muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9144, Karar No: 2022/14194, Tarih: 15.11.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/9144 E.  ,  2022/14194 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

No :

Dava, iş kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre; davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

6100 sayılı HMK’nın 297/1-b maddesine göre hüküm tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini içermelidir.

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden, davacı annenin aynı davalılara karşı daha önce de aynı hukuki sebebe dayanarak maddi tazminat davası açmış olduğu, o ilk dava dosyasında davacı anne lehine maddi tazminata hülmedildiği ve kararın Yargıtay (Kapatılan) 21. Hukuk Dairesi’nin 10/09/2019 tarih 2018/3959 Esas sayılı kararı ile onanarak kesinleştiği açık olduğundan temyiz incelemesine konu eldeki dava dosyasında ilk derece mahkemesince kesin hüküm nedeniyle davanının reddine karar verilmesi isabetli ise de davalı ... Genel Müdürlüğü’nün ünvanının ilk derece mahkemesi gerekçeli karar başlığında eksik gösterilmesi isabetsiz olmuştur.

Ne var ki bu hatanın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılmalı, ilk derece mahkemesi kararı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi’nin 23/06/2021 Tarih, 2021/1338 Esas, 2021/1066 Karar sayılı kararının kaldırılmasına, Soma İş Mahkemesi’nin 25/02/2021 tarih ve 2019/1070 Esas, 2021/140 Karar sayılı hükmünün karar başlığında yeralan “ ...“ sözcüklerinden sonra gelmek üzere "Genel Müdürlüğü" sözcüklerinin yazılmasına ve ilk derece mahkemesi hükmünün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 15/11/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13430, Karar No: 2019/16101, Tarih: 22.10.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/13430 E.  ,  2019/16101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 22/10/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/549, Karar No: 2023/3113, Tarih: 13.06.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/549 E.  ,  2023/3113 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/646 E., 2022/2396 K.

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/673 E., 2020/656 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kısmen kaldırılarak yeniden bu yönden hüküm kurulmasına, davalı kadın vekilinin diğer istinaf taleplerinin ise esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; taraflar arasında fikri ve ruhi uyumsuzluğun olduğunu, kadının sadakatsiz olduğunu, Celil adlı bir erkekle olan ilişkisi nedeniyle ortak konutu terk ettiğini belirterek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereğince boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde özetle; erkeğin, kendisinin önceki evliliğinden olan çocuklarını kabullenemediğini,çocukları ile erkek arasında seçim yapması hususunda erkek tarafından tehdit edildiğini, erkeğin ortak konutun anahtarını değiştirerek kadını evden kovduğunu, kadına bağlanan tedbir nafakasını ödememek için işbu davayı açtığını iddia ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kadının, başka bir erkekle gönül ilişkisi olduğu, sadakat yükümlülüğüne aykırı davrandığı gerekçesi ile davanın kabulü ile; tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereğince boşanmalarına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur belirlemesinin hatalı olduğu, davanın reddine karar verilmesi gerektiği gerekçeleri ile tüm yönlerden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur belirlemesinin hatalı olduğu, davanın reddine karar verilmesi gerektiği gerekçeleri ile tüm yönlerden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kadın tarafından, erkek aleyhine ... 2. Aile Mahkemesi'nin 2016/123 Esas sayılı dosyası ile tedbir nafakası davası açıldığı, mahkemenin 30.03.2017 tarih 2017/225 Karar sayılı kararı ile erkeğin, ortak hanenin kapısının kilidini değiştirerek kadın ve önceki evliliğinden olan çocuklarını eve almadığı dolayısıyla kadının ayrı yaşamakta haklı olduğu, belirtilerek kadın yararına aylık 550,00 TL tedbir nafakasına hükmedildiği, kararın yasal yollara başvurmaksızın 26.05.2017 tarihinde kesinleştiği, dolayısıyla taraflar arasında görülen tedbir nafakası davasında erkeğe yüklenen kusur durumunun kesinleştiği, kadının ise başka bir erkekle normal samimiyet ilişkisini aşan yakınlıkta fotoğraflar çektirerek sadakat yükümlülüğüne aykırı olarak güven sarsıcı davranışta bulunduğunun sabit olduğu, bu nedenlerle boşanmaya neden olan olaylarda; ortak hanenin kilidini değiştirerek kadın ile kadının çocuklarını eve almayan erkeğin az kusurlu, başka bir erkekle fotoğraf çektirmek suretiyle sadakat yükümlülüğüne aykırı nitelikte güven sarsıcı davranışta bulunan kadının ise ağır kusurlu olduğu gerekçesi ile davalı kadın vekilinin kusur tespitine ilişkin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi karar gerekçesinin belirtildiği şekilde düzeltilmesine, davalı kadın vekilinin diğer yönlere ilişkin istinaf başvurusunun ise esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı kadın vekili; kusur belirlemesinin hatalı olduğu, davanın kabulünün usul ve kanuna aykırı bulunduğunu beyanla; tüm yönlerinden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı erkek tarafından 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen evlilik birliğinin sarsılması hukuki sebebine dayalı olarak açılan boşanma ve fer'îleri istemine ilişkin davada taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, boşanma davasının kabulü kararının yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemelire Kanun'un (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 inci ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı kadın vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5797, Karar No: 2010/839, Tarih: 22.02.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/5797 E.  ,  2010/839 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu, tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Mahkemece 3402 sayılı Kadastro Kanununun 36.maddesi hükmü gerekçe gösterilerek hüküm kurulmuş ise de yerel mahkemenin vardığı sonuç dosya içeriğine uygun düşmemektedir.

Kural olarak somut olayda 3402 sayılı Kadastro Kanununun 36.maddesi hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle dava dosyasının keşfe hazır hale getirilmesi, uyuşmazlığın sağlıklı biçimde çözümlenebilmesi için taşınmaz başında keşif yapılmasının zorunlu olması, mahkemece kanıt yükü kendisine ait olduğu belirlenen tarafa keşif giderlerini mahkeme veznesine depo etmesi için kesin süre verilmesi, verilen süre içerisinde keşif giderlerini kabul edilebilir yasal bir mazereti olmaksızın mahkeme veznesine depo etmemiş olması gerekir.

Bu ilkelerin ışığı altında somut olaya bakıldığında davacı tarafa 13.03.2009 günlü oturumda keşif giderlerini mahkeme veznesine depo etmesi için 11.04.2009 gününe kadar kesin süre verildiği dikkate alındığında yerel bilirkişi ve tanıklar ile diğer ilgililere yapılması gereken tebligatların ücreti alınmadığından yukarıda adı geçen kişilerin davetiye ile çağrılmadan keşif yerinde yazı ile hazır bulunma zorunluluğu olmadığı kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca yerel mahkemece 13.03.2009 günlü oturumda oluşturulan ara kararı kesin süre koşullarını taşımadığından davada sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için kanıt yükü kendisine düşen davacı tarafa kesin önel verilmeli, gerekli giderler verilen kesin önel içerisinde karşılandığı takdirde taşınmaz başında keşif yapılmalı, tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece bu olgular gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz davacı tarafın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre de sair yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 82,80 TL harcın istek halinde davacı tarafa iadesine, 22.02.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1932, Karar No: 2018/1069, Tarih: 13.02.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/1932 E.  ,  2018/1069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Ceza Muhakemesinin asıl amacı maddi gerçeğe ulaşmaktır. Buna ulaştıracak araçlar ise delillerdir.

Deliller: Şahsi açıklamalar, tanık beyanları, sanık ve tanıklardan başka kişilerin açıklamaları, özel yazılı açıklamalar, görüntü ve/veya ses kayıt eden açıklama ve belirtiler şeklinde ayrıma tabi tutulabilir. Bütün isnat araçları delildir. Soyut olarak deliller eşdeğerdedir. Her olayda lehe ve aleyhe deliller vardır. Deliller; gerçekçi, akılcı, olayı yansıtan ve kanıtlamaya yararlı, hukuka uygun elde edildiklerinde değerlidirler.

Bu nitelikteki deliller serbestçe değerlendirildikten sonra, vicdani kanı oluşturacaktır. Vicdani kanı oluşturulurken, toplanan kanıtlardan herhangi birine itibar etme zorunluluğu yoktur.

Sanık ikrarı da bir delildir.

İkrar; aleyhe hukuksal sonuç doğuran bir olayı doğrulayan sanığın kabullenmesidir.

İkrar, tek başına kesin kanıt kabul edilemez. Çünkü bir kimsenin çeşitli nedenlerle ikrarda bulunması olanaklıdır. Yargıç önünde yapılan ikrarın dahi bağlayıcı olabilmesi için başka yan kanıtlarla doğrulanması gerekir. İkrarını geri alan sanığın önceki soyut ikrarına dayanılarak hiçbir zaman mahkumiyet kararı verilemez.

İkrar olunan olay yargıç önünde yapılıp, geri alınmayıp yan delillerle desteklendiğinde değerlidir. Başka bir ifade ile kanıtla doğrulanan ikrar değerlidir. Soyut ikrar tek başına yeterli olamaz.

Genelde yağma olaylarında tanık yoktur. Bu nedenle mağdurun beyanı ve teşhisi önemlidir. Birebir olayın muhattabı olan mağdurun serbest iradeye yaslı beyanı tutarlı süre gelen niteliğinde ise önde ve üstün niteliktedir.

İkrar da dahil hiçbir kanıt tek başına yargıcı bağlamaz.

İlk derece mahkemesinin tek ve asli görevi gerçeği ortaya çıkarmaktır. Bunun için sanığın lehine ve aleyhine tüm kanıtları dava sonuçlanıncaya kadar toplar, tek tek ve/veya bir bütün halinde değerlendirip birbirini tamamlayan parçaları ele alıp, mantıksal bir yol izleyerek vicdani kanaate (hükme konu) sonuca ulaşır.

Varsayıma dayalı ve/veya kuşku duyularak hüküm kurulamaz. Geçerliliği tartışılır ve/veya kanıtlanmamış beyanlar varsa, ortada karanlık kalmış bir nokta olduğu söylenebilir. Kanıtlar mutlaka sanığın suç işlediğini kesin olarak kanıtlayan bir noktaya ulaşmalıdır. Ulaşamıyorsa bu durum sanık aleyhine yorumlanmamalıdır. Ceza yargılamasının en büyük ilkesi olan ''in dubia pro red'' kuşkudan sanık yararlanır kuralına göre değerlendirme yapılacaktır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelirsek;

Varsayıma dayalı ve/veya kuşku duyularak hüküm kurulamaz. Geçerliliği tartışılır ve/veya kanıtlanmamış beyanlar varsa, ortada karanlık kalmış bir nokta olduğu söylenebilir. Kanıtlar mutlaka sanığın suç işlediğini kesin olarak kanıtlayan bir noktaya ulaşmalıdır. Ulaşamıyorsa bu durum sanık aleyhine yorumlanmamalıdır. Ceza yargılamasının en büyük ilkesi olan ''in dubia pro red'' kuşkudan sanık yararlanır kuralına göre değerlendirme yapılacaktır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelirsek;

Yakınan ...’nın, 05.12.2007 tarihinde kollukça alınan ifadesinde ve 21.04.2008 günlü oturumda aynı yöndeki beyanlarında özetle; “...yüzünü göremediği bir kişinin, ensesine eli ile vurup omuzunda asılı bulunan çantasını alarak kaçtığını, yakın bir yerde bekleyen beyaz renkli Ford marka bir arabaya bindikten sonra aracın hızla olay yerinden uzaklaştığını” belirttiği;

Sanık ...’ın, 25.01.2008 ve 19.06.2008 günlü oturumlarda, “suç tarih ve saatinde ayakkabı imalatı yapan işyerinde çalıştığını, işyerinde kalfa olarak çalışan ..., patronu olan Mustafa ve oğlu ...’in buna tanık olduklarını, sanık .... bir yıl önce yanında çalışmış olması nedeniyle tanıdığını, ancak kendisiyle kavga ettiğini,.... de çocukluk arkadaşı olduğunu, onun da kendisi gibi ayakkabı imalatı yapan başka bir işyerinde çalıştığını,

sanık .... kolluk ifadesini kabul etmediğini” beyanla, atılı suçu işlemediği yönünde savunma yaptığı;

16.09.2008 gün ve 2008/2 Esas, 2008/334 Karar sayılı karar ile hakkında kurulan mahkumiyet hükmü onanarak kesinleşen diğer sanık Ali Beyazkuş'un, 12.12.2007 tarihinde gerçekleşen başka bir olay nedeniyle yakalanması üzerine aynı gün kolluk tarafından alınan ifadesinde özetle; “önceden hırsızlık yaptıklarını bildiği, sanık ... ve hakkındaki dava dosyası ayrılan sanık İlyas Zünber ile birlikte hırsızlık yapmak üzere anlaştıklarını, bu amaçla beyaz renkli 2008 model Ford Fiesta marka bir otomobil kiraladığını, 05.12.2007 tarihinde kullanımındaki anılan araçla bulundukları yerden sanık ... ve İlyas Zünber’i aldığını, sanık İlyas’ın ön yolcu koltuğuna, sanık ...’nin ise arka koltuğa oturduğunu, bu şekilde saat, 10:30 sularında Turgut Özal Bulvarı civarında sanık ...’ın, bir bayanın elindeki telefonu hırsızladığını, akşam saatlerinde ise yaşlı bir bayanı görüp, arabayı park ettiğini, .... araçtan inip bayanın çantasını gözleri önünde alıp kendilerine doğru koşmaya başladığını, o biner binmez hızlı bir şekilde aracı hareket ettirerek olay yerinden uzaklaştıklarını, bir süre sonra yine başka bir bayan görerek aracı park ettiğini, sanık ... ve.... birlikte araçtan inip anılan bayan şahsı takip etmeye başladıklarını, bir süre sonra ellerinde bir çanta olduğu halde koşarak geldiklerini... (ikinci olayda)....aldığı mağdur ...’ya ait çanta içerisinden çıkan kredi kartı ile sanık ...’ın para çekmek istediğini ancak kartın ATM cihazında kaldığını ” beyan ettiği;

Mağdur ...’ya ait Garanti Bankası kredi kartının, kolluk tarafından sanık .... göstermiş olduğu ATM cihazında bulunarak mağdura teslim edildiği,

Sanık Ali Beyazkuş’un yargılama sırasında, önceki ifadesinden dönerek, 12.12.2007 tarihinde emniyette alınan ifadesini kabul etmediğini beyanla, atılı suçlamayı kabul etmediğini belirttiği;

Tanık....’in, 10.07.2008 günlü oturumda, “sanık ...’ın, tam tarihini hatırlayamamakla birlikte, Kurban bayramından önce kendilerine ait ayakkabı imalathanesinde usta yanında sayacı olarak işe başladığını, iş durumuna bağlı olarak, mesai saatlerinin genelde 07:00 sularında başlayıp, 22:00/23:00 sularında bittiğini, iş olmadığı takdirde saat 19:00 itibariyle işyerinin kapandığını, sanığın işten ayrıldığı tarihe ilişkin bilgisinin olmadığını, işletmelerinde bu hususa dair herhangi bir kayıt bulunmadığını” beyan ettiği;

Aynı oturumda, tanık ...’ın ise; ..... ayakkabı imalathanesinde deri kesim işinde çalıştığını, 2007 yılının Kasım ayında burada işe başladığını ve 2008 yılı Şubat ayına kadar çalıştığını, işe başladığı tarihte ...’ın da çalışmakta olduğunu, sanıkla işe giriş çıkış saatlerinin aynı olmadığını, 05.12.2007 tarihini tam olarak hatırlamadığını...” beyan ettiği olayda;

Hakkındaki mahkumiyet hükmü kesinleşen sanık Ali Beyazkuş’un, soruşturma aşamasında şüpheli sıfatıyla (avukat hazır bulundurulmadan) kolluk tarafından alınan, hakim önünde yapılan sorgu sırasında “şahit sıfatıyla ifadesinin alınmış olduğunu” ileri sürerek geri aldığı 12.12.2007 günlü ifadesi, bu haliyle kendisi yönünden bir ''ikrar" niteliğinde ele alınabilirse de, sanık ... yönünden hukuken ancak bir “ifade” niteliğindedir ve anılan sanık yönünden bağlayıcı olamayacaktır.

Bu nedenle, sanık Ali Beyazkuş’un 12.12.2007 günlü ifadesinin, yan delille doğrulanmayan soyut suç atma niteliğinde bulunduğunun kabulü ile, sanık ... aleyhine yorumlanamayacağı dikkate alındığında;

Sanığın, yüklenen suçu işlemediği yönündeki savunmasının aksine, mağdur ...’ya karşı yağma suçunun gerçek failinin sanık olduğu yönünde kuşkudan uzak kesin, inandırıcı delil elde edilemediği gözetilmeden, kesin bir kanaat vermekten uzak varsayıma dayalı olarak, yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanı ile o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 13/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1921, Karar No: 2016/2032, Tarih: 31.03.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/1921 E.  ,  2016/2032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen alacak ve tazminat davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 05.11.2014 gün ve 3674 Esas, 6959 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında 06.06.2007 tarihli 88.239 m² alanlı yapı denetim sözleşmesi bulunduğunu, sözleşme bedelinin 1.410.941,61 TL olduğunu, inşaat ruhsatının 09.08.2007 tarihinde alındığını, davalının ilk taksit olan 332.982,22 TL’yi müvekkiline ödenmek üzere dava dışı ... Belediyesi yapı denetim hesabına ödediğini, müvekkilinin bu parayı alabilmek amacıyla aynı meblağda teminat mektubunu sunduğunu, sözleşme süresi 5 yıl olmasına rağmen, süre dolmadan davalının 14.04.2011 tarihli ihtarname ile herhangi bir neden göstermeksizin 08.04.2011 tarihinden itibaren sözleşmeyi feshettiğini, müvekkilinin sözleşmeden kaynaklanan alacağı bulunduğunu, yapı denetimine ilişkin yönetmelik gereği 360.000 m2’lik denetim sözleşmesi yapabildiklerini, bu dönemde davalı ile yapılan sözleşmenin davacı denetim sınırının % 25’inin üzerinde olduğunu ileri sürerek, 800.000,00 TL + KDV’nin sözleşmenin feshedildiği 08.04.2011 tarihinden itibaren avans faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, inşaat ruhsatının 09.08.2007 tarihinde alınmasından sonra açılan dava sonucunda ....’ın 07.11.2008 tarihli kararı ile inşaatın yapılacağı alandaki imar planı değişikliğine ilişkin yürütmeyi durdurma kararı aldığını, 13.11.2009 tarihinde ise imar planı değişikliğinin iptaline karar verdiğini, sözleşme uyarınca yapı ruhsatının alınmasından itibaren iki yıllık sürede inşaata başlanılmaz ise sözleşmenin kendiliğinden sona ereceğini, davacının edimini yerine getirmemesi nedeniyle imar planı değişikliğinin iptal edildiğini savunarak, davanın reddini istemiş, karşı dava ile ise; taraflar arasındaki sözleşmenin ilk yapı ruhsatının alındığı tarihten itibaren iki yıllık sürenin dolduğu 09.08.2009 tarihinde sona erdiğinin tespitini, ... Belediyesi'ne verilen 332.982,22 TL’lik teminat mektubu üzerindeki hak sahibinin tespitini, müvekkilinin davalıya yaptığı ödemenin yersiz olduğu, bu nedenle de karşı davalıdan 332.982,22 TL alacaklı olduğunun tespiti ile şimdilik 50.000,00 TL’nin tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslahla istemini 166.491,11 TL’ye çıkartmıştır.

Karşı davalı vekili, davanın reddini istemiştir.