muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3072, Karar No: 2019/229, Tarih: 28.02.2019

Toplum barışının temel dayanağı olan hukuka ve özellikle kanunlara karşı güveni sağlamak ve hatta kanun koyucunun keyfi hareketlerine engel olmak için, öğretide kanunların geriye yürümemesi esası kabul edilmiştir. Buna göre, gerek Özel Hukuk ve gerekse Kamu Hukuku alanında, kural olarak her Kanun, ancak yürürlüğe girdiği tarihten sonraki zamanda meydana gelen olaylara ve ilişkilere uygulanır; o tarihten önceki zamana rastlayan olaylara ve ilişkilere uygulanmaz. Hukuk güvenliği bunu gerektirir.

Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralının istisnalarını kamu düzeni ve genel ahlâka ilişkin kurallar oluşturmaktadır. Beklenen (ileride kazanılacağı umulan) haklar yönünden de kanunların geriye yürümesi söz konusudur. Yargılama hukukunu düzenleyen kanunlar da, ilke olarak geçmişe etkilidir (Bilge, Necip: Hukuk Başlangıcı, Ankara, 2000, s. 193-194; Gözübüyük, A.Şeref: Hukuka Giriş ve Hukukun Temel Kavramları, Ankara, 2003, s. 73) (HGK 13.10.2004 tarihli ve 2004/10-528 E, 2004/533 K.; 11.04.2012 tarihli ve 2012/10-149 E, 2012/241 K.)

Bu hâlde 5510 sayılı Kanun’un 56/son maddesinin zaman bakımından uygulanması yönünden herhangi bir istisna durum söz konusu olmadığından gelirin veya aylığın kesilme tarihi ile Kurumun geri alma hakkının kapsamına ilişkin olarak; fiilen birlikte yaşama olgusunun başlama tarihi esas alınarak, bu tarih itibariyle gelir veya aylıktan kesme veya iptal işlemi tesis edilip ilgiliye, anılan tarihten itibaren yapılan ödemeler yasal dayanaktan yoksun ve yersiz kabul edilmeli, ancak söz konusu madde 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girdiğinden, fiili birliktelik daha önce başlamış olsa dahi maddenin yürürlük günü öncesine gidilmemeli; 01.10.2008 tarihi öncesine ilişkin borç tahakkuku söz konusu olmamalıdır. 01.10.2008 tarihi itibariyle belirlenecek yersiz ödeme dönemine ilişkin olarak 5510 sayılı Kanunun 96'ncı maddesine göre uygulama yapılmalıdır.

Yeri gelmişken belirtilmelidir ki sosyal sigortalar hukukunda kazanılmış (müktesep) haklar dinamik nitelik taşırlar. Değinilen özellikleri gereği dış etkiye açık olan, güncellenen kazanımlardır. Sürekli iş göremezlik geliri ve aylıklar bu özellikleri taşırlar. Çünkü onlar bir kere tanınmış olmakla alacaklının dış alemle (edim borçlusu ile kendi alacaklıları ile) ilişkisi son bulmamakta aksine yeni başlamakta, sunum koşulları ortadan kalkıncaya kadar mevcudiyetlerini sürdürmektedirler. Dolayısıyla, yaşayan birer varlık olarak haklarında güncellenmeleri (maaş artışları), korunmaları (üçüncü şahıslara karşı) amacıyla yeni düzenlemeler yapılması mümkündür. Önceden doğmuş olmaları yeni düzenlemelerden etkilenmeyecekleri anlamına gelmemektedir (Sözer, Ali Nazım: Kanunların Önceye Etki Yasağı Sosyal Sigortalar Hukuku Bakımından Bir Değerlendirme, Journal of Yaşar University, Ocak 2013, C. 8, , s. 2529).

Bu nedenle 5510 sayılı Kanun’un 56/son maddesi uyarınca kesme veya iptal işlemine konu ölüm aylığının/gelirinin 01.10.2008 tarihinden önce bağlanmış olması da sonuca etkili değildir. Diğer bir ifadeyle Kurum tarafından bağlanan ölüm aylığı/geliri dış etkiye açık olan, güncellenen bir kazanım olduğundan 5510 sayılı Kanun öncesinden bağlanmış olması kazanılmış hakkın konusunu oluşturmayacaktır.

Diğer taraftan, yine maddenin amacında da belirtilen 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (TMK) “Dürüst davranma” başlıklı 2'nci maddesinde yer alan ve maddenin düzenleniş amacı olan dürüstlük kuralı çerçevesinde çözüme gidilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

TMK’nın anılan 2'nci maddesi;

“Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır.

Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.”

şeklinde düzenlenmiştir.

Anılan madde uyarınca bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumayacağı gibi, hiç kimsenin kendi kusurundan yararlanamayacağı ilkesi de birlikte gözetilmek suretiyle, 5510 sayılı Kanun’un 56'ncı maddesi açısından 01.10.2008 tarihinden önce hakkın kazanıldığı durumlarda, anılan yasal düzenleme öncesinde ilgililer her ne amaçla boşanmış olurlarsa olsunlar, fiili birlikteliklerini 5510 sayılı Kanun ile getirilen yeni düzenleme sonrasında da sürdürdüklerinin veya söz konusu düzenlemeden itibaren anılan tür ve nitelikte bir beraberliğe başladıklarının kanıtlanması durumunda, başka bir anlatımla fiili olarak birlikte yaşama olgusunun saptandığı durumlarda, sözü edilen 2'nci madde kapsamında hakkın kötüye kullanımının varlığı kabul edilerek, ilgililere gelir veya aylık tahsisi yapılmaması, bağlanan gelir veya aylığın kesilmesi gerekmektedir.

Kuşkusuz hak sahibine fiili birlikteliğin sona erdiği tarihten itibaren, diğer koşulların da varlığı durumunda gelir veya aylık bağlanabileceği açıktır.

5510 sayılı Kanun’un 56'ncı maddesinin uygulanmasında üzerinde durulması gereken bir diğer husus da, maddede yer alan “boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen” unsurunun, diğer bir ifade ile boşanılan eşle fiilen birlikte yaşama olgusunun nasıl kanıtlanması gerektiğidir.

Bilindiği üzere, 4721 sayılı TMK’nın “İspat yükü” başlıklı 6'ncı maddesinde, Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her birinin, hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlü olduğu belirtilmiş olup, ispat yükünün Kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi yararına hak çıkaran tarafa ait olduğu, yasal bir karineye dayanan tarafın, sadece karinenin tarafını oluşturan vakıaya ilişkin ispat yükü altında bulunduğu, Kanunda öngörülen istisnalar dışında, karşı tarafın yasal karinenin aksini ispat edebileceği kabul edilmektedir.

Boşanılan eşle fiilen birlikte yaşama olgusunun nasıl kanıtlanması gerektiği ve ispat yükü hususunda 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 59’ncu ve 100’üncü maddeleri üzerinde durulması gerekmektedir. 5510 sayılı 59’uncu maddesinde Kurumun denetleme ve kontrol yetkisi belirtilmiş, 59/2’nci maddesinde “Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarının görevleri sırasında tespit ettikleri Kurum alacağını doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemler, yemin hariç her türlü delile dayandırılabilir. Bunlar tarafından düzenlenen tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir.” hükmüne yer verilmiştir. Öte yandan 5510 sayılı Kanun’un 100’üncü maddesinde ise bilgi ve belge isteme hakkı, bilgi ve belgelerin Kuruma verilme usulü düzenlenmiştir.

Özellikle belirtilmelidir ki, 5510 sayılı Kanun’un 59’uncu ve 100’üncü maddeleri uyarınca Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından tutulan tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerli kabul edilmektedir. Diğer bir anlatımla, yetkili kişilerce düzenlenen ve tarafların ihtirazi kayıt koymaksızın imzaladığı tutanaklar aksi kanıtlanıncaya kadar geçerli olup, aksi ise ancak yazılı delille kanıtlanabilir.

Kaldı ki Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları ve iş müfettişi raporlarının, rapora dayanak alınan tutanaklar ile birlikte değerlendirilmesi ve ancak belirtilen nitelikteki ekli tutanakların, anılan Kanun kapsamında aksi sabit oluncaya kadar geçerli belge olduğunun kabulü, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 92/son maddesinde de açıkça hüküm altına alınmıştır. Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 14.11.1979 tarihli ve 1014 E., 1364 K. ile 04.02.2009 tarihli ve 2009/9-2 E.-2009/48 K. sayılı kararlarında da aynı hususlar vurgulanmıştır.

Ne var ki, Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından yapılan incelemelere dayalı tutanakların değerlendirildiği ve varılan sonucun yazıya geçirildiği raporların, sadece memur veya müfettiş tarafından düzenlenmiş olmaları, anılan raporların 4857 sayılı İş Kanunu’nun 92/son maddesi ile 5510 sayılı Kanun’un 59’uncu ve 100’üncü maddeleri kapsamında aksinin yazılı delille kanıtlanması gereken belgeler olarak kabulleri için yeterli değildir. Ayrıca 5510 sayılı Kanun’un 59/2’nci maddesinde belirtilen aksi sabit oluncaya kadar geçerli olan tutanakların, Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurları tarafından belgelere dayalı olarak düzenlenmiş olması veya belgeye dayalı olmamakla birlikte hazır bulunan işveren, işçi veya üçüncü kişi beyanları uyarınca düzenlenerek, doğruluğu ilgili kişilerin imzaları ile tasdik edilen ve imza inkârına konu olmayan tutanaklar olması gerekmektedir.

Buna göre, 5510 sayılı Kanunun 59’uncu ve 100’üncü maddelerinde söz edilen görevliler tarafından düzenlenen tutanaklar üçüncü kişilerin imzalı beyanları alınarak düzenlenmiş ve imza inkârına da konu olmamış ise artık aksi sabit oluncaya kadar geçerli kabul edilecektir. Bu tutanakların aksi ise ancak yazılı delille ispatlanabilir.

Bu ilkeler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacının annesi Hatice Bulut tarafından yapılan 20.04.2010 tarihli ihbar dilekçesinde davacının boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirtildiği, bunun üzerine davalı Kurum tarafından yapılan araştırma neticesinde 21.07.2010 tarihli soruşturma ve inceleme raporuna istinaden davacının ölüm aylığının kesildiği, davacının annesinin vefatından hemen sonra 25.07.2012 tarihinde tekrar talepte bulunduğu ve davacıya tekrar ölüm aylığı bağlandığı, ...’na yapılan 26.02.2013 tarihli ihbar dilekçesi gereğince 21.07.2010 tarihli soruşturma ve inceleme raporuna atıf yapılarak ölüm aylığının 28.03.2013 tarihi itibariyle tekrar kesildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda davacıya bağlanan ölüm aylığının iptaline yönelik 28.03.2013 tarihli Kurum işleminin 5510 sayılı Kanunun 56/son maddesine uygun olup olmadığı ve burada varılacak sonuca göre birlikte yaşama olgusunun yöntemince araştırılıp tespiti gerekmektedir.

Hâl böyle olunca yerel mahkemenin direnme gerekçesi Özel Daire bozma kararında ve yukarıda belirtilen bu ilave gerekçeler dikkate alındığında usul ve yasaya aykırıdır.

O hâlde, direnme kararının Özel Dairenin bozma kararında ve yukarıda belirtilen ilave gerekçe ve nedenlerle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

S O N U Ç: Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen ve yukarıda belirtilen ilave gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3’üncü maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 429’uncu maddesi gereğince BOZULMASINA, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 28.02.2019 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8315, Karar No: 2024/10888, Tarih: 13.11.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/8315 E.  ,  2024/10888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/750 E., 2024/1212 K.

KARAR : Davanın Kabulüne

İLK DERECE MAHKEMESİ : Uşak 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/145 E., 2023/269 K.

Taraflar arasındaki sürekli iş göremezlik oranının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ile davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı Kurum vekilinin istinaf isteminin esastan reddine, davacı vekilinin istinaf isteminin kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, müvekkilinin geçirmiş olduğu iş kazası sonucu iş göremezlik derecesinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde özetle, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde özetle, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince "Davanın kabulü ile

1-Davacı ...'ın 11.07.2017 tarihinde geçirdiği iş kazası nedeni ile meslekte kazanma gücü kayıp oranının %11,00 olduğunun tespitine, " karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ile davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili, ilk derece mahkemesi tarafından maddi hata sonucu vekalet ücretinin 9.200,00 TL olarak yazılmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu, 13.10.2023 tarihli tavzih dilekçesi ile maddi hatanın düzeltilmesini talep ettiklerini fakat mahkeme tarafından olumlu ya da olumsuz bir karar verilmediğini belirterek ilk derece mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 4 numaralı bendinde hükmedilen ilam vekalet ücretinin karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT gereğince maktu vekalet ücreti olan 17.900,00 TL ilam vekalet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınmasına karar verilmesi istemiyle istinaf yasa yoluna başvurmuştur.

2. Davalı Kurum vekili, ilk derece mahkemesi tarafından zaman aşımı ve hak düşürücü süre itirazlarının dikkate alınmadığını, Kurum'a yapılmış herhangi bir başvurusunun bulunmadığını, dava açılmadan önce Sosyal Güvenlik Kurumu'na müracaat etmenin zorunlu olduğunu, Kurum işleminin usul ve yasaya uygun olduğunu, ilk derece mahkemesi tarafından Yüksek Sağlık Kurulu raporlarına itibar edilmesi gerektiğini, mahkeme tarafından herhangi bir bilirkişi raporu aldırılmadığını ve Uşak 1. İş Mahkemesi tarafından alınan rapor ile yetinildiğini, dosyanın Adli Tıp Kurumu başta olmak üzere bilirkişilere tevdii edilmesi gerektiğini belirterek davanın dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine aksi durumda davanın esastan reddine karar verilmesine, yargılama gideri ve vekalet ücretinin davacı üzerinde bırakılmasına karar verilmesi istemiyle istinaf yasa yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "... 11.07.2017 tarihinde meydana gelen iş kazası nedeniyle davacının, sürekli iş göremezlik derecesinin; Kurum Sağlık Kurulunun 22.06.2018 tarih ve 1442 sayılı raporu ile kontrol kaydı ile % 10,00 olarak, kontrol muayenesi sonucu düzenlenen 13.08.2020 tarih ve 2020640000066 karar sayılı rapor ile % 10,00 olarak, Yüksek Sağlık Kurulu'nun 16.06.2021 tarih ve 2021/9703 sayılı raporunda % 10,00 olarak, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun 28.02.2022 tarih 4691 sayılı raporunda % 11,00 olarak belirlenmiş olup Kurum raporları ile Adli Tıp Kurumu raporu arasında çelişki olması nedeniyle Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulu'ndan alınan 09.02.2023 tarih ve 436 sayılı raporu ile sürekli iş göremezlik derecesi sonuç olarak % 11,00 olarak belirlenmiştir.

İlk derece mahkemesi tarafından, sürekli iş göremezlik derecesinin belirlenmesinde yukarıda açıklanan yasal mevzuat ve yerleşik uygulama dikkate alınarak yargılama yürütülmüş, raporlar arasındaki çelişki giderilmek suretiyle sürekli iş göremezlik derecesi belirlenmiş, çözümlenmesi teknik bilgiyi gerektirir sürekli iş göremezlik derecesi dosyadaki mevcut raporlar dikkate alınarak belirlenmiş olduğundan sürekli iş göremezlik oranın belirlenmesine ilişkin tespit yerindedir. Ne var ki 21.09.2023 tarihinde resmi gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'ne göre maktu vekalet ücretinin 17.900,00 TL olmasına karşılık 26.09.2023 tarihli kararda davacı yararına eski tarife dikkate alınarak 9.200,00 TL'ye hükmedilmesi hatalı olmuştur. Bu itibarla, davalı Kurum vekilinin istinaf nedenleri yerinde olmamakla birlikte, davacı vekilinin vekalet ücretine yönelik istinafı nazara alınarak yeniden karar vermek gerekmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunun 355. maddesinde, “İnceleme, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılır. Ancak, bölge adliye mahkemesi kamu düzenine aykırılık gördüğü takdirde bunu resen gözetir.” 353 üncü maddesinde, “ (1) Ön inceleme sonunda dosyada eksiklik bulunmadığı anlaşılırsa; ... b) Aşağıdaki durumlarda davanın esasıyla ilgili olarak; 1)..., 2) Yargılamada eksiklik bulunmamakla beraber, kanunun olaya uygulanmasında hata edilip de yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç duyulmadığı takdirde veya kararın gerekçesinde hata edilmiş ise düzelterek yeniden esas hakkında, ... duruşma yapılmadan karar verilir.” düzenlemelerini içermektedir.

Yukarıda yapılan açıklamalar çerçevesinde, davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile incelenen kararın HMK’nın 353/1-b maddesinin (2) numaralı alt bendi uyarınca düzeltilmek üzere kaldırılması ve yeniden hüküm tesisine yönelik aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur. " gerekçesiyle

"A) 1- Davalı Kurum vekilinin Uşak 1. İş Mahkemesi'nce verilen 26.09.2023 tarih, 2023/145 Esas ve 2023/269 Karar sayılı kararına yönelik istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine,

2- Davalı Kurum harçtan muaf olduğundan istinaf harcı alınmasına yer olmadığına,

3- Davalı Kurum tarafından yapılan istinaf başvuru giderlerinin kendi üzerinde bırakılmasına,

4-HMK'nın 333 üncü maddesi gereğince davalı Kurum tarafından yatırılan artan istinaf gider avansının karar kesinleştiğinde davalı Kuruma iadesine,

B) 1-Davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile Uşak 1. İş Mahkemesi'nce verilen 26.09.2023 tarih, 2023/145 Esas ve 2023/269 Karar sayılı kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.2 maddesi uyarınca esas hakkında yeniden hüküm verilmek suretiyle KALDIRILMASINA,

2- Davanın kabulüne,

-Davacı ...'ın 11.07.2017 tarihinde geçirdiği iş kazası nedeni ile meslekte kazanma gücü kayıp oranının %11,00 olduğunun tespitine, " karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sürekli iş göremezlik oranının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 13, 19, 95 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, sürekli iş göremezlik oranının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 13, 19, 95 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışındaki sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesince yazılı şekilde karar verilmiş ise de; en son Adli Tıp 2. Üst Kurulu'ndan alınan rapora göre davacının iş kazasına dayalı olarak meslekte kazanma gücü kayıp oranının 19.10.2017 tarihinden itibaren %17,2 olduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1.Davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine,

2.Davalı Kurum vekilinin temyiz itirazının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının, (B-2) nolu bendindeki "oranının" ibaresininden sonra gelmek üzere "19.10.2017 tarihinden itibaren" ibaresinin yazılması suretiyle, DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4519, Karar No: 2013/9352, Tarih: 24.10.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/4519 E.  ,  2013/9352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi ve davalılardan Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi, ... Köyünde 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanun ile değişik 4. maddesi hükümlerine göre yapılan orman kadastrosunun kısmî ilana çıkartıldığını, ancak dava dilekçesinde gösterilen alanların orman sayılan yerlerden olduğu halde, orman sınırları dışında bırakıldığını ileri sürerek, bu alanların orman sınırları içine alınması ve orman niteliğiyle Hazine adına tescili isteğiyle Hazineye husumet yönelterek dava açmıştır.

Daha sonra yapılan arazi kadastrosu sırasında dava konusu taşınmazların tespit tutanakları düzenlenip malik hanesi açık bırakılarak mahkemeye gönderilmiş, mahkemece; tutanak iktisabında zilyet olarak ismi yazılı kişiler davaya dahil edilip taraf oluşturulduktan sonra, Orman Yönetiminin davasının kısmen kabul, kısmen reddi ile;

... Köyü, 116 ada 1 parsel sayılı taşınmazın orman olarak tesbit edildiği anlaşıldığından bu taşınmaz yönünden hukukî yarar yokluğu nedeni ile reddi ile tesbit gibi Orman vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline,

...Köyü, 114 ada 2 parsel sayılı taşınmazın orman vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline,

... Köyü, 115 ada 13 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi ....'ın 24.12.2012 tarihli rapora ekli krokisinde (B) harfi ile işaretli 8665,99 m²'sinin fındık bahçesi vasfı ile ... mirasçıları adına payları oranında tapuya kayıt ve tesciline, (A) harfi ile işaretli 490,45 m²'sinin bu parselden ifrazı ile aynı ada son parsel numarası verilerek orman vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline,

... Köyü, 116 ada 4 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi ...'ın 24.12.2012 tarihli rapora ekli krokisinde (B) harfi ile işaretli 448,72 m² kısmın ev ve fındık bahçesi vasfı ile 1956 doğumlu ... oğlu ... adına tapuya kayıt ve tesciline, (A) harfi ile işaretli 4922,09 m²'sinin bu parselden ifrazı ile aynı ada son parsel numarası verilerek orman vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline,

...Köyü, 116 ada 5 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi ...'ın 24.12.2012 tarihli rapora ekli krokisinde (B) harfi ile işaretli 508,93 m² kısmın ev ve fındık bahçesi vasfı ile 1960 doğumlu ... oğlu ... adına tapuya kayıt ve tesciline, (A) harfi ile işaretli 205,58 m²'sinin bu parselden ifrazı ile aynı ada son parsel numarası verilerek orman vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline,