muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/20338, Karar No: 2014/19197, Tarih: 22.12.2014

jandarma ifadesinde, “kaza yerinde yolu kapatan 54 ... plakalı bir kamyonun durmakta olduğu, aracı görür görmez frene basmasına ve sağa kaçmasına rağmen kamyonun sol arka tekerlek kısmına çarptığı”nı beyan ettiği; 54 ... plakalı kamyondan kaza tutanağında bahsedilmediği, buna göre kamyonun kaza yerini terk ettiğinin anlaşıldığı; sigortalı araç sürücüsünün bizzat kendisinin kavşakta durmuş olan 54 ... plakalı kamyona çarptığını beyan etmesi karşısında, sisli havada yol ve görüş şartlarına göre süratli seyreden, emniyetli sürüş mesafesi bırakmayan davacı sigortalısının tam kusurlu olduğu, diğer araç sürücülerinin sigortalı araçtaki hasarda doğrudan bir rolleri ve kusurlarının sabit olmadığı kabul edilmiş ve bu rapor hükme esas alınmıştır.

Kusur konusunda alınan, İTÜ öğretim üyelerinden oluşan bilirkişi heyetinin raporu ile ceza davasında alınan Adli Tıp Kurumu bilirkişi raporu ve kaza tespit tutanağında belirlenen kusur oranları tamamiyle birbirinden farklı olup, bu farklılık nedeniyle ortaya çıkan çelişkinin giderilmesi gerekir. Eksik incelemeyle hüküm kurulması doğru değildir.

Bu durumda mahkemece, tarafların davaya konu trafik kazasındaki kusur durumlarının tespiti için Karayolları Genel Müdürlüğü fen heyetinden seçilecek kusur konusunda uzman bilirkişi kurulundan tüm dosya kapsamına göre kaza tespit tutanağı, bilirkişi raporları, ceza dosyası ve diğer tüm delillerin irdelendiği ayrıntılı, gerekçeli, denetime elverişli, rapor alınarak ve daha önce alınan raporlar arasındaki çelişki giderilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu biçimde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 22.12.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1850, Karar No: 2012/21401, Tarih: 17.09.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/1850 E.  ,  2012/21401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kırşehir Aile Mahkemesi

TARİHİ :20.10.2011
Yargıtay — Esas No: 2022/4670, Karar No: 2022/12137, Tarih: 15.09.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/4670 E.  ,  2022/12137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Karacabey 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, çekişmeli taşınmazların kesinleşen kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı gerekçesiyle tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı Hazine vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; dava konusu ... İli, ... İlçesi, ... Mahallesi 195, 462 ve 862 parsel sayılı arazi vasıflı taşınmazların Hazine tarafından açılan davalar sonucunda Karacabey 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/263 Esas, 2014/493 Karar ve 2014/284 Esas, 2015/390 Karar sayılı, Karacabey 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/299 Esas, 2016/180 Karar sayılı ilamları ile kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan kısımlarının tapusunun iptali ile tescil harici bırakılmasına karar verildiği, kararların temyiz incelemesinden geçmeksizin 10.12.2015, 08.03.2016 ve 18.07.2016 tarihlerinde kesinleştiği, eldeki davanın 30.12.2019 tarihinde 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde açıldığı anlaşılmıştır.

Dava konusu taşınmazlara gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde yöntem itibari ile bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Dava konusu 195 parsel sayılı taşınmazın konumu ve bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özellikleri ile aynı bölgeden intikal eden ve Dairemizin 2021/1874 Esas, 2022/4783 Karar; 2020/9035 Esas, 2022/1760 Karar sayılı dava dosyalarında, aynı değerlendirme tarihi itibarıyla aynı mahallede bulunan ve dava konusu taşınmaza komşu olup benzer özellikteki taşınmazlara % 20 oranında objektif değer artışı uygulandığı dikkate alındığında, tespit edilen metrekare birim fiyatına % 20 oranında objektif değer artırıcı unsur uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin 2021/1097 Esas, 2021/2560 Karar sayılı ilamının açıklanan nedenlerle HMK'nın 371. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 15/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10814, Karar No: 2006/14403, Tarih: 07.11.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/10814 E.  ,  2006/14403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar Orman Yönetimi ve Hazine vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği ... Köyü Ziyaret mevkiinde bulunan 10 dönüm miktarındaki taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyedliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemiştir. Mahkemece, davanın H.Y.U.Y.'nın 409/5. maddesi gereğince açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hüküm davalılar Orman Yönetimi vekili ile Hazine vekili tarafından vekalet ücretine yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 26/11/2001 tarihinde ilan edilen orman kadastrosu bulunmaktadır. Genel arazi kadastro işlemi 1958 yılında yapılarak kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına kararın dayandığı gerekçeye ve davacı gerçek kişinin 30/06/2004 tarihli celseye mazeret bildirmeden gelmediği, davalı Hazine ve Orman Yönetiminin dava dosyasının işlemden kaldırılmasını istemeleriyle, dava dosyasının işlemden kaldırılmasından sonra üç aydan fazla süre geçtiği belirlenerek, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesinde isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak, Orman Yönetimi ve Hazinenin yararına ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken yönetimlerin her ikisine birden bir vekalet ücretine karar verilmesi doğru değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu nedenle hüküm fıkrasının 3. bendindeki "150.00.- YTL" kelimesinin tamamen kaldırılarak, bunun yerine "150.00'şer .- YTL." kelimesi yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün H.Y.U.Y.'nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 07/11/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17672, Karar No: 2014/9371, Tarih: 16.04.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/17672 E.  ,  2014/9371 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle Yaralama

Hüküm :TCK'nın 89/4, 62/1, 51/1-3-7-8, 53/6. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay nedeniyle yaralanıp suçtan doğrudan zarar gören ...'ın duruşmalara iştirak edip şikayetçi olduğunu bildirerek katılan sıfatını aldığı, katılanın oğlu olup suçtan doğrudan zarar görmesi sözkonusu bulunmayan ...'ın katılan sıfatını almasının mümkün bulunmadığı, yargılama aşamasında bu sıfatın yasaya aykırı şekilde kendisine verilmiş olmasının, vekiline hükmü temyize hak vermeyeceği cihetle, ... adına katılan vekili sıfatı ile vaki temyiz isteminin CMUK'un 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak REDDİNE, 16.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/938, Karar No: 2012/2010, Tarih: 22.02.2012

**17. Hukuk Dairesi         2011/938 E.  ,  2012/2010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkillerini murisinin 26.04.2001 tarihinde plakası tespit edilemeyen bir aracın sebebiyet verdiği trafik kazasında hayatını yitirdiğini belirterek, fazlaya dair haklarını saklı tutarak 1.000 TL destekten yoksun kalma tazminatının kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 06.09.2010 tarihli dilekçesiyle maddi tazminat talebini 6.503,28 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı ... vekili, cevap dilekçesinde süresinde zamanaşımı definde bulunarak gerek zamanaşımı yönünden gerekse esastan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre; davanın kabulü ile davacı ... için 4.696,54 TL, davacı Perihan için 903,37 TL ve davacı ... için 903,37 TL destekten yoksunluk tazminatı olmak üzere toplam 6,503,28 TL destekten yoksunluk tazminatının temerrüd tarihi olan 25.03.2009 tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlarda yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline hükmedilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir. 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun "Zamanaşımı" başlığını taşıyan 109/1.madde-

Dava trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir. 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun "Zamanaşımı" başlığını taşıyan 109/1.madde-

sine göre, motorlu araç kazalarından doğan maddi zararların tazminine ilişkin talepler, zarar görenin, zararı ve tazminat yükümlüsünü öğrendiği tarihten başlayarak iki yıl ve herhalde, kaza gününden başlayarak on yıl içinde zamanaşımına uğrar. Davacıların murisi 26.04.2001 tarihinde faili meçhul bir trafik kazasında hayatını yitirmiş olup, olayla ilgili Mersin C.Başsavcılığı'nın 2001/8106 hazırlık numaralı soruşturma dosyasında verilen takipsizlik kararı ise, 21.05.2009 tarihinde kesinleşmiştir. Takipsizlik kararının kesinleşmesine kadar davacılar tazminat yükümlüsünü öğrenemediklerinden, burada kaza tarihinden itibaren on yıllık zamanaşımı süresi uygulanır. Davacılar vekili, takipsizlik kararının kesinleşmesinden itibaren iki yıllık süre içerisinde davalı ... aleyhine davayı açmış, 06.09.2010 tarihli dilekçesiyle de maddi tazminat talebini ıslah etmiştir. Buna göre, zamanaşımı süresi içerisinde açıldığı anlaşılan davada, mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle, oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 358,12 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ... Hesabından alınmasına 22.02.2012 gününde üye ...'ın karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

(Karşı Oy)

KARŞI OY

Sürücüsü, işleteni ve ZMSS'i tespit edilemeyen aracın 23.4.2001 tarihinde davacılar desteğine çarparak ölümüne neden olduğu iddiasıyla davacılar tarafından 10.6.2009 tarihinde ... aleyhine tazminat davası açılmış,

Davalı ... vekili süresinde zamanaşımı itirazında bulunarak davanın reddini istemiş,

Yargılama sonucunda mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş,

Davalı vekilinin temyizi üzerine sayın çoğunluğun "davanın BK.60 maddesinde öngörülen 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde açıldığı" gerekçesiyle temyiz itirazları red edilerek yerel mahkeme kararı onanmıştır.

Sayın çoğunluğun onama yönündeki görüşüne katılamıyorum.

Davalı ... vekili süresinde zamanaşımı itirazında bulunarak davanın reddini istemiş,

Yargılama sonucunda mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş,

Davalı vekilinin temyizi üzerine sayın çoğunluğun "davanın BK.60 maddesinde öngörülen 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde açıldığı" gerekçesiyle temyiz itirazları red edilerek yerel mahkeme kararı onanmıştır.

Sayın çoğunluğun onama yönündeki görüşüne katılamıyorum.

Trafik kazası sonucunda bir kişinin ölümüne-yaralanmasına neden olunması haksız fiil niteliğindedir. BK.41 maddesi haksız fiili tanımlamış, 60.madde de haksız fiilden zarar görenin bundan kaynaklanan zararının tazmini istemiyle açacağı davanın zararı ve faili öğrendiği tarihten itibaren bir ve her halde haksız fiil tarihinden itibaren 10 yıllık zamanaşımı süresine tabi bulunduğu belirtilmiştir. Buna karşılık 2918 sayılı yasanın 109/ilk maddesinde yine bir haksız fiil niteliğindeki trafik kazalarından doğan tazminat taleplerinin tabi bulunacağı zamanaşımı süresi yönünden BK.60 maddesindeki düzenlemeden farklı özel bir hüküm getirilmiş, anılan hükümdeki bir yıllık zamanaşımı süresi bu tür tazminat davaları yönünden iki yıl olarak düzenlenmiştir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında ise davanın cezayı gerektiren bir eylemden doğması ve ceza kanununun bu eylem için daha uzun bir zamanaşımı süresi öngörmesi halinde bu sürenin maddi tazminat talebi ile açılacak davalar için de geçerli olacağı hükme bağlanmıştır.

Görüldüğü üzere BK.60 maddesi ve 2918 sayılı yasanın 109/2 maddesindeki düzenlemeler zamanaşımı süresinin başlangıcı yönünden birbirine paralel olup aralarındaki tek fark zamanaşımı süresinin trafik kazalarından doğan tazminat talepleri bakımından bir yıl yerine iki yıl olarak öngörülmesidir.

2918 sayılı yasanın 109/2 maddesindeki düzenlemenin gözden kaçırılmaması gereken yönü, ceza kanununda öngörülen daha uzun zamanaşımı süresinin tazminat talebiyle açılacak davalar için de geçerli olabilmesinin sadece eylemin ceza kanununa göre suç sayılması koşuluna bağlanmış bulunmasıdır. Eylemin ceza kanununda suç sayılmış olup olmadığı kural olarak hukuk hakimince belirlenecektir. Söz konusu hüküm ceza zamanaşımının uygulanabilmesi için sadece eylemin aynı zamanda bir suç oluşturmasını yeterli görmekte, fail hakkında mahkumiyet kararıyla sonuçlanmış bir ceza davasının varlığı, hatta böyle bir ceza davanın açılması ya da zarar görenin o davada tazminat yönünden bir talepte bulunmuş olması koşulu aranmamaktadır. Ceza davasının açıldığı hallerde sanığın mahkumiyet kararından önce veya sonra ölmüş olması da sonuca etkili değildir. Yine söz konusu hükümde ceza zamanaşımının uygulanması bakımından sürücü ve diğer sorumlular arasında bir ayrımda yapılmamış böylece kuralın bunların tümü için geçerli olduğu öngörülmüştür.

Ceza kanununda öngörülen daha uzun zamanaşımı süresi her halde olay tarihinden itibaren işlemeye başlar, sürenin işlemeye başlaması için zarar görenin zararı ve onun failini öğrenmesi koşulu aranmaz. Ancak zarar veya onun faili uzamış zamanaşımı süresinin bitmesinden sonra öğrenilmiş ise davanın öğrenme tarihinden itibaren 2918 sayılı yasanın 109.maddesindeki iki yıllık süre içerisinde açılması gerekir.

Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya dönüldüğünde 23.4.2001 tarihinde meydana gelen ve sürücüsü tespit edilemeyen aracın çarpması sonucu davacı ... üç gün iş ve güçten kalacak, on günde iyileşecek şekilde yaralanmış, babası vefat etmiş, Mersin Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2001/8106 soruşturma nolu dosyasında 1.8.2006 gün 2006/9392 sayılı kararla zamanaşımı nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş, 21.5.2009 günlü dilekçesi ile kararın kendisine tebliğini isteyen davacı ... vekiline karar 21.5.2009 tarihinde tebliğ edilmiş, eldeki dava 10.6.2009 tarihinde açılmıştır.

Tazminat isteminin dayandırıldığı eylemin aynı zamanda olay tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.455/1 maddesinde öngörülen suçu oluşturduğu, yasada öngörülen cezanın tür ve miktarı itibariyle somut olayda 2918 sayılı yasanın 109/2 maddesi gereğince TCK.102/4 maddesinde öngörülen beş yıllık zamanaşımı süresinin uygulanması gerektiği açıktır.

Sayın çoğunluk olayda sürücünün tespit edilememesi nedeniyle ... aleyhindeki davanın on yıllık zamanaşımına tabi bulunduğu davanın bu süre içerisinde açıldığı gerekçesiyle yerel mahkeme kararını onamıştır.

Oysa ... aleyhinde açılacak davalarda 2918 sayılı yasanın 109/2 maddesinde öngörülen uzamış ceza zamanaşımının uygulanması mümkün olmakla birlikte, failin tespit edilemediği gerekçesiyle BK.60 maddesinde öngörülen zamanaşımı üst sınırı olan on yıllık sürenin ... aleyhinde de uygulanması mümkün değildir.

Aracın sürücü işleten ve ZMSS'nin tespit edilememesi nedeniyle yasa gereği ...'nın sorumluluğu 23.4.2001 olay tarihi itibariyle davacı yanca bilinmektedir.

Nitekim dava sürücü ve işleten aleyhinde değil de ... aleyhinde açılmıştır.

Davalı ...'nın sorumluluğu yönünden zamanaşımı süresi 23.4.2001 tarihinde başlamış 23.4.2006 tarihinde de sona ermiştir. Takipsizlik kararının davacı vekiline tebliği ceza zamanaşımını uzatan bir sebep de değildir.

Davalı ... aleyhinde uzamış ceza zamanaşımı süresi geçtikten sonra 10.6.2009 tarihinde açılan davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken zamanaşımı itirazını kabul etmeyerek davanın kabulüne karar veren yerel mahkeme kararı bozulmalıdır.

Açıklanan nedenlerle yerel mahkeme kararını onayan sayın çoğunluk görüşüne muhalifim.

...
Yargıtay — Esas No: 2016/14943, Karar No: 2016/12513, Tarih: 22.12.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/14943 E.  ,  2016/12513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve İ.... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 28/04/2015 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 04/05/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız eylem nedeniyle açılan maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, davalı ... tarafından .... köyü ....mevkii ....ada ....parsel sayılı "zeytinlik" vasıflı taşınmazlarına komşu parselde "halı saha" inşaatı yaptırıldığını, gerek inşaat sırasında, gerekse sonrasında inşaat nedeniyle zeytinliğe toprak kayması olduğunu, bu nedenle bahçesindeki zeytin ağaçlarının zarar gördüğünü belirterek, uğradığı maddi zararın tazminini istemiştir.

Davalı, olay mahallinde heyelan meydana geldiğini, zararın inşaattan değil doğal afetten kaynaklandığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacılara ait zeytin ağaçlarının bulunduğu taşınmaza, davalı tarafından gerekli tedbirler alınmadığından toprak kayması meydana geldiği, bu suretle zararın oluştuğu, sebep ve sonuç arasında nedensellik bağı bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı ... bir kamu kurumu olup; kural olarak, işlem ve eylemleri kamusal nitelik taşır. Somut olayda; davacılar, davalı ... tarafından komşu parselde yaptırılan halı saha inşaatı nedeni ile meydana gelen toprak kaymasından dolayı uğradıkları maddi zararın tazminini talep etmektedirler. O halde istem 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 2. maddesi hükmünce bir tam yargı davasının konusunu oluşturmaktadır ve bu davalara bakma görevi idari yargı yerine aittir.

Görev sorunu, kamu düzenine ilişkin olup, açıkça veya hiç ileri sürülmese bile yargılamanın her aşamasında mahkemelerce kendiliğinden araştırılır (HMK 114,115/1). Mahkemece açıklanan olgular gözetilerek yargı yolu bakımından mahkemenin görevli olmaması nedeniyle davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, işin esasının incelenmesi doğru görülmemiş ve bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın gösterilen nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/164, Karar No: 2015/4350, Tarih: 14.09.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/164 E.  ,  2015/4350 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Van 1. Asliye Hukuk Hakimliği

Tarihi :17.07.2014

Numarası :2010/271-2014/379

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, müvekkilinin kuyumcu olup, işlettiği dükkandan 14.4.2010 tarihinde davalı A.. A.. tarafından yaklaşık 53.330,00 TL değerinde 1860 gram altının gaspedildiğini, adı geçen şahıs hakkında soruşturma başlatıldığını, çalınan altınların bir kısmının bulunmasına karşın, yaklaşık 45.000,00 TL civarında kayıp bulunduğunu, bu olayda diğer davalı B.. A..'nin de kusurlu bulunduğunu, zira işyerine takılan alarm sisteminin bu şirket tarafından kurulmasına karşın, zamanında alarm verilmemesi nedeniyle ihmali bulunduğunu, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 40.000,00 TL maddi ve 20.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiş, davalı A.. A.. davaya cevap vermemiş, diğer davalı B.. A.. ise, sözleşmeyi imzalayanın dava dışı şahıs olduğunu, davacının aktif husumet ehliyeti bulunmadığını, ayrıca şirket görevlisinin alarm sinyalini alır almaz derhal kolluğu ve sözleşmede belirtilen numarayı aradığını, ayrıca sözleşmede alarm için bir süre öngörülmediğini, müvekkilinin makul süre içerisinde ilgili yerleri aradığını, sürekli asılsız sinyaller ve ihbarlar geldiğini, bu nedenle sinyalin doğruluğunu teyit etmeden kolluğun aranmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, meydana gelen zarardan A.. A..'un sorumlu olduğu, diğer davalı B.. A..'nin ise kusurlu bulunmadığı gerekçesiyle, A.. A.. hakkındaki davanın kısmen kabulüne, şirket hakkındaki davanın ise reddine karar verilmiştir.