muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/6886, Karar No: 2023/5743, Tarih: 19.12.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/6886 E.  ,  2023/5743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/259 E., 2019/1455 K.

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı 11.12.2017 tarihli dava dilekçesinde özetle; anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs ve silahlı örgüt suçlarından 16.07.2016 tarihinde gözaltına alınmasına karar verildiğini, 21.07.2016 tarihinde tutuklandığını belirtmiş, hakkında yürütülen soruşturma sonunda anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüş suçundan 23.10.2017 tarihinde takipsizlik kararı verildiğinden bahisle haksız tutuklama, arama ve el koymadan doğan maddi ve manevi zararlarının tazmini kapsamında tutuklu kalınan her ay için 10.000,00 TL maddi ve 300.000,00 TL manevi tazminatın haksız işlem tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 02.05.2018 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın yetkili mahkeme açılmadığını, mükerrer dava ve dava süresinin araştırılması gerektiğini, talep edilen tazminatın fahiş olduğunu, davacı hakkında derdest dava bulunduğunu ve davanın reddi gerektiğini belirtmiştir.

3. İstanbul 15. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.11.2018 tarihli ve 2018/2161 Esas, 2018/333 Karar sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

4. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 30.04.2019 tarihli ve 2019/259 Esas, 2019/1455 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 09.10.2021 tarihli tebliğnamesi ile temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasını talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; davacı hakkında anayasal düzeni ortadan kaldırma suçundan takipsizlik kararı verilmesi nedeniyle tazminat şartlarının oluştuğuna dolayısıyla tazminat talebinin kabul edilmesi gerektiğine ve haksız arama ve elkoymaya yönelik tazminata hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; davacı hakkında anayasal düzeni ortadan kaldırma suçundan takipsizlik kararı verilmesi nedeniyle tazminat şartlarının oluştuğuna dolayısıyla tazminat talebinin kabul edilmesi gerektiğine ve haksız arama ve elkoymaya yönelik tazminata hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İstanbul 15. Ağır Ceza Mahkemesi gerekçesinde "... Davacı ...'un Sivas Sulh Ceza Hakimliğinin 21/07/2016 tarih ve 2016/145 sorgu sayılı kararı ile '' Silahlı Terör Örgütüne Üye Olma '' ve '' Anayasal Düzeni Ortadan Kaldırmaya Teşebbüs Etmek '' suçlarından tutuklandığı , Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı Anayasal Düzene Karşı İşlenen Suçlar Bürosunun 23/10/2107 tarih ve 2017/172549 soruşturma sayılı kararı ile '' Anayasal Düzeni Ortadan Kaldırmaya Teşebbüs Etmek '' suçundan hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığı kararı verildiği , '' Silahlı Terör Örgütüne Üye Olma '' suçundan ise cezalandırılması istemiyle kamu davası açıldığı ve Ankara 21. Ağır Ceza Mahkemesindeki yargılamanın devam ettiği anlaşılmış , her ne kadar davacı hakkında '' Anayasal Düzeni Ortadan Kaldırmaya Teşebbüs Etmek '' suçundan kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmiş ise de , aynı soruşturma kapsamında '' Silahlı Terör Örgütüne Üye Olma '' suçundan açılan kamu davasının yargılamasının devam ettiği, tutukluluğunun bu suç kapsamında değerlendirilmesinin mümkün bulunduğu , söz konusu derdest dava sonucuna göre davacının maddi ve manevi zarara uğrayıp uğramadığının tespit edilebileceği nazara alınarak , açılan maddi ve manevi tazminat davasının 5271 sayılı CMK.nın 141 ve 142 maddeleri uyarınca dava açma şartları oluşmadığından reddine karar verilerek aşağıdaki şekilde hüküm hüküm tesisi cihetine gidilmiştir." denilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili olarak, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 2017/172549 sayılı soruşturma dosyası üzerinden yürütülen soruşturma kapsamında davacının Anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme ve silahlı terör örgütüne üye olmak suçlarından 16.07.2016 tarihinde tutuklandığı, yürütülen soruşturma sırasında Anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme suçundan 23.10.2017 tarihinde hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilerek silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan açılan davanın yapılan yargılaması sonucunda Ankara 21. Ağır Ceza Mahkemesinin 2017/371 Esas - 2018/203 Karar sayılı kararıyla silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan 8 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın 05.11.2020 tarihinde kesinleştiği UYAP'tan yapılan kontrol sonucu anlaşılmıştır.

Yukarıda izah edildiği üzere davacının aynı sorgu ile davacının Anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme ve silahlı terör örgütüne üye olmak suçlarından tutuklandığı, her ne kadar Anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs etme suçundan davacı hakkında ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan kamu davası açıldığı ve silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan mahkumiyetine karar verildiği; dolayısıyla tutuklandığı suçlardan birinden mahkumiyetine karar verilmesi ve mahkumiyeti aşan tutukluluk süresi bulunmaması nedeniyle tazminat isteme koşulları oluşmadığından davanın reddine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Davacının ölçüsüz arama ve haksız el koyma nedenlerine ilişkin olarak iddiasıyla ilgili olarak ise; manevi tazminat davaları kişilik hakkını koruyan, haksız tecavüzün doğurmuş olduğu olumsuz sonuçları, yani zararın giderilmesini, telafi edilmesini amaçlamaktadır. Manevi tazminat davası için, kişilik haklarının ihlal edilmesi özellikle sosyal ve duygusal kişilik değerlerinin ihlali ve hukuka aykırı bir fiilin bulunması gerekir. Yakalanan veya tutuklanan kimsenin gerek aile, gerekse iş çevresinde itibarının sarsılması, aile, çocuk ve yakınları için tutukevinde hasret çekilmesi, kişinin tutuklanması nedeniyle ruhi sıkıntılar çekmesi, cezaevi şartları, buralarda duyduğu acı ve ızdıraplar kişinin manevi zararının giderilmesini gerekli kılmaktadır. Tutuklanan kimseye verilecek manevi tazminatın tespitinde; tutukluluk süresi, kişinin sosyal ve ekonomik yeri, üzerine yüklenen ve ceza kovuşturmasına konu olan suçun nitelik ve kapsamı göz önünde bulundurulmalıdır. Bu açıklamalar ışığında, yalnızca haksız yere yakalanan ya da tutuklanan kişinin çektiği acının karşılığı olarak manevi zarar ödenmesi gerektiği el koyma nedeniyle manevi tazminat şartlarının oluşmayacağı, yine 5271 sayılı Kanunun 141 nci maddesinin birinci fıkrasının ( i ) bendinde düzenlemeye göre aramanın ölçüsüz şekilde gerçekleştirilmesi halinde ancak tazminat talep edilebileceği, davacı hakkında uygulanan arama tedbirinin ölçüsüz olarak gerçekleştirildiğine dair bir delil bulunmadığı gibi bundan kaynaklı bir zarar da ileri sürülmemiş olup yine bu zarar ancak maddi zarar olabileceğinden, bu konuda koşulları oluşmayan tazminat davasının reddine karar verilmesinde isabetsizlik görülmemiş, mahkeme kararı sonucu itibariyle doğru olduğundan bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 30.04.2019 tarihli ve 2019/259 Esas, 2019/1455 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 15. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4145, Karar No: 2012/5301, Tarih: 11.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/4145 E.  ,  2012/5301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Kamu davasının 5237 sayılı TCK.nun 7.maddesi de gözetilerek lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4. maddesi gereğince zamanaşımı ile ortadan kaldırılması

Sanık hakkında düzenlenen, suç duyurusuna konu 15.06.2009 tarihli 2009-1376/25 sayılı vergi suçu raporunda; 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan vergi mütalaasında bulunulduğu anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4. maddesinde öngörülen 5 yıllık asli dava zamanaşımı suçun işlendiği en son faturanın düzenlendiği 08.07.2004 tarihinden iddianamenin düzenlendiği tarihe kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırıldığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 11.04.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/369, Karar No: 2018/10457, Tarih: 12.11.2018

**17. Hukuk Dairesi         2016/369 E.  ,  2018/10457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat (maddi ve manevi) davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; 29.03.2010 tarihinde davacının sevk ve idaresindeki araçla davalı ... şirketine kayıtlı, diğer davalı ... sevk ve idaresindeki ... plakalı aracın çarpışması sonucu davacının yaralandığını ve bakıma muhtaç hale geldiğini beyanla fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL iş göremezlik nedeniyle maddi ve 30.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline; birleşen dosyada da, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 5.000,00 TL bakıcı gideri nedeniyle maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 22.06.2015 tarihinde asıl davadaki maddi tazminat talebini 85.045,85 TL'ye, birleşen dosyadaki maddi tazminat talebini 106.606,12 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı ... şirketi vekili, aracı uzun süreli kiralayan olduklarından işleten sıfatlarının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, kusurlu olmadıklarını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve tüm dosya kapsamı itibari ile asıl ve birleşen dosyanın kısmen kabulü ile, davalı ... şirketine karşı açılan davanın usulden reddine, maddi tazminat yönünden davanın kabulü ile 85.045,85 TL iş göremezlik tazminatı ve 106.606,12 TL brüt bakıcı gideri tazminatı toplamı 191.651,97 TL'nin davalı ...'den kaza tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline, manevi tazminat yönünden davanın kısmen kabulü ile 20.000,00TL'nin davalı ...'den kaza tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazası sonucu oluşan bedensel zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde ve özellikle, yargılama sırasında alınan bilirkişi raporundaki kusur dağılımının oluşa uygun olması sebebiyle benimsenmesinde ve tazminatın takdirinde B.K.nun 47.maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nasafet kuralları çerçevesinde karar verilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki (2),(3)ve(4) nolu bentlerin, davalı ... vekilinin (3) nolu bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-İşleten tanımı 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 3. maddesinde “Araç sahibi olan veya mülkiyeti muhafaza kaydıyla satışta alıcı sıfatıyla sicilde kayıtlı görülen veya aracın uzun süreli kiralama, ariyet veya rehni gibi hallerde, ariyet veya rehin alan kişidir. Ancak ilgili tarafından başka bir kişinin aracı kendi hesabına ve tehlikesi kendisine ait olmak üzere işlettiği ve araç üzerinde fiili tasarrufu bulunduğu ispat edilirse, bu kimse işleten sayılır” şeklinde yapılmıştır. 2918 sayılı ...'nın 3. maddesinde işleten sıfatını belirlenmesinde şekli ve maddi ölçüt olmak üzere iki ayrı ölçüden yararlanılmıştır. Şekli ölçüye göre trafik sicilinde malik görülen kişi işletendir. Maddi ölçüye göre ise, trafik sicilinde adı geçen kişinin

önemi bulunmamakta olup önemli olan araç üzerindeki fiili hakimiyet, araçtan ekonomik yarar sağlama, masraf ve rizikolara katlanma gibi ölçütlerdir. İşletenin belirlenmesinde doktrin ve ...'ın kabul ettiği görüş maddi ölçüdür.

2918 sayılı ...'nın 85. maddesi ise “Bir motorlu aracın işletilmesi bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına yahut bir şeyin zarara uğramasına sebep olursa, motorlu aracın bir teşebbüsün unvanı veya işletme adı altında veya bu teşebbüs tarafından kesilen biletle işletilmesi halinde, motorlu aracın işleteni ve bağlı olduğu teşebbüsün sahibi, doğan zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olurlar” hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenleme karşısında, kazaya karışan araçların meydana getirdikleri zararlardan araç sahiplerinin hukuken sorumlu olacağı ilkesi benimsenmiş ise de, bu araçların sahipleri tarafından herhangi bir sebeple yararlanılmasının bir başka kimseye devir edilmesi halinde (çok kısa bir süre olmaması kaydıyla), artık üzerindeki fiili hakimiyetin kalmaması ve bu sebeple ekonomik yönden de bir yararlanma olanağının kalktığı durumlarda, o aracı kaza sırasında fiili hakimiyeti altında bulunduran ve ondan iktisaden yararlanan kimsenin işleten sıfatıyla meydana gelen zarardan sorumlu tutulması gerekip, bunun sonucu olarak da araç malikinin sorumlu tutulmaması gerekecektir. Gerek doktrinde, gerekse ...'ın uygulamalarında, kiracının işleten sıfatının belirlenmesinde, kira sözleşmesinin uzun süreli olması, araç üzerinde fiili hakimiyet ve ekonomik yararlanma unsurlarının birlikte bulunması gerekmektedir. Ancak bu konuda getirilecek delillerin üçüncü kişileri bağlayabilecek nitelikte ve güçte olması, özellikle zarara uğrayanların haklarını halele uğratacak bir sonuç yaratmaması şartı aranmakta ise de sözleşmenin noter aracılığıyla yapılması şartı aranmamaktadır.

Somut olayda, aracın kayden maliki davalı ...Ş. olup, davalı, aracın kazadan önce ihbar olunan ... Turizm Taş.İnş.Tic.Ltd.Şti'ye uzun süreli kiralanmış olduğunu savunmuş ve buna ilişkin olarak kira sözleşmesi ve teslim tutanağı suretini delil olarak ibraz etmiştir. Mahkemece ibraz edilen sözleşme ve teslim tutanağına göre ihbar olunan ... Turizm şirketine aracın uzun süreli kiralandığı ve davalı ... şirketinin işleten sıfatı bulunmadığı gerekçesiyle davanın ... görülmemiştir.

Yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler de gözönünde bulundurularak, davalı ... şirketi ile dava dışı ihbar olunan ... Turizm şirketi arasındaki kiralama sözleşmesi dikkate alınarak, taraflar arasında tanzim edilen kira sözleşmesinin uzun süreli ve 3. kişileri bağlayacak güçte bir kira sözleşmesi olup olmadığı, aracın teslim edilip edilmediği, araç üzerinde fiili hakimiyet ve ekonomik yararlanma olup olmadığı, kira sözleşmesinin ve kira bedelinin Maliye ve Vergi Dairelerine bildirilip bildirilmediği, kira bedellerinin ödenip ödenmediğinin, gerektiğinde davalı malik ve kiracının ticari defter ve kayıtları üzerinde bilirkişi marifetiyle inceleme yaptırılmak suretiyle kira sözleşmesinin belirtilen bu deliller ile fatura ve cari hesap hareketleri gibi yan delillerle desteklenip desteklenmediği, davalının işletenlik sıfatının devam edip etmediği hususları tartışılarak varılacak uygun sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3-Mahkemece hükme esas alınan hesap raporunda, davacının muhtemel bakiye yaşam süresi hem ... 2010 Yaşam Tablosu'na göre hem de ... ... (... 1931) Tablosuna göre seçenekli olarak tespiti suretiyle hesaplanmış, mahkemece hükme ... 2010 Yaşam Tablosuna göre yapılan hesap esas alınmıştır. ... ...'nun 1989/4-586 esas, 1990/199 sayılı kararı ve Dairemizin yerleşik içtihatları gereği, raporun ... (... 1931) Tablosu esas alınarak davacının muhtemel yaşam süresinin belirlendiği kısmının hükme esas alınmaması doğru görülmemiştir.

Yine, iş göremezlik zararının hesabında, davacının gelirinin doğru biçimde belirlenmesi, tazminatın doğru tespitinde önemli bir yer tutmaktadır. Çalışma hayatının aktif çalışma dönemi ve emeklilik dönemi olan pasif devre olarak ayrılması ve pasif devrede zararın asgari geçim indirimsiz asgari ücret düzeyinde bir zarar olacağının kabulünün gerektiği Dairemizin yerleşmiş içtihatlarındandır. Pasif devre zararının hesaplanması sırasında esas alınan ücret, bir çalışmanın karşılığı değil, ekonomik bir değer taşıyan yaşamsal faaliyetlerin sürdürülmesinin karşılığıdır. Hal böyle olunca da ücretle fiilen çalışanlara uygulanmak

için getirilen asgari geçim indiriminin, ücretli bir çalışmanın söz konusu olmadığı pasif dönem (devre) zararının hesaplanmasında dikkate alınamayacağı açıktır. Zira, asgari geçim indirimi (AGİ), ücretin eki olmadığından, tazminat alacaklarının hesaplanmasına esas ücrete dahil edilemez.

için getirilen asgari geçim indiriminin, ücretli bir çalışmanın söz konusu olmadığı pasif dönem (devre) zararının hesaplanmasında dikkate alınamayacağı açıktır. Zira, asgari geçim indirimi (AGİ), ücretin eki olmadığından, tazminat alacaklarının hesaplanmasına esas ücrete dahil edilemez.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının pasif dönem geliri, aktif dönem gelirinin %60'ı oranında kabul edilerek hesaplama yapılmış ise de; bilirkişi raporunda yapılan bu hesaplama şekli Dairemiz yerleşik içtihatlarına uygun değildir.

Bu durumda mahkemece, ... 1931 yaşam tablosu da esas alınmak suretiyle desteğin pasif dönem gelirinin yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda hesaplanması açısından ek rapor alındıktan sonra, varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

4-Kabule göre de, hükmedilen bakıcı giderine kaza tarihinden itibaren faiz işletilmesine karar verilmesi gerekirken karar tarihinden faiz işletilmesi yönünde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekili ve davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2)(3)ve(4) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin, (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı ve davalı ...'e geri verilmesine 12/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20468, Karar No: 2022/335, Tarih: 13.01.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/20468 E.  ,  2022/335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 40. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına dair mahkeme kararına karşı davacı vekilinin istinaf başvurusunun reddine dair verilen kararın Yargıtayca incelenmesi, süresi içinde davacı vekili tarafından istenmiş olmakla dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, davalıya sigortalı araç sürücüsünün kusurlu hareketi ile gerçekleşen kazada davacının yaralandığını ve malul kaldığını açıklayıp 5.000,00 TL maddi, 15.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuşlardır.

İlk Derece mahkemesince, dosya kapsamı değerlendirilerek; HMK’nin 150. maddesi uyarınca işlemden kaldırılan dosyanın süresi içinde yenilenmediğinden davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş; karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekilinin istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk derece mahkemesince verilen karara yönelik olarak davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nin 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nin 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına, davacı vekilinin mazeretini belgelendirmemiş olmasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, Dairemiz karar örneğinin ise Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 21,40 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 13/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.