muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/7470, Karar No: 2023/1969, Tarih: 30.03.2023

bitmeden taşınmaza geçilemez ilkelerine aykırı olarak ve alacak ve fer’ilerine aşacak şekilde ölçülülük

ilkesine aykırı şekilde uygulanmasının talep edildiği gibi geminin atıl olarak Zeyport'a demirlenmesi sağlanarak çalışan ve gelir getiren geminin atıl/çalışamaz/gelir elde edemez/aksine durduğu yerde masraf yapar hâle dönüştürüldüğü; davalının, ilamlı icraya yönelik taleplerinde hakkını kötüye kullandığı ve davacıya ait geminin fiilen çalışamadığı/geminin seferden men kararından toplam 735.237,46 USD maddi zarara uğramasına neden olduğu; davacının, uğradığı bu maddi zararının, tazminat hukuku kurallarınca; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 49 uncu ve devamı maddelerine dayalı olarak davalı tarafından tazmin edilmesi gerektiği; davalının sorumluluğu kapsamında, davacının maddi zararının varlığı, davalının haksız eylemi ve kusuru ile hukuka aykırılık unsurları ve uygun illiyet bağının gerçekleşmiş bulunduğu; bu noktada, 6098 sayılı Kanun'un 52 nci madde, yalnız zararı meydana getirmeye yardımı dokunanın kusurunu aradığından, somut olayda, davacının, fiilen hacizli/zeyporta demirli gemisi için teminat göstermemesi ve/veya icra dairesine ödeme yapmamasının davacının doğru davranıştan (hareket tarzından) ayrılma durumunu oluşturmadığı gibi bir yasal hakkı kullanmaması müterafik/birlikte bir kusur/hukuka aykırılık teşkil etmediği; bu nedenlerle, davacının işbu davayı açmakta haklı bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 735.237,46 USD'nin 18.08.2015 dava tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine İlişkin Kanun'un 4 üncü maddesinin a bendi uyarınca faiz işletilerek fiili ödeme günündeki TL karşılığının davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle, usule ilişkin olarak; görev ve zamanaşımı itirazlarının karara bağlanmadan hüküm tesis edildiğini, mahkemenin davada ileri sürülmemiş iddia ve vakıaları tarafların beyanlarını almadan inceleyip hüküm verdiğini, davacı beyanlarının tamamında müvekkiline karşı “haksız ihtiyati haciz” iddiası dışında hiçbir sorumluluk isnadının bulunmadığını, kararda bahsi geçen “hacizde tertip ve ölçülülük” ilkesisinin dava ile bir ilgisinin bulunmadığını bilirkişi incelemesinin usule aykırı yapıldığını, davanın esasına ilişkin olarak; davanın konusu olan sorumluluğun ispat edilmediğini, geminin seferden men edildiği tarihlerde icra takibinin çoktan kesinleştiğini, ihtiyati haczin kesin hacze dönüştüğünü, mahkeme kararının icrası için kesinleşme şartının bulunmadığını, kararda bahsi geçen “hacizde tertip ve ölçülülük” ilkesinin kanunda düzenlenmiş bir kural olmadığını ve hatalı uygulandığını, hükümde, gemi "taşınmaz" olarak kabul edilmiş ise de; 2004 sayılı Kanun sisteminde "taşınır" vasfında olduğunu, borçlunun mallarının haczinde taşınırlarla taşınmazlar arasında bir sıra bulunmadığını, haczin yapıldığı dönem itibariyle davacı şirketin alacağı karşılar düzeyde menkul malı bulunmadığını, sorumluluğa ilişkin gerekçenin hukuka aykırı olduğunu, hükme esas alınan bilirkişi raporunda yapılan tazminat hesabının hukuka ve dosya gerçeklerine tümüyle aykırı olduğunu buna rağmen itirazları değerlendirilmeden hüküm verildiğini, itirazlara itibar edilmez ise, alınan rapora itirazlarının karşılanması ve gerçeğe uygun tazminat miktarının tespiti için yeniden bilirkişi incelemesi yapılmasını, kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 2013 yılı martı ayı itibariyle seferden men kararı bulunduğu gözönüne alındığında davacı tarafça sunulan,teyid edilemeyen navlun sözleşmelerine itibar edilerek hüküm verilmesinin doğru görülmediği, dosyaya getirtilen Deniz Ticareti Odasının yazısına göre geminin günlük gelirinin 5.750 USD olabileceği, geminin işletim maliyetinin günlük 2.750 USD olduğu, 107 günlük sürenin tamamı için belirtilen bu gelir üzerinden hesaplama yapılarak karar verilmesi gerektiği, buna göre günlük 5.750-2.750=3.000 USD'nin davacının günlük kaybı olarak belirlenerek bu miktara hükmedilmesi gerektiği, ancak geminin her gün için çalışıp kazanç sağlayacağının kabulü de mümkün olmadığından 6098 sayılı Kanun'un 51 ve 52 nci maddeleri uyarınca hesaplanan tutardan. %10 indirimin dosya kapsamına ve hakkaniyete uygun olacağı, 107 gün süre nedeniyle 321.000-32.100= 288.900 USD hükmedilecek net kazanç kaybı olarak hesaplandığı, 288.900-usd ne davacının 3 günlük süreli Ahırkapı bekleme zararı 11.532 USD, 107 günlük sürede acenteye ödenen 11.000 USD ve demirde kalan 107 günlük sürede yakıt sarfiyatı toplamı (6.353,25+ 492,50= 6.845,75 USD) ilave edildiğinde toplam tazminat tutarının 318.277,75 USD olduğu hesaplanmakla bu kısım için davanın kabulü gerektiği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne hükmün kaldırılmasına, yeniden hüküm verilmesine davanın kısmen kabulüne, fazla istemin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; dosya içerisinde Deniz Ticaret Odası yazı cevabı bulunmasına rağmen herhangi bir somut veriye dayanılmaksızın geminin günlük kazancının 3.000 USD olduğunun kabul edilmesi haksız ve hukuka aykırı olduğu, dosyaya sunulu sözleşmeler ile elde edeceği kazancın da hesaplamaya dahil edilmesi gerektiğini, seferden men süresi boyunca aynı miktarda gelir elde edilmesinin mümkün olmadığını, İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan raporun dosyadaki delillere göre hazırlandığını, Bölge Adliye Mahkemesince yapılan hesaplamanın hatalı olduğunu belirterek hükmün bozulmasını istemiştir.

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle;

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle;

yasal hakların kullanıldığını, davalıya yüklenebilecek kusurun bulunmadığını, davacının, müvekkilinin yasal hakkını kullanarak başlattığı ilâmlı takibin devam etmesini ve haciz işlemlerini tehir-i icra kararı alarak engelleme imkânı var iken bunu yapmadığını, 11.000 USD’lik acente ücreti bakımından hiçbir fatura ve dayanak belge sunulmadığını, günlük gelire ilişkin Deniz Ticaret Odası’nca verilen bilginin, hiç sorgulanmadan, geminin önceki ve sonraki dönem gelirleri ile karşılaştırılmadan kabulü mümkün olmadığını, davacıya ait geminin bahse konu dönemde çalışamayacağı gün sayısının 107 gün içinde %10 olup olmadığının hâkim tarafından takdiren belirlenebilecek bir husus olmadığını, yine önceki ve sonraki dönem verileri karşılaştırılarak ortaya çıkarılacak somut bir veri olduğunu, zamanaşımının 21.07.2013 tarihinde başladığını belirterek bozma istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, haksız haciz ve muhafaza işlemi nedeniyle uğranılan maddi zararının tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Takdir olunan 8.400,00 TL duruşma vekalet ücretinin taraflardan alınarak yekdiğerine verilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden ilgililere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9916, Karar No: 2008/7894, Tarih: 15.12.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/9916 E.  ,  2008/7894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan davası sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 123 ada 22 parsel sayılı 2.465,47 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz mera vasfıyla orta malı olarak sınırlandırılarak tespit edilmiştir. Davacı ..., kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazın tespitinin iptali ile davacı ... adına çayır vasfıyla tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın yasa gereğince devlete intikal eden yerlerden olmadığı, çayır niteliğinde tarım arazisi olduğu, zilyetlikle mülk edinme şartlarının davacı yararına gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan değerlendirme dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Çekişmeli taşınmaza komşu olan 123 ada 16 parsel sayılı taşınmazın tesbiti mera olarak kesinleşmiştir. Mahkemenin keşifteki gözleminde de, çekişmeli taşınmaz ile komşu mera parseli arasında doğal yada yapay her hangi bir ayırıcı unsurun olmadığı belirtilmiştir. Ziraatçı bilirkişi ise çekişmeli taşınmazın mera parseline % 30-40 civarında bir eğimle yükseldiğini, komşu mera sınırından itibaren de % 60-80 civarında keskin bir eğime sahip, yabani yonca, korunga ve fiğ bitkileri, çayır üçgülü türevleri, yabani arpa türevleri, kelp kuyruğu gibi otları bulunan çayır vasfında bulunduğunu bildirmiştir. Taşınmazın konumu, toprak yapısı ve bitki örtüsü, kesinleşen 123 ada 16 parsel sayılı mera vasfındaki taşınmaza komşu olması hususları nazara alındığında, çekişmeli parselin mera olduğunun kabulü zorunludur. Meralar üzerinde sürdürülen zilyetliğin süresi ne olursa olsun hukukça değer taşımaz. Her ne kadar yerel bilirkişiler ve ziraatçı bilirkişi tarafından çekişmeli taşınmazın davacı tarafça kullanıldığı ve tarım arazisi olduğu bildirilmiş ise de, kadastro tespit tutanağına ve eylemli duruma aykırı düşen beyanlara değer verilmesi mümükün bulunmamaktadır. Kabule göre de, davacı lehine aynı çalışma alanı içinde belgesizden 99.614,35 metrekare yüzölçümünde kuru toprak vasfında arazi tespit edilmiş olduğu anlaşılmış olmasına rağmen mahkemece 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14. maddesinde belirtilen sınırlama göz önüne alınmadan yazılı şekilde davalı lehine hüküm kurulmasında da isabet bulunmamaktadır. Hal böyle olunca davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, davalı ... vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 15.12.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/17108, Karar No: 2009/475, Tarih: 22.01.2009

**21. Hukuk Dairesi         2008/17108 E.  ,  2009/475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/09/2007

Davacı,  ilk kesinti tarihinden itibaren tescil tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin   kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının  yapılan ilk prim kesintisini takip eden aybaşından 01.06.1999 tarihine kadar  2926 sayılı Yasaya tabi tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbiti istemine  ilişkindir.

Mahkemece davacının 01.07.1994-01.06.1999 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmiştir.

2-Dava, davacının  yapılan ilk prim kesintisini takip eden aybaşından 01.06.1999 tarihine kadar  2926 sayılı Yasaya tabi tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbiti istemine  ilişkindir.

Mahkemece davacının 01.07.1994-01.06.1999 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 58 yaşını dolduran kadınlarla, 60 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir.

2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık  ve  Nüfus  İdareleri  kayıtları  ile  diğer  kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Yapılan incelemede davacının Ziraat Odası  kaydının 2002 yılında başladığı, davacının sattığı ürün bedelinden ilk prim kesintisinin 20.06.1994 tarihinde yapılmış olduğu, başkaca prim kesintisinin bulunmadığı 01.06.1999 tarihinde kayıt ve tescil edildiği görülmektedir.

Mahkemece kesintinin bulunduğu 01.07.1994-31.12.1994 tarihleri arasındaki dönemler yönünden verilen tesbit kararı yerinde ise de prim kesintisinin bulunmadığı 01.01.1995-01.06.1999 tarihleri arasındaki dönem yönünden 2926 sayılı Yasa'nın 10. maddesinde belirtilen kayıtlar bulunmadığı   ve tarımsal faaliyet bu madde kapsamında  kanıtlanamadığı halde bu yılların zabıta araştırmasına dayalı olarak kabul edilmesi  usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 22.01.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/109, Karar No: 2014/305, Tarih: 03.06.2014

**Ceza Genel Kurulu         2014/109 E.  ,  2014/305 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi : BAKIRKÖY 8. Ağır Ceza

Günü : 31.05.2012

Sayısı : 388-252

Kasten öldürme suçundan sanık H.. Y..'ın 5237 sayılı TCK'nun 37. maddesi yollamasıyla 81/1 ve 62. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, Bakırköy 8. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 31.05.2012 gün ve 388–252 sayılı re'sen temyize tâbi olan hükmün sanık müdafii tarafından da temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 31.10.2013 gün ve 2723–5733 sayı ile;

"...2- Sanık H.. Y.. hakkında kasten öldürme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya kapsamındaki delillere göre; olay akşamı sanıklar Yakup, Hasan ve Hakan'ın sanık Yakup'un isteği doğrultusunda buluştukları ve sanık Yakup'un amcasının torununun eşi olan Nezahat ile ilişkisi olduğunu gerekçe göstererek maktulün öldürülmesi gerektiğine karar verdikleri, yanlarına açık kimliği tespit edilemeyen dördüncü bir şahsı da alarak hep birlikte araç ile maktul ve sanık Yakup'un birlikte işlettikleri dürümcü dükkanının yakınına geldikleri, sanık Hasan'ı araçtan indiren Yakup'un işyerine dışarıdan bakarak maktulün orada bulunup bulunmadığını bildirmesini istediği ve diğer iki kişi ile birlikte olay yerinin yakınındaki bir sokağa aracı park ettikleri, sanık Hasan'ın maktulün işyerinde olduğunu telefon ile haber vermesi üzerine sanık Hakan'ın dükkanı arayarak olay yerinde bulunan bir işyerine dürüm siparişi verdiği, sanık Yakup ve kimliği tespit edilemeyen şahıs ile birlikte daha sonra olayı gerçekleştirecekleri sokağı gezerek keşif yaptıkları ve tekrar döndükleri esnada sanık Hasan'ın da yaya olarak onların bulunduğu yere gelirken caddeye çıkış yapan sokakta diğer sanıklarla karşılaştıkları, ancak sanık Hasan'ın onlardan ayrılarak Yakup ile birlikte aracın yanına gidip beklemeye başladığı, sanık Hakan'ın ise diğer şahıs ile birlikte olayın gerçekleştiği sokağa giren maktulün üzerinde fiili hakimiyet kurarak 7 bıçak darbesiyle maktulün ölümüne sebebiyet verdiği ve olay sonrası aracın bulunduğu sokağa koşarak aynı araç ile hep birlikte olay yerini terk ettikleri olayda;

Sanık Hasan'ın suçun işlenmesinden önce maktulün işyerinde bulunduğunu bildirerek ve işlenmesi sırasında sanıkların eylemlerini gerçekleştirmesini bekleyip araç ile olay yerinden kaçmalarına yardımda bulunarak icrasını kolaylaştırmak suretiyle TCK'nun 39/2-c maddesi kapsamında diğer sanıklara yardım ettiği gözetilmeden yazılı şekilde aynı Kanunun 37. maddesi uygulanmak suretiyle hüküm kurulması" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 02.12.2013 gün ve 233125 sayı ile;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 02.12.2013 gün ve 233125 sayı ile;

"Somut olayda; suça yardım eden olarak katıldığı kabul edilen sanık H.. Y..'ın diğer sanıklar ile birlikte maktulün öldürülmesi gerektiğine karar verdiği, aynı araç ile maktulün işlettikleri dürümcü dükkanının yakınına geldiği, araçtan inerek maktulün işyerinde olduğunu telefon ile diğer sanıklara haber verdiği, sanık Yakup ile birlikte aracın yanına gidip beklemeye başladığı, maktul öldürükten sonra bekledikleri araç ile hep birlikte olay yerinden kaçtığı, suçun icrasında üstlendiği rol ve suçun işlenmesine yaptığı katkı göz önüne alındığında, sanık Hasan'ın da konumu diğer sanıklarla birlikte TCK’nun 37. maddesi kapsamında aynı fikir ve eylem birliği ile hareket ettikleri anlaşılmaktadır.

Sanık H.. Y..'ın diğer sanıklar ile aynı fikir ve eylem birliği ile hareket ettiği dikkate alınarak, 5237 sayılı TCK'nun 37. maddesi delaletiyle 81 ve 62. maddeleri gereğince kurulan hüküm onanması yerine, 39. madde uygulanması gerekdiği gerekçesi ile hükmün bozulması yasaya aykırıdır" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurarak, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmesi talebinde bulunmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 23.01.2014 gün ve 6059–217 sayı ile, itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

Sanık Y. Y. hakkında kasten öldürme suçuna azmettirme ve sanık H.. Ö.. hakkında kasten öldürme suçundan kurulan hükümler Özel Daire tarafından onanmak suretiyle kesinleştiğinden itirazın kapsamına göre inceleme, sanık H.. Y.. hakkında kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık H.. Y..’ın suça iştirakinin TCK'nun 37. madde kapsamında "müşterek faillik" mi, yoksa TCK 'nun 39. madde kapsamında "yardım eden" niteliğinde mi olduğunun belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

17.06.2009 tarihli tutanakta, saat 05.30 sıralarında .. Y.M.2... Sokak içerisinde yerde hareketsiz yatan bir şahıs bulunduğu ihbarı üzerine olay yerine gelindiğinde, şahsın ölü olduğunun görüldüğü, maktulün “Y. D.” adlı işyerinin ortağı olan N.. B.. olduğu, akşam saat 23.00 sıralarında işyerinin aranarak iki dürüm siparişi verildiği, siparişleri götüren maktulün geri dönmediği, işyeri telefonu incelendiğinde en son arayan numaranın saat 23.25'te 0537 776 5. .. olduğu tespitlerine yer verildiği,