muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12455, Karar No: 2023/4576, Tarih: 21.09.2023

Öte yandan yargılama sırasında 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 22 nci maddesinin 2-a bendi uyarınca yenileme çalışması yapılmış ancak bu çalışmaya ait evraklar da dosya içerisine alınmamış ve bu çalışmada dava konusu taşınmazın tabi tutulduğu işlem irdelenmemiştir.

İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan rapor, eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olup, hüküm vermeye yeterli değildir. Şöyle ki; dava konusu taşınmazı ilgilendiren orman sınır hattı (248 OS-287 OS) aplikasyon tutanağında "... adına tespiti yapılan ve itirazlı bulunduğundan henüz mülkiyeti belirlenmeyen 14 parselin batı köşesinde, deniz kenarındaki 248 nolu OS noktasından başlandı. Buradan sol taraf 14 parsel, sağ taraf devlet ormanı olduğu halde ilerlenerek Armutlu-... eski yolu üzerinde ve 14 parsel ile ... ve müştereklerine ait 15 parselin ortak köşesindeki 287 nolu OS noktasının yeri buradan sol taraf 15 parsel, sağ taraf devlet ormanı olduğu halde ilerlenerek...." şeklinde tarif edildiği halde, hükme esas alınan rapor ve krokide 248 nolu OS 14 parselin batı köşesinde gösterilmemiş, 287 OS de tutanağın aksine 14 ve 15 parselin ortak köşesinde gösterilmemiş ve böylelikle hem çalışma tutanağı hem de aplikasyon haritası ile uyumlu olmayan bir durum yaratıldığı halde bunun sebepleri bilirkişilerce belirtilmemiştir. Ayrıca yenileme evrakları dosyaya getirilmediği gibi, bilirkişilerce de yenileme çalışması ile dava konusu taşınmazın tabi tutulduğu işlem üzerinde durulmamıştır. Dosyada ilk yapılan tahdidin çalışma tutanağı evrakları eksik olduğundan aplikasyon tutanağı ile uyumu denetlenememektedir. Ancak aplikasyon tutanağına bakıldığında, orman tahdit sınırının kadastral parsel sınırı esas alınarak bellirtildiği, 248 OS nin 14 nolu kadastral parselin batı köşesinde, 287 OS noktasının 14 ve 15 nolu kadastral parsellerin ortak köşesinde bulunduğu ifade edildiği halde bilirkişilerce çalışma tutanağı doğrultusunda 14 ve 15 nolu parsellerin eski çapı esas alınarak orman sınır nokta ve hattının belirlenmesi ve buna göre orman tahdit haritasında yenileme sonrası oluşan durumda orman sınır noktaları belirlenip, dava konusu taşınmazın kesinleşen tahdit sınırları içerisinde kalan kısımları olup olmadığının tespit edilmesi ve denetime elverişli şekilde eski ve yeni çap ile orman tahdit haritasının çakıştırılması gerektiği halde, eksik incelemeye dayalı bilirkişi raporları esas alınarak karar verilmesi doğru olmamıştır.

O halde Mahkemece, 3116 sayılı Orman Kanuna göre yapılan çalışmanın, 6831 sayılı Orman Kanununa göre yapılan çalışmaların işe başlama, işi bitirme, askı ilan, çalışma tutanaklarının, orijinalinden çekilmiş tahidt haraitalarının, eski pafta, yenileme sonrası oluşan pafta ve yenileme çalışmasına ait tüm evrakların ilgili yerlerden getirtilerek, önceki bilirkişiler dışında halen Çevre ve Orman Bakanlığı ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman yüksek orman mühendisleri arasından seçilecek üç orman mühendisi ve bir harita mühendisinden veya olmadığı takdirde bir tapu fen memurundan oluşturulacak 4 kişilik bilirkişi kurulu aracılığıyla yeniden yapılacak keşifte 2 Eylül 1986 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan 6831 Sayılı Orman Kanununa Göre Orman Kadastrosu ve Aynı Kanunun 2/B Maddesinin Uygulaması Hakkında Yönetmeliğin 54 üncü maddesi uyarınca hazırlanan Orman Kadastrosu Teknik İzahnamesi'nin 49 uncu maddesinde yazılı “orman sınır noktası ve hatların uygulanmasında tutanaklardan, orman kadastro haritasından, hava fotoğraflarından, varsa ölçü karnelerinden, nirengi, poligon, röper noktalarından yararlanılır. Sınırlama tutanakları ile orman kadastro haritaları arasında çekişme olduğunda ölçü değerleri ve tutanaktaki ifadeler arazinin durumuna göre incelenir, hangisi daha çok uyum gösteriyorsa ve gerçek duruma uygun ise o esas alınır.” hükmü ile 15.07.2004 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan Orman Kadastrosunun Uygulanması Hakkında Yönetmeliğin “Teknik İşler” başlıklı Dokuzuncu Bölümde yazılı esaslar göz önünde bulundurularak uygulama yapılmalı, yerel bilirkişi beyanlarına başvurularak yerinde bulunmayan orman sınır noktaları, bulunanlardan hareketle tutanak ve haritalarda yazılı mevkii, yer, kişi isimleri ile açı ve mesafelere göre, orman kadastrosu, aplikasyon ve 2/B madde uygulama tutanak ve haritalarının düzenlenmesinde kullanılan hava fotoğrafları ve memleket haritalarından yararlanılarak, değişik açı ve uzaklıklardaki en az 6-7 adet orman sınır noktası bulunup röperlenmeli, anlatılan yöntemle bulunan ilk orman kadastrosu, aplikasyon ve 2/B madde uygulaması ile ilgili sınır noktaları aynı ölçeği çevrilerek, çekişmeli taşınmazın orman kadastrosu aplikasyon ve 2/B madde haritalarına göre konumu genel kadastro paftası üzerinde, ayrı renkli kalemlerle gösterilip keşfi izleme olanağı sağlanmalı, aynı ya da yakın orman sınır hatlarında, dava konusu edilen parseller varsa, bunların tümü birleşik harita üzerinde gösterilerek bilirkişilerden müşterek imzalı rapor ve kroki alınmalı, ilk orman kadastro harita ve tutanakları ile aplikasyon ve 2/B madde harita ve tutanaklarının uyumsuz olması halinde yukarıda yazılı Yönetmelikler ile Teknik İzahnamelerde yazılı tutanakların düzenlenmesine esas alınan hava fotoğrafı ve memleket haritası ile desteklenen ve gerçek duruma uygun düşen tutanaklara değer verileceği düşünülerek ve ilk karara esas alınan rapora göre tarafların leh ve aleyhine oluşan durum dikkate alınarak bir karar verilmelidir.

VI. KARAR

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un Geçici 3 üncü maddesi yollaması ile 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA,

7139 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesi uyarınca Orman İdaresinden harç alınmasına yer olmadığına,

Peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

21.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2892, Karar No: 2013/6616, Tarih: 27.05.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/2892 E.  ,  2013/6616 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine dair ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 27.11.2012 gün ve 2012/265 Esas, 2012/320 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık ve müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

14 yaşındaki sanık ile bir yıl boyunca rızasıyla ilişkiye girip hamile kalan ve doğurduğu çocuğu öldürdüğü iddiasıyla tefrik edilen, dosyada yargılandığı anlaşılan 13 yaş 7 aylık mağdure hakkında düzenlenen Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 24.06.2011 tarihli raporunda “doğumla ilgili Travma Sonrası Stres Bozukluğu ve doğum sonrası süreçle ilgili ... Depresif Bozukluk denilen psikiyatrik bozukluğun tespit edildiğinin ve mağdurenin yaşanan hamilelik, travmatik doğum, bebek ölümü ve sonraki süreç nedeniyle ruh sağlığının bozulduğunun” belirtilmesi, mağdurenin de 23.03.2011 günlü duruşmada “hem bebeğe üzüldüğüm, hem de bu olaylar nedeniyle cezaevine girdiğim için ruhsal bunalıma girdim” şeklindeki anlatımı karşısında, mağdurenin ruh sağlığının yaşı küçük sanıkla girdiği cinsel ilişki eylemi sonucu değil, sonraki süreçte yaşanan olaylar nedeniyle bozulduğu ve TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığı gözetilmeden, sanığın cezasının bu madde uyarınca artırıma tâbi tutulması,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 30.11.2012 tarih ve 2891 sayılı Kararı ile ... Çocuk Ağır

Ceza Mahkemesi kapatıldığından, dosyanın ... Anadolu Çocuk Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7095, Karar No: 2021/16259, Tarih: 07.10.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/7095 E.  ,  2021/16259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

... 4. Çocuk Mahkemesinin 17/11/2014 tarihli ve 2014/175 E. ve 2014/806 K. sayılı kararı ile hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından suça sürüklenen çocuk...hakkında mahkûmiyete, suça sürüklenen çocuk ... hakkında ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, suça sürüklenen çocuk ... tarafından hakkındaki mahkûmiyet hükümlerinin daha önce temyiz edilmesi üzerine dosyanın Yüksek Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 19/12/2017 tarihli ve 2016/7110 E., 2017/15078 K. sayılı ilamı ile incelenerek onandığı, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen suça sürüklenen çocuk ... yönünden ihbar üzerine yapılan yargılama sonucu açıklanan hükümler bakımından ise dosyanın Dairemize temyiz incelemesine geldiği anlaşılmakla; dosyalar arasında bulunan hukuki ve fiili bağlantı sebebiyle suça sürüklenen çocuk ... yönünden temyiz talebinin de aynı daire tarafından incelenmesinin uygun görüldüğü, ancak Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 03.11.2020 tarihli ve 245 sayılı kararıyla 13. Ceza Dairesinin kapatılarak dosyalarının 6. Ceza Dairesine devredilmesi nedeniyle dosyanın Yüksek Yargıtay 6. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 07/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33299, Karar No: 2015/15386, Tarih: 31.03.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/33299 E.  ,  2015/15386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

6360 sayılı Yasa uyarınca Büyükşehir Belediye sınırları içinde kalan taşınmazla ilgili olarak verilen kararın, belde belediyelerinin kaldırılması nedeniyle, yokluğunda verilen hükmün, suçtan zarar görme olasılığı bulunan ... Belediye Baş kanlığına tebliğ edildiğine ilişkin bir belgeye rastlanılmadığından, varsa dosyasına konulması, aksi halde gıyabi hükmün CMK.nun 34/2. madde ve fıkrasında belirtilen başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekli de belirtilmek suretiyle yöntemine uygun olarak ... Belediye Başkanlığına tebliği sağlanarak tebellüğ belgesi ve temyiz edilmesi halinde dilekçesi de eklenip ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi, temyiz etmemesi halinde ise sanığın temyizine hasren inceleme yapılmak üzere dosyanın geri gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına (TEVDİİNE), 31.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14951, Karar No: 2012/37759, Tarih: 11.12.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/14951 E.  ,  2012/37759 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük ve erteleme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça konu taşınmazın belediye sınırları içinde mera olup olmadığı şüpheye yer vermeyecek şekilde tespit edilerek sonucuna göre belediye sınırları içinde olması halinde ilgili belediye başkanlığı duruşmadan haberdar edilerek, hükümden önce 14.03.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5841 sayılı Kanunun 1. maddesiyle 5237 sayılı TCK.nun 154/1. madde ve fıkrasında yapılan değişiklik karşısında, sanığın eyleminin suç teşkil etmeyeceği de gözetilerek hukuki durumunun tayini gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 11.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5, Karar No: 2010/6525, Tarih: 01.06.2010

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2010/5 E.  ,  2010/6525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, 9.300 TL hor kullanma tazminatının tahsiline ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 4.500 TL hasar bedelinin davalılardan tahsiline karar verilmesi üzerine hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına, takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalılar vekilinin taş yünü asma tavan yapılması bedeli ve kefil davalılara ilişkin temyiz itirazlarına gelince ;

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 17.08.2005 başlangıç tarihli ve üç yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmeyi davalı şirket kiracı, diğer davalılar müşterek ve müteselsil kefil sıfatı ile imzalamışlardır. Sözleşmenin teslim olunan demirbaş eşya bölümüne göre demir döküm kombi radyatörler, tavan taş yünü, yerler seramik olarak teslim edilmiştir. Kiralanan davalı şirket tarafından diş tedavi merkezi olarak kullanılırken 05.08.2007 tarihinde tahliye edilmesini takiben davacılar tarafından 13.08.2007 tarihinde mahkeme aracılığı ile tespit yaptırılmıştır. Tespit sırasında taş yünü asma tavanların üst kattan meydana gelen akıntı nedeniyle sararak vasfını yitirdiği belirlenmiştir. Yargılama sırasında alınan 20.05.2009 tarihli bilirkişi raporunda ise taş yün asma tavanda meydana gelen sararmaların hor kullanımdan kaynaklanmadığı,üst kattaki bir hasardan ya da müşterek tesisatından meydana geldiği, ancak bu sızmanın davalı tarafından davacıya, üst kat malikine ve bina yönetimine bildirilmediği belirtilmiştir. Borçlar Kanunu’nun 266. maddesi hükmü gereğince kiracının kiralananı ne halde teslim almışsa kira süresinin sonunda o halde ve mahalli adede göre geri

vermesi asıl ise de gerek tespit bilirkişisi raporunda, gerek yargılamada alınan bilirkişi raporunda taş yünü asma tavanda oluşan sararmaların davalı kiracının kullanımından kaynaklanmadığı, üst kattan ya da bina müşterek tesisatından meydana geldiği anlaşılmaktadır Hasar bedelinin tazmin edilmesi özünde haksız fiil tazminatına ilişkin olup tazminattan söz edilebilmesi için davalı kiracının kusurlu bir hareketinin bulunması gerekir.Bu konuda ise davalıya yüklenebilecek bir kötü kullanımdan bahsetmek mümkün olmadığından taş yünü asma tavan yapılması bedeline yönelik talebin reddi gerekirken yazılı şekilde bu bedelin de tahsiline karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Diğer yandan davalılar ... ve ... sözleşmeyi müşterek ve müteselsil kefil sıfatı ile imzalamışlardır. Kefillerin sorumluluğu kira süre ile sınırlı olup kefillerin sorumluğundan söz edilebilmesi için bir sürenin ve kefilin sorumlu olacağı azami miktarın belirlenmiş olması gerekir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 22.03.2006 gün ve 2006 / 6-78-88 sayılı kararı da bu yöndedir. Sözleşmede kefillerin hor kullanma bedelinden sorumlu olacaklarına dair bir düzenleme yer almadığı gibi sözleşme başlangıcında belirli olmayan bir miktarın önceden bilinmesi de mümkün olamayacağından kefil davalılar hakkındaki davanın reddine karar verilmesi gerekirken davalı kiracı ile birlikte hasar bedelinden sorumlu tutulmaları da doğru görülmemiştir

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün yukarda ( 2 ) No’lu bentte yazılı nedenlerle BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 01.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13280, Karar No: 2010/9391, Tarih: 21.09.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/13280 E.  ,  2010/9391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve ... aleyhine 08/05/2007 gününde verilen dilekçe ile ölümlü trafik kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 05/05/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ... ile davalılar vekilleri taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacı ...'ın temyiz itirazına gelince; dava trafik kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesine ilişkindir. Yerel mahkemece, davacılardan ..., ..., ... ve ...'ın istemlerinin bir bölümü kabul edilmiş; diğer davacı ...'ın istekleri hakkında bir karar verilmeden tüm davacıların fazlaya ilişkin istemleri reddedilmiş; karar, davalılar ile davacılardan ... tarafından temyiz olunmuştur.

Babasının ölümü nedeniyle destekten yoksun kalma tazminatı ile manevi tazminat ödetilmesini isteyen davacılardan ..., desteğin öldüğü gün 19 yaşında olup yaşı gereği babasının desteğine gereksinimi bulunmadığından, destekten yoksun kalma tazminatı isteminin reddedilmiş olması doğrudur.

Ne var ki, Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıç; adam öldüğü takdirde, ölenin ailesine manevi zarar olarak hak ve adalete uygun bir tutarda manevi tazminat ödenmesine karar verebilir. Davacılardan ... ölenin oğlu olup "ölenin ailesi" kapsamında bulunduğundan onun yararına da manevi tazminat takdir edilmesi gerekir.

Yerel mahkemece ölenin oğlu olan davacılardan ... yararına uygun bir tutarda manevi tazminat takdir edilmemiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle davacılardan ... yararına BOZULMASINA; davalıların temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenle reddine ve temyiz eden davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/09/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16881, Karar No: 2024/5197, Tarih: 28.05.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/16881 E.  ,  2024/5197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/80 E., 2016/386 K.

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Niğde 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.06.2016 tarihli ve 2016/80 Esas, 2016/386 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında sarkıntılık suretiyle cinsel saldırı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102/1, 2. cümle, 102/2-e, 62, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz İstemi

Atılı suçu işlemediğine, hükmün lehine bozulmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Mahkemece hüküm kurulurken sonuç cezanın 3 yıl 1 ay 15 gün yerine 2 yıl 13 ay 15 gün belirlenmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Katılanın aşamalardaki beyanları, tanık anlatımı, savunma ile tüm dosya içeriği nazara alındığında; sanığın eylemini tren içerisinde gerçekleştirdiği ve müsnet suçun işlendiği yerin Kanun maddesinde tarif edilen "İnsanların toplu olarak bir arada yaşama zorunluluğunda bulunduğu ortamlar" dan olmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında belirlenen temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 102 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi ile artırılması suretiyle sonuç cezanın fazla tayin edilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

3. Hüküm kısmının ikinci maddesinde trenin insanların toplu olarak bir arada yaşama zorunluluğunun bulunduğu yerlerden olduğunu kabulü ile artırım yapılırken uygulama maddesinin "5237 sayılı Kanun'un 102/3-e " yerine "Türk Ceza Kanunun 102/2-e" olarak yazılması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Niğde 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.06.2016 tarihli ve 2016/80 Esas, 2016/386 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2120, Karar No: 2015/2004, Tarih: 30.09.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/2120 E.  ,  2015/2004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Kütahya İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 07.03.2014 gün ve 2013/786 E. 2014/221 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 23.06.2014 gün ve 2014/14948 E. 2014/18475 K. sayılı ilamı ile;

"....Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı EÜAŞ’ın ...Termik Santrali İşletme Müdürlüğü bünyesinde işçi olarak çalıştığını, Türkiye Enerji Su ve Gaz İşçileri Sendikasına (TES-İŞ) üye olduğunu, üyeliğin davalı işverene bildirildiğini, ancak davalı tarafın davacı işçinin kendi personeli olmadığı için üyelik formunu iade ettiğini, davacıyı İşletme toplu iş sözleşmesinden yararlandırmadığını; oysa davacının muvazaalı olarak alt işveren işçisi olarak gösterildiğini, aslında davalının asıl işçisi olduğunu, davalının daha az maliyetle kadro açığını kapatmak için alt işveren işçisi istihdam ettiğini; alt işverenlik sözleşmelerinin Alt İşverenlik Yönetmeliğinde belirtilen unsurları taşımadığını, alt işveren işçisi olarak gösterilen işçilerin asıl işverenle birlikte termik santralın, elektrik bakım, kazan bakım, değirmen bakım gibi elektrik üretiminin asıl işlerinde çalıştıklarını; davalının asıl işini bölerek alt işverenlere verdiğini; davacı işçilerin uzun yıllardır aynı işlerde çalıştıklarını; alt işverenler değişse de işçilerin değişmediğini; zaten bu şirketlerin de elektrik üretim işinde bir uzmanlıklarının bulunmadığını; alt işverenlerin kendi işçi kadrolarının bulunmadığını, çalıştırılacak işçilerin EÜAŞ tarafından belirlendiğini; alt işverenlerin asıl işverenden bağımsız bir organizasyonlarının bulunmadığını; çalışma şartlarının EÜAŞ tarafından belirlendiğini, emir ve talimatın EÜAŞ çalışanları tarafından verildiğini; bu sebeplerle alt işverenlik ilişkilerinin muvazaalı olduğunu; davacı işçinin sendika üyesi ve asıl işverenin işçisi olarak işletme toplu iş sözleşmesinden yararlandırılması gerekirken yararlandırılmadığını, davacının 13. ve 14. dönem toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan taban ücret, yevmiye, ikramiye, iş güçlüğü tazminatı, bakım tazminatı, yemek yardımı, sosyal yardım ve vardiya tazminatından oluşan işçilik alacaklarının ödenmediğini bildirerek, bu alacakların işletme kredilerine uygulanan en yüksek faizleri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti: