muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/399, Karar No: 2018/17339, Tarih: 15.10.2018

Davacı 3. kişi tarafından delil olarak gösterilen takip dosyası,kira sözleşmesi,...... levhası,borçlu şirket tarafından düzenlenmiş fatura ve tanık beyanları mülkiyet karinesinin aksini ispata yeterli değildir.

Bu durumda Mahkemece, forklift dışındaki mahcuzlar yönünden ispat yükü altında olan ve karinenin aksini her türlü delille kanıtlama olanağına sahip davacı 3.kişinin, karinenin aksini güçlü ve inandırıcı delillerle ispatlayamadığı,istihkak iddiasının, alacaklıdan mal kaçırmak amacıyla danışıklı olarak ileri sürüldüğü ve muvazaalı işlemler yapıldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken, 3. kişi tarafından haciz esnasında, dava dilekçesinde ve 12.03.2015 tarihli beyan dilekçesinde daha önce haczedilip muhafaza amacıyla bırakılan makineler dışındaki menkuller yönünden istihkak iddiasında bulunulduğunun açıklanmasına rağmen, yanılgılı değerlendirme sonucu 3. kişi tarafından borçlu aleyhine başlatılan takip esnasında haczedilen menkuller yönünden gerekçe oluşturularak davanın reddine karar verilmesi doğru değil ise de, bu husus yeniden yargılama yapmayı gerektirmediğinden ve hükmün redde ilişkin bölümü sonucu itibari ile doğru görüldüğünden, HUMK'nin 438/7 maddesi uyarınca, hükmün gerekçesinin açıklanan şekilde değiştirilip kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile, yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün gerekçesinin düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, taraflarca İİK'nin 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 15/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9708, Karar No: 2016/10986, Tarih: 29.06.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/9708 E.  ,  2016/10986 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanıkların beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık ... hakkında verilen beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde:

Katılanın, sanıklardan Necip’in fabrika müdürü, sanık ...’in ise insan kaynakları şefi olduğu fabrikada işçi olarak çalıştığı, kendisi hakkında yürütülen başka bir (cinsel taciz, hakaret ve tehdit) soruşturma nedeniyle tebligat adresini çalıştığı fabrikanın adresi olarak bildirmesi nedeniyle, katılan hakkında yapılan soruşturma sonrası açılan kamu davasının yargılamasını yapan ... Sulh Ceza Mahkemesi’nce, katılanın çalıştığı fabrikaya duruşma tarihi ile iddianamenin bulunduğu tebligatın yapılarak, evrakların gelen evrak dağıtım sorumlusu sanık ...’e teslim edildiği, sanık ...’in, tebligat evrakını katılanın haberi olmaksızın açarak okuduktan sonra, fabrikanın müdürü olan diğer sanık ...’e gösterdiği, evrakların daha sonra katılana teslim edildiği olayda,

Sanık ...’in, katılanın müdürü pozisyonunda olduğu, tebligat evrakını bizzat açmadığı, evrak kendisine geldikten sonra doğrudan katılana teslim ettiği dikkate alınarak, suç işleme kastı bulunmayan sanık hakkında beraat kararı verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden

Yapılan yargılama sonunda, sanığa yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, eksik incelemeye, atılı suçun unsurlarının oluştuğuna ve mahkumiyet istemine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraata ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında verilen beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Katılanın, sanıklardan Necip’in fabrika müdürü, sanık ...’in ise insan kaynakları şefi olduğu fabrikada işçi olarak çalıştığı, kendisi hakkında yürütülen başka bir (cinsel taciz, hakaret ve tehdit) soruşturma nedeniyle tebligat adresini çalıştığı fabrikanın adresi olarak bildirmesi nedeniyle, katılan hakkında yapılan soruşturma sonrası açılan kamu davasının yargılamasını yapan ... Sulh Ceza Mahkemesi’nce, katılanın çalıştığı fabrikaya duruşma tarihi ile iddianamenin bulunduğu tebligatın fabrikaya yapılarak, evrakların gelen evrak dağıtım sorumlusu sanık ...’e teslim edildiği, sanık ...’in, tebligat evrakını katılanın haberi olmaksızın açarak okuduktan sonra, fabrikanın müdürü olan diğer sanık ...’e gösterdiği, evrakların daha sonra katılana teslim edildiği olayda,

TCK'nın 134. maddesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun konusunu oluşturan özel hayat kavramı; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olayları ve bilgilerin tamamını içerir. Bu nedenle, kamuya açık alanda bulunulması, bu alandaki her görüntü veya sesin dinlenilmesine, izlenilmesine, kaydedilmesine, sürekli ve izinsiz olarak elde bulundurulmasına rıza gösterildiği anlamına gelmez. Kamuya açık alanda bulunulduğunda dahi, “kalabalığın içinde dikkat çekmezlik, tanınmazlık, bilinmezlik” prensibi geçerli olup, kamuya açık alandaki kişinin, gün içerisinde yaptıkları, gittiği yerler, kiminle niçin, nasıl, nerede ve ne zaman görüştüğü gibi hususları tespit etmek amacıyla sürekli denetim ve gözetim altına alınması sonucu elde edilmiş bilgileri ya da onun başkalarınca görülmesi ve bilinmesini istemeyeceği, özel yaşam alanına girdiğinde şüphe bulunmayan faaliyetleri özel hayat kavramı kapsamına dahildir; ancak, süreklilik içermeyen ve özel yaşam alanına dahil olmayan olay ve bilgiler ise bu kapsamda değerlendirilemez. Sonuç olarak, bir olay ya da bilginin, özel hayat kavramı kapsamına girip girmediği belirlenirken, sadece içinde bulunulan fiziki çevrenin özelliklerine bakılmamalı, kişinin toplum içindeki konumu, mesleği, görevi, kamuoyu tarafından tanınıp tanınmadığı, dışa yansıyan davranışları, rıza ve öngörüleri, sosyal ilişkileri, müdahalenin derecesi gibi ölçütler de göz önüne alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay incelendiğinde, katılanın sanık sıfatıyla yer aldığı ceza davasına konu yapılan olayların, niteliği itibariyle herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olayları ve bilgilerin tamamını içerdiği, tebligatın şahsa özel yapıldığı yapıldığı halde sanık tarafından açılarak okunduktan sonra, katılan yerine doğrudan diğer sanık ...’e verildiği dikkate alındığında, TCK’nın 134/1-1.cümle ve maddesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun yasal unsurlarının oluştuğu anlaşılmakla, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde beraat hükmü kurulması

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 29/06/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10890, Karar No: 2010/12140, Tarih: 24.11.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/10890 E.  ,  2010/12140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE YIKIM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden davalıya ait 122 ada 62 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını, özel mülkiyete konu olamayacağını ileri sürerek, tapu iptal ve yıkım isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Davanın reddine ilişkin kararın temyizi üzerine Dairece, dava tarihinde tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderlerine hükmedilmesi gereğine değinilerek bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hakimi ...’nın raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-K A R A R-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 24.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7919, Karar No: 2009/8849, Tarih: 21.12.2009

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/7919 E.  ,  2009/8849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MİLAS İCRA MAHKEMESİ

Alacaklısını zarara uğratmak kastiyle mevcudunu eksiltmek suçundan sanıklardan ...'nun beraatine, diğer sanık ... ...'nun İİK’nun 331., TCK'nun 62/1, 50/1-a, 52/2-3.maddeleri gereğince 3.000,00TL ve 2.000,00TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm şikayetçi vekili ve sanık tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının temyiz isteminin reddi ve bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Müşteki vekilinin hükme yönelik temyiz isteminin incelemesi sonucunda;

Hüküm müşteki vekilinin yüzüne karşı 26.9.2008 tarihinde yüzüne karşı tefhim edilmesine karşın, müşteki vekilinin CMUK’nun 310/1.maddesinde düzenlenen bir haftalık süre geçtikten sonra 6.10.2008 tarihinde temyiz dilekçesi verdiği anlaşılmakla, 5320 sayılı Kanun’un 8.maddesiyle yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 317.maddesi uyarınca istem gibi temyiz isteminin REDDİNE,

Sanığın hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesi sonucunda ise;

Yargılamanın 30.11.2007 tarihine bırakıldığından,18.10.2007 tarihli oturuma gelerek haberdar olan müştekinin bu tarihte duruşmaya gelmediği kendisini bir vekil ile de temsil ettirmediği gibi mazeret de bildirmediği anlaşılmakla açılan davada İİK’nun 349.maddesi gereğince müştekinin şikayet hakkının düşürülmesine karar verilmesi gerekirken, sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi,

Kabule göre de;

5252 sayılı TCK’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9/3.maddesinde yer alan “lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir” hükmü karşısında, suç tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 2004 sayılı İİK'nun 331.maddesi ve 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı İİK’nun 331.maddesi ile 765 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunlarının ilgili hükümleri olaya uygulanıp, leh ve aleyhteki hükümleri ayrı ayrı ele alınarak, ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması, cezanın bireyselleştirilmesine ilişkin hükümlerin de kararın gerekçe bölümünde tartışılıp sonucuna göre lehe yasanın belirlenmesi gerekirken, denetime olanak vermeyecek şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı olduğundan temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün istem gibi BOZULMASINA, 21.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5440, Karar No: 2015/23372, Tarih: 17.12.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/5440 E.  ,  2015/23372 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/111928

MAHKEMESİ : Hopa Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/12/2011

NUMARASI : 2011/253 (E) ve 2011/357 (K)

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya Muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın kamu zararını gidermediği gözetilerek, 5271 sayılı CMK'nun 231.maddesinde belirtilen objektif ve sübjektif koşullar arasında yer almayan "hürriyeti bağlayıcı cezanın adli para cezasına çevrilmiş olması" şeklindeki gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi bozma nedeni yapılmamıştır.

1-Doğrudan verilen ve hapisten çevrili adli para cezalarının, günlüğü 20 TL üzerinden hesaplanması sırasında tatbik maddesi olan TCK'nun 52/2. maddesi yerine fıkrası belirtilmeksizin TCK'nun 52. maddesinin gösterilmesi suretiyle CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2-Doğrudan verilen adli para cezasının 4 eşit taksitle tahsiline karar verilirken, 5237 sayılı TCK'nun 52/4. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

3-Sanık hakkında hükmolunan hapisten çevrili adli para cezasının taksitle tahsiline karar verilirken 5237 sayılı TCK'nun 52/4, 5275 sayılı Yasa'nın 109 ve bu maddeye dayanılarak çıkarılan Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Tüzüğün 51. maddelerine aykırı olarak sanığın aleyhine ve infaz yetkisini de kısıtlar şekilde adli para cezasının hükmün kesinleşme tarihinden itibaren taksitlendirilmesine karar verilmesi,

4-5237 Sayılı TCK'nun 50/6. maddesi gereğince hükmün kesinleşmesinden sonra Cumhuriyet Savcılığınca yapılan tebligata rağmen 30 gün içinde seçenek yaptırımın gereklerine başlanmaması veya başlanıp da devam edilmemesi halinde mahkemece kısa süreli hapis cezasının kısmen veya tamamen infazına karar verilmesi gerektiği halde infazı kısıtlayacak şekilde cezanın tamamen infaz edileceğine karar verilmesi ve anılan maddenin hükümde 52/6 olarak yazılması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca,

1-Hükmün doğrudan verilen ve hapisten çevrili adli para cezalarının paraya çevrilmesine ilişkin bentlerinde yer alan "52. maddesi" ibarelerinin çıkartılarak yerine "52/2. maddesi" ibarelerinin eklenmesi,

2-Hükmün doğrudan verilen adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin bendinde “birer ay” ibaresinden önce gelmek üzere “TCK'nun 52/4. maddesi gereğince” ibaresinin eklenmesi,

3-Hapisten çevrili adli para cezasının taksitlendirmesine ilişkin bentten “kararın kesinleşmesinden itibaren” ifadesinin çıkarılması,

2-Hükmün doğrudan verilen adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin bendinde “birer ay” ibaresinden önce gelmek üzere “TCK'nun 52/4. maddesi gereğince” ibaresinin eklenmesi,

3-Hapisten çevrili adli para cezasının taksitlendirmesine ilişkin bentten “kararın kesinleşmesinden itibaren” ifadesinin çıkarılması,

4-Hükümden "52/6" ibaresinin çıkarılarak yerine "50/6" ibaresinin eklenmesi, hükmün 2. fıkrasının son bendine yer alan "kısa süreli hapis cezasının" ifadesinden sonra gelmek üzere "kısmen veya" ifadesinin eklenmesi ve diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18343, Karar No: 2012/3063, Tarih: 10.02.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/18343 E.  ,  2012/3063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İ.İ.K.'nun 82/12 maddesi gereğince, borçlunun "haline münasip" evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki "aile" terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra mahkemesince, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tesbit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı, kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Somut olayda mahkemece mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda "taşınmazın 57.235,80 TL. edeceği ve borçlunun verilen emsaller ölçüsünde daire satın alabileceği" bildirilmiştir. Bilirkişi raporunda borçlunun haline uygun ev alabileceği miktar belirlenmediğinden anılan rapor bu hali ile hüküm kurmaya elverişli değildir.

Mahkemece yapılacak iş, bilirkişilerden ek rapor alınarak borçlunun haline münasip ev alabileceği değerin tespitinden sonra, tespit edilen bu miktar mahcuzun değerinden az ise mahcuzun satılarak, borçlunun haline münasip ev alması için gerekli bedelin kendisine, artanın alacaklıya ödenmesine, satışın borçlunun haline münasip ev alabileceği miktardan az olmamak üzere yapılmasına karar verilmesi gerekirken, yetersiz rapora dayalı olarak eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 10/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13272, Karar No: 2012/12873, Tarih: 11.12.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/13272 E.  ,  2012/12873 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, nitelikli yağma, geceleyin konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; geceleyin konut dokunulmazlığını ihlal suçunun nitelikli yağma suçunun unsuru kabul edilerek bu suçtan karar verilmesine yer olmadığına, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı eyleminin ise nitelikli cinsel saldırı suçunu oluşturduğu kabul edilerek bu ve atılı diğer suçlardan mahkûmiyetine dair Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 19.01.2012 gün ve 2011/62 Esas, 2012/12 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve katılan ... vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan sanık müdafii ve katılan ... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 11.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/12765, Karar No: 2017/1516, Tarih: 21.02.2017

**13. Ceza Dairesi         2015/12765 E.  ,  2017/1516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I) Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün 14/04/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 272. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle kesin nitelikte olduğu, temyizi olanaklı olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE;

II) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 21/02/2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8984, Karar No: 2013/1931, Tarih: 11.02.2013

**21. Hukuk Dairesi         2011/8984 E.  ,  2013/1931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı-Karşı davalı ölüm aylığının iptaline ilişkin Kurum işleminin iptaline, ölüm aylığının yeniden bağlanması gerektiğinin tespitine,

Davalı-Karşı davacı Kurum ise yersiz ödenen ölüm aylığının yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, davacı-karşı davalının davasının kabulüne, davalı-karşı davacı Kurumun davasının reddine karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

Dava, davacının maaşını kesen Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece, davanın kabulü ile davacının ölüm aylığını iptal eden Kurum işleminin iptaline, birleşen davanında reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrası olup, uyuşmazlığın çözümünde sosyal güvenlik, sosyal güvenliğin amaç ve yöntemleri, sosyal sigortalar, sosyal güvenlik sistemi gibi kavram ve olguların değerlendirilmesine gereksinim bulunmaktadır.

Sosyal sigorta sistemlerinde sigortalılar veya hak sahipleri belli şartların yerine getirilmesi halinde sosyal edime (yardıma) hak kazanırlar. Sosyal edim ya da sosyal yardım hakkı kişilerin belli bir yardım ya da edim üzerinden yargısal yönden icrası mümkün kamusal talep hakkını ifade eder. Sosyal sigortalar; sosyal koruma, dayanışma, sosyal denkleştirme, zorunluluk ilkelerine dayanmakta olup, özellikle inceleme konusu 5510 sayılı Kanunun 56. maddesi yönünden önem arz eden sosyal koruma ilkesiyle, toplumun ekonomik ve sosyal yönden en fazla gereksinimi olan bireylerini/gruplarını koruma, güvenceye kavuşturma ve onlara hizmet amaçlanmakta, yaşamlarını sürdürebilmeleri için bu kişilerin sosyal güvenlik şemsiyesi altına alınması hedefi öne çıkmaktadır. Devletler tarafından amaç olarak benimsenen sosyal güvenlik genellikle sosyal sigortalar ile sosyal yardım ve hizmetler olarak adlandırılan iki temel yöntem uygulanmak suretiyle sağlanmaya çalışılmaktadır. İki ana rejimden meydana gelen Türk Sosyal Güvenlik Sisteminde, yardımlar genellikle devlet

bütçesinden veya gönüllü özel yapılanmalardan karşılandığı, katılmasız veya primsiz rejim olarak adlandırılan sosyal yardım ve hizmetlerin yanı sıra sistemin temel dayanağını oluşturan ve ilgililerin herhangi bir maddi katkısının söz konusu olmadığı katılmalı veya primli rejimde bulunmaktadır.