muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/317, Karar No: 2017/5076, Tarih: 13.06.2017

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suç açısından sanığın taksirinin bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin ve mahalli Cumhuriyet savcısının kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 13/06/2017 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

Muhalefet Şerhi:

Olay tarihinde mağdurun, sanığın kullandığı Tarsus Belediyesi'ne ait otobüse yolcu olarak binmek istediği sırada henüz kapıdayken ve elindeki cep telefonuyla ilgilenirken sanığın aniden otobüsün kapısını kapatması üzerine, mağdurun omuzunun kapıya arasına sıkıştığı, meydana gelen kaza neticesinde, mağdurun basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı, dosya kapsamındaki tanık beyanlarına göre, somut olayın gerçekleşmesinde mağdurun dikkatsiz davranışı mevcut ise de, sanığın da mağdurun güvenli şekilde araca binmesini beklemeden kapıyı kapatmak suretiyle kusurlu olduğu ve cezalandırılması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluğun onama yönündeki görüşlerine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2019/12886, Karar No: 2020/513, Tarih: 15.01.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/12886 E.  ,  2020/513 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme

Hüküm : TCK'nın 37. maddesi yollamasıyla aynı Kanun’un 136/1, 43/2, 62/1, 53/1-2-3, 58/6-7. maddeleri gereğince mahkumiyet

Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın ve sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Kişilerin özel hayatının gizliliğinin ihlal edilmesi, TCK'nın 134/1. madde ve fıkrasının 1. cümlesinde suç olarak düzenlenmiş olup, özel hayat; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olaylarını ve bilgilerin tamamını içerir. Bir olayın ya da bilginin, özel hayat kapsamına girip girmediği belirlenirken, kişinin toplum içindeki konumu, mesleği, görevi, kamuoyu tarafından tanınıp tanınmadığı, dışa yansıyan davranışları, rıza ve öngörüleri, sosyal ilişkileri, içinde bulunduğu fiziki çevrenin özellikleri, müdahalenin derecesi gibi ölçütler göz önüne alınmalıdır.

TCK'nın 136/1. madde ve fıkrasında ise belirli veya belirlenebilir bir kişiye ait her türlü bilginin, başkasına verilmesi, yayılması ya da ele geçirilmesi “Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme” başlığı altında suç olarak tanımlanmıştır.

Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunun maddi konusunu oluşturan “kişisel veri” kavramından, kişinin, yetkisiz üçüncü kişilerin bilgisine sunmadığı, istediğinde başka kişilere açıklayarak ancak sınırlı bir çevre ile paylaştığı nüfus bilgileri (T.C. kimlik numarası, adı, soyadı, doğum yeri ve tarihi, anne ve baba adı gibi), adli sicil kaydı, yerleşim yeri, eğitim durumu, mesleği, banka hesap bilgileri, telefon numarası, elektronik posta adresi, kan grubu, medeni hali, parmak izi, DNA'sı, saç, tükürük, tırnak gibi biyolojik örnekleri, cinsel ve ahlaki eğilimi, sağlık bilgileri, etnik kökeni, siyasi, felsefi ve dini görüşü, sendikal bağlantıları gibi kişinin kimliğini belirleyen veya belirlenebilir kılan, kişiyi toplumda yer alan diğer bireylerden ayıran ve onun niteliklerini ortaya koymaya elverişli, gerçek kişiye ait her türlü bilginin anlaşılması gerekir.

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.06.2014 tarihli, 2012/1510 esas, 2014/331 sayılı kararında da vurgulandığı üzere; TCK'nın 135 ve 136. maddelerindeki kişisel verilerin korunmasına ilişkin düzenlemelerde sadece sır niteliğinde kişisel verilerin korunacağına ilişkin bir hükmün bulunmaması ve aksine 135. maddenin gerekçesinde gerçek kişiyle ilgili her türlü bilginin kişisel veri olarak kabul edilmesi gerektiğinin belirtilmesi karşısında, her türlü kişisel verinin hukuka aykırı olarak başkasına verilmesi, yayılması ve ele geçirilmesi fiilleri TCK'nın 136. maddesindeki verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunu oluşturur. Bu nedenle herkes tarafından bilinen ve/veya kolaylıkla ulaşılması ve bilinmesi mümkün olan kişisel bilgiler de, yasal anlamda “kişisel veri” olarak kabul edilmektedir. Ancak, verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunun uygulama alanının amaçlanandan fazla genişletilerek, uygulamada belirsizlik ve hemen her eylemin suç oluşturması gibi olumsuz sonuçların doğmaması için, somut olayın özellikleri dikkate alınarak titizlikle değerlendirme yapılması, olayda herhangi bir hukuk dalı tarafından kabul edilebilecek bir hukuka uygunluk nedeni veya bu kapsamda nazara alınabilecek bir hususun bulunup bulunmadığının saptanması ve sanığın eylemiyle hukuka aykırı hareket ettiğini bildiği ya da bilebilecek durumda olduğunun da tespit edilmesi gerekir.

Ayrıca, bir özel hayat görüntüsünün ya da sesinin, “kişisel veri” olduğunda kuşku bulunmamakta ise de, kişinin özel hayatına ilişkin görüntüsünün ya da sesinin, bilgisi dışında, resim çekme veya kaydetme özelliğine sahip aletle belli bir elektronik, dijital, manyetik yere sabitlenmesi TCK'nın 134/1. madde ve fıkrasının 2. cümlesinde; rızası dışında ifşa edilmesi, yani; yayılması, açığa vurulması, afişe edilmesi, ilan edilmesi, kamuoyuna duyurulması, aleniyet kazandırılması, özetle; içeriğini öğrenme yetkisi bulunmayan kişi veya kişilerin bilgisine sunulması TCK'nın 134/2. madde ve fıkrasında özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında düzenlendiğinden, kişinin özel hayatına ilişkin görüntüsü ya da sesi, yasal anlamda, TCK'nın 136/1. madde ve fıkrası kapsamında kişisel veri olarak değerlendirilemez.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosya kapsamına göre, sanık ...’in, kimliği tespit edilemeyen bir kişi tarafından kendisine gönderildiğini beyan ettiği mağdur ... ile diğer mağdur ...’ın birlikte çektirdikleri 6 adet özel fotoğrafı, onların bilgisi dışında ele geçirdiği ve eski nişanlısı olan mağdur ...’ye whatsapp uygulaması üzerinden gönderdiği iddia ve kabulüne konu olayda;

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosya kapsamına göre, sanık ...’in, kimliği tespit edilemeyen bir kişi tarafından kendisine gönderildiğini beyan ettiği mağdur ... ile diğer mağdur ...’ın birlikte çektirdikleri 6 adet özel fotoğrafı, onların bilgisi dışında ele geçirdiği ve eski nişanlısı olan mağdur ...’ye whatsapp uygulaması üzerinden gönderdiği iddia ve kabulüne konu olayda;

Şikayete konu fotoğraflarda, aynı yatağa uzanan ve yarı çıplak olan mağdurların birbirlerine sarıldıkları, yine yan yana oturan mağdurlardan Murat’ın diğer mağdur ...’ye sarılıp onu öptüğü dikkate alındığında, mağdurlar arasındaki ilişkinin varlığını ve boyutunu gösteren mağdurların cinsel ve fiziksel mahremiyetlerine ilişkin özel yaşam alanı kapsamındaki fotoğraflarının, onların rızası dışında ele geçirilip, cep telefonuna kaydedilmesi eyleminin, TCK’nın 134/1. madde ve fıkrasındaki görüntü veya seslerin kayda alınması suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında, söz konusu fotoğrafların mağdur ...’ye gönderilmesi eyleminin ise ancak diğer mağdur ...’a yönelik görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında değerlendirilebileceği gözetilmeksizin, suç vasfında yanılgıya düşülüp, yasal ve yeterli olmayan gerekçelerle verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan mahkumiyet hükmü kurulması isabetsiz ise de,

TCK'nın 134. maddesindeki özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun, aynı Kanun'un 139/1. madde ve fıkrası gereğince şikayete tabi olduğu, 14.04.2016 tarihli hükümden sonra mağdur ...’nin 17.10.2019, mağdur ...’ın 06.11.2019 havale tarihli ve kimlik tespiti içeren dilekçeleriyle şikayetlerinden vazgeçtiklerini beyan ettikleri, sanığın istinabe mahkemesince alınan 22.03.2016 tarihli savunmasında “Hakkımda şikayetten vazgeçme olursa kabul ederim.” biçiminde beyanda bulunduğu ve sanık müdafiinin 06.11.2019 tarihli dilekçesinde mağdurların karar tarihinden sonra şikayetlerinden vazgeçmeleri nedeniyle sanığa isnat edilen eylemlerin özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında değerlendirilerek davanın düşmesine karar verilmesini talep ettiği dikkate alındığında vazgeçmeye açıkça karşı çıkılmadığı, dosya içeriği itibariyle de CMK'nın 223/9. madde ve fıkrası kapsamında derhal beraat kararı verilmesini gerektirir şartların bulunmadığı anlaşılmakla; hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; iddianamede verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçu olarak nitelendirilen ve TCK’nın 134. maddesindeki özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturduğu anlaşılan eylemlerden dolayı sanık hakkında açılan davanın TCK'nın 134, 139/1, 73/4, 73/6 ve CMK'nın 223/8. madde ve fıkraları gereğince DÜŞMESİNE, 15.01.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25017, Karar No: 2014/573, Tarih: 16.01.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/25017 E.  ,  2014/573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bakırköy 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :8.12.2010

NUMARASI :Esas no:2006/370 Karar no:2010/395

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 26.06.2012 günü duruşmalı temyiz eden davacı M.. D.. vekili Av. Ç...H..ile temyiz eden davacı S.. Ç.. Onur geldiler. Karşı taraf bir kısım davalılar vekili Av. H.. B.. geldi. Bir kısım davalılar vekili Av M.. A...'nın duruşmaya gelmeyeceğine ilişkin mazeret dilekçesi gönderdiği anlaşıldı. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, mahkemece de kabul edildiği üzere denkleştirmeye ilişkindir. (TMK md. 669-675) Mirasta iade davasının açılabilmesi için terekenin paylaşılmış olması mecburiyeti bulunmamaktadır. Paylaşmadan önce, paylaşma sırasında veya paylaşmadan sonra mirasta iade davası açılabilir. Mirasta denkleştirme istemi mirasın paylaşılması tamamlanana kadar gerçekleştirilebilir. Başka bir anlatımla mirasta denkleştirme istemi miras paylaşılmadığı sürece zamanaşımına uğramaz. Mirasın taksimi halinde ise taksimin yapılmasından itibaren on yıllık zamanaşımı süresi içinde mirasta denkleştirmenin istenmesi gerekir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında dava konusu olaya bakıldığında; tarafların ortak murisi olan Mustafa ..un 28.12.2005 tarihinde öldüğü, davacılar tarafından 27.12.2006 tarihinde bu davanın açıldığı, bu davadan önce ve sonra murisin terekesinin taksimine yönelik ortaklığın giderilmesi davalarının ikame edildiği, yani iş bu dava tarihi itibariyle murisin terekesinin henüz paylaşılmadığına göre zamanaşımı süresinin dolmadığı anlaşılmaktadır. O halde, taraf delillerinin mirasta iadeye (TMK md. 669-675) yönelik olarak değerlendirilerek, gerçekleşecek sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken, mirasın taksimi talep edilmedikçe denkleştirmenin yapılmayacağı gerekçesiyle davanın reddi isabetsiz olmuş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer yönlerin incelenmesine bu aşamada yer olmadığına, duruşma için takdir olunan 990.00 TL. vekalet ücretinin davalılardan alınıp Melek'e verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.16.01.2014 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2017/32944, Karar No: 2017/12003, Tarih: 23.05.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/32944 E.  ,  2017/12003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre ve özellikle işçinin iş sözleşmesini geçerli nedene dayalı olarak feshetmek isteyen işveren 4857 sayılı İş Kanun'unun 19. maddesi uyarınca fesih bildirimini yazılı olarak yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 19. maddesinde öngörülen yazılı şekil şartına uymamak feshi geçersiz kılar. Dosya içeriğine göre 4857 sayılı Kanun'un 19. maddesine aykırı olarak yazılı fesih bildirimi sunulmadığı bu durumun başlı başına feshi geçersiz hale getirdiği anlaşılmakla, davalıların temyiz itirazlarının reddi ile sonucu itibariyle doğru olan kararın bu gerekçe ile ONANMASINA, 23.05.2017 gününde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9038, Karar No: 2014/6901, Tarih: 26.05.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/9038 E.  ,  2014/6901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin, sanığın kendisini daha önceden de evlerine çağırdığı, kendisini öpmesini istediği, üstüne üstüne geldiği şeklindeki beyanlarının cinsel istismar suçuna yönelik olup, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eyleminin birden fazla gerçekleştiği hususu sübuta ermediğinden; içerisinde Adli Tıp uzmanı ve dört çocuk ruh sağlığı uzmanının bulunduğu altı kişiden oluşan 01.02.2011 tarihli... Üniversitesi Tıp Fakültesinden alınan ruh sağlığı raporunun, mağdurenin suç tarihi olan 26.09.2010 tarihinden önce de sanığın kendisine cinsel istismara yönelik eylemlerinin bulunduğunu söylemesi karşısında, raporun altı aylık süreden sonra olduğu anlaşıldığından, bu hususlar bozma isteyen tebliğnamedeki düşüncelere iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafii ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 26.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3045, Karar No: 2020/3197, Tarih: 24.02.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/3045 E.  ,  2020/3197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1) Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2)Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Müşteki ...'ın Yenimahalle 4754 Sokak No:39 sayılı ikametinin kömürlüğünün kapı kilidi kırılmak suretiyle şohbenin çalınmasından sonra Yenimahalle 4800, Sokak No:32 sayılı ikametin arka bahçesinde ele geçirildiği dikkate alındığında, hırsızlık eyleminin tamamlandığı gözetilmeden suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 35. maddesi uyarınca teşebbüs hükümleri uygulanmak suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/4. maddesinde yer alan "Çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilemez, bu takdirde on birinci fıkra hükmü uygulanır." şeklindeki düzenlemeye aykırı olarak on sekiz yaşından küçük suça sürüklenen çocuk hakkında hapisten çevrilen adli para cezasının yerine getirilmemesi durumunda, hapse çevrileceğine dair ihtar yapılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtaratına” ilişkin bölümün hüküm fıkralarından çıkarılmasına karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.02.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6377, Karar No: 2016/8007, Tarih: 12.05.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/6377 E.  ,  2016/8007 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, ... dışındaki davalıların avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 20.04.2004 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir nedeniyle uğranılan Kurum zararının 506 sayılı Yasa'nın 26. maddesi uyarınca davalılardan teselsülen tahsili istemine ilişkin olup, Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

506 sayılı Kanunun kusur sorumluluğunu esas alan 26. maddesine dayanan rücu davalarında kusurun belirlenmesinde, zararlandırıcı sigorta olayının ne şekilde oluştuğunun dosya içeriğindeki tüm deliller takdir olunarak belirlenmesi ve kabul edilen maddi olgular doğrultusunda işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuatı açısından uzman sayılacak kişilerden oluşturulacak bilirkişi heyetinden kusur oran ve aidiyeti konusunda rapor alınması gereklidir.

Somut olayda; kazanın davalı ... A.Ş. tarafından üretilen boruların bu işyerinden ... işçisi olduğu iddia edilen sigortalı tarafından vince yüklenmesi sırasında boruların kayıp sigortalının üzerine düşerek ölümüne yol açması suretiyle meydana geldiği anlaşılmış olup, aynı bilirkişilerden bozma öncesi ve bozma sonrası ilk alınan kusur raporlarında, sigortalının % 5, davalı ...’in % 2, davalı ... AŞ’nin % 23, davalı ...’in % 40, davalı ... AŞ’nin ise %30 oranında kusurlu olduğu belirtilmiş, bozma sonrası ikinci ve farklı bir heyetten alınan kusur raporunda ise; sigortalının % 5, davalı ...’in % 5, davalı ... AŞ’nin % 10, davalı ...’in % 65, davalı ... AŞ’nin ise % 15 oranında kusurlu bulunduğu, raporlar arasında bariz çelişkiler olduğu ve her iki kusur raporu arasındaki çelişki giderilmeksizin ve hükme esas alınan son kusur raporu ile çelişki oluşturacak şekilde karar verildiği anlaşılmaktadır. Bu bakımından, Mahkemece, tamamı sigorta olayının meydana geldiği iş kolunda uzman oldukları belirlenen işçi sağlığı ve iş güvenliği konularında da uzman kişilerden oluşan bir heyetten, davalıların olaydaki işveren sıfatları da belirlenecek şekilde, kusur oran ve aidiyeti konusunda, olayın oluşuna ve mevzuat hükümlerine uygun olarak düzenlenecek kusur raporu ile hüküm kurmak gerekirken, yetersiz bilirkişi raporunun hükme esas alınması suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, temyiz eden davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O hâlde, temyiz eden davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ....... ... Mamülleri Yatırım ve Paz. A.Ş., ... ve .......Endüstrisi A.Ş. ve ...'e iadesine, 12.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8206, Karar No: 2019/9436, Tarih: 19.06.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/8206 E.  ,  2019/9436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCK'nun 142/1-b, 116/2; 31/2. maddelerine uyan suçların gerektirdiği cezaların türleri ve üst sınırlarına göre; aynı Yasa'nın 66/1-e ve 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık asli dava zamanaşımı sürelerinin mahkumiyet kararlarının verildiği 26.02.2015 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 19.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1783, Karar No: 2014/21492, Tarih: 17.12.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/1783 E.  ,  2014/21492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasa'ya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen sigaralar yönünden sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.fıkrası gereğince, cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, 5607 sayılı Yasa'ya muhalefetten yazılı şekilde hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1-Doğrudan verilen ve hapisten çevrili adli para cezalarının, günlüğü 20 TL üzerinden hesaplanması sırasında tatbik maddesi olan TCK.nun 52/2. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2-Açılan davanın niteliğine göre, suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan ... lehine dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 Sayılı Yasa'nın 8.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322 nci maddesi uyarınca; hükmün birinci fıkrasında yer alan “cezasının” ibaresinden sonra "TCK 52/2 maddesi gereğince" ve 3.fıkrasında "TCK'nun 50/1-a maddesi" yerine "TCK 50/1-a ve 52/2 maddeleri gereğince ibarelerinin eklenmesi, hükümden ... lehine dilekçe yazım ücreti takdir edilmesine ilişkin kısmın çıkarılması ile diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.