muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/9247, Karar No: 2011/2820, Tarih: 07.04.2011

**5. Ceza Dairesi         2008/9247 E.  ,  2011/2820 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan sanık ...’un yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair, İzmir 4. Çocuk Mahkemesinden verilen 06.12.2007 gün ve 2005/1231 Esas, 2007/837 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Müşteki ...’ün 22.11.2003 tarihli şikayet dilekçesinde ‘sanık reşit olmayan kızımı kaçırmış, hakkında İzmir 15. ve 17. Asliye Ceza Mahkemelerinde dava açılmış, görevsizlik sebebiyle davalar İzmir Çocuk Mahkemesine gönderilmiştir’ şeklindeki bildirimi ve mağdure Gülden’in 24.03.2004 günü kollukta alınan ilk beyanında, genel ifadelerde bulunarak hangi tarihlerdeki olaylardan bahsettiği belirsiz biçimde, beyanlarını müşteki babanın başvurusuna konu olaya özgülememesi ve ‘bir fırsatını bulup eve geldim, davacı olduk, davamız halen devam etmektedir, şu an Yamanlar’da oturduğunu duydum bir başka kızla beraber yaşıyormuş’ anlatımı karşısında, dosyanın çocuk mahkemesine devrinden önce heyetli çocuk mahkemesinin 18.05.2005 tarihli oturumda ‘müşteki ve mağdurun beyanlarında aynı suç ile ilgili birkaç kez şikayette bulunulduğu anlaşıldığından sanık ile ilgili bu suçlardan dolayı varsa dosyalarının araştırılmasına’ biçimindeki ara kararının gereği yerine getirilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik soruşturmaya dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10708, Karar No: 2018/6211, Tarih: 02.10.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/10708 E.  ,  2018/6211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK’nın 158/1-h, 62, 52, 53 ve 58. maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü,

... şirketinin yetkilisi olan sanığın, katılan ...’ya 15 günlük umre turu satıp, karşılığında 10.000 TL para almasına rağmen, çeşitli mazeretler üreterek, belirtilen program içerisinde katılanı umreye götürmediği, ayrıca katılanın istemesine rağmen parasını da iade etmediği, sanığın bu surette nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda,

Sanığın savunmasının doğru olup olmadığı hususunda her hangi bir araştırma yapılmamış olması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından, sanığın yetkilisi olduğu söz konusu şirketin suç tarihinde Hac-Umre organizasyonu yapma konusunda yetkisi olup olmadığı, müştekiler adına vize başvurusu ile otel ve uçak rezervasyonu yapılıp yapılmadığı, katılanın gideceği tarihte başka müşterilerin götürüp götürülmediği hususlarının araştırılması ile sanığın en başından itibaren dolandırıcılık kastı ile hareket edip etmediğinin tespiti ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde sanık hakkında mahkumiyet hükmü verilmesi

Kabule göre de,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19/06/2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının alt sınırın üzerinde “120 gün” olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/836, Karar No: 2017/143, Tarih: 25.01.2017

**Hukuk Genel Kurulu         2015/836 E.  ,  2017/143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Ankara 12. İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 30.12.2010 gün ve 2010/297 E., 2010/783 K. sayılı kararın incelenmesinin davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9. Hukuk Dairesi’nin 22.10.2013 gün ve 2013/9135 E. 2013/26424 K. sayılı kararı ile;

"...A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili; davacının, 20.09.2006 tarihinde davalıya ait okulda öğretmen olarak çalışmaya başladığını, 01.08.2007 tarihinde ise doğum iznine ayrıldığını; doğum izninin 18.11.2007 tarihinde bitmesine karşılık, iş akdinin 20.09.2007 tarihinde sona erdiğinin davalı tarafından bildirildiğini; raporlu olunan dönemlerde yapılan ihtarların rapor sonunda geçerlik kazanacağını; fesih sonrasında işçilik alacaklarının tahsili için dava açtığını; mahkeme kararında, taraflar arasında imzalanan hizmet akdinin belirli süreli hizmet akdi olduğundan bahisle, ihbar tazminatı talebi dışındaki bir kısım alacaklarının hüküm altına alındığını; sözleşmenin süresinin 20.09.2007-19.09.2008 dönemi için yenilenmiş olduğunu; davacının doğum izni 18.11.2007 tarihinde biteceğinden, 19.11.2007-19.09.2008 dönemi bakiye ücret alacağının bulunduğunu ileri sürerek; bakiye ücret alacağının temerrüt tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmak suretiyle davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili; kesin hüküm itirazında bulunduklarını; davalı tarafından süresinde yapılan fesih ihbarının geçerli olduğunu; raporlu dönemde işçiye yapılan ihtarların, rapor sonunda geçerlik kazanmasının, belirsiz süreli hizmet sözleşmeleri için geçerli olduğunu; davacının talebinin haksız ve hukuka aykırı olduğunu savunarak; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Ç) Temyiz:

Karar süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmiştir.

D) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Yerel mahkemece, bakiye süre ücreti alacağına hükmedilmiş ise de; davalı işverenin belirli süreli iş akdinin, sürenin bitiminde sona ereceği ve iş akdinin yenilenmeyeceği yönünde ihtar çektiği, bu ihtarın davacıya tebliğ edildiği belirli süreli hizmet akdinin süre bitiminde sona erdiği anlaşılmış olup davacının belirli sürenin dışında bir çalışması da bulunmadığından bakiye süre ücreti alacağının reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalıdır..."

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, bakiye ücret alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin raporlu olduğu dönemde tebliğ edilen fesih ihbarının ancak rapor sonunda geçerli olacağı, sözleşmenin süresinin 20.09.2007-19.09.2008 dönemi için yenilenmiş olduğunu, doğum izninin 18.11.2007 tarihinde biteceğini ileri sürerek 19.11.2007-19.09.2008 dönemi bakiye süre ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, raporlu dönemde işçiye yapılan ihtarın rapor sonunda geçerlik kazanmasının belirsiz süreli hizmet sözleşmeleri için geçerli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, davalı vekilinin temyizi üzerine hüküm Özel Dairece, yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece “taraflar arasındaki iş sözleşmesinin belirli süreli olup, fesih şartları başlıklı 5. maddesinde “kurucu veya öğretmen, sözleşmeyi yenilememek istediği taktirde, sözleşme süresinin bitiminden en geç 1 ay önce bu durumu muhatabına yazılı olarak bildirmek mecburiyetindedir. Aksi halde sözleşme kendiliğinden yenilenmiş sayılır” hükmünün yer aldığı, davacı işçinin raporlu olduğunu bilen işverenin rapor döneminde yaptığı fesih bildiriminin rapor sonrasında hüküm ifade edeceği, bu sebeple işverenin hizmet akdini yenilememek istediğini rapordan daha önceden bildirmek zorunda olduğu, aksi halde sözleşmenin 5. maddesi hükmüne göre sözleşmenin yenilenmiş olacağı, bu nedenle de davacının bakiye dönem ücretine hak kazanacağı” gerekçesiyle önceki kararda direnilmiştir.

Direnme kararını davalı vekili temyiz etmiştir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, taraflar arasındaki belirli süreli hizmet sözleşmesinin sürenin bitiminde sona ereceğine ve iş sözleşmesinin yenilenmeyeceğine ilişkin olarak, davalı işveren tarafından düzenlenen ve davacının raporlu olduğu dönemde tebliğ edilen ihtarnamenin tebliğ tarihinde mi yoksa rapor süresinin bitiminde mi geçerli olacağı, varılacak sonuca göre taraflar arasındaki iş sözleşmesinin 5. maddesi gereğince yenilenmiş sayılıp sayılmayacağı ve davacının bakiye dönem ücreti alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Bilindiği üzere, özel öğretim kurumlarının çalışma usul ve esaslarını düzenleyen, 08.02.2007 tarih ve 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanununun 9. maddesi uyarınca özel öğretim kurumlarında çalışan yönetici, öğretmen, uzman öğretici ve usta öğreticiler ile kurucu veya kurucu temsilcisi arasında yapılacak iş sözleşmelerinin en az bir takvim yılı süreli ve yazılı olması gerekmektedir. Anılan maddede bu kişilerin sosyal güvenlik ve özlük hakları yönünden 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu ile 4857 sayılı İş Kanunu hükümlerine tâbi oldukları belirtilmiştir.

Dosya içerisinde bulunan ve taraflar arasında 20.09.2006 tarihinde imzalanan iş sözleşmesinin 3. maddesinde, süresinin 1 yıl olduğu, sözleşmenin başlama tarihinin 20.09.2006 ve bitim tarihinin 20.09.2007 olduğu belirtilmiştir. Sözleşmenin “fesih şartları” başlıklı 5. maddesinde ise “kurucu veya öğretmen, sözleşmeyi yenilememek istediği taktirde, sözleşme süresinin bitiminden en geç 1 ay önce bu durumu muhatabına yazılı olarak bildirmek mecburiyetindedir. Aksi halde sözleşme kendiliğinden yenilenmiş sayılır” hükmü yer almaktadır.

Tüm bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, davacının davalıya ait özel eğitim okulunda zihinsel engelliler özel eğitim öğretmeni olarak bir yıl süreli iş sözleşmesi ile 20.09.2006 tarihinde işe başladığı, doğum iznine ayrılması nedeniyle 31.07.2007 tarihinden 17.11.2007 tarihine kadar istirahatli olup, 18.11.2007 tarihinde çalışabileceğine dair sağlık raporu aldığı, davalı işveren tarafından Ankara 13. Noterliğinin 20.08.2007 tarih ve 39600 yevmiye nolu ihtarnamesiyle taraflar arasındaki sözleşmenin 20.09.2007 tarihinde sona ereceği ve söz konusu sözleşmenin yenilenmeyeceği bildirilerek iş sözleşmesinin feshedildiği, ihtarnamenin davacıya 12.09.2007 tarihinde tebliğ edildiği, SGK kayıtlarına göre, davacının, davalı işyerinde 20.09.2006-24.09.2007 tarihleri arasında çalıştığı anlaşılmaktadır.

Taraflar arasındaki iş sözleşmesinin süresi 20.09.2007 tarihinde sona erdiğine göre, sözleşmenin 5. maddesindeki hüküm gereğince davalı işveren tarafından yapılan fesih bildiriminin sözleşme süresinin bitiminden en geç 1 ay önce yani en geç 20.08.2007 tarihinde davacıya bildirilmesi gerekmektedir. Somut uyuşmazlıkta davalı işveren tarafından 20.08.2007 tarihinde çıkarılan ihtarname davacıya 12.09.2007 tarihinde tebliğ edilmiştir. Bu durumda, taraflar arasındaki iş sözleşmesi 20.09.2007-19.09.2008 dönemi için yenilenmiş sayılmaktadır.

Bu nedenle 818 sayılı Borçlar Kanununun 325. maddesinde yer alan, “İş sahibi işi kabulde temerrüt ederse, işçi taahhüt ettiği işi yapmaya mecbur olmaksızın mukaveledeki ücreti isteyebilir” şeklindeki düzenleme gereğince davacı işçinin bakiye süre ücret alacağının davalı işveren tarafından ödenmesi gerekir.

Bu nedenle 818 sayılı Borçlar Kanununun 325. maddesinde yer alan, “İş sahibi işi kabulde temerrüt ederse, işçi taahhüt ettiği işi yapmaya mecbur olmaksızın mukaveledeki ücreti isteyebilir” şeklindeki düzenleme gereğince davacı işçinin bakiye süre ücret alacağının davalı işveren tarafından ödenmesi gerekir.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler esnasında, iş sözleşmesinin yenilenmediği, belirli süreli hizmet akdinin süre bitiminde sona erdiği, mahkeme kararının Özel Daire bozma kararı doğrultusunda bozulması gerektiği görüşü dile getirilmiş ise de bu görüşler yukarıda açıklanan nedenlerle kurul çoğunluğu tarafından kabul edilmemiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece davacı işçinin bakiye süre ücret alacağı talebinin kabulüne yönelik hüküm kurulmuş olduğundan, direnme kararı sonucu itibariyle doğru olup, yukarıda açıklanan değişik gerekçe ile onanması gerekmektedir.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının yukarıda gösterilen değişik gerekçelerle ONANMASINA, gerekli temyiz ilam harcı peşin alınmış olduğundan başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 25.01.2017 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14048, Karar No: 2015/3385, Tarih: 12.03.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/14048 E.  ,  2015/3385 K.**

**"İçtihat Metni"**

ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01/02/2012 gün ve 2011/183-2012/17 sayılı kararı bozan Daire’nin 13/05/2014 gün ve 2014/6969-2014/9184 sayılı kararı aleyhinde asıl ve birleşen davada davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında yapılan hizmet alım sözleşmesi gereği müvekkili tarafından davalıya temizlik hizmeti verildiğini, sözleşme hükümlerine göre müvekkili tarafından davalıya 7 adet teminat mektubu verildiğini, sözleşme sona erdiği halde davalı tarafından teminat mektuplarının iade edilmediğini ileri sürerek, teminat mektuplarının iadesini veya bu teminat mektupları nedeniyle müvekkilinin ödemek zorunda kaldığı masrafın tahsilini talep ve dava etmiş, birleşen dava da ise, davalıya verilen 4 ayrı teminat mektubunun iadesini ve ödenmek zorunda kalınan masrafların tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasında yapılan sözleşmeye göre davacının çalıştırdığı işçilerin tüm hak ve alacaklarının ödendiğine ilişkin yazı sunulması gerektiği, davacı tarafından bunun yapılmadığı, ayrıca bir kısım illere ait temizlik hizmetlerinin davacı tarafından başka şirkete devredildiği, devir sözleşmesine göre davacının çalıştırdığı işçilerin kıdem ve ihbar tazminatlarından sorumlu olduğu, dolayısı ile davacının sözleşmeye göre sorumluluğunun devam ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, taraflar arasında yapılan temizlik hizmet alım sözleşmelerine göre davacının davalıya ait 9 bölge müdürlüğüne bağlı şubelerin temizlik işlerinin üstlenildiği, taraflar arasındaki sözleşmelerin sona erdiği, davacı tarafından sözleşme hükümlerine göre davalıya 11 adet teminat mektubu verildiği, bu teminat mektuplarına ilişkin Kayseri ve Denizli Bölge Müdürlükleri'ne yönelik ilişiksiz belgelerinin dosyaya sunulduğu, ancak diğer illere ilişkin ilişiksiz belgesinin sunulmadığı gerekçesiyle, asıl davanın reddine, birleşen davanın kısmen kabulü ile 27/08/2007 tarihli 44.400,00 TL bedelli teminat mektubu ile 27/08/2007 tarihli 37.850,00 TL bedelli teminat mektuplarının iadesine, fazla istemin reddine dair verilen karar taraf vekilleri tarafından temyizi üzerine Dairemizin 13/05/2014 tarihli kararı ile bozulmuştur.

Davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, asıl ve birleşen davada davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, asıl ve birleşen davada davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, asıl ve birleşen davada davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 05,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 12.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2966, Karar No: 2013/10331, Tarih: 19.11.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/2966 E.  ,  2013/10331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalılar Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Dava konusu taşınmaz ilişkin olarak 3402 sayılı Kanunun 22/2-a maddesi uyarınca yörede yapılan çalışmadan önceki ve sonraki tapu kayıtlarının getirtilmesi,

2) Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; 1946 yılında kesinleşmiş orman kadastrosu, 1976 yılında yapılan aplikasyon, 2. madde haritaları, 1987 yılında yapılan aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların, orman kadastrosu ile aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle gösterilecek, müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 19/11/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/519, Karar No: 2021/1070, Tarih: 11.02.2021

**16. Hukuk Dairesi         2017/519 E.  ,  2021/1070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

...

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Dava konusu taşınmazın tespitine esas tapu kayıtlarının revizyon gördüğü 44 ada ...,... ada 1, 2, 3, 4, 5, 87 ada 1, 10, 11, 12, 13, 14, 15 parsel sayılı taşınmazlardan hükmen tescil edilenlere ilişkin dava dosyalarının,

2- Dava konusu taşınmazın tespitine esas tapu kayıtlarının revizyon gördüğü parselleri dıştan çevreleyen tüm taşınmazların kadastro tespit tutanakları ve dayanakları ile güncel tapu kayıtlarının,

3- Dava konusu taşınmazın tespitine esas tapu kayıtlarının oluşumuna ilişkin varsa haritalarının,

4- Dava konusu taşınmazın tespitine esas tapu kayıtlarının revizyon gördüğü parsellerin güncel tapu kayıtları ile davalı olanlar varsa dava dosylarının getirtilmesi, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesi’ne GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10015, Karar No: 2017/8090, Tarih: 10.04.2017

**22. Hukuk Dairesi         2016/10015 E.  ,  2017/8090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İTİRAZIN İPTALİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının değişen alt işverenler nezdinde güvenlik görevlisi olarak davalı kurumda çalıştığını iş sözleşmesinin haksız feshedildiğini, feshe bağlı kıdem, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının tahsili amacı ile yaptıkları icra takibine davalı tarafından haksız olarak itiraz edildiğini belirterek itirazın iptali ile icra takibinin devamına, alacağın %40'ından aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının iddialarının yerinde olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davacının aynı işyerinde kesintisiz çalışmaya devam ettiği ve işyeri devri nedeniyle iş sözleşmesinin devam ettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı ve davalı vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının iş sözleşmesinin sona erip ermediği ve davacının işyeri devri kapsamında olup olmadığı uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi uyarınca, “Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

İşyerinin tamamının veya bir bölümünün hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devri işyeri devri olarak tanımlanabilir. 4857 sayılı Kanun’un 6. maddesinde, işyerinin bir bütün olarak veya bir bölümünün hukuki bir işleme dayalı olarak başkasına devri halinde mevcut iş sözleşmelerinin devralana geçeceği düzenlenmiştir. Bu anlatıma göre, alt işverence asıl işverenden alınan iş kapsamında faaliyetini yürüttüğü işyerinin tamamen başka bir işverene devri 4857 sayılı Kanun’un 6. maddesi kapsamında işyeri devri niteliğindedir. Dairemizin kökleşmiş içtihatları bu yöndedir.