muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1952, Karar No: 2015/1836, Tarih: 30.09.2015

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Yapılan işlerin, üretimin eşit parçası şeklinde değerlendirilmesi her iki işin aynı veya benzer işler olduğu anlamına gelmez. Aksi halde çoğunluk görüşünde de hatalı şekilde belirtildiği gibi bir makinenin bakım ve onarımıyla uğraşan bir teknisyenin o makineyi çalıştıran işçi ile aynı işi yaptığına hükmetmek gerekir. Oysa bir makinenin bakım ve onarım işiyle o makinede çalışmanın tamamen farklı işler olduğu izahtan varestedir. Alt işverenlik sözleşmesine konu olan jeneratör, kömür değirmeni, kömür kırıcısı, buhar kazanı, türbin, konveyör ve motor ile elektrik ve su tesisatının bakım ve onarımı asıl işin bir parçası olsa da elektrik üretim işi olarak değerlendirilemez. Anılan makinelerin bakım ve onarımı olmadan elektrik enerjisi üretilemeyeceğini söylemek ve bu işi üretim işi gibi değerlendirmek hatalıdır. Bir makinenin veya aracın imal, bakım, tamir ve onarımı ile bunun üretim amacıyla kullanımı birbirinden tamamen farklı konulardır. Örneğin, işyerinde bulunan buhar kazanını imal eden usta ile kazanın tamir ve onarımını yapan usta, bu kazana sürekli kömür atarak belli basınçta buhar elde eden ve bunu türbine gönderen işçinin görevi birbirinden ayrıdır.

İşyeri veya iş sözleşmesi devrinin muvazaa olarak değerlendirilemeyeceği

Doktrinde farklı görüşler bulunmakla birlikte ihaleyi kazanamayan bir alt işverenin kendi işçilerini ihaleyi kazanan işverene devretmesi işyeri veya iş sözleşmesi devri olarak değerlendirilmelidir. Doğal gibi görünen husus ihaleyi kaybeden alt işverenin tüm işçilerini alarak asıl işverene ait işyerinden ayrılması ve işçilerini kendi işyerine götürmesidir. Alt işverenin kendi işyerinin asıl işverenin işyerine yakın olması durumunda alt işveren bünyesinde çalışan işçiler açısından önemli bir sorun yoktur. Ne var ki alt işverenin kendi işyeri bir başka ilde veya uzak yerde ise çalışanlar için iş koşullarının ağırlaması açısından ciddi bir sorun bulunmaktadır. Uygulamada bir işyerinde çalışan işçilerin önemli nedenler olmadığı sürece çalışma yerini değiştirmek istemedikleri görülmektedir. İşte çalışma ve sosyal hayatın gerçeklerine uygun olan durum da budur. Alt işverenin işyerinin başka il veya uzak yerlerde olması durumunda işçiler evlerini ve çocuklarının okullarını işyerine yakın yere taşımak zorunda kalacaktır. Bu açıdan bakıldığında iş sözleşmesinin veya işyeri devrinin işçiler lehine olduğu görülecektir. İşyeri veya iş sözleşmesinin birden fazla devri halinin muvazaa oluşturacağına dair herhangi bir hukuksal ve yasal bir düzenleme bulunmamaktadır.

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Yerel mahkeme kararında, aynı konu hakkında verilen kararların 22. Hukuk Dairesi tarafından onandığı, somut olaya ilişkin verilen aynı tür kararın bozulması halinde hukuki güvenilirliğin zedeleneceği, bu durumun Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin "sürpriz karar verme" yasağı çerçevesinde kalacağı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. Maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkına aykırılık teşkil edeceği ileri sürülmüş ise de; zaman zaman Yargıtay kararlarında maddi hatalara rastlanmakta, yine aynı kararlarda maddi hatanın taraflardan birisi lehine usuli kazanımlaş hak bahşetmeyeceği vurgulanmaktadır. Mahkeme kararlarında eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması, adil yargılanma hakkının ihlâli sonucunu doğurur. Yargı organları, her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirip, hangi maddî ve hukukî sebeplerle karar verdiklerini gerekçelerine yansıtmalıdırlar. Ortaya çıkacak karar, hukukun genel ilkelerine, mevzuata ve yerleşik içtihatlara tamamen aykırı ve sürpriz sayılacak nitelikte olmamalıdır. Bu durum yerel mahkeme kararında de değinildiği üzere "sürpriz karar yasağı" olarak da ifade edilmektedir. Ne var ki mevzuata aykırı olan veya bir kanun normunun unutularak hatalı şekilde verilen karardan dönülmesi sürpriz karar olarak değerlendirilemez. Kısaca, sürpriz bir karardan dönülmesi sürpriz olarak kabul edilemez. Aksi takdirde her içtihat değişikliğinin salt bu nedenle sürpriz karar olarak değerlendirilmesi gerekir. Sürpriz olan husus, kararın sonuç değil, gerekçe kısmıyla ilgilidir. Hukuka ve kanuna aykırılık teşkil eden veya hakkaniyete uygun olmayan kararlar emsal gösterilemez. Elektrik Piyasası Kanununun 15. maddesinin söz konusu olmaması halinde 22. Hukuk Dairesinin önceki kararlarında hukuka aykırılıktan bahsedilemez. Asıl işin bölünerek alt işverenlere verilemeyeceği, ancak özel bir yasal düzenleme durumunda verilebileceği Yargıtay ilgili daireleri tarafından kabul edilmektedir. Örneğin, karayollarına ilişkin işler, posta hizmetleri, sağlık hizmetleri ve belediye hizmetleri yasalarındaki özel düzenlemeler nedeniyle bölünerek alt işverenlere verilebilmektedir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 15. Maddesinin (g) bendi 14.03.2013 tarihli 6446 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılmış ve bu yeni yasal düzenlemenin 22. Maddesi gereğince hangi faaliyetlerin hizmet alımı yoluyla yaptırılabileceğinin enerji piyasası kurulu tarafından belirleneceği düzenlenmiştir. Yeni düzenlemeye göre asıl işlerin bölünerek alt işverene verilmesi önünde yasal bir engel yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2014/21497, Karar No: 2015/6103, Tarih: 30.03.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/21497 E.  ,  2015/6103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 04/07/2014

ESAS-KARAR NO : 2013/656-2014/498

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı kadın tarafından manevi tazminatın reddi ve nafaka miktarı yönünden; davalı erkek tarafından ise kusur belirlemesi ve maddi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının tüm, davalı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 123.60 TL temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatıran davalıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 30.03.2015 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2023/76, Karar No: 2023/1366, Tarih: 25.01.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/76 E.  ,  2023/1366 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1591 E., 2022/4185 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 42. ... Mahkemesi

SAYISI : 2021/946 E., 2022/34 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararı ortadan kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre dava konusu fazla çalışma ve kısa çalışma primi alacaklarının 31.03.2011-29.12.2015 tarihleri arasındaki dönem için talep edildiği, 29.12.2015 tarihinden sonraki dönem yönünden uyuşmazlık bulunmadığı ve bu suretle hükmün ileriye yönelik etkisinin olmadığı anlaşılmakla; reddedilen ve temyize konu edilen miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine

25.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/462, Karar No: 2020/325, Tarih: 30.06.2020

**Ceza Genel Kurulu         2016/462 E.  ,  2020/325 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 14. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 22-132

Sanıklar ...’in mağdureler...’ya karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan TCK’nın 109/2, 109/3-b, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 6 kez 3 yıl 4 ay hapis cezası, aynı mağdurelere karşı fuhuş suçundan TCK’nın 227/2, 227/4, 62, 52/2 ve 53. maddeleri uyarınca 6 kez 2 yıl 6 ay hapis ve 3000 TL adli para cezası, sanık ...’un mağdureler...’e karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan TCK’nın 109/2, 109/3-b, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 7 kez 3 yıl 4 ay hapis cezası; aynı mağdurelere karşı fuhuş suçundan TCK’nın 227/2, 227/4, 62, 52/2 ve 53. maddeleri uyarınca 7 kez 2 yıl 6 ay hapis ve 3000 TL adli para cezası ile; cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına ilişkin Iğdır Ağır Ceza Mahkemesince verilen 22.06.2010 tarihli ve 22-132 sayılı hükümlerin sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 30.06.2014 tarih ve 7776-8933 sayı ile;

“…TCK'nın 109. maddesinin beşinci fıkrasının uygulanmamasının aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmadığı,” eleştirisiyle onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 24.11.2015 tarih ve 267258 sayı ile;

"...Sanıklar ... ve ... haklarında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve fuhuş suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine ilişkin Özel Daire onama kararının kaldırılarak, sanık ... hakkında...'ya yönelik kurulan mahkûmiyet hükümlerinin ve sanık ... hakkında mağdureler ...'e karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve fuhuş suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerinin eksik araştırma nedeni ile bozulmasına karar verilmesi gerektiği," görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 14. Ceza Dairesince 25.01.2016 tarih ve 9319-620 sayı ile; sanık ...’in Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraznamesindeki mağdureler...’ya karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, sanık ...’un mağdureler...’e karşı kişiyi hürriyetinden kılma ve fuhuş suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık ... hakkında mağdureler Svitlana Oprya, ...’ya karşı, sanık ... hakkında mağdureler...’ya karşı; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve fuhuş suçlarından ve ayrıca her iki sanık hakkında mühür bozma suçundan kurulan mahkûmiyet hükümleri onanmak suretiyle kesinleşmiş olup itirazın kapsamına göre inceleme sanık ... hakkında mağdureler ...’ya karşı, sanık ... hakkında mağdureler...’e karşı; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve fuhuş suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleri ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

Sanık ... yönünden;

1- Mağdureler ...'e karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunda TCK’nın 109/2. maddesinin uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığının, aynı mağdurelere karşı fuhuş suçunda TCK’nın 227/4. maddesinin uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığının,

2- Mağdure ...’ya karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve fuhuş suçlarının sabit olup olmadığının,

Sanık ... yönünden;

1- Mağdureler ...’ya karşı üzerine atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun sabit olup olmadığının,

2- Mağdureler ...’e karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunda TCK’nın 109/2. maddesinin uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığının,

3- Mağdureler...’e karşı fuhuş suçunda TCK’nın 227/4. maddesinin uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığının,

Tespitleri bakımından eksik araştırmaya dayalı olarak hükümler kurulup kurulmadığının belirlenmesine ilişkin ise de öncelikle 5271 sayılı CMK’nın 308. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca itiraz üzerine dosyanın gönderildiği Özel Dairece itiraz kapsamında da olmasına rağmen sanık ... yönünden mağdureler ...’ya karşı fuhuş suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik itirazın kabulü veya reddi konusunda bir karar verilmeden Ceza Genel Kurulunca inceleme yapılmasının mümkün olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.11.2015 tarihli ve 267258 sayılı itiraznamesinin sonuç bölümünde fuhuş suçundan sanık ... hakkında mağdureler ...’ya karşı eksik araştırmaya dayalı olarak mahkûmiyet hükümlerinin kurulduğu ve Özel Dairenin onama kararının kaldırılarak mahkûmiyet hükümlerinin bozulması gerektiği görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurulduğu belirtilmesine rağmen Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 25.01.2016 tarihli ve 9319-620 sayılı kararında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı değerlendirilmeyip “Sanık ... hakkında tüm mağdurelere yönelik fuhuş suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin aynen muhafazasına,” cümlesine yer verildiği,

Anlaşılmıştır.

Olağanüstü kanun yolları arasında yer alan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itiraz yetkisi 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesinde; "Yargıtay ceza dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, re'sen veya istem üzerine, ilâmın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kuruluna itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz" şeklinde düzenlenmiş olup, 05.07.2012 tarih ve 28344 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanun'un 99. maddesi ile,

"(2) İtiraz üzerine dosya, kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

"(2) İtiraz üzerine dosya, kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

(3) Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderir" şeklinde iki fıkra maddeye eklenmiştir. 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'unun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a 6352 sayılı Kanun'un 101. maddesi ile, "Ceza Muhakemesi Kanununun 308 inci maddesinde yapılan değişiklikler, bu Kanunun yayımı tarihinde Yargıtay Ceza Genel Kurulunda bulunan ve henüz karara bağlanmamış dosyalar hakkında da uygulanır" şeklindeki geçici madde eklenmek suretiyle de Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihte Ceza Genel Kurulunda bulunan dosyaların da itiraz konusunda bir karar verilmek üzere Dairelere gönderilmesi gerektiği belirtilmiştir.

5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine 6352 sayılı Kanun'la eklenen fıkralar birlikte değerlendirildiğinde; Özel Daire kararlarına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca itiraz edildiğinde dosyanın itiraz konusunda bir karar verilmek üzere öncelikle Özel Daireye gönderilmesi gerekmekte olup, en kısa sürede itirazı inceleyecek olan Özel Dairenin itirazı yerinde gördüğü takdirde kararını düzeltmesi, aksi takdirde itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle itiraz konusunda bir karar verilmek üzere dosyayı Ceza Genel Kuruluna göndermesi gerekmektedir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık ... hakkında mağdureler ......’ya karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve fuhuş suçlarından Iğdır Ağır Ceza Mahkemesince verilen 22.06.2010 tarihli ve 22-132 sayılı mahkûmiyet hükümlerinin onanmasına ilişkin Özel Daire kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan itiraz üzerine Özel Dairece sadece kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönüyle itiraz yerinde görülmemiş, fuhuş suçuna yönelik itiraz nedenlerinin yerinde olup olmadığı yönünden ise herhangi bir değerlendirme yapılmayıp "Sanık ...’in tüm mağdurelere yönelik fuhuş suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin aynen muhafazasına," şeklinde karar verilmek suretiyle dosya Ceza Genel Kuruluna gönderilmiş olup, CMK'nın 6352 sayılı Kanun'la değişik 308. maddesi uyarınca öncelikle, sanığın anılan mağdurelere karşı fuhuş suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin eksik araştırma nedeni ile bozulması gerektiği şeklindeki itiraz nedeninin yerinde görülüp görülmediği hususunda Özel Dairece karar verilmesi gerektiğinden, dosyanın bu itiraz konusunda da karar verilmek üzere Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; "Yalnızca sanık ... hakkında mağdure ...'ya karşı fuhuş suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik itiraz nedeninin yerinde olup olmadığı hususunda Yargıtay 14. Ceza Dairesince Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulü veya reddi konusunda bir karar verilmesi gerektiği," düşüncesi ve değişik gerekçeyle dosyanın Özel Daireye gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmesi gerektiği yönünde oy kullanmıştır.

Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; "Yalnızca sanık ... hakkında mağdure ...'ya karşı fuhuş suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik itiraz nedeninin yerinde olup olmadığı hususunda Yargıtay 14. Ceza Dairesince Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulü veya reddi konusunda bir karar verilmesi gerektiği," düşüncesi ve değişik gerekçeyle dosyanın Özel Daireye gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmesi gerektiği yönünde oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.11.2015 tarih ve 267258 sayı ile sanık ...’in mağdureler...’ya karşı fuhuş suçundan Iğdır Ağır Ceza Mahkemesince kurulan 22.06.2010 tarihli ve 22-132 sayılı mahkûmiyet hükümlerinin eksik araştırmaya dayalı olarak kurulduğu yönündeki itirazının 5271 sayılı CMK’nın 6352 sayılı Kanun ile değişik 308. maddesi uyarınca, öncelikle itiraz nedenlerinin yerinde olup olmadığı konusunda karar verilmesi için dosyanın Yargıtay 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 30.06.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5178, Karar No: 2015/16872, Tarih: 28.09.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/5178 E.  ,  2015/16872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Doğubayazıt İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/09/2013

NUMARASI : 2013/6-2013/18

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacılar tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KA R A R

Davacı borçlular vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; davalı tarafça 2577 sayılı Yasa'nın 28/2 maddesi uyarınca idareye başvuru şartı yerine getirilmediğinden takibin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, dava dosyasının HMK'nun 150/1 maddesi uyarınca yasal süresi içinde yenileninceye kadar işlemden kaldırıldığı, 3 aylık yasal süresi içinde de yenilenmediği gerekçesiyle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hüküm davacı borçlular vekilince temyiz edilmiştir.

İİK'nun 18/3. maddesi gereğince şikayet üzerine İcra Mahkemesi kanunda aksine bir düzenleme yok ise duruşma açılmasına gerek olup olmadığına karar verir. Duruşma açılmasına karar verir ise ilgilileri duruşmaya çağırır, gelmeseler bile yargılamaya devam ederek gereken kararı verir. Duruşma yapılmasına karar verilmişse artık taraflara usulüne uygun olarak tebligat yapılmalıdır. Usulüne uygun tebligata rağmen taraflar gelmezlerse o zaman yokluklarında yargılamaya devam edilir. HMK'nun 150. maddesi uygulanmaz.

Somut olayda şikayetçinin başvurusu anılan madde kapsamında kalan şikayet olup borçlunun geçerli bir mazeret bildirmemiş ve duruşmaya gelmemiş olması, şikayeti yönünden HMK'nun 150/1. maddesine göre dosyanın işlemden kaldırılmasını ve sonuçta aynı Yasa'nın 150/4 maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesini gerektirmez. Mahkemece davanın ''açılmamış sayılmasına'' karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Borçlular vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m. 297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 28.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.