muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/7276, Karar No: 2008/1979, Tarih: 28.03.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/7276 E.  ,  2008/1979 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili avukat ... ile davalı vekili avukat .... Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okundu işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, Borçlar Kanunu’nun 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Davacı iş sahibi kooperatif, 25.02.1987 tarihli sözleşme ile inşaatların yapımını üstlenen davalının sözleşme gereği yapması gereken işleri yarım bıraktığını, sözleşmeye aykırı biçimde davranarak eksik ve kusurlu iş yapması nedeniyle dava dilekçesinde 4 kalem olarak gösterdiği toplam 374.678.864.886 lira asıl alacak ile işlemiş 201.389.901.000 lira faiz alacağının tahsilini istemiştir.

Davalı yüklenici, dava dilekçesinde ileri sürülen tüm talepler yönünden zamanaşımının gerçekleştiğini, sözleşme konusu işin 24.10.1996 tarihli kooperatif yönetim kurulu kararı ile tasfiyesine karar verilerek, 25.02.1997 tarihinde “iş bitirme belgesi” tanzim edildiğini, 26.02.1997 tarihli “İbraname ve Mutabakat Belgesi” ile de mevcut inşaat, imalât ve mukavelelerden dolayı yüklenicinin ibra edildiğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece BK’nın 126/4.maddesi uyarınca müteahhidin kasıt veya ağır kusuru ile akdî hiç veya gereği gibi yerine getirmemiş ve bilhassa ayıplı malzeme kullanmış olması sebebiyle açılacak davalarda 10 yıllık zamanaşımının sözkonusu olacağı belirtilerek, davalının zamanaşımı def’i reddedilmiş, davacı tarafça ileri sürülen iddia ve taleplerin, mevcut taahhüt işlerinin tümünü kapsar biçimde tarafların karşılıklı anlaşmaları sonucu düzenlenen “Teknik Tasfiye Protokolü” ile “İbraname ve Mutabakat Belgesi” kapsamındaki işlerle ilgili bulunduğu, Teknik tasfiye heyeti tarafından alenen görüldüğü halde tasfiye protokolünde değerlendirilmediklerinden sulh ve ibra kapsamında kaldıkları, davacı taleplerinin ibranın kapsamı dışında bırakılan “kesin hesap sonucu belirlenecek alacak ve

verecek bakiyeleri” olarak değerlendirilemeyeceği gerekçesiyle davanın tamamen reddine karar verilmiş, karar davacı iş sahibi tarafından temyiz olunmuştur.

verecek bakiyeleri” olarak değerlendirilemeyeceği gerekçesiyle davanın tamamen reddine karar verilmiş, karar davacı iş sahibi tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı kooperatif ile yüklenici arasında, kooperatif yönetim kurulunca verilen tasfiye kararına istinaden, 26.12.1996 tarihinde “Teknik Tasfiye Protokolü”, 27.12.1996 tarihinde de tasfiye işleminin karşılıklı anlaşma yolu ile yapılması konusunda mutabakata varıldığı belirtilerek “Tasfiye Protokolü” düzenlenmiştir. Daha sonra 26.02.1997 tarihinde tanzim edilen “İbraname ve Mutabakat Belgesi” ile de işin karşılıklı mutabakat ile tasfiyeye tabi tutulduğu, taraflar arasındaki alacak-verecek borç bakiyelerinin yapılacak kesin hesap sonucu meydana çıkacağı ve bu konuda tarafların kendi vecibelerini kesin hesap sonucu yerine getirecekleri, kesin hesap sonucu belirlenecek alacak ve verecek bakiyeleri hariç olmak üzere mevcut inşaat, imalât ve mukavelelerden dolayı tarafların birbirlerinden bir hak ve taleplerinin kalmadığı ve inşaat taahhüdü dolayısıyla tarafların birbirlerini ibra etmiş oldukları belirtilmiştir.

Davacı kooperatif ilk olarak, 15.05.2000 tarihinde Kadıköy 5.Noterliği’nin 10133 yevmiye numaralı ihtarnamesini yükleniciye keşide ederek “ikmal inşaatlarında beton kalite denetimi ile ilgili olarak yaptırılan testlerden alınan sonuçlara göre, kullanılması gereken betonların BS 18 betonu özelliğini taşımadığının teknik raporlarla tesbit edildiğini" bildirerek, yeni beton dayanımına göre statik hesapların yenilenmesini ve raporlandırmasını istemiştir. Kooperatif inşaatlarında kullanılan betonun BS 18 değerlerini taşımaması ve beton kalitesinin düşük olması gizli ayıp niteliğindedir. Davacı kooperatif gizli ayıbın ortaya çıktığı 2000 yılında, 15.05.2000 tarihli ihtarla ayıp ihbarında bulunmuş ve ayıbın giderilmesini istemiştir. ... ve mutabakat belgesi tanziminden sonra ortaya çıkan gizli ayıpların ibraname kapsamında kaldığından sözedilemez.

Davacının dava dilekçesinin 2.bendinde yeralan “muhatabın nam ve hesabına 3.kişilere yaptırılan işler” ile ilgili talebi, 3.bendinde yeralan “beton deneyleri sonucu sözleşmeye aykırı biçimde B 160 betonu kullanılması nedeni ile oluşan fark bedeller” ile ilgili talebi ile dava dilekçesinin 1.bendinde yeralan “müteferrik 1 dosyasındaki tutanaklarla tesbit edilen betonarme perdelerle şişen yerlerin, bodrumlarda fazlalık yerlerin kırılması, pencere ve çatı çıkış yerlerinin projeye uygun hale getirilmesi için kompresör çalıştırılması” ile ilgili talebi, beton kalitesinin düşük olması nedeniyle ortaya çıkan gizli ayıplarla doğrudan ilgilidir. Bu alacak kalemleri yönünden ibranamenin varlığından sözedilmesi mümkün değildir.

Diğer yandan, dava dilekçesinin 1-b bendinde yeralan “müteferrik 2-3 dosyasındaki ataşmanlarla tesbit edilerek yıkılan atölyeler ve beton santral kalıntıları ve moloz nakli, bodrum iniş merdiveni kırılması, iç merdiven onarımları “ile ilgili talepler yönünden yapılan imalâtların gizli ayıp sayılıp sayılmayacağı hususunda bilirkişilerden de görüş alınarak sonucuna göre değerlendirme yapılmalıdır. Dava dilekçesinin 4.bendinde yeralan “imar yolları üzerine bırakılan toprakların kaldırılması” ile ilgili talebin gizli ayıpla ilgisi olmadığından, ibraname kapsamında kaldığı kabul edilmelidir.

O halde, az yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılarak, gizli ayıplar yönünden, ayıpların ortaya çıktığı tarih itibariyle saptanacak rayiç bedellerinin hüküm altına alınması gerekir. Açıklanan hususlar gözönüne alınmaksızın, gizli ayıpların varlığı gözetilmeden, davacının tüm taleplerinin tasfiye protokolü ve ibraname kapsamında kaldığı kabul edilmek suretiyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, 550,00 YTL vekâlet ücretinin davalı şirketten alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davacı kooparetife verilmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 28.03.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15283, Karar No: 2014/4947, Tarih: 19.03.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/15283 E.  ,  2014/4947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Eksik inceleme bulunmadığına üye ...'ün karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verilerek yapılan incelemede;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nm 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan zarar görmeyen ve davaya katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin katılan olarak kabulü ile lehine maktu vekalet ücretine hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca katılan lehine vekalet ücreti verilmesine ilişkin kısmın hüküm fıkrasından çıkarılması ve diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19/03/2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Mahkeme kararında, inceleme konusu bu dava dosyası yanında, sanığa ait benzer suçtan başka dava dosyasının bulunduğu belirtilmektedir.

Öncelikle sözü edilen diğer dava dosyaları getirilip incelenerek, sanığın iddia edilen eylemleri arasındaki zaman aralığı, işleniş biçimi ve yakalanan kaçak eşyanın cinsi hep birlikte değerlendirilerek, sanığın eylemlerinin bir suç işleme kararının icrası sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi zorunluluğu nedeniyle mahkeme kararının bozulması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun düzelterek onama kararına katılmıyorum.

...

Muhalif Üye
Yargıtay — Esas No: 2015/15755, Karar No: 2016/15848, Tarih: 19.04.2016

**19. Ceza Dairesi         2015/15755 E.  ,  2016/15848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5846 sayılı Kanunun 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki "71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir” şeklindeki düzenlemeye göre, şikayetçinin 6 aylık yasal şikayet süresi içerisinde dava konusu edilen materyaller yönünden hak sahibi olduğunu kanıtlayan belgeleri ibraz etmediği davaya katılmasına karar verilmesinin de kanun yoluna başvurma hak ve yetkisini kazandırmayacağı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak, şikayetçi temsilcisinin TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 19/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1702, Karar No: 2016/6683, Tarih: 08.11.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/1702 E.  ,  2016/6683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Düşme, beraat

I)“2002 ve 2003 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçlarından verilen düşme kararlarına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddeleri hükümleri karşısında; sanıklara yüklenen suçun yasada gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanıklar lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II-“2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan verilen beraat kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanıkların sahte faturalarını kullandığının iddia edildiği ....... San. ve Tic. Ltd. Şti. yetkilileri hakkında ..... Asliye Ceza Mahkemesi’nin ..... Esas sayılı dosyasında sahte fatura düzenlemek suçundan kamu davası açıldığı anlaşılmakla; anılan dava dosyası celp edilip incelenerek özetinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosyaya intikal ettirilmesi, gerektiğinde faturaları düzenleyen mükellef ile sanıklara ait defter ve belgeler üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılarak, faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ile satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ve faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılarak, sanıkların iş yerinde 2006 takvim yılında katılan kurumca yoklama yapılıp yapılmadığı sorularak varsa buna ilişkin belgelerin getirtilip incelenmesinden sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilip sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 6723 sayılı Yasa ile değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14649, Karar No: 2013/2096, Tarih: 19.02.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/14649 E.  ,  2013/2096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmaza emsal alınan 81 ada 11 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmede esas alınan 21.11.2005 tarihli resmi satış akit tablosunun (alıcısını, satıcısını, satış bedelini gösteren) onaylı örneği ve tapu kaydının tapu müdürlüğünden,

2-Dava konusu 491 parsel (ifraz ile 728 ve 729 parsel) sayılı taşınmazın 12.09.2011 olan değerlendirme, somut emsal alınan 81 ada 11 parsel sayılı taşınmazın 21.11.2005 olan satış tarihleri itibariyle imar düzenlemesi sonucu oluşmuş imar parselleri olup olmadıkları, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise ne oranda düşüldüğünün belediye imar müdürlüğü ve tapu müdürlüğünden,

3-Kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 12.09.2011 gününden önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine mesafesi, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının belediye başkanlığından sorulup, alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/261, Karar No: 2021/77, Tarih: 04.03.2021

**Ceza Genel Kurulu         2020/261 E.  ,  2021/77 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : (Kapatılan) 13. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 255-479

Sanık ...'un, TCK'nın 142/1-b, 143, 35 ve 63. maddeleri uyarınca 6 ay 18 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve mahsuba; aynı Kanun'un 145. maddesi gereğince sanığa ceza vermekten vazgeçilmesine ilişkin İstanbul 21. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 20.03.2012 tarihli ve 98-164 sayılı hükmün, Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesince 29.09.2014 tarih ve 34760-27001 sayı ile;

"Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 tarihli ve ve242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, '...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma' görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere 'işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı' olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında 'suçun işleniş şekli ve özellikleri' de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın olay günü, mağazadan bir adet deri mont çalmaya teşebbüs ettiğinin anlaşılması karşısında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyeceğinin anlaşılmasına karşın, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin tespiti ile değerin 50-60 TL'ye kadar olması durumunda, atılı suçun işleniş şeklide nazara alındığında TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Yargılama gideri olarak hesaplanan 12,60 TL'nin, CMK'nın 324/4 maddesine 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesiyle eklenen değişiklik doğrultusunda terkin edilecek miktar olan 20 TL'nin altında kaldığının anlaşılması karşısında, hazineye yükletilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Yargılama gideri olarak hesaplanan 12,60 TL'nin, CMK'nın 324/4 maddesine 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesiyle eklenen değişiklik doğrultusunda terkin edilecek miktar olan 20 TL'nin altında kaldığının anlaşılması karşısında, hazineye yükletilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

Sanık hakkında ceza hükmü kurulmadan önce TCK'nın 145. maddesi uyarınca ceza verilmesinden vazgeçilmesine dair karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi," isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan İstanbul 21. Asliye Ceza Mahkemesince 08.07.2015 tarih ve 363-256 sayı ile, sanığın TCK'nın 142/1-b, 143, 35, 62, 53, 63 ve 54. maddeleri uyarınca 5 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, mahsuba ve müsadereye, CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve sanık hakkında 5 yıl denetim süresi belirlenmesine karar verilmiş, kararın kesinleşmesinden sonra, sanığın denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediğinden bahisle dosyayı yeniden ele alan Yerel Mahkemece 28.05.2019 tarih ve 255-479 sayı ile verilen, açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanmasına, sanığın TCK'nın 142/1-b, 143, 35, 62, 63 ve 54. maddeleri uyarınca 5 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, mahsuba ve müsadereye ilişkin hükmün, bu kez sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesince 19.02.2020 tarih ve 13411-2209 sayı ile, sanık müdafisinin temyiz dilekçesini 15 günlük süre içerisinde vermesi nedeniyle temyiz talebinin süresinde olduğu kabul edilerek onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 14.03.2020 tarih ve 72802 sayı ile;

"...7035 sayılı Kanun ile CMK'nın 291. maddesinde değişiklik yapılarak 05.08.2017 tarihinden sonra verilen kararlar yönünden temyiz süresi 15 güne çıkarılmış ise de, 26.09.2014 tarihli ve 5235 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesi uyarınca 'Resmî Gazete'de ilan edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere 305 ila 326. maddelerinin uygulanacağına dair hüküm ve 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesindeki temyiz süresinin bir hafta olduğuna dair hüküm gözetildiğinde 13. günde sanık müdafisi tarafından yapılan temyiz itirazının reddine karar verilmesi yasal zorunluluktur. Zira, inceleme konusu dosya daha önce temyiz denetiminden geçmiştir ve dolayısıyla tekrar temyiz edildiğinde Yargıtay denetimine tabi olup 05.08.2017 tarihinde temyiz süresinin 15 güne çıkarılmasına dair hükme tabi değildir. Ayrıca, tefhim edilen kararda sanığın ve müdafisinin temyiz süresinde, başvuru yeri ve şekli konusunda yanıltılması da söz konusu değildir. Bu sebeplerle, sanık müdafisinin temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekir." düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece, 17.06.2020 tarih ve 5841-5767 sayı ile itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında hırsızlık suçundan ceza verilmesine yer olmadığına dair 20.03.2012 tarihli kararın Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Özel Dairenin 29.09.2014 tarihli ilamı ile bozulması sonrasında, Yerel Mahkemece, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına; 28.05.2019 tarihinde de hükmün açıklanarak sanığın mahkûmiyetine karar verildiği, yüze karşı verilen hükmün bu kez sanık müdafisi tarafından 10.06.2019 tarihinde temyiz edildiği anlaşılan dosyada; temyiz süresinin 1412 sayılı CMUK'nın 310 ve 311. maddeleri uyarınca "bir hafta" mı, yoksa 05.08.2017 tarihinde yürürlüğe giren 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinin 1. fıkrası uyarınca "on beş" gün mü olduğunun belirlenmesine ilişkin ise de, Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 27. maddesi uyarınca öncelikle, son günü, bayram tatiline denk gelen temyiz süresinin resmî tatilin bitimine kadar uzayıp uzamayacağı hususunun değerlendirilmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Sanığın, 19.02.2011 tarihinde işlediği iddia olunan hırsızlık suçuna teşebbüsten cezalandırılması talebiyle açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, TCK'nın 145. maddesi uyarınca sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verildiği,

Hükmün Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesince 29.09.2014 tarih ve 34760-27001 sayı ile bozulmasının ardından devam olunan yargılama sonucunda, bozmaya uyan Yerel Mahkemece 08.07.2015 tarih ve 363-256 sayı ile sanığın TCK’nın 142/1-b, 143, 35, 62, 53, 54 ve 63. maddeleri uyarınca 5 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, müsadereye ve mahsuba; CMK'nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl denetim süresine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın 16.07.2015 tarihinde kesinleşmesinden sonra sanığın denetim süresi içinde 01.08.2016 tarihinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle dosyayı ele alan anılan İstanbul 21. Asliye Ceza Mahkemesince, açıklanması geri bırakılan hükmün CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca açıklanması suretiyle sanığın TCK’nın 142/1-b, 143, 35, 62, 54 ve 63. maddeleri uyarınca 5 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, müsadereye ve mahsuba ilişkin 28.05.2019 tarihli kısa kararın hazır bulunan sanık müdafisinin yüzüne karşı verildiği,