muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/529, Karar No: 2018/5106, Tarih: 24.05.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/529 E.  ,  2018/5106 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davacının prime esas kazanç tutarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece bozmadan sonra ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı ... ve ... Sigortası Kanunu'nun geçici 7. maddesi uyarınca davanın yasal dayanağı 506 sayılı ... Kanunu'nun 77 ve 5510 sayılı Kanunun 80. maddesidir.

Bu kapsamda davacı işçinin, işin ve işyerinin kapsam ve niteliği dikkate alınarak, ücretinin ve davalı ...’na davalı işveren/işverenler tarafından ödenen ve ödenmesi gereken primlerin miktarının belirlenebilmesi amacıyla, prime esas kazancın tespitinde, gerçek ücretin esas alınması koşuldur.

Gerçek ücret; sigortalının kıdemi, yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre ödenmesi gereken ücrettir. Hizmet akdinin tarafları görünüşte bir ücret belirlemiş olabilirler, ancak bu ücret tarafların aralarında kararlaştırdıkları gerçek ücret olmayabilir. Uygulamada bazen taraflar arasında kararlaştırılmış olan gerçek ücret (örneğin ... primlerini daha az ödemek amacıyla) bordroya yansıtılmamakta, daha düşük (örneğin asgari ücret) gösterilmektedir. Bu gibi durumlarda yargıç tarafından gerçek ücretin saptanması yoluna gidilmelidir (Prof. Dr. S. Süzek, İş Hukuku, 2. Bası, Beta Yayınları, Sy:287).

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Çalışma olgusunun her türlü delille kanıtlanması olanağı bulunmakla birlikte; Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 288. maddesindeki yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı HMK’nun geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK 288. maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları gibi delillerle

./..

sigortalının imzasını taşıyan ücret bordroları veya hizmet sözleşmesinde yazılı olan ücretin gerçek olmadığı kanıtlanabilir.

Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için yine HMK’nun geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK’nun 289. maddesi gereğince tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür.

./..

sigortalının imzasını taşıyan ücret bordroları veya hizmet sözleşmesinde yazılı olan ücretin gerçek olmadığı kanıtlanabilir.

Yazılı delille ispat sınırın altında kalan miktar için yine HMK’nun geçici 1. maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK’nun 289. maddesi gereğince tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür.

506 sayılı Kanunun 78. maddesinde ve 5510 sayılı Kanunun 82. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “...günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. 82. madde de bu düzenlemeye paralel bir hüküm içermektedir. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır.

Somut uyuşmazlıkta; davacı, 14/07/2008-15/05/2012 tarihleri arasında davalı işverenin yanında çalıştığını, işe giriş tarihinde net 1.200.00 TL, işten çıkış tarihinde ise net 1.600.00 TL ücretle çalıştığını, aynı dönemde primlerinin eksik yatırıldığını ve belirtilen dönemlerde yatırılmayan primlerinin gerçek ücret üzerinden yatırılmasını talep etmiş, mahkemece ilamında belirtildiği üzere davanın talep gibi kabulüne karar verilmiştir.

Eldeki dosyada yerel mahkemece davacı tarafından dosyaya sunulan davalı şirket yetkilisi tarafından da kabul edilen imza ve işyeri kaşesi bulunan Ocak-2010, Nisan-2011 ve Ekim-2011 tarihli aylık bordro kayıtları uyarınca, belirtilen bu aylar için davacının talebinin kabulüne, geriye kalan süre zarfında ise yukarıda belirtilen kayıtların bulunmaması sebebiyle talebin reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... Otom. San. ve Tic. Ltd. Şti.'ye iadesine, 24.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2013/520, Karar No: 2013/29714, Tarih: 19.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/520 E.  ,  2013/29714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davacının 01.05.1995-31.12.2008 tarihleri arasında davalı ...'nin temizlik işlerinde temizlik işçisi olarak çalıştırıldığını, iş sözleşmesinin emeklilik nedeniyle sona erdiğini, fazlaya ilişkin istem ve dava hakkı saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL kıdem tazminatı, 250,00 TL yıllık izin ücreti, 2.000,00 TL fazla çalışma ücreti, 2.000,00 TL hafta tatili ücreti, 250,00 TL genel tatil ücretinin faiziyle birlikte davalıdan alınmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili; belediyeden ihale yolu ile temizlik işini üstlenen firmaların sigortalı çalışanı olan davacının işvereninin Belediye olmadığını, temizlik işini üstlenen firmalar ile Belediye Başkanlığı arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunmadığını davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iş sözleşmesinin emeklilik nedeniyle sonlandırıldığı, çalıştığı sürece senelik izinlerini kullanmadığı, yaptığı fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil çalışması alacaklarının ödendiğini gösterir kanıt olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir,

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı noktasında toplanmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, davacının, alt işverenler ile davalı ... arasında imzalanan hizmet alım sözleşmeleri kapsamında çalıştırıldığı anlaşılmaktadır. Bilirkişi tarafından, davacının fazla mesai alacağı davacı tanıklarının anlatımlarına göre belirlenmiştir. Ancak, davacının, bir kamu kurumu olan belediye nezdinde çalışmasından dolayı, çalışmaları hakkında asıl işveren olan belediye tarafından kayıt ve belge düzenlenmiş olabileceği düşünülerek, bu belgeler de getirtilmeden sonuca gidilmesi isabetli olmamıştır. Öncelikle alt işverenlerle yapılmış olan hizmet alım sözleşmelerine ait şartnameler ile varsa davacı ve arkadaşlarının günlük çalışmaları ile ilgili olarak asıl işveren belediye tarafından tutulmuş kayıt ve belgeler ve ayrıca günlük puantaj kayıtları getirtilmeli, davalı asıl işveren kamu kurumu olduğundan olabildiğince kayıt ve belgelere ulaşılmalı, bundan sonra tüm deliller yeniden değerlendirmeye tabi tutulmalı ve gerekirse bilirkişiden ek rapor alınarak oluşacak sonuca göre karar verilmelidir. Mahkemece belirtilen yönler dikkate alınmaksızın sadece davacı tanıklarının beyanlarına itibar ederek eksik inceleme sonucu yazılı gerekçe ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10999, Karar No: 2016/2319, Tarih: 12.02.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/10999 E.  ,  2016/2319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ezine Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava davalının yokluğunda görülmüş ve karar verilmiştir. Mahkeme kararı davalı erkeğe aynı adreste kardeşi Suzan'ın imzasına tebliğ edilmiş, ancak davacı kadının temyiz dilekçesinin tebliği ise doğrudan mernis adresi kaydı ile çıkarılmış ve Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edimiştir. Adres kayıt sisteminde bulunan adresin bilinen en son adres olarak kabul edilebilmesi için bilinen en son adrese tebligat yapılamamış olması veya bu adresin tebliğe elverişli olmaması halinde mümkündür. Bilinen en son adresin tebliğe elverişli olmadığı anlaşılmadan veya bu adreste tebligat yapılamadığı görülmeden doğrudan mernis adresinde tebligatın yapılması; yapılan tebligatı usulsüz kılar. Bu bakımdan temyiz dilekçesinin tebliği tebligat zarfında mernis adresi olduğu belirtilmeksizin davalının adresine tebliğ için gönderilmesi, şayet tebligatın yapılmaması halinde Tebligat Kanununun 21/2. maddesi uyarınca sistemdeki adresin bilinen son adres olduğu kabul edilerek buna göre tebligatın çıkarılması, bu şekilde temyiz dilekçesinin tebliği sağlandıktan sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi.12.02.2016(Cuma)
Yargıtay — Esas No: 2010/12315, Karar No: 2011/13700, Tarih: 19.12.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/12315 E.  ,  2011/13700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 29/01/2009 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/07/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Davalı vekilinin eski hale getirme istemi yerinde görülmek suretiyle yapılan temyiz incelemesi sonucunda;

Dava, haksız eylem nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Dava dilekçesinde, tarafların aynı hastanede hekim sıfatı ile görevli bulundukları; dava dışı bir hastaya davacı tarafından yapılan teşhis ve tedavinin davalı tarafından mesleki kurallara aykırı olarak eleştirildiği ve davacının küçük düşürüldüğü ileri sürülerek tazminat isteminde bulunulmuştur.

Cevap dilekçesinde, iddiaların doğru olmadığı ve hukuka aykırılık bulunmadığı savunulmuştur.

Mahkemece, davacı hekimin dava dışı hastaya verdiği ilaçların olumsuz etki yaptığının davalı tarafından söylenmesi ve bunun duyulmuş olması hukuka aykırı kabul edilerek, manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, konu hakkında idari soruşturma yapıldığı ve davalının eyleminin mesleki kurallara aykırı olarak kabul edilmediği; diğer yandan, tanıkların da oluş konusunda doğrudan davalı hekimin kusurlu olduğunu ifade etmedikleri ve hasta yakınlarının tepkilerini belirttikleri anlaşılmaktadır. Şu durumda, davalının hukuka aykırı bir eyleminden söz etme olanağı bulunmamaktadır. Mahkemece, manevi tazminat isteminin de tümden reddi gerekir. Karar, açıklanan nedenlerle yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA 19/12/2011 ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11252, Karar No: 2012/8216, Tarih: 04.04.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/11252 E.  ,  2012/8216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Antalya 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :31.03.2011
Yargıtay — Esas No: 2016/9210, Karar No: 2018/3849, Tarih: 03.04.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/9210 E.  ,  2018/3849 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 52/2-4, 63, 53/6. maddeleri uyarınca ayrı ayrı manhkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü sanığın sevk ve idaresindeki otomobille; gündüz vakti, meskun mahal içindeki, bölünmüş, iki şeritli, tek yönlü, asfalt kaplama, kaza esnasında kuru, azami hız limitinin 50km/s olduğu yolda, sağ şerit üzerinde seyir halindeyken, önünde seyreden aracı geçmek için sol şeride çıktığı, bu esnada hızının kendi beyanına göre 70-75 km/s civarında olduğu, sol şerit üzerinde seyir halindeyken orta refüjden doğru yola giren yaya ... fark ettiği bunun üzerine aracını sağa doğru yönlendirmesine rağmen yaya ... orta refüje 5,9 metre mesafede çarptığı, çarpmanın etkisiyle yaya ... yaklaşık 2 metre havaya sıçradığı, sanığın aracının çarpma noktasından46,2 metre mesafe sonra sağ tarafa yanaşık şekilde durabildiği, çarpma neticesinde yaya ... öldüğü olayda, sanığın kendi beyanı göz önünde bulundurulduğunda mahaldeki azami hız limitinin yaklaşık 20 km/s üzerinde bir hızla seyrettiği, sanık tarafından yola girmiş durumda olan ölenin fark edildiği anda fren tedbirine başvurulduğu belirtilmişse de olay mahallinde sanığın aracına ait bir fren izi tespit edilemediği, olaya ilişkin Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi'nce tanzim edilen 29/09/2014 tarihli ve oluşa uygun olduğu değerlendirilen raporda da belirtilen nedenlerle sanığın meydana gelen neticede tali kusurlu olduğunun belirtildiği, ayrıca TCK'nın 50/4. maddesinde taksirli suçlarda belirlenen hapis cezalarının uzun süreli olsa da diğer şartların varlığı halinde mahkemece takdiren adli para cezasına çevrilebileceği yönündeki düzenleme göz önünde bulundurularak, tebliğnamede eksik kovuşturma neticesinde sanığın mahkumiyetine karar verilmesinin yasaya aykırı olduğu ve hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında gerekçe gösterilmediği gerekçeleriyle bozma öneren görüşlere iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafii ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1)Sanık hakkında belirlenen 1 yıl 8 ay süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında para çevirmeye esas kanun maddesinin ve cezaya esas alınan gün tam sayısının hükümde gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2) Karar başlığında sanık müdafiinin Avukat ..., katılan vekilinin ise Avukat ... olarak gösterilmesi gerekirken, yazım hatası ile sanık müdafinin Avukat ..., katılan vekilinin ise Avukat ... olarak gösterilmesi,

1)Sanık hakkında belirlenen 1 yıl 8 ay süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında para çevirmeye esas kanun maddesinin ve cezaya esas alınan gün tam sayısının hükümde gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2) Karar başlığında sanık müdafiinin Avukat ..., katılan vekilinin ise Avukat ... olarak gösterilmesi gerekirken, yazım hatası ile sanık müdafinin Avukat ..., katılan vekilinin ise Avukat ... olarak gösterilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün CMUK’nun 321 nci maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı yasanın 322 nci maddesi uyarınca, hükmün adli para cezasına çevirmeye ilişkin üçüncü paragrafında yer alan "TCK'nun" ibaresinden sonra gelmek üzere "50/4." ibaresinin eklenmesi, aynı paragrafta yer alan "üzere" ibaresinden sonra gelmek üzere "605 gün karşılığı" ibaresinin eklenmesi, karar başlığındaki katılan vekili kısmında yer alan "Av. ..." ibaresi ile sanık vekili kısmında yer alan "Av...." ibarelerinin yer değiştirilmesi suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03/04/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2627, Karar No: 2018/2598, Tarih: 26.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/2627 E.  ,  2018/2598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

I-Sanık hakkında kurulan hükümlere yönelik Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Cumhuriyet savcısının, 08.12.2011 tarihinde yokluğunda kurulan hükmü 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde belirlenen “bir aylık“ yasal süresinden sonra 25.01.2012 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin aynı Yasanın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II-Sanık hakkında kurulan hükümlere yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Cumhuriyet savcısının, 08.12.2011 tarihinde yokluğunda kurulan hükmü 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesinde belirlenen “bir aylık“ yasal süresinden sonra 25.01.2012 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin aynı Yasanın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II-Sanık hakkında kurulan hükümlere yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

1-Sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlediği ve yasal defter-belgelerini usulüne uygun tebligata rağmen süresi içerisinde vergi incelemesi amacıyla ibraz etmediğinden bahisle açılan kamu davasında; sanığın Edirne ili Uzunköprü ilçesinde hamal olarak çalıştığını, ... ... isimli bir şahsın teklifi ile iş için İstanbul‘a gittiğini, burada görüştüğü kişilerin kendisine 3-4 yıl çalışması gerektiğini söyleyerek sözleşme yapmayı teklif ettiklerini, bu nedenle birtakım belgelere imza attığını, daha sonra adına şirket kurulduğunu öğrendiğini, bununla ilgili olarak Uzunköprü Cumhuriyet Başsavcılığı‘na suç duyurusunda bulunduğunu, bahse konu şirketle ilgisinin olmadığını beyan ederek suçlamaları kabul etmemesi, dosya içerisinde adı geçen takvim yılında düzenlenmiş herhangi bir fatura aslı yada suretine rastlanılmaması, sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye görede faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi bakımından; sanık tarafından düzenlenen 2010 takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı suretinin temin edilip dosya arasına konulması ve incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadıklarının tespit edilmesi, sanığın savunmasında belirttiği suç duyurusunun akıbeti araştırılarak, bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosyaya intikalinin sağlanması, faturaların sanık tarafından düzenlenip düzenlenmediği ve sanığın fiilen şirket yetkilisi olup olmadığının da tespiti bakımından, faturaları kullanan şirket yetkililerinin tanık olarak beyanlarına başvurularak, sanığı tanıyıp tanımadıkları ve suça konu faturaları kimden, hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları hususlarının ayrıntılı olarak sorulması, faturalar ile vergi dairesine sanık adına ibraz edilen diğer belgelerdeki imza ve yazıların sanığa aidiyeti yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Kabule göre de;