muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/18378, Karar No: 2012/18551, Tarih: 11.10.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/18378 E.  ,  2012/18551 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :755-136

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan ... Kalıp ve Oto A.Ş. avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve cenaze gideri nedeniyle meydana gelen Kurum zararının tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 26. maddesidir.

Mahkemece, hükme esas alınan kusur raporunun, hüküm kurmaya yeterli olmadığı anlaşılmaktadır.Şöyle ki, bilirkişiler tarafından; oto yedek parça imalatı yapılan davalı işveren şirkete ait işyerinde temizlik görevlisi olarak çalışan sigortalının, kalıp rafının uygun bir yere taşınması için görevlendirilmesi üzerine, davalı ...'ın kullandığı forklift ile kaldırılmak istenen rafın dengesi bozularak sigortalının üzerine düşmesi şeklinde oluşan iş kazasında, işveren şirkete % 60, forklift öperatörü ...'a % 20, sigortalıya ise, % 20 oranında kusur verilmiştir.

Dosyada bulunan iş müfettişi raporunda ise; rafın kaldırılması görevini sigortalıya verdiği halde, denetim görevini ihmal eden işyeri formeni olan Mehmet Genç'in de kusurlu olduğu tespit edilmiş, haklarında ceza davası açılan işyeri formeni Mehmet Genç ile, forklift operatörü ... haklarında ceza dosyasında alınan kusur raporunda her ikisinin de kusurlu oldukları sonucuna varılmıştır.Böylece, mahkemenin hükme esas aldığı kusur raporunda, işyeri formeninin iş kazasının meydana gelmesinde bir kusur ve sorumluluğunun bulunup bulunmadığı noktasında gerekli irdeleme yapılmadığından, yetersiz olduğu anlaşılmaktadır.

Buna göre, iş kazasının meydana geldiği alanda ve işçi sağlığı ve iş güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, oluşa ve mevzuata uygun, belirtilen çelişkileri giderecek kusur raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak karar verilmesi, usul ve yasaya aykırıdır.

O halde, davalılardan ... Kalıp ve Oto A.Ş. avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, alınan temyiz harcının istek halinde davalılardan ... Kalıp ve Oto A.Ş.'ye iadesine, 11.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17528, Karar No: 2013/6467, Tarih: 26.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/17528 E.  ,  2013/6467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, maaş ücreti, harcırah alacağı, ihbar ve kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, 15.11.1999-31.08.2003 tarihleri arasında davalının işyerinde uluslararası tır şoförü olarak çalışan müvekkili işçinin iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan işverence feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini beyanla, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, asgari ücret ve primden kaynaklı ücret alacağı, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı işveren, davacının kendi isteğiyle işten ayrıldığını, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığını, ödenmemiş sair işçilik alacaklarının ise bulunmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacı işçinin ihbar tazminatına hak kazanıp kazanmadı noktasında uyuşmazlık vardır.

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir sebep olmaksızın ve usulüne uygun bildirim süresi tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır. Bu sebeple, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir sebebe dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz.

Somut olayda, dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden, davacı işçinin 28.02.2003 tarihi ile iş sözleşmesinin feshedildiği tarih arasındaki süreye ilişkin, sefer başı prim usulü ödenen ücretinin ödenmemesi sebebiyle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 24. maddesinin II-f bendi gereği iş sözleşmesini haklı olarak feshettiği anlaşılmaktadır. İş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir sebebe dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanamayacağından, ihbar tazminatı talebinin reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 32. maddesinin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

3-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 32. maddesinin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 401. maddesine göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, asgari ücretten az olmamak üzere emsal ücret göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Kanun’un 8. maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma şartlarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı Kanun’un 37. maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır.

Çalışma hayatında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda, dava dilekçesinde davacı işçinin asgari ücret yanında yurt dışında kaldığı her gün için 65 USD harcırah ödenmesi karşılığı çalıştığı iddia edilmiş, davalı tarafça iddia edilen ücret miktarı kabul edilmemiştir. Mahkemece, ücret miktarı talep gibi kabul edilmiştir. Dinlenen davacı tanıkları, sefer başına harcırah aldıklarını bunun haricinde işyerinde asgari ücret ödemesi uygulamasının olmadığını bildirmiştir. Özellikle davacı tanığı Rıdvan Süngü beyanında, davacıyla tüm çalışma şartlarının aynı olduğunu, işyerinde sefer başı ödeme yapılması usulünün uygulandığını, başkaca ödenen ücretin bulunmadığını beyan etmiştir. Davacı tanığı Rıdvan Süngü'nün işçilik hak ve alacaklarının tahsili istemiyle açtığı davada, Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 2008/43474 esas 2010/33827 karar sayılı bozma ilamıyla, işyerinde sefer başı prim usulü ücret uygulandığı, bunun haricinde ayrıca asgari ücret ödemesi uygulamasının bulunmadığı, işçiye sefer başı ödenen primin 750 avro

tutarında olduğu belirtilerek, mahkeme kararı bozulmuştur. Mahkemece, anılan bozma kararına uyulmuştur. Eldeki dava açısından, davacı tanıklarının beyanları ve emsal dosyada belirlenen ücret nazara alındığında, davacının sefer başı ödeme yapılması usulüyle çalıştığı, sefer başı ödenen ücretin 750 avro tutarında olduğu, bunun yanında işyerinde asgari ücret ödenmesi uygulamasının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Anılan sebeple, davacının son bir yıllık yurda giriş çıkış kayıtları üzerinden sefer sayısının belirlenmesiyle, sefer başına 750 avro aldığı kabul edilerek yıllık ödenmesi gereken tutar belirlenmeli, bulunan rakamın onikiye bölünmesi suretiyle de davacının aylık ücret miktarı tespit edilmeli, ihbar tazminatı dışındaki hüküm altına alınan alacakların miktarları bu kabule göre yeniden hesaplanmalıdır. Hesaplamaların, kabul edilenden daha yüksek çıkması halinde, davacı taraf kararı temyiz etmediğinden usulü kazanılmış hak ilkesi de dikkate alınarak bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4406, Karar No: 2017/166, Tarih: 16.01.2017

**15. Hukuk Dairesi         2016/4406 E.  ,  2017/166 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmâl edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan iş bedeli alacağından dolayı borçlu olunmadığının tespiti talebine ilişkin olup, mahkemece davanın reddine dair verilen karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Davacı iş sahibi; davalı yüklenici tarafından 03.11.2008 tarihinde 05.07.2008 tarih ve 151 nolu, 07.07.2008 tarih ve 152 nolu, 09.06.2008 tarih ve 106 nolu 3 adet fatura toplamı 30.339,60 TL asıl alacak ve 852,83 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 31.192,43 TL üzerinden ilamsız icra takibi başlatıldığını, 30.12.2010 tarihinde takipsizlik sebebiyle dosyanın işlemden kaldırıldığını ancak daha sonra davalı tarafından dosyanın yenilendiğini, kooperatif kayıtları ile borcun ödendiğinin belgelendirildiğini belirterek sayılı takip dosyasında kooperatifin borçlu olmadığının tespiti ile takibin iptâline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yargılamanın 03.03.2014 tarihli 5 nolu celsesinde davacı tarafa takibe konu borca ilişkin olarak yapmış oldukları ödemeleri gösteren kooperatif kayıtlarını dosyaya ibraz etmeleri veya başka yerden getirilecek bir belge söz konusu ise bu konuda bilgi verilmesi için 2 haftalık kesin süre verilmesine karar verildiği ve 05.05.2014 tarihli 6 nolu celsede de kesin süre içerisinde belge sunulmadığının belirlenerek, davacı tarafından ödemenin ispatı için sunulan 6 adet dekontta hangi borca ilişkin olarak ödeme yapıldığına dair bir açıklama bulunmadığından takip dosyasına yönelik bir ödeme olduğunun ispatlanamadığı, davacının ödeme olgusunun ispatı için bildirdiği kooperatif kayıtlarının dosyaya ibraz edilmesi veya evrakların nereden ikmal edileceğinin bildirilmesi için verilen 2 haftalık kesin sürenin dolmasına rağmen herhangi bir cevap vermediği gerekçesi ile ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı iş sahibi kooperatif, söz konusu takibe konu fatura bedellerinin ödendiği iddiasında bulunmaktadır. Dava dilekçesinde kooperatif kayıtlarına delil olarak dayanmış ayrıca dosyaya sunulan delil listesinde kooperatif kayıtlarına müfettiş incelemesi sonucunda el konulduğundan ibraz edilemediği belirtilmiş olduğu halde mahkemece verilen kesin süre içinde kooperatif kayıtları dosyaya sunulmadığından ve bilgi verilmediğinden ödeme savunmasının ispat edilemediği değerlendirilmiştir. Oysa ki; kooperatif yetkilileri hakkında açılan sayılı dava dosyasında söz konusu kooperatif kayıtlarının yer aldığı, alınan bilirkişi raporunda da bu kayıtların incelendiği anlaşılmaktadır. Hal böyleyken söz konusu ceza dosyası mahkemesinden celp edilip kooperatife ait kayıtların incelenmesi sonucunda karar verilmesi gerekirken, davacı tarafından kayıtların sunulmadığı ve bilgi verilmediği gerekçesiyle eksik inceleme sonucu davanın red edilmiş olması doğru değildir.

O halde mahkemece yapılacak iş; davacı kooperatife ait kayıtların yer aldığı sayılı dosyasının kooperatife ait kayıtları içerecek şekilde dosya arasına alınmasından sonra, bu kayıtların ödeme iddiası ile sunulan dekontlarla birlikte değerlendirilmesi ve gerekirsebilirkişiden kayıtlar ve dekontların değerlendirilmesi için rapor alınmak suretiyle takibe konu edilen fatura bedellerinin ödenip ödenmediği üzerinde durularak oluşacak sonuca göre karar vermekten ibarettir. Bu hususlar üzerinde durulmadan eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu davanın red edilmiş olması doğru olmamış kararın bu nedenle bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 16.01.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/31366, Karar No: 2023/16355, Tarih: 21.03.2023

**4. Ceza Dairesi         2020/31366 E.  ,  2023/16355 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanıklar hakkında ayrı ayrı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun ( 5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrasında düzenlenen hakaret suçundan, aynı Kanun'un 129 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyizinin, 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin hakaret suçu için özel bir düzenleme mahiyetinde olduğunu, anılan maddenin uygulanabilmesi için tahrik oluşturan eylemin karşı taraftan kaynaklı olması ve eylemin hukuken haksız kabul edilen bir söz ya da davranış biçiminde olması gerektiği, somut olayda polisin sanıklara yönelik haksız bir eyleminin bulunmadığı gibi ilk haksızlık teşkil eden eylemin de polisten kaynaklanmadığı, bu sebeplerle mahkemece sanıklar hakkında ceza verilmesine yer olmadığına dair verilen kararların usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ... ile temyiz dışı sanık ...'ın kardeş olup lokanta işlettikleri, diğer sanık ...'ın ise lokantada çalıştığı, olay günü iş yerinin önüne masa ve sandalye koymaları sebebiyle temyiz dışı sanık ... hakkında zabıta ekipleri tarafından işlem yapıldığı, sanığın bu duruma kızarak zabıta görevlilerine sandalye fırlatıp hakaret teşkil eden sözler söylediği, olay yerinden geçmekte olan polis memurlarının sanığa müdahale etmesi üzerine sanığın mağdur memurlara hakaret ettiği, sanık ...'ın da polise "Bırakın lan abimi, sinkaf ederim sizin yapacağınız işi, biz kürdüz diye mi böyle yapıyorsunuz, ...'da olsa bunu yapamazsınız, T. C. köpekleri." şeklindeki sözlerle hakaret ettiği, polislerin her iki sanığa da müdahale ederek sanıkları kelepçeledikleri, temyiz dışı sanığın ekip aracının camına kafasını vurmak suretiyle kendisini yaraladığı, tedavi ve sanıkların karakola götürülmeleri için ambulans ve ekip arabasının beklenildiği sırada sanık ...'ın da olaya dahil olarak mağdurlara hitaben "Bırakın lan abilerimi, o...pu çocukları sinkaf edeceğim yapacağınız işi." demek suretiyle hakaret ettiği belirtilerek sanıkların kamu görevlisi olan mağdurlara görevlerinden dolayı hakaret suçunu işledikleri iddiasıyla açılan kamu davalarında; mahkemece, "sanıkların olay sonrasında gelişen ve yanlarında çalıştığı diğer sanıkların uzun süre kelepçeli olarak çalıştıkları işyerleri önünde tutulmalarına duyduğu haksız tahrik altında atılı sözleri söylediği" şeklindeki gerekçeyle sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair kararlar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Her ne kadar Mahkemece sanıkların mağdurlara karşı görevlerinden dolayı hakaret eylemlerini, zabıta görevlilerin idari yaptırım kararı uygulamalarına ve sanık ... ile temyiz dışı sanık ...'ın kelepçeli bir şekilde esnafın da bulunduğu ortamda 15 dakika kadar nezarethaneli ekip aracına bindirilip karakola götürülmek için bekletilmelerine tepki olarak gerçekleştirdikleri kabul edilerek mağdurların kasti bir eylemleri olmasa da inisiyatif kullanmayarak sanıkların normal bir ekip aracıyla karakola götürülmemeleri, olaya ölçüsüz müdahale ederek haksız bir durum oluşturdukları gerekçeleriyle ceza verilmesine yer olmadığına dair kararlar verilmiş ise de 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin, aynı Kanun'un 29 uncu maddesinde tanımlı genel haksız tahrik hükümlerine göre özel mahiyette ve daha lehe bir düzenleme olduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.11.2021 tarihli ve 2020/122 Esas, 2021/53 Karar sayılı ilamı ile 21/9/2021 tarihli ve 2017/180 Esas, 2021/410 Karar sayılı kararlarında belirtildiği üzere haksız tahrik hükümlerinin uygulanabilmesi için; tahriki olusturan haksız bir fiilin bulunması, fail tarafından söz konusu fiilin öfke veya şiddetli elemin etkisi altında işlenmiş olması, işlenen bu suçun faiilin ruhi durumunun tepkisi olması ve haksız tahrik teşkil eden eylemin mağdurdan sadır olması gerekmektedir.

Somut olayda, polis memuru olan mağdurların 5271 sayılı Kanun'un 90 ve 93 üncü maddeleri ile 2559 sayılı Polis Vazife ve Salahiyeti Hakkında Kanun'un 13 ve 17 nci maddeleri uyarınca kendilerine karşı fiili saldırı ve hakarette bulunan sanıkları adli işlemler için karakola götürmekten ibaret olan eylemlerinde, sanıklara yönelik kendilerinden kaynaklı haksızlık teşkil eden fiillerin bulunmaması karşısında hatalı ve yerinde olmayan gerekçeyle sanıklar hakkında yazılı şekilde hükümler kurulması,

2. Hakaret suçunun mağdurların eylemlerine tepki olarak işlendiğinin kabul edilmesi karşısında, sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca hüküm kurulması gerekirken, doğrudan 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi, nedenleriyle hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanunun 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17266, Karar No: 2023/2051, Tarih: 04.04.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/17266 E.  ,  2023/2051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2014/24 E., 2018/9 K.

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Kadastro sırasında ... İli ... İlçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan 119 ada 1 parsel sayılı 4658,31 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ve irsen intikal nedeniyle davalı ... ve ... adına tespit edilmiştir.

2. Davacı ... vekili dava dilekçesi ile; Devletin hüküm ve tasarrufunda bulunan 119 ada 1 parsel sayılı taşınmazın davalılar adına tespitinin iptali ile Maliye Hazinesi adına tapuya tescilini talep istemiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesinde; açılan davanın haksız olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; mahalli bilirkişi ve tanık beyanları ile bilirkişi raporu kapsamında davalıların 20 yılı aşkın bir süredir malik sıfatıyla zilyet olduklarından davanın reddine, çekişmeli 119 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiştir.

III. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davacı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı ... vekili temyiz dilekçesinde; eksik araştırma ve inceleme yapıldığı ve tespit bilirkişileri ile mahalli bilirkişi beyanları arasında çelişki olduğunu bu nedenle hükmün bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup oluşmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 427 ve devamı maddeleri, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 Sayılı Kanun) 14 üncü maddesi

3. Değerlendirme