nun 14.10.1978 gün ve A-1339 sayılı kararıyla 1. ve 3. derece arkeolojik sit alanı olarak tescil edilen ve Alinda Antik Kenti'nin de yer aldığı, Aydın İli, Karpuzlu İlçesi, 1478, 1538 ve 2455 nolu parsellerde müzeden habersiz çalışmalar yaptıkları, bu doğrultuda, 1478 sayılı parsel içerisinde daha önceden kazı yapılmış olan alanda yeniden kazı çalışmalarının yapıldığı ve daha önceden yapılmamış olan su dağıtım bacasının yapıldığı, 1538 sayılı parsel üzerindede su dağıtım bacasının yapıldığı, 2455 sayılı parsel üzerinde de Çine Karpuzlu Asfaltına doğru inen güzergahta kazı çalışmasının yapıldığı ancak daha sonradan kapatıldığı şirketin sit alanında izinsiz harfiyat ve boru hattı çalışması yapıldığı müze görevlilerince suç tarihinde tespit edilmesinden sonra, şirketin 12.10.2006 tarihinde Aydın Kültür ve Tabiat varlıklarını Koruma Kuruluna inşa edilecek boru sulama kanalları için müracaat ettiği 17.10.2006 tarihinde suça konu yere konrol elemanı arkeologlar tarafından gidildiğinde, birinci derece arkeolojik sit alanına giren 4 adet kanaldan birinin müze personelinin bulunmadığı zamanlarda yapıldığı tespit edilerek, sanıklar hakkında kamu davası açıldığı, dosya içerisinde mevcut, DSİ Genel Müdürlüğü'nün, 21.03.2007 tarihli yazısı ile, 17.10.1995 tarihinde yapılan ihale ile Arsan Arıtma ve İnş. A.Ş. İle “Karpuzlu Sulaması İnşaatı”na başlanıldığı, bu doğrultuda, İzmir 2 Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kuruluna müracaat ettiklerini, kanalların yapılması için, 23.07.1997 tarih ve 6960 nolu kararı ile izin aldıklarını, bunun üzerine, Aydın Kültür ve Tabiat Varlıkları Koruma Kurulu'na müracaat edilerek, hafta içinde eleman görevlendirileceği şeklinde kontrol mühendisi talimatlandırdıklarını, 17.10.2006 tarihinde suça konu yere konrol elemanı arkeologlar tarafından gidildiğinde, 4 adet kanaldan, 1 adedinin kazı ve montajının yapıldığının tespit edildiği, yapılan araştırmada, kanalın, kurum personelinin bulunmadığı resmi tatil günlerinde (14-15 Ekim 2006, cumartesi ve/veya Pazar günlerinde) inşa edildiğinin tespit edilmiş olduğunun bildirildiği, yine dosya içerisinde mevcut, İzmir 2 Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun, 23.07.1997 tarih ve 6960 nolu kararına göre, lahit mezarlara yeterli mesafe bırakıldıktan sonra, yapılara zarar verilmeden yapılabileceği, dinamit kullanılmayacağı, tüm çalışmaların Müze denetiminde yapılacağına dair izin verildiğinin anlaşıldığı, yine dosya içerisinde mevcut, arkeolog bilirkişi kurulu raporuna göre, 1

.07.1997 tarih ve 6960 nolu kararına göre, lahit mezarlara yeterli mesafe bırakıldıktan sonra, yapılara zarar verilmeden yapılabileceği, dinamit kullanılmayacağı, tüm çalışmaların Müze denetiminde yapılacağına dair izin verildiğinin anlaşıldığı, yine dosya içerisinde mevcut, arkeolog bilirkişi kurulu raporuna göre, 1. derece arkeolojik sit alanı olarak tescil edilen yerde bulunan, Aydın İli, Karpuzlu İlçesi, 1478, 1538 ve 2455 nolu parsellerde yapılan incelemede, ayırma vanalarının birinin bulunduğu alanda, antik kent yapılarından birine ait olması gereken duvar yapısı ile, Hellenistik- Roma dönemlerine ait bol miktarda seramik parçalarının olduğu görülmüştür. Ayrıca iki ayırma vanası ve bir tahliye prizinin olduğu hat boyunca yapılan incelemelerde, antik kente ait kalıntıların devam ettiği tespit edilmiştir. Su kanalı ve vanaların her iki tarafında da antik mezarlık (nekropol) alanına ait lahitlerin yer alması ve kanal ile vanaların söz konusu lahitleri adeta yararak yoluna devam ettiği, vana ve kanal inşası sırasında, söz konusu lahitlerin arasından geçirilerek, açılan inşaat çukurları, Alinda antik kentine ait çok sayıda antik mimari bloğu ortaya çıkardığı, antik blokların kanalın ucuna bir yığın halinde kümelendiği, söz konusu eserlerin 2863 sayılı Kanun kapsamında olduğunun belirtildiğinin anlaşılması karşısında,

Suça konu Alinda Antik Kenti'nin bulunduğu alanda, kültür varlıklarına yeterli mesafe bırakılmadan ve çalışmaların Müze denetiminde yapılması gerektiği gözetilmeden, 1 adet kanalın yapılarak kültür varlıklarına zarar verildiği anlaşılmakla, DSİ ile Arsan Arıtma ve İnş. A.Ş. Arasında yapılan tüm sözleşme ve eklerinin dosya içerisinde celp edilerek, işin yapımı sırasında, hafta sonu da dahil olmak üzere, müze görevlilerinin çağrılması yönünde, talepte bulunma yükümlülüğünün kimde olduğu, çalışmalar sırasında uyulması gereken esasları, bu esaslar çerçevesinde şirketin sorumluluğu, sanıkların görev, yetki ve sorumlulukları belirlenerek, sonucuna göre, hukuki durumlarının takdir ve tayini gerektiği gözetilmeksizin eksik incelemeye dayalı beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 19.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/690, Karar No: 2016/188, Tarih: 12.04.2016

**Ceza Genel Kurulu         2014/690 E.  ,  2016/188 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 8. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Hakkı olmayan yere tecavüz suçundan sanık ...'ın beraatine ilişkin, Manavgat 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 05.05.2009 gün ve 11 - 359 sayılı hükmün katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 20.11.2012 gün ve 18374-35047 sayı ile;

“Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza şezlong koymak, bar, duş yeri, wc ve su sporları ünitesi, yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de; dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişi alınarak yeniden keşif yapılıp taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, imar mevzuatı kapsamında kalıp kalmadığı, belirlenmek suretiyle sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın Kıyı Kanununa göre kıyıda veya uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerde olup olmadığı ve yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre gerekirse Belediye Başkanlığı da duruşmadan haberdar edilerek TCK'nun 184. ve Kıyı Kanununun 15. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 26.02.2013 gün ve 34-79 sayı ile;