muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/31911, Karar No: 2014/32906, Tarih: 24.11.2014

Yukarıda ayrıntılı olarak izah edildiği üzere, işkolu tespitine itiraz davalarının, işyerinin bulunduğu yer iş mahkemesinde görülmesi gerekir. Bu itibarla, her üç işyeri yönünden de mahkemenin yetkisiz olduğu tartışmasızdır. Şu halde, mahkemece, yetkisizlik sebebiyle davanın usulden reddine karar verilerek, dosyanın, talep halinde, her bir işyeri yönünden adres itibariyle yetkili iş mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, işin esasının incelenerek, yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12609, Karar No: 2020/8419, Tarih: 08.09.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/12609 E.  ,  2020/8419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 08.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14889, Karar No: 2022/15824, Tarih: 01.12.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/14889 E.  ,  2022/15824 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 29. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 14. ... Mahkemesi

Taraflar arasındaki işe iade davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

ararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 21.09.2022 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin kesinlik nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre ve diğer temyiz şartları yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

25.10.2017 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7036 sayılı ... Mahkemeleri Kanunu'nun 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğince 4857 sayılı ... Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 20 nci maddesi uyarınca açılan fesih bildirimine itiraz davalarında verilen kararlar hakkında temyiz yoluna başvurulamaz. 4857 sayılı Kanun'un geçici 1 inci maddesinin dördüncü fıkrasında da İlk Derece Mahkemeleri tarafından bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten önce verilen kararların karar tarihindeki kanun yoluna ilişkin hükümlere tabi olduğu hususu düzenlenmiştir. Belirtilen düzenlemeler uyarınca ilk derece mahkemelerinden 25.10.2017 tarihinden sonra verilen işe iade davalarındaki kararlar hakkında bölge adliye mahkemesi kararları kesindir, bu kararlara karşı temyiz yoluna başvurulamaz.

Dosya içeriğine göre, işe iade talepli somut davada İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi 25.10.2017 tarihinden sonra olduğundan; Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar kesindir, bu karara karşı temyiz yoluna başvurulamaz.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda belirtilen yasal düzenlemelere uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 21.09.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3463, Karar No: 2020/2193, Tarih: 25.06.2020

**20. Hukuk Dairesi         2019/3463 E.  ,  2020/2193 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalılar....... ve arkadaşları vekili ve..... ve arkadaşları vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yörede 1947 yılında 3116 sayılı Kanuna göre yapıldığı anlaşılan orman tahdidine ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir orijinal tahdit haritası ile birlikte getirdikten sonra dava dosyası keşifte dinlenen ve raporları hükme dayanak yapılan bilirkişilere verilerek orijinal tahdit haritası ve 1949/47 sayılı dosyadaki hükme esas bilirkişi krokisi ile yine pafta ile çakıştırılarak, çekişmeli taşınmaz ve çevresini ilgilendiren en az 5-6 orman sınır noktası görülecek biçimde, çekişmeli parselin bu haritalara göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile kesinleşen mahkeme kararına ilişkin kroki, kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp bu dosya arasına konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun 302/4. maddesi ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddesi uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 25/06/2020 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1417, Karar No: 2020/4314, Tarih: 21.10.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/1417 E.  ,  2020/4314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 5. Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 23.10.2018 tarih ve 2017/590- 2018/594 sayılı kararın Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesinin davacı vekili, davalı ... A.Ş vekili ve davalı ... vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 20.10.2020 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı asıl ... ve vekili Av. ... ile davalı ... vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 19.10.2010 tarihinde İstanbul'dan Ankara'ya gitmek üzere davalı ...'nin uçağına bindiğini, yer numarası olan 11-B üzerindeki bagaj yerlerinin dolu olduğunu gördüğünden tamamı boş olan business class üzerindeki kabin üstü bagajına el bagajını yerleştirdiğini ve yerine oturduğunu, biraz sonra yanına gelen davalı ...'un müvekkiline yerleştirdiği kabin bagajını bulunduğu yerden alarak arkaya taşıması gerektiğini söylediğini, bir süre sonra yer hizmetleri görevlisi olan bir hanımefendinin gelerek kabin amirinin bagajını kendisinin taşıması gerektiğini müvekkiline hatırlatması yönünde talimat verdiğini söylediğini, müvekkilinin bagajını kendisinin taşıyamayacağını ancak isterlerse görevlilerin taşıyabileceğini söylemesi üzerine iki yer görevlisinin müvekkilinin bagajını 11-B'deki koltuğunun üstü dolu olduğundan arkalarda bir yere taşıdıklarını, müvekkilinin kendilerine teşekkür ederek uçağın hareket etmesini beklerken iki polis memurunun müvekkilinin yanına giderek uçaktan inmesi gerektiğini kaptanın bu yönde rapor hazırladığını söylediklerini, yolcuların önünde küçük düşürücü bir şekilde uçaktan polis zoruyla indirilmiş olan müvekkilinin kişilik haklarının ağır şekilde zedelendiğini, geceyi evi yerine otelde geçiren müvekkilinin maddi zararının yanı sıra manevi zararı da olduğunu ileri sürerek 143,22 TL maddi, 100.000.- TL manevi tazminata hükmedilmesine, davanın kabulüne ilişkin kararın "Skylife Magazin" Dergisi'nde yayınlanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ve vekilleri, ayrı ayrı davanın reddini istemişlerdir.

Davalılar ve vekilleri, ayrı ayrı davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak, davalı kaptan pilot tarafından tutulan olay raporunda tartışma olayından hiç bahsedilmediği sadece yolcunun ekonomi sınıfı olmasına rağmen el bagajını bussines classa yerleştirmesi ve ikaza rağmen almaması nedeniyle uçktan indirildiğinin belirtildiği, bu kıyaslandığında davacının bu olay esnasında suç teşkil edebilecek herhangi bir eylemin tavır veya davranışının olmadığı, yapılan eylemlerin orantılı bir tedbir alınması gerekirken davalı pilotun yetkisini aşarak davacıyı zarara uğrattığı ve polis eşliğinde uçaktan indirilmesi olayında kişilik haklarının zedelendiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 143,22 TL maddi 10.000.- TL manevi tazminatın davalılar THY ve ...'dan müştereken ve müteselsilen tahsiline, Kararın Sky life Magazin Dergisinde yayınlanması talebinin reddine, davalılardan Yasemin Kuzucu yönünden mahkemenin bir önceki kararı denetimden geçerek kesinleştiğinden yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili, davalı ... A.Ş vekili ve davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı ... vekili ve davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, taşıma sözleşmesinden kaynaklı maddi manevi tazminat istemine ilişkin olup davacı tüm yolcuların önünde polis zoruyla uçaktan indirildiğini ve kişilik haklarının zedelendiğini ileri sürmüştür. Mahkemece, davacının eylemi ile orantılı bir tedbir alınması gerekirken pilotun talimatıyla polis eşliğinde uçaktan indirilmesinin davacının kişilik haklarını zedelediği gerekçesiyle manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

6098 sayılı TBK'nın 56. maddesi hükmüne göre; hakimin özel halleri göz önünde tutarak, hükmedeceği manevi tazminat miktarı adalete uygun olmalıdır. Bu para tutarı, aslında ne tazminat ne de cezadır. Ancak, zarara uğrayanda bir huzur duygusu uyandırmayı, aynı zamanda ruhi ızdırabın dindirilmesini amaç edindiğinden tazminata benzer bir fonksiyonu da vardır. Manevi tazminat mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını amaç edinmemiştir. Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken, ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Yukarıda yapılan açıklamalara göre somut olaya gelindiğinde, davacının uğradığı manevi zarar kapsamında hükmedilen manevi tazminat miktarı, olayın özellikleri dikkate alındığında yüksek olup, mahkemece daha ılımlı ve adalete uygun, makul bir manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalı ... vekili ve davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekili ve davalı ... vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün mümeyyiz davalılar yararına BOZULMASINA, takdir olunan 2.540,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılar THY ve ...'ya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz eden davalılardan THY A.Ş ve ...'ya iadesine, 21.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8904, Karar No: 2024/10197, Tarih: 27.11.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/8904 E.  ,  2024/10197 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2012/468 E., 2015/218 K.

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, çocuğun nitelikli cinsel istismarı, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında katılan mağdure ...'e karşı beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı ve katılan mağdureler ... ve ...'a karşı beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davalarında yapılan yargılama sonucunda, İstanbul Anadolu 3. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın katılan mağdure ...'e karşı çocuğun cinsel istismarı, katılan mağdure ...'ya karşı çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve katılan mağdure ...'a karşı beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Özetle katılan mağdurelerin çelişkili beyanlarına itibar edilemeyeceğine, takdiri indirim uygulanmadığına, kararların usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE.

A. Sanık Hakkında Katılan Mağdureler ... ve ...'ya Karşı Kurulan Hükümler Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Sanık Hakkında Mağdure ...'a Karşı Kurulan Hüküm Yönünden

Katılan mağdurenin kovuşturma aşamasındaki beyanları, raporlar, savunma ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın eylemlerinin mevcut haliyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 103/1. maddesinde düzenlenen çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilerek hüküm kurulması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Sanık Hakkında Mağdureler ... ve ...'ya Kurulan Hükümler Yönünden

IV. KARAR

A. Sanık Hakkında Mağdureler ... ve ...'ya Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Anadolu 3. Ağır Ceza Mahkemesinin kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, mağdure ...'e karşı kurulan hüküm yönünden oy birliğiyle, mağdure ...'ya karşı kurulan hüküm yönünden Üye ...'un karşı oyu ve oy çokluğuyla ONANMASINA,

B. Sanık Hakkında Mağdure ...'a Karşı Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Anadolu 3. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi gereği, farklı gerekçeyle Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.11.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Mağdure ..., sanığın kendisine yönelik nitelikli eylemi sırasında diğer mağdure ...'un da gördüğünü ve aynısını ona da yaptığı beyanı karşısında, mağdure ...'un bu hususu doğrulamadığı ve tüm dosya kapsamından sanığın eylemlerinin mevcut haliyle 5237 sayılı Kanun'un 103/1 maddesince düzenlenen çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilerek hüküm kurulması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyet kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.
Yargıtay — Esas No: 2013/465, Karar No: 2014/276, Tarih: 20.05.2014

**Ceza Genel Kurulu         2013/465 E.  ,  2014/276 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ALANYA 2. Asliye Ceza

Günü : 07.04.2008

Sayısı : 304-296

1219 sayılı Kanuna muhalefet suçundan sanık A.. K..'nın aynı kanunun 41 ve 5237 sayılı TCK'nun 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 80 Lira adli para cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin, Alanya 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 07.04.2008 gün ve 304-296 sayılı hükmün katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 7. Ceza Dairesince 01.10.2012 gün ve 1689-119 sayı ile;

"1- Sanığın diploması olmadığı halde diş hekimliği yapmak suçundan Alanya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/491 Esas sayılı dava dosyasından da yargılandığının anlaşılması karşısında; her iki dosyanın birleştirilerek sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de,

Davaya katılma hakkı bulunmayan A.. O.. lehine vekalet ücretine hükmolunması" isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiş, Daire üyeleri Orhan Koçak ve Birsen Karakaş (1) numaralı bozma nedeniyle ilgili olarak; "Her iki dosyanın suç tarihleri arasında 5 aydan fazla süre geçmiş olması karşısında; zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gerekçesiyle dosyaların birleştirilmesi yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz" düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 15.03.2013 gün ve 200313 sayı ile;

“1-Sanık A.. K.. hakkında 03.06.2006 tarihinde, Alanya ilçesi ..... mahallesi .......sokak ....... apartmanı no: 1 kat: 1 daire 3 sayılı adreste Ş.. P.. isimli diş hekimine ait muayenehane de diş hekimi olmadığı halde hasta muayenesini yaptığının tespit edildiği iddiasıyla kamu davası açıldığı, yapılan yargılama sonucunda ise eyleminin sübuta erdiği anlaşılarak mahkumiyetine hükmedildiği anlaşılan olayda eylemin sübutu konusunda bir ihtilaf bulunmadığı belirlenmiştir.

2-İhtilafa konu olay, sanık hakkında 15.11.2006 tarihinde Alanya ilçesi ....... mahallesi ...... caddesi ..........apartmanı no: 11/11 sayılı adreste aynı suç sebebiyle diş hekimliği mesleğine ilişkin müdahale yapma ve diş hekimliği klinik hizmetleri ile ilgili işyeri açma eylemlerinden açılmış başka bir kamu davası sebebiyle, sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanamayacağı, dolayısıyla da hükmün bu hususun değerlendiril- mesi maksadıyla hükmün bozulup bozulamayacağı noktasında toplanmaktadır.

3-1219 sayılı Kanunun 41. maddesinde düzenlenen suçun seçimlik hareketli suçlardan bulunduğu, sanık hakkında mahkumiyete konu 03.06.2006 tarihli ilk eyleminin diş hekimi olmadığı halde hasta muayene etmek olduğu, bozma yapılan 15.11.2006 tarihli ikinci eylemlerinin ise diş hekimliği mesleğine ilişkin herhangi müdahale yapma ve diş hekimliği klinik hizmetleri ile ilgili işyeri açma eylemlerinin olduğu sabittir. Anılan suçta korunan hukuki yarar; kişilerin hayatları, vücut bütünlüklerinin bir tehlikeye maruz kalmadan yaşama hakları olduğu için suçun mağduru da topluma karşı işlenen bir suç olması sebebiyle toplumdaki her ferdin olduğu anlaşılmaktadır.

4-Sanığın eylemlerinin, Türk Ceza Yasasının zincirleme suçu düzenleyen 43. maddesinin 1. maddesi kapsamında bulunup bulunmadığının belirlenmesi konusu ise, yukarıda belirtilen CGK kararları çerçevesinde olaysal olarak değerlendirilmelidir. Bu kapsamda sanığın eylemlerinin 5 ay 12 gün aralıkla gerçekleştiği anlaşılmakta olup suçların değişik zamanlarda işlendiği anlaşılmaktadır. Ayrıca suçun mağduru belli değil ise de topluma karşı işlenen suçlardan olması sebebiyle bu fıkranın uygulanması mümkün görünmektedir.

5-Ancak sanığın eylemlerinde, aynı suç işleme kararının varlığının bulunup bulunmadığı noktasında değerlendirildiğinde ise bu kararın bulunmadığı anlaşılmaktadır. Şöyleki sanık 03.06.2006 tarihinde, Alanya ilçesi .......... mahallesi ..........sokak ............. apartmanı no: 1 kat: 1 daire 3 sayılı adreste Ş.. P.. isimli diş hekimine ait muayenehane de diş hekimi olmadığı halde hasta muayenesi yaptığı halde, 15.11.2006 tarihinde Alanya ilçesi ........... mahallesi ........caddesi .............apartmanı no: 11/11sayılı adreste aynı suç sebebiyle diş hekimliği mesleğine ilişkin müdahale yapma ve diş hekimliği klinik hizmetleri ile ilgili işyeri açma eylemlerinde bulunduğu anlaşılamakta olup, sanığın ilk eyleminde bir diş hekimine ait işyerinde sadece hasta muayene etmesine rağmen, ikinci eyleminde ise diş hekimliği klinik hizmetleri ile ilgili işyeri açma ve bu işyerinde diş hekimliği mesleğine ilişkin müdahale yapma eylemlerinde bulunduğu, işyerlerinin farklı adreslerde bulunduğu, suça konu eylemi oluşturan ilk eylem ile ikinci eylemin seçimlik hareketlerinin farklı olduğu, bu sebeplerle de yeni bir suç işleme eğiliminin olduğu anlaşılmaktadır. Yine sanığın ilk eyleminden 5 ay 12 gün gibi uzun bir aradan sonra ikinci eylemini gerçekleştirmesi de sanığın yeni suç işleme eğiliminin bir başka göstergesidir.Bu sebeplerle sanık hakkında zincirleme suç hükümlerinin uygulanması mümkün görünmemektedir” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

5271 sayılı CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 7. Ceza Dairesince 02.05.2013 gün ve 4263-10521 sayı ile; oyçokluğuyla itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.