muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1943, Karar No: 2015/1827, Tarih: 30.09.2015

Yukarıda belirtilen fıkra hükümlerinin özel sektör işverenleri ile kamu işverenleri arasında eşitsizlik oluşturacağına dair düşünceler kanunun açık hükmünün yorumla ortadan kaldırılacağı anlamına gelmektedir. Alt işveren işçilerinin asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinden yararlanmayı sınırlandırma anlamına gelen hükümler bir tarafa konulacak olursa kamu kurumuna muvazaa sonucu işçi atanması 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’na da aykırıdır. 657 sayılı Kanunun 4. maddesine göre, “Kamu hizmetleri; memurlar, sözleşmeli personel, geçici personel ve işçiler eliyle gördürülür.” ve 5. maddesine göre, “Bu Kanuna tabi kurumlar, dördüncü maddede yazılı dört istihdam şekli dışında personel çalıştıramazlar.”

94 sayılı ILO Sözleşmesi’nin somut olayda uygulanamayacağı

Alt işveren işçinin asıl işverenin yaptığı toplu iş sözleşmesinden yararlanabilmesi için yapılan alt işverenlik sözleşmesinin geçerli, diğer bir deyişle muvazaalı olmaması gerekir. Alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğuna hükmedilmesi halinde ILO’nun çalışma şartlarına ilişkin 94 sayılı Sözleşmesinin uygulanma imkânı yoktur. Anılan Sözleşmenin alt işverenler veya iş sözleşmesini devir alan şahıslar tarafından yapılan işler hakkında uygulanacağı 94 sayılı Çalışma Şartları (Kamu Sözleşmeleri) Sözleşmesi’nin 1. maddesinde açıkça belirtilmiştir. Sözleşme, alt işveren işçilerinin asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin lehe olan hükümlerinden, aynı iş kolu, aynı bölge ve aynı işte çalışma şartıyla yararlanacağına dair hüküm içermektedir. Alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğuna hükmedilmesi halinde işçiler asıl işverenin işçisi sayılacağı için anılan sözleşmenin uygulanmasından söz edilemez. Çünkü asıl işverenin işçisi olan kimse zaten diğer koşulların varlığı halinde asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanacaktır. Sözleşmenin 2. maddesi “Bu Sözleşme’nin kapsamına giren sözleşmeler, ilgili işçilere, işin yapıldığı aynı bölgedeki iş kolu veya sanayide ayni mahiyetteki iş için: toplu sözleşme yoluyla veya ilgili sanayi veya iş kolundaki işçi veya işverenlerin önemli bir kısmını temsil eden işçi ve işveren sendikaları arasında tensip edilmiş diğer bir müzakere usulü veya hakem kararı yolu ile ya da milli mevzuatla: Tespit edilmiş olanlardan daha az elverişli olmayan ücretleri (ödenekler dâhil), iş müddetlerini ve diğer çalışma şartlarını garanti eden hükümleri ihtiva edecektir.” şeklinde hüküm içermektedir. Somut olayda asıl işverenin bakım ve onarım işini yapan değil, sadece bu işlerde koordinasyon ve denetim görevini yerine getirecek işçileri bulunmaktadır.

Geçerli bir alt işverenlik sözleşmesi kapsamında çalıştırılan bir işçinin, anılan Sözleşme’nin ilgili maddesine dayanarak asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin lehe olan hükümlerinden yararlanma veya fark ücret isteme talebi karşısında diğer koşulların varlığı halinde sözleşme hükümlerinin uygulanabileceği konusunda herhangi bir tartışma bulunmamaktadır. 94 sayılı ILO Sözleşmesi, alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olmasına veya hangi hallerde alt işveren işçisinin asıl işverenin işçisi sayılacağına dair hükümler içermemektedir. Dolayısıyla 94 sayılı ILO Sözleşmesi’ne dayanarak alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı ve dava açan işçinin de asıl işverenin işçisi olduğuna hükmedilmesi hukukun açık ve ağır bir ihlalidir. Alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğu, bu nedenle de dava açan işçinin asıl işverenin işçisi olduğu hususu ile davacı işçinin asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanması gerektiği, hukuki sonuçları itibarıyla tamamen farklı konulardır. Kısaca; 94 sayılı Sözleşme, geçerli bir alt işverenlik ilişkisi kapsamında çalışan bir işçinin, diğer koşulları taşıması halinde asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanmak istemesi halinde dayanılacak bir normdur.

Kaldı ki, davacı dava ve ıslah dilekçesinde ILO Sözleşmesi’ne dayanmamış, yargılamanın hiçbir aşamasında anılan sözleşmeyi dile getirmemiş, yerel mahkeme de gerekçeli kararında hiçbir şekilde dolaylı da olsa sözleşmeden bahsetmemiştir. Davacı, sadece asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin hükümlerinden yararlanmak istememiş, ayrıca alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğundan bahisle asıl işverenin işçisi olduğuna hükmedilmesini talep etmiştir. Somut olayda uygulama kabiliyeti olmayan, muhtemelen de bu nedenle davacı ve yerel mahkeme tarafından bir kez bile zikredilmeyen 94 sayılı ILO Sözleşmesinin çoğunluk görüşü tarafından ileri sürülmesi ve bu nedenin onama kararında esas alınması son derece hatalıdır.

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Yapılan işlerin, üretimin eşit parçası şeklinde değerlendirilmesi her iki işin aynı veya benzer işler olduğu anlamına gelmez. Aksi halde çoğunluk görüşünde de hatalı şekilde belirtildiği gibi bir makinenin bakım ve onarımıyla uğraşan bir teknisyenin o makineyi çalıştıran işçi ile aynı işi yaptığına hükmetmek gerekir. Oysa bir makinenin bakım ve onarım işiyle o makinede çalışmanın tamamen farklı işler olduğu izahtan varestedir. Alt işverenlik sözleşmesine konu olan jeneratör, kömür değirmeni, kömür kırıcısı, buhar kazanı, türbin, konveyör ve motor ile elektrik ve su tesisatının bakım ve onarımı asıl işin bir parçası olsa da elektrik üretim işi olarak değerlendirilemez. Anılan makinelerin bakım ve onarımı olmadan elektrik enerjisi üretilemeyeceğini söylemek ve bu işi üretim işi gibi değerlendirmek hatalıdır. Bir makinenin veya aracın imal, bakım, tamir ve onarımı ile bunun üretim amacıyla kullanımı birbirinden tamamen farklı konulardır. Örneğin, işyerinde bulunan buhar kazanını imal eden usta ile kazanın tamir ve onarımını yapan usta, bu kazana sürekli kömür atarak belli basınçta buhar elde eden ve bunu türbine gönderen işçinin görevi birbirinden ayrıdır.

İşyeri veya iş sözleşmesi devrinin muvazaa olarak değerlendirilemeyeceği

Doktrinde farklı görüşler bulunmakla birlikte ihaleyi kazanamayan bir alt işverenin kendi işçilerini ihaleyi kazanan işverene devretmesi işyeri veya iş sözleşmesi devri olarak değerlendirilmelidir. Doğal gibi görünen husus ihaleyi kaybeden alt işverenin tüm işçilerini alarak asıl işverene ait işyerinden ayrılması ve işçilerini kendi işyerine götürmesidir. Alt işverenin kendi işyerinin asıl işverenin işyerine yakın olması durumunda alt işveren bünyesinde çalışan işçiler açısından önemli bir sorun yoktur. Ne var ki alt işverenin kendi işyeri bir başka ilde veya uzak yerde ise çalışanlar için iş koşullarının ağırlaması açısından ciddi bir sorun bulunmaktadır. Uygulamada bir işyerinde çalışan işçilerin önemli nedenler olmadığı sürece çalışma yerini değiştirmek istemedikleri görülmektedir. İşte çalışma ve sosyal hayatın gerçeklerine uygun olan durum da budur. Alt işverenin işyerinin başka il veya uzak yerlerde olması durumunda işçiler evlerini ve çocuklarının okullarını işyerine yakın yere taşımak zorunda kalacaktır. Bu açıdan bakıldığında iş sözleşmesinin veya işyeri devrinin işçiler lehine olduğu görülecektir. İşyeri veya iş sözleşmesinin birden fazla devri halinin muvazaa oluşturacağına dair herhangi bir hukuksal ve yasal bir düzenleme bulunmamaktadır.

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Yerel mahkeme kararında, aynı konu hakkında verilen kararların 22. Hukuk Dairesi tarafından onandığı, somut olaya ilişkin verilen aynı tür kararın bozulması halinde hukuki güvenilirliğin zedeleneceği, bu durumun Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin "sürpriz karar verme" yasağı çerçevesinde kalacağı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. Maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkına aykırılık teşkil edeceği ileri sürülmüş ise de; zaman zaman Yargıtay kararlarında maddi hatalara rastlanmakta, yine aynı kararlarda maddi hatanın taraflardan birisi lehine usuli kazanımlaş hak bahşetmeyeceği vurgulanmaktadır. Mahkeme kararlarında eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması, adil yargılanma hakkının ihlâli sonucunu doğurur. Yargı organları, her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirip, hangi maddî ve hukukî sebeplerle karar verdiklerini gerekçelerine yansıtmalıdırlar. Ortaya çıkacak karar, hukukun genel ilkelerine, mevzuata ve yerleşik içtihatlara tamamen aykırı ve sürpriz sayılacak nitelikte olmamalıdır. Bu durum yerel mahkeme kararında de değinildiği üzere "sürpriz karar yasağı" olarak da ifade edilmektedir. Ne var ki mevzuata aykırı olan veya bir kanun normunun unutularak hatalı şekilde verilen karardan dönülmesi sürpriz karar olarak değerlendirilemez. Kısaca, sürpriz bir karardan dönülmesi sürpriz olarak kabul edilemez. Aksi takdirde her içtihat değişikliğinin salt bu nedenle sürpriz karar olarak değerlendirilmesi gerekir. Sürpriz olan husus, kararın sonuç değil, gerekçe kısmıyla ilgilidir. Hukuka ve kanuna aykırılık teşkil eden veya hakkaniyete uygun olmayan kararlar emsal gösterilemez. Elektrik Piyasası Kanununun 15. maddesinin söz konusu olmaması halinde 22. Hukuk Dairesinin önceki kararlarında hukuka aykırılıktan bahsedilemez. Asıl işin bölünerek alt işverenlere verilemeyeceği, ancak özel bir yasal düzenleme durumunda verilebileceği Yargıtay ilgili daireleri tarafından kabul edilmektedir. Örneğin, karayollarına ilişkin işler, posta hizmetleri, sağlık hizmetleri ve belediye hizmetleri yasalarındaki özel düzenlemeler nedeniyle bölünerek alt işverenlere verilebilmektedir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 15. Maddesinin (g) bendi 14.03.2013 tarihli 6446 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılmış ve bu yeni yasal düzenlemenin 22. Maddesi gereğince hangi faaliyetlerin hizmet alımı yoluyla yaptırılabileceğinin enerji piyasası kurulu tarafından belirleneceği düzenlenmiştir. Yeni düzenlemeye göre asıl işlerin bölünerek alt işverene verilmesi önünde yasal bir engel yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2016/13147, Karar No: 2019/2421, Tarih: 18.03.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/13147 E.  ,  2019/2421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

\_ K A R A R \_

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalılar ..., ..., ..., ..., ... ve ...'a yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, davalılar adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 18.03.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4469, Karar No: 2016/2657, Tarih: 26.04.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/4469 E.  ,  2016/2657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasına ilişkin asıl, sözleşmenin feshi, ödemelerin güncel değerinin tespiti, bağımsız bölüm tespiti, tapu iptali ve tescile ilişkin birleşen davaların yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın reddine, birleşen davaların kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün...apı Kooperatifi vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde asıl davada davacı-birleşen davada davalı vekili Av. ... ile asıl davada davalı-birleşen davada davacı kooperatif vekili Av. ...'in gelmiş, başka gelen olmadığından onların yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçelerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Asıl davada davacılar vekili, müvekkili ... ile dava dışı arsa sahipleri arasında 02.12.1997 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, ayrıca müvekkili .... ile davalı kooperatif arasında da 24.08.1998 tarihli inşaat yapım sözleşmesi imzalandığını, bu sözleşme ile davalı kooperatifin 02.12.1997 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesindeki tüm hükümlere uymayı kabul ettiğini, 24.08.1998 tarihli inşaat yapım sözleşmesi ile müvekkili şirketin, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ile hak edeceği tapuların bir kısmını, belirli bir bedel karşılığında davalı kooperatife devretmeyi üstlendiğini, müvekkili şirket inşaatlara başlamış ise de, davalı kooperatif ödemelerini düzenli ve yeterli yapmadığından inşaatın arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde kararlaştırılan sürede bitirilemediğini, müvekkili ...'ın dava dışı arsa sahiplerine ek sözleşmeler ve mahkeme kararları uyarınca gecikme tazminatları ve yargılama giderleri ödemek zorunda kaldığını, ayrıca, davalının sorumluluğunda olan iskan giderlerinin müvekkili şirket tarafından karşılandığını, davalı kooperatifin 20.05.2005 tarihli ihtarnamesi ile sözleşmeyi feshettiğini bildirdiğini, ancak 12, 13, 14 ve 15 no'lu hak ediş bedellerini müvekkili şirkete ödemediğini, bunun yanında, dava dışı arsa sahiplerinin inşaat sözleşmesi yaptığı önceki yüklenici... Kooperatifi ile yapılan sözleşmenin feshedilmiş olması nedeniyle, bu kooperatife ve arsa sahiplerinden ... ... ve ...'a müvekkili şirket tarafından bir takım ödemeler yapıldığını, bunlardan da sözleşme uyarınca davalı kooperatifin sorumlu olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin

.../...

S.2

.../...

S.2

hakları saklı kalmak kaydıyla 12, 13, 14 ve 15 no'lu hak ediş bedelleri için 132.510,28 TL'nin, önceki yüklenici ...Yapı Kooperatifi'nin sözleşmesinin feshedilmesine bağlı olarak adı geçen kooperatife ve bir kısım arsa sahiplerine yapılan ödemeler için 18.692,90 Euro'nun, dava dışı arsa sahiplerine ek sözleşmelere dayalı olarak ödenen tazminatlar için 64.250,00 TL'nin, yine arsa sahiplerinden dava dışı ...'a mahkeme kararına dayalı olarak ödenen tazminat için 54.400 USD ve 9.070,82 TL yargılama giderinin, iskan gideri için 6.100,00 TL'nin davalıdan yasal faizi ile birlikte tahsilini ve müvekkili ...ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Asıl davada davalı vekili, davacı ... 02.12.1997 tarihli sözleşmenin tarafı olmadığından, bu sözleşmeden doğan hak ve yükümlülükleri devretme hakkına da sahip bulunmadığını, bu nedenle müvekkili ile yapılan 24.08.1998 tarihli sözleşmenin batıl olduğunu, anılan sözleşmenin müvekkili kooperatif açısından bağlayıcılığı bulunmadığını, davacı yüklenici ... tarafından arsa sahiplerine yapılan ödemelerin müvekkilinden talep edilemeyeceğini, eski kooperatif yönetimince usulsüz olarak davacı şirkete yıllarca ödemeler yapıldığını, öte yandan, sözleşmelere dayalı olarak müvekkili kooperatife herhangi bir tapu tescili yapılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Birleşen 2007/19 E. sayılı davada davalı kooperatif vekili, davalı ... ile dava dışı arsa sahipleri arasında 02.12.1997 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, davalı ...'ın kurucusu ve yetkilisi olduğu diğer davalı ... ile yine ... tarafından kurulan müvekkili kooperatif arasında 24.08.1998 tarihinde inşaat yapım sözleşmesi imzalandığını, anılan sözleşmelerin tamamen müvekkili kooperatif aleyhine olduğunu, 2004 yılında kooperatif yönetiminin değişmesi üzerine, 21.09.2004 tarihinde yeni bir sözleşme yapıldığını ve müvekkili kooperatifin hak ettiği tapuların devrinin öngörüldüğünü, ancak davalıların edimlerini yerine getirmediklerini, bunun üzerine, inşaat sözleşmesinin müvekkilince feshedildiğini ileri sürerek, sözleşmenin feshedildiğinin ve müvekkilince yapılan ödemelerin güncel değeri ile tapusunu hak ettiği bağımsız bölümlerin sayısının tespitini talep ve dava etmiştir.

Birleşen 2010/160 E. sayılı davada davacı kooperatif vekili, 24.08.1998 tarihli inşaat yapım sözleşmesinin müvekkili kooperatif aleyhine olduğunu, ödemelerini yapsa dahi tapuların nasıl ve ne şekilde devredileceğine dair hüküm bulunmadığını, 16.04.2002 tarihinde imzalanan ek sözleşmede de arsa sahiplerine karşı yükümlülükler yerine getirilmediğinde ödenecek tazminatlar nedeniyle müvekkili kooperatife rücu edileceğinin düzenlendiğini, 2004 yılında kooperatif yönetiminin değişmesi üzerine, 21.09.2004 tarihinde yeni bir inşaat sözleşmesi imzalandığını, bu sözleşmede bir takım bağımsız bölümlerin müvekkili kooperatife verilmesinin kararlaştırıldığını, ancak davalıların edimlerini yerine getirmediklerini, bunun üzerine müvekkilinin tek taraflı olarak sözleşmeye feshettiğini ileri sürerek, sözleşmenin geçerli olduğunun kabul edilmesi halinde 26 adet daire ve 1 dükkanın tapu kaydının iptali ile müvekkili adına tescili, sözleşmenin geçersiz olduğuna hükmedilmesi halinde, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla yaptığı ödemelerin karşılığı olarak 20.000,00 TL'nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalılar ... ve ...den tahsilini talep ve dava etmiş, ıslah yoluyla talebini 633.949,60 TL'ye artırarak, bu bedelin sözleşmenin fesih tarihi olan 20.05.2005 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte tahsilini istemiştir.

Birleşen davalarda davalılar ... ve ... vekili, edimlerini yerine getirmeyen davalı kooperatife tapu devri yapılmasının mümkün olmadığını, inşaatlar büyük oranda tamamlandığından, sözleşmenin feshinin mümkün olmadığını, müvekkillerinde de hali hazırda arsa sahiplerinden tek bir bağımsız bölüm tapusu alamadıklarını, ıslah edilen kısım yönünden alacağın zamanaşımına uğradığını savunarak, birleşen davaların reddini istemiştir.

.../...

S.3

Birleşen 2010/160 E. sayılı davada davalı arsa sahipleri vekili, kooperatifin tapu iptal ve tescil isteminin mahkemenin takdirine bıraktıklarını, yüklenici ... ile aralarında geçerli bir temlik var ise tapuların kooperatife devredilebileceğini, dava açılmasına müvekillerinin sebep olmadığını savunarak, birleşen davanın reddini istemiştir.

.../...

S.3

Birleşen 2010/160 E. sayılı davada davalı arsa sahipleri vekili, kooperatifin tapu iptal ve tescil isteminin mahkemenin takdirine bıraktıklarını, yüklenici ... ile aralarında geçerli bir temlik var ise tapuların kooperatife devredilebileceğini, dava açılmasına müvekillerinin sebep olmadığını savunarak, birleşen davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, yüklenici ... ile arsa sahipleri arasında imzalanan 02.12.2997 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde, arsa sahiplerinin, inşaatların kurulacak bir kooperatife yaptırılabileceği hususunda yükleniciye yetki verdikleri, ancak her halükarda muhattabın ... olacağının kabul edildiği, anılan hükmün sözleşmenin devri olarak yorumlanamayacağı, sadece inşaatların ne şekilde yaptırılabileceğine ilişkin bir düzenleme içerdiği,...arasındaki 24.08.1998 tarihli sözleşmenin ise adi yazılı şekilde hazırlanmış bir inşaat sözleşmesi olduğu, bu sözleşmenin tapu devrinin içerir bir sözleşme olarak nitelendirilemeyeceği, kaldı ki 02.12.1997 tarihli arsa payı karışlığı inşaat sözleşmesinin tarafı olmayan, bu sözleşme bakımından yüklenici sıfatı taşımayan...'nin tapu devrine de yetkili olmadığı, imzalanan sözleşme ve protokollerin hukuki nitelikleri itibariyle arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi olmadıkları gibi, 02.12.1997 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin kooperatife devrini sağlayacak mahiyette de olmadıkları, bu haliyle, ...arasındaki inşaat yapım sözleşmesi niteliğindeki sözleşmenin tek taraflı olarak feshedilebileceği, kooperatif tarafından yapılan tek taraflı feshin geçerli olduğu, asıl davada davacı yüklenici ... ve ...nin bu sözleşmeye dayalı olan istemlerinin yerinde olmadığı, asıl davada sözleşmenin feshi kabul edilmiş olduğunda, birleşen davalarda davacı kooperatifin tapusunu hak ettiği bağımsız bölümlerin sayısının tespiti istemiyle, tapu iptal ve tescil istemlerinin de yerinde olmadığı, ancak kooperatifin yapmış olduğu ödemeleri ... Tur. Tic. Ltd. Şti.'den talep edebileceği gerekçesiyle, asıl davanın reddine, birleşen 2007/19 E. sayılı davanın kısmen kabulü ile, sözleşmenin feshedildiğinin tespitine ilişkin istemin kabulüne, kooperatifin tapusunu hak ettiği bağımsız bölümlerin sayısının tespitine ilişkin istemin reddine, birleşen 2010/160 E. sayılı davanın kısmen kabulü ile, inşaat bedeli olarak ödenen 633.949,60 TL'nin davalı ...'den sözleşmenin feshedildiği 20.05.2005 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte tahsiline, sair taleplerin reddine, davalı arsa sahipleri ile ... yönelik istemin husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davacılar-birleşen davada davalılar... ve ... vekili ile birleşen 2010/160 E. sayılı davada davacı kooperatif vekili temyiz etmiştir.

1-Asıl davada davacılar-birleşen davada davalılar ... ve ... vekilinin temyiz itirazları yönünden yapılan incelemede;