muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1531, Karar No: 2015/1226, Tarih: 17.04.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2013/1531 E.  ,  2015/1226 K.**

* İŞ KAZASI SEBEBİYLE YARALANAN DAVACININ MANEVİ TAZMİNAT TALEBİ

* SÜREKLİ İŞ GÜCÜ KAYBINA UĞRAMAYAN DAVACININ MANEVİ TAZMİNAT TALEBİ

* TAZMİNATIN BELİRLENMESİ

* BORÇLAR KANUNU(MÜLGA) (818) Madde 47

* TÜRK BORÇLAR KANUNU (6098) Madde 56

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “maddi ve manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 14.İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 30.06.2011 gün ve 2009/63 E.- 2011/579 K. sayılı kararın incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 19.11.2012 gün ve 2011/13922 E.-2012/20501 K. sayılı ilamı ile;

(...1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş kazası nedeniyle sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, maddi tazminat isteminin davacının maluliyeti bulunmadığından reddine, manevi tazminat isteminin kısmen kabulü ile 15.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 17.11.2008 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden; iş kazası sonucu davacının sürekli iş göremezlik oranının %0 olduğu, Sosyal Güvenlik Kurumu Teftiş Kurulu Başkanlığı tarafından olayın iş kazası olduğunun tespit edildiği, olayın meydana gelmesinde, davalı asıl işveren E. Müh. İnş.A.Ş.’nin %60, davalı alt işveren Ö.Makenik Tes. Ltd. Şti.’nin % 40 oranında kusurlu bulundukları, davacı işçinin kusurunun bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanunu’nun 47.maddesi hükmüne göre hakimin, özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir.

O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin, bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince almamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23/06/2004, 13/291-370 )

Bu ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hükmedilen 15.000,00 TL manevi tazminatın çok fazla olduğu ortadadır.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDENLER: Davalılar vekilleri

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin davalılardan Ö. Mekanik Tesisat İnş. San ve Tic. Ltd. Şti.nin E.. İnşaat adlı bir firma ile anlaşarak yüklendiği inşaat işinde çalışmakta iken 17.11.2008 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu yaralandığını ileri sürerek fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla 2.000.-TL maddi, 35.000.-TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Ö Mekanik Tesisat İnş. San ve Tic. Ltd. Şti. vekili; davacının olay tarihinde kendi işcisi olmadığını bu nedenle husumet itirazında bulunduklarını ayrıca davacının dava konusu iş kazası sonucu hayati tehlikesinin bulunmadığını, bu doğrultuda talep etmiş olduğu maddi ve manevi tazminat miktarının haksız, mesnetsiz ve fahiş olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı E. Mühendislik İnşaat ve Tic. A.Ş. vekili; davacının diğer davalı Ö.. Ltd.Şti.'nin elemanı olduğu, müvekkil şirket ile bir bağlantısı olmadığını, diğer davalı şirketle yapılan iş dolayısı ile imzalanan sözleşme gereği iş güvenliği tedbirlerini alma görevinin diğer davalı şirketin yükümlülüğünde olduğunu, müvekkil şirketin kazanın oluşumunda kusuru olmadığını, belirterek davanın reddini savunmuştur.

Yerel Mahkemece, maddi tazminat isteminin davacının maluliyeti bulunmadığından reddine, manevi tazminat isteminin kısmen kabulü ile 15.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 17.11.2008 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline dair verilen karar, davalılar vekillerinin temyizi üzerine, Özel Dairece yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuş; Mahkemece, önceki kararda davacı için takdir edilen manevi tazminat miktarı yönünden direnilmiştir.

Direnme hükmünü, davalılar vekilleri temyize getirmiştir.

Direnme hükmünü, davalılar vekilleri temyize getirmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; iş kazası nedeniyle yaralanan davacı yararına takdir edilen manevi tazminat miktarının çok fazla olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Manevi tazminat isteminin temelinde, davalıların haksız eylemi yatmaktadır. Bilindiği üzere, haksız eylemin unsurları; zarar, fiil ile zarar arasında illiyet bağı ve fiilin hukuka aykırı olmasından ibarettir.

Öte yandan, mülga 818 sayılı BK.'nun 47. (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 56.) maddesinde düzenlenen manevi tazminatta kusurun gerekmediği, ancak takdirde etkili olabileceği, 22.6.1966 tarih ve 1966/7 Esas 1966/7 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıkça vurgulanmıştır. Bu kararın gerekçesinde, taktir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar, her olaya göre değişebileceğinden, hâkim bu konuda taktir hakkını kullanırken, ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Yine BK 47 (TBK 56). maddesi hükmüne göre; hâkimin özel halleri göz önünde tutarak, manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği tutar adalete uygun olmalıdır. Bu para tutarı, aslında ne tazminat ne de cezadır. Çünkü mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını amaç edinmediği gibi, kusurlu olana yalnız hukukun ihlalinden dolayı yapılan bir kötülük de değildir. Aksine, zarara uğrayanda bir huzur duygusu uyandırmayı, aynı zamanda ruhi ızdırabın dindirilmesini amaç edindiğinden, tazminata benzer bir fonksiyonu da vardır. O halde bu tazminatın sınırı, onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Manevi tazminat, duyulan elem ve ızdırabın kısmen ve imkan nisbetinde iadesini amaçladığından hâkim, M.K.nun 4.maddesi gereğince hak ve nesafete göre takdir hakkını kullanarak, manevi tazminat miktarını tespit etmelidir.

Hâkim belirlemeyi yaparken somut olayın özelliğini, zarar görenin ekonomik ve sosyal durumunu, paranın alım gücünü, maluliyet oranını, beden gücü kaybı nedeniyle duyulan ve ileride duyulacak elem ve ızdırabı gözetmelidir (Hukuk Genel Kurulunun 28.05.2003 gün 2033/21-368-355; 23.06.2004 gün 2004/13-291-370 ve 19.06.2013 gün 2013/21-20-868 sayılı kararları).

Somut olayın incelenmesinde, 17.11.2008 tarihinde meydana gelen iş kazası nedeniyle, davacının göçük altında ka larak maluliyet gerekmeyecek şekilde yaralanması ile sonuçlanan olayın meydana gelmesinde davalıların %100 oranında kusurlu olduğu hususlarında uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Bu nedenle davacı lehine hükmedilen manevi tazminat miktarının olayın meydana geliş şekli dikkate alındığında çok fazla değilse de; olayın meydana geldiği tarihteki paranın alım gücü, davacının sürekli iş gücü kaybına uğramamış olması dikkate alındığında, fazla olduğu anlaşılmaktadır.

Bu nedenle davacı lehine hükmedilen manevi tazminat miktarının olayın meydana geliş şekli dikkate alındığında çok fazla değilse de; olayın meydana geldiği tarihteki paranın alım gücü, davacının sürekli iş gücü kaybına uğramamış olması dikkate alındığında, fazla olduğu anlaşılmaktadır.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında, bir kısım üyeler tarafından; somut olay itibariyle mahkemece hükmedilen manevi tazminat miktarının uygun olduğu görüşü dile getirilmiş ise de, bu görüş, yukarda açıklanan nedenlerle çoğunluk tarafından kabul edilmemiştir.

Bu nedenle direnme kararının bu değişik gerekçe ile bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç :Davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda gösterilen değişik nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 17.04.2015 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6894, Karar No: 2014/13576, Tarih: 02.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/6894 E.  ,  2014/13576 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Bodrum 1. Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Tarihi :19.12.2013

No :2012/203-2013/1118

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir

Hükmün, davalı SGK ve Belediye Başkanlığı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 5510 sayılı Kanun’un geçici 7/1’inci maddesi uyarınca uygulama alanı bulan, mülga 506 sayılı Kanun’un 79/10 hükmü uyarınca açılmış hizmet tespiti davasıdır. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

Davacı, 05.05.2000-17.09.2008 tarihler arasında davalı Belediyede temizlik elemanı olarak çalıştığını ve bu sürelerin tespitini talep etmiştir. Mahkemece, davanın kabulü ile, davacının, davalı belediyede, 05/05/2000-17/09/2008 tarihleri arasında işçi olarak toplam 3012 gün çalıştığı, bu sürenin 250 gününün bildirimlerinin yapıldığı ve primlerinin ödendiği (taleple sınırlı olarak) 2586 günün bildirimlerinin yapılmadığı ve primlerin ödenmediğinin, davacının döneme ilişkin ücretlerinin, 2000 yılı için aylık 303,60 TL brüt, 2001 yılı için aylık 333,90 TL brüt, 2002 yılı için aylık 367,20 TL brüt, 2003 yılı için aylık 403,90 TL brüt, 2004 yılı için aylık 444,30 TL brüt, 2005 yılı için aylık 489,00 TL brüt, 2006 yılı için aylık 537,90 TL brüt, 2007 yılı için aylık 750,00 TL brüt, 2008 yılı için aylık 792,00 TL brüt olduğunun tespitine dair hüküm tesis edilmiştir. Mahkemenin kabulü eksik araştırma ve incelemeye dayalıdır.

İncelenen dava dosyasında, Mahkemece yapılacak iş , talep konusu dönemde temizlik hizmetlerinin taşeron şirket tarafından gerçekleşip gerçekleşmediği hususunun Belediye Başkanlığı’ndan sorulması ve ilgili tüm belgelerin istenmesi, taşeron şirket tarafından gerçekleştirildiğinin belirlenmesi halinde HMK 124. Maddesi gereği gerçek

İncelenen dava dosyasında, Mahkemece yapılacak iş , talep konusu dönemde temizlik hizmetlerinin taşeron şirket tarafından gerçekleşip gerçekleşmediği hususunun Belediye Başkanlığı’ndan sorulması ve ilgili tüm belgelerin istenmesi, taşeron şirket tarafından gerçekleştirildiğinin belirlenmesi halinde HMK 124. Maddesi gereği gerçek

işverenin tespit edilip davaya dahil edilmesi, Belediye Başkanlığı tarafından temizlik faaliyeti gerçekleştirilmiş ise, talep konusu dönemde temizlik işi için Kurum’a kaç kişinin bildiriminin yapıldığının, dönemsel olarak sayının değişip değişmediğinin ve Belediye’nin temizlik işçi kapasitesinin ne olduğunun belirlenmesi ayrıca, davalı Belediye tarafından sunulan Encümen Kararlarına göre, dönemsel olarak mevsimlik işçi çalıştırıldığı ancak bu işçilerin isimlerinin bildirilmediği görülmekle, davalı Belediye Başkanlığından, bu Encümen Kararlarına istinaden çalıştırılan işçilerin isim listesinin istenmesi, giderek çalışmanın geçtiği işyerinin resmi bir işyeri olması ve kamu kuruluşlarında çalışanların kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılması asıl olduğundan, Mahkemece, çalışmanın geçtiği iddia edilen döneme ilişkin işveren nezdindeki ücret tediye bordroları ve konuya ilişkin tüm belgeler eksiksiz olarak getirtilip, anılan belge ve bordrolardan sigortalının imzasını içerenlerden, imza aidiyeti yönünden çekişme bulunmayanlar ile, hata, hile, ikrah halleriyle sakatlığı iddia ve kanıtlanamayan belgelerin içeriklerinde gösterilen gün kadar çalışmanın karinesini teşkil edeceği göz önüne alınmalı, şayet, işveren hiçbir kayıt ibraz edemiyorsa, bunun sebebi sorularak ve fiili imkansızlık varsa, davacı ile birlikte çalışan bordro tanıkları dinlenilerek, varsa, tarafların göstereceği tüm deliller toplanarak, gerektiğinde bilirkişi incelemesi yaptırıldıktan sonra yapılan işin fiili olup olmadığı araştırılmalı, Kuruma bildirilmeyen hizmetlerin hangi nedenle bildirim dışı kaldığı yeterince araştırma konusu yapılarak, ortaya çıkacak sonuca göre karar verilmelidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmadan eksik değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar SGK Başkanlığı ve Belediye Başkanlığı vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde Turgutreis Bel. Bşk.'na iadesine, 02.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7234, Karar No: 2014/10491, Tarih: 15.12.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/7234 E.  ,  2014/10491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine dava dosyasının verilerek 1959 tarihli memleket haritası ve dayanağı 1956 tarihli hava fotoğrafının ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritaları ve hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazların konumunun çevre parsellerle birlikte memleket haritaları ve hava fotoğrafları üzerinde gösterildiği, hava fotoğraflarının stereoskop vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, taşınmazlar üzerindeki bitki örtüsünü oluşturan unsurların tek tek sayı olarak tarif edildiği, ağaçların cinsi, ortalama yaşı, kapalılık oranı, hakim ağaç türü ve kullanım şeklinin detaylı olarak incelendiği ek rapor düzenlettirilerek,

2) Çekişmeli taşınmazlara komşu bulunan 109 ada 24 ve 38 sayılı parsellere ait kesinleşme şerhleri de bulunan tutanak örnekleri ile varsa tespitte esas alınan tapu ve vergi kayıtlarının; itirazlı olmaları halinde ilgili dava dosyalarının; tapu kayıtları mahkeme kararı sonucu oluşmuş ise kesinleşme şerhlerini içerir karar örneklerinin,

bu dava dosyası içine konulması; ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 15/12/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9576, Karar No: 2013/22752, Tarih: 29.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/9576 E.  ,  2013/22752 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava; çalışma sürelerinin tespitine ilişkindir.

Mahkemece, davacı tarafından davalılardan Kurum aleyhine açılan; yine, ... 1. İş Mahkemesi'nin 2011/312 Esasında davalı ... Et Gıda San.Dış TicLtd.Şti. aleyhine açılıp, iş bu dava ile birleşen dosyasında, davacı tarafından açılan her iki davanın ayrı ayrı kabulüne, bu sebeple davcının, davalılardan işveren şirkete ait işyerinde sigortalı bir işte fiili olarak çalıştığı anlaşıldığından, davalı Kurum tarafından sigortalılığın iptali işleminin kaldırılmasına, Kurum'a bildirilen tarihlerde davacının, davalı işveren şirkette sigortalı bir işte çalışmış olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesi uyarınca davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesidir. Anılan Kanunun 6. maddesinde ifade edildiği üzere, “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve vazgeçilemez.” Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

İnceleme konusu dava yönünden; her ne kadar davalı işveren duruşmada, 13/07/2010 tarihli Kurum Raporundaki beyanının aksini ileri sürerek davacının fiilen çalıştığını beyan etmiş ve davacının fiilen çalıştığı yönündeki tanık beyanları sonunda davanın kabulüne karar verilmiş ise de, davacının fiilen çalıştığı tespiti yapılan

dönemde her ne kadar bazı derslere gitmese bile dershaneye giderek üniversite sınavına hazırlandığı ve ayrıca işverenin Kurum raporundaki beyanında davacının fiilen çalışmadığı yönünde beyanda bulunduğu görülmektedir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, Mahkemece davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 29.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8, Karar No: 2021/1720, Tarih: 21.12.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2019/8 E.  ,  2021/1720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Bakırköy 14. İş Mahkemesince verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesi tarafından yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait işyerinde 16.06.2006- 22.02.2012 tarihleri arasında muhabir olarak çalıştığını, iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini, ücretinin net 1.290,00TL olduğunu, 18:00-06:00 saatleri arasında çalışması gerekirken günde 14-16 saat aralığında çalıştığını ancak fazla çalışma ücretinin ödenmediğini, gece çalışmasını gerektiren hâllerde hafta tatili 2 gün olmasına rağmen sadece pazar günleri izin kullandırıldığını, ulusal bayram ve genel tatillerde de çalıştığını ancak ücretinin ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, yıllık ücretli izin, fazla çalışma ücreti ve %5 fazlası, ödenmeyen ücretleri ve %5 fazlası, ulusal bayram ve genel tatil ile %5 fazlası alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının en son ücretinin net 1.180,00TL olduğunu, çalışma saatlerinin 09:00-18:00 arasında olduğunu, 1 saat öğle yemeği arası verildiğini, bu çalışma saatlerinin çalışanlar için istisnasız olarak uygulanmakla beraber gazeteciler için değişkenlik gösterdiğini, bununla birlikte yasada öngörülen saatlerin üzerinde fazla çalışma yapılmış ise karşılığının ödendiğini, davacının magazin servisinde çalıştığını, bu bölümde çalışanların istihbarat, spor servisi çalışanları gibi gündemi takip etmeleri gerekmediğinden ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışmadığını, son dakika haberleri gibi ani gündem değişiklikleri davacının çalışma düzenini etkilemediğinden tatil günlerinde de çalışmasının gerekmediğini, davacıya yıllık izinlerinin kullandırıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararı:

6. Bakırköy 14. İş Mahkemesinin 12.12.2014 tarihli ve 2013/87 E., 2014/511 K. sayılı kararı ile; davacının davalıya ait işyerinde 16.06.2006-22.02.2012 tarihleri arasında muhabir olarak çalıştığı, en son ücretinin net 1.180,00 TL olduğu, davacının iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğinden kıdem tazminatına hak kazandığı, fazla çalışma yaptığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Bakırköy 14. İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.