muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/10881, Karar No: 2018/6887, Tarih: 30.10.2018

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde, 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanunla değişik 4. maddesi hükümlerine göre yapılıp 25.08.2011- 23.09.2011 tarihleri arasında ilan edilen ... ve 13.01.2012-13.02.2012 tarihleri arasında ilan edilen arazi kadastrosu bulunmaktadır.

2016/10881 - 2018/6887 Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak davacı ve asli müdahilin ... ili, ... ilçesi, ... köyü 101 ada 1 parsel sayılı taşınmazın üzerinde hak iddia ettikleri bölümlerine ilişkin tespitin iptali ile davacılar adına tesciline karar verilmiş fakat taşınmazın geriye kalan kısmı konusunda da hüküm kurulması gerekirken bu alan ile ilgili hüküm kurulmaması bozmayı gerektirmiştir. Zira 3402 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince, kadastro hakimi çekişmeli taşınmazın tamamı hakkında doğru, açık ve infazı kabil hüküm kurmak zorundadır.

Ayrıca karar tarihinden sonra, 28.04.2018 tarihinde yürürlüğe giren 7139 sayılı Kanunun 33. maddesi ile ... Genel Müdürlüğü, 02/07/1964 tarihli ve 492 sayılı Harçlar Kanununa göre alınan harçlardan, bu Kanunda belirtilen görevleri kapsamında düzenlenen kâğıtlar sebebiyle damga vergisinden ve tapu ve kadastro işlemlerinden kaynaklanan döner sermaye hizmet bedellerinden muaftır, hükmü gereğince ... Yönetimine karşı açılan dava nedeniyle ... Yönetimi aleyhine harçlara hükmedilmesi hatalı olup bu husus da bir diğer bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 30/10/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1174, Karar No: 2014/2493, Tarih: 17.02.2014

**4. Hukuk Dairesi         2014/1174 E.  ,  2014/2493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 17. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2013

NUMARASI : 2012/492-2013/276

Davacı T.. A... vekili Avukat Z.B..tarafından, davalı İ.. B.. aleyhine 19/12/2012 gününde verilen dilekçe ile menfi tesbit ve istirdat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; yargı yolu nedeniyle mahkemenin görevsizliğine dair verilen 05/06/2013 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne ve işin niteliğine göre duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, menfi tesbit ve istirdat istemine ilişkindir. Mahkemece yargı yolu nedeniyle mahkemenin görevsizliğine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından davacıya tahakkuk ettirilen AYKOME kurum katkı payından dolayı borçlu olmadığının tesbiti ile ihtirazi kayıtla ödenen miktarın geri ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, idare mahkemesinin görevli olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın idari işlemle ilgili olduğu,bu tür davalara idare mahkemesinin bakması gerektiği belirtilerek mahkemenin görevsizliğine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, davanın AYKOME katkı payından kaynaklandığı anlaşılmaktadır. 15/06/2006 tarih ve 26199 sayılı resmi gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren Büyükşehir Belediyeleri Koordinasyon merkezleri yönetmeliği 5 md. ğereğince Büyükşehir belediyesi alt yapı koordinasyon merkezi ile ulaşım koordinasyon merkezi büyükşehir belediye başkanına bağlıdır. Başkan bu görevi bizzat veya görevlendireceği kişi eliyle yürütür . Yine aynı yönetmelik 7. md “AYKOME, büyükşehir belediye başkanı veya görevlendireceği kişinin başkanlığında; a)Büyükşehir belediyesi fen işleri daire başkanı ile büyükşehir belediye başkanının belediye ve işletmeleri ile bağlı kuruluşlarından en az şube müdürü seviyesinde görevlendireceği en fazla on kişinin, b)Milli Savunma Bakanlığı temsilcisinin, c)Karayolları Genel Müdürlüğü temsilcisinin, ç)Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü temsilcisinin, d)Demiryollar, Limanlar ve Hava Meydanları İnşaatı Genel Müdürlüğü temsilcisinin, e)Türkiye Cumhuriyeti Devlet Demiryolları Genel Müdürlüğü temsilcisinin, f)Türkiye Elektrik Dağıtım A.Ş. temsilcisinin, g)Türkiye Elektrik İletim A.Ş. temsilcisinin, ğ)Şehir İçi Elektrik Dağıtım A.Ş. temsilcisinin, h)Boru Hatları ile Petrol Taşıma A.Ş. temsilcisinin, ı)Belediyelerini ilgilendiren konuların görüşüldüğü toplantılara büyükşehir ilçe ve ilk kademe belediye başkanları veya görevlendirecekleri bir üyenin,

i)Belediye altyapı hizmetlerini etkileyecek derecede yatırım yapan ve belediye tarafından belirlenen özel kuruluş temsilcisinin, katılımından oluşur....” şeklinde AYKOME'nin kimlerden oluşacağını düzenlemiştir. 10. md de AYKOME toplantılarının usulü “AYKOME toplantıları; Bu Yönetmeliğin 7.'nci maddesinde sayılan üyelerin salt çoğunluğunun katılımı ile başkan tarafından açılır. Mazereti olan üyenin yerine kurumları tarafından görevlendirilecek bir yetkili toplantıya katılır. Oylamalar açık oylama şeklinde yapılır. Kararlar toplantıya katılanların salt çoğunluğu ile alınır. Oyların eşitliği halinde başkanın kullandığı oy yönünde çoğunluk sayılır. Kararlarda çekimser kalınamaz.” şeklinde belirlenmiştir. Tüm bu açıklamalar ve yönetmelik içeriğinden, her ne kadar yönetmeliğin 5. md. gereğince AYKOME büyükşehir belediye başkanına bağlı olsada kararlarını kurul olarak ve belli bir çoğunluk sağlanarak almaktadır. AYKOME'yi oluşturan kuruluşların bir kısmı özel hukuk tüzel kişisi niteliğindedir. O halde bu kurulun aldığı kararın idari bir işlem olduğunun kabulü mümkün değildir.

Davaya konu Katkı payı alacağının da AYKOME toplantıları ile belirlendiği dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Belediyenin doğrudan bir kararı sözkonusu değildir. O halde, mahkemece işin esasına girilip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile AYKOME KATKI PAYI TAHAKKUK İŞLEMİNİ idari işlem olarak kabul edilip yargı yolu nedeniyle mahkemenin görevsizliğine karar verilmesi doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda belirtilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27300, Karar No: 2015/3330, Tarih: 27.02.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/27300 E.  ,  2015/3330 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan ... ve diğer davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01/06/2006-16/09/2012 tarihleri arasında davalılara ait işyerinde hizmet akdine tabi olarak geçen çalışma sürelerinin tespitine ilişkin davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79. ve 5510 sayılı Kanunun 86. maddesi olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

İnceleme konusu davada, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de, dosyada yer alan bilgi ve belgeler karar vermeye elverişli görünmemektedir. Bu bakımdan; mahkemece, davacının 1987 doğumlu olduğu da gözetilerek, askerlik ödevini yerine getirdiği dönem belirlenmeli, işyerinin faaliyet tarihleri ve muhtasar beyannameleri ilgili vergi dairelerinden getirtilmeli, mahalli sağlık kuruluşları tarafından zaman içinde işyerinde kontrol yapılması gerektiği gözetilerek, bu kuruluşlardan ilgili kayıt ve tutanakların celbedilmeli, işyerinin gıda üzerine olması nedeniyle zabıtaca denetim yapılıp yapılmadığı araştırılmalı, davacının çalışmasının gerçekliği, işin ve işyerinin kapsam ve niteliğiyle süresinin belirlenebilmesi amacıyla; dava konusu dönemde işyerinin ücret ve dönem bordrolarında kayda geçen çalışanlar saptanmalı ve kanaat edinmeye yeter sayıda davacı ile birlikte çalışan bordro tanığı

kişilerin somut bilgi ve görgülerine başvurulmalı, kayıtlı çalışanın bulunmaması halinde, aynı çevrede faaliyet yürüten işverenler ve çalışanlar yöntemince saptanarak tanık sıfatıyla dinlenilmeli, kayıtlarda görünmeyen çalışmalarının hangi nedenlerle kayıtlara geçmediği ya da bildirim dışı kaldığı yönü gereğince araştırılmalı, yeterli ve gerekli tüm araştırma yapılıp, uyuşmazlık konusu yönler, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; tüm kanıtlar değerlendirilerek karar verilmelidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, isabetsizdir.

O hâlde, davalılardan ... ve diğer davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, isabetsizdir.

O hâlde, davalılardan ... ve diğer davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan .. ve ...'e iadesine, 27/02/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5510, Karar No: 2020/2476, Tarih: 04.06.2020

**14. Ceza Dairesi         2019/5510 E.  ,  2020/2476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

15 Şubat - 24.09.2013 olan suç tarihinin iddianame ile hüküm başlığında 2012 yılı Haziran – Temmuz ayı olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Adli Tıp Kurumunun istikrar kazanmış uygulamalarına göre, 5237 TCK'nın 102/5. maddesi kapsamında beden veya ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin kesin rapor düzenlenebilmesi için yetişkinlerde olay tarihinden itibaren en az bir yıllık sürenin geçmesi koşulu arandığı halde son eylem tarihi olan 24.09.2013 üzerinden bir yıl geçmeden İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulundan alınan 16.05.2014 tarihli rapora istinaden sanık hakkında 102/5. maddesinin uygulanması,

Kabule göre de ;

5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi gereğince nitelikli cinsel saldırı suçundan dolayı mağdurun ruh sağlığının bozulması nedeniyle aynı Kanunun 102/5. maddesine göre ceza tespit edilirken 61. maddenin birinci fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlar ile TCK'nın 3. maddesinin birinci fıkrasındaki "suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur" şeklindeki kanuni düzenlemeler ve 49. madde hükmü nazara alınıp, alt ve üst sınırlar arasında (10 yıl hapis - 20 yıl hapis) denetime olanak verecek somut gerekçelerle gösterilmek suretiyle takdir edilecek bir cezaya hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde 102/5. maddesine göre belirlenecek cezanın 15 yıldan az olamayacağı gerekçesiyle bu miktar üzerinden mahkumiyet hükmü tesisi,

Kanuna aykırı, sanık ile müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 04.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11521, Karar No: 2021/4901, Tarih: 15.06.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/11521 E.  ,  2021/4901 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62/1, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereği mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin kusur durumuna ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine; ancak;

Sanık idaresindeki otomobille, meskun mahalde, gece vakti, aydınlatmanın bulunduğu, bölünmüş asfalt kaplama caddede seyrederken, kontrollü kavşağa geldiğinde, kendisine hitap eden ''DUR'' levhasına rağmen, geçiş önceliğine uymayarak, sağ ön yan ve ön çamurluk kısımlarıyla, sağdan gelen sürücü İbrahim idaresindeki otomobilin ön kısımlarına çarpmasıyla, sanığın asli kusuruyla iki kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda;

TCK’nın 89/4. maddesinde doğrudan ya da seçimlik olarak adli para cezası öngörülmemiş olmasına rağmen sanık hakkında doğrudan adli para cezası tayin etmek suretiyle TCK’nın 2. ve 61/10. maddelerine aykırı davranılması;

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanığın ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkı saklı tutulmak koşuluyla, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi ve halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 15/06/2021 tarihinde oybirliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9893, Karar No: 2016/12504, Tarih: 09.11.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/9893 E.  ,  2016/12504 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Karar-Hüküm : 1- Sanığın katılanlar... ve ... 'ye yönelik özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan dolayı TCK'nın 134/1, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyetine ilişkin hükümlerle ilgili temyiz isteminin reddine dair 13.02.2015 tarihli ek karar

2- Sanığın katılan ...'e yönelik özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan dolayı beraatine ilişkin hüküm

Sanık hakkındaki katılanlar ... ve ... 'ye yönelik özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan kurulan mahkumiyet hükümleri ile ilgili temyiz isteminin reddine dair ek karar, sanık tarafından, sanığın katılan ...'e yönelik özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan beraatine ilişkin hüküm, katılan ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

A) Temyiz isteminin reddine dair ek karara yönelik sanığın temyiz isteminin incelenmesinde;

TCK'nın 134/1, 62, 52/2-4. maddeleri gereğince doğrudan hükmedilen 3000 TL adli para cezasından ibaret 27.01.2015 tarihli mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyiz isteminin, hükmedilen cezaların türü ve miktarı itibariyle hükümlerin kesin olması nedeniyle reddine ilişkin İstanbul 27. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.02.2015 gün ve 2015/10 sayılı ek kararında herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden, verilen red kararının isteme uygun olarak ONANMASINA,

B) Beraat hükmüne yönelik katılan ... vekilinin temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Katılan ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Kişilerin özel hayatının gizliliğinin ihlal edilmesi, TCK'nın 134/1. maddesinin 1. cümlesinde suç olarak düzenlenmiş olup, özel hayat kavramı; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olayları ve bilgilerin tamamını içerir.

TCK'nın 136/1. maddesinde ise belirli veya belirlenebilir bir kişiye ait her türlü bilginin, başkasına verilmesi, yayılması ya da ele geçirilmesi “Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme” başlığı altında suç olarak tanımlanmıştır.

TCK'nın 136/1. maddesinde ise belirli veya belirlenebilir bir kişiye ait her türlü bilginin, başkasına verilmesi, yayılması ya da ele geçirilmesi “Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme” başlığı altında suç olarak tanımlanmıştır.

Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunun maddi konusunu oluşturan “kişisel veri” kavramından, kişinin, yetkisiz üçüncü kişilerin bilgisine sunmadığı, istediğinde başka kişilere açıklayarak ancak sınırlı bir çevre ile paylaştığı nüfus bilgileri (T.C. kimlik numarası, adı, soyadı, doğum yeri ve tarihi, anne ve baba adı gibi), adli sicil kaydı, yerleşim yeri, eğitim durumu, mesleği, banka hesap bilgileri, telefon numarası, elektronik posta adresi, kan grubu, medeni hali, parmak izi, DNA'sı, saç, tükürük, tırnak gibi biyolojik örnekleri, cinsel ve ahlaki eğilimi, sağlık bilgileri, etnik kökeni, siyasi, felsefi ve dini görüşü, sendikal bağlantıları gibi kişinin kimliğini belirleyen veya belirlenebilir kılan, kişiyi toplumda yer alan diğer bireylerden ayıran ve onun niteliklerini ortaya koymaya elverişli, gerçek kişiye ait her türlü bilginin anlaşılması gerekir.

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.06.2014 tarihli, 2012/1510 esas, 2014/331 sayılı kararında da vurgulandığı üzere; TCK'nın 135 ve 136. maddelerindeki kişisel verilerin korunmasına ilişkin düzenlemelerde sadece sır niteliğinde kişisel verilerin korunacağına ilişkin bir hükmün bulunmaması ve aksine 135. maddenin gerekçesinde gerçek kişiyle ilgili her türlü bilginin kişisel veri olarak kabul edilmesi gerektiğinin belirtilmesi karşısında, her türlü kişisel verinin hukuka aykırı olarak başkasına verilmesi, yayılması ve ele geçirilmesi fiilleri TCK'nın 136. maddesindeki verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunu oluşturur. Bu nedenle herkes tarafından bilinen ve/veya kolaylıkla ulaşılması ve bilinmesi mümkün olan kişisel bilgiler de, yasal anlamda “kişisel veri” olarak kabul edilmektedir. Ancak, verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunun uygulama alanının amaçlanandan fazla genişletilerek, uygulamada belirsizlik ve hemen her eylemin suç oluşturması gibi olumsuz sonuçların doğmaması için, somut olayın özellikleri dikkate alınarak titizlikle değerlendirme yapılması, olayda herhangi bir hukuk dalı tarafından kabul edilebilecek bir hukuka uygunluk nedeni veya bu kapsamda nazara alınabilecek bir hususun bulunup bulunmadığının saptanması ve sanığın eylemiyle hukuka aykırı hareket ettiğini bildiği ya da bilebilecek durumda olduğunun da tespit edilmesi gerekir.

Ayrıca, bir özel hayat görüntüsü ya da sesinin, “kişisel veri” olduğunda kuşku bulunmamakta ise de, kişinin özel hayatına ilişkin görüntüsü ya da sesinin, bilgisi dışında, resim çekme veya kaydetme özelliğine sahip aletle belli bir elektronik, dijital, manyetik yere sabitlenmesi TCK'nın 134/1. maddesinin 2. cümlesinde; rızası dışında ifşa edilmesi, yani; yayılması, açığa vurulması, afişe edilmesi, ilan edilmesi, kamuoyuna duyurulması, aleniyet kazandırılması, özetle; içeriğini öğrenme yetkisi bulunmayan kişi veya kişilerin bilgisine sunulması TCK'nın 134/2. maddesinde özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında düzenlendiğinden, kişinin özel hayatına ilişkin görüntüsü ya da sesi, yasal anlamda, TCK'nın 136/1. maddesi kapsamında kişisel veri olarak değerlendirilemez.

TCK'nın 136/1. maddesinin, “Bu madde hükmü ile hukuka uygun olarak kaydedilmiş olsun veya olmasın, kişisel verileri hukuka aykırı olarak başkalarına vermek, yaymak veya ele geçirmek, bağımsız bir suç olarak tanımlanmıştır.” şeklindeki gerekçesinden de anlaşılacağı üzere, kişisel verilerin, “verildiği”, “yayıldığı” veya “ele geçirildiği”nin kabul edilebilmesi için, kişisel verilerin kaydedilmiş halde bulunması, kaydedilmiş haliyle başkalarına verilmesi, yayılması ya da ele geçirilmesi gerekir.

Bu noktada belirtmek gerekir ki, kişisel verilerin, üzerinde yazılı olduğu belgenin bulunduğu yerden alınması ya da kaydedilmiş haliyle başka bir nesne üzerine taşınarak (örneğin; yazının başka bir kağıt, defter vb. nesne üzerine geçirilmesi, taşınabilir belleğe veya CD'ye aktarılması gibi işlemlerle) sabitlenmesi, böylece istenildiğinde tekrar kullanılabilmesi olanağını sağlayan her türlü faaliyet, kişisel verileri “ele geçirme” kapsamında değerlendirilebilir ise de, kişisel verilerin kaydedilmeden önce öğrenilmesi, hafızada tutulan kişisel verilerin başkalarına açıklanması, kişisel verilere salt duyu organları aracılığıyla vakıf olunması, ancak TCK'nın 134/1. maddesinin 1. cümlesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında değerlendirilebilir.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosya kapsamına göre; kız öğrencilerle iletişime geçme amacını taşıyan sanık ...'nin, katılan mağdur ... ve arkadaşlarının öğrenim gördüğü lisenin telefon numarasını arayarak, santraldeki görevli tarafından, talebi üzerine yönlendirildiği okul kantinindeki çalışan ile konuşup, kız öğrencilerden birisinin telefona bakmasını istemesinin ardından görüştüğü mağdurun sınıf arkadaşı 16 yaşındaki Tayyibe'ye, kendisini “Ali Hoca” olarak tanıtarak, okul müdür yardımcısının adının da Ali olması nedeniyle mağdurun arkadaşını kandırıp, onun güvenini kazandıktan sonra, ekonomik durumu zayıf ve başarılı olan öğrencilerin kendisine kontenjan ayrılan dershanelere burslu gönderileceğini bahane ederek mağdurun arkadaşından bu niteliklere sahip kız öğrencilerin isim ve cep telefonu numaralarını göndermesini istediği ve mağdurun arkadaşı tarafından kullanımındaki cep telefonuna gönderilen mesaj sayesinde mağdurun kişisel veri niteliğindeki adı, soyadı ve cep telefonu numarasını, hukuka uygunluk nedenlerinin bulunmaması nedeniyle hukuka aykırı olduğunda tereddüt bulunmayan bir yöntemle ele geçirdiği anlaşılmakla,

Sanığın sübut bulan eyleminin verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunu oluşturacağı ve iddianamede eylemin tarif edildiği dikkate alınıp, sanığa, CMK'nın 226. maddesi uyarınca TCK'nın 136/1. maddesinin uygulanması ihtimaline binaen ek savunma hakkı tanınarak, TCK'nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütlerden suçun işleniş biçimi, sanığın kastının yoğunluğu ile güttüğü amaç ve saiki de nazara alınıp, temel cezada asgari hadden uzaklaşılarak, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, katılan mağdur ...'in kendisini telefonla arayanın müdür yardımcısı olmadığını anlayıp telefonu kapatması nedeniyle adı geçenin özel hayatına müdahalede bulunulmamasından dolayı sanığa yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmadığına dair sanığın eyleminin salt TCK'nın 134/1. maddesinin 1. cümlesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında değerlendirildiği yasal ve yeterli olmayan gerekçelere dayalı olarak özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan beraat kararı verilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de:

Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm fıkrasında, sanık hakkında beraat hükmü kurulurken, uygulanan kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 09.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.