muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/3222, Karar No: 2013/5805, Tarih: 04.04.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/3222 E.  ,  2013/5805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı dava dilekçesinde; düğünde takılan ... adet burgulu bileziğin davalı tarafından elinden alınıp bozdurularak tarla alındığını ve iade edilmediğini belirterek ziynet bedellerinin faiziyle tahsili ile evlilik birliği içerisinde elde edilen malların tasfiyesini talep etmiştir.

Davalı savunmasında, ziynet eşyalarını bozdurmadığını, davacının iddiasını ispat etmesi gerektiğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; katılma alacağına dair davanın kabulüne, ziynet eşyalarına yönelik davanın ise ispatlanamadığı gerekçesiyle reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından ziynet eşyalarına yönelik davanın reddi yönünden temyiz edilmiştir.

Türk Medeni Kanunu’nun ....maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek ... içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimsenin iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Davacı kadın dava konusu edilen ziynet eşyasının davalıda kaldığını ileri sürmüş, davalı koca ise davacı tarafından götürüldüğünü savunmuştur. Hayat deneylerine göre olağan olanın bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Başka bir anlatımla bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz. Diğer taraftan ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir. (....... Dairesi 09.05.2011 tarih ve 2011/1701-6067, ....... Dairesi 06.03.2012 tarih ve 2012/333-3494, ....... Dairesi ....03.2013 tarih ve 2013/3318-4289)

.

.

Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, elinden alındığını ve götürülmesine engel olunduğunu, evde kaldığını, ispat yükü altındadır. Olayda, davacı kadın dava konusu ziynet eşyalarının tarla alımı nedeniyle davalı tarafından elinden alındığını, iade edilmediğini, duyuma dayalı beyanda bulunan tanık beyanları ile ispat edememiştir. Bununla birlikte davacı, delil listesinde açıkça yemin deliline de dayanmış olduğundan davacıya, ziynetlerin elinden alındığı, davalı tarafta kaldığı konusunda yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5939, Karar No: 2019/13146, Tarih: 10.12.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/5939 E.  ,  2019/13146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Sanığın atılı suçlardan mahkumiyetine dair Diyarbakır 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 01.06.2017 gün ve 2016/243 Esas, 2017/214 Karar sayılı hükümlere ilişkin istinaf başvurusunun beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümler yönünden esastan, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden ise karardaki mahkumiyete ilişkin bölümün çıkartılarak yerine müsnet suçtan beraatine yazılması suretiyle düzeltilerek esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi.

Sanık müdafisinin 28.05.2018 havale tarihli temyiz dilekçesinden kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen beraat kararına yönelik bir temyiz talebinde bulunmadığı anlaşılmakla, incelemenin beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiziyle sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği görüşüldü:

Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Hükmedilen cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a. maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafisinin anılan hükme ilişkin temyiz isteminin aynı Kanunun 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, ilk derece mahkemesinin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdiri ile anılan hükme ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararı nazara alındığında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim edilen iddianame ile duruşmada verilen esas hakkındaki mütalaada sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 102/5. maddesinin tatbiki talep edilmediği halde ilk derece mahkemesince 5271 sayılı CMK'nın 226/2. maddesine aykırı olarak ek savunma hakkı tanınmaksızın anılan maddenin tatbiki suretiyle hüküm kurularak savunma hakkının kısıtlanması karşısında, söz konusu hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi,

Ancak;

Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim edilen iddianame ile duruşmada verilen esas hakkındaki mütalaada sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 102/5. maddesinin tatbiki talep edilmediği halde ilk derece mahkemesince 5271 sayılı CMK'nın 226/2. maddesine aykırı olarak ek savunma hakkı tanınmaksızın anılan maddenin tatbiki suretiyle hüküm kurularak savunma hakkının kısıtlanması karşısında, söz konusu hükme yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 11.05.2018 gün ve 2018/130 Esas, 2018/679 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmesine, 10.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/25427, Karar No: 2013/22621, Tarih: 16.09.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/25427 E.  ,  2013/22621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait iş yerinde tır şoförü olarak çalışırken rahatsızlığı nedeni ile teedavi olup işveren bu durumu geçde olsa bilrdirdiğini ancak iş sözleşmesinin işverence haksız olarak fesh edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacağı istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının yıllık izninin bitmesine rağmen işe başlamadığını, devamsızlıkla ilgili her hangi bir bildirim ve haber de vermediğini, bu nedenle iş akdinin bildirimsiz olarak feshedildiğini, davacının yurt dışından aldığı sağlık raporunun gerçeği yansıtmadığı gibi sağlık raporunun da süresi içinde işyerine bildirilmediğini, davacının ücret bordrolarını ihtirazı kayitsız olarak imzaladığını, harcırahın da ücret niteliğinde olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının rahatsızlığı ile ilgili alınan rapora göre göre davacının istirahatinin uygun olacağı ancak ayakta tedavisinin yeterli olduğu ve rahatsızlığının da seyahate engel olmadığının ortaya konulduğu, bu durum ile davacının işverene bildirmemiş olması nedeni ile davacının devamsızlığının haklı nedene dayanmadığı kanaatine ve davacının iş akdinin devamsızlık nedeni ile haklı nedenle feshinin yerinde olduğu, bu halde davacının kıdem ve ihbar tazminat taleplerinin reddi geriktiği, davacının uluslararası tır şoförü olması ve yurt dışında özellikle Avrupa ülkelerinde günlük seyahat saatlerine dikkat ediliyor olması ve yasakların titizlikle uygulanıyor olması ve denetlemelerin sıklıkla yapılıyor olması ayrıca davacı tarafında iddia ettikleri şekilde fazla mesai yapıldığının ispat edilememiş olması dosyaya delil olarak sunulan takoğraf kayıtlarının incelenmesine ilişkin alınan bilirkişi raporlarındaki tespitler ve tanık beyanlarına göre davacının haftalık 45 saat haricinde ayrıca fazla mesai yaptığı ve ortalama ayda 2 hafta tatilinde çalıştığı ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde de çalıştığı kanaatine varıldığı, gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar vmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici ya da şirket ortağı bulunması halinde, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden, yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep hakkı doğar. O halde üst düzey yönetici bakımından şirketin yöneticisi veya yönetim kurulu üyesi tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediğinin de araştırılması gerekir. İşyerinde yüksek ücret alarak görev yapan üst düzey yöneticiye işveren tarafından fazla çalışma yapması yönünde açık bir talimat verilmemişse, görevinin gereği gibi yerine getirilmesi noktasında kendisinin belirlediği çalışma saatleri sebebiyle fazla çalışma ücreti talep edemeyeceği kabul edilmelidir.

Satış temsilcilerinin fazla çalışma yapıp yapmadıkları hususu, günlük faaliyet planları ile iş çizelgeleri de dikkate alınarak belirlenmelidir. Genelde belli hedeflerin gerçekleşmesine bağlı olarak prim karşılığı çalışan bu işçiler yönünden prim ödemelerinin fazla çalışmayı karşılayıp karşılamadığı araştırılmalıdır. İşçiye ödenen satış priminin fazla çalışmaların karşılığında ödenmesi gereken ücretleri tam olarak karşılamaması halinde aradaki farkın işçiye ödenmesi gerekir.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 23.6.2009 gün 2007/40862 E, 2009/17766 K).

Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak Yedibuçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmeliğin 4 üncü maddesine göre, günde yedibuçuk saat çalışılması gereken işlerde çalışan işçinin, yedibuçuk saati aşan çalışma süreleri ile yedibuçuk saatten az çalışılması gereken işler bakımından Yönetmeliğin 5 inci maddesinde sözü edilen günlük çalışma sürelerini aşan çalışmalar, doğrudan fazla çalışma niteliğindedir. Sözü edilen çalışmalarda haftalık kırkbeş saat olan yasal sürenin aşılmamış olmasının önemi yoktur.

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41 inci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir (Yargıtay 9.HD. 18.11.2008 gün 2007/32717 E, 2008/31210 K.).

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (Yargıtay 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; Yargıtay, 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(Yargıtay 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K .).

Dairemizin önceki kararlarında; fazla çalışma ücretlerinden yapılan indirim, kabul edilen fazla çalışma süresinden indirim olmakla, davalı tarafın kendisini avukatla temsil ettirmesi durumunda reddedilen kısım için davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiği kabul edilmekteydi (Yargıtay 9.HD. 11.02.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K.). Ancak, işçinin davasını açtığı veya ıslah yoluyla dava konusunu arttırdığı aşamada, mahkemece ne miktarda indirim yapılacağı işçi tarafından bilenemeyeceğinden, Dairemizce maktu ve nispi vekâlet ücretlerinin yüksek oluşu da dikkate alınarak konunun yeniden ve etraflıca değerlendirilmesine gidilmiş, bu tür indirimden kaynaklanan ret sebebiyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesinin adaletsizliğe yol açtığı sonucuna varılmıştır. Özellikle seri davalarda indirim sebebiyle kısmen reddine karar verilen az bir miktar için dahi her bir dosyada zaman zaman işçinin alacak miktarını da aşan maktu avukatlık ücretleri ödetilmesi durumu ortaya çıkmaktadır. Yine daha önceki kararlarımızda, yukarıda değinildiği üzere fazla çalışma alacağından yapılan indirim sebebiyle ret vekâlet ücretine hükmedilmekle birlikte, Borçlar Kanununun 161/son, 325/son, 43 ve 44 üncü maddelerine göre, yine 5953 sayılı Yasada öngörülen yüzde beş fazla ödemelerden yapılan indirim sebebiyle reddine karar verilen miktar için avukatlık ücretine hükmedilmemekteydi. Bu durum uygulamada hakkaniyete aykırı sonuçlara neden olduğundan ve konuyla ilgili olarak Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde de herhangi bir kurala yer verilmediğinden, Dairemizce eski görüşümüzden dönülmüş ve fazla çalışma alacağından yapılan indirim nedeniyle reddine karar verilen miktar bakımından, kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına avukatlık ücretine hükmedilemeyeceği kabul edilmiştir.

Somut olayda, Yerel Mahkemece karar gerekçesinde uluslararası tır şoförü olarak çalışan davacı ile ilgili yukarıdaki ikeler doğrultusunda değerlendirme yapılmış ancak takometre kayıtlarına göre hesaplanan süre yönünden fazla çalışma ve hafta tatili hüküm altına alınmıştır.

Somut olayda, Yerel Mahkemece karar gerekçesinde uluslararası tır şoförü olarak çalışan davacı ile ilgili yukarıdaki ikeler doğrultusunda değerlendirme yapılmış ancak takometre kayıtlarına göre hesaplanan süre yönünden fazla çalışma ve hafta tatili hüküm altına alınmıştır.

Karar gerekçesi kendi içinde çelişkili olup takometre kayıtları tek başına fazla çalışmanın kanıtı için yeterli değildir. Araçta sefer süresince iki şoför olup olmadığı araştırılmadığı gibi, bilirkişi raporunda takometre kayıtlarındaki bazı günler karşılığında fazla çalışma yönünden "0" saat araç kullanma belirlendiği görülmüştür. Çalışmaların fazla çalışma sayılabilmesi için haftalık çalışma süresinin 45 saati aşması gerekmekte olup, dosyada mevcut her güne ait araç kullanım kayıtları incelenerek 1 hafta için kullanma süresinin 45 saati aşıp aşmadığı hususunda denetime elverişli rapor alınmadan, çelişkili gerekçe ile sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 16/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1275, Karar No: 2025/6327, Tarih: 21.04.2025

**10. Hukuk Dairesi         2025/1275 E.  ,  2025/6327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2024/98 E., 2024/352 K.

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen Kurum işleminin iptali ve iş kazası nedeniyle sürekli iş göremezlik oranının tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; 2012 yılında yüksekten düşme ve beyin kanaması nedeni ile opere edilmiş olan davacıda sekronder jeneralize nöbetler başladığını, özür durumuna göre tüm vücut fonksiyon kaybının %70 olmasına rağmen, maluliyet oranının sağlık kurulu kararı tarafından düşük tespit edildiğini, belirlenen iş göremezlik derecesi oranına itiraz edilse de Yüksek Sağlık Kurulu tarafından maluliyet oranının değiştirilmesine gerek görülmediğine dair cevap verildiğini belirterek Kurum işlemin iptali ile davacının maluliyet oranının tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının 04.05.2012 tarihinde geçirdiği iş kazası sebebiyle meslekte kazanma gücü kayıp oranı için 15.01.2013 tarihinde kuruma başvurduğunu, Kocatepe Sağlık Sosyal Güvenlik Merkezinin 27.10.2014 tarih - 025864 sayılı Meslekte Kazanma Gücü Kayıp Oranı Tespitine ilişkin Sağlık Kurulu Kararı ile sürekli iş göremezlik derecesinin %3.1 olarak belirlendiğini, davacının Sağlık Kurulu kararına itirazı üzerine Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca maluliyet durumu itirazen değerlendirildiğini 04.04.2017 tarih 2017/300 esas ve 27/4364 sayılı kararla maluliyet oranında herhangi bir değişiklik öngörülmeyerek kontrol muayenesi de gerekmediğinin belirlendiğini, Kurum tarafından yapılan işlemlerin mevzuata uygun olduğunu belirterek davanın öncelikle yetki yönüyle reddine, sunulan nedenlerle yasal dayanaktan yoksun davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 07.06.2022 tarihli ve 2020/360 Esas, 2022/273 Karar sayılı kararıyla; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 10.04.2023 tarihli ve 2022/2544 Esas, 2023/663 sayılı kararıyla; istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.