muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/24315, Karar No: 2015/8406, Tarih: 20.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/24315 E.  ,  2015/8406 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne kara verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değerinin tespit edilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

1)Dava konusu taşınmaza davalı idarece el atılarak yol geçirildiğinden bahisle, Kartal 3.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2007/440 - 2009/284 sayılı tazminat istemli dava dosyasında; yapılan keşif sonucunda taşınmazın "111.77 m²'lik kısmına Sena Sokak olarak el atıldığı " 12.03.2009 tarihli teknik bilirkişi raporunda beyan edilmiş ve bu kısmın bedelinin ödenmesine dair hükmün Dairemiz denetiminden geçerek kesinleştiği dikkate alınarak, kesinleşen dosyada mevcut teknik bilirkişi raporu mahallinde yapılacak keşifte zemine uygulanarak, dava konusu edilen yerle aynı olup olmadığı tespit edilerek, aynı yer olması halinde bedeline hükmolunan bölüm dışında fazladan el atılan kısmın bedeline hükmedilmesi gerekirken, eksik inceleme ile kabul kararı verilmesi,

2)Dava konusu taşınmaza yönelik açılan ve kesinleşen dava dosyasında taşınmaza kısmi el atma nedeniyle arta kalan bölümünde %5 değer azalışının kabulü ile hüküm kurulduğu dikkate alınmadan, işbu dava dosyasında taşınmaza ikinci kez al atılması nedeniyle mükerrerlik oluşturacak şekilde ikinci kez değer azalışı bedeli hesaplayan rapora dayanılarak, fazla bedele hükmedilmesi,

Doğru olmadığı gibi,

3)13.03.2015 gün ve 29294 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 13.11.2014 gün ve 2013/95-2014/176 sayılı kararı ile;

6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun başlığı ile birlikte değiştirilen geçici 6. maddesinin on üçüncü fıkrası "09.10.1956 ile 04.11.1983 tarihlerini kapsayan dönemde oluşan mağduriyetlerin giderilmesi amacıyla getirilen ve malikler aleyhine bir takım hükümler içeren bu istisnai düzenlemenin 04.11.1983 tarihinden sonraki dönem içinde uygulanmasının hukuk güvenliğini zedeleyeceği" gerekçesiyle Anayasanın 2 ve 35. maddelerine aykırı bulunarak iptal edilmiştir.

Bu durumda; 04.11.1983 tarihinden sonraki döneme ilişkin el atmalarda nispi harca hükmedilmesi gerektiğinden,

Bu durumda; 04.11.1983 tarihinden sonraki döneme ilişkin el atmalarda nispi harca hükmedilmesi gerektiğinden,

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20852, Karar No: 2014/8807, Tarih: 01.04.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/20852 E.  ,  2014/8807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçu gece sayılan zaman dilimi içerisinde işlediğinin anlaşılması karşısında, hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken TCK.nun 143/1 maddesinin uygulanmaması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 01.04. 2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14783, Karar No: 2013/16394, Tarih: 12.11.2013

**8. Hukuk Dairesi         2012/14783 E.  ,  2013/16394 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

... ile ... ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair.........verilen 26.10.2011 gün ve 383/356 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, miras yoluyla intikal ve eklemeli kazanmayı sağlayan zilyetlik hukuksal nedenine dayanarak 101 ada 70 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında davalıların murisi adına tespit ve tescil edildiğini açıklayarak tapu kaydının iptali ile adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, kati mehil süresi içerisinde davacı tarafından keşif giderinin yatırılmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı tarafa verilen kati mehil süresi içerisinde keşif giderinin yatırılmaması ve dava konusu taşınmaz üzerinde keşif icra edilememesi nedeni ile keşif deliline dayanan davacının iddialarının ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiştr.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamında; dava, kadastro öncesi kazanmayı sağlayan zilyelik muristen intikal hukuki sebebine dayalı olarak TMK'nun 713/1 ve 996. maddeleri ile 3402 sayılı Yasa'nın 14. maddesi gereğince açılan mülkiyetin aktarılmasına ilişkin tapu iptali tescil davasıdır. Gayrimenkulün aynına ilişkin davaların yerel bilirkişi ve tanık dahil her türlü delil ile kanıtlanması mümkündür. Somut olayda; davacı dava dilekçesinde tanık dahil her türlü delile dayanmıştır. Ne var ki mahkemece 06.05.2011 tarihli oturumdaki 3 nolu ara kararı gereğince tanık listesi için davacı tarafa 10 günlük kesin mehil verilmiştir. Davacı taraf kesin süreyi geçirdikten sonra tanık listesi sunmuş olduğuna göre Mahkeme'nin 22.07.2011 tarihli oturumdaki 2 nolu ara kararı isabetlidir. Öte yandan HMK'nun 266. (HUMK 275) maddesi uyarınca öncelikle taraflar, uzlaşamadıkları taktirde Kaymakamlık aracılığı ile dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde ikamet eden, taşınmazı bilen, yaşlı ve tarafsız kişiler arasından mahalli bilirkişi belirlenmesi ve HMK'nun 243, 244,

.........

259 ve 290/2. maddeleri gereğince, keşif yerine davetiyeyle çağrılmaları, uyuşmazlığın taşınmaza ilişkin bulunması nedeniyle keşif mahallinde dinlenilmeleri gerekirken ceza yargılamasında olduğu gibi mahalli bilirkişilerin İlçe Jandarma Komutanlığı aracılığı ile keşif mahallinde hazır edilmesine ilişkin ara karar isabetli değildir. (HMK m. 245) Ayrıca çap kaydı kesinleşen ve niteliği de belli olan bir yer için gerekli olmadığı ve bu konuda bir uyuşmazlık bulunmadığı halde fen ve ziraat bilirkişisi ile keşfe karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Hal böyle olunca anılan keşif ara kararına dayanılarak verilen kararlar ve yapılan işlemler de geçersizdir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacının temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 12.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...............
Yargıtay — Esas No: 2013/14318, Karar No: 2015/9825, Tarih: 10.03.2015

**9. Hukuk Dairesi         2013/14318 E.  ,  2015/9825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı-karşı davalı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti; hafta tatil ücreti, yıllık izin ücreti, ücret alacaklarının, davalı-karşı davacı, ihbar tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, asıl davanın kısmen, karşı davanın ise reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davalı-karşı davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesini ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle haklı olarak feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma, genel tatil, hafta tatili ve ücret alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının tüm haklarının ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı-karşı davacı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı-karşı davacı aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının yerinde olmaması nedeni ile reddine,

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, davacının fazla çalışma ücretinin, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı tarafından dosyaya sunulan vardiya çizelgeleri ile tanık beyanlarından ortalama bir mesai süresi tespit edilerek hesaplandığı anlaşılmaktadır. Ancak, bu hesaplama şekli yukarıdaki ilkelere uygun değildir. Yazılı belge bulunan dönem için sadece yazılı belgelere göre, bulunmayan dönem için ise tanık beyanlarına göre hesaplama yapılmalıdır.

Davalı tarafından sunulan vardiya çizelgelerine davacının bir itirazı bulunmadığı da dikkate alınacak olursa, mahkemece, bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle, vardiya çizelgelerinin kapsadığı 2010-2012 yılları için sadece bu çizelgelere göre, 2010 yılı öncesi ise tanık beyanlarına göre hesaplanarak sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

3-Taraflar arasında davacının genel tatillerde ve hafta tatillerinde çalışıp çalışmadığı da çekişmeli olup, fazla mesai ücretine ilişkin 2 numaralı paragraftaki açıklamalar ve ilkeler bu alacaklar için de geçerli olup yine, mahkemece alınacak ek raporda vardiya çizelgeleri dikkate alınarak çizelge bulunan dönem için çizelgelere göre, diğer dönemler için tanık beyanlarına göre hesaplama yapılmalıdır. Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

4-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

4-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı işçinin günlük 12 saat çalıştığı günler için yukarıdaki yasal düzenleme ve ilkelere göre 1.5 saat ara dinlenmesi düşülmesi gerekirken 1 saat ara dinlenmesi düşülerek hesaplama yapılması hatalıdır.

5-Ayrıca, davacı tanıklarından birinin davalı işverene karşı aynı mahiyette davası olduğundan beyanına itibar edilemeyeceği, diğerinin ise davalı işyerinde sadece 45 gün çalıştığı, bu nedenle çalıştığı süre kadar davacının çalışmalarına tanıklık edebileceği dikkate alınmadan davacının tüm hizmet süresindeki mesailerinin bu tanıkların beyanlarına göre hesaplanması hatalıdır. Bu nedenle, mahkemece, davalı tanıklarının beyanları dikkate alınarak sonuca gidilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5368, Karar No: 2019/2546, Tarih: 17.04.2019

**6. Ceza Dairesi         2016/5368 E.  ,  2019/2546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ...’nın, mağdur ...’a karşı işlediği yağma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

5237 sayılı TCK'nin 150. maddesinin 2.fıkrasındaki "Malın değerinin azlığı" kavramının, 765 sayılı TCK'nin 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlamak dışında benzerliği bulunmadığı, "Değerin azlığı"nın 5237 sayılı Yasa’ya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa Koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği; somut olayda sanığın, fırın tezgahının üzerindeki parayı yağmaladığının ve bununla yetinmeyip mağdurdan telefonunu istediğinin anlaşılması karşısında; koşulları oluşmadığı hâlde aynı yasanın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Anayasa Mahkemesinin TCK'nin 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24/11/2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usûl ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 17/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13723, Karar No: 2018/4020, Tarih: 28.03.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/13723 E.  ,  2018/4020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, ön inceleme duruşma günü belirlenerek davalıya tebligat yapılmış tarafların mazeret sunması nedeniyle ön inceleme duruşması bir sonraki tarihe ertelenmiştir. Ertelenen bu duruşma günü davalı erkeğe tebliğ edilmemiş ancak davalı erkek yine de bu duruşmaya katılmıştır. Mahkemece ön inceleme duruşması olarak açılan celsede kanunda belirtildiği şekilde uyuşmazlık tespiti yapıldıktan sonra taraflara delillerini bildirmek için süre verilmeden davacı kadının hazır bulunan tanıkları dinlenilerek yargılamaya devam olunmuştur. Davalı vekili süresinde verdiği cevap dilekçesi ile tanık delilline dayanmasına rağmen, ön inceleme duruşması yapıldıktan sonra mahkemece davalıya Hukuk Muhakemeleri Kanununun 137. maddesi gereğince tanıklarını bildirmesi için süre verilmemiş, delilleri toplanmamıştır. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 137/1. maddesi gereğince mahkemece tarafların delillerini sunmaları ve delillerin toplanması için gereken işlemler ön inceleme duruşmasında yapılır. Diğer bir deyişle ön inceleme duruşmasında taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu belirlendikten sonra taraflara dilekçelerin karşılıklı verilmesi aşamasında dayandıkları delillerini bildirmeleri için süre verilir. O halde, mahkemece davalıya Hukuk Muhakemeleri Kanununun 137. maddesi gereğince tanıklarını bildirmek üzere süre verilmesi ve bildirdiği tanıkların HMK m.243 maddeleri gereğince dinlenilmesi, cevap dilekçesinde dayandığı diğer delillerin toplanması ve tüm delillerin birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi davalının savunma hakkını (HMK m.26) kısıtlayan önemli bir usul hatası olup, açıklanan sebeple hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 28.03.2018(Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2023/42, Karar No: 2023/1354, Tarih: 25.01.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/42 E.  ,  2023/1354 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1583 E., 2022/4177 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 42. ... Mahkemesi

SAYISI : 2021/1061 E., 2022/44 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararı ortadan kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre dava konusu fazla çalışma ve kısa çalışma primi alacaklarının 31.03.2011-29.12.2015 tarihleri arasındaki dönem için talep edildiği, 29.12.2015 tarihinden sonraki dönem yönünden uyuşmazlık bulunmadığı ve bu suretle hükmün ileriye yönelik etkisinin olmadığı anlaşılmakla; reddedilen ve temyize konu edilen miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine

25.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.