muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2042, Karar No: 2015/1926, Tarih: 30.09.2015

Yukarıda belirtilen fıkra hükümlerinin özel sektör işverenleri ile kamu işverenleri arasında eşitsizlik oluşturacağına dair düşünceler kanunun açık hükmünün yorumla ortadan kaldırılacağı anlamına gelmektedir. Alt işveren işçilerinin asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinden yararlanmayı sınırlandırma anlamına gelen hükümler bir tarafa konulacak olursa kamu kurumuna muvazaa sonucu işçi atanması 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’na da aykırıdır. 657 sayılı Kanunun 4. maddesine göre, “Kamu hizmetleri; memurlar, sözleşmeli personel, geçici personel ve işçiler eliyle gördürülür.” ve 5. maddesine göre, “Bu Kanuna tabi kurumlar, dördüncü maddede yazılı dört istihdam şekli dışında personel çalıştıramazlar.”

94 sayılı ILO Sözleşmesi’nin somut olayda uygulanamayacağı

Alt işveren işçinin asıl işverenin yaptığı toplu iş sözleşmesinden yararlanabilmesi için yapılan alt işverenlik sözleşmesinin geçerli, diğer bir deyişle muvazaalı olmaması gerekir. Alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğuna hükmedilmesi halinde ILO’nun çalışma şartlarına ilişkin 94 sayılı Sözleşmesinin uygulanma imkânı yoktur. Anılan Sözleşmenin alt işverenler veya iş sözleşmesini devir alan şahıslar tarafından yapılan işler hakkında uygulanacağı 94 sayılı Çalışma Şartları (Kamu Sözleşmeleri) Sözleşmesi’nin 1. maddesinde açıkça belirtilmiştir. Sözleşme, alt işveren işçilerinin asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin lehe olan hükümlerinden, aynı iş kolu, aynı bölge ve aynı işte çalışma şartıyla yararlanacağına dair hüküm içermektedir. Alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğuna hükmedilmesi halinde işçiler asıl işverenin işçisi sayılacağı için anılan sözleşmenin uygulanmasından söz edilemez. Çünkü asıl işverenin işçisi olan kimse zaten diğer koşulların varlığı halinde asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanacaktır. Sözleşmenin 2. maddesi “Bu Sözleşme’nin kapsamına giren sözleşmeler, ilgili işçilere, işin yapıldığı aynı bölgedeki iş kolu veya sanayide ayni mahiyetteki iş için: toplu sözleşme yoluyla veya ilgili sanayi veya iş kolundaki işçi veya işverenlerin önemli bir kısmını temsil eden işçi ve işveren sendikaları arasında tensip edilmiş diğer bir müzakere usulü veya hakem kararı yolu ile ya da milli mevzuatla: Tespit edilmiş olanlardan daha az elverişli olmayan ücretleri (ödenekler dâhil), iş müddetlerini ve diğer çalışma şartlarını garanti eden hükümleri ihtiva edecektir.” şeklinde hüküm içermektedir. Somut olayda asıl işverenin bakım ve onarım işini yapan değil, sadece bu işlerde koordinasyon ve denetim görevini yerine getirecek işçileri bulunmaktadır.

Geçerli bir alt işverenlik sözleşmesi kapsamında çalıştırılan bir işçinin, anılan Sözleşme’nin ilgili maddesine dayanarak asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin lehe olan hükümlerinden yararlanma veya fark ücret isteme talebi karşısında diğer koşulların varlığı halinde sözleşme hükümlerinin uygulanabileceği konusunda herhangi bir tartışma bulunmamaktadır. 94 sayılı ILO Sözleşmesi, alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olmasına veya hangi hallerde alt işveren işçisinin asıl işverenin işçisi sayılacağına dair hükümler içermemektedir. Dolayısıyla 94 sayılı ILO Sözleşmesi’ne dayanarak alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı ve dava açan işçinin de asıl işverenin işçisi olduğuna hükmedilmesi hukukun açık ve ağır bir ihlalidir. Alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğu, bu nedenle de dava açan işçinin asıl işverenin işçisi olduğu hususu ile davacı işçinin asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanması gerektiği, hukuki sonuçları itibarıyla tamamen farklı konulardır. Kısaca; 94 sayılı Sözleşme, geçerli bir alt işverenlik ilişkisi kapsamında çalışan bir işçinin, diğer koşulları taşıması halinde asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanmak istemesi halinde dayanılacak bir normdur.

Kaldı ki, davacı dava ve ıslah dilekçesinde ILO Sözleşmesi’ne dayanmamış, yargılamanın hiçbir aşamasında anılan sözleşmeyi dile getirmemiş, yerel mahkeme de gerekçeli kararında hiçbir şekilde dolaylı da olsa sözleşmeden bahsetmemiştir. Davacı, sadece asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin hükümlerinden yararlanmak istememiş, ayrıca alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğundan bahisle asıl işverenin işçisi olduğuna hükmedilmesini talep etmiştir. Somut olayda uygulama kabiliyeti olmayan, muhtemelen de bu nedenle davacı ve yerel mahkeme tarafından bir kez bile zikredilmeyen 94 sayılı ILO Sözleşmesinin çoğunluk görüşü tarafından ileri sürülmesi ve bu nedenin onama kararında esas alınması son derece hatalıdır.

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Yapılan işlerin, üretimin eşit parçası şeklinde değerlendirilmesi her iki işin aynı veya benzer işler olduğu anlamına gelmez. Aksi halde çoğunluk görüşünde de hatalı şekilde belirtildiği gibi bir makinenin bakım ve onarımıyla uğraşan bir teknisyenin o makineyi çalıştıran işçi ile aynı işi yaptığına hükmetmek gerekir. Oysa bir makinenin bakım ve onarım işiyle o makinede çalışmanın tamamen farklı işler olduğu izahtan varestedir. Alt işverenlik sözleşmesine konu olan jeneratör, kömür değirmeni, kömür kırıcısı, buhar kazanı, türbin, konveyör ve motor ile elektrik ve su tesisatının bakım ve onarımı asıl işin bir parçası olsa da elektrik üretim işi olarak değerlendirilemez. Anılan makinelerin bakım ve onarımı olmadan elektrik enerjisi üretilemeyeceğini söylemek ve bu işi üretim işi gibi değerlendirmek hatalıdır. Bir makinenin veya aracın imal, bakım, tamir ve onarımı ile bunun üretim amacıyla kullanımı birbirinden tamamen farklı konulardır. Örneğin, işyerinde bulunan buhar kazanını imal eden usta ile kazanın tamir ve onarımını yapan usta, bu kazana sürekli kömür atarak belli basınçta buhar elde eden ve bunu türbine gönderen işçinin görevi birbirinden ayrıdır.

İşyeri veya iş sözleşmesi devrinin muvazaa olarak değerlendirilemeyeceği

Doktrinde farklı görüşler bulunmakla birlikte ihaleyi kazanamayan bir alt işverenin kendi işçilerini ihaleyi kazanan işverene devretmesi işyeri veya iş sözleşmesi devri olarak değerlendirilmelidir. Doğal gibi görünen husus ihaleyi kaybeden alt işverenin tüm işçilerini alarak asıl işverene ait işyerinden ayrılması ve işçilerini kendi işyerine götürmesidir. Alt işverenin kendi işyerinin asıl işverenin işyerine yakın olması durumunda alt işveren bünyesinde çalışan işçiler açısından önemli bir sorun yoktur. Ne var ki alt işverenin kendi işyeri bir başka ilde veya uzak yerde ise çalışanlar için iş koşullarının ağırlaması açısından ciddi bir sorun bulunmaktadır. Uygulamada bir işyerinde çalışan işçilerin önemli nedenler olmadığı sürece çalışma yerini değiştirmek istemedikleri görülmektedir. İşte çalışma ve sosyal hayatın gerçeklerine uygun olan durum da budur. Alt işverenin işyerinin başka il veya uzak yerlerde olması durumunda işçiler evlerini ve çocuklarının okullarını işyerine yakın yere taşımak zorunda kalacaktır. Bu açıdan bakıldığında iş sözleşmesinin veya işyeri devrinin işçiler lehine olduğu görülecektir. İşyeri veya iş sözleşmesinin birden fazla devri halinin muvazaa oluşturacağına dair herhangi bir hukuksal ve yasal bir düzenleme bulunmamaktadır.

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Yerel mahkeme kararında, aynı konu hakkında verilen kararların 22. Hukuk Dairesi tarafından onandığı, somut olaya ilişkin verilen aynı tür kararın bozulması halinde hukuki güvenilirliğin zedeleneceği, bu durumun Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin "sürpriz karar verme" yasağı çerçevesinde kalacağı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. Maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkına aykırılık teşkil edeceği ileri sürülmüş ise de; zaman zaman Yargıtay kararlarında maddi hatalara rastlanmakta, yine aynı kararlarda maddi hatanın taraflardan birisi lehine usuli kazanımlaş hak bahşetmeyeceği vurgulanmaktadır. Mahkeme kararlarında eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması, adil yargılanma hakkının ihlâli sonucunu doğurur. Yargı organları, her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirip, hangi maddî ve hukukî sebeplerle karar verdiklerini gerekçelerine yansıtmalıdırlar. Ortaya çıkacak karar, hukukun genel ilkelerine, mevzuata ve yerleşik içtihatlara tamamen aykırı ve sürpriz sayılacak nitelikte olmamalıdır. Bu durum yerel mahkeme kararında de değinildiği üzere "sürpriz karar yasağı" olarak da ifade edilmektedir. Ne var ki mevzuata aykırı olan veya bir kanun normunun unutularak hatalı şekilde verilen karardan dönülmesi sürpriz karar olarak değerlendirilemez. Kısaca, sürpriz bir karardan dönülmesi sürpriz olarak kabul edilemez. Aksi takdirde her içtihat değişikliğinin salt bu nedenle sürpriz karar olarak değerlendirilmesi gerekir. Sürpriz olan husus, kararın sonuç değil, gerekçe kısmıyla ilgilidir. Hukuka ve kanuna aykırılık teşkil eden veya hakkaniyete uygun olmayan kararlar emsal gösterilemez. Elektrik Piyasası Kanununun 15. maddesinin söz konusu olmaması halinde 22. Hukuk Dairesinin önceki kararlarında hukuka aykırılıktan bahsedilemez. Asıl işin bölünerek alt işverenlere verilemeyeceği, ancak özel bir yasal düzenleme durumunda verilebileceği Yargıtay ilgili daireleri tarafından kabul edilmektedir. Örneğin, karayollarına ilişkin işler, posta hizmetleri, sağlık hizmetleri ve belediye hizmetleri yasalarındaki özel düzenlemeler nedeniyle bölünerek alt işverenlere verilebilmektedir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 15. Maddesinin (g) bendi 14.03.2013 tarihli 6446 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılmış ve bu yeni yasal düzenlemenin 22. Maddesi gereğince hangi faaliyetlerin hizmet alımı yoluyla yaptırılabileceğinin enerji piyasası kurulu tarafından belirleneceği düzenlenmiştir. Yeni düzenlemeye göre asıl işlerin bölünerek alt işverene verilmesi önünde yasal bir engel yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.

... ... ... ...

22....Başkanı 19.H.D. Üyesi 13....Üyesi 22.H.D. Üyesi
Yargıtay — Esas No: 2009/484, Karar No: 2010/3840, Tarih: 02.03.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/484 E.  ,  2010/3840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 2.Aile Mahkemesi

TARİHİ :23.11.2007

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerin yukarıda 1. bentte gösterilen nedenlerle ONANMASINA, duruşma için taktir olunan 750.00 TL. vekalet ücretinin S.'den alınıp E.'ye verilmesine, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 02.03.2010 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2023/6164, Karar No: 2023/7759, Tarih: 25.09.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/6164 E.  ,  2023/7759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/573 Esas, 2023/554 Karar

I.YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Bandırma Sulh Hukuk Mahkemesinin 09.03.2023 Tarihli ve 2022/2653 Esas, 2023/539 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırması sonucunda hükümlünün Bandırma’da ikamet etmediğinin bildirildiği ve hükümlünün UYAP sisteminden alınan nüfus kayıt örneğinde yerleşim yeri adresinin ... Mah. ... Küme Evleri Küme Evleri No:12 İç Kapı No:1 .../Manisa olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Salihli 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 18.04.2022 Tarihli ve 2023/573 Esas, 2023/554 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün vasi atanması talep dilekçesinde ikamet adresinin 600 Evler No:82 Bandırma/Balıkesir olduğunu beyan ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II.GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 407 nci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, hükümlünün cezaevine girmeden önceki son yerleşim yeri adresinin ... Altı Sol Küme Evleri No:... İç Kapı No:.../Manisa olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Salihli 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, Salihli 1.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

25.09.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8841, Karar No: 2019/8230, Tarih: 14.03.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/8841 E.  ,  2019/8230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, basit cinsel saldırı, özel hayatın gizliliğini ihlal, kasten yaralama

HÜKÜM : Sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, nitelikli cinsel sladırı, şantaj ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetine dair Ereğli (Konya) Ağır Ceza Makemseinden verilen 11.10.2017 gün ve 2017/14 Esas, 2017/94 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile; sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı eylemi basit cinsel saldırı yelemi kabul edilerek atılı suçtan şikayet yokluğundan düşme, şantaj eylemi özel hayatın gizliliğini ihlal olarak kabul edilerek şikayet yokluğundan düşme, eziyet yaralam eylemi kişiyi hürriyetinden yoksun kılma unsuru olduğundan hüküm kurulmasına yer olmadığına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyet

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanık müdafisi ile katılan ..., Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İddianamedeki sevke, hükmün içeriğine, temyizin kapsamına, Yargıtay Kanununun 14. maddesine, Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 31/01/2019 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 01/02/2019 tarihinde yürürlüğe giren 30/01/2019 günlü, 2019/1 sayılı iş bölümü kararına göre temyiz incelemesini yapma görevi Yargıtay 8. Ceza Dairesine ait bulunduğundan, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, esası incelenmeyen dosyanın görevli Daireye gönderilmesine, 14.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2249, Karar No: 2020/7347, Tarih: 16.12.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/2249 E.  ,  2020/7347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Beraat

1- 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen “2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

2- 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

... Vergi Dairesi Müdürlüğünün 693 003 5311 vergi numaralı mükellefi ... San. Tic. Ltd. Şirketinin yetkilisi olan sanık hakkında sahte fatura düzenlemek suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında, sanığın cezaevine girdiği için iş yerine ait belgelerin dışarı atıldığını, kendisinin sahte fatura düzenlemediğini savunması karşısında; sanığın savunmasının doğru olup olmadığının tespiti bakımından, faturaları kullanan şirket yetkililerinin CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması, kanaat oluşturacak sayıda fatura aslının dosya arasına alınarak faturalarda yer alan imza ve yazıların sanığa ait olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, sonucuna göre toplanan tüm deliller değerlendirilip sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz talepleri bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 16.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/56, Karar No: 2024/4459, Tarih: 02.07.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/56 E.  ,  2024/4459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2013/1 E., 2018/45 K.

DAVA TARİHİ : 01.01.1973

KARAR : Davacıların ve asli müdahillerin davasının reddine

Dairemizin önceki tarihli geri çevirme kararı ile tüm tedavülleri ile istenilen tapu kayıtlarının bir kısmının paylı tapu kaydı olduğu anlaşıldığı halde, tüm tedavülleriyle birlikte gönderilmediği, getirtilen bu zabıt kayıtların tapu tarih ve numaralarının birbiriyle irtibatlı şekilde takip edilemediği, bu nedenle tapu kayıtları arasında sağlıklı şekilde bir irtibatlandırma yapılamadığı ve bu haliyle kayıkların intikal ve silsilesinin denetlenmesinin mümkün olmadığı tespit edilmiştir.

Bu nedenle;

1-Dava konusu taşınmazlara ve dava dışı taşınmazlara uygulanan Eylül 1951 tarhli ve 25-26; Mayıs 1942 tarihli ve 11-13; Kasım 1967 tarihli ve 16-17-18-19; ... 1276 tarihli 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16 tapu kaydının oluşumundan itibaren tüm tedavüllerini gösterir şekilde ayrıntılı kayıtların (köy, mahalle, mevki, cins, sınırlar, yüzölçümü, malik, hisse, geldi, gitti ve revizyona ilişkin tüm bilgileri içerir ve okunaklı; oluşum nedenlerini gösterecek ve birbirini takip edecek şekilde bilgisayar ya da daktilo ile yazılı şekilde) ve varsa haritasının mahalli Tapu Müdürlüğünden (eski yazı tapu kayıtları varsa Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü Arşiv Dairesi Başkanlığından) ayrı ayrı getirtilerek dosyasına konulması,

2-Sözü edilen kayıtların kadastro sırasında revizyon görüp görmediği araştırılarak varsa kayıtların revizyonu olan taşınmazların, kadastro tespit tutanaklarının ve varsa bu parsellerle ilgili kadastro sonucu oluşan tapu kayıtlarının onaylı örneklerinin, bu parsellerin davalı olması halinde ilgili dosyalar hakkında düzenlenecek dosya inceleme tutanaklarının da getirtilip dosyaya konulması ve bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

KARAR: Açıklanan sebeple;

Dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

02.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12976, Karar No: 2009/8822, Tarih: 02.07.2009

4. Hukuk Dairesi 2008/12976 E., 2009/8822 K.

**4. Hukuk Dairesi 2008/12976 E., 2009/8822 K.**

**- DAYANIŞMALI SORUMLULUK

- HAKSIZ EYLEM NEDENİYLE TAZMİNAT

- TAZMİNAT MİKTARININ SAPTANMASI**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 142 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 41 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 43 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı Derya ve Metin vekili tarafından, davalı E... Büyükşehir Belediye Başkanlığı ve Haşim aleyhine 27.12.2004 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalı Büyükşehir Belediye Başkanlığı hakkındaki davanın yargı yolu bakımından reddine, davalı Haşim hakkındaki davanın kısmen kabulüne dair verilen 10.07.2008 günlü kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı ve davalı Haşim vekilleri taraflarından süresi içinde istenilmekle, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun ge-rektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazına gelince; dava, 17 Ağustos 1999 günü meydana gelen depremde davalı Haşim'in teknik uygulama sorumlusu olduğu apartmanın yıkılması nedeniyle iki kişinin ölümü, bir kişinin yaralanması ve dairenin yıkılmasından dolayı uğranılan zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, davalılardan Büyükşehir Belediye Başkanlığı hak

kındaki dava, yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliği reddedilmiş; diğer davalı Haşim hakkındaki istemin ise bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacılar ile davalılardan Haşim tarafından temyiz olunmuştur.

Davacılar, davalılardan TUS sorumlusu Haşim'in taşıyıcı sistemi dayanıksız bina yapması nedeniyle, diğer davalı Belediye'nin ise yetersiz projeyi onaylaması nedeniyle zararın tamamından sorumlu tutulmalarını istemiştir. Yerel mahkemece TUS sorumlusu davalının 1,5/8 oranındaki kusuruna göre sorumluluğuna karar verilmiştir.

Yerel mahkemece benimsenen ve ceza mahkemesi tarafından alınan 01.12.2005 günlü bilirkişi raporuna göre, olayda davacı 2/8, yüklenici Tevfik 2/8, belediye görevlileri 1,5/8, proje kontrolü yapan inşaat mühendisi Ferruh 1/8 ve TUS görevlisi davalı Haşim 1,5/8 oranında kusurlu bulunmuşlardır.