muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/4, Karar No: 2011/3492, Tarih: 16.06.2011

Dava konusu taşınmazın ... İlçesi, ...Mahallesi, ...Meydanında bulunan 6/1 pafta 36 ada 1, 2 ve 3 parsellerin önüne isabet eden 180,6 m2 yüzölçümünde deniz dolgu vasıflı taşınmaz olduğu ve doldurma yolu ile elde edilen bu yeri, davacı tarafın 22.10.1999 tarihinde Hazineden kiralayarak dava tarihine kadar balıkçı tezgahı şeklinde kullanımını sürdürmüş olduğu yolunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Davacı taraf; kira mukavelesinin yapıldığı 2002 yılında yürürlükte bulunan mevzuata uygun olarak taşınmazı Hazineden özel hukuk hükümlerine göre kiraladığını ileri sürmekte ve kira mukavelesinden kaynaklanan zilyetliğinin korunmasını, kira mukavelesinin tarafı olmayan Büyükşehir Belediyesine karşı istemekte olduğuna; davalı ... tarafından da bu gibi yerlerde tasarruf yetkisinin Belediyelerde olduğu ileri sürülerek davaya karşı konulduğuna göre; taraflar arasındaki uyuşmazlık, denizden doldurma yolu ile elde edilen taşınmazların hukuki durumlarının ne olduğu ve bu gibi yerler üzerindeki tasarruf hakkının kime ait bulunduğu hususuna ilişkindir. Dairenin 1.10.2009 gün 2009/3656 Esas ve 2009/4420 Karar sayılı bozma ilamında taraflar arasındaki uyuşmazlıkta dikkate alınması gereken hukuku prosedür açıklandıktan sonra “ ….. mahkemece yapılacak iş; dava konusu ... İlçesi, ...Mahallesi, ...Meydanında bulunan 6/1 pafta, 36 ada 1, 2 ve 3 parsellerin önüne isabet eden 180,6 m2 yüzölçümünde deniz dolgu vasıflı taşınmazın Kıyı Kanunu ve ilgili mevzuat hükümlerine uygun olarak kullanılmak şartıyla İstanbul Büyükşehir Belediyesi tasarrufuna bırakılıp bırakılmadığının, bırakılmışsa hangi tarihte bırakıldığının, buna dair varsa belgeler ve uygun görme yazılarının İstanbul Defterdarlığına sorularak araştırılması, bu konuda Büyükşehir Belediyesinin tasarrufuna bırakma ile ilgili herhangi bir işlem yapılmadığının anlaşılması halinde, denizden doldurulan bu yerin kendiliğinden Büyükşehir Belediyesinin tasarrufuna geçmeyeceği düşünülerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken davanın reddine karar verilmiş olması doğru olmamıştır.” Denilmek suretiyle bozma sevk edilmiştir.

Bozmadan sonra dosya adasına giren İstanbul Valiliği, Defterdarlık Anadolu Yakası Milli Emlak Daire Başkanlığına ait 5.4.2010 gün 035317 sayılı cevabi yazıda; 5393 sayılı Belediye Kanununun 79/2 maddesi gereğince doldurma suretiyle kazanılan alanların, Kıyı Kanunu ve ilgili mevzuata uygun olarak kullanılmak şartıyla Maliye Bakanlığı tarafından belediyelerin, büyükşehirlerde büyükşehir belediyelerinin tasarrufuna bırakılır, hükmü gereğince İstanbul Büyükşehir Belediyesi tasarrufuna bırakıldığı açıklandıktan sonra; İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığından ( Emlak ve İstimlak Daire Başkanlığı Emlak Müdürlüğü) alınan örneği ekli 5.2.2007 tarih 16041 yazıların; 5393 sayılı Kanunun 79. maddesinin 2. fıkrası uyarınca dolgu sahalarının tasarrufunun Belediyelerine ait olduğu bu tür alanlar ile ilgili herhangi bir kiralama işleminin yapılmamasını, ancak ecrimisil işlemlerinin idaremizce yürütülmesinin uygun mütaala edildiği bildirilmiştir. İdaremizce de buna dayanılarak kira sözleşmesinin sona erdiği 23.10.2004 tarihinden tespitin yapıldığı 14.11.2008 tarihine kadar ecrimisil işlemleri yapılmış olup, düzenlenen taksitle ödenecek ecrimisile ilişkin ödeme planı düzenlenmiş ve tahsilatı davam etmektedir, denilmektedir. Söz konusu cevapta; dava konusu taşınmazın tasarrufunun İstanbul Büyükşehir Belediyesine devredildiğine ilişkin herhangi özel bir işlem yapıldığı bildirmemiş; aksine ecrimisil alınmak suretiyle yer üzerindeki tasarrufun halen Hazineye ait bulunduğu açıklanmıştır. Bu durumda, dava konusu yerin Büyükşehir Belediyesinin tasarrufuna bırakıldığından söz edilemeyeceğine ve denizden doldurulan böyle bir yer kendiliğinden Büyükşehir Belediyesinin tasarrufuna geçmeyeceğine göre; yazı cevabına yanlış anlam verilmesi sonucunda davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Davacı vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan kabulü ile usul ve kanuna aykırı, hatalı değerlendirmeye dayalı olarak verilen yerel mahkeme hükmünün HUMK.nun 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 17,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine 16.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2035, Karar No: 2025/2410, Tarih: 06.03.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/2035 E.  ,  2025/2410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/3021 E., 2024/3949 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 12. İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/817 E., 2024/785 K.

Taraflar arasındaki işe iade davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun yasal süresinde olmadığından reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekilince temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

25.10.2017 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun (7036 sayılı Kanun) 8/1-(a) hükmü gereğince 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesi uyarınca açılan fesih bildirimine itiraz davalarında verilen kararlar hakkında temyiz yoluna başvurulamaz. Aynı Kanun'un geçici 1/4 hükmünde de ilk derece mahkemeleri tarafından bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten önce verilen kararların karar tarihindeki kanun yoluna ilişkin hükümlere tâbi olduğu hususu düzenlenmiştir. Belirtilen düzenlemeler uyarınca ilk derece mahkemelerinden 25.10.2017 tarihinden sonra verilen işe iade davalarındaki kararlar hakkında bölge adliye mahkemesi kararları kesindir, bu kararlara karşı temyiz yoluna başvurulamaz.

Dosya içeriğine göre işe iade talepli somut davada, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi 25.10.2017 tarihinden sonra olduğundan, karara yönelik temyiz isteminin 7036 sayılı Kanun'un 8/1-(a) ve geçici 1/4 hükümleri gereğince reddine karar verilmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16691, Karar No: 2014/27496, Tarih: 26.11.2014

**5. Hukuk Dairesi         2014/16691 E.  ,  2014/27496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şenkaya Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/03/2014

NUMARASI : 2013/50-2014/41

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Çayır niteliğindeki taşınmaza ot geliri esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde ,dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Davanın niteliği gereği kendini vekil ile temsil ettiren davacı lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 8 numaralı bendinde yer alan (607,81 TL nisbi) ibaresinin çıkartılmasına, yerine ( 1.500,00-TL. maktu) ibaresinin yazılmasına

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6492, Karar No: 2012/7394, Tarih: 18.06.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/6492 E.  ,  2012/7394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava konusu taşınmazın değerlendirilmesine esas alınan buğday, buğday samanı, mısır ve pamuk ürünlerine ait kuru şartlarda dekar başına ortalama verim miktarı ve üretim giderleri ile kg başına toptan satış fiyatını gösterir 2011 yılına ait veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık il müdürlüğünden getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 18.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17644, Karar No: 2012/25863, Tarih: 14.12.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/17644 E.  ,  2012/25863 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2004/91-2012/356

Davacı, 10.10.1994-2.4.2001 ila 2.10.2002-28.12.2003 dönemleri arasında davalı işveren şirkete ait işyerinde çalıştığının tespitini talep etmiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava 5510 sayılı Kanun’un geçici 7/1’inci maddesi uyarınca uygulama alanı bulan, mülga 506 sayılı Kanun’un 79/10 hükmü uyarınca açılmış hizmet tespiti davasıdır. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

Mahkemece; yapılan araştırma ve inceleme, hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir. Zira dinlenen tanıklar çalışmaları doğrulayacak nitelikte olmadıkları gibi kabul edilen dönemi kapsayacak nitelikte beyanda da bulunmamışlardır. Kaldı ki, dönem bodrolarında başka bodro tanıklarının da mevcut olduğu dosyadaki belegelerden anlaşılmaktadır. Şu halde, mahkemece; tarafların gösterdiği tanıklarla yetilmeyip, re'sen araştırma yapılarak, davalı Kuruma verilmiş dönem bordrolarından kayden çalışması görünen ve uyuşmazlığa konu dönemi kapsar şekilde çalışması bulunan diğer bordro tanıkları re’sen belirlenerek beyanlarına başvurulmalı, bodro tanıklarına ulaşılamaması halinde sigortalı ile birlikte çalışan kişiler ile aynı çevrede işyeri olan işveren ya da bu işverenlerin çalıştırdığı kişiler re’sen saptanarak bilgi ve görgülerine başvurulmalı, toplanan tüm kanıtlar birlikte değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı şirkete iadesine, 14.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8508, Karar No: 2018/14618, Tarih: 28.06.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/8508 E.  ,  2018/14618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı, kayden maliki olduğu 236 parsel sayılı taşınmazına davalılar tarafından müdahalede bulunulduğunu ileri sürerek davalıların müdahalelerinin menine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar savunmada bulunmamışlardır.

Mahkemece, davanın kabulü ile davalılar tarafından davacıya ait olan ve fen bilirkişi ...'ın 25.09.2014 tarihli raporuna ekli krokide A harfi belirtilen 293,46 m2'lik kısıma yapılan müdahalenin menine karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Dosya kapsamı ve toplanan delillerden; dava konusu 236 parsel sayılı taşınmazın 8400 m2 yüzölçümünde ve tarla vasfı ile 17.07.2012 tarihinde yapılan satış nedeniyle tam hisse halinde davacı ... adına kayıtlı olduğu, 19.09.2014 tarihinde mahallinde yapılan keşifte dinlenen mahalli bilirkişi beyanlarında; taşınmazın kenarından geçen yolun buğday pazarının açılmasından sonra genişletildiğinin beyan edildiği, keşife katılan fen bilirkişi tarafından tanzim edilen bilirkişi raporunda da dava konusu taşınmaza el atıldığı iddia edilen kısmın A harfi ile gösterilen 293,46 m2 yüzölçümündeki alan olduğunun belirtildiği görülmüştür. Her ne kadar Mahkemece, dava konusu 236 parsel sayılı taşınmaza el atmanın önlenmesi isteminin kabulüne karar verilmişse de, dava konusu taşınmaza yol yapmak suretiyle müdahale eden kişilerin davalılar olduğu kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanmamıştır.

Bilindiği üzere; elatma olgusu haksız bir eylem olup, T.M.K.’nın 683. maddesi hükmünden kaynaklanan elatmanın önlenmesi davaları haksız fiil kimin tarafından gerçekleştirilmiş ise, ona karşı açılacağı, başka bir ifade ile husumetin HUMK’nun 38. maddesi hükmü uyarınca eylemi yapan kişiye yöneltilmesi gerekeceği tartışmasızdır.

Öte yandan, davacı taraf dava dilekçesinde tanık deliline dayanmış, ancak isimlerini bildirmemiştir. 6100 sayılı HMK'nın 190. maddesi ile 4721 sayılı TMK'nın 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile dava konusu taşınmaza davalı tarafından el atıldığı hususunun davacı tarafından ispatlanması gerekmektedir.

Öte yandan, davacı taraf dava dilekçesinde tanık deliline dayanmış, ancak isimlerini bildirmemiştir. 6100 sayılı HMK'nın 190. maddesi ile 4721 sayılı TMK'nın 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile dava konusu taşınmaza davalı tarafından el atıldığı hususunun davacı tarafından ispatlanması gerekmektedir.

Hâl böyle olunca, 6100 sayılı HMK'nın 140/5. maddesi gereğince davacıya tanık isimlerini bildirmesi için süre verilmesi, bildirdiği takdirde mahallinde yeniden keşif yapılarak tanıklara, dava konusu taşınmazın kim ya da kimler tarafından ne şekilde tasarruf edildiğinin sorulması, müdahalenin kim tarafından yapıldığının tereddüte mahal bırakmayacak şekilde açıklığa kavuşturulması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, mahalli bilirkişi sıfatıyla keşif mahallinde re'sen dinlenilen kişilerin beyanlarına itibar edilerek eksik araştırma ile yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yularıda açıklanan nedenlerle davalı ...'ün temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nın 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nın 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, istek halinde peşin harcın temyiz edene iadesine, 28.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8511, Karar No: 2022/5866, Tarih: 14.09.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/8511 E.  ,  2022/5866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 12. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 01.03.2018 tarih ve 2015/212 E.- 2018/281 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nce verilen 26.11.2020 tarih ve 2018/1884 E.- 2020/1244 K. sayılı kararın duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 13.09.2022 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davalı vekili Av.... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin %7,13 hissesinin müvekkiline ait olduğunu, şirketin 2.000.000 TL olan sermayesinin 28.03.2013 tarihinde 8.000.000 TL’ye, 03.11.2014 tarihinde 70.021.166 TL’ye, çıkarıldığını, 27.11.2014 tarihli olağanüstü genel kurulda da 198.000.000 TL’ye çıkarılmasına karar verildiğini, kısa süre içinde 3 kez sermaye artırımına gidilmesinin iyiniyet kurallarına aykırılık taşıdığını, müvekkilinin hisselerinin değersizleştirilmesinin amaçlandığını, faaliyetlerini ve yatırımlarını karşılayacak nakte fazlasıyla sahip şirketin sermaye artırımına ihtiyacının bulunmadığını, bir başka şirketin hisselerini alma amaçlı sermaye artırımına gidileceği iddiasına itibar edilemeyeceğini, bunun için kredi kullanılabileceğini, genel kurulda müvekkilin sorularına şirketin mali işler direktörünün verdiği cevapların açıklık içermeyip ticari sır savunmasında bulunulduğunu, hiçbir bilgi verilmeksizin sermaye arttırılmasının dürüstlük kuralı ile bağdaşmadığını, TTK’nın 457. maddesi gereğince sunulması gereken yönetim kurulu beyanının genel kurula sunulmadığını, bunun da iptal sebebi teşkil ettiğini ileri sürerek 27.11.2014 tarihli genel kurulda alınan sermaye artırımına ilişkin kararın kanuna, dürüstlük kuralına, objektif iyiniyet kurallarına aykırılı sebebiyle iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava dışı iki şirketin doğrudan kontrolünün, bu kapsamda sermayelerinin %100’ünü temsil eden payların satın alımı için bu şirketlerin hissedarları ile 11.12.2014 tarihli Hisse Alım Sözleşmesinin imzalandığını, doğan nakit ihtiyacının karşılanması maksadıyla dava konusu sermaye artırımı kararının alındığını, mali işler direktörünün sermaye artırımının yatırımlar için yapıldığını, işletme sermayesi olarak kullanılmayacağını, yatırımın detaylarının ise ticari sır kapsamında açıklanmadığını açıkça beyan ettiğini, yönetim kurulu beyanının genel kurula sunulması zorunluluğunun bulunmadığını, bu beyanın sermaye artırımın tamamlanması yani rüçhan haklarının kullanılması ve kullanılmayanların tahsisinden sonra hazırlanması gerektiğini, bunun da tescil aşamasında sunulduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, sermaye artırımının gerekçesinin yönetim kurulu beyanında gösterilmesine ilişkin TTK’nın 457. maddesinde açık bir ifadeye yer verilmediği, davalı şirketin 2014 yılında nakdi sermaye artışlarını yaptıktan sonra ortaklardan tahsil ettiği sermaye payları tutarları ile 2015 yılı içerisinde iki şirketin hisselerini satın aldığı, ödemelerde şirketin nakit sermaye artışından sağladığı nakdi kullandığı, bu nakit yeterli olmadığından farkı da şirketin mevcut varlıklarından ve yabancı kaynaklarından sağladığı, nakit paraya ihtiyacı olduğundan hisse alımından önce şirket sermayesini 8.000.000 TL’den 198.000.000 TL’ye artırmasının finansal açıdan yapılması gerektiği, mali yönden yapılan inceleme ve tespitlere göre, sermaye artırımının şirketin yaptığı yatırımın finansmanı amacıyla, dava dışı şirket hisselerinin alınmasında kullanıldığı hususunun sabit görüldüğü, dava konusu artırım kararının sırf davacıya zarar vermek, ortaklıkta pay oranını düşürmek kastıyla yapıldığı ve dürüstlük kuralı ile hakların sakınılarak kullanılması ilkesine aykırılık taşıdığına ilişkin davacının iddialarını ispatlayamadığı, bilgi verilmesinin, sadece istenilen bilgi verildiği takdirde şirket sırlarının açıklanacağı veya korunması gereken diğer şirket menfaatlerinin tehlikeye girebileceği gerekçesi ile reddedilebileceği, bilgi alma ve inceleme hakkının ihlalinin ayrı bir davanın konusu olup davanın kapsamı dışında kaldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili, tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekilinin istinaf başvurusu esastan reddedilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı vekili, tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekilinin istinaf başvurusu esastan reddedilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, takdir olunan 8.400,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak, davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 14/09/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.