muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/430, Karar No: 2023/10, Tarih: 18.01.2023

1. Sanıklar ..., ... ve ... bakımından eksik araştırma ile karar verilip verilmediği; sanık ... ile (1) numaralı uyuşmazlık konusuna ilişkin olarak eksik araştırma ile karar verilmediği sonucuna ulaşılması hâlinde sanıklar ..., ... ve ...’in suç işleme kastlarının bulunup bulunmadığı;

A. İlgili Mevzuat ve Öğretide Uyuşmazlık Konusuna İlişkin Görüşler

28.02.1998 tarihli ve 23272 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanmakla yürürlüğe giren 4342 sayılı Mera Kanunu'nun 1. maddesine göre bu Kanun'un amacı; "Daha önce çeşitli kanunlarla tahsis edilmiş veya kadimden beri kullanılmakta olan mera, yaylak, kışlak ve kamuya ait otlak ve çayırların tespiti, tahdidi ile köy veya belediye tüzel kişilikleri adına tahsislerinin yapılmasını, belirlenecek kurallara uygun bir şekilde kullandırılmasını, bakım ve ıslahının yapılarak verimliliklerinin artırılmasını ve sürdürülmesini, kullanımlarının sürekli olarak denetlenmesini, korunmasını ve gerektiğinde kullanım amacının değiştirilmesini sağlamaktır." şeklinde açıklanmıştır.

Aynı Kanun'un, "Tanımlar" başlıklı 3. maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde "Mera" ibaresinin hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yeri, (k) bendinde "Komisyon" ibaresinin mera komisyonunu ifade ettiği belirtilmiş, 6. maddesinin suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan birinci fıkrasında ise mera, yaylak ve kışlakların tespit, tahdit ve tahsisinin Tarım ve Köyişleri Bakanlığınca yapılacağı, bu amaçla valinin görevlendireceği bir vali yardımcısı başkanlığında bir komisyon kurulacağı, komisyonların valilik onayı ile oluşturulacağı hüküm altına alınmıştır.

"Mera, Yaylak ve Kışlakların Hukuki Durumu" başlıklı 4. maddeye göre; mera, yaylak ve kışlakların kullanma hakkı bir veya birden çok köy veya belediyeye aittir. Bu yerler Devletin hüküm ve tasarrufu altındadır. Komisyonun henüz görevine başlamadığı yerlerde, evvelce çeşitli kanunlar uyarınca yapılmış olan tahsislere ve teessüs etmiş teamüllere göre; mera, yaylak ve kışlakların köy veya belediye halkı tarafından kullanılmasına devam olunur. Mera, yaylak ve kışlaklar; özel mülkiyete geçirilemez, amacı dışında kullanılamaz, zaman aşımı uygulanamaz, sınırları daraltılamaz. Ancak, kullanım hakkı kiralanabilir. Kiralama ilkeleri yönetmelikle belirlenir.

31.07.1998 tarihli ve 23419 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanmakla yürürlüğe giren Mera Yönetmeliği'nin suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan "Mera, yaylak ve kışlakların kiralanması" başlıklı 7. maddesinde mera, yaylak ve kışlakların öncelikle en yakın köy veya belediyeye, o köy veya belediyede oturan ve hayvancılık yapan çiftçilere veya bu amaçlı kuruluşlara, Bakanlıkça açılan hayvancılık kurslarına katılarak başarılı olan çiftçiler başta olmak üzere, çiftçilere veya bu amaçla kurulan ortaklıklara veya diğer talep sahiplerine, talep olmadığı takdirde, hayvancılık yapan veya hayvancılık işletmesi kurmak amacı ile projeleri kredi kuruluşlarınca onaylanan ... mühendisi, veteriner hekim, ... teknisyeni ve veteriner ... teknisyenlerine, bu alanları ıslah etmek koşulu ile 25 yıla kadar kiralanabileceği, ancak kiralama durumunun her 5 yılda bir yeniden değerlendirileceği, komisyonun, tapu kayıtlarında mera, yaylak ve kışlak olarak görülen, ancak işgal edilerek vasfı bozulan ve tarla hâline getirilen alanların, Kanun kapsamında tekrar mera alanı olarak tespit edildikten sonra, söz konusu alanı yapay mera tesis etmeleri ve bu alanları ıslah ve hayvancılıkla iştigal etmek koşulu ile öncelikle kullananlara, kiralama koşulları uygun değilse, o köy veya belediyede oturan ve hayvancılık yapan çiftçilere veya bu amaçlı kuruluşlara, bakanlıkça açılan hayvancılık kurslarına katılarak başarılı olan çiftçiler başta olmak üzere çiftçilere veya bu amaçla kurulan ortaklıklara veya diğer talep sahiplerine, talep olmadığı takdirde, hayvancılık yapan veya hayvancılık işletmesi kurmak amacı ile projeleri kredi kuruluşlarınca onaylanan ... mühendisi, veteriner hekim, ... teknisyeni, veteriner ... teknisyenlerine 25 yıla kadar kiraya verebileceği düzenlenmiştir.

Yine Mera Kanunu'nun "Mera, Yaylak ve Kışlak Olarak Tahsis Edilecek Yerler" başlıklı 5. maddesinde komisyonca tespit edilecek ihtiyaca göre kadimden beri mera, yaylak ve kışlak olarak kullanılan ve aynı amaçla kullanılmak üzere köy veya belediyelere tahsis ya da terk edilen, Devletin hüküm ve tasarrufunda veya Hazinenin mülkiyetinde bulunan arazilerden etüt sonucu mera, yaylak ve kışlak olarak yararlanılabileceği anlaşılan, mera, yaylak ve kışlak olarak kullanılmak amacıyla kamulaştırılacak olan, tapu kayıtlarında mera, yaylak ve kışlak olarak görülen ve hâlen işgal edilen yerlerin mera, yaylak ve kışlak olarak, köylere veya belediyelere tahsis edileceği belirtilmiştir.

"Tahsis Kararının Tebliği, İlanı, İtirazı ve Kütüğe Kayıt" başlıklı 13. maddesinde komisyonun tahsis kararlarının, o yerin köy muhtarlığı ile belediye başkanlığına, defterdarlık veya mal müdürlüğüne, ilgili orman müdürlüğüne ve Tarım Reformu Teşkilatına tebliğ edileceği, ayrıca köy ve belediyelerde ve bunların bağlı olduğu ilçelerde alışılmış araçlarla ilan edilip 30 gün süre ile askıya çıkartılacağı, 30 günlük ilan süresi içinde haklarında dava açılmayan kararların kesinleşip tapu sicil müdürlüğüne gönderilerek özel sicile kaydedileceği düzenlenmiştir.

"

Tahsis Amacının Değiştirilmesi" başlıklı 14. maddesinde tahsis amacı değiştirilmedikçe mera, yaylak ve kışlaktan anılan Kanun'da gösterilenden başka şekilde yararlanılamayacağı belirtildikten sonra bu Kanun'a veya daha önceki kanunlara göre mera, yaylak ve kışlak olarak tahsis edilmiş olan veya kadimden beri bu amaçla kullanılan arazilerden; Enerji ve Tabiî Kaynaklar Bakanlığının talebi üzerine, 3213 sayılı Maden Kanunu hükümlerine göre, arama faaliyetleri sonunda rezervi belirlenen maden faaliyeti için zaruri olan yerlerin, ilgili müdürlüğün talebi, komisyonun ve defterdarlığın uygun görüşü üzerine, valilikçe tahsis amacının değiştirilebileceği ve söz konusu yerlerin tescillerinin Hazine adına, vakıf meralarının tescillerinin ise vakıf adına yaptırılacağı hüküm altına alınmıştır.

Öte yandan 07.04.1924 tarihli ve 68 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan ve suç tarihinde yürürlükte bulunan 442 sayılı Köy Kanunu'nun 34. maddesinde köyün sınırı içinde köylüye ait işleri yapmanın ve yaptırmanın muhtarla onun başında bulunduğu ihtiyar meclisinin vazifesi olduğu belirtildikten sonra 35. maddesinde muhtarın göreceği işlerin devlet işleri ve köy işleri olarak ikiye ayrıldığı, 36. maddesinde muhtarın göreceği devlet işlerinin, 37. maddesinde muhtarın göreceği köy işlerinin, 44. maddesinde ise ihtiyar meclisinin göreceği işlerin neler olduğu belirtilmiş olup söz konusu mevzuat hükümleri incelendiğinde gerek ihtiyar meclisinin gerekse köy muhtarının meranın tahsis edildiği amaçtan farklı bir şekilde kullanılmasına yönelik sözleşme yapma yetkilerinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Diğer taraftan köy merasına tecavüz suçu, hakkı olmayan yere tecavüz suçunun bir türü olarak TCK'nın 154. maddesinde düzenlenmiş olup maddenin 2. fıkrası; “Köy tüzel kişiliğine ait olduğunu veya öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş bulunduğunu bilerek mera, harman yeri, yol ve sulak gibi taşınmaz malları kısmen veya tamamen zapt eden, bunlar üzerinde tasarrufta bulunan veya sürüp eken kimse hakkında birinci fıkrada yazılı cezalar uygulanır.” hükmünü taşımaktadır.

Diğer taraftan köy merasına tecavüz suçu, hakkı olmayan yere tecavüz suçunun bir türü olarak TCK'nın 154. maddesinde düzenlenmiş olup maddenin 2. fıkrası; “Köy tüzel kişiliğine ait olduğunu veya öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş bulunduğunu bilerek mera, harman yeri, yol ve sulak gibi taşınmaz malları kısmen veya tamamen zapt eden, bunlar üzerinde tasarrufta bulunan veya sürüp eken kimse hakkında birinci fıkrada yazılı cezalar uygulanır.” hükmünü taşımaktadır.

Anılan fıkranın gerekçesi ise; "...köy tüzel kişiliğine ait olan harman yeri, yol ve sulak gibi taşınmaz malların kısmen veya tamamen zaptolunması veya bunlara tasarruf edilmesi veya bunların sürüp ekilmesi cezalandırılmıştır. Aynı fiiller, öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terkedilmiş, bahis konusu yerler hakkında işlendiğinde de keza suç oluşacaktır." şeklinde açıklanmıştır.

Suçun maddi unsurunu oluşturan seçimlik hareketler; köy tüzel kişiliğine ait olan veya öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş bulunan merayı kısmen veya tamamen zapt etme veya üzerinde tasarrufta bulunma ya da sürüp ekmektir. Zapt etme; taşınmazdan başkalarının kısmen veya tamamen yararlanmasını engellemek, taşınmazı fiilen el altında tutmaktır. Tasarruf etmek ise, taşınmazın devamlı bir biçimde kullanılması olup kısa süreli tasarruflar, kanunun aradığı anlamda tasarruf değildir. Öte yandan sürüp ekmek de, taşınmaz üzerinde tasarruf etme şekillerinden biridir.

Suçun maddi konusu tahsisli veya kadim köy meraları olduğundan belediye sınırları içerisindeki meralar bu suçun konusunu oluşturmamaktadır. Tahsis idari bir işlem olup Devlete ait olan bir arazinin kullanım hakkının hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için müştereken bir veya birkaç köy ya da belediyeye bırakılmasını ifade eder. Kadim mera ise, başlangıcı bilinmeyen bir zamandan beri mera olarak kullanılan yerlerdir.

Suçun maddi konusu tahsisli veya kadim köy meraları olduğundan belediye sınırları içerisindeki meralar bu suçun konusunu oluşturmamaktadır. Tahsis idari bir işlem olup Devlete ait olan bir arazinin kullanım hakkının hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için müştereken bir veya birkaç köy ya da belediyeye bırakılmasını ifade eder. Kadim mera ise, başlangıcı bilinmeyen bir zamandan beri mera olarak kullanılan yerlerdir.

Bu suçun manevi unsurunun oluşması için failin suça konu yerin köy tüzel kişiliğine ait olduğunu veya öteden beri köylünün ortak yararlanmasına terk edilmiş bulunduğunu bilerek hareket etmesi gerekmektedir. Madde metninde yer alan "bilerek" ifadesi ise suçun sadece doğrudan kast ile işlenebileceğini göstermek için kullanılmıştır. Nitekim bu durum TCK'nın "Kast" başlıklı 21. maddesinin gerekçesinde "Kasten işlenebilen suçlar, ilke olarak hem doğrudan hem de olası kastla işlenebilir. Ancak, kanundaki tanımında 'bilerek' ifadesine yer verilmiş olan suçlar sadece doğrudan kastla işlenebilir. Örneğin iftira suçunda, failin suçsuz olduğunu 'bilerek' kişiye suç isnat etmesi gerektiğinden, bu suç ancak doğrudan kastla işlenebilir." şeklinde açıklanmıştır. Yine "Tapu sicili herkese açıktır. İlgisini inanılır kılan herkes, tapu kütüğündeki ilgili sayfanın ve belgelerin tapu memuru önünde kendisine gösterilmesini veya bunların örneklerinin verilmesini isteyebilir. Kimse tapu sicilindeki bir kaydı bilmediğini ileri süremez." şeklinde düzenlenen TMK'nın 1020. maddesi dikkate alındığında failin tapuda mera olarak kayıtlı olan bir yerin bu vasfını bilmediğine yönelik savunmasına itibar edilmemesi gerekmektedir (... Tahsin Gökcan-... Artuç, Yorumlu Uygulamalı Türk Ceza Kanunu Şerhi, 1. Baskı, ...-2021, Cilt: 4, s. 5622.).

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

...Beton ve Kum Sanayi AŞ’nin aldığı ruhsat doğrultusunda 1991 yılından itibaren ... ili, ... ilçesi, ... köyünde kum ocağı işlettiği, sanıklar ..., ... ve ...'in anılan şirketin sahibi ve yetkilisi oldukları, sanık ...'ın ise söz konusu kum ocağında şantiye müdürü olarak görev yaptığı, anılan şirketin ... köyündeki faaliyeti sırasında, ... köyünün 1120 no.lu mera parselinin 8.120 m2'lik kısmına, 1121 no.lu mera parselinin ise 6.205 m2'lik kısmına mıcır dökmek suretiyle, yine 1120 no.lu mera parselinin 7.865 m2'lik kısmına yol açmak suretiyle tecavüz ettiği, böylelikle sanıkların iştirak iradesi içinde köy merasına mıcır döküp yol açarak mera vasfını bozup malikmiş gibi tasarrufta bulunarak üzerlerine atılı hakkı olmayan yere tecavüz suçunu işledikleri iddia edilen olayda;

Fen bilirkişisi tarafından düzenlenen 29.04.2008 tarihli rapora göre iddianameye konu mera parsellerine yönelik tecavüzün 18.04.2008 tarihinde Yerel Mahkemece yapılan keşif itibarıyla devam ettiği anlaşılmakla suç tarihinin sanık ... bakımından hukuki kesintinin gerçekleştiği iddianame tarihi olan 26.12.2007, sanıklar ..., ... ve ... bakımından ise hukuki kesintinin gerçekleştiği iddianame tarihi olan 17.09.2008 tarihi olduğu kabul edilmekle yapılan incelemede;

aa. Sanıklar ..., ... ve ... bakımından eksik araştırma ile karar verilip verilmediği;

Anılan şirkette sanık ...'in yönetim kurulu başkanı, sanık ...'in yönetim kurulu üyesi, bu sanıkların babası olan sanık ...'in ise şirketin kurucusu olması, sanık ...'in savunmasında şirketin bir aile şirketi olduğunu belirtmesi, adı geçen sanıkların suça konu parsellerde uzun bir süredir şirket tarafından yürütülen çalışmalardan bilgi sahibi olduklarının dosya kapsamından anlaşılması, şantiye müdürü olan sanık ...'ın alınan ifadesinde de şirket ortağı olan diğer sanıkların genel olarak şirket işleri ile ilgilendiklerini beyan etmesi karşısında maddi gerçeğe ulaşma amacına hizmet edebilecek tüm kanuni delillerin toplanarak tartışıldığı, bu nedenle de sanıklar ..., ... ve ... hakkında eksik araştırma ile karar verilmediği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

bb. Sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın suç işleme kastlarının bulunup bulunmadığı;

Bu itibarla, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

bb. Sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın suç işleme kastlarının bulunup bulunmadığı;

Her ne kadar fen bilirkişisi tarafından düzenlenen 19.10.2009 tarihli raporda iddianameye konu mera parsellerine dökülen mıcırların bulunduğu alanın ... ... adına düzenlenen ve 29.03.1991-29.03.1998 tarihlerini kapsayan ruhsat sahası içinde olduğu belirtilmiş, bu ruhsatın işletme hakkı da rödovans sözleşmesi ile ...Beton ve Kum Sanayi AŞ'ye devredilmiş ise de rödovans sözleşmesine konu olan ruhsat süresinin bitiminden sonra da bahse konu mera parsellerini kapsamayan diğer ruhsatlara dayanarak ... köyü sınırlarında bulunan diğer maden sahalarında faaliyetine devam eden şirket tarafından söz konusu mera parsellerine mıcır dökülmeye devam edilmesi, hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan meralardan tahsis amacı değiştirilmedikçe başka şekilde yararlanılmasının mümkün olmaması, gerek Köy Kanunu gerekse Mera Kanunu'na göre köy ihtiyar heyetinin ya da köy muhtarının meranın tahsis edildiği amaçtan farklı bir şekilde kullanılmasına yönelik bir sözleşme yapma yetkilerinin bulunmaması, Mera Kanunu'nda komisyonun mera tahsis kararının köy muhtarlığına tebliğ edilip anılan köy ve bu köyün bağlı olduğu ilçede alışılmış araçlarla ilan edilerek 30 gün süre ile askıya çıkartılacağının, 30 günlük ilan süresi içinde haklarında dava açılmayan kararların kesinleşip tapu sicil müdürlüğüne gönderilerek özel sicile kaydedileceğinin belirtilmesi, suça konu 1120 ve 1121 numaralı parsellerin de Mera Yaylak ve Kışlak Kütüğüne ... köyüne tahsis edilen mera olarak kaydedilmiş bulunması, TMK'nın 1020. maddesinin üçüncü fıkrasının "Kimse tapu sicilindeki bir kaydı bilmediğini ileri süremez." şeklinde düzenlenmesi ve anılan şirketin çok uzun bir süre bahse konu köyde faaliyette bulunması hususları birlikte değerlendirildiğinde; suça konu mera parsellerinin köy tüzel kişiliğine ait olduğunu bilerek hareket ettikleri değerlendirilen sanıkların suç işleme kastlarının bulunduğu ve bu bağlamda sanıklara atılı suçun sabit olduğu anlaşılmaktadır.

Bu itibarla, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

2. Sanıklar ..., ... ve ... hakkında TCK’nın 51. maddesinin uygulanmama gerekçesinin yasal ve yeterli olup olmadığı;

A. İlgili Mevzuat ve Öğretide Uyuşmazlık Konusuna İlişkin Görüşler

Hapis cezasının ertelenmesi, Türk Ceza Kanunu'nun 51. maddesinde;

"İşlediği suçtan dolayı iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkûm edilen kişinin cezası ertelenebilir. Bu sürenin üst sınırı, fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş olan kişiler bakımından üç yıldır. Ancak, erteleme kararının verilebilmesi için kişinin;

a) Daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkûm edilmemiş olması,

Hapis cezasının ertelenmesi, Türk Ceza Kanunu'nun 51. maddesinde;

"İşlediği suçtan dolayı iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkûm edilen kişinin cezası ertelenebilir. Bu sürenin üst sınırı, fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş olan kişiler bakımından üç yıldır. Ancak, erteleme kararının verilebilmesi için kişinin;

a) Daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkûm edilmemiş olması,

b) Suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede bir kanaatin oluşması,

Gerekir..." şeklinde düzenlenmiştir.

Buna göre, iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkûm edilenlerin cezasının ertelenebileceği, fiili işlediği sırada on sekiz yaşını doldurmamış veya altmış beş yaşını bitirmiş olanlar bakımından ise bu sürenin üst sınırının üç yıl olduğu belirtilmiş, ancak erteleme kararının verilebilmesi;

1- Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkûm edilmemiş olması,

2- Suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede bir kanaatin oluşması,

Şartlarına bağlanmıştır.

Bu şartların birlikte gerçekleşmesi gerekmekle birlikte, daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkûmiyet, hapis cezasının ertelenmesine kanuni engel oluşturmaktadır. Bu durumda ayrıca kişinin suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede bir kanaatin oluşması şartının değerlendirilmesine gerek olmayacaktır. Birinci şartın gerçekleştiği hâllerde ise, cezanın ertelenmesine karar verilebilmesi için, kişinin suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede bir kanaatin oluşması gerekmektedir. Anılan Kanun maddesi uyarınca, yalnızca hapis cezalarının ertelenmesi mümkün olup hapis cezasından çevrilen veya doğrudan verilen adli para cezalarının ertelenmesi imkânı bulunmamaktadır.

07.06.1976 tarihli ve 4-3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile bu karara uyum gösteren Ceza Genel Kurulunun yerleşmiş kararlarında belirtildiği üzere, "erteleme" cezanın doğrudan doğruya sanığın kişiliğine uydurulmasını öngören bir şahsileştirme kurumudur. Hapis cezasının ertelenmesine veya ertelenmesine yer olmadığına karar verilirken mahkemece gerekçe gösterilmeli ve bu gerekçenin dosyada bulunan bilgi ve belgelerin isabetle değerlendirildiğini gösterir biçimde kanuni ve yeterli olması, aynı zamanda hükümde yer alan hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesi ve takdiri indirim uygulamalarında dayanılan gerekçe ile de çelişmemesi gerekir. Gerekçenin bu niteliği keyfiliği önlemek ve tarafları tatmin etmek özelliklerini de taşır. Zira kanuni, yeterli ve dosya kapsamıyla uyumlu bulunmayan bir gerekçeye dayanılarak erteleme hükmünün uygulanmaması, kanun koyucunun amacına uygun düşmeyeceği gibi cezanın kişiselleştirilmesi ilkesine de aykırı olup uygulamada keyfiliğe yol açabilecektir.

Mahkemece, hapis cezasının ertelenip ertelenmeyeceğine ilişkin takdir kullanılırken, sanığın yargılama sürecindeki davranışları göz önünde bulundurularak pişmanlık duyup duymadığı değerlendirilmeli ve tekrar suç işleyip işlemeyeceği hususundaki kanaat buna göre belirlenmelidir. Diğer taraftan yerel mahkemece gösterilen gerekçenin hak, ... ve nasafet kuralları ile dosya kapsamıyla uyumlu olup olmadığının Yargıtay denetimine tabi olacağında da şüphe bulunmamaktadır.

B. Somut Olayda Hukuki Nitelendirme

Yerel Mahkemece, sanıklar hakkında verilen hapis cezalarının ertelemesine yer olmadığına karar verilirken engel sabıkaları bulunmayan sanıkların suçu işledikten sonra yargılama sürecinde pişmanlık gösterip göstermedikleri ve bu bağlamda tekrar suç işleyip işlemeyecekleri konusunda bir değerlendirme yapılması gerektiği gözetilmemiş ve "...sanıkların sabıkalı oluşu, suç işleme yönündeki olumsuz tutumu..." şeklindeki gerekçeye yer verilmek suretiyle yalnızca suçu işlemeden önceki duruma vurgu yapılmış ise de "Sanıkların fiilden sonraki ve yargılama sürecindeki davranışları" olumsuz değerledirilip haklarında TCK'nın 62. maddesinde düzenlenen takdiri indirim nedenlerinin uygulanmaması, adli sicil kayıtlarına göre sanıkların suç tarihinden sonra kasıtlı suç işlediklerinin anlaşılması ve hapis cezasının ertelenmemesine ilişkin gerekçenin diğer kişiselleştirme nedenleri ile ilgili uygulamalarla çelişmemesi hususları birlikte değerlendirildiğinde; sanıklar hakkında hapis cezasının ertelenmesine yer olmadığına karar verilirken Yerel Mahkemece gösterilen gerekçenin kanun koyucunun aradığı anlamda dosya kapsamına uygun, yasal ve yeterli olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

Bu itibarla, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

VI. KARAR

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 18.01.2023 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.