muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/6599, Karar No: 2024/7718, Tarih: 04.07.2024

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3323, Karar No: 2012/5045, Tarih: 07.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/3323 E.  ,  2012/5045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

2011 yılı itibarıyla sulu arazide buğday, saman, mısır (dane) ve kuru fasulye ürünleri için dekar başına ortalama verim, üretim gideri (tüm kalemler ayrı ayrı gösterilerek) ve kg. başına ortalama satış fiyatının Kahramanmaraş Gıda, Tarım ve Hayvancılık İl Müdürlüğü'nden getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2994, Karar No: 2018/2364, Tarih: 05.04.2018

**15. Ceza Dairesi         2017/2994 E.  ,  2018/2364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni kötüye kullanma, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : a)TCK'nın 155/2,43,62,52/2-4, 51/1-3, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

b)TCK'nın 207/1,43,62,51/1-3 maddeleri gereğince mahkumiyet

Güveni kötüye kullanma ve özel belgede sahtecilik suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Özel evrakta sahtecilik suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

29/12/2005 olan suç tarihinden temyiz inceleme gününe kadar 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık dava zamanaşımının 29/12/2017 tarihinde dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Katılan şirkette satış temsilcisi olarak çalışan sanığın, satış yaptığı bayilere teslim ettiği fatura ile gerçek fatura arasında oynama yaparak aslında teslim etmediği malın faturasını gerçek kişi olan bayilerden tahsil ederek, katılan şirketten malları alıp üçüncü kişilere satmak suretiyle mal bedellerini edindiğinin iddia edildiği olayda;

Suç mağdurlarının bedelini ödemesine rağmen eksik mal alan gerçek kişiler olduğu dikkate alındığında, sanığın eyleminin bir bütün halinde her bir gerçek kişiye karşı TCK'nın 157 maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 05/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16248, Karar No: 2012/25373, Tarih: 15.11.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/16248 E.  ,  2012/25373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının çalışmasının alt işveren şirket işçisi olarak gösterilse de gerçekte baştan beri davalı ... Bakanlığının işçisi olduğu, davalı tarafından iş sözleşmesinin geçersiz olarak feshedildiğini beyanla işe iade kararı verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... cevabında, davacının işçileri olmadığını, kanunlara uygun olarak firmalara ihale ile verilen işte yüklenici şirket elemanı olarak çahşitğını ileri sürerek davanın reddi karar verilmesi gerektiğini belirtmiştir.

Davalı ... Ltd. Şti. cevabında davacının Sağlık Bakanlığından süreli olarak ihale ile ... işte çalıştığını, gerçekte ... işçisi olduğunu iddia ederek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davacının yaptığı sağlık birimindeki kan alma işinin davalı ... Bakanlığının asıl işi olduğu, bölünüp alt işverene verilebilecek nitelikte bir iş olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne ve davacının Sağlık Bakanlığına ait işyerine işe iadesine karar verilmiştir.

Kararı davalı ... vekili süresinde temyiz etmiştir.

Taraflar arasında temel uyuşmazlık asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kanuna uygun kurulup kurulmadığı veya muvazaaya dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinin 7. fıkrasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi; "bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişki” olarak tanımlanmıştır. Buna göre asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesi ancak işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektirmesi halinde mümkün olabilecektir. Aksi halde asıl işveren-alt işveren ilişkisinin geçerli olarak kurulduğundan söz edilemeyecek ve bu işte çalıştırılan işçi başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem görecektir.

Kanunun açıkça düzenlediği diğer bir sınırlama ise muvazaaya ilişkindir. 4857 sayılı Kanun'un 2-f.8'e göre “asıl işverenin işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle hakları kısıtlanamaz veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisi kurulamaz. Aksi halde ve genel olarak asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı işleme dayandığı kabul edilerek alt işverenin işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem görürler”.4857 sayılı Kanun'un 7. fıkrasında asıl işveren-alt işveren ilişkisinde asıl işverenin, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumlu olduğu belirtilmiştir. Buna göre, Alt işverenin işçisine karşı asıl işverenin alt işverenle birlikte sorumluluğu asıl işveren-alt işveren ilişkisinin geçerli olarak kurulmasına veya muvazaaya dayanmamasına bağlıdır. Asıl işveren-alt işveren ilişkisi kanuna uygun kurulmamış veya muvazaaya dayanıyorsa alt işverenin işçisi başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem göreceğinden asıl işveren tek başına sorumlu olacaktır.

Asıl işin bir başka işverene gördürülmesi için kanunun öngördüğü “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektirme” şartına 5393 sayılı Belediyeler Kanunu’nun 67 ve 5584 sayılı Posta Kanunu’nun 10. maddesi ile getirilen istisnaya benzer bir düzenleme de 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 36. maddesinde yer almaktadır.

24.03.2004 tarih ve 25178 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 4924 sayılı Eleman Temininde Güçlük Çekilen Yerlerde Sözleşmeli Sağlık Personeli Çalıştırılması İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun’un 11. maddesi gereğince 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 36. maddesinin “III. Sağlık Hizmetleri ve Yardımcı Sağlık Hizmetleri Sınıfı” başlıklı bendine eklenen fıkrada “Bu sınıfa dahil personel tarafından yerine getirilmesi gereken hizmetler, lüzumu halinde bedeli döner sermaye gelirlerinden ödenmek kaydıyla, Bakanlıkça tespit edilecek esas ve usullere göre hizmet satın alınması yoluyla gördürülebilir” hükmü yer almaktadır.

... tarafından anılan kanuni düzenlemeye dayanılarak çıkarılan ve 05.05.2004 gün ve 25453 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren “Sağlık ve Yardımcı Sağlık Personeli Tarafından Yerine Getirilmesi Gereken Hizmetlerin Satın Alma Yoluyla Gördürülmesine İlişkin Esas ve Usuller”’ın iptali istemiyle Danıştay 5. Dairesinde açılan 2004/4439 esas sayılı davada anılan hükmün Anayasa’ya aykırı olduğu itirazı ciddi görülerek iptali istemiyle Anayasa Mahkemesine yapılan başvuru Anayasa Mahkemesi tarafından 22.11.2007 tarih ve 2004/114–2007/85 sayılı kararla reddedilmiştir. Anayasa Mahkemesi sözü edilen kararında “…Anayasa gereği herkesin, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahip olması karşısında, ülkenin her yöresinde sağlık hizmetlerinden tam olarak yararlanılabilmesini sağlamak amacıyla niteliği gereği sağlık hizmetlerinin yerine getirilmesinde ortaya çıkacak eksiklik ve gecikmelerin telafisi olanaksız sonuçlara ... açabilmesi, kamunun iktisadi ve teknik yetersizliği, teknolojik gelişme ve kullanıcıları ve hizmet sunucu ve donanımlarına olan ihtiyaç, görev ve yer yönünden erişim zorlukları, sağlık hizmetlerinin ertelenemez ve ikame edilemez özellikleri, doğal afet, salgın hastalıklar ve acil durumlar sağlık hizmetlerinin hizmet satın alma yoluyla karşılanmasını zorunlu kılmaktadır. Böylece itiraz konusu kural ile, sağlık hizmetleri ve yardımcı sağlık hizmetleri sınıfına dahil personel tarafından yerine getirilmesi gereken hizmetlerin, ücretleri döner sermaye gelirlerinden karşılanmak kaydıyla, lüzumu halinde hizmet satın alınması yoluyla gördürülmesi olanaklı hale gelmektedir” şeklinde açıklamaya yer verildikten sonra “Kuralın, Anayasa’nın 2. maddesinde belirtilen sosyal devlet ilkesini gerçekleştirmek, 5. maddesinde Devletin temel amaç ve görevleri arasında belirtilen kişilerin ve toplumun refah, huzur ve mutluluğunu sağlamak, insanın maddi ve manevi varlığını geliştirmek, 56. maddesinde öngörülen sağlık hizmetlerini tam ve dengeli biçimde getirebilmek amacıyla düzenlendiği” gerekçesi ile düzenlemenin Anayasa’ya aykırı olmadığı sonucuna varılmıştır.

Somut olayda davalılar arasında imzalanan Hizmet Alım Sözleşmesinde hastanenin kardiyovasküler cerrahi merkezi laboratuarları ve kan bankaları laboratuarlarında ihtiyaç duyulan hizmetlerin sonuç bazında satın alınmasının kararlaştırıldığı, testlerin yapılması, sonuçların hazırlanması, kayıt altına alınması, tetkiklerin raporlanması, hizmete gerek ekipmanların ve cihazların temini ve kullanacakları odaların teşrifi ile cihazların bakım işleri davalı şirketçe yüklenmiştir. Sözü edilen işler, teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektirdiği gibi, bu unsurları taşımasa bile yukarıda belirtilen düzenleme uyarınca alt işverene verilmesi mümkün hale gelmiştir. Buna göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinin geçerli olarak kurulduğu kabul edilmelidir. Söz konusu ilişkinin muvazaaya dayandığı da kanıtlanmış olmadığına göre davacının başlangıçtan itibaren davalı ... Bakanlığının işçisi kabul edilmesi mümkün değildir. Daha önce benzer nitelikli dosyalarda asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığının kabul edilmesi, kanunun getirdiği bu düzenleme karşısında emsal olarak kabul edilemez. Bu nedenle, iş sözleşmesinin geçerli neden gösterilmeden feshedildiği anlaşılan davacının alt işveren olan davalı şirkete ait işyerine iadesine, iş güvencesi tazminatı ile dört aylık ücret ve diğer haklardan ise davalıların birlikte sorumluluğuna karar verilmelidir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ. Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan feshin geçersizliğine ve davacının davalı ... Ltd. Şti.'ne ait işyerindeki işine iadesine,

3-Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde davalılar tarafından müştereken ve müteselsilen ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih nedeni ve kıdemi dikkate alınarak dört aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 52,65 TL yargılama giderinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, kesin olarak 15.11.2012 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 52,65 TL yargılama giderinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, kesin olarak 15.11.2012 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarında da ... ile diğer davalı şirket aralarında alt üst işverenlik illişkisi bulunmadığının kabul edildiği, dolayısıyla davalılar arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunun anlaşılmasına göre mahkeme kararının onanması gerekir görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılamıyorum.15.11.2012
Yargıtay — Esas No: 2009/14503, Karar No: 2010/16726, Tarih: 27.10.2010

**6. Ceza Dairesi         2009/14503 E.  ,  2010/16726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Mağdurlar ..., ... ve ...’ye yönelik eylemler nedeniyle kurulan hükümlerin ayrı ayrı incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve Hakimler kurulunun takdirine göre, sanıklar savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II-Yakınan ...’e yönelik eylem nedeniyle kurulan hükmün incelenmesinde ise;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıkların yakınan ...’in 20 TL parası ile birlikte başındaki şapkayı da yağmaladıkları, olaydan birkaç gün sonra mağdurdan yağmalanan 20 TL paranın sanıkların aileleri tarafından iade edildiği ve zararının bir kısmının karşılandığının anlaşılması karşısında; yakınanın rıza göstermesi halinde TCK’nun 168/4. maddesi yollamasıyla aynı Yasanın 168/3. maddesinin sanıklar hakkında uygulanması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

2-5237 sayılı TCY.nın 150.maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, sanıkların mağdurun üzerini aramadan aldıklarıyla yetindikleri ve somut olayda koşulları oluştuğu halde, 150.maddenin 2.fıkrasının sanıklar hakkında uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 27.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1314, Karar No: 2014/3467, Tarih: 28.03.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/1314 E.  ,  2014/3467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EMET ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/06/2013

NUMARASI : 2012/96-2013/206

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "davacı Hazinenin dayanmış olduğu tapu kaydının tesisinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte getirtilerek taşınmazın başında yapılacak olan keşifte uygulanması, Hazinenin dayandığı tapu kaydının çekişmeli taşınmazı kapsamadığının anlaşılması halinde taşınmazın kimden nasıl intikal ettiği ve ne şekilde kullanıldığı hususu araştırılarak, davalı ve murisleri adına belgesiz araştırması yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, fen bilirkişinin raporunda (A) ile gösterilen 32 metrekarelik kısmın tapu kaydının iptali ile davacı Hazine adına tapuya tesciline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacı Hazinenin dayanağı 1964 tarih 33 sıra numaralı tapu kaydının çekişmeli taşınmaza uymadığı, davalı tarafından eklemeli olarak 20 yılı aşkın süre kullanıldığı kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar için yeterli bulunmamaktadır. Davacı Hazinenin dayanağını oluşturan 1964 tarih 33 sıra numaralı tapu kaydı idari yoldan oluşmuş olup dayanağı haritasının yöntemince kapsamı belirlenmemiş, keşfe katılan yerel bilirkişilere dayanılan tapu kaydının sınırları okunarak uygulama yapılmamış, kabulüne karar verilen taşınmazın (A) bölümüne uyan aynı tarih 32 numaralı Hazine tapusu ile 33 sıra numaralı tapu kaydı birbirini kayden sınır okuduğu üzerinde durulmamış, Hazineye keşif öncesi usulünce tanık bildirmek üzere süre verilmemiştir. Bu tür eksik ve yetersiz soruşturmaya dayanılarak karar verilemez. Doğru sonuca varılabilmesi için; mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen yerel bilirkişi ve teknik bilirkişi huzuru ile yapılacak keşif sırasında davacı tarafın dayandığı tapu kaydı ve haritası uygulanıp kapsamı 3402 sayılı Kadastro Yasası'nın 20/A maddesi gereğince haritasına göre belirlenmelidir. Davacı dayanağı tapu kaydının haritasının uygulama kabiliyetinin bulunmaması durumunda ise tapu kaydının hudutlarının mahalli bilirkişilerce zeminde tek tek gösterilmesi istenilmeli, bilirkişilerin gösteremediği hudutların tespiti için tanık dinletme imkanı sağlanmalı, teknik bilirkişiye uygulanan tapu kaydının kapsadığı alanı gösterir ve keşfi takibe imkan verir kroki düzenlettirilmeli, davanın kabulüne karar verilen ve teknik bilirkişi raporunda (A) ile gösterilen kısma uyduğu kabul edilen 1964 tarih 32 numaralı tapu kaydının batı sınırını Hazine okuduğu, 33 sıra numaralı tapu kaydının da doğusunu Hazine okuması nedeniyle birbirini hudut gösterdiği hususu göz önünde bulundurulmalıdır. Eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde karar verilmesi isabetsiz olduğu gibi, kabule göre de; davacı Hazine kendisine vekille temsil ettirdiği halde kabule karar verilen taşınmaz bölümü yönünden vekalet ücretine hükmedilmemesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 28.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25988, Karar No: 2012/28898, Tarih: 18.12.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/25988 E.  ,  2012/28898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, ,,, Mahallesi, 44064 ada 1 parsel, 12 no.lu bağımsız bölümde bulunan meskenine su abonesi olabilmek için kendisinden yüksek miktarda kanal katılım ve şebeke bedeli istendiğini, kanal katılım ve şebeke bedeli ödemeksizin su abonesi yapılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının kanal katılım payı ve şebeke hisse bedeli toplamı 1.291, 45-TL den sorumlu bulunduğunun tespitine, davacı tarafından bu bedel ödendiğinde kesin abonelik tesisine, davacı tarafından yapılan toplam 407, 00-TL yargılama masrafının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, herhangi bir miktar belirtmeksizin kendisinden yüksek miktarda kanal katalım ve şebeke bedeli istendiğini belirterek hiç bedel ödemeksizin abone yapılmasına karar verilmesi istemiyle eldeki davayı açmıştır. Mahkemece, davacının 1291, 45 TL.den sorumlu olduğunun tespitine ve ve 407, 00 TL yargılama giderinin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.Davacı, hiç kanal katılım ve şebeke bedeli ödemeden abonelik istediğine ve mahkemece 1

45 TL.den sorumlu tutulduğuna göre yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması HUMK.nun 436/2 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2.bentte açıklanan nedenle hüküm fıkrasının dördüncü bendinde yer alan “Davacı tarafından yapılan toplam 407, 00-TL yargılama masrafının davalıdan alınarak davacıya verilmesine “ cümlesinin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine “Davacı tarafından yapılan yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına” cümlesinin eklenmesine, kararın düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 17.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.