muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/7758, Karar No: 2010/5892, Tarih: 13.05.2010

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; taraflar arasında öncelikli özen görevinin davacıya ait olması, aralarında karşılıklı saygıya dayalı akademik eğitim ilişkisi bulunması, dava konusu olayın gelişimi, davacıya söylenen sözlerin niteliği ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 3.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı yararına 1.500,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle, hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 2 nolu bendinde yer alan “…3.000…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…1.500,00…” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 2 nolu benidinin ilk paragrafında yer alan “…67,5…” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine “…13,50…” sayı dizisinin yazılmasına; davalının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 13/05/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2259, Karar No: 2024/13066, Tarih: 17.12.2024

**4. Hukuk Dairesi         2023/2259 E.  ,  2024/13066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/659 D.İş -2022/654 Karar

İtiraz Hakem Heyeti kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının zorunlu trafik sigortacısı olduğu araç ile davacının yolcu konumunda bulunduğu aracın 27.02.2015 tarihinde çarpışması sonucu gerçekleşen trafik kazasında müvekkilinin yaralandığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik toplam 5.000,00 TL sürekli iş göremezlik tazminatı ve geçici bakıcı gideri tazminatının başvuru tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, 14.01.2022 tarihli ıslah dilekçesi talebini toplam 145.878,00 TL’ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; başvurunun usulüne uygun olmadığını, maluliyet raporunun hatalı olduğunu, talebin zamanaşımına uğradığını, geçici iş göremezlik tazminatından sorumlu olmadıklarını, kusur raporu alınması gerektiğini, tazminattan müterafık kusur indirimi yapılması gerektiğini, faizden sorumlu olmadıklarını ve davacı lehine hükmedilecek vekalet ücretinin 1/5 oranında olması gerektiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ KARARI

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; başvurunun kabulü ile 145.878,00 TL’nin yasal faiziyle birlikte davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İTİRAZ

Uyuşmazlık Hakem Heyetinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince itiraz edilmesi üzerine; İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile itirazların reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; tazminat hesaplamasında TRH 2010 Yaşam Tablosu ve progresif rant formülünün uygulandığını oysa ki PMF 1931 Yaşam Tablosu ve %1,8 teknik faiz kullanılması gerektiğini, geçici bakıcı ve tedavi giderinden sorumlu olmadıklarını, davacının emniyet kemeri takıp takmadığının araştırılması gerektiğini belirtmiştir.

B. Gerekçe

Uyuşmazlık, davalı ... tarafından ZMSS poliçesi ile teminat altına alınan aracın karıştığı trafik kazası sonucu yaralanan davacı yolcunun sürekli iş göremezlik tazminatı ve geçici bakıcı gideri talebine ilişkindir.

B. Gerekçe

Uyuşmazlık, davalı ... tarafından ZMSS poliçesi ile teminat altına alınan aracın karıştığı trafik kazası sonucu yaralanan davacı yolcunun sürekli iş göremezlik tazminatı ve geçici bakıcı gideri talebine ilişkindir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, tazminat hesaplamasının denetime açık ve Yargıtay içtihatlarına uygun olmasına göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan İtiraz Hakem Heyeti kararının ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine,17.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1857, Karar No: 2024/2194, Tarih: 28.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/1857 E.  ,  2024/2194 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2008/432 E., 2015/1193 K.

DAVA TARİHİ : 12.07.2007

KARAR DÜZELTME İSTEYEN : Davacı kadın vekili

Taraflar arasındaki katkı payı alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Mahkemece davanın kısmen kabulüne kısmen reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı kadın vekili ve davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Davacı kadın vekili tarafından Dairece verilen kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; kesinlik, süre ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı kadın vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin maddî katkıları ile alınan iki adet taşınmazın 1/2 hissesinden boşanmaları halinde mahrum kalacağını belirterek; 150.000,00 TL tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

2.Davacı kadın vekili cevaba cevap dilekçesinde; iş makinelerinin müvekkilinin babasının bahçesini ipotek ederek satın aldığını, 823 ada 67 parselin önce arsasının alındığını, tarafların birikimlerini Türkiye'deki yakınlarına göndererek binanın yapıldığını, işbu taşınmaz ile ilgili daha önce dava açıldığını ve davanın kabulüne karar verildiğini, bakiye kısım için açılan ek davanın da kabulüne karar verildiğini, bu dosyalar ile müvekkilinin katkısının sabit olduğunu ileri sürmüştür.

3.Davacı kadın vekili 09.10.2012 tarihli (24) nolu celsede; boşanma davasından talep ettikleri 150.000,00 TL maddî tazminatın tamamının katkı payı alacağına yönelik olduğunu; davacı kadın vekili 24.12.2015 tarihli (46) nolu celsede; faiz başlangıç tarihinin 12.07.2007 olduğunu açıklamıştır.

II. CEVAP

1. Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin mobilyacı olduğunu, yurdışında da mobilyacı olarak çalıştığını, mobilya dükkanındaki makine alet ve edevatları satarak 823 ada 67 parsel sayılı taşınmazı satın aldığını ve üzerine başladığı inşaatın su basman seviyesine kadar yaptığını, inşaatın davacı çalışmaya başlamadan önce tamamlandığını, işbu taşınmazın edilmesinde davacının katkısının olmadığını, 3076 parsel sayılı taşınmazı da müvekkilinin kendi birikimleri ile satın aldığını belirterek; davanın reddini savunmuştur.

2. Davalı erkek vekili 15.11.2013 tarihli dilekçesinde; davacının 3076 parsel sayılı taşınmaz yönünden haklı olduğunun kabul edilmesi halinde davacının % 45,33 katkı payı oranında ayın olarak ödemeyi kabul ettiklerini beyan etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

1. Dava, boşanma davası ile birlikte açılmış olup boşanma dava dosyasından 25.11.2008 tarihinden ayrılmıştır.

2. Davalı erkek vekili 15.11.2013 tarihli dilekçesinde; davacının 3076 parsel sayılı taşınmaz yönünden haklı olduğunun kabul edilmesi halinde davacının % 45,33 katkı payı oranında ayın olarak ödemeyi kabul ettiklerini beyan etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

1. Dava, boşanma davası ile birlikte açılmış olup boşanma dava dosyasından 25.11.2008 tarihinden ayrılmıştır.

2. Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, taşınmazların eşler arasında mal ayrılığı rejimi geçerli olduğu dönemde edinildiği, davacı kadının 1981 yılından sonra gelir elde etmeye başladığı 1981-1992 yılları arasında gelir elde ettiği, 823 ada 67 parsel sayılı taşınmazın davalı tarafından 27.09.1973-1978 zaman dilimi içerisinde alındığı/edinildiği dikkate alındığında davacı kadının bu taşınmazın alım süreci boyunca gelir elde etmediği, 15.05.2013 ve 27.09.2013 tarihli, bilirkişiler tarafından dava dosyasına sunulan raporlarda tasfiyeye konu edilen 823 ada 67 parsel sayılı taşınmazın edinilmesine davacının katkısının olmadığına ilişkin beyanlarına raporun denetime elverişli olması nedeni ile itibar edildiği; 3076 parsel sayılı taşınmazın alımı ile ilgili davacı kadının katkı payının hesabına gelince, tarafların evlendikleri tarihten taşınmazın edinildiği tarihe kadar davacı kadının 66.291,12 Euro gelir elde ettiği, davalı erkeğin ise 259.953,00 Euro gelir elde ettiği, davacının elde ettiği gelirin % 65'ini, davalı erkeğin ise elde ettiği gelirin % 20'sini tasarruf edebileceği dikkate alındığında, davacının toplam tasarruf oranındaki oranın % 43,33 olduğu, 3076 parsel sayılı taşınmazın dava tarihindeki değerinin 180.000,00 TL olduğu, davacının 3076 parsel sayılı taşınmaz yönünden 81.954,00 TL katkı payı alacağın olduğu, davalı daha önce temerrüde düşürülmediğinden kabul edilen 81.954,00 TL alacağa dava tarihinden itibaren yasal faize hükmedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüyle, 81.954,00 TL katkı payı alacağının 12.07.2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili ve davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili ve davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Dairenin 20.09.2023 tarih ve 2023/5576 Esas, 2023/4069 Karar sayılı kararı ile, somut olayda, davacı kadının tasfiye konusu taşınmazlara yaptığı katkı nedeniyle taraflar boşanmadan önce açtığı dava dosyaları ile taşınmazlara 1/2 oranında katkı yaptığı kabulü ile alacakların tahsiline karar verildiği, kararların kesinleştiği, davacı kadının işbu dava dosyası ile aynı taşınmazlarla ilgili aynı sebepten boşanma dava tarihinden sonra katkı payı alacağı istemesinin aynı taşınmazlarla ilgili mükerrer alacağa, diğer bir deyişle davacının sebepsiz zenginleşmesine neden olacağı; Mahkemece, davacının daha önce açtığı davalarda tasfiye konusu taşınmazlara yaptığı katkı nedeniyle alacağın tahsiline karar verildiğinden, aynı taşınmazlarla ilgili aynı sebeplerle yeniden katkı payı alacağına hükmedilmesinin davacının sebepsiz zenginleşmesine neden olacağından davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olduğu belirtilerek; hükmün bozulmasına bozma sebebine göre taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

V. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuran

Dairenin yukarıda belirtilen kararına davacı kadın vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

B. Karar Düzeltme Sebepleri

Davacı kadın vekili karar düzeltme dilekçesinde; dava açıldığı tarihte aynı konuda açılan ve kesinleşen bir dava olmadığını, ilk kararın kesinleşmediğini, infaz edilmediğini, ilk karardaki tazminat talep edilmeden ikinci davadan dolayı sebepsiz zenginleşme oluşmayacağını, davalının davanın kısmen kabulünü dolaylı olarak kabul ettiğini, davalının davanın kabul edilmesi halinde ayın olarak ödemeyi kabul ettiğini de beyan ettiğini, davalının derdestlik itirazında da bulunmadığını, hiçbir zaman sebepsiz zenginleşme itirazında da bulunmadığını, zamanaşımına uğrayan dosyanın müvekkili aleyhine delil kabul edilemeyeceğini belirterek kararının düzeltilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sebepsiz zenginleşmenin oluşup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır. Dava, katkı payı alacağı istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26 ncı maddesi, 33 üncü maddesi, 190 ıncı maddesi, geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 440 ıncı maddesi; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 6 ncı maddesi; 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi'nin 152 nci maddesi, 153 üncü maddesi, 170 inci maddesi, 186 ncı maddesinin birinci fıkrası, 189 uncu maddesi, 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 146 ncı maddesi, 544 üncü maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 77 nci maddesi, 646 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

3. Değerlendirme

1. Yargıtay kararının düzeltilmesi 1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Mahkemece verilen karar, Dairemizce yasal ve hukuki dayanakları gösterilmek suretiyle bozulmuş olup, karar düzeltme istemi 1086 sayılı Kanun'un 440 ıncı maddesindeki nedenlerden hiçbirisine dayanmamaktadır. Bu nedenle yerinde olmayan istemin reddi gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Karar düzeltme talebinin REDDİNE,

1086 sayılı Kanun 442/son ve 4421 sayılı Kanunun 2 ve 4/b-1 maddeleri delaletiyle takdiren 2.320.00 TL. para ceza ile 891.50 TL karar düzeltme ret harcının düzeltme isteyenden tahsiline,

28.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6967, Karar No: 2024/6616, Tarih: 18.11.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/6967 E.  ,  2024/6616 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2012/190 E., 2015/189 K.

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, zilyetlikle iktisap koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olup, kararın davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu Kemerburgaz ormanlarında 1940 yılında 3116 sayılı Orman Kanununa (3116 sayılı Kanun) göre yapılan ve kesinleşen ilk orman tahdidi, 1987 yılında yapılan ve 15.12.1988 tarihinde kesinleşen 3302 sayılı 31.08.1956 tarihli ve 6831 sayılı Orman Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (3302 sayılı Kanun) kapsamında aplikasyon çalışması yapıldığı, taşınmazın bulunduğu alanda ilk arazi kadastrosu çalışmalarının ise 1957 yılında yapıldığı anlaşılmıştır.

Davacılar vekili dava dilekçesinde, İstanbul ili Eyüp ilçesi Kemerburgaz Beldesi, Fırat sokak bitimi, devamı Bedrinin Çayırı mevkii, 695 ve 2970 parsellerin üstü, 669 nolu parsel yakınında kalan, bir kısmı çitle çevrili olan ve içerisinde ağaç baraka bulunan, solunda geçici göl ve 669 parsel, altında su deposu ve 2970 parsel, üstünde orman alanı, sağında Bedrinin çayırı ve Fırat sokak sınırları içinde kalan 8 dönümlük arsayı-tarlayı müvekkillerinin 20 yılı aşkın bir süredir kullandıklarını ve faydalandıklarını belirterek söz konusu taşınmazın müvekkillerinin payları oranında tapuda tescilini istemiş, davalılar Hazine ve Eyüp Belediyesi vekilleri cevap dilekçelerinde; davanın reddini savunmuşlardır.

Dava, tapusuz taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; dava konusu taşınmazın orman sınırları dışarısında bulunduğu, 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 2896 sayılı Kanun ile değişik 2/B madde çalışmalarına konu olmadığı, toprak üzerinde ağaç kökleri ve ölü bitki artıklarının yer aldığı, arazinin büyük ölçüde meşe ağaçları ile örtülü bulunduğu, küçük bir kısım alanda tarım faaliyetlerinin yapıldığı, tahta bir baraka, plastik su deposu ve yanında birkaç meyve ağacının ve 5 adet arı kovanının bulunduğu, ancak arıcılık yapılmadığı, arazi eğiminin %10-15 civarında olduğu, sonuç itibariyle taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunun anlaşıldığı, her ne kadar dinlenen tanık beyanlarından, davacının anne ve babalarının ölümlerinden öncesi tarihlerde, 20 yılı aşkın bir süredir bostan ekmek ve arıcılık yapmak suretiyle kullandıkları, ölümlerinden sonra da davacı olan evlatları tarafından kullanıldığı bildirilmiş ise de; bu kullanımın malik sıfatıyla olsa da, ekonomik amaca uygun bir kullanımın bulunmadığı anlaşılmakla davanın reddine karar verilmiş, karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi kararında belirtilen gerekçelere, temyiz edenin sıfatına, 6100 sayılı Kanun’un Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacılar vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

S O N U Ç: Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

80,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 346,90 TL'nin temyiz eden davacılardan alınmasına,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

18.11.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5331, Karar No: 2017/10847, Tarih: 11.10.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/5331 E.  ,  2017/10847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece; davalı kadının da yemek ve temizlik yapmadığı, boşanmaya sebep olan olaylarda az da olsa kusurlu olduğu gerekçe gösterilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiştir. Davacı erkek, dava dilekçesinde kadına yüklenen "yemek ve temizlik yapmama" vakıasına dayanmamıştır. Davacının dayanmadığı vakıaların hükme esas alınması mümkün değildir (HMK m.25/1). Bu nedenle bu vakıa kadına kusur olarak yüklenemez. Davalı kadının boşanmayı grektiren başkaca kusurlu bir davranışı da ispat edilememiştir. Gerçekleşen bu durum karşısında davanın reddi gerekirken yazılı şekilde boşanma kararı verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/121, Karar No: 2016/3102, Tarih: 24.02.2016

**2. Ceza Dairesi         2016/121 E.  ,  2016/3102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ... yönünden; TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık ... hakkında mağdur ...' e karşı suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya toplanan delilere, gerekçeye hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

Sanık ... hakkında katılanlar ... ve ...'ya yönelik hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan adli sicil kaydındaki ... Asliye Ceza Mahkemesinin 01/06/02011 tarih, 2011/344 esas ve 2011/336 karar ilamının kesinleşme tarihinin suçun işlendiği tarihten sonra olduğu ve suç tarihinden sonra kesinleşen hükümlülüğün tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Sanık ... hakkında mağdur ... ve müştekiler ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...'e yönelik hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından ve sanık ... hakkında müşteki ...'a yönelik suç eşyasının satın alınması ve kabul edilmesi suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde

Müşteki ...'e yönelik konut dokunulmazlığını bozma suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin olay yerinde bulunan kamera izleme tutanağından anlaşılması karşısında, TCK'nın 119/1-c maddesi gereğince uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;