muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/847, Karar No: 2019/3855, Tarih: 09.10.2019

**15. Hukuk Dairesi         2019/847 E.  ,  2019/3855 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, taraflar arasında düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklanan sözleşme dışı fazla imalât bedelinin tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine Dairemizin 26.02.2018 tarih, 2016/4835 Esas ve 2018/785 Karar sayılı kararı ile hükmün bozulmasına karar verilmiş, mahkemece bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonucunda alınan bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne, 88.418,49 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline dair verilen karar, davalı vekili tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme yapılarak hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve bozmanın şümulü dışında kalarak kesinleşen cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme yapılarak hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve bozmanın şümulü dışında kalarak kesinleşen cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Taraflar arasında düzenlenen 14.08.2006 tarihli sözleşme ile davacı yüklenici ... mezbaha inşaatı ve paket arıtma yapım işini üstlenmiştir. Davacı yüklenici dava dilekçesinde; sözleşme ve ihale kapsamında bulunmayan mezbaha binası ile açık ve kapalı padok bağlantı yolları ile kule-toplama üniteleri, çevre duvarı, mezbaha binası ile arıtma tesisini bağlayan alt yapı tesisatı ve saha düzenlemesi işlerini yaptığını, yine mezbahanın çalışması için elektrik tesisatı ve panolarının değiştirilerek yeniden yapıldığını, bunların ihale dokümanında yapılacak işler listesinde bulunmadığını ileri sürerek, ilâve işler bedelinin 91.129,83 TL olduğunu belirtip 18 kalemden oluşan ...Mezbahane ilave işler icmali” başlıklı listeyi dava dilekçesine ekli olarak ibraz etmiş olup, bu talepleri ile bağlıdır.6100 sayılı HMK’nun 26. maddesi gereğince tarafların talebiyle bağlı olunmadığına ilişkin kanun hükümleri saklı olmak üzere; hâkim, duruma göre talep sonucundan daha azına karar verebilir ise de tarafların talep sonuçlarıyla bağlı olup ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Bilirkişiler inşaat mühendisi ..., makine mühendisi ... ve elektrik mühendisi ... tarafından düzenlenen 09.10.2018 tarihli raporda ilâve iş bedeli; inşaat işleri 67.454,49 TL ve çevre aydınlatma işleri 2.883,00 TL olmak üzere toplam 70.337,49 TL olarak hesaplanmış, bakiye hakediş alacağı da ilâve edilerek davacının talep edebileceği alacak miktarı 88.418,49 TL olarak belirlenmiş, mahkemece sözü edilen rapor hükme esas alınmış ise de, ilâve işlerin gösterildiği cetvelin (9) nolu bendinde 23.176 poz numaralı çeşitli demir işleri yapılması ve yerine konulması kaleminde davacı vekili 9.748,18 TL talep etmesine rağmen talep aşılarak 12.787,50 TL’ye karar verilmesi doğru olmadığı gibi, davacı tarafından 18 kalemden oluşan ... Mezbahane ilave işler icmali” listesinde talep konusu edilmeyen çevre aydınlatma işleri ile bakiye hakediş alacağının da hesaba dahil edilmesi hatalı olmuştur.

O halde mahkemece yapılacak iş; davacının talebi ile HMK’nın 26. maddesi hükmü gereği bağlı olunduğu dikkate alınarak davacı tarafından talep konusu edilen ve bilirkişi raporu ile fazla iş bedeli olarak hesaplanan 64.415,17 TL’ye (67.454,49 TL-12.787,50 TL+ 9.748,18 TL) hükmetmekten ibaret olmalıdır. Açıklanan nedenlerle kararın bozulması gerekmiştir. SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 218,50 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 09.10.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6033, Karar No: 2012/8631, Tarih: 27.04.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/6033 E.  ,  2012/8631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b, 143, 35, 145, 63, 5 ay hapis

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Adli sicil kaydına göre kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ve 25.07.2010 tarih ve 27652 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6008 sayılı Kanunun 7. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231/5-14.maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede:

5237 sayılı TCK’nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu,Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi,olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle,daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak,yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; kasten işlenen suçlarda hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olan ve 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinde öngörülen belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbirlerinin, cezaların yerine getirilmesi (infaz) aşamasında gözetilmesi olanaklı kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 27.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8716, Karar No: 2024/3618, Tarih: 02.04.2024

**7. Ceza Dairesi         2022/8716 E.  ,  2024/3618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/597 E., 2021/279 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşyanın müsaderesi, nakil aracının iadesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz istemi; münhasıran nakil aracının müsadere edilmesi gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz isteminin münhasıran nakil aracının müsadere edilmesi gerektiğine ilişkin olduğu anlaşıldığından sınırlı olarak inceleme yapılmıştır.

Olay tutanağına göre, 24.12.2013 tarihinde, kaçak akaryakıt nakledileceği ihbarı üzerine, eski Antakya

yolu üzerinde sanığın sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı minübüsün durumundan şüphelenilmesi üzerine durdurulduğu, sanıktan araçta ne olduğu sorulduğunda kaçak motorin olduğunu beyan etmesi üzerine araçta yapılan aramada toplamda 3000 litre kaçak motorin ele geçirildiği anlaşılmıştır.

Sanık aşamalardaki savunmalarında; nakil aracının kayın biraderine ait olduğunu, işim var diyerek aldığını, mazot taşıyacağını söylemediğini, aracı ne için istediğini de sormadığını, bu suçtan haberinin olmadığını beyan etmiştir.

Malen sorumlu beyanında; sanığın eniştesi olduğunu, kendisinin köyde yaşadığını, köydeyken hayvanları için ot taşımak amaçlı olarak aracını istediğini, kaçak mazot taşıyacağını söylemediğini beyan etmiştir.

Dosya kapsamına göre yakalanan eşyanın değeri ile nakil vasıtasının değeri arasında fahiş fark bulunmaması ve nakil vasıtasının müsadere edilebilmesi, 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca hakkaniyete aykırı değilse de malen sorumlunun iyi niyetli olduğunun aksine bir delil bulunmaması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin birinci fıkrasındaki şartların gerçekleşmediği anlaşılmakla nakil aracının iadesine karar verilmesinde herhangi bir hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle nakil aracının iadesine yönelik hükümde katılan ... İdaresi vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

02.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/612, Karar No: 2006/662, Tarih: 17.10.2006

**Hukuk Genel Kurulu         2006/9-612 E.  ,  2006/662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/04/2006

Taraflar arasındaki “İş Kanunundan doğan alacak“ davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 2.İş. Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 22.2.2005 gün ve 2004/769 E. 2005/43 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 5.12.2005 gün ve 2005/11653 E. 2005/37901 K. sayılı ilamı ile, (...Dosya içeriğine göre, davacının 17/4/2004 tarihinde izin istemesine rağmen işverence izin verilmediği, ancak davacı işçinin işyerinden izinsiz ayrıldığı, davalı işverenin iş sözleşmesini takip eden günlerde ise gelmeme nedeni ile feshetmediği, davacıya 22/4/2004 tarihli ihtarname göndererek davet ettiği anlaşılmaktadır. Davalı işveren, daha sonra 6/5/2004 tarihli ihtarname ile davacının davete rağmen işe gelmediği ve devamsızlık yaptığı gerekçesi ile iş sözleşmesini feshetmiştir. Ancak tanık anlatımlarına göre, davacının davet üzerine işyerine 23/4/2004 tarihinde geldiği ve işveren temsilcisi ile tartıştığı, bu tartışmadan sonra işyerinden ayrıldığı saptanmıştır. İşyerinde uzun süredir çalışan, mazereti için izin isteyen ve işe davete olumlu yanıt veren bir işçinin, tazminatlarından vazgeçecek şekilde işten kendi isteği ile ayrılması hayatın olağan akışına uygun değildir. Olayın bu gelişimine göre, fesih işlemi 23/4/2004 tarihinde davalı işverence gerçekleşmiştir. Davalı işverenin 23-24/04/2004 tarihinde tutmuş olduğu devamsızlık tutanaklarının, sonuca etkisi yoktur. Kaldı ki bu tutanaklarda gelmediği günler olarak belirtilen gün Pazartesi değil, Cuma ve Cumartesi günleridir. Bu durumda tutanakların içeriğinin doğru olmadığı sonucunu doğurmaktadır. Kıdem ve ihbar tazminatlarının reddi hatalıdır...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre,Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken,önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ:Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile,direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA,istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 17.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5021, Karar No: 2020/3915, Tarih: 25.06.2020

**10. Hukuk Dairesi         2019/5021 E.  ,  2020/3915 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

No : 2017/87-2019/183

Dava yersiz ödenen ölüm aylıklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bozma kararından sonra davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında 2008 yılında boşanma kararı verilen ve boşandığı eşiyle 27.02.2012 tarihinde tekrar evlenen davalıya, hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davalı kurumca kesilerek, 01.02.2010-28.2.2014 tarihleri arasında yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuku işlemi tesis edildiği anlaşılmaktadır. 506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlığını taşıyan 56. maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Öncelikle belirtilmelidir ki, inceleme konusu hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas – 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.

Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıklar ile kurum raporunda belirtilen komşularının tespit edilerek ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, adres hareketleri ilgili Nüfus Müdürlüğü’nden istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, özellikle Kurum Rapor’u öncesi döneme ilişkin seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden geniş kapsamlı Emniyet Müdürlüğü araştırması yapılmalı, uyuşmazlık konusu dönemde boşanan eşlerin kayıtlı oldukları adresleri yönünden anılan yerde görev yapmış/yapmakta olan, mahalle/köy muhtar ve azalarından kanaat edinmeye yetecek kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

İnceleme konusu davaya ilişkin olarak; bozma kararında belirtilen hususların tam olarak yerine getirilmediği görülmektedir. Bu sebeple davalı ve eşinin 30.03.2011 tarihine kadar ortak adreste kayıtlı olmaları, 22.04.2011 tarihinde beraber aynı hastaneye tedavi olmaları, davalının eşinin tevilli ikrarı bilhassa göz önünde tutularak, davalı ve eşinin talebe konu dönemde yaşadığı adreslerde konuyla ilgili etraflıca kolluk araştırması yapılması, davalı ve eşinin boşandıkları dönemde bildirdikleri adreslerde oturan komşularından fikir vermeye yeteri kadarının davayla ilgili kapsamlı bir şekilde tanık olarak beyanları alınmalı ve böylece kontrol memuru raporunun aksinin ispat edilip edilmediği hususu belirlenerek boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13790, Karar No: 2015/5658, Tarih: 30.03.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/13790 E.  ,  2015/5658 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Mağdur ...'in dolap kilidinin kırılmış olduğunun belirtilmiş olması karşısında sanık hakkında zamanaşımı süresi içerisinde mala zarar verme suçundan işlem yapılması mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın daha önce mağdur çalışanlarla birlikte aynı işyerinde çalıştığı, 26.10.2010 saat:14.30 sularında işyeri çalışanı olan mağdur ...'in soyunma odasındaki dolabından 50 TL çaldığı, aynı gün saat 21.30 sularında diğer işyeri çalışanı olan mağdur ...'in dolabından cep telefonunu, mağdur ... dolabından 20 TL. çaldığı, ertesi sabah izlenen görüntü sonucu sanığın soyunma odasına giriş-çıkışlarının tespit edldiği ikametine giden polis memurlarına atılı suçları işlediğini beyan ettiği,mağdur ...'a ait cep telefonu sorulduğunda kendisinde olduğunu beyanla iade ettiği, mağdurlar 05.04.2011 tarihli duruşma beyanlarında zararlarının karşılandığını beyan ettikleri ve uyap sisteminden olay günü güneşin saat:18.10'de battığının anlaşılması karşısında;

1-Sanığın çaldığı cep telefonu ve paraların ayrı ayrı mağdurlara ait olduğunu biliyor olması karşısında her bir mağdura karşı eyleminin ayrı ayrı hırsızlık suçunu oluşturacağının gözetilmemesi,

2-Mağdurlar ... ve ...'e karşı hırsızlık suçunun gece vakti işlenmiş olmasına karşın TCK'nın 143. maddesi ile uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sanığın ikametine giden polis görevlilerine atılı suçları işlediğini beyanla mağdur.... ait sorulan cep telefonunu kendisinde olduğunu beyanla iade etmiş olması karşısında mağdur ...'e karşı hırsızlık suçuna ilişkin TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

4-Mağdurlar ... ve ..., zararlarının karşılandığını beyan etmiş olmaları karşısında zararın ne zaman giderildiği mağdurlara sorulmak suretiyle sonucuna göre mağdurlar ... ve ...'e karşı hırsızlık suçuna ilişkin TCK'nın 168/1. veya 168/2. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

5-Mağdur ...'in 50 TL'ni, mağdur ...'in 20 TL'ni çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince mağdurlar ... ve ...'e karşı işlenen hırsızlık suçundan verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

5-Mağdur ...'in 50 TL'ni, mağdur ...'in 20 TL'ni çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince mağdurlar ... ve ...'e karşı işlenen hırsızlık suçundan verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 Sayılı CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca sanığın ceza süresi yönünden kazanılmış hakkının korunmasına, 30.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.