muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7827, Karar No: 2023/10783, Tarih: 16.10.2023

2. Bozma öncesi düzenlenen aktüer hesap raporunda TRH 2010 Yaşam Tablosu ve %1,8 teknik faiz esas alınarak yapılan hesap sonucu belirlenen 99.419,87 TL'ye hükmedilmiş, İtiraz Hakem Heyeti kararı davalı tarafından temyiz edilmiş ve karar davalı lehine bozulmuştur.

Bozma sonrası düzenlenen aktüer hesap raporunda TRH 2010 Yaşam Tablosu ve progresif rant formülü esas alınarak yapılan hesaplama sonucu 87.256,20 TL olarak belirlenen tazminata hükmedilmiştir.

Bozma öncesi karar davalı tarafça temyiz edildiğinden davalı lehine usuli kazanılmış hak oluşmuş olup, yapılan hesabın ilk hesap tarihindeki verilere göre %5 maluliyet oranı üzerinden TRH 2010 Yaşam Tablosu ve %1,8 teknik faiz esas alınarak yapılması gerekirken davalı aleyhine olacak şekilde progresif rant formülü esas alınarak yapılan hesaba göre karar verilmesi doğru görülmemiştir.

VII. KARAR

1. Değerlendirme bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Değerlendirme bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,

16.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11114, Karar No: 2017/4770, Tarih: 16.10.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/11114 E.  ,  2017/4770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan ile sanık arasında fiili livata eylemine dayandırılarak açılıp katılanın feragatiyle sonuçlandırılan ilk boşanma dava dosyası ve katılanla sanığın boşanmasıyla neticelenen, 09.09.2014 kesinleşme tarihli, Beyşehir Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/65 Esas, 2013/398 Karar sayılı dosyası getirtilerek incelendikten ve dosyaya sanık müdafii tarafından sunulan epikriz raporu ile ilaç listesine göre olaydan önce de antipsikotik ilaçlar kullandığı anlaşılan mağdurenin beyanlarına itibar edilip edilemeyeceği hususlarında ayrıntılı rapor alındıktan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Uygulamaya göre de;

Adli Tıp Kurumunun bilinen istikrarlı uygulamalarına göre, mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmanın cezada arttırım nedeni olabilmesi için eylem sonucunda mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin tespitin, onsekiz yaş altındaki çocuklarda suç tarihinden itibaren en az altı ay, erişkinlerde ise en az oniki ay geçtikten sonra yapılması gerektiği gözetilmeden, 21-22.12.2011 tarihinde gerçekleşen eylemler nedeniyle onsekiz yaşından büyük mağdurenin ruh sağlığının bozulduğuna dair Necmettin Erbakan Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi Hastanesinde oluşturulan heyetçe oniki aylık süreden önce 07.06.2012 günü yapılan değerlendirme sonucunda düzenlenip içeriği itibariyle de yetersiz olan rapora dayanılarak verilen cezanın TCK'nın 102/5. maddesiyle arttırılması,

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2.

-2-

madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek lehe olan hükmün önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi, her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkân verecek şekilde kararda gösterilmesi ve 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi yönünden kısmi iptal kararı verildiğinden, anılan hususlar nazara alınarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

E.Y.
Yargıtay — Esas No: 2010/15687, Karar No: 2011/1643, Tarih: 23.02.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/15687 E.  ,  2011/1643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Yörede 1973 yılında yapıldığı anlaşılan orman tahdidine ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneğinin,

2) Tahdit evrakları getirtildikten sonra; dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve ... bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 23/02/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6807, Karar No: 2023/6090, Tarih: 23.10.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/6807 E.  ,  2023/6090 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

HÜKÜM : Davanın kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen menfi tespit davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının dava dışı Münever Güneri'nin 2012, 2013 ve 2014 yılında çektiği kredilere kefil olduğunu bu kredilerin ödenip kapatıldığını ileri sürerek borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 08.06.2018 tarihli ve 2016/325 E., 2018/313 K. sayılı kararıyla; davalı banka ile dava dışı Münevver Güneri arasında 03.11.2011 tarihinde genel kredi sözleşmesi, 02.11.2012 tarihinde genel kredi sözleşmesi, 13.11.2013 tarihinde tüketici kredi sözleşmesi ve 14.11.2014 tarihinde tüketici kredi sözleşmesi olmak üzere 4 adet sözleşme imzalandığı, davaya ve takibe konu alacağın ise 14.11.2014 tarihli tüketici kredi sözleşmesi'ne bağlı 7854193 kredi hesap numarası ile kullandırılan krediye ilişkin olup davacının bu sözleşmede imzasının bulunmadığı, davacının takibe ve davaya konu borçtan sorumlu olmadığı, usulüne uygun ve gerekçeli bulunan bilirkişi raporunda açıklanan miktar üzerinden yapılan kesintilerin istirdatı gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 16.05.2019 tarihli ve 2018/3009 E., 2019/1133 K. sayılı kararıyla; davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 16.05.2019 tarihli ve 2018/3009 E., 2019/1133 K. sayılı kararıyla; davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 08.04.2021 tarih, 2020/3046 E. ve 2021/3462 K. sayılı kararıyla davalının icra takibinde kötüniyetli olduğuna dair dosya içerisinde bir delil bulunmadığından, davacının kötüniyet tazminatı isteminin reddine karar verilmesi gerekirken, kabulü yönünde karar verilmesinin yerinde görülmediği gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı banka ile dava dışı Münevver Güneri arasında 03.11.2011 tarihinde Genel Kredi Sözleşmesi, 02.11.2012 tarihinde Genel Kredi Sözleşmesi, 13.11.2013 tarihinde Tüketici Kredi Sözleşmesi ve 14.11.2014 tarihinde Tüketici Kredi Sözleşmesi olmak üzere 4 adet sözleşme imzalandığı, bunlardan 02.11.2012 tarihli Genel Kredi Sözleşmesi'nde davacının imzasının bulunduğu ve bu kredi hesabının 01.11.2012 tarihinde kapatıldığı, davaya ve takibe konu alacağın ise 14.11.2014 tarihli Tüketici Kredi Sözleşmesi'ne bağlı 7854193 kredi hesap numarası ile kullandırılan krediye ilişkin olup davacının bu sözleşmede imzasının bulunmadığı anlaşılmakla, davacının takibe ve davaya konu borçtan sorumlu olmadığı, yapılan kesintilerin istirdatına karar verilmesi gerektiği, davalının icra takibinde kötüniyetli olduğuna dair dosya içerisinde bir delil bulunmadığından, davacının kötüniyet tazminatı isteminin reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacının, icra dosyası kapsamında müvekkili bankanın müşterisi olan Münever Güneri'nin çekmiş olduğu kredilerde kefil olarak yer alması sebebi ile müvekkili bankaya borcu bulunduğunu, müvekkili aleyhine hükmedilen tazminatın hukuka aykırı olduğunu, Mahkemece eksik inceleme sonucu karar verildiğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, menfi tespit istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, menfi tespit istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderlerinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5673, Karar No: 2017/644, Tarih: 16.03.2017

**6. Ceza Dairesi         2016/5673 E.  ,  2017/644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelemesinde; .

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; O yer Cumhuriyet Savcısı, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun ve takdire dayalı bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelemesine gelince;

Sanıkların yanlarında yüzü maskeli ve başında saç olmayan 10 yaşlarında bir çocukla katılanın aracına hastaneden geldiklerini söyleyerek bindikleri, biraz ilerledikten sonra, çocuğun tuvaleti olduğunu söyleyince katılanın aracı durdurduğu, sanık ... ve çocuk araçtan indiği sırada sanık ...'ın belinden çıkardığı silahla katılanın 1.900.-TL parasını yağmaladığı ve kontak anahtarını otların arasına attığı, bu sırada katılanın aracının önüne arka plakası bulunmayan bir aracın geldiği ve sanıkların bu araca binerek olay yerinden ayrıldıklarının anlaşılması karşısında; sanık ... ile birlikte hareket eden sanık ...'in de mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 16.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1577, Karar No: 2020/937, Tarih: 10.02.2020

**17. Hukuk Dairesi         2019/1577 E.  ,  2020/937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, 13.05.2013 tarihinde, müvekkillerinin eşi/babası ...'ün, yolcu olarak bulunduğu davalıya zorunlu mali mesuliyet sigortalı aracın tek taraflı kazasında vefat ettiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla her bir davacı için 1.000,00'er TL destekten toksun kalma tazminatının haksız fiil tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 13.07.2015 tarihinde taleplerini davacı eş için 51.000,00 TL'ye, çocuk ... için 5.100,00 TL'ye ve çocuk ... için 3.920,94 TL'ye artırmıştır.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre, davanın kabulü ile davacı eş ... için 51.000,00 TL, çocuk ... için 5.100,00 TL ve çocuk ... için 3.920,94 TL destekten yoksun kalma tazminatının kaza tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, trafik kazasından kaynaklı destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 96/1. maddesinde "zarar görenlerin tazminat alacakları, sigorta sözleşmesinde öngörülen sigorta tutarından fazla ise zarar görenlerden her birinin sigortacıya karşı yöneltebileceği tazminat talebi, sigorta tutarının tazminat alacakları toplamına olan oranına göre indirime tabi tutulur" düzenlemesine; aynı maddenin 2. fıkrasında ise "başka tazminat taleplerinin bulunduğunu bilmeksizin zarar görenlerin birine veya birkaçına kendilerine düşecek olandan daha fazla ödemede bulunan iyiniyetli sigortacı, yaptığı ödeme çerçevesinde, diğer zarar görenlere karşı da borcundan kurtulmuş sayılır" düzenlemesine yer verilmiştir.

KTK'nun 96. maddesi hükmüne göre, garameten ödeme ilkesi; bir rizikonun gerçekleşmesi ile zarar görenlerin birden fazla olması ve tazminat alacaklarının da sigorta sözleşmesinde öngörülen sigorta bedelinden fazla olduğu hallerde, zarar görenlerden her birinin sigortacıya karşı yöneltebileceği tazminat miktarı isteminden, sigorta bedelinin tazminat alacaklıları toplamına olan oranına göre indirim yapılmasını ifade etmektedir. Burada amaç, zarar görenlerin birden fazla olması halinde, sigortacının poliçede gösterilen limitle sorumlu olacağı da dikkate alınarak, zarar görenler arasında eşitliği sağlayıcı biçimde ve poliçe limitini de aşmayacak şekilde eşit paylaştırmanın sağlanmasıdır.

Dosya kapsamından destek ...'ın anne va babasının hayatta olup olmadığı anlaşılamamış olup, hükme esas alınan aktüer raporunda ise, desteğin bakiye ömrünün sonuna kadar sadece davacı eşine ve çocuklarına pay ayıracağı varsayılarak hesaplama yapıldığı, davacılar dışında hak sahibi olabilecek anne ve baba yönünden de pay ayrılması gerektiğinin dikkate alınmadığı görülmüştür.

Bu durumda mahkemece, murisin yeni tarihli nüfus kayıt örneği dosya içerisine alınarak anne ve babasının yaşıyor olması halinde aynı bilirkişiden ek rapor alınıp sonucuna göre anne ve babaya da destek payı ayrılması durumunda yukarıda anlatılan ilkelere göre davalının olayda zarar görenlere karşı sorumlu olduğu teminat limitinin garame hesabı ile zarar görenlere paylaştırılması, ondan sonra davalının davacılara garameten ödemekle yükümlü olduğu tutarın hüküm altına alınması (davalı lehine kazanılmış haklar saklı kalmak kaydıyla) gerektiğinin gözetilmemesi doğru görülmemiştir.

2-Zararın meydana gelmesinde veya artmasında desteğin de kusurunun bulunması halinde sözkonusu olan müterafik kusur 6098 sayılı TBK'nın 52. maddesinde düzenlenmiştir. Desteğin kusurunun zararın meydana gelmesinde başlıca etken olması halinde zarar verenin sorumluluğunun kalkması sözkonusu olabileceği gibi belirlenen kusura göre zarar ve ziyandan indirim yapılmasını da gerektirebilir.

Hatır taşımaları bir menfaat karşılığı olmadığı cihetle, bu gibi taşımalarda 818 sayılı BK’nin 43.(6098 sayılı TBK’nin 51.) maddesi uyarınca tazminattan uygun bir indirim yapılması, gerek öğretide gerekse Yargıtay İçtihatlarında benimsenmiş ve yerleşmiş bulunmaktadır.

Hakim tazminattan mutlaka indirim yapmak zorunda değilse de, bunun dahi gerekçesini kararında tartışması ve nedenlerini göstermesi gerekir.

Somut olayda, dava dışı sürücü ceza dosyasındaki savunmasında, evde alkol aldığını, daha sonra destek ...'ı aracına aldığını gezerken kazanın meydana geldiğini belirtmiştir. Davalı vekili, destek ve sürücünün arkadaş olduklarını, olay gecesi alkollü eğlenceden döndüklerini iddia ederek müterafik kusur ve hatır taşıması indirimi yapılması gerektiğini savunmuştur. Mahkemece müterafik kusur ve hatır taşıması konusunda bir değerlendirme yapılmamıştır. Davacıların desteği yolcu konumundadır. Bu durumda mahkemece ceza dosyasının tamamının celbi suretiyle davalı vekilinin müterafik kusur ve hatır taşıması savunması üzerinde durularak, müterafik kusurun var olup olmadığı, taşımanın hatır için olup olmadığı, tarafların yakınlığı, varsa hatır için taşımanın kimin arzusu ve ne amaçla yapıldığı gibi olayın özel şartları göz önüne alınarak, tazminattan ayrı ayrı %20 oranında müterafik kusur indirimi, %20 oranında hatır taşıması indirimi yapılıp yapılmaması gerektiği hususları tartışılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

3-Kabule göre, davacı tarafça, bakiye destekten yoksun tazminatının ödenmesi için davalıya yapılan 23.12.3013 tarihli başvurunun tebliğine dair tebligat parçasının sunulmasının sağlanması ve KTK 99.madde hükmüne göre temerrüt tarihinin hesaplanarak bu tarihten faize hükmedilmesi; sunulamaması durumunda ise başvurunun reddedildiği 21.02.2014 tarihinden faize hükmedilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde kaza tarihinden faize hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 10/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1896, Karar No: 2015/1780, Tarih: 30.09.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/1896 E.  ,  2015/1780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kütahya İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 07.03.2014 gün ve 2013/776 E. 2014/216 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 23.06.2014 gün ve 2014/14950 E. 2014/18477 K. sayılı ilamı ile;

“…Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı EÜAŞ’ın Seyitömer Termik Santrali İşletme Müdürlüğü bünyesinde işçi olarak çalıştığını, Türkiye Enerji Su ve Gaz İşçileri Sendikasına (TES-İŞ) üye olduğunu, üyeliğin davalı işverene bildirildiğini, ancak davalı tarafın davacı işçinin kendi personeli olmadığı için üyelik formunu iade ettiğini, davacıyı İşletme toplu iş sözleşmesinden yararlandırmadığını; oysa davacının muvazaalı olarak alt işveren işçisi olarak gösterildiğini, aslında davalının asıl işçisi olduğunu, davalının daha az maliyetle kadro açığını kapatmak için alt işveren işçisi istihdam ettiğini; alt işverenlik sözleşmelerinin Alt İşverenlik Yönetmeliğinde belirtilen unsurları taşımadığını, alt işveren işçisi olarak gösterilen işçilerin asıl işverenle birlikte termik santralın, elektrik bakım, kazan bakım, değirmen bakım gibi elektrik üretiminin asıl işlerinde çalıştıklarını; davalının asıl işini bölerek alt işverenlere verdiğini; davacı işçilerin uzun yıllardır aynı işlerde çalıştıklarını; alt işverenler değişse de işçilerin değişmediğini; zaten bu şirketlerin de elektrik üretim işinde bir uzmanlıklarının bulunmadığını; alt işverenlerin kendi işçi kadrolarının bulunmadığını, çalıştırılacak işçilerin EÜAŞ tarafından belirlendiğini; alt işverenlerin asıl işverenden bağımsız bir organizasyonlarının bulunmadığını; çalışma şartlarının EÜAŞ tarafından belirlendiğini, emir ve talimatın EÜAŞ çalışanları tarafından verildiğini; bu sebeplerle alt işverenlik ilişkilerinin muvazaalı olduğunu; davacı işçinin sendika üyesi ve asıl işverenin işçisi olarak işletme toplu iş sözleşmesinden yararlandırılması gerekirken yararlandırılmadığını, davacının 13. ve 14. dönem toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan taban ücret, yevmiye, ikramiye, iş güçlüğü tazminatı, bakım tazminatı, yemek yardımı, sosyal yardım ve vardiya tazminatından oluşan işçilik alacaklarının ödenmediğini bildirerek, bu alacakların işletme kredilerine uygulanan en yüksek faizleri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti: