muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/807, Karar No: 2019/251, Tarih: 07.03.2019

Boşanılan eşle fiilen birlikte yaşama olgusunun nasıl kanıtlanması gerektiği ve ispat yükü hususunda 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 59 ve 100’üncü maddeleri üzerinde durulması gerekmektedir. 5510 sayılı 59’uncu maddesinde Kurumun denetleme ve kontrol yetkisi belirtilmiş, 59/2’inci maddesinde “Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarının görevleri sırasında tespit ettikleri Kurum alacağını doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemler, yemin hariç her türlü delile dayandırılabilir. Bunlar tarafından düzenlenen tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir.” hükmüne yer verilmiştir. Öte yandan 5510 sayılı Kanunun 100’üncü maddesinde ise bilgi ve belge isteme hakkı, bilgi ve belgelerin Kuruma verilme usulü düzenlenmiştir.

Özellikle belirtilmelidir ki, 5510 sayılı Kanunun 59’uncu ve 100’üncü maddeleri uyarınca Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından tutulan tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerli kabul edilmektedir. Diğer bir anlatımla, yetkili kişilerce düzenlenen ve tarafların ihtirazi kayıt koymaksızın imzaladığı tutanaklar aksi kanıtlanıncaya kadar geçerli olup, aksi ise ancak yazılı delille kanıtlanabilir.

Kaldı ki Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları ve iş müfettişi raporlarının, rapora dayanak alınan tutanaklar ile birlikte değerlendirilmesi ve ancak belirtilen nitelikteki ekli tutanakların, anılan Kanun kapsamında aksi sabit oluncaya kadar geçerli belge olduğunun kabulü, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 92/son maddesinde de açıkça hüküm altına alınmıştır. Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 14.11.1979 tarih ve 1014 E., 1364 K. ile 04.02.2009 tarih ve 2009/9-2 E.-2009/48 K. sayılı kararlarında da aynı hususlar vurgulanmıştır.

Ne var ki, Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından yapılan incelemelere dayalı tutanakların değerlendirildiği ve varılan sonucun yazıya geçirildiği raporların, sadece memur veya müfettiş tarafından düzenlenmiş olmaları, anılan raporların 4857 sayılı İş Kanunu’nun 92/son maddesi ile 5510 sayılı Kanunun 59’uncu ve 100. maddeleri kapsamında aksinin yazılı delille kanıtlanması gereken belgeler olarak kabulleri için yeterli değildir. Ayrıca 5510 sayılı Kanunun 59/2’inci maddesinde belirtilen aksi sabit oluncaya kadar geçerli olan tutanakların, Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından belgelere dayalı olarak düzenlenmiş olması veya belgeye dayalı olmamakla birlikte hazır bulunan işveren, işçi veya üçüncü kişi beyanları uyarınca düzenlenerek, doğruluğu ilgili kişilerin imzaları ile tasdik edilen ve imza inkârına konu olmayan tutanaklar olması gerekmektedir.

Buna göre, 5510 sayılı Kanunun 59’uncu ve 100’üncü maddelerinde söz edilen görevliler tarafından düzenlenen tutanaklar üçüncü kişilerin imzalı beyanları alınarak düzenlenmiş ve imza inkârına da konu olmamış ise artık aksi sabit oluncaya kadar geçerli kabul edilecektir. Bu tutanakların aksi ise ancak yazılı delille ispatlanabilir.

Bu ilkeler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; Sosyal Güvenlik Kurumunun 17.01.2010 tarihli Kontrol Memurluğu raporunda yapılan çevresel araştırmada davacı ile eski eşin birlikte yaşadığının tespit edildiği, nüfus kayıt sistemine göre davacı ... ile eski eşi ...'nun adreslerinin Güney Mahallesi, Kent Caddesi, No: 48, İç kapı No:1 olduğu, yine eş ...'nun aile reisi sıfatıyla mahalle muhtarlığına verdiği Aile İkamet Beyan Formunda bildirdiği adresin Kent Caddesi, No: 48/1 adresi olduğu gibi bu formda davacı ...'nu eşi olarak gösterdiği, eski eşin daha önceden çalıştığı işyerine bildirdiği adres ile iş akdinin feshi nedeniyle noter vasıtasıyla gönderdiği ihtarnamedeki adresin de bu adres olduğu, Körfez Emniyet Müdürlüğü tarafından yapılan araştırmada davacının 2000 yılından beri Güney Mahallesi, Kent Caddesi, No: 48/1 adresinde eski eşi ve çocukları ile birlikte oturduğunun belirlendiği, Körfez İlçe Seçim Kurulu Başkanlığının 25.01.2011 tarihli yazısına göre davacı ve eski eşinin adreslerinin Güney Mahallesi, Kent Caddesi, No: 48/1 olup, 12 Eylül 2012 tarihinde yapılan oylamada aynı sandıkta 172 ve 173 sıra numaraları ile oy kullandıkları anlaşılmış olup, ihtiyar heyeti üyesi ...'nın davacı ve boşandığı eşinin birlikte yaşadığına yönelik beyanı ile abonelik bilgileri de göz önünde alındığında davacı ile eski eş ...'nun boşanma sonrası fiilen birlikte yaşadıkları sabittir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, dosya kapsamındaki delillere göre davacı ile boşandığı eşinin fiilen birlikte yaşadıklarına dair kesin bir kanaatin oluşmasının mümkün bulunmadığı, bu nedenle yerel mahkeme kararının onanması gerektiği ileri sürülmüş ise de bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

Hâl böyle olunca yukarıda açıklanan sebeplerle, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uymak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 07.03.2019 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerle 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 07.03.2019 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Uyuşmazlık; 02.04.2002 tarihinde eşinden anlaşmalı olarak boşanan ve 12.07.1998 tarihinde ölen babasından kız çocuğu olması nedeni ile 01.05.2002 tarihinden itibaren ölüm aylığı bağlanan davacı kadının boşandığı eşi ile birlikte yaşadığı gerekçesi ile 23.10.2008 tarihinden itibaren kesilen aylığının bağlanması ve kesilen aylıkların tahsili istemi ile ilgili olup, davacının boşandığı eşi ile fiilen yaşayıp yaşamadığı noktasında toplanmaktadır.

Çoğunluk görüşü ile Özel Daire bozma kararı benimsenerek, davacının boşandığı eşi ile birlikte yaşadığının sabit olduğu, bu nedenle davanın reddi gerektiği gerekçesi ile yerel mahkemenin direnme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Belirtmek gerekir ki sosyal güvenlik hakkı anayasal bir hak olup, babadan dolayı bağlanan ölüm aylığının, kız çocuğun boşandığı eşi ile fiilen birlikte yaşadığına ilişkin, Sosyal Güvenlik Kurumu Kontrol Memurluğunca tutulacak rapor;

1) Ciddi olmalı,

2) Birlikte fiilen yaşama olgusu, maddi ve somut vakıalara dayandırmalıdır.

Diğer taraftan denetim raporu üzerine sosyal güvenlik ile ilgili kamu düzeninden olan bu davada mahkemece yapılacak araştırma sonucunda verilecek karar, yaklaşık ispata göre değil, tüm delillerin incelenmesi sonrası tam ispata göre oluşturulmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta kurum kontrol memurluğunca imzasız şikayet dilekçesi üzerine tutulan raporda birlikte yaşadıklarını beyan ettikleri belirtilen bakkal ve komşuların yazılı ifadeleri olmadığı gibi imzaları da bulunmamaktadır. Sadece kimlik paylaşım sisteminde aynı adreste ikamet ettikleri belirtilmiştir. Anılan denetim raporunun ciddi olmadığı ve somut ve maddi vakıflara dayanmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece yapılan yargılamada dinlenen tanık anlatımları ise kesin bir fiilen birlikte yaşamayı doğrulamamaktadır. Davacının boşanma sonrası kayınpederine ait iki katlı evin alt katında oturduğu, eşinin ise önce boşandıktan sonra ayrı bir yerde yaşadığı, daha sonra ise babasına ait eve geldiği, ancak babasının oturduğu ikinci katta ikamet ettiği beyan edilmiştir. Bir ihtiyar heyeti üyesinin beyanı dışında o da pazara giderken birlikte gördüğünü beyan etmektedir, fiilen birlikteliği doğrulayan tanık beyanı yoktur. Yer iki katlı bina olduğuna göre elbette, davacı ile ayrıldığı eşinin adresleri kayıtlarda aynı olacaktır. Mahkemece bu husus keşifte de da her iki katın bağımsız olduğu saptanmıştır.

Özellikle kurum denetim raporu sonrası davacı hakkında C. Başsavcılığına nitelikli dolandırıcılık suçundan şikayette bulunulmuştur. Kocaeli C. Başsavcılığının 2010/8341 Kovuşturma sayılı dosyasında eski eş ile birlikte yaşama eyleminin hileli davranış olarak kabul edilmeyeceği ve suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçesi ile kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş, kurumun bu karara itiraz etmesi üzerine ise itiraz Ağır Ceza Mahkemesince reddedilmiştir.

Takipsizlik kararının kesinleşmesi, tanıkların doğrulamaması, denetim raporunu ciddi olmayışı ve somut ve maddi vakıalara dayanmaması, uyuşmazlıkta tam ispatın gerçekleşmemesi nedeni ile yerel mahkemenin davanın kabullüne dair kararının onanması görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun aksi yöndeki bozma gerekçesine katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2015/954, Karar No: 2016/6020, Tarih: 05.04.2016

**13. Ceza Dairesi         2015/954 E.  ,  2016/6020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın ikamet adresine tebligat yapıldığında askerde olduğunun ve temyizinin süresinde olduğunun anlaşılması karşısında; temyiz talebinin reddine ilişkin ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'in temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 05/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13664, Karar No: 2012/1236, Tarih: 06.02.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/13664 E.  ,  2012/1236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Bilirkişi raporlarında münavebe ürünü olarak alınan marul ve ıspanağın dekar başına verim miktarlarının İlçe Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2009 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan sorulmasından,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30729, Karar No: 2014/42459, Tarih: 18.12.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/30729 E.  ,  2014/42459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmolunan 10 ay hapis cezası olduğu TCK'nin 50/1-f uyarınca 5 ay yerine 3 ay süreyle ve infazı kısıtlar şekilde temizlik sektöründe çalıştırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık, katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi uyarınca; TCK'nin 50/1-f maddesi uyarınca 3 ay ibaresi ve temizlik sektöründe çalıştırılması ibareside kaldırılarak 5 ay süre ile kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına yazılması diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10916, Karar No: 2023/2005, Tarih: 27.04.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/10916 E.  ,  2023/2005 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 2. Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; davalının düzenli bir işi olmadığını, müvekkiline sözel ve fiziksel şiddet uyguladığını, hakaret ettiğini, ortak konuttan zaman zaman gidip bir kaç hafta gelmediğini, birlik görevlerini ihmal ettiğini, ailesi ile yaşamaya zorladığını, hamilelik sürecinde ilgisiz kaldığını iddia ederek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesi birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin müvekkiline verilmesine, ortak çocuk için aylık 500,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, müvekkili yararına aylık 750,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, 50.000 TL maddî ve 50.000 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, evliliğin bitmesini gerektirecek bir durumun olmadığını, iddiaların gerçek dışı olduğunu, müvekkilinin eşini ve çocuğunu sevdiğini, davacı kadının müvekkilini aşağıladığını, hakaret ettiğini, kıskanç olduğunu, kapının önüne koymakla tehdit ettiğini, kovduğunu, evdeki eşyaları alarak gittiğini, asıl kusurlu olanın davacı kadın olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı erkeğin düzenli bir çalışma hayatının olmadığı, işinde sebat etmediği, eve gelmemezlik yaptığı, bazen de geç geldiği, eşinin gebelik sürecinde, doğumda ve doğum sonrası yaşanan sağlık sorunlarıyla ilgilenmediği, davacıyı kontrollere götürmediği, hastahanede kalınan süreçte kadına destek olmadığı, bakımıyla alakadar olmadığı, davacı kadının ise eşini sözlü olarak evden kovduğu, eve almayacağını dile getirdiği, hakaret içerikli mesajlar attığı boşanmaya sebebiyet veren olaylarda davalı erkeğin ağır kusurlu olduğu, ortak çocuğun ayrı yaşanılan süreçte anne yanında kalıyor oluşu, yaşı gereği anne bakım ve ilgisine muhtaç oluşu, alıştığı düzenin korunması gerektiği, annenin velâyeti almasına engel bir durum bulunmaması da gözetilerek yaşı küçüğün velâyeti davacı anneye verilerek baba ile müşterek çocuk arasındaki bağın kopmaması, babanın da çocuğuyla görüşme hakkı olması, babalık duygusunun tatmini için çocuğun yaşına göre baba ile kişisel ilişki tesis edildiği, tarafların ekonomik durumu ve müşterek çocuğun yaşı itibariyle ihtiyaçları düşünülerek nafaka yükümlüsü babanın da ekonomik mahvına sebep olmamak kaydıyla anne velâyetine alınan çocuk için tedbir ve iştirak nafakasına hükmedildiği, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi dikkate alınarak davacı kadın yararına uygun miktarda maddî tazminata hükmedildiği, evlilik birliğinin sarsılmasına sebep olan olaylarda kadın az kusurlu olduğu, toplanan delillerde kadının ağır yada eşit kusurlu olmadığı, bu olayların kadının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği, tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, evli olarak geçirdikleri süre, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat ile hakkaniyet kuralları dikkate alınarak kadın yararına bir miktar manevî tazminata hükmedildiği, taraflar hakkında düzenlenen kolluk araştırmaları ve tanık anlatımları ile mal varlığı sorgulamaları incelendiğinde davacı kadının boşanmak ile yoksulluğa düşeceği anlaşıldığından tarafların sosyal ve ekonomik durumları gözetilerek davacı kadın lehine tedbir ve yoksulluk nafakası takdir edildiği gerekçesi ile davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, ortak çocuk için aylık 500,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, davacı kadın yararına aylık 500,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, davacı kadın yararına aylık 25.000,00 TL maddî, 20.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; mahkemece sadece davacının tanık beyanlarının hükme esas alındığını, müvekkilinin davacı kadının doğumu ile ilgilenmemesi kusurunun ispatlanmadığını, müvekkilinin covid rahatsızlığı geçirdiğini, karantinada olduğunu, davacı tanığı Nazlı'nın davacının kızkardeşi olduğunu ve yanlı beyanda bulunduğunu, müvekkilinin tanıklarının beyanlarının görmezden gelindiğini, dosyaya sundukları davacı kadın evden kovmasına ve hakaretine ilişkin delillerin görmezden gelindiğini, müvekkilinin ağır kusurlu bulunmasının hukuka aykırı olduğunu, müvekkilinin eşine ve çocuğuna büyük bir sevgi beslediğini, asıl kusurun davacı kadında olduğunu, boşanma, velâyet, nafaka ve tazminat kararlarına itiraz ettiklerini belirterek, hükmün tamamı yönünden ilk derece mahkemesinin kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile hükmün usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf başvurusunun esastan reddi kararının hatalı olduğu belirtilerek, istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeler ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması talep edilmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, boşanma davasının kabulü koşullarının oluşup oluşmadığı, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında kusur belirlemesi, velâyet düzenlemesi, davacı kadın yararına maddî ve manevî tazminat ile davacı kadın ile ortak çocuk yararına hüküm altına alınana nafakaların koşullarının oluşup oluşmadığı ve miktarları noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesi, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesi, 175 inci maddesi, 182 inci maddesi, 330 uncu maddesi, 336 ncı maddesi. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası 370 inci ve 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesi, 169 uncu maddesi, 174 üncü maddesi, 175 inci maddesi, 182 inci maddesi, 330 uncu maddesi, 336 ncı maddesi. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası 370 inci ve 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8782, Karar No: 2024/8787, Tarih: 27.06.2024

**11. Ceza Dairesi         2022/8782 E.  ,  2024/8787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/347 E., 2022/420 K.

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Ankara 16.Asliye Ceza Mahkemesinin 09.07.2014 tarihli ve 2013/607 Esas, 2014/295 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşürülmesine karar verilmiştir.

2..Ankara 16.Asliye Ceza Mahkemesinin 09.07.2014 tarihli ve 2013/607 Esas, 2014/295 Karar sayılı kararının katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 24.09.2019 tarihli ve 2017/34345 Esas, 2019/8796 Karar sayılı kararı ile; "katılan ile sanığın bir dönem ... Tekstil San. Ltd. Şti’nin ortağı oldukları,sanığın 02/06/2010 tarihinde şirketteki payını devrederek ortaklıktan ayrıldıktan sonra 01/07/2008-02/06/2010 tarihleri arasında şirketin defter ve kayıtları üzerinde yapılan incelemede sanığın şirkette yapmış olduğu tahsilatları şahsi hesabına geçirip şirket hesabına aktarmayarak üzerine atılı suçu işlediği iddia edilen olayda, sanığın eyleminin TCK’nın 155/2 maddesinde düzenlenen hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu oluşturabileceği, bu nedenle işin esasına girilerek tarafların dinlenilmesi, şirket defter ve kayıtlarının getirtilerek gerekli incelemeler yapılması ve neticesine göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden TCK’nın 155/1 maddesi gereğince şikâyet yokluğundan düşme hükmü verilmesi, kanuna aykırı" olduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Bozma üzerine, Ankara 57.Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.06.2022 tarihli ve 2021/347 Esas, 2022/420 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ