muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/120, Karar No: 2017/12509, Tarih: 21.09.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/120 E.  ,  2017/12509 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki maddi manevi tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar; davacılardan ... ve ...nın oğulları,...’in ise kardeşi olan ...’un 22.10.2008 tarihinde davalılardan ... tarafından bıçaklanarak öldürüldüğünü, öldürme eylemini gerçekleştiren davalı ...’un 18 yaşından küçük olması nedeniyle anne babası olan diğer davalılar...ve ...’ın bakım ve gözetimi altındaki çocuklarının eyleminden sorumlu olduklarını, bu nedenle müştereken ve müteselsilen husumet yöneltildiğini bildirerek, baba ... için 100.000 TL manevi, anne ... için 100.000 TL, kardeş... için 50.000 TL manevi olmak üzere toplam 250.000,00 TL manevi tazminat ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile baba ve anne için 25.000'er TL olmak üzere 50.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatı olmak üzere toplam 300.000,00 TL tazminatın olay tarihi olan 22.10.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.

Davalılar; davalılar...ve ... yönünden husumet şartının gerçekleşmediğini, davalı ...'un olay tarihinde temyiz kudretini haiz, hukuki, ceza ve fiil ehliyeti olduğunu, bu nedenle anne ve babanın gözetme zorunluluğundan kaynaklanan sorumluluğu kabul etmediklerini, davacı babanın serbest meslek erbabı olup su ve tüp bayiliği olan ailesini rahatlıkla geçindiren bir sosyo-ekonomik konuma sahip biri olduğunu, davalı ...’un ise hiçbir geliri olmayan, öğrenci iken suça sürüklenen ve bundan sonraki yaşamında cezasının onanmasından sonra 2015 yılına kadar muhtemelen ceza evinde kalacak, ömür boyu kamu hizmeti verecek bir işte çalışamayacak ve ailesinin yardımına muhtaç olarak yaşayacağını, davalılardan Bülent'in Urla belediyesinde devlet memuru olarak çalıştığını, davalı ...'ın ev hanımı olup eşi tarafından bakıldığını, bu hususların tazminat hesaplanmasında dikkate alınması gerektiğini bildirerek davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen karar süresinde taraflarca temyiz edilmiş Dairemizin 15.12.2015 tarih 2015/687 E. 2015/20349 K. Sayılı ilamı ile "Dava konusu uyuşmazlık, ev başkanının sorumluluğundan kaynaklı tazminat talebine ilişkindir.

Ev başkanının sorumluluğunun yasal dayanağı, TMK.nun 369.maddesinde bulunmaktadır.

4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş Yasasının 4.maddesinde, TMK.nun 2. kitabından doğan dava ve işlerin Aile Mahkemesinde çözümleneceği belirtilmektedir.

Somut olayda, TMK.nun 369.maddesine dayanılarak tazminat istendiğine göre, böyle bir davanın Aile Mahkemesinde incelenip sonuçlandırılması gerekmektedir.

Ev başkanının sorumluluğunun yasal dayanağı, TMK.nun 369.maddesinde bulunmaktadır.

4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş Yasasının 4.maddesinde, TMK.nun 2. kitabından doğan dava ve işlerin Aile Mahkemesinde çözümleneceği belirtilmektedir.

Somut olayda, TMK.nun 369.maddesine dayanılarak tazminat istendiğine göre, böyle bir davanın Aile Mahkemesinde incelenip sonuçlandırılması gerekmektedir.

Bu itibarla; mahkemece, görev yönü gözetilmeksizin davaya Asliye Hukuk Mahkemesi olarak bakılmak suretiyle işin esasının incelenmiş olması doğru görülmemiştir"gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece; bozma ilamına uyularak Aile Mahkemesi sıfatı ile yapılan yargılama sonucunda; davacıların manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile, davacı ... için 5.000,00 TL, davacı ... için 5.000,00 TL, davacı ... için 3.000,00 TL olmak üzere toplam 13.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 22.10.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara ödenmesine, fazlaya dair istemin reddine, yine davacıların maddi tazminat davasının kısmen kabulü ile, davacı ... için 9.629,98 TL, davacı ... için 11.438,32 TL olmak üzere toplam 21.068,30 TL maddi tazminatın olay tarihi olan 22.10.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara ödenmesine, fazlaya dair istemin reddine karar verilmiş hüküm süresi içinde taraflarca temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların tüm, davacıların sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu bedel, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda olay tarihi, olayın gelişim biçimi, ölenin yaşı ile yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı azdır. Mahkemece, daha makul düzeyde bir tazminatın takdiri gerekirken belirtilen şekilde manevi tazminata karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle davalıların tüm, davacıların sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davacılar yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5636, Karar No: 2014/8170, Tarih: 25.04.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/5636 E.  ,  2014/8170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kaynarca Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/03/2011

NUMARASI : 2010/110-2011/47

H.. H.. ile M.. C.. aralarındaki tapu iptali ve terkin davasının reddine dair Kaynarca Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 03.03.2011 gün ve 110/47 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı H.. H.. temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı H.. H.. vekili, mülkiyeti davalıya ait olan parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını, özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek, davalı adına kayıtlı tapu kaydının iptali ile tescil dışı bırakılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı usulüne uygun dava dilekçesi tebliğine karşın yargılama oturumlarına katılmamış, cevap da vermemiştir.

Mahkemece, davanın 10 yıllık hak düşürücü süre içerisinde açılmadığı gerekçesi ile reddine karar verilmiştir.

Hüküm; davacı H.. H.. temsilcisi tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki; Mahkemenin kararı 5841 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 14.03.2009 tarihinden sonra verilmiş olup; bu Kanun'un 2 ve 3. maddeleri ile getirilen yeni düzenlemelere dayanılarak oluşturulmuştur.

14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 25.02.2009 günlü 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 2. maddesi ile 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12. maddesinin 3. fıkrasına eklenen cümlede; "bu hüküm iddia ve taşınmazın niteliğine yahut Devlet ve diğer kamu tüzel kişileri dahil tarafların sıfatına bakılmaksızın" ve 3. maddesi ile aynı Kanun'a eklenen Geçici 10. maddesinde ise; "Bu Kanun'un 12. maddesinin 3. fıkrası hükmü Devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu iddiası ile yürürlük tarihinden önce açılmış ve henüz kesin hükme bağlanmamış olan davalarda dahi uygulanır." şeklindedir. Bu değişiklik nedeniyle bu Yasa'nın yürürlük tarihinden sonra H.. H..'nin açtığı davalarda da 10 yıllık hak düşürücü süre uygulanmaya başlanmıştır.

Ne var ki, Yerel Mahkeme kararının temyizi aşamasında Anayasa Mahkemesi'nin 12.05.2011 gün ve 2009/31 Esas, 2011/77 Karar sayılı kararıyla; "25.02.2009 gün ve 5841 sayılı Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 2. maddesiyle 21.06.1987 günlü 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12. maddesinin üçüncü fıkrasına eklenen cümlenin ve 3. maddesiyle 3402 sayılı Yasa'ya eklenen Geçici 10. maddenin Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline" karar verilmiş ve bu iptal kararı 23.07.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanmıştır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 33.maddesinde yer alan "Hakim, Türk Hukukunu re'sen uygular" hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır.

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının yasama, yürütme ve yargı organları ile idari makamlar, gerçek ve tüzel kişileri bağlayacağı açıktır.

Diğer taraftan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 33.maddesinde yer alan "Hakim, Türk Hukukunu re'sen uygular" hükmü ile ifadesini bulan yasal ilke gözetildiğinde; Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının derdest dosyalar yönünden uygulanmasının zorunluluğu ortadadır.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 sayılı Yasa hükümleri uyarınca, davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasa'nın 153. maddesine göre iptal kararı geriye yürümezse de 10.03.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. Bu durumda davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi'nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Hal böyle olunca, Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararı sonucu oluşan durumun eldeki maddi anlamda kesinleşmemiş ve derdest olan davaya da uygulanması zorunlu olup, kamu malları ile ilgili davalar aynı zamanda kamu düzeni ilkesini de içermektedirler. Bu nedenle Mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararından sonra oluşan yeni yasal durum dikkate alınarak, inceleme yapılıp sonuca ulaşılması gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

Somut olayda; işin esasının ve dava konusu taşınmazın 3621 sayılı Kıyı Kanunu hükümleri ve 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla belirlenen veya belirlenecek olan kıyı kenar çizgisine göre değerlendirilmesi ve ayrıca 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa'nın 16. maddesiyle 3402 sayılı Yasa'nın 36. maddesine bazı ilaveler getiren 36/A maddesi hükmüne göre kadastro işlemleri sebebiyle açılan davalar nedeniyle yargılama giderlerinden ve avukatlık ücretinden davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı hususunun da gözetilmesi, mahkemece bu konudaki görüşünün ortaya konulması ve ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmektedir.

Davacı H.. H.. temsilcisinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 25.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2671, Karar No: 2006/6864, Tarih: 01.05.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/2671 E.  ,  2006/6864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, 1.9.1997 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile kiralamış olduğu davalıya ait mecuru 5.8.2004 tarihinde tahliye ettiğini, hiçbir kira borcu bulunmadığı halde davalı tarafından 2003 yılı eylül,ekim,kasım,aralık ve 2004 yılı ocak, şubat, mart, nisan aylarına ilişkin kira bedellerinin ödenmediğinden bahisle takip başlatıldığını ileri sürerek, icra tehdidi altında mükerrer kira bedeli olarak ödemek zorunda kaldığı 4.000.000.000 TL’nin istirdatı ile 6.000.000.000 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacı kiracının, takip konusu aylara ilişkin kira bedellerini ödemediğini, açmış olduğu tahliye davası sonunda kiralanandan tahliyesine karar verildiğini, 2.12.2004 tarihli ibraname ile de davacının dava ve icra takibi nedeniyle kendisini ibra ettiğini savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporu gereğince davacının kira bedeli olarak fazladan ... olduğu 1.694.907.100 TL’nin ödeme tarihi olan 2.12.2004 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiş; hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, tüm kira bedellerini ödediği halde davalı tarafından bazı aylara ilişkin kira bedellerinin ödenmediği iddiasıyla başlatılan icra takibi sonunda icra tehdidi altında ödemek zorunda kaldığı 4.000.000.000 TL ile manevi tazminat olarak da 6.000.000.000 TL’nın tahsilini talep etmiş, davalı ise icra takibi sonrasında yapılan ödeme nedeniyle davacının kendisini 2.12.2004 tarihli ibraname ile ibra ettiğini, aralarındaki uyuşmazlığın bu şekilde giderildiğini savunmuştur.

1-Davacı, tüm kira bedellerini ödediği halde davalı tarafından bazı aylara ilişkin kira bedellerinin ödenmediği iddiasıyla başlatılan icra takibi sonunda icra tehdidi altında ödemek zorunda kaldığı 4.000.000.000 TL ile manevi tazminat olarak da 6.000.000.000 TL’nın tahsilini talep etmiş, davalı ise icra takibi sonrasında yapılan ödeme nedeniyle davacının kendisini 2.12.2004 tarihli ibraname ile ibra ettiğini, aralarındaki uyuşmazlığın bu şekilde giderildiğini savunmuştur.

Davalının delil olarak ibraz etmiş olduğu dosyada mevcut olan 2.12.2004 tarihli “İbraname” başlıklı belgede “... 17. İcra Müdürlüğünün 2004/1707 E. sayılı takip dosyası ve ... 11.Sulh Hukuk Mahkemesine ait 2004/528 E. sayılı dosyayla ilgili olarak 10.8.2004 keşide tarihli 3.758.000.000 TL bedelli çeki aldık. Söz konusu dosyalardan dolayı hiçbir hak ve alacağımızın olmadığını, gerek alacaklı ... ’ı gerekse vekillerini kayıtsız şartsız ibra ettiğimizi kabul ve beyan ederiz.” hükmü bulunmakta olup, belge davacı “... adına hareket eden” açıklaması ile ... tarafından imzalanmıştır. Davacının adı geçen belge ile ilgili herhangi bir beyanı bulunmadığı gibi, mahkemece de davacıdan, davalının savunmasında dayanmış olduğu bu belgeyi kabul edip etmediği, belgeyi kendisi adına imzalayan ... ’in kendisinin vekili olup olmadığı sorulmamış, bu konuda bir araştırma ve değerlendirme yapılmamıştır. O halde mahkemece öncelikle davalının savunmasında bildirmiş olduğu ibranameye karşı davacıdan diyecekleri sorulup, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: 1.bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, 2.bent gereğince bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 1.5.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/14087, Karar No: 2019/7263, Tarih: 02.05.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/14087 E.  ,  2019/7263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Suça konu malzemelerin alındığı yerin inşaat alanı olup iş yeri veya eklentisi olarak değerlendirilemeyeceğinden atılı suçu oluşturmayacağı gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 02/05/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/88, Karar No: 2019/7008, Tarih: 11.11.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/88 E.  ,  2019/7008 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 3. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 14/12/2017 tarih ve 2017/127 E. - 2017/1050 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi'nce verilen 17/10/2018 tarih ve 2018/203 E. - 2018/976 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının ortağı bulunduğu davalı şirketin 07/12/2016 tarihli Olağanüstü Genel Kurul Toplantısında, şirket ana sözleşmesinin sermaye başlıklı 6. maddesinin tadil edilerek, 200.000,00 TL olan esas sermayenin % 1000 oranında arttırılıp 2.000.000,00 TL’ye çıkartılmasına karar verildiğini, değişen hisse oranları neticesinde davacı 60.000 adet hisseye sahip iken, diğer ortak...'ün 140.000 adet hisseye sahip olarak hakim ortak konumuna geldiğini, hakim ortak konumunda bulunan...'ün talebi ile toplantı gündemi yayınlanarak şirket ortaklarına olağanüstü genel kurul toplantısı yapılacağının bildirildiğini ve onun oyu ile bu kararın alındığını, sermaye arttırılmasına ilişkin kararın şirketin sermaye ihtiyacından ziyade davacıyı zarara uğratmak, ortaklıktaki kâr, tasfiye payı ve oy oranlarını azaltmak, rüçhan haklarını ihlal etmek amacı ile alındığını, %1000 oranında yapılan sermaye artırımının objektif olarak gerekli olmadığını, şirketin kasasında dağıtılmayan sadece 2015 yılı kârının 377.869.- TL olduğunu, şirketin bu bedeli dağıtmayarak sermaye artırımına gidebilecek iken davacıya zarar vermek kastı ile sermaye artırımına gitmesinin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek anılan kararın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, sermaye arttırımının objektif nedenleri olduğunu, piyasa şartlarının ve şirketin mali durumunun sermaye arttırımını gerekli kıldığını, davacıyı zarara uğratmak amacı taşımadığını, kararın yasa, sözleşme ve dürüstlük kurallarına uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, sermaye arttırımının objektif nedenleri olduğunu, piyasa şartlarının ve şirketin mali durumunun sermaye arttırımını gerekli kıldığını, davacıyı zarara uğratmak amacı taşımadığını, kararın yasa, sözleşme ve dürüstlük kurallarına uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, davaya konu 07/12/2016 tarihli genel kurul toplantısında şirketin nakit sermaye artışı ihtiyacının izah edilemediği, miktar ve ödeme süresi yönünden azınlık pay sahiplerine zarar verme kastının açık olduğu, emredici nitelikteki TTK madde 462/3 hükmü karşısında iç kaynakların tamamı sermayeye eklenmeden dış kaynaklardan artırım yapılmasının hukuka aykırı olduğu, 07/12/2016 tarihli Genel Kurul toplantısı esnasında artırıma esas alınan 6 aydan yakın tarihli bir ara bilançonun mevcut olmaması ve iç kaynaklardan sermayeye ilave edilebilecek fonların belirlenmemiş olması nedeniyle somut olayda TTK. M 462/2 hükmünün de ihlal edilmiş olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bu karara karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi’nce, sermaye artırım kararının 6102 sayılı TTK'nın 462/3. maddesine aykırı olduğu, sermaye artırım gereksiniminin toplantı öncesinde çıkarılan ve bu gereksinimi ortaya koyan bir ara bilançoya dayanmadığı, dava konusu olağanüstü genel kurul toplantısından 9 ay önce yapılan 31/12/2015 tarihli yıl sonu bilançonun değerlendirildiği, 09/03/2016 tarihli genel kurul toplantısında bu hususun ve gereksinimin dile getirilmediği, bunun yanında aynı toplantıda 850.000,00 TL net kâr dağıtımına karar verildiği, yapılan sermaye artırım kararının davacı pay sahibinin TTK'nın 447. maddesinde belirtildiği şekliyle genel kurula katılma, asgari oy gibi kanundan kaynaklanan vazgeçilmez nitelikteki haklarını sınırlandıran veya ortadan kaldıran, anonim şirketlerin sermayesinin korunması hükümlerine aykırı olan batıl kararları niteliğinde bulunduğu, mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 11/11/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.