muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1979, Karar No: 2010/6265, Tarih: 25.10.2010

Mahkemece, davacının dayandığı satış senetleri taşınmazlara uymakta ise de zilyetliğin tek başına davacıda olmayıp tüm tespit maliki mirasçıların birlikte kullandıkları kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hüküm için yeterli bulunmamaktadır. Kadastro tespitinde taşınmazlar irsen ve taksimen intikal ile ... mirasçıları davalılar ile Haydar mirasçıları davacı ve diğer davalılar adlarına tespit edilmişlerdir. Davacı ..., taşınmazların ... ve ... ile ilgisinin olmadığını, kendisinin ilk zilyetlerinden 21.4.1964, 28.6.1963 tarihli Noter satış senetleri ve 26.4.1978 tarihli köy senedi ile satın aldığını, bu senetlere göre 126 ada 2 sayılı parselin tamamının, 121 ada 19 sayılı parselin bir bölümünün (keşif krokisine göre 1430 metrekarelik bölümün) kendisine, 166 ada 1 sayılı parselin ise yarısının kendisine, yarısının da birlikte satın aldığı amcası ...'a ait olduğu iddiasına dayanmıştır. Mahkemece satış senetleri zemine uygulanmış, taşınmazlara uydukları ve taşınmazların önceki malikleri tarafından davacıya satıldıkları belirlenmiştir. Hatta 26.4.1978 tarihli adi satış senedinde satış yapan ... tanık sıfatıyla dinlenmiş ve diğer beyanların aksine taşınmazın kendisine ait olduğunu ve taşınmazı yalnızca davacıya sattığını ve parasını da davacıdan aldığını beyan etmiştir. Mahkemece satış senedinde imzası bulunan tüm satıcılar ve senet tanıkları dinlenmemiş, beyanlar arasındaki çelişki giderilmemiştir. Davaya konu edilen taşınmazların satış senetleri ve beyanlar karşısında kime ait oldukları tam olarak anlaşılamamaktadır. Doğru sonuca varılabilmesi için taşınmazlar başında yeniden yerel bilirkişiler, taraf tanıkları, satış senetlerinde ismi geçen satıcılar ve senet tanıkları katılımı ile keşif yapılmalıdır. Yerel bilirkişiler, taraf tanıkları, senet tanıkları ve satış yapan şahıslardan dava konusu edilen taşınmazların öncesinin kime ait olduğu, kim tarafından satın alındığı, taşınmazları hangi sebeple Süleyman ve Haydar mirasçılarının birlikte kullandıkları, asli zilyedin kim olduğu hususları etraflıca sorularak maddi olaylara dayalı olarak bilgi alınmalı, toplanan delillerin tespit tutanağının edinme sebebindeki

beyanlarla çelişmesi halinde tespit bilirkişileri tanık sıfatıyla dinlenerek aykırılığın giderilmesine çalışılmalı, ondan sonra tüm delliler birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, davacının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 25.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/582, Karar No: 2023/2182, Tarih: 11.04.2023

**8. Ceza Dairesi         2023/582 E.  ,  2023/2182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ :Köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği şikayetçi dışında temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tutak Cumhuriyet Başsavcılığının 14.08.2015 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi gereğince cezalandırılmaları için kamu davası açılmıştır.

2. Tutak Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.01.2016 tarihli ve 2015/98 Esas, 2016/11 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Cumhuriyet savcısının temyiz isteği; taşınmaz üzerinde keşif yapılması gerektiğine, eksik inceleme üzerine karar verildiğine ilişkindir.

2. Suçtan zarar gören Hazine vekilinin temyiz isteği; katılma hakkı tanınması gerektiğine, suçun sabit olduğuna ilişkindir.

3. Şikayetçi ...'nın temyiz isteği; eksik inceleme üzerine karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay sanıklardan ...'in, köy tüzel kişiliğine ait 64 numaralı parselde bulunan merada yetişen otları sanıklar ... ve ... isimli şahıslara sattığına ve bu şahısların da bu arazide yetişen otları biçerek köy tüzel kişiliğine ait araziye tecavüz ettikleri iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

A. Şikayetçi ...'nın temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Köy tüzel kişiliğine ait meraya tecavüz suçundan açılan davada, suçtan zarar görmeyen köy halkından ...'nın davaya katılma hakkı bulunmadığı ve mahkeme tarafından da katılma kararı verilmiş olmasının hükümleri temyiz hakkı vermeyeceği anlaşılmıştır.

B. Suçtan zarar gören Hazine vekilinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz istemlerinin incelenmesinde;

IV. GEREKÇE

A. Şikayetçi ...'nın temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Köy tüzel kişiliğine ait meraya tecavüz suçundan açılan davada, suçtan zarar görmeyen köy halkından ...'nın davaya katılma hakkı bulunmadığı ve mahkeme tarafından da katılma kararı verilmiş olmasının hükümleri temyiz hakkı vermeyeceği anlaşılmıştır.

B. Suçtan zarar gören Hazine vekilinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Davadan usulüne uygun yargılama sürecinde haberdar edilmeyen suçtan zarar gören Maliye Hazinesi'nin gerekçeli kararın tebliği üzerine hükümleri temyiz ettiği anlaşıldığından, anılan Kurumun 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca yasa yollarına başvurma hakkı bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Maliye Hazinesi davadan haberdar edilip delillerini sunma ve davaya katılma olanağı sağlanarak sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 233 üncü maddesi birinci fıkrası ve 234 üncü maddelerine aykırı davranıldığı anlaşılmıştır.

V. KARAR

A. Köy tüzel kişiliğine ait meraya tecavüz suçundan açılan davada, suçtan zarar görmeyen köy halkından ...'nın davaya katılma hakkı bulunmadığı ve mahkeme tarafından da katılma kararı verilmiş olmasının hükümleri temyiz hakkı vermeyeceği, bu itibarla şikayetçi ...'nın temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Tutak Asliye Ceza Mahkemesinin, 19.01.2016 tarihli ve 2015/98 Esas, 2016/11 Karar sayılı kararına yönelik suçtan zarar gören Hazine vekilinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz istekleri yerinde görüldüğünden, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1787, Karar No: 2024/2678, Tarih: 19.02.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/1787 E.  ,  2024/2678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/3752 E., 2023/3987 K.

KARAR : Davacının istinaf başvurusunun esastan reddi, davalının istinaf başvurusunun kesinlikten reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 30. ... Mahkemesi

SAYISI : 2022/434 E., 2023/485 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Kaldırma kararı sonrasında İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, davalı vekilinin istinaf başvurusunun İlk Derece Mahkemesi kararının miktar itibarıyla kesin olması nedeniyle reddine; davacı vekilinin istinaf başvurusunun ise esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 ... Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi raporunda bahsi geçen ve hesaplamalara dayanak teşkil ettikleri anlaşılan ... sözleşmesi, ücret bordroları, vardiya çizelgelerinin de yer aldığı işyeri kayıtlarının dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda bulunmadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

19.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13899, Karar No: 2015/17659, Tarih: 26.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/13899 E.  ,  2015/17659 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde isteğin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalı Kurum vekilinin tüm, davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun geçici 7/1. maddesi hükmünde “Bu Kanunun yürürlük tarihine kadar 17/07/1964 tarihli ve 506 sayılı, 02/09/1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17/10/1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17/10/1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08/06/1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17/07/1964 tarihli ve 506 sayılı Kanunun geçici 20'nci maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler” düzenlemesinin yer alması ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı karşısında davanın yasal dayanağının 506 sayılı Kanun, giderek 79. madde olduğu kabul edilmelidir.

506 sayılı Kanunun 79. maddesine dayalı bu tür davaların kamu düzenine ilişkin bulunmaları, sigortalılığın zorunlu, kişiye bağlı ve devredilemez bir hak olması nedeniyle özel bir duyarlılıkla araştırma yapılarak deliller resen toplanmalıdır.

Davacı, davalı işverene ait işyerinde askerlik hariç 02.06.1991-21.02.2011 tarihleri arasında sürekli çalıştığı halde, bir kısım çalışmalarının bildirilmediğini beyanla, eksik bildirime konu çalışma sürelerinin tespitine karar verilmesini istemiş Mahkemece, 18 yaşının doldurduğu tarihten itibaren çalışmaları kabul edilerek, bildirim yapılmayan 07.10.1995-30.04.1996 ve 01.01.2006-09.02.2006 sürelerin tespitine karar verilmiştir.

Davacıya ait hizmet cetveli ve ibraz edilen bildirgeler incelendiğinde; vergi kayıtlarından davalı işyerinin 22.08.1990 tarihinde faaliyete başladığı, işyerinin davalı Kurum tarafından 01.09.1986 tarihinde kapsama alındığı, davacı adına davalı işyerinde 15.5.1996-12.2.1999 ve 10.02.2006-30.04.2011 tarihleri arası tam süreli sigortalı hizmetinin SGK'ya bildirildiği, Mahkemece, 07.10.1995-30.04.1996 ve 01.01.2006-09.02.2006 tarihler arası dönemler yönünden hizmetin tespiti yönünde verilen hüküm yerinde ise de, yeterli araştırma yapılmaksızın talebe konu 18 yaş öncesi 02.06.1991-07.10.1995 süreler yönünden reddine karar verilmesi hatalıdır.

506 sayılı Yasanın 3. maddesinin II/B bendine göre, “Özel Kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları...” uygulanmamaktadır. Uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükte bulunan 3308 sayılı Yasaya göre, çıraklar teorik ve pratik eğitime tabi tutulurlar. Davacı ile işveren arasındaki ilişkinin niteliği belirlenirken, başka bir ifade ile, davacının belirtilen devrede çırak olup-olmadığına karar verilirken, çalışma ilişkisine bakılarak karar verilmelidir. Gerçekten de çıraklık sözleşmesinde, akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma olgusu değil, sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesidir. Çırak, işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir.

Bu tür sigortalı hizmetlerin saptanmasına ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Talebe konu reddedilen 02.06.1991-07.10.1995 dönemine ilişkin dönem bordrolarının tamamı ve bu tarihlere ilişkin davacının okul kayıtları getirtilmeli, resen bordro tanıklarının beyanına başvurulmalı, bordro tanıklarına ulaşılamaması durumunda, aynı yörede komşu veya benzer işleri yapan işverenler ile bu işverenlerin çalıştırdığı bordrolara geçmiş kişiler saptanarak, re’sen bilgi ve görgülerine başvurulmalıdır. Davacı ile işveren arasında çıraklık sözleşmesi düzenlenip düzenlenmediği araştırılmalı, yukarıda anılan çalışma ilişkisi aydınlatılarak, davacının çalışmalarının, bir mesleğin öğrenilmesine yönelik olup olmadığı, sözleşme sonrası dönemde herhangi bir eğitim merkezinde teorik veya pratik eğitim alıp almadığı, eğitimin yoğunluğu ve işyerinde fiilen çalışma süresi araştırılarak, işverenle davacı arasındaki ilişkinin niteliği belirlenmeli, böylelikle davacının çırak olarak kabul edilip edilemeyeceği saptanmalıdır. Böylece bu konuda yeterli ve gerekli tüm araştırma yapılarak uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik araştırma inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı ve davalılardan Kurum vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 26.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5191, Karar No: 2021/9868, Tarih: 09.11.2021

**12. Hukuk Dairesi         2021/5191 E.  ,  2021/9868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

...

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

...

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Somut olayda, müşteki vekilinin vekalet verdiği Av. ... ’nun 03.12.2020 tarihli duruşma gününü bildirir davetiye tebliğine rağmen, duruşma gün ve saatinden haberdar olduğu halde duruşmaya gelmediği mazeret göndermediği gerekçesiyle sanık hakkında açılan davanın İİK.349 maddesi gereğince düşürülmesine karar verilmiş olup, temyiz dilekçesiyle, müştekinin anılan vekilinin 17/10/2020 tarihinde öldüğü iddia edilmiştir.

1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 42 nci maddesi uyarınca “Bir avukatın ölümü veya meslekten yahut işten çıkarılması veya işten yasaklanması yahut geçici olarak iş yapamaz duruma gelmesi hallerinde, baro başkanı, ilgililerin yazılı istemi üzerine veya iş sahiplerinin yazılı muvafakatini almak şartiyle, işleri geçici olarak takip etmek ve yürütmek için bir avukatı görevlendirir ve dosyaları kendisine devir ve teslim eder. Ayrıca durumu mahkemelere ve gerekli göreceği yerlere bildirir. Bu hükümler avukatlık ortaklığı hakkında da kıyasen uygulanır.

Yukarıki fıkrada yazılı işlere ait kanuni süreler, dosyaların devir ve teslimine kadar işlemez. Şu kadar ki, bu süre üç ayı geçemez.” hükmünü haizdir.

Müşteki vekilinin öldüğüne ilişkin olarak, Baro ve diğer ilgililerce bir bilginin sunulmadığı dava dosyası kapsamından anlaşılmaktadır.

Bu durumda, mahkemece, müşteki vekilinin öldüğüne ilişkin belge getirtilerek, anılan yasal düzenleme çerçevesinde gerekli işlem yapılması ve sonucuna göre davanın esası bakımından bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz görülmekle,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmemekle, müşteki vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 09/11/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2009/3007, Karar No: 2009/2980, Tarih: 08.05.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/3007 E.  ,  2009/2980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Sivas 1. Sulh Hukuk ve Bakırköy 3. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamındaki Emniyet Müdürlüğü’nün 21.10.2008 günlü araştırma yazısından, kısıtlı adayının ... Mahallesi, Birlik Sokak, No : 14/5 Yenibosna, İstanbul adresinde ikamet etmediğinin saptanmasına ve adrese dayalı nüfus kayıt sisteminde, kısıtlı adayının yerleşim yeri olarak ... Mahallesi, 40-42. Sokak, No :26, D:3 Sivas adresinin yazılı olmasına göre, uyuşmazlığın, Sivas 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Sivas 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 08.05.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4152, Karar No: 2020/3682, Tarih: 15.06.2020

**14. Hukuk Dairesi         2019/4152 E.  ,  2020/3682 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki geçit hakkı tesisi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

Gerekçeli kararın davalılardan ...’a doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu anlaşılmıştır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında, gerekçeli kararın usulsüz olarak tebliğ edilen adı geçen davalıya 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi,

Belirtilen eksiklik giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 15.06.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1491, Karar No: 2013/3743, Tarih: 13.05.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/1491 E.  ,  2013/3743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

ÖLDÜRÜLEN : ...

SUÇ : Çocuğu veya Beden veya Ruh bakımından Kendini Savunamayacak Kişiyi Öldürme,

HÜKÜM : TCK'nun 82/1-e, 29, 62, 53/1, 63. Maddeleri uyarınca 20 yıl hapis cezası,

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiyi öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve sanık müdafiinin eksik soruşturmaya, sübuta, suç niteliğine, delillerin hatalı takdir edildiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, re'sen de temyize tabi hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), sanığa verilen cezanın miktarı ve tutuklulukta geçirdiği süre dikkate alınarak sanığın tahliye talebinin reddine 13/05/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.