muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/4622, Karar No: 2018/97, Tarih: 09.01.2018

**20. Ceza Dairesi         2017/4622 E.  ,  2018/97 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 09/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/742, Karar No: 2016/28, Tarih: 26.01.2016

**Ceza Genel Kurulu         2014/742 E.  ,  2016/28 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 8. Ceza Dairesi

Mahkemesi : Asliye Ceza

Hakkı olmayan yere tecavüz suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması neticesinde, suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle sanığın beraatına ilişkin, Asliye Ceza Mahkemesince verilen 14.04.2009 gün ve 35-234 sayılı hükmün katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 13.11.2012 gün ve 12520-33946 sayı ile;

"Sanık hakkında hazineye ait taşınmaza, restaurant, oturma alanı, bahçe ve şezlong yerleri yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de, dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından, tecavüze konu olan taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek, gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişi de alınarak yeniden keşif yapılıp, taşımazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği ve imar mevzuatı kapsamında kalıp kalmadığı tespit edilmek suretiyle, sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın kıyı kanununa göre kıyıda ya da uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu olan binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tâbi yerde olup olmadığı ve yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre gerekirse belediye başkanlığı da duruşmadan haberdar edilerek imar kirliliğine neden olma ve kıyı kanununa muhalefet suçları bakımından sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Manavgat 1. Asliye Ceza Mahkemesi 02.04.2013 gün ve 113-175 sayı ile, suça konu taşınmazın köy, mahalle, ada, parsel ve kroki bilgilerini dosya içerisine aldıktan ve belediye sınırları içerisinde kalıp kalmadığına ilişkin araştırma da yaptıktan sonra;

"İddianamede sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan cezalandırılması istemi ile kamu davası açıldığı, hakkı olmayan yere tecavüz suçu ile imar kirliliğine neden olmak suçlarının birbirlerinden çok farklı, ilgisiz ve bağlantısız suçlar olduğu, şöyle ki, hakkı olmayan yere tecavüz suçu için taşınmazın belediye sınırları dışında olması gerektiği halde, imar kirliliğine neden olmak suçu için taşınmazın belediye sınırları içerisinde veya özel imar rejimine tâbi yerlerden olması gerektiği, imar kirliliğine neden olmada müşteki belediye tüzel kişiliği olduğu halde, hakkı olmayan yere tecavüz suçu için taşınmazın maliki veya zilyedinin müşteki sıfatı bulunduğu, imar kirliliğine neden olmak suçu için imar kanununda gösterilen şekilde soruşturma yapılması gerektiği, hakkı olmayan yere tecavüz suçunun konusunu bizzat taşınmazın kendisi oluşturduğu halde, imar kirliliğine neden olmak suçunun konusunun yapı ruhsatına tâbi bina olduğu, iki suç arasında yer alan belki de en önemli farkın hakkı olmayan yere tecavüz suçunun konusunu taşınmazın kendisi/mülkiyet hakkı oluşturduğu halde, imar kirliliğine neden olmak suçunda korunan hukuki yararın çevre olduğu, imar kirliliğine neden olmak suçunda yapı ruhsatı gerektiren bina olup olmadığının baştan ve ayrıca araştırılacağı, CMK'nun 225. maddesinde aynen 'hüküm ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve fail hakkında verilir, mahkeme fiilin nitelendirilmesinde iddia ve savunmalar ile bağlı değildir' şeklinde düzenleme yapıldığı, buna göre, iddianamede gösterilen fiil haricinde sanık hakkında yargılama yapılarak hüküm verilmesinin mümkün olmadığı, hakkı olmayan yere tecavüz ile imar kirliliğine neden olmak suçlarının açıklanan farklılıkları dikkate alındığında, sanık hakkında imar kirliliğine neden olmak suçundan iddianame metninde usulünce açılmış kamu davası bulunduğundan bahsedilmesinin mümkün olmadığı, zira açıklandığı üzere her iki suç tipinin unsurlarının, müştekisinin, hukuki yarar ve konusu ile soruşturma usullerinin birbirlerinden farklı bulunduğu, imar kirliliğine neden olmak suçundan ayrı ve bağımsız bir soruşturma yürütülüp kamu davası açılması gerektiği, somut olayda fiilin nitelendirmesinin değiştiğinden bahsedilemeyeceği, zira bizzat yargılama konusu eylemin kendisinin değiştiği, CMK'nun 225. maddesine göre sanığın mevcut iddianame karşısında imar kirliliğine neden olmak suçundan cezalandırılmasının mümkün olmadığı, kanunda ek iddianame müessesinin düzenlenmemesi nedeniyle bu eksikliğin derdest dosya üzerinden giderilemeyeceği, iddianame uyarınca sanık hakkında imar kirliliğine neden olmak suçundan bir hüküm kurulamayacağı, mahkememizin hakkı olmayan yere tecavüz suçu nedeniyle verilen beraat kararının da doğru olduğu" şeklindeki gerekçeyle direnerek önceki hükümde olduğu gibi sanığın beraatına karar vermiştir.

Bu hükmün de katılan hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.05.2014 tarih, 285671 sayı ve "onama" istekli tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın hakkı olmayan yere tecavüz eyleminin sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkin ise de, öncelikle yerel mahkeme direnme kararının eylemli uyma sonucu verilen yeni hüküm niteliğinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre şeklen ısrar kararı verilmiş olsa dahi;

a) Bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak,

b) Bozma kararında tartışılması gereken hususları tartışmak,

c) Bozma sonrası yapılan araştırma, inceleme ya da toplanan yeni delillere dayanmak,

d) Önceki kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçe ile hüküm kurmak,

Suretiyle verilen hüküm, direnme kararı olmayıp, bozmaya eylemli uyma sonucunda verilen yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi halinde ise incelemenin Yargıtay'ın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Özel Dairece ilk hüküm; "sanık hakkında hazineye ait taşınmaza, restaurant, oturma alanı, bahçe ve şezlong yerleri yapmak suretiyle tecavüz ettiğinden bahisle dava açılmış ise de, dosyada tapu kaydı, ayrıntılı kroki, ada ve parseli gösteren pafta örneği bulunmadığından tecavüze konu taşınmazın varsa tapu kaydı, pafta örneği getirtilerek, gerektiğinde refakate inşaat mühendisi bilirkişi de alınarak yeniden keşif yapılıp, taşımazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği ve imar mevzuatı kapsamında kalıp kalmadığı tespit edilip, sanığın tecavüz ettiği iddia olunan taşınmazın kıyı kanununa göre kıyı ya da uygulama imar planı varsa sahil şeridinde kalıp kalmadığı, tecavüze konu olan binanın belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tâbi yerde olup olmadığı ve yapım tarihi de araştırılarak sonucuna göre gerekirse belediye başkanlığı da duruşmadan haberdar edilerek imar kirliliğine neden olma ve kıyı kanununa muhalefet suçları bakımından sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken beraat kararı verilmesi" isabetsizliğinden bozulmuş, mahalli mahkemece ise; "sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kamu davası açıldığı, hakkı olmayan yere tecavüz etmek suçu ile imar kirliliğine neden olmak suçlarının birbirlerinden çok farklı, ilgisiz ve bağlantısız suçlar olduğu, şöyle ki, hakkı olmayan yere tecavüz suçu için taşınmazın belediye sınırları dışında olması gerektiği halde, imar kirliliğine neden olmak suçu için taşınmazın belediye sınırları içerisinde ya da özel imar rejimine tâbi yerlerden olması gerektiği, imar kirliliğine neden olma suçunda müşteki belediye tüzel kişiliği olduğu halde, hakkı olmayan yere tecavüz suçu için taşınmazın maliki veya zilyedinin müşteki sıfatı bulunduğu, imar kirliliğine neden olmak suçu için imar kanununda gösterilen şekilde soruşturma yapılması gerektiği, hakkı olmayan yere tecavüz etmek suçunun konusunu bizzat taşınmazın kendisi oluşturduğu halde, imar kirliliğine neden olmak suçunun konusunun yapı ruhsatına tâbi bina olduğu, iki suç arasında yer alan belki de en önemli farkın hakkı olmayan yere tecavüz suçunun konusunu taşınmazın kendisi/mülkiyet hakkı oluşturduğu halde, imar kirliliğine neden olmak suçunda korunan hukuki yararın çevre olduğu, imar kirliliğine neden olmak suçunda yapı ruhsatı gerektiren bina olup olmadığının baştan ve ayrıca araştırılacağı, CMK'nun 225

. maddesinde aynen 'hüküm ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve fail hakkında verilir, mahkeme fiilin nitelendirilmesinde iddia ve savunmalar ile bağlı değildir' şeklinde düzenleme yapıldığı, buna göre, iddianamede gösterilen fiil haricinde sanık hakkında yargılama yapılarak hüküm verilmesinin mümkün olmadığı, hakkı olmayan yere tecavüz ile imar kirliliğine neden olmak suçlarının açıklanan farklılıkları dikkate alındığında, sanık hakkında imar kirliliğine neden olmak suçundan iddianame metninde usulünce açılmış kamu davası bulunduğundan bahsedilmesinin mümkün olmadığı, zira açıklandığı üzere her iki suç tipinin unsurlarının, müştekisinin, hukuki yarar ve konusu ile soruşturma usullerinin birbirlerinden farklı bulunduğu, imar kirliliğine neden olmak suçundan ayrı ve bağımsız bir soruşturma yürütülüp kamu davası açılması gerektiği, somut olayda fiilin nitelendirmesinin değiştiğinden bahsedilemeyeceği, zira bizzat yargılama konusu eylemin kendisinin değiştiği, CMK'nun 225. maddesine göre sanığın mevcut iddianame karşısında imar kirliliğine neden olmak suçundan cezalandırılmasının mümkün olmadığı, kanunda ek iddianame müessesinin düzenlenmemesi nedeniyle bu eksikliğin derdest dosya üzerinden giderilemeyeceği, iddianame uyarınca sanık hakkında imar kirliliğine neden olmak suçundan bir hüküm kurulamayacağı, mahkememizin hakkı olmayan yere tecavüz suçu nedeniyle verilen beraat kararının da doğru olduğu" biçiminde, bozma ilamında araştırılması istenilen, önceki hükümde yer almayan ve Özel Daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçeyle beraat kararı verilmiştir.

Bu itibarla, mahalli mahkemenin son kararı, direnme niteliğinde bulunmayıp, bozma ilamında araştırılması ve tartışılması gerektiği belirtilen hususlar tartışıldıktan sonra "eylemli uyma neticesi verilen yeni hüküm" olduğundan, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay 8. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Asliye Ceza Mahkemesinin 02.04.2013 tarih ve 113-175 sayılı kararı, eylemli uyma sonucu verilen yeni hüküm niteliğinde olduğundan, dosyanın temyiz incelemesi yapılabilmesi amacıyla Yargıtay 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.01.2016 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2346, Karar No: 2018/8794, Tarih: 10.12.2018

**14. Hukuk Dairesi         2018/2346 E.  ,  2018/8794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1)Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalılar ... ve ...'a yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nin 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, davalılar adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nin 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 10.12.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15715, Karar No: 2022/12784, Tarih: 29.09.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/15715 E.  ,  2022/12784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlığa teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Müştekinin bisikleti park ettiği sokaktan hırsızlık eylemini gerçekleştiren sanığın, müştekinin kolluğa ihbarından sonra yapılan araştırmalar sonucu başka bir sokakta kolluk görevlilerince yakalandığı, bu haliyle hırsızlık suçunun tamamlandığı gözetilmeden TCK’nın 35. maddesi gereği teşebbüs hükümlerinin uygulanması ayrıca 18/06/2014 tarihli ve 6545 sayılı Kanunun 63. maddesiyle TCK'nın 143/1. maddesinde yapılan değişiklik sonrası hırsızlık suçunun gece vakti işlenmesi halinde, verilecek ceza "yarı oranında artırılır" denildiği halde, sanık hakkında kurulan hükümde, cezanın 1/4 oranında artırılması suretiyle, eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 29.09.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22686, Karar No: 2015/6795, Tarih: 26.03.2015

**8. Hukuk Dairesi         2013/22686 E.  ,  2015/6795 K.**

**"İçtihat Metni"**

İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz eden tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Davacı üçüncü kişi vekili, ........ İcra Müdürlüğü’nün 2009/35441 sayılı takip dosyasında yazılan talimat uyarınca ........... İcra Müdürlüğü’nün 2010/3457 sayılı talimat dosyasında yapılan hacze konu mahcuzların, davacı üçüncü kişiye ait olduğunu, noter onaylı kira sözleşmesi uyarınca içinde bulunduğu işyeri ile birlikte borçlu şirkete kiraya verildiğini ileri sürerek istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, borcun doğumundan sonra düzenlenen kira sözleşmesinin noterde tasdik edilmesinin yeterli olmadığını, özel sicile tasdik edilmesi gerektiğini, haciz esnasında borçlu şirket yetkilisinin haczedilen mahcuzlardan sadece dört adet kazan için üçüncü kişi lehine istihkak iddiasında bulunduğunu ancak davacı üçüncü kişinin hacze konu tüm malların kendisine ait olduğunun iddia ettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı borçlu şirket yetkilisi; hacze konu mahcuzları içinde, bulundukları işyeri ile birlikte davacı 3. kişiden kiraladığını beyan etmiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre: Davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava İİK'nun 96. ve devamı maddeleri gereğince üçüncü kişi tarafından açılmış istihkak istemine ilişkindir.

Davalı borçlu şirket yetkilisi; hacze konu mahcuzları içinde, bulundukları işyeri ile birlikte davacı 3. kişiden kiraladığını beyan etmiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre: Davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava İİK'nun 96. ve devamı maddeleri gereğince üçüncü kişi tarafından açılmış istihkak istemine ilişkindir.

Dava konusu haciz, borçlu şirket yetkilisinin huzurunda yapılmıştır. Bu halde İİK'nun 97/a maddesindeki mülkiyet karinesi borçlu dolayısıyla davalı alacaklı yararınadır. Karinenin aksinin davacı üçüncü kişi tarafından ispat edilmesi gerekir. İspat yükü altında olan ve karinenin aksini her türlü delille kanıtlama olanağına sahip olan üçüncü kişi, noterde düzenlenmiş 22.07.2010 tarihli kira sözleşmesine dayanmış ise de; anılan sözleşme borcun doğumundan, takip hatta ödeme emrinin tebliğ tarihinden sonraya ilişkindir. Kaldı ki, istihkak iddia edilen mallarla ilgili kira bedellerinin ödendiğine ve hacze konu mahcuzların davacı üçüncü kişiye ait olduğuna ilişkin bilgi ve belgeler dosyaya sunulmamıştır. O halde, yasal mülkiyet karinesinin aksinin ispat edildiğinden söz edilmesi mümkün değildir. Her ne kadar, Mahkemece kira sözleşmesinin noterde düzenleme şeklinde yapılması ve kiralanan malların taşınır mal niteliğinde ise kiracının ikametgahı noterliğinde tutulmakta olan özel siciline tescil edilmesi gerektiği, kira sözleşmesi noterde tastik edilmiş ise de özel sicile tescil edildiğine dair bir kayıt bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmiş ise de; kira sözleşmesinin özel sicile tescili zorunlu değildir. Ancak yukarıda açıklanan nedenlerle karar sonucu itibarı ile doğru olduğundan davacı üçüncü kişi vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 24,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 3,40 TL'nin temyiz edenden alınmasına, 26.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8364, Karar No: 2013/6472, Tarih: 10.06.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/8364 E.  ,  2013/6472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine ve Orman Yönetimi vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Paşalı Köyünde 1978 yılında yapılan ve 18.01.1978 ilâ 16.02.1978 tarihleri arasında ilân edilen arazi kadastrosunda, 577 sayılı parsel sayılı 10900 m² yüzölçümündeki taşınmaz 3573 Sayılı Zeytinciliğini Islahı İle İlgili Kanun Hükümlerine göre oluşturulan Mart 1961 tarih 12 sıra numaralı tapu kaydına dayanılarak, 750 parsel sayılı 6200 m² yüzölçümündeki taşınmaz Ağustos 1288 Y: tarih ve 81 sıra numaralı tapu kaydına dayanılarak davacı adına tespit ve tescil edilmiş, 580 parsel sayılı 20900 m² yüzölçümündeki taşınmaz ise 577 sayılı parsele uygulanan tapu kaydı miktar fazlası olarak Hazine adına yapılan tespitine davacının itiraz üzerine Tapulama Komisyonunca Ağustos 1288 Y: tarih ve 80 sıra numaralı tapu kaydı kapsamında kaldığı kabul edilerek ... adına tesciline karar verilmiş ve kesinleşmiştir. 580 sayılı parsel daha sonra 3542 m² yüzölçümlü 809, 5475 m² yüzölçümlü 810 ve 6869 m² yüzölçümlü 811 sayılı parsellere ifraz edilmiş ve 578 sayılı parsel ise 1125.00 m2 olarak incir ağaçlı bahçe vasfı ile ... adına tesbit edilmiştir.

Davacı, Paşalı Köyü 577, 578, 750, 809, 810 ve 811 sayılı parsellerin 1949 yılında yapılan ilk orman kadastrosu sınırları dışında olduğu halde, 1989 yılında yapılıp 25.12.1990 tarihinde ilân edilen aplikasyon ve 2/B madde uygulaması ile orman sınırları içine alınmasının yanlış olduğunu bildirerek tapu ve vergi kaydı ile zilyetliğe dayanarak işlemin iptalini istemiştir. Mahkemece, hak düşürücü sürenin geçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; davacı ... vekilinin hükmü temyizi üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 01.11.2005 tarih ve 2005/8350 - 13295 sayılı kararı ile hüküm bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; “Davacı, 03.05.1999 tarihli keşifte, çekişmeli 578 sayılı parsel hakkındaki davasını takip etmeyeceğini bildirerek işlemden kaldırılmasını istemiş, keşif tutanağına geçirilen ara kararı ile bu parselle ilgili davanın işlemden kaldırılmasına karar verildiği halde, davanın karara bağlandığı 23.11.2004 tarihinde 578 sayılı parselle ilgili davasını takip edeceğini söylemiş; ancak, harç yatırmamış, mahkemece bu parsel hakkındaki davanın reddine karar verilmiştir. H.M.U.K’nun 409/1. madde gereğince takipsiz bırakılması nedeniyle işlemden kaldırılan davaların aynı maddenin 5. fıkrası gereğince 3 ay içinde yenilenmemesi halinde açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekir. Somut olayda bu olgu gerçekleştiğinden, 578 sayılı parselle ilgili davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken, reddine karar verilmesi isabetsiz olduğu, somut olayda; çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde, ilk orman tahdit işlemi, 1949 yılında yapılıp kesinleşmiş, 3373 sayılı Kanunun yürürlük döneminde, ilk orman tahdidinin aplikasyonu ve 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması yapılarak sonuçları 25.12.1990 tarihinde birlik merkezine asılmak suretiyle ilân