muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4090, Karar No: 2023/3230, Tarih: 08.03.2023

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; dava konusu işyerinde nihai olarak üretilen hizmetin özel güvenlik hizmeti olduğunu, Turkuaz AŞ'ye ait dava konusu 1102212.061 SGK sicil numaralı işyerinde sadece Trabzon Büyükşehir Belediyesine yönelik hizmet verilmesi ile anılan işyerindeki işin direkt olarak asıl işin işkoluna girmediğini, anılan işyerinin organizasyon ve yasal dayanak açısından bağımsız nitelikte olduğunu, dolayısıyla özel güvenlik hizmeti verilen işyerinin işkolunun 19 numaralı savunma ve güvenlik işkolu olduğunu, özel güvenlik personelinin başka bir işte çalıştırılamayacağını, grev ve lokavt yasağı kapsamında oldukları dikkate alındığında, özel güvenlik hizmeti verilen işyerlerinin nitelikleri gereği hukuken neden bağımsız işyeri kabul edildikleri ve ayrı bir işyeri şeklinde tescil edildiklerinin anlaşılabileceğini, belediyelerin özel güvenlik faaliyetini belediye şirketleri vasıtasıyla gördürebileceklerini, Şirketin özel güvenlik şirketi olmasının zorunlu olmadığını, belediye şirketinin aslî amacı ne olursa olsun Şirketin özel güvenlik faaliyeti yürüten ve özel güvenlik görevlisi istihdam edilen kısımlarının bağımsız olmasının kanunun emredici düzenlemesi olduğunu, bu işyerlerinin asıl ... yardımcı ... kapsamında değerlendirilmelerinin mümkün olmadığını, özel güvenlik hizmetinin 5393 sayılı Kanun ve 5216 sayılı Kanun'da münhasıran belediyelerin görevleri arasında bulunmadığını, işkollarının kapsamı belirlenirken belediyelerin yaptığı tüm işlerin değil belediyelerin belediye hizmetleri kapsamındaki işlerinin genel işler işkoluna alındığından belediyelerin/belediye şirketlerinin her faaliyetinin belediye hizmeti olduğu/genel işler işkoluna girdiğinin kabulünün mümkün olmadığını, özel güvenlik görevlilerine ilişkin olarak toplu ... sözleşmesi süreçlerinin ayrı yürütülmesi ve onlara yönelik farklı bir toplu ... sözleşmesi imzalanması gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu işyerinde sadece özel güvenlik görevlilerinin çalıştığı, bununla birlikte özel güvenlik görevlilerinin sadece Trabzon Belediyesine ait bina ve tesislerin güvenlik hizmetlerini yerine getirdikleri, Trabzon Belediyesi dışında başkaca bir işyerine hizmet vermediği anlaşıldığından dava konusu işyerinde yürütülen faaliyetlerin niteliği itibarıyla asıl işe yardımcı ... olarak değerlendirilmesi gerektiği, Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 17.03.2022 tarihli ve 2022/2765 Esas, 2022/3547 Karar sayılı; 27.01.2022 tarihli ve 2022/569 Esas, 2022/1341 Karar sayılı kararlarının da bu doğrultuda olduğu, 6356 sayılı Kanun’un 5 inci maddesinin ikinci fıkrasında “Bir işyerinde yürütülen asıl işe yardımcı işler de, asıl işin girdiği işkolundan sayılır.” düzenlemesinin yer aldığı ve İşkolları Yönetmeliği’nin 3 üncü maddesinin de aynı doğrultuda olduğu, bu hâlde Bakanlıkça dava konusu işyerinin genel işler işkolunda olduğunun tespitine karar verilmesinin yerinde olduğu, Mahkemece davanın reddine karar verilmesinde hata bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; dava ve istinaf dilekçelerinde belirttiği sebeplerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 6356 sayılı Kanun'un 4 üncü ve 5 inci maddeleri kapsamında işkolu tespitine itiraz istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6356 sayılı Kanun’un "Kuruluş serbestisi" kenar başlıklı 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının ilgili kısmı şöyledir:

“ (1) ... Sendikalar kuruldukları işkolunda faaliyette bulunur.

...”

2. 6356 sayılı Kanun’un “İşkolları” kenar başlıklı 4 üncü maddesi de şöyledir:

“(1) İşkolları bu Kanuna ekli (1) sayılı cetvelde gösterilmiştir.

(2) Bir işyerinde yürütülen asıl işe yardımcı işler de, asıl işin girdiği işkolundan sayılır.

(3) Bir işkoluna giren işler, işçi ve işveren konfederasyonlarının görüşü alınarak ve uluslararası normlar göz önünde bulundurularak Bakanlıkça çıkarılacak bir yönetmelikle belirlenir.”

3. 6356 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesinin gerekçesinin ilgili kısmı şöyledir:

“...

Bir işyerinde yürütülen yardımcı işin alt işveren tarafından üstlenilmesi halinde, bu ... artık asıl işveren yönünden yardımcı ... olarak kabul edilemez. Bu işler alt işveren bakımından asıl ... kabul edilir ve işkolu buna göre belirlenir.

...”

4. 6356 sayılı Kanun’un “İşkolunun tespiti” kenar başlıklı 5 inci maddesi ise şöyledir:

3. 6356 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesinin gerekçesinin ilgili kısmı şöyledir:

“...

Bir işyerinde yürütülen yardımcı işin alt işveren tarafından üstlenilmesi halinde, bu ... artık asıl işveren yönünden yardımcı ... olarak kabul edilemez. Bu işler alt işveren bakımından asıl ... kabul edilir ve işkolu buna göre belirlenir.

...”

4. 6356 sayılı Kanun’un “İşkolunun tespiti” kenar başlıklı 5 inci maddesi ise şöyledir:

“(1) Bir işyerinin girdiği işkolunun tespiti Bakanlıkça yapılır. Bakanlık, tespit ile ilgili kararını Resmî Gazete’de yayımlar. Bu tespite karşı ilgililer, kararın yayımından itibaren on beş gün içinde dava açabilir. Mahkeme iki ay içinde kararını verir. (Ek cümle: 12/10/2017-7036/29 md.) Karar hakkında istinaf yoluna başvurulması hâlinde bölge adliye mahkemesi iki ay içinde kararını verir. (Değişik cümle: 12/10/2017-7036/29 md.) Bu karara karşı temyiz yoluna başvurulması hâlinde Yargıtay, uyuşmazlığı iki ay içinde kesin olarak karara bağlar.

(2) Yeni bir toplu ... sözleşmesi için yetki süreci başlamış ise işkolu değişikliği tespiti bir sonraki dönem için geçerli olur. İşkolu tespit talebi ve buna ilişkin açılan davalar, yetki işlemlerinde ve yetki tespit davalarında bekletici neden sayılmaz.

(3) İşkolu değişikliği yürürlükteki toplu ... sözleşmesini etkilemez.”

5.19.12.2012 tarihli ve 28502 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren İşkolları Yönetmeliği’nin 4 üncü maddesinin birinci fıkrası da şöyledir:

“(1) Bir işyerinin hangi işkoluna girdiği konusunda anlaşmazlık çıkması halinde, ilgililerin başvurusu üzerine, işkolu, o işyerinde yürütülen işin niteliğine göre Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığınca belirlenir. Bakanlık tespit ile ilgili kararını Resmî Gazete’de yayımlar. Bu tespite karşı ilgililer, Sendikalar ve Toplu ... Sözleşmesi Kanununun 5 inci maddesine göre kararın yayımından itibaren onbeş gün içinde dava açabilir.”

6. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Derece Mahkemelerinin karar başlıklarında davalılardan ... Genel Hizmetler İşçileri Sendikasının (Genel-...), ... Genel Hizmetler İşçileri Sendikası (Genel-...) İktisadi İşletmesi olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16310, Karar No: 2014/219, Tarih: 14.01.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/16310 E.  ,  2014/219 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Adana 3. İş Mahkemesi

Tarihi : 14/03/2013

Numarası : 2011/750-2013/144

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının 22.06.2007-16.06.2011 tarihleri arasında çalıştığını, sözleşmenin İK.25/II-g maddesi gereğince tazminatsız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, fesih bildiriminde fesih gerekçesinin devamsızlık olarak gösterildiğini, davacının 11.06.2011 tarihinde fenalaşarak davalı işverenden vizite kağıdı istediğini, davalının da müvekkilinin bu halinden faydalanarak devamsızlık nedeni ile işten çıkarmak adına vizite kağıdı vermediğini, bu nedenle davacının rapor alamadığını, davacının Bölge Çalışma Müdürlüğüne yaptığı başvuru sonucu tanzim edilen müfettiş raporunda davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığının tespit edildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının sık sık istirahat alarak işini aksattığını, son olarak 2 gün izinsiz ve mazeretsiz işyerine gelmediğini bu durumun puantaj kayıtları ile de sabit olduğunu, davacının devamsızlıktan sonra işyerine geldiğinde konuya ilişkin savunmasının alındığını, davacının bu savunma yazısını imzalamaktan imtina etiğini, sözleşmenin devamsızlık nedeniyle kendileri tarafından haklı olarak feshedildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı 11.06.2011 tarihinde rahatsızlığı nedeniyle hastaneye gitmiş, kendisine ilaçlı tedavi uygulanmış, istirahat raporu verilmemiştir. Davacı ustabaşından sözlü izin aldığını, bu yönde işyeri uygulaması bulunduğunu iddia ederek 13 ve 14.06.2011 tarihlerinde vizite kağıdı alamadığından izin ve mazereti dolayısıyla işe gitmediğini beyan etmiştir. Davalının ardarda iki gün devamsızlık nedeniyle sözleşmesine son vermiştir. Bölge Çalışma Müdürlüğünün 28.06.2011 tarihli raporunda davacının devamsızlık tutanaklarında imzası bulunmaması ve savunmasının alınmaması nedenleriyle feshin haksız olduğu sonucuna varılmış ise de, davacının kendi iddialarından da anlaşılacağı üzere iki gün sözlü izin alarak işyerine gitmediğini kabul ettiği, sözlü izin aldığını ispatlayamadığı dikkate alındığında devamsızlık nedeniyle işveren feshinin haklı olduğu dikkate alınmadan davanın kabulü bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 14.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20396, Karar No: 2021/13809, Tarih: 20.09.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/20396 E.  ,  2021/13809 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜMLER : Esastan red

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar ..., ... ile sanıklar müdafiileri

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanıklar ..., ... ve müdafileri ile sanık ... müdafiinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Sanık ... hakkında hükmedilen cezaların sürelerine göre; duruşmalı incelenmesi olanaklı bulunmadığından, sanık ... müdafiinin bu yöndeki vaki isteminin 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 318 maddesi (5271 sayılı CMK 299/1) gereğince REDDİNE;

TCK'nın “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar inidirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 145. (veya 150/2) maddelerinde veya gerekçelerinde “Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” koşulu yoktur. Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır. Ancak; her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, TC Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim, TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bunun gibi kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, cinsel istismar gibi ağır suçların yağma ile birlikte işlenmesi hallerinde değer azlığı indiriminin yapılmaması hukuka, vicdana ve adalete de uygun olacaktır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimler kurulunun takdiri ile Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararına göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıkların, katılan ...'in 100 TL parasını, diğer katılan ...'ın da 150 TL değerindeki saatini birlikte yağmalamaları şeklinde gerçekleşen eylemde, sanıklara verilen cezadan değer azlığı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Ancak;

Sanıkların, katılan ...'in 100 TL parasını, diğer katılan ...'ın da 150 TL değerindeki saatini birlikte yağmalamaları şeklinde gerçekleşen eylemde, sanıklara verilen cezadan değer azlığı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve müdafileri ile sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK'nın 304/2. maddesi uyarına yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın Kayseri 5. Ağır Ceza Mahkemesi’ne gönderilmesine, 20.09.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6988, Karar No: 2024/8714, Tarih: 20.05.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/6988 E.  ,  2024/8714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/962 E., 2024/144 K.

KARAR : Davanın reddi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait işyerinde 21.02.2001-15.06.2011 tarihleri arası aylık 15.000,00 Amerikan doları (USD) ücretle çalıştığını, İstanbul 8. İş Mahkemesinin 15.12.2011 tarihli ve 2011/815 Esas, 2011/831 Karar sayılı kararı ile davacının işe iadesine karar verildiğini, Yargıtay tarafından kararın onandığını, yasal süresi içerisinde işe başlama başvurusunun yapıldığını, bu talebinin kabul edildiğini, davacının insan kaynaklarına başvuru yapması gerektiğinin ihtar edildiğini, davacının işe başlamak için işyerinde hazır bulunduğunu, ancak davalı işverenliğin işe başlatma konusunda samimi olmadığını, davacının bunun üzerine 4 aylık iş güvencesi tazminatı ve fazla çalışma ücretleri için dava açtığını, İstanbul 14. İş Mahkemesinin 2013/190 Esas sayılı dosyasında iş güvencesi tazminatı açısından davanın kabulüne karar verildiğini, bu dosyada düzenlenen 2 ek ve 2 kök raporun tamamında davalının işe başlatma konusunda samimi olmadığı sonucuna ulaşıldığını beyanla bakiye kıdem tazminatı ve ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının gerçek iradesinin işe başlamak olmadığını, davacının işe başlamak için talepte bulunduğu sırada dava dışı işveren nezdinde çalışmasının devam ettiğini ve bunun davacının işe başlama iradesinin bulunmadığını gösterdiğini, davacının işe başlamak için koşul ileri sürdüğünü, ücretinin 15.000,00 USD olduğuna ilişkin beyanlarını kabul etmediklerini belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 07.06.2018 tarihli ve 2017/118 Esas, 2018/374 Karar sayılı kararı ile; toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 07.06.2018 tarihli ve 2017/118 Esas, 2018/374 Karar sayılı kararı ile; toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 27. Hukuk Dairesinin 26.05.2021 tarihli ve 2018/2967 Esas, 2021/1106 Karar sayılı kararı ile; İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 19.06.2021 tarihli ve 2021/8239 Esas, 2021/14476 Karar sayılı kararı ile; davacının 29.01.2013 tarihinde davalıya karşı açtığı davanın sonucunun eldeki dava yönünden verilecek hükmü etkileyecek nitelikte olduğu ve söz konusu davanın sonucunun bekletici mesele yapılması gerektiğine yönelik olarak kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; bekletici mesele yapılan dosyada davacının işe iade yönündeki başvurusunun samimi olmadığı gerekçesi ile dava konusu iş güvencesi tazminatının reddine karar verildiği, dosya kapsamında davacı işçinin işe iade yönündeki başvurusunun samimi olmadığına dair Yargıtay tarafından onanmış kesin karar bulunduğu, buna göre işe iade davasında geçersizliği tespit edilen feshin geçerli hâle geldiği ve işe iadenin sonuçlarından olan dava konusu boşta geçen süre alacağı talebinin reddi gerektiği, yine boşta geçen süre alacağı bulunmadığından buna ilişkin 4 aylık sürenin de davacının kıdeminden sayılamayacağı ve fark kıdem tazminatı talebinin yerinde olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; İlk Derece Mahkemesince hükmedilen vekâlet ücretinin hatalı olduğunu, bekletici mesele yapılan dosyada davacının samimi bir işe başlama isteği olmadığı yönünde verilen kararın hatalı olduğunu ileri sürerek kararın bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının samimi bir işe başlama isteği olup olmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 21 inci maddesi.

3. Değerlendirme