muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/416, Karar No: 2012/1075, Tarih: 05.12.2012

Hükmü temyize davalı Ö.B.getirmiştir.

Hukuk Genel Kurulu'ndaki görüşme sırasında; temyize konu direnme olarak adlandırılan kararın gerçekte yeni bir delile dayalı olarak oluşturulan yeni bir hüküm olup olmadığı; burada varılacak sonuca göre, bu hükmü temyizen inceleme görevinin Hukuk Genel Kurulu'na mı yoksa Özel Daire'ye mi ait olduğu hususu ön sorun olarak değerlendirilmiştir.

Bilindiği üzere; direnme kararının varlığından söz edilebilmesi için mahkeme bozmadan esinlenerek yeni herhangi bir delil toplamadan önceki deliller çerçevesinde karar vermeli; gerekçesini önceki kararına göre genişletebilirse de değiştirmemelidir (6217 sayılı Kanun'un 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu m.429).

Eş söyleyişle; mahkemenin yeni bir delile dayanarak karar vermiş olması halinde, direnme kararının varlığından söz edilemez.

Somut olaya gelince;

Mahkemece, bozmadan önce dosya arasında olmayan, yerel mahkemenin ve Özel Dairenin incelemesinden geçmeyen, bozmadan sonra dosya arasına konulan yukarıda belirtilen ceza mahkemesinin zamanaşımı nedeniyle verilen düşme kararına dayalı olarak karar verilmiş; karar gerekçesinde de bu delile açıkça dayanılmıştır.

Anılan kararın, yukarıda açıklanan ilke karşısında direnme olarak kabulü olanaklı değildir.

Bu nedenle; Mahkemenin, direnme olarak adlandırdığı temyize konu bu kararın, usul hukuku anlamında gerçek bir direnme kararı olmadığı; bozmadan sonra dosyaya ibraz edilen yeni bir delile dayalı olarak oluşturulmuş, Özel Dairesi'nce incelenmeyen belge ve delile dayalı yeni bir hüküm niteliğinde olduğu, her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu durumda, kurulan bu yeni hükmün temyizen incelenmesi görevi ise, Hukuk Genel Kurulu’na değil, Özel Daireye aittir.

Hal böyle olunca; davalı Ömer Baykuş'un yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Özel Daireye, gönderilmelidir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Ömer Baykuş'un yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 4.HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440/1.maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.12.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13248, Karar No: 2023/5412, Tarih: 27.09.2023

**12. Hukuk Dairesi         2022/13248 E.  ,  2023/5412 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2724 E., 2022/2668 K.

...

...

...

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 10. İcra Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/260 E., 2021/613 K.

Taraflar arasındaki icra memur muamelesine şikayetten dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince şikayetin kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

Kararın karşı taraf alacaklı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı karşı taraf alacaklı vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Borçlu vekili şikayet dilekçesinde; 2008 tarihinde alacaklı tarafından başlatılan takipte müvekkilinin borca ve ferilerine itiraz ettiğini, İstanbul 9. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2008/1439 Esas 2009/1091 Karar sayılı dosyasında itirazın kaldırılmasına karar verildiği, mahkemece adı geçen dosyada faiz yönünden hüküm kurulmadığı, alacaklının duruşmada faiz talebi olmadığını beyan ettiği dolayısıyla dosya alacağının anaparaya ilişkin olması gerektiğini, 06.03.2017 tarihinde düzenlenen dosya kapak hesabında alacak miktarı 33.900,00 TL olarak yazılmışsa da İstanbul 9. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2008/1439 Esas 2009/1091 Karar sayılı dosyasında alacağın 33.841,00 TL olduğu belirtildiği, alacaklı tarafa 16.800,00 TL ödeme yaptığını, bu ödemenin icra dosyasına bildirilmediğini, , dosya kapak hesabında vekalet ücreti alacağı talep edilmişse de alacaklının vekille temsil edilmediğini, İstanbul 9. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2008/1439 Esas 2009/1091 Karar sayılı dosyasında alacaklının faiz yönünden itirazın kaldırılması talebi bulunmadığı için 361.791, 95 TL faiz alacağının talep edilemeyeceğini, takip konusu kira alacağının 20.01.2010 ile 05.03.2015 tarihleri arasında beş yıllık zamanaşımına uğradığını ileri sürerek yukarıda belirtilen alacak kalemlerine yönelik şikayetinin kabulünü talep etmiştir.

II. CEVAP

Karşı taraf alacaklı vekili cevap dilekçesinde; borçlunun soyut iddialara dayalı olarak mahkemeye kötüniyetle başvurduğunu, alacağın zamanaşımına uğramadığını beyan ederek talebin reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Karşı taraf alacaklı vekili cevap dilekçesinde; borçlunun soyut iddialara dayalı olarak mahkemeye kötüniyetle başvurduğunu, alacağın zamanaşımına uğramadığını beyan ederek talebin reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile alacaklı tarafından şikayet eden borçlu ve diğerleri aleyhine kira alacağından kaynaklı takip başlatıldığı, borçlunun dosya kapak hesabındaki alacak miktarına itiraz etmesi üzerine alınan 26.05.2020 tarihli bilirkişi raporuna göre kapak hesap tarihi itibariyle borç miktarının 36.934,53 TL olduğu, takip tarihinden sonra yapılan 16.800,00 TL ödemenin icra dosyasının kesin infazı sırasında dikkate alınması gerektiği tespit edildiği, alınan raporun İstanbul 9. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2008/1439 Esas 2009/1091 Karar sayılı dosyası ve icra dosyası içeriğine uygun olmasından ötürü hüküm kurmaya elverişli olduğu, alacaklı takip talebinde %10 oranında gecikme tazminatı talep etmişse de tazminat ödemeyi gerektirecek koşulların oluşup oluşmadığı yargılamayı gerektirdiğinden kapak hesabında bu miktarın dikkate alınmadığı gerekçesiyle davacının davasının kısmen kabulü ile kısmen reddine, 06.03.2017 tarihi itibariyle dosya borcunun 36.934,53 TL olduğunun kabulüne, fazla talep edilen kısmın iptaline, davacının diğer taleplerinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuran

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde karşı taraf alacaklı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Kira sözleşmesinde kararlaştırılan gecikme cezasının takipte talep edilmesinin hukuka uygun olduğunu, %10 gecikme tazminatının temerrüt tarihinden itibaren hesaplanması gerektiğini, 16.800,00 TL ödemenin yapıldığına dair yazılı belge sunulmadığını bu sebeple alacak miktarının tespitinde değerlendirilmemesini ve İstanbul 9. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2008/1439 Esas 2009/1091 Karar sayılı dosyasında hükmedilen %40 inkar tazminatının dosya hesabında dikkate alınması gerektiğini beyan ederek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İstanbul 9. İcra Müdürlüğü'nün 2016/28041 Esas sayılı dosyasında, alacaklı tarafından kira alacağının tahsiline ilişkin haciz yolu ile takip başlatıldığı, borçlunun asıl borca, faize ve fer'ilere karşı itirazı üzerine açılan İstanbul 9. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 18/06/2009 tarihli, 2008/1439 E.- 2009/1091 K.sayılı kararında itirazın 33.841,00 TL ile sınırlı olarak kaldırılmasına, tahliyeye ve %40 tazminata karar verildiği, anılan kararın 03.12.2009 tarihinde Yargıtay 6. Hukuk Dairesi tarafından onandığı, alacaklı vekilince her ne kadar kira sözleşmesinde yazılı olan %10 gecikme tazminatının da hesaplanması gerektiği ileri sürülmüş ise de; borçlunun asıl borca ve fer'ilerine itirazı üzerine açılan itirazın kaldırılması davası sonucu verilen kararda itirazın "33.841,00 TL ile sınırlı olarak" kaldırılmasına karar verilmiş olup takip sonrası için talep edilen %10 tazminat yönünden karar verilmediği, alacaklı takip talebinde faiz talebinde bulunmadığından gecikme tazminatı ve faiz talebine ilişkin istinaf nedenlerinin yerinde olmadığı, itirazın kaldırılması yargılamasında ilk defa hüküm altına alınan yargılama gideri, vekalet ücreti ve tazminat alacaklarının aynı takipten tahsili isteniyorsa bunlar yönünden borçluya ayrı icra emri düzenlenerek tebliğ edilmesi gerektiği ancak alacaklı vekilinin bu yönde talebinin bulunmadığı, bilirkişi ek raporunda 16.800,00 TL tahsilatın infazda dikkate alınması görüşüne yer verildiğinden alacaklı vekilinin bu miktarın hesaplamada dikkate alınmaması yönündeki istinaf sebebinin de yerinde olmadığı ve mahkeme kararında usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan, alacaklı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde karşı taraf alacaklı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

%10 gecikme cezasının tarafların özgür iradeleri ile kararlaştırdıkları dikkate alındığında taraflar yönünden bağlayıcı olduğunun değerlendirilmesi gerektiği,16.800,00 TL ödemenin yapıldığına dair yazılı belge sunulmadığını bu sebeple alacak miktarının tespitinde değerlendirilmemesini beyan ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kira alacağına ilişkin takipte dosya hesabını şikayete ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

İİK'nın 16. maddesi

3. Değerlendirme

1-Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kira alacağına ilişkin takipte dosya hesabını şikayete ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

İİK'nın 16. maddesi

3. Değerlendirme

1-Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2-Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup karşı taraf alacaklı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA,

Alınması gereken 269,85 TL temyiz harcından evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2013/7971, Karar No: 2013/21289, Tarih: 18.09.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/7971 E.  ,  2013/21289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tokat Aile Mahkemesi

TARİHİ :24.01.2013

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı koca tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanmada manevi tazminatın amacı, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, bozulan ruhsal dengesini telafi etmek, manevi değerlerindeki eksilmeyi karşılamaktır. Onun için, kişilik haklarını ihlal eden fiille, tazminat miktarı arasında makul bir oranın bulunması gerekir. Bir tarafın zenginleşmesine yol açacak sonuçlar doğurur miktarda manevi tazminat takdiri, müesseseyi amacından saptırır. Hakim, tazminat miktarını saptarken, bir yandan kişilik hakları zedelenen tarafın, ekonomik ve sosyal durumunu ve boşanmada kusuru bulunup bulunmadığını ve varsa kusur derecesini, fiilin ağırlığını; öbür yandan da, kişilik haklarına saldırıda bulunanın kusur derecesini, ekonomik ve sosyal durumunu göz önünde bulundurmak zorundadır. Açıklanan ilkeler gözetildiğinde davacı kadın yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı orantısız ve çoktur. Daha uygun miktarda tazminat takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.18.09.2013 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2020/648, Karar No: 2021/2920, Tarih: 01.02.2021

**9. Hukuk Dairesi         2020/648 E.  ,  2021/2920 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ...Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 24/09/2010-16/02/2015 tarihleri arasında davalı nezdinde kalıp ustası olarak 2.400,00 TL ücretle çalıştığını, öğle yemeğinin ve servisin işverence karşılandığını, sigorta primlerinin gerçek kazancı üzerinden yatırılmadığını, haftanın 7 günü 07.00-18.00 saatleri arasında mesai yaptığını, ulusal bayramların tümünde ve genel tatillerde çalışmasını sürdürdüğünü, yıllık izinlerini kullanamadığını, bu çalışmalarının karşılığının ödenmediğini, iş akdinin 16/02/2015 tarihinde hiçbir haklı ve hukuki sebep gösterilmeksizin ve ihbar önellerine uyulmaksızın sona erdirildiğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş akdinin istifa ile sonuçlandığını, davacının 01/01/2012 - 10/06/2013 tarihleri arasında asgari ücretle çalıştığını, 08.00-17.00 saatleri arasında mesai yaptığını, öğle bir saat ara dinlenmesinin olduğunu, davacının yaptığı işin niteliği gereği (betonun kuruması, diğer işlerin yapılmasının beklenmesi vb.) her gün çalışmasının söz konusu olmadığını, bu nedenle fazla mesai ücreti alacağının bulunmadığını, haftalık izin ücreti alacağının mevcut olmadığını, işyerinde resmi ve dini bayramlarda çalışma yapılmadığını, davacının çalıştığı süre boyunca hak ettiği izinlerini kullandığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, "dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davacının sigorta girişleri davalı işveren tarafından yapıldığı gibi, alınan tanık beyanlara göre de davacının iş akdine istinaden çalıştığı, taraflar arasında eser sözleşmesi bulunmadığı anlaşılmaktadır. Davacının, davalı işveren ile yöneticileri, pay sahipleri, faaliyet alanları ortak olan ve aralarında organik bağ bulunan şirketler nezdinde 4 yıl 4 ay 22 gün kıdeminin bulunduğu, davacı ve davalı tanık beyanına göre 08:00 - 18:00 saatleri arasında haftada altı gün çalıştığı, mahkemece havanın yağışlı olduğu günler esas alınarak hazırlanan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulduğu, ulusal bayram genel tatil alacaklarının tanık anlatımlarına göre hüküm altına alındığı, hakkaniyet indirimi yapılmadığı gibi bu yönde bir istinaf talebinde de bulunulmadığı, yıllık izinlerin kullandırıldığının davalı tarafça ispat edilemediği gibi alacak talebi yönünden davacının yemin teklifini icra ettiği, davanın belirsiz alacak davası olarak açılmasında Yargıtay 9. Hukuk Dairesi'nin istikrar kazanan içtihatları dikkate alındığında hukuki bir engel bulunmadığı" gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı yasal süresi içerisinde davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davacı fazla mesai talebinde bulunmuş, Mahkemece talebin kabulüne karar verilmiştir. Ancak davacı, iş akdinin feshinden sonra tanık olarak beyanda bulunduğu ... İş Mahkemesi'nin 2017/7 esas sayılı dosyasında kış aylarında 07:00-17:00 arası, yaz aylarında ise 08:00-18:00 arası günlük 10 saat çalıştığını ifade etmiştir. Davacının açık beyanı doğrultusunda 1 saatlik ara dinlenme süresinin düşülmesiyle davacının günlük 9 saat çalıştığı kabul edilerek sonuca gidilmesi gerekirken 07:00-18:00 arası 1 saat ara dinlenme ile haftalık 15 saat çalıştığının kabul edilmesi hatalıdır.

Kabule göre de, fazla çalışmaların yazılı delil yerine tanık beyanlarına dayalı olarak hesaplanması halinde, işçinin normal mesaisinin üzerine sürekli olarak aynı şekilde fazla çalışması mümkün olmadığından, hastalık mazeret izin gibi nedenlerle belirtildiği şekilde çalışamadığı günlerin olması kaçınılmaz olup, bu durumda karineye dayalı makul indirim yapılması gerektiğinin düşünülmemesi de ayrıca hatalıdır.

Sonuç:

Kabule göre de, fazla çalışmaların yazılı delil yerine tanık beyanlarına dayalı olarak hesaplanması halinde, işçinin normal mesaisinin üzerine sürekli olarak aynı şekilde fazla çalışması mümkün olmadığından, hastalık mazeret izin gibi nedenlerle belirtildiği şekilde çalışamadığı günlerin olması kaçınılmaz olup, bu durumda karineye dayalı makul indirim yapılması gerektiğinin düşünülmemesi de ayrıca hatalıdır.

Sonuç:

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01/02/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8417, Karar No: 2024/6639, Tarih: 01.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/8417 E.  ,  2024/6639 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1435 E., 2023/1473 K.

KARAR : Kısmen kabul, yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 8. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/755 E., 2023/369 K.

Taraflar arasındaki boşanma ve ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davaların kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince kadın vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden hüküm kurulmasına; erkeğin tüm istinaf talepleri ile kadının sair istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre davacı-davalı erkek vekili tarafından temyize konu edilen toplam ziynet alacağı miktarının, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesi uyarınca kesinlik sınırı olarak belirlenen 238.730,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmakla; davacı-davalı erkek vekilinin ziynet alacağı davası yönünden temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Davacı-davalı erkek vekilinin diğer yönlerden gerekli şartları taşıdığı anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı erkek vekili dava dilekçesinde özetle; davalı ile yaklaşık 5 yıllık evli olduklarını, bu evlilikten nüfus kaydından da görüleceği üzere ortak çocuklarının bulunmadığını, ancak her iki tarafta fikri ve ruhi olarak anlaşamadıklarını, bu anlaşmazlığın doğal sonucu olarak evlilik birliğini ve haliyle ortak hayatı sürdürmelerinin beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığını, boşanmaya karar verdiklerini, şiddetli geçimsizlik nedeniyle tarafların boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-davacı kadın vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; yetki itirazında bulunarak yetkili mahkemenin Şarkışla Mahkemeleri olduğunu belirterek yetkisizlik kararı verilmesini istemiş, protokolü kabul etmediklerini beyan ettikleri, evlilik birliği sürecinde davalının aile birliği ile ilgilenmemesi, sadakatsiz davranışlar sergilemesi, davacıya fiziksel ve psikolojik şiddet uygulamasından sebeple evlilik birliğinin temelinden sarsıldığını, davacı erkeğin sadakatsiz olduğunu başka bir kadın ile imam nikahı ile yaşadığını, evlilik içerisinde müvekkiline şiddet uyguladığını,davacı erkeğin zinasını müvekkilinin kabullenmeyip affetmediğini, evlilik boyunca erkeğin bağımsız konut açmayıp ailesiyle yaşattığını, davalının zaman zaman çalışmak amacı ile şehir dışına gittiğini, ancak eve dönünce eşi ile aynı yatağı paylaşmadığını, ikametlerinin üst katında kendisine ayrı bir oda hazırlayıp zamanın çoğunu bu odada geçirdiğini,, geceleri de tek başına bu odada kaldığını, bahis sitelerinde oyun oynayıp borçlandığı ve icra takibine maruz kaldığını bu nedenle erkeğin davasının reddine, karşı boşanma davalarının kabulüne, 50.000,00 TL maddî, 75.000,00 TL manevî tazminata aylık 1.200,00 TL tedbir-yoksulluk nafakasına hükmedilmesini; düğünde müvekkiline takılarak hediye edilen 25'şer gramdan 22 ayar 6 adet bilezik, 1 çift küpe, 1 adet kol saati (klasik stil kilitlemeli), 6 adet çeyrek altından yapılı ve kenarı altın işlemeli 1 adet kol bilekliği, bir adet beşi birlik (4 adet çeyrek altın ve bir adet cumhuriyet altınından oluşan) ziynetlerin aynen iadesine; mümkün olmaması halinde güncel karşılığının dava tarihinde itibaren işleyecek bankaca kısa vadeli mevduata uygulanan en yüksek faizi ile birlikte erkekten tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI