muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/11085, Karar No: 2023/2429, Tarih: 24.04.2023

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; taşınmazın öteden beri özel mülkiyete konu arazi olduğunu, hiçbir zaman orman niteliği kazanmadığını, tahdidin hatalı yapıldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmazın 3116 sayılı kanun uyarınca yapılan ilk tahdit çalışmalarındaki tutanaklarla açı mesafe değerlerinin ve sabit noktaların haritada bulunarak sayısallaştırılması neticesinde, taşınmazın 1152 m²' sinin kesinleşmiş devlet ormanı sınırları içerisinde kaldığının, orman sınırı içinde kaldığı tespit edilen kısmının ilk orman tahdidine yakın 1943 ve 1958 yıllarına ait hava fotoğrafları ve memleket haritalarında taşınmazın iki orman parçası arasında kalan ve orman örtüsünün devamı niteliğine olmayan bir örtüye sahip ve fiilen de bu yapısını koruduğunun, taşınmazın ilk tahdidin yapıldığı tarihte 100 yaşının üzerinde zeytin ağaçlarının sıralı bir şekilde dikilmiş olduğunun ve taşınmazın bu niteliği itibariyle tamamının bahçe olarak kullanıldığının, taşınmazın üzerinde eski tarihli bahçe duvarı kalıntılarının taşınmazın bir bütün olarak kullanıldığını gösterdiğinin, taşınmazın ihtilaflı kısmı üzerinde sonradan açma ve orman örtüsünün tahrip edildiğine dair bir bulguya rastlanmadığının belirtildiği gözetilerek, ilk tahdidinin yapıldığı tarihte 100 yaşın üzerinde zeytin ağaçlarının sıralı bir şekilde dikilmiş olduğu, eski tarihli bahçe duvarı kalıntılarının taşınmazı bir bütün olarak kullanıldığını gösterdiği, taşınmazın ihtilaflı kısmı üzerinde sonradan açma ve orman örtüsünün tahrip edildiğine dair bir bulguya rastlanmadığı, bu haliyle de taşınmazın eski tarihten itibaren orman niteliğine haiz olmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararına karşı davacı ... İdaresi vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararına karşı davacı ... İdaresi vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı ... İdaresi vekili istinaf dilekçelerinde; dava konusu taşınmazı içerir alanda 1947 yılında 3116 sayılı kanuna göre yapılmış kesinleşmiş orman kadastrosunun mevcut olduğunu, dava konusu taşınmazın ilk orman tahdidinde kısmen devlet ormanında olduğunu ve hükme esas alınan bilirkişi raporunda da bu durumun tespit edildiğini, dava konusu taşınmazın 1947 yılında Orman Tahdit Komisyonlarınca devlet adına tahdit edilen Köyüstü Devlet Ormanı içinde olduğunu, İlk Derece Mahkemesi delillerin hukuki takdirinde ve değerlendirilmesinde hataya düşüldüğünü, kısmen devlet ormanı olduğu anlaşılan ve 3116 sayılı Kanun'a göre yapılan orman kadastrosuna itiraz süresinin çoktan geçtiğini, davanın reddine dair verilen kararın yasaya ve yerleşik Yargıtay içtihatlarına aykırı olduğunu belirterek, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak, davacı idarece açılan davanın kabulüne, davaya konu Yalova ili ... ilçesi ... Köyünde bulunan 157 ada 22 parsel sayılı orman tahdit sınırları içinde kalan taşınmazın orman olan kısımlarının tapusunun iptali ile orman vasfı ile Hazine adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, dosya içeriğine, dava dilekçesine, mahkemece yapılan her iki keşif sonucu alınan bilirkişi raporlarına, istinaf talep dilekçesi içeriğine göre davanın tapu iptali ve tescili istemine ilişkin olduğu, ilk derece mahkemesince yapılan keşif ve inceleme, uzman bilirkişiler tarafından yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırma neticesinde, dava konusu taşınmazın 17.02.2018 tarihli raporda B harfi ile gösterilen 1151,59 m²’lik kısmının 1948 yılında yapılan ilk orman tahdidinde orman sınırları içinde kaldığı, 1990 yılında 3302 Sayılı Yasa uyarınca yapılan 2B uygulaması ve kesinleşmiş orman sınırı aplikasyonu çalışmaları sırasında da orman olarak sınırlandırılan kesimde bir değişikliğe gidilmediği, 25.12.2018 tarihli raporda belirtildiği üzere taşınmazın davalı kısmını orman sınırları içine alan poligonun 3516 numaralı OS noktasının kapanışında 30 metre hata bulunmasının taşınmazın mülkiyet durumunu etkilemediği belirlendiğine göre, davanın kabulüne karar vermek gerekirken, tahdide karşı hak düşürücü dava açma süresinin çoktan geçtiği gözetilmeden, taşınmazın öncesinin orman olmadığı ve tahdidin hatalı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesinin doğru görülmediği gerekçesiyle, davacı ... İdaresi vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; 3 mahalli bilirkişisi tarafından yapılan tespit sonrasında katılan tüm bilirkişiler tarafından dava konusu kısmın orman olmadığının, ormanın tahribi sonrası açılan arazi olmadığının tespit edildiğini, orman yüksek mühendisi bilirkişiler tarafından 1943 yılı hava fotoğraflarında dahi 100 yıllık zeytin ağaçları görülmüş olup orman olduğu iddia edilen kısmın 1800’lü yıllardan bu yana bir bütün olarak zeytin bahçesi olarak kullanıldığı tespitinin yapıldığını, dava konusu arazide ilk orman tespitinin 1947 yılında yapıldığını, orman yüksek mühendisleri bilirkişilerinin incelediği hava fotoğraflarının ise 1943 yılına ait olduğunu belirterek, bölge adliye mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kesinleşmiş orman tahdidine dayalı tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369/1, 370 ve 371 inci maddeleri, 6831 sayılı Orman Kanunu' nun 1, 9 ve 11 inci maddeleri,

3. Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

44,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 135,50 TL'nin temyiz eden davalıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6856, Karar No: 2011/14864, Tarih: 26.09.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/6856 E.  ,  2011/14864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare ile davalılardan ... vd.vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekili ile davalılardan ... vd. vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Fındık bahçesi niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur.

Davalı ... vd. vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacı idare vekilinin temyizine gelince;

Kapama fındık bahçesi niteliğindeki taşınmazın bedelinin net fındık gelirine göre belirlenmesi gerektiği halde, kuru ot ve odun gelirinin fındık gelirine ilave edilmesi suretiyle taşınmazın değerinin fazla tesbiti,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz eden davalıdan peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesi, 26.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4889, Karar No: 2012/707, Tarih: 02.02.2012

**16. Hukuk Dairesi         2011/4889 E.  ,  2012/707 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında, 119 ada 7, 9 ve 10 parsel sayılı, 4.698,10 m2, 1.733,39 m2 ve 1.034,29 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar adına tespit edilmiştir. Davacılar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda keşif avansının verilen kesin süre içerisinde yatırılmaması sebebiyle davanın reddine, çekişmeli taşınmazların tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm davacılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece verilen süre içerisinde davacı tarafın keşif avansını eksik yatırdığı, bu nedenle keşif deliline dayanmaktan vazgeçmiş sayıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; değerlendirme dosya kapsamına uygun düşmemektedir. 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 36. maddesinin, mahkemece verilen süreye riayet etmeyen taraf aleyhine uygulanabilmesi için öncelikle dosyanın keşfe hazır hale getirilmesi gerekir. Bunun için de taraflardan arazi başında dinletecekleri tanıkların isimlerini bildirir listelerin alınması, arazi başında dinlenecek yerel bilirkişi adaylarının keşfe gitmeden önce zabıta aracılığıyla isimlerinin belirlenmesi, komşu parsel tutanak ve dayanaklarının getirtilip dosyaya konulması gerekir. Dosyanın keşfe hazır hale gelmesinden sonra keşifle ilgili olarak alınacak ara kararında hâkim, katip, mübaşir, yerel bilirkişi adayı, tanık, teknik bilirkişiye verilecek ücretlerle vasıta parasının, yapılacak tebligatlarla ilgili masrafların kalemler halinde gösterilip, bu ücretlerin temini ve yatırılması için ilgiliye makul bir süre tanınmalı, ilgiliye tanınacak süre ile keşif günü arasında da bilirkişi adayları ve tanıklara davetiye tebliğ edilip, arazi başında hazır olmalarının bildirilebilmesi için yine uygun bir sürenin bulunmasına azami özen gösterilmesi gerekmektedir. Somut olayda; çekişmeli taşınmazlara ilişkin belirtmelik tutanakları ve dayanaklarının araştırılması yerine İl Özel İdaresinin verdiği cevapla yetinilmesi ve yerel bilirkişiler ile tespit bilirkişileri için 40,00 TL tebligat ücreti alınmasına karar verildiği halde kendilerine tebligat yapılmayıp, mahallinde hazır bulundurulmaları için zabıtaya müzekkere yazılması usulsüzdür. Usulüne uygun olmayan kesin mehil kararına dayanılarak karar verilemez. O halde mahkemece, çekişmeli taşınmazlara ait belirtmelik tutanakları ile tutanaklarda yazılı olan kayıt ve belgeler araştırılarak bulunmaya çalışılmalı, bu şekilde dosya ikmal edildikten sonra davacı tarafa keşif masrafını yatırması için yöntemince makul süre verilip, masraf yatırıldığında arazi başında keşif icra edilip, tarafların tüm delilleri değerlendirilip sonucuna göre karar verilmelidir. Yanlış değerlendirme sonucu yazılı olduğu şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 02.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14616, Karar No: 2021/15508, Tarih: 29.09.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/14616 E.  ,  2021/15508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suç tarihi itibariyle 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK’nın 116/2-4 ve 31/3. maddelerinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre aynı yasanın 66/1-e ve 66/2. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık asli zamanaşımı süresinin, 19/04/2016 olan karar tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

3-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

a-Suça sürüklenen çocuğun binanın dışına monteli güvenlik kamerasını yerinden sökerek çalması biçimindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 142/1-e maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde aynı Kanunun 141/1. maddesi uyarınca hüküm kurulmak suretiyle eksik ceza tayini,

3-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

a-Suça sürüklenen çocuğun binanın dışına monteli güvenlik kamerasını yerinden sökerek çalması biçimindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 142/1-e maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde aynı Kanunun 141/1. maddesi uyarınca hüküm kurulmak suretiyle eksik ceza tayini,

b-Suça sürüklenen çocuğun soruşturma aşamasında, suça konu kamerayı olay yerine yakın otoparka bıraktığını söylemesi üzerine otopark üstündeki terasta poşet içerisinde bulunan güvenlik kamerasının müştekiye teslim edildiği, müştekinin soruşturma aşamasındaki beyanında "Kamerayı ekranı kırılmış kabloları kopuk vaziyette teslim aldığını, maddi hasarının 400 TL civarında olduğunu" söylediğinin anlaşılması karşısında, soruşturma aşamasında gerçekleşen kısmi iade nedeniyle müştekiden etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızasının bulunup bulunmadığı sorularak, sonucuna göre suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 29/09/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4217, Karar No: 2020/7062, Tarih: 09.11.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/4217 E.  ,  2020/7062 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, 25/06/2020 tarihli yazısı ile kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ...'ın mahkûmiyetine dair Kilis 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/11/2014 tarihli ve 2014/535 esas, 2014/705 sayılı kararının kanun yararına bozulmasına yönelik talebi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 03/07/2020 tarihli yazı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Sanık hakkında, 24/05/2012 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı yapılan yargılama sonucunda, Kilis Sulh Ceza Mahkemesinin 11/10/2012 tarihli ve 2012/394 esas, 2012/700 sayılı kararıyla TCK’nın 191/2. maddesi gereğince tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, hükmün yasa yolu incelemesinden geçmeksizin 13/11/2012 tarihinde kesinleştiği,

2- Ancak sanığın tedbirin infazı sırasında 19/12/2012 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı yapılan suç duyurusu üzerine, ihlal teşkil eden bu suç nedeniyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Kilis Sulh Ceza Mahkemesinin 10/09/2013 tarihli ve 2013/103 esas, 2013/424 sayılı kararıyla sanık hakkında bu suçtan dolayı da TCK’nın 191/2. maddesi gereğince tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, kararın yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Bununla birlikte sanığın tedbirin infazı sırasında yükümlülüklerine aykırı davrandığı gerekçesiyle tedbir dosyasının kaydı kapatılarak Mahkemesine gönderildiği ve yargılamaya devam edilmesi sonucunda Kilis 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/11/2014 tarihli ve 2014/535 esas, 2014/705 sayılı kararıyla TCK’nın 191/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün yasa yolu incelemesinden geçmeksizin kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Anlaşılmıştır.

B) Kanun Yararına Bozma Talebi:

Kanun yararına bozma talebi ve ihbar yazısında, "Dosya kapsamına göre, şüphelinin tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına başlanması için gönderilen uyarılı ilk başvuru davetiyesine uyarak 06/12/2013 tarihinde Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne müracaat ettiği ve kendisine burada yazılı olarak yükümlülüklerinin tebliğ edildiği ve yükümlülüklerini ihlal etmesi halinde hakkında kamu davası açılacağının ihtar edildiği, ancak 21/11/2013 tarihli denetim planında belirtilen yükümlülüklerinin infazı esnasında şüphelinin Kilis Devlet Hastanesinin 31/12/2013 tarihli ve 8319 sayılı yazısına istinaden psikiyatri polikliniğine başvuruda bulunmayarak yükümlülük ihlalinde bulunduğundan bahisle 03/01/2014 tarihli uyarı müzekkeresinin gönderildiği, ancak bu uyarı müzekkeresinin şüphelinin usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği, haberi olmadığından bahisle yapmış olduğu mazeretinin kabulüne ilişkin Kilis Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün 05/02/2014 tarihli ve 2013-380-386 DS sayılı yazısına müteakip,

Şüphelinin daha sonra Kilis Devlet Hastanesinin 23/05/2014 tarihli ve 52446582 sayılı yazısına istinaden tedavi protokolüne gelmeyerek yükümlülüklerini 2. kez ihlal etmesi üzerine yükümlülüklere uymamakta ısrar ettiğinden bahisle infaz kayıtlarının kapatılmasına karar verilmiş ise de;

Denetimli serbestlik müdürlüğünün kayıt kapatma kararında 03/01/2014 tarihli ilk uyarı müzekkeresinde ihlal niteliğinde olmayan mazeretinin kabul edildiğini göz ardı etmiş olup, dolayısıyla ısrar şartı gerçekleşmeden kaydının kapatılarak kamu davası açıldığının anlaşılması karşısında, bu hâlde sanığın uyarılmasından bahsedilemeyeceği gibi, yükümlülüklerine uymamakta da ısrar etmiş sayılamayacağının kabulünün gerektiği cihetle, kamu davası hakkında durma kararı verilerek, hükmolunan denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi, denetimli serbestlik tedbirine uygun davranılmaması hâlinde yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilerek, Kilis 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/11/2014 tarihli ve 2014/535 esas, 2014/705 sayılı kararının bozulması istenmiştir.

C) Konunun Değerlendirilmesi:

Her ne kadar “ısrar” şartı gerçekleşmediği gerekçesiyle “davanın durmasına” karar verilmesi gerektiğinden bahisle kanun yararına bozma yoluna başvurulmuşsa da,

C) Konunun Değerlendirilmesi:

Her ne kadar “ısrar” şartı gerçekleşmediği gerekçesiyle “davanın durmasına” karar verilmesi gerektiğinden bahisle kanun yararına bozma yoluna başvurulmuşsa da,

24/05/2012 tarihli ilk suça ilişkin olarak verilmiş olan 11/10/2012 tarihli tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının infazı sırasında, sanığın 19/12/2012 tarihli tahlil sonuçlarına göre esrar kullandığının tespit edilmesi üzerine yapılan suç duyurusu sonucunda, önceki tedbirin ihlali niteliğinde olan 19/12/2012 tarihli suç nedeniyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda sanığın mahkûmiyetine karar verildiğinin anlaşılması karşısında, kanun yararına bozma talebine konu olan 19/12/2012 tarihli suç bakımından 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası uyarınca yargılama koşulu bulunup bulunmadığı hususunda kanun yararına bozma yoluna başvurulmasının takdiri için, dosyanın Adalet Bakanlığına iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

D) Karar:

Açıklanan nedenlere göre; Kilis 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/11/2014 tarihli ve 2014/535 esas, 2014/705 sayılı kararına sayılı kararına karşı yukarıda belirtilen hususta kanun yararına bozma isteğinde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için dosyanın Adalet Bakanlığına iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 09.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.