muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8320, Karar No: 2023/1616, Tarih: 13.03.2023

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri

2. 2004 sayılı İİK'nun 16. maddesi ve 17. maddesi

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup karşı taraf alacaklı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 Sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Alınması gereken 179,90 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3909, Karar No: 2022/14663, Tarih: 26.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/3909 E.  ,  2022/14663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı gereğince yapılan inceleme sonucunda; davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dosyanın incelenmesinden; bozmadan sonra tespit edilen bedelden ilk kararda hükmedilen bedelin mahsubu ile fark bedel miktarının bloke ettirilmeden hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

4650 sayılı Kanun ile değişik Kamulaştırma Kanunu'nun 10/8. maddesinde "kamulaştırma bedeli olarak tespit edilen miktarın, 10. maddeye göre mahkemece yapılacak davetiye ve ilanda belirtilen bankaya yatırılması ve yatırıldığına dair makbuzun ibraz edilmesi için idareye onbeş gün süre verilir.

Gereken hallerde bu süre bir defaya mahsus olmak üzere mahkemece uzatılabilir." hükmü karşısında, yatırılması gereken bedel miktarı, açık ve doğru bir şekilde gösterilerek fark bedelin bloke edilmesi için 4650 sayılı Kanun ile değişik Kamulaştırma Kanunu'nun 10/8. maddesi uyarınca davacı idareye süre verilip sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2-Mahkemece verilen ilk karar davalılardan ... vekilince temyiz edilmiş olup, ilk kararda tespit edilen kamulaştırma bedeli, kararı temyiz etmeyen davalılar yönünden kesinleşmiştir.

Bu durumda ilk kararı temyiz etmeyen davalılar yönünden ilk kararda tespit edilen bedelin davacı idare lehine usuli kazanılmış hak oluşturduğundan bozmadan sonra sadece ilk kararı temyiz eden davalının payı hesaplanarak bu miktarın bloke ettirilip adı geçenlere ödenmesine ve ilk kararı temyiz etmeyen davalılar yönünden bozmadan önceki miktara göre hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden bozmadan sonra tespit edilen bedel üzerinden tüm davalıların payını kapsar şekilde karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 26.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3937, Karar No: 2010/10155, Tarih: 12.10.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/3937 E.  ,  2010/10155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara Asliye 5.Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 25.12.2008 tarih ve 2008/438-2008/579 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ortağı olduğu davalı kooperatifin 44 üyesi bulunduğunu, kooperatife ait arsa üzerinde 28 adet konutun yapılması için yapı ruhsatı alındığını, 22 adet konutun ikiz villa olarak yapılıp 44 ortak için konut yapılmış olacağına 06.03.2005 tarihli genel kurul ile karar verilmiş ise de, bu durumun İmar Kanunu'na aykırı olduğunu, Belediyenin de bu yönde cevap vermiş olmasına rağmen, 09.04.2006 tarihli genel kurulun 5. maddesinde inşaatların ortaklar arasında dağılımına ilişkin karar alındığını, alınan kararın yasaya ve iyiniyet esaslarına aykırı olduğunu, kararın fiilen uygulanmasının mümkün olmadığını, 27 adet meskenin her birinin ikişer ortağa bölüştürülerek intikal edeceği şeklinde dağılımında kanuna aykırı olduğunu ileri sürerek, gündemin 5. maddesinde ortak sayısından az miktarda mesken yapılmasına ve bunların yasa ve ana sözleşmeye aykırı olarak dağıtılmasına dair alınan kararın ve eklentisi listenin batıl olduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, kooperatif arsasının 146.000 m2 olmasına rağmen 1/5000 planındaki yapı yoğunluğu koşulu nedeniyle ancak genel kurulda alınan kararların yasaya ve eşitlik ilkesine uygun 29 adet konut yapılabileceğini, 1 konutun sosyal tesis olarak ayrıldığını, 6 konutun daha önceden yapıldığını buna göre 22 konut yapılması planlanıp, her bağımsız bölümün 1/2 intifa hakkının bir kooperatif üyesine verileceğini, dolayısıyla kooperatif arsasına yapılacak 22 konutun tapusunun 44 kooperatif üyesine dağıtılacağını, bir eşitsizlik bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, genel kurulda alınan kararın ve uygulamanın imar kanununa aykırı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne ilişkin verilen karar Dairemizce “06.03.2005 tarihli genel kurulunun 8. maddesinde tek bağımsız bölüm niteliği taşıyan her bir villanın ikiz olarak inşa edilmek suretiyle fiilen iki katı sayıda konut elde edilmesine yönelik 21 ikiz villanın hafriyat ve su basman seviyesinde inşaatlarının yapılmasına yönelik kararın iptali amacıyla dava açılmış olduğu, mahkemece davanın reddine dair verilen bu karar genel kurulda alınan bu kararın yasanın emredici hükümlerine aykırı olması nedeniyle yok hükmünde olduğu belirtilerek bozulmuş olduğu, buna göre davaya konu 9.4.2006 tarihli genel kurulda inşaatların ortaklar arasında dağılımına ilişkin alınan kararın geçerliliğinin 06.03.2005 tarihli genel kurulun yukarıda açıklanan 8. maddesinin akibetine bağlı kaldığı, bu

durumda mahkemece, 06.03.2005 tarihli genel kurulun 8. maddesine yönelik davanın sonucunun beklenerek hasıl olacak sonuca göre bu davanın konusunu oluşturan 09.04.2006 tarihli genel kurulun 5. maddesinde alınan karara yönelik karar verilmesi gerektiği” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak, 6.3.2005 tarihli genel kurulun 8. maddesinde alınan kararın yokluk ile malul olduğuna karar verildiği ve bu kararın kesinleştiği;, bu bağlı olarak davaya konu genel kurulda alınan 5. maddeye ilişkin kararın da yokluk ile malul olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,55 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 12.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13741, Karar No: 2018/11469, Tarih: 25.06.2018

**1. Hukuk Dairesi         2015/13741 E.  ,  2018/11469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, korkutma(ikrah) ve aşırı yararlanma (gabin) hukuksal nedenlerine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı; davalının kendisine şiddet kullanmak, ölümle tehdit etmek, dalgınlığından ve içine düştüğü ruhi bunalımdan faydalanmak suretiyle kardeşi ...’un borcu olduğundan bahisle maliki olduğu ... parsel sayılı taşınmazdaki payını bedelsiz olarak devrediğini sağladığını ileri sürerek taşınmazın tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, iddianın doğru olmadığını, taşınmazı inşaat demirine karşılık satın aldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, asli müdahele istemlerinin ve iddianın ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, davacının 8470 ada 9 parsel sayılı taşınmazdaki 3614/37976 payını 27.08.2009 tarihinde, davalıya satış suretiyle temlik ettiği anlaşılmaktadır.

6098 s. Türk Borçlar Kanununun (TBK) 37. (818 s. Borçlar Kanunun (BK) 29.) maddesine göre, bir kimse, karşı tarafın veya üçüncü bir kişinin kendisi veya yakınlarının maddi veya manevi varlığına yönelik hukuka aykırı ve esaslı korkutması sonucu yaptığı sözleşme ile bağlı sayılamaz. TBK'nin 38. (BK'nin 30.) maddesinde belirtildiği üzere

korkutmadan (ikrahtan) söz edilebilmesi için, tehdidin sözleşmeyi yapan kimsenin veya yakınlarının kişilik haklarına veya mal varlıklarına yönelik olması, korkutmaya maruz kalanın sübjektif durumuna göre ağır ve derhal meydana gelebilecek nitelik taşıması, haksız (hukuka aykırı) sayılması, illiyet bağının bulunması, yani sözleşmenin tehdidin yarattığı korku sonucu yapılması zorunludur. Bu koşulların varlığı halinde iradesi sakatlanan taraf, isterse iptal hakkını kullanmak suretiyle hukuki ilişkiyi geçmişe etkili (makable şamil) olarak ortadan kaldırılabilir.

Hemen belirtmek gerekir ki, iptal hakkının kullanılması hiçbir şekle bağlı değildir. Korkunun kalktığı tarihten itibaren bir yıllık hak düşürücü süre içerisinde sözleşme karşı tarafa yöneltilecek tek taraflı sarih ve zımni bir irade açıklaması ile feshedilebileceği gibi def'i veya dava yoluyla da kullanılabilir. (TBK'nin 39. m.) Sözleşme iptal edilmekle yapıldığı andan itibaren ortadan kalkacağı için, yerine getirilen edim istihkak davası (tapulu taşınmazlarda iptal ve tescil davası), bunun mümkün olmadığı hallerde sebepsiz zenginleşme davası ile geri istenebilir.

Öte yandan, sözleşmenin gabin (aşırı yararlanma) nedeniyle illetli olduğunun kabulü için edim ve karşı edim arasındaki oransızlığın, taraflardan birinin, diğerinin şahsında mevcut özel bir durumu bilerek istismar etmesi, sömürmesi sonucu oluşması gerekir. Dar ve zor durumda kalmaları nedeniyle, sözleşme yapmaya, mallarını çok düşük bedel ile devretmeye sürüklenmiş kişileri korumak zayıfı güçlüye ezdirmemek için hukukumuzda da düzenlemeler yapılmış 6098 s. Türk Borçlar Kanunun (TBK) 28. (818 s. Borçlar Kanunun (BK) 21) maddesi ile aynen; "Bir sözleşmede karşılıklı edimler arasında açık bir oransızlık varsa, bu oransızlık, zarar görenin zor durumda kalmasından veya düşüncesizliğinden ya da deneyimsizliğinden yararlanılmak suretiyle gerçekleştirildiği takdirde, zarar gören, durumun özelliğine göre ya sözleşme ile bağlı olmadığını diğer tarafa bildirerek ediminin geri verilmesini ya da sözleşmeye bağlı kalarak edimler arasındaki oransızlığın giderilmesini isteyebilir.

Zarar gören bu hakkını, düşüncesizlik veya deneyimsizliğini öğrendiği; zor durumda kalmada ise, bu durumun ortadan kalktığı tarihten başlayarak bir yıl ve her hâlde sözleşmenin kurulduğu tarihten başlayarak beş yıl içinde kullanabilir." hükmü getirilmiştir.

O halde, aşırı yararlanmadan (gabinden) söz edilebilmesi, objektif unsur olan edimler arasındaki aşırı oransızlık yanında, bir tarafın darda kalma, tecrübesizlik, düşüncesizlik (hafiflik) hallerinin bulunması, diğer yanın ise yararlanmak, sömürmek kastını taşıması biçiminde iki sübjektif unsurun dahi gerçekleşmesine bağlıdır. Gabinin varlığı zarar görene (sömürülene), bir yıllık hak düşürücü süre içerisinde sözleşme ile bağlı olmadığını bildirerek iptal davası açıp iddiasını her türlü delille kanıtlama ve verdiğini geri isteme hakkı ya da sözleşmeye bağlı kalarak edimler arasındaki oransızlığın giderilmesini isteme hakkı verir.

Gabin davasında öncelikle edimler arasındaki, aşırı oransızlık üzerinde durulmalı, objektif unsur ispatlandığı takdirde zarar gördüğünü iddia edenin kişiliği, yaşı, sağlık durumu, toplumdaki yeri, ekonomik gücü psikolojik yapısı gibi maddi, manevi yönler yani sübjektif unsur derinliğine araştırılıp incelenmelidir.

Somut olayda, yukarıda açıklanan ilke ve olguları kapsar biçimde bir araştırma ve incelemenin yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur.

Şöyle ki, mahallinde keşif yapılarak, çekişmeli taşınmazın dava ve satış tarihindeki gerçek değerlerinin ne olduğu saptanmamış, davacı vekili delil listesinde tanık ismi bildirmiş olmasına rağmen bildirdiği tanıklar dinlenmemiş, davacının kardeşi ...’un çekişme konusu devirle ilgili şikayeti üzerine başlatıldığı ileri sürelen ... ... Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/17100 soruşturma sayılı dosyası getirtilip incelenmemiştir.

Şöyle ki, mahallinde keşif yapılarak, çekişmeli taşınmazın dava ve satış tarihindeki gerçek değerlerinin ne olduğu saptanmamış, davacı vekili delil listesinde tanık ismi bildirmiş olmasına rağmen bildirdiği tanıklar dinlenmemiş, davacının kardeşi ...’un çekişme konusu devirle ilgili şikayeti üzerine başlatıldığı ileri sürelen ... ... Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/17100 soruşturma sayılı dosyası getirtilip incelenmemiştir.

Hâl böyle olunca; yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde gerekli araştırma ve incelemenin yapılması, mahallinde keşif yapılarak dava konusu taşınmazın satış tarihindeki gerçek değerinin belirlenmesi, satış bedeli ile gerçek değer arasında fark bulunup bulunmadığının tespit edilmesi, davacının bildirdiği tanıkların dinlenmesi, ... ... Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/17100 soruşturma sayılı dosyası ile ... İcra Müdürlüğünün 2009/11060 ve 2009/11061 Esas sayılı takip dosyalarının aslının veya onaylı suretlerinin temin edilmesi, taraf delillerinin eksiksiz şekilde toplanması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken; eksik inceleme ile yetinilerek yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davacı vekilinin yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 25.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3822, Karar No: 2011/3604, Tarih: 04.04.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/3822 E.  ,  2011/3604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ...tarafından, davalı ... aleyhine 24/09/2008 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 03/11/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazına gelince; dava, etkili eylem nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, maddi tazminat istemi tümden reddedilmiş; manevi tazminat isteminin ise bir bölümü kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda; 70 yaşında olan davacının el parmağı kırılacak biçimde dövülmüş olması, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen 500,00 TL manevi tazminat çok azdır. Davacı yararına daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmemiş olması;

Dava konusu olayda; 70 yaşında olan davacının el parmağı kırılacak biçimde dövülmüş olması, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen 500,00 TL manevi tazminat çok azdır. Davacı yararına daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmemiş olması;

3-Davalının diğer temyiz itirazına gelince; karar gününde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 12. maddesi uyarınca dava konusunun para veya para ile değerlendirilebilir olması durumunda avukatlık ücreti, Tarife’nin üçüncü kısmına göre nispi olarak belirlenir. Aynı Tarife'nin 10/1. maddesi uyarınca manevi tazminat davalarında kabul edilen tutar üzerinden Tarife'nin üçüncü kısmına göre belirlenecek avukatlık ücreti, Tarife'nin ikinci kısmının ikinci bölümüne göre tespit edilen ücretten az olamaz.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, reddedilen maddi tazminat tutarı ile manevi tazminat isteminin reddedilen bölümü yönünden davalı yararına yukarıda açıklanan Tarife gereğince ayrı ayrı avukatlık ücreti takdir edilmesi gerekirken, reddedilen maddi tazminat nedeniyle avukatlı ücreti takdir edilmemiş olması;

Usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince, davacı yararına 1.500,00 TL manevi tazminat takdir olunmak ve avukatlık ücretine ilişkin yanlışlık giderilmek suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle, hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin ilk paragrafında yer alan "...500-..." biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine "...1.500,00..." sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin ikinci paragrafında yer alan "...27.00-..." ve "...74,30-..." biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile "...81,00..." ve "...20,30..." sayı dizilerinin yazılmasına; (3) sayılı bentte gösterilen nedenle davalı yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin dördüncü paragrafının sonunda yer alan "...575.00-..." biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine "...1.150,00..." sayı dizisinin yazılmasına; tarafların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve temyiz eden taraflardan peşin alınan harçların istekleri halinde geri verilmesine 04/04/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/294, Karar No: 2008/6286, Tarih: 07.05.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/294 E.  ,  2008/6286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı avukat olduğunu,yazılı ücret sözleşmesi düzenlendiğini, davalıların vekili olarak davalılar adına kamulaştırmasız el atma davası açtığını,ancak dava devam ederken haksız olarak azledildiğini ve vekalet ücretinin de ödenmediğini,vekalet ücreti alacağı için başlattığı icra takibine davalıların itiraz ettiklerini ileri sürerek,itirazın iptali ile % 40 icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davacı avukatın bilirkişi raporunu doğru okumadığından hatalı ıslah ile kendilerini zarara uğratığını,davayı takip etmeyerek sürekli mazeret verdiğini,olumsuz davranış ve beyanları neticesi gerekli özeni göstermediğinden haklı azledildiğini,bu nedenle de ücret isteyemeyeceğini savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemenin hükmüne esas aldığı bilirkişi raporunda, davacı avukatın,takip ettiği davada 1.7.2004 tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda davayı ıslah ederken rapor içeriğini inceleyerek rapordaki maddi hatayı görmesi bu hata düzeltildikten sonra davayı ıslah etmesi, gerekirken bunu yapmadan maddi hatalı olarak tanzim edilen bilirkişi raporuna göre davayı ıslah etmesi yani hatalı ıslah sebebiyle karşı taraf lehine takdir edilen 6.610.47 YTL avukatlık ücreti maddi zarardan avukatın sorumlu olduğu ve bu miktarın mahsubu gerektiği kanaati açıklanmıştır.Davacının,davalıların bu miktar zarara uğramasına neden olması, almış olduğu işte BK.nun 390 maddesi gereği gerekli özeni göstermediği ve kusurlu olduğunu göstermektedir. Bu durumda davalılar, davacı avukatı haklı olarak azletmiştir. Haklı azil nedeniyle davacı avukat Avukatlık Kanunun 174/2 maddesi gereği vekalet ücreti isteyemez. Öyle olunca davanın reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalılar lehine BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 7.5.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.