muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/8686, Karar No: 2010/14402, Tarih: 28.12.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/8686 E.  ,  2010/14402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya ve ziynet alacağı davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, çeyiz senedindeki eşyalar ile ziynetlerin aynen olmadığı takdirde bedellerinin davalıdan tahsiline ilişkindir. Mahkemece, 1.850,00.-TL değerindeki birer adet yatak odası ve oturma odası takımı ile 6.011,62.-TL değerindeki ziynet eşyalarının aynen, olmadığı takdirde bedellerinin davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz olunmuştur.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekilinin ziynet eşyalarına ilişkin temyiz itirazlarına gelince; davacı vekili, dava dilekçesinde davacının davalıyla aralarında geçimsizlik nedeniyle evi terk etmek zorunda kaldığını, evden ayrılırken kendisine ait hiçbir eşyasını alamadığından, davalıda kalan davaya konu ziynet eşyaların aynen olmadığı takdirde bedellerinin davalıdan tahsilini istemiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 6. maddesi hükmü uyarınca, kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü, hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Davacı kadın, dava konusu edilen ziynet eşyalarının davalıda kaldığını ileri sürmüş, davalı koca ise onun tarafından götürüldüğünü savunmuştur. Hayat değerlerine göre olağan olayın bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklaması, muhafaza edilmesidir. Başka bir anlatımla, bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz. Diğer taraftan, ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle, evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak, normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir.

Davacı, dava konusu ziynet eşyalarının varlığını, evi terk ederken bunların zorla elinden alındığını ve götürülmesine engel olunduğunu, evde kaldığını ispat yükü altındadır.

Davacı, dava konusu ziynet eşyalarının varlığını, evi terk ederken bunların zorla elinden alındığını ve götürülmesine engel olunduğunu, evde kaldığını ispat yükü altındadır.

Olayda; davacı kadın, evi son terk ettiği tarih itibariyle dava konusu ziynet eşyalarının götürülmesine engel olunduğunu ve zorla elinden alındığını, daha öncede götürme fırsatı elde edemediğini dinlettiği tanık beyanları ile ispat edememiştir. Bununla birlikte davacı, dava dilekçesinde "sair her türlü delil" demek suretiyle yemin deliline dayanmıştır. Bu durumda mahkemece davacıya, ziynetlerin elinden alındığı, davalı tarafta kaldığı, kendisine verilmediği konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, mahkemece eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olmuştur.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 2. bentte yazılı nedenlerle hükmün ziynet eşyalarına ilişkin kısmının BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 28.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1403, Karar No: 2013/3188, Tarih: 27.02.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/1403 E.  ,  2013/3188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde ve ıslah dilekçesinde toplam 35.231 TL tazminatın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dilekçesinde; 23.06.2010 tarihinde .... köyü mevkiisinde davalıya ait köy trafosundan ağaç direklere giden enerji nakil hattı tellerinin gevşek ve kopuk oluşundan birbirine çarparak kıvılcım çıkardığını ve yere düşen kıvılcımlar sonucu yangına sebebiyet verdiğini, yangın neticesinde müvekkillerinin Cadde köyü 232, 233 ve 273 nolu parsellerde ektikleri biçmeye hazır buğdayların yandığını, buna ilişkin delillerinin, zarar ve kusur oranının .... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/67 D.iş sayılı dosya ile tespit edildiğini, davalı kurumun kusuru ile meydana gelen yangın neticesinde müvekkillerinin zararının meydana geldiğini belirterek, davanın kabulü ile 10.000 TL (ıslah ile 35.231 TL) tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalı taraftan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde, yangının sebebinin başka bir şey olabileceğini, tellerin kopması sonucunda kıvılcımlar çıkması ile yangının oluşmasıyla nedensellik bağı kurulamadığını, davacı tarafından yapılan tespitin yokluklarında yapıldığını, tespitin dikkate alınmamasını, müvekkilinin elektrik tesislerini ve işletmesini bilimsel esaslar çerçevesinde yerine getirdiğini, müvekkilinin hal ve durumun gerektirdiği bütün özeni göstermiş olmasına rağmen , önceden tahmin edilmesi mümkün olmayan olaylardan yangının meydana geldiğini, gösterilen tüm özene rağmen müvekkilinin kendi iradesiyle önleyemeyeceği olaylar nedeniyle meydana gelen sonuçtan sorumlu tutulmasının hukuka aykırı olduğunu, davacının yangına müdahale etmediğini, itfaiyeye zamanında haber vermemesi nedeniyle yangının ve zararın büyümesine neden olduğunu, talep edilen tazminatın yüksek olduğunu, tazminata karar verilmesi durumunda Borçlar Kanununa göre indirim yapılmasını talep ettiklerini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; ''...davalı tarafın bakım ve sorumluluğunda bulunan elektrik hatlarının rüzgârın etkisi ile birbirlerine çarpması sonucu ark yaparak yangının çıkmasına sebep olduğu, çıkan yangının rüzgârın etkisiyle hızla yayılarak davacıların tarlasında bulunan buğday ürününün yanmasına sebep olduğu, yangının çıkmasına davalı tarafın Akım Yönetmeliği’ne uygun seğimde iletkenler arası mesafeyi korumaması ve elektrik hatlarında gerekli bakım ile onarımı yapmamasının sebep olduğu bu kabul karşısında davalı tarafın ihmali sonucu davacı tarafa zarar verdiği, elektrik hatlarının bakım ve onarımının düzenli olarak yapılmaması yanında kaçak elektrik kullanımının sürekli artması nedeniyle elektrik hatlarının fazla yüklenmesi, mahsul sahibi şahısların da muhtemel yangın olaylarına karşı gerekli tedbiri almamaları sonucu yaz aylarında bu şekilde çıkan çok sayıda yangına engel olunamadığı, davalının da kamu hizmeti gören bir kurum olduğu gözetilerek BK’nun 43/1 maddesi gereğince belirlenen 35.231,54 TL zararının kabulüne karar verilmiş ve aşağıdaki hüküm kurulmuştur.'' gerekçesi ile davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Enerji nakil hattı sahibi bulunan davalı tehlike arzeden bu yapı eserinin fena yapılmasından, bakım ve eksiklerinden sorumludur. Bu sorumluluk hukuki niteliği itibariyle kusura dayanmayan (objektif) bir sorumluluktur. Davalı ağır özen yükümlülüğü doğuran bir hizmet yürütmektedir. Yaptığı iş nedeniyle her türlü önlemi alması gerekir.

Somut olayda da olduğu gibi, benzer olayların genellikle hasat mevsimi olan yaz aylarının en sıcak günlerinde, şiddetli rüzgarın da etkili olduğu olağanüstü hava koşullarında meydana geldiği anlaşılmaktadır. Elektrik hatlarının bakım ve onarımının düzenli olarak yapılmaması yanında kaçak elektrik kullanımının sürekli artması nedeniyle elektrik hatlarının fazla yüklenmesi, ürün sahibi kişilerin de olası yangın olaylarına karşı gerekli önlemleri almamaları sonucu yaz aylarında bu şekilde çıkan çok sayıda yangına engel olunamadığı, davalının da kamu hizmeti gören bir kurum olduğu bilinen bir gerçektir.

Mahkemece, kusur oranları dikkate alınarak hesaplanan tazminat miktarına hükmedilmiş ise de, yukarıdaki açıklamaların ışığında olay değerlendirildiğinde; olayın özellikleri, davacıların zarara uğrayan ekmiş oldukları tarlaların enerji nakil hattına yakınlığı, davacıların yangına karşı gerekli tedbirleri almadaki kusurları da dikkate alındığında Borçlar Kanunu'nun 43/1.maddesi (6098 sayılı Borçlar Kanununun 51/1.maddesi) uyarınca, belirlenen zarardan daha yüksek oranda hakkaniyet indirimi yapılmasının oluşa daha uygun olacağı gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/35836, Karar No: 2016/1885, Tarih: 08.02.2016

**4. Ceza Dairesi         2013/35836 E.  ,  2016/1885 K.**

* SİLAHLA TEHDİT

* DELİLLERİN BİRBİRİ İLE ÇELİŞMESİ

* TANIK BEYANLARININ ÇELİŞKİLİ OLMASI

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 217

**"İçtihat Metni"**

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Delillerin serbestçe değerlendirilmesi ilkesini benimseyen Ceza Muhakemesi Kanunumuz, hukuka uygun olma koşulu ile iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin, her türlü delille ispatlanabileceğini kabul etmiştir. Delillerin serbestçe değerlendirilmesi ilkesinin sonucu olarak, hâkim, Anayasaya, kanuna ve hukuka uygun olarak vicdanı kanaatlerine göre hüküm verecektir. Ceza yargılamasında ispat hukuku açısından yasal ve yargısal pratiklerden kaynaklanan istisnalar saklı kalmak kaydıyla bir sınırlama olmamasının doğal sonucu, delillerin ikamesinde zaman ve içerik olarak sınırlama yapılamayacağı ve önceden belirlenmiş bir liste ile, delillerin ispat gücü açısından öncelik-sonralık sıralaması belirlenemeyeceği bunun yanında hangi delilin neyi ispatlayabileceğinin belirlenmesinin mümkün olmamasıdır. Hâkim, duruşmada huzuruna getirilip, silahların eşitliği ilkesine uygun şekilde eşit imkânlar eşliğinde alenen tartışılan delileri serbestçe takdir edip, gerekçesini de göstermek suretiyle iddiaya konu eylem hakkında vicdani kanıyla bir sonuca varacaktır. Vicdani kanaat, CMK’nın 217. maddesinin gerekçesinde ve öğretide açıklandığı üzere, “akla dayalı izlenim” “tecrübe kurallarına göre bir takdir” ya da daha geniş anlamıyla belirli kural, ilke ve araçların eşliğinde yürüyen, akli muhakeme sürecinin sonucunda ulaşılan, gerekçelendirilmesi ve denetlenmesi mümkün hukuki kanaattir.

Ceza muhakemesinin pek çok amacı bulunmakla birlikte, maddi gerçeğin ortaya çıkartılmasının çekirdek amaç olduğu kabul edilir. Geçmişte yaşandığı ve suç olduğu iddia edilen bir eylem, deliller aracılığıyla duruşmada canlandırılarak ispat edilmeye çalışılır. Yargılama diyalektiği açısından çelişmeli yargılama, tarafların serbestçe iddialarını ileri sürmeleri, lehlerindeki ya da aleyhlerindeki iddialara cevap vermeleri, onları desteklemeleri, çürütmeleri ya da şüpheli hale getirmeleri faaliyetidir. Pek az davada bütün kanıtlar aynı iddiayı birlikte destekler. Ceza Yargılamasında genellikle taraflar, suçun sübutuna, vasıflandırılmasına ve cezada artırım/indirim nedenlerine yönelik birbirine zıt deliller ileri sürer.

Hâkim, duruşmada tarafların ileri sürdüğü delillerin tamamını değerlendirerek, vicdani kanıya uygun bir sonuca ulaşmak zorundadır. İleri sürülen deliller ve karşıt delillere göre vicdani kanı oluşturma süreci de farklılıklar gösterebilir. Sonuçta hâkim, belirli kural, ilke ve araçların eşliğinde yürüyen, akli muhakeme sürecinin sonucunda gerekçelendirilmesi ve denetlenmesi mümkün, bilime, akla ve gündelik hayattan edinilen karine niteliğindeki bilgilerle uyumlu bir sonuca varmalıdır.

Yargılamaya konu somut olayda; katılanın, olaydan önce eşine sarkıntılık ettiği için bir süre tutuklu kalan sanığın, elinde tüfek olduğu halde lehine tanıklık yapan arkadaşları ile birlikte seyrettiği otomobilin önünü keserek tüfeği kendisine doğrulttuğunu, kendisini aşağıya indirerek öldürmekle tehdit ettiğini, hakaret içeren sözler söylediğini ileri sürdüğü, bazı tanıkların bu anlatımı doğruladığı, sanığın ise, katılanın aynı gün balta ile arabasına zarar verdiğini, ava gitmek için yanında tüfek olduğu halde evinin önünde gördüğü katılana, arabasına zarar verme nedenini sorduğunu, olayda tüfek kullanmadığını, tehdit ve hakaret eyleminde bulunmadığını savunduğu, savunmasını doğrulayan tanıkların bulunduğu anlaşılmıştır.

Özetle anlatılan somut olayda, tamamı sözlü anlatımlardan oluşan delillerin birbiri ile çelişmesi karşısında, hangi tarafın anlatımına hangi gerekçeyle üstünlük tanındığı açıklanarak vicdani kanı ilkesine uygun, gerekçelendirilebilir ve temyiz mercii tarafından denetlenmesi mümkün bir sonuca ulaşılması gerekirken, hiçbir gerekçe gösterilmeden ve nedeni de açıklanmadan “Müşteki beyanının hükme esas alınamayacağı, sanığın suçlamayı reddedişi, sanığın lehinde de aleyhinde de tanık beyanları olması ve bunlardan birinin diğerine üstün tutmaya yeterli sebep olmayışı” şeklindeki ceza yargılama ilkeleri ile bağdaşmayan, gerekçe olarak nitelendirilmesi mümkün olmayan düşünce ile beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 08/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/709, Karar No: 2013/6826, Tarih: 03.05.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/709 E.  ,  2013/6826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MANİSA 3. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/09/2012

Yanlar arasında görülen tespit  davası sonunda, yerel mahkemece, davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi  raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacılar, çekişmeli taşınmazın  paydaşı olan K.A. oğlu  m.aile  kendi miras bırakanları  M..A..nin  aynı kişi olduğunun tespiti  isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bilindiği üzere; taşınmazların, kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet hakkı sahibinin isim, soyisim, baba adı gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme davalarının kaynağını oluşturur. Bu tür davalarda kimlik bilgileri düzeltilirken, taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla mülkiyet aktarımına neden olunmaması gerekir.

Bu davalar, taşınmazın aynına ilişkin bulunduğundan 6100 sayılı HMK’nun 12.maddesi uyarınca taşınmazın bulunduğu yer mahkemesinde açılır.

Tapuda kayıt düzeltilmesi davasını, tapu maliki ile mirasçıları açabilir. Bunun yanı sıra 01.01.2002 tarihinde yürürlüğe giren Türk Medeni Kanununun 702. maddesinin  son   fıkrası   gereğince ortaklardan her birinin topluluğa giren hakların korunmasını sağlayabileceği ve bu korumadan bütün ortakların yararlanabileceği öngörüldüğünden elbirliği mülkiyetinde, ortaklardan her hangi biri de tek başına tapuda murisin kimlik bilgileri ilgili olarak düzeltme isteyebilir. Ayrıca bu davaların, bir başka dava nedeniyle verilen yetkiye dayanılarak açılması da mümkündür. Böyle bir yetki verildiğinde yetkiye dayanarak dava açan kişinin aktif dava ehliyeti vardır.

Tapu Sicil Müdürlüğüne husumet yöneltilerek açılması gereken kayıt düzeltme davalarında, mahkemece sağlıklı bir inceleme yapılmalı, kayıt maliki ile ismi düzeltilecek kişinin aynı kişi olduğu kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanmalıdır. Bu saptama yapılırken de aşağıda açıklanan yöntem izlenmelidir.

1- Kimlik bilgilerinde düzeltme yapılması istenen dava konusu taşınmazların tapu kayıtları (ilk tesis ve tedavülleriyle) ve kadastro tutanakları (tespit ve tescile esas alınan tüm dayanak belgeleriyle) ayrıca taşınmazlar kadastrodan sonra edinilmişse buna ilişkin tüm belgeler ile birlikte getirtilmeli,

2- Nüfus Müdürlüğünden, dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarında malik olarak görünen kişi ile aynı kimlik bilgilerine sahip bir başka kişi veya kişilerin nüfus kayıtlarının bulunup bulunmadığı araştırılmalı, mevcut ise bu kişi veya kişiler duruşmaya çağrılarak dava konusu taşınmazlarda mülkiyet hakkı iddiaları bulunup bulunmadığı kendilerinden sorulmalı,kaydı düzeltilecek kişilerin nüfus kayıtları, tapu kayıtları ve dayanakları ile bağlantı kurulacak şekilde incelenmeli,

2- Nüfus Müdürlüğünden, dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarında malik olarak görünen kişi ile aynı kimlik bilgilerine sahip bir başka kişi veya kişilerin nüfus kayıtlarının bulunup bulunmadığı araştırılmalı, mevcut ise bu kişi veya kişiler duruşmaya çağrılarak dava konusu taşınmazlarda mülkiyet hakkı iddiaları bulunup bulunmadığı kendilerinden sorulmalı,kaydı düzeltilecek kişilerin nüfus kayıtları, tapu kayıtları ve dayanakları ile bağlantı kurulacak şekilde incelenmeli,

3- Taşınmazın bulunduğu yerleşim yerinde zabıta aracılığı ile kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan başka kişi veya kişilerin bulunup bulunmadığı araştırılmalı,

4- İ.konusunda tanıklar dinlenmeli,

5- Tüm bu araştırmalar sonucu hala kesin bir kanaat oluşmamış ise mahallinde keşif yapılarak; tanıklar ve varsa tespit bilirkişileri taşınmaz başında dinlenmelidir.

Açıklanan bu hususlar çerçevesinde yapılacak inceleme ve araştırma sonucu, tapu ve nüfus bilgileri arasında bağlantı ve tutarlılık sağlandığında davanın kabulü yoluna gidilmelidir.

Somut olaya gelince, zabıta araştırmasında, dava konusu taşınmazın kayıt maliki ile aynı kişi olduğunun tespiti istenen m.a.mirasçıları ile yapılan görüşmeye dayalı olarak düzenlenen tutanağın yetersiz olduğu, davacılar murisi m.a.kimlik bilgilerine ilişkin bilgi ve belgenin  bulunmadığı;  Nufüs Müdürlüğünce, Türkiye genelinde değil sadece taşınmazın bulunduğu yer itibariyle  kayıt maliki  K.A.oğlu m.a. kimlik sorgulamasının yapıldığı, davaya konu taşınmazın öncesini teşkil eden 2996 parsel sayılı taşınmazın 25.5.1966 tarihli kadastro tespit tutunağına göre, 40 yıl evvel K.A.oğlu m.a.malik sıfatıyla zilyetliğinde iken bilinmeyen bir tarihte ölümü ile mirasçılarının zilyetliğinde bulunduğunun açıklanmış olmasına karşın, 2996 sayılı kadastral parselin 1966 yılında kimin veya kimlerin zilyetliğinde bulunduğu açıklığa kavuşturulmadığı gibi, taşınmazın zabıta araştırmasında boş arsa olduğu tespit edildiğinden en son kim veya kimlerin tasarruf ettiğininde belirlenmediği anlaşılmaktadır.

Öyleyse, mahkemece, yukarıda değinilen ilkeler ışığında yeterli  araştırma ve inceleme yapılmaksızın davanın kabulüne karar verildiği görülmektedir.

Hal böyle olunca; yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde yeterli  araştırma ve incelemenin yapılması, yerinde yeniden keşif yapılarak  yaşları itibariyle K. A.oğlu m.a.kimlik bilgileri ve taşınmazın tasarruf durumunu bilebilecek durumda olan yerel bilirkişi veya tanıkların  bilgilerine başvurulması, tapu kayıt maliki "K. A. oğlu m.a." ile davacılar murisi "m.a." kimlik bilgilerine ilişkin tüm kayıt ve belgelerin merciilerinden getirtilmesi; tapu kayıt maliki "K.A.oğlu m.a." ile davacılar murisi "m.a." aynı kişi olup olmadığının kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanması, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken,  eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA,  03.05.2013  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1260, Karar No: 2013/4162, Tarih: 19.03.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/1260 E.  ,  2013/4162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu tarafından münavebeye alınan buğday, buğday samanı ve ... pancarının sulu şartlarda 2011 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verim, ayrıntılı üretim giderleri çizelgesi (tüm harcama kalemlerini açıklayan) ve kilogram başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.