muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/81, Karar No: 2020/23, Tarih: 23.01.2020

Zamanaşımını kesen sebepler ise TCK'nın 67/2. maddesinde sayılmıştır. Buna göre, bir suçla ilgili olarak;

a) Şüpheli veya sanıklardan birinin savcı huzurunda ifadesinin alınması veya sorguya çekilmesi,

b) Şüpheli veya sanıklardan biri hakkında tutuklama kararının verilmesi,

c) Suçla ilgili olarak iddianame düzenlenmesi,

d) Sanıklardan bir kısmı hakkında da olsa, mahkûmiyet kararı verilmesi,

Hâlinde, dava zamanaşımı kesilecektir.

TCK'nın 67. maddesinin üçüncü fıkrası gereğince kesen bir nedenin bulunması hâlinde zamanaşımı, kesilme gününden itibaren yeniden işlemeye başlayacak, dava zamanaşımını kesen birden fazla nedenin bulunması hâlinde ise son kesme nedeninin gerçekleştiği tarih esas alınacak, dördüncü fıkrası uyarınca da kesilme hâlinde, zamanaşımı süresi ilgili suça ilişkin olarak kanunda belirlenen sürenin en fazla yarısına kadar uzayacaktır.

Ceza Genel Kurulunun süreklilik gösteren birçok kararında açıkça vurgulandığı üzere, yargılama yapılmasına engel olup davayı düşüren hâllerden biri olan zamanaşımının yargılama sırasında gerçekleşmesi hâlinde, mahkeme ya da Yargıtay, resen zamanaşımı kuralını uygulayarak kamu davasının düşmesine karar verecektir.

Bu açıklamalar ışığında ön sorun değerlendirildiğinde:

Sanığa atılı yeniden tarla açmak suretiyle veya yanmış orman sahalarında ya da kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları içerisinde işlenen işgal ve faydalanma suçunun yaptırımı, 6831 sayılı Kanun'un 93/1-2. maddeleri uyarınca 12 aydan 4 yıla kadar hapis cezası olup TCK'nın 66/1-e. maddesi uyarınca bu suçun asli dava zamanaşımı süresi sekiz yıl, 67/4. maddesi göz önüne alındığında ise kesintili dava zamanaşımı süresi on iki yıldır.

Daha ağır cezayı gerektiren başka bir suçu oluşturma ihtimali bulunmayan ve 17.06.2009 tarihinde gerçekleştirildiği iddia edilen eylemle ilgili olarak, sanık hakkında dava zamanaşımını kesen son işlem, 13.07.2010 tarihli sanığın sorgusu olup bu tarihten sonra dava zamanaşımını kesen veya durduran başkaca bir sebep bulunmadığı gözetildiğinde, 8 yıllık asli dava zamanaşımı süresi, Ceza Genel Kurulunun inceleme tarihinden önce 13.07.2018 tarihinde dolmuş bulunmaktadır.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu beraat hükmünün gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle bozulmasına, ancak yeniden yargılama gerektirmeyen bu konuda, 1412 sayılı CMUK'nın 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince uygulanması gereken 322. maddesi uyarınca karar verilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmelidir.

Diğer taraftan, Yerel Mahkemece yapılan keşif sırasında suça konu tesislerin kaldırılmış olduğunun belirlenmesi sebebiyle müsadere talebinin konusuz kaldığı anlaşılmış ise de müsadere talebine ilişkin olarak mahallinde her zaman karar verilebileceği kabul edilmiştir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Diğer taraftan, Yerel Mahkemece yapılan keşif sırasında suça konu tesislerin kaldırılmış olduğunun belirlenmesi sebebiyle müsadere talebinin konusuz kaldığı anlaşılmış ise de müsadere talebine ilişkin olarak mahallinde her zaman karar verilebileceği kabul edilmiştir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Marmaris 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.06.2018 tarihli ve 124-336 sayılı direnme kararına konu beraat hükmünün, gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle BOZULMASINA,

Ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu konuda, 1412 sayılı CMUK’nın 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince uygulanması gereken 322. maddesi uyarınca karar verilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının TCK’nın 66/1-e ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 23.01.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1683, Karar No: 2021/2062, Tarih: 01.03.2021

**17. Hukuk Dairesi         2020/1683 E.  ,  2021/2062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine, dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, müvekkiline ait olan ve davalı ... Sigorta'ya kasko poliçesi ile sigortalı aracın 27/04/2007 tarihinde meydana gelen tek taraflı kazada hasarlandığını, sigortaya başvuru yapılması üzerine hasarın teminat dışı kaldığı gerekçesiyle ödeme yapılmadığını belirterek 7.400,00 TL hasar bedelinin ihbar tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, kazanın belirtilen yerde meydana gelmediği, aracın rent a car olarak kullanılmakta olup sigortalı tarafından doğru ihbar yükümlülüğüne uyulmadığından hasarın teminat dışı kaldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı vekili tarafından temyizi üzerine Daire’nin 16/04/2013 tarih ve 2013/990 Esas - 2013/5594 Karar sayılı ilamında özetle “Araçta meydana gelen hasarın teminat dışı olduğunun ispatı davalı sigortacıya ait olduğu, mahkemece alınan ve araç hasarı ile kaza arasında illiyet bağı bulunmadığını belirleyen bilirkişi raporunun hükme esas almaya yeterli olmadığı, mahkemece, olay hakkında

tutulan kaza tesbit tutanağı mümzileri dinlendikten sonra İTÜ'den seçilecek kusur, hasar uzmanı bilirkişi kurulundan, olayın oluş şekli, çarpma noktaları, tanık beyanları, resimler, hasar dosyası ve diğer deliller birlikte değerlendirmek suretiyle araçtaki hasarın bu çarpmadan meydana gelip gelmediği, hasarla uyumlu olup olmadığı konularında ayrıntılı, gerekçeli ve denetime açık rapor alınarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmediğinden" bahisle hüküm bozulmuş olup; yapılan tespit ve değerlendirmelerde aracın daha önceden ve başka bir araçla çarpışma sonucu hasarlanmış olabileceği, Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin yerleşik içtihatlarında; sigortalı, Kasko Poliçesi Genel Şartlarının 1.5 maddesi ve TTK'nun 1290-1292 maddelerine göre riziko gerçekleştiğinde sigortalı doğru ihbar mükellefiyetini kasten yerine getirmez veya iyi niyet kurallarına aykırı şekilde sigorta teminatı dışında kalan bir hususu teminat içinde kalacak şekilde ihbar ederse ispat külfeti yer değiştirip, oluşan rizikonun teminat içinde kaldığının ispat külfeti sigortalıya geçeceğinin kabul edildiği, dava konusu olayda, hasara yol açan kazanın belirtilen yer ve tarihte olmadığı anlaşıldığından, davacı sigortalı aracının poliçe vadesi içerisinde teminat kapsamı bir durumda hasarlandığını ispat edemediğinden ve ispat külfeti davacı tarafta olduğundan dolayı mahkemenin eski kararının yerinde olması nedeniyle eski kararda ısrar edilmesine ve Yargıtay bozma ilamına karşı direnilmesine karar verilmiştir. Davacı vekilinin direnme kararına karşı temyiz başvurusu üzerine, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 01/11/2017 tarih, 2017/11-1314 Esas, 2017/1244 Karar sayılı ilamı ile; "tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırı olduğundan bahisle" hüküm bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yapılan yargılama neticesinde alınan İTÜ'den seçilen kusur ve hasar uzmanı bilirkişilerden oluşan heyetten alınan 15/07/2019 tarihli bilirkişi raporu'na göre " dava konusu araçtaki hasarların tutanakta belirtilen şekilde ve şartlarda meydana gelmesinin mümkün olmadığı, kaza yerinin fiziksel özellikleri ile araçtaki hasarın uyumsuz olduğu” belirtilmiş,

mahkemece tüm dosya kapsamına ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, araçtaki hasarın, davacı tarafından davalıya ihbar edilen yer ve tarihte olmadığı, aracın, poliçe vadesi içerisinde ve teminat kapsamında kalacak şekilde hasarlanmadığı, hasarın teminat dışı olduğunun kabulü gerektiği gerekçesiyle davanın reddine, karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

mahkemece tüm dosya kapsamına ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, araçtaki hasarın, davacı tarafından davalıya ihbar edilen yer ve tarihte olmadığı, aracın, poliçe vadesi içerisinde ve teminat kapsamında kalacak şekilde hasarlanmadığı, hasarın teminat dışı olduğunun kabulü gerektiği gerekçesiyle davanın reddine, karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davacı vekilinin yerinde olmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 4,90 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 01/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11253, Karar No: 2014/11372, Tarih: 03.06.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/11253 E.  ,  2014/11372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/02/2014

NUMARASI : 2014/216-2014/182

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Alacaklı vekili dilekçesinde, İstanbul 12. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin kararı ile 6255 ada, parsel sayılı alacaklıya ait taşınmaz üzerinde bulunan daireler yönünden borçlular hakkında verilen el atmanın önlenmesi kararının Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiğini, kesinleşen ilama dayalı olarak borçlular hakkında başlatılan icra takibinde İcra Müdürlüğünce el atma ilamı yönünden ilamda ve takip talebinde tahliyesi istenen dairelerin tapu adreslerinin belirtilip, mektup adresleri yazılmadığından yanlış bir işlem yapılmaması için mektup adresleri bildirildiğinde icra emri gönderilmesine karar verildiğini, usulsüz olması nedeniyle, İcra Müdürlüğü'nün 14.02.2014 tarihli ret kararının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, dayanak ilamın hüküm fıkrasında el atmanın önlenmesine karar verilen taşınmazın tapu bilgilerinin verildiği, açık adreslerinin yazılmadığı, İcra müdürlüğünce alacaklı vekilinden bu bilgilerin istenmesinin olası sorunları engellemeye yönelik ve pratik olduğu, alacaklı vekilince karar gereğinin yerine getirilmesinin ise kolay ve basit olduğu gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmesi üzerine; hüküm alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemenin de kabulünde olduğu gibi HGK'nun 08.10.1997 tarih ve 1997/12-517 Esas, 1997/776 Karar sayılı kararında vurgulandığı üzere ilamların infaz edilecek kısmı hüküm bölümüdür. Diğer bir anlatımla hükmün içeriğinin aynen infazı zorunludur. O nedenle sınırlı yetkili İcra Mahkemesi'nce ilamın infaz edilecek kısmı yorum yoluyla belirlenemez. Sınırlı yetkili İcra Mahkemesi'nin hükümde yer almayan bir hususu yorum yoluyla ilama eklemesi ya da var olan bir hususu çıkarması olanağı yoktur.

Mahkemenin de kabulünde olduğu gibi HGK'nun 08.10.1997 tarih ve 1997/12-517 Esas, 1997/776 Karar sayılı kararında vurgulandığı üzere ilamların infaz edilecek kısmı hüküm bölümüdür. Diğer bir anlatımla hükmün içeriğinin aynen infazı zorunludur. O nedenle sınırlı yetkili İcra Mahkemesi'nce ilamın infaz edilecek kısmı yorum yoluyla belirlenemez. Sınırlı yetkili İcra Mahkemesi'nin hükümde yer almayan bir hususu yorum yoluyla ilama eklemesi ya da var olan bir hususu çıkarması olanağı yoktur.

Somut olayda; takibe dayanak yapılan ilamın hüküm bölümünün 3 nolu bendinde "Dava konusu İstanbul İli, Kağıthane İlçesi, Merkez Mahallesi 6255 Ada, Parsel sayılı 208 m2 miktarlı arsa nitelikli davacı adına kayıtlı taşınmaz üzerinde bulunan binanın 1. katındaki dairelerden birini kullanan davalı E.. D..'un ve aynı kattaki diğer daireyikullanan davalı N.. S..'ın ve 1. bodrum kattaki 2 daireden birini kullanan davalı A.. K..'nın kullandıkları bu taşınmazlara el atmalarının önlenmesine, bilirkişilerin 10.04.2011 tarihli rapor ve krokilerinin karara elenmesine" yönünde hüküm kurulduğu, hüküm infaz kabiliyeti yönünden yeterince açık olduğu gibi, alacaklının takip talebine ilamda bahsi geçen bilirkişi rapor ve krokilerini de eklediği anlaşılmaktadır. Bu durumda İcra Müdürlüğü'nce ilama ve takip talebine uygun olarak icra emri düzenlenmesi gerekirken dairelerin açık mektup adresi bildirildiğinde icra emri düzenlenmesine şeklinde karar verilmesi isabetsizdir. İcra emri düzenlenerek, borçlulara tebliğ edildikten ve takip kesinleştikten sonra borçluların tahliyesi istenen taşımazları boşaltmamaları halinde, İcra Müdürlüğü vasıtası ile ilamın eki olan rapor ve krokiyi düzenleyen teknik bilirkişiler, onların bulunamaması halinde başka teknik bilirkişiler vasıtası ile işlem yapılması mümkün olduğundan Mahkemece şikayetin kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 03.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4094, Karar No: 2016/6550, Tarih: 03.11.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/4094 E.  ,  2016/6550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Katılan vekilinin, sanık hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan hüküm kurulması gerektiğine ilişen temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık hakkında eldeki dosya ile birleştirilen ...3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/444 Esas ve 2011/536 Karar sayılı dosyasında “2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan açılan kamu davası nedeniyle mahallinde her zaman bir karar verilmesi mümkün olup, bu suçtan temyiz davasına konu olabilecek bir hüküm kurulmadığından katılan vekilinin bu konudaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Katılan vekili ile sanığın, 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

2-Katılan vekili ile sanığın, 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelen temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanık hakkında komisyon karşılığında sahte fatura düzenlemek suçundan açılan kamu davasında, sanığın düzenlediği iddia olunan faturaların asılları veya onaylı örneklerinin dosya içerisinde bulunmaması ve 2005 yılında verilen son matrahlı beyannamenin şubat ayına ilişkin olması karşısında; sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihinin düzenlenen son fatura tarihi olduğu cihetle, 2005 takvim yılında düzenlendiği iddia olunan sahte faturaların dava zamanaşımı yönünden önemli olduğu da nazara alınarak gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi bakımından, katılan kuruma müzekkere yazılarak sanığın düzenlediği iddia edilen fatura bilgilerinin istenmesi suretiyle suç tarihinin belirlenmesinden sonra katılan kurumdan karşıt inceleme raporları getirtilip, sahte faturaları kullanan kişiler/şirketler hakkında kamu davası açılıp açılmadığının sorulması, açıldığının tespiti halinde dava dosyasına intikallerinin sağlanarak ayrıntılı özetlerinin tutanağa geçirilmesi ve bu davayı ilgilendiren bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin alınarak dosyaya konulması, faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının saptanması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan şirket banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, düzenlenen çeklerin kimler tarafından tahsil edildiği ve faturaları düzenleyen şirkete yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları kullananlar ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması ve faturaların miktarları da gözetildiğinde nakit ödeme yönüyle ticari teamüle uygun olup olmadığı da değerlendirilerek toplanan tüm delillerin değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması yasaya aykırı,

3-Kabule göre de;

T.C. Anayasa Mahkemesi'nin TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan vekili ile sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 03.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15129, Karar No: 2018/1365, Tarih: 20.03.2018

**19. Hukuk Dairesi         2016/15129 E.  ,  2018/1365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın zamanaşımı nedeniyle reddine yönelik olarak verilen hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davacının davalı şirketten aldığı 2.700 adet elma fidanlarının dikildikten 5 yıl sonra 488 adetinin istenilen elma fidanı olmadığının anlaşıldığını, bu hususun yaptırılan tespit ile belirlendiğini, bu nedenle davacının uğramış olduğu zararın yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkilinden almış olduğu fidanların hatalı olduğu iddiasını kabul etmediklerini, malın tesliminden itibaren 7 yıl geçtikten sonra ayıplı mal tesliminden zarar isteminde bulunulduğunu, davada 6 aylık zamanaşımı süresinin geçtiğini, süresinde ayıp ihbarında bulunulmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama neticesinde, dava konusu elma fidanlarının büyüyerek farklı cins olduklarının anlaşılması üzerine davacı tarafından mahkeme aracılığı ile tesbit yaptırıldığı, tesbit dosyasında alınan bilirkişi raporunun davacıya 02.10.2013 tarihinde tebliğ edildiği, davacının en geç bu tarihte, fidanların sertifada satışı yapılan fidan cinsi olmadığını öğrendiği, eldeki davayı bu tarihten itibaren 5553 sayılı Kanunun 11.maddesinde yazılı 6 aylık süre içinde açması gerektiği, ancak iki yıldan fazla bir süre geçtikten sonra 21.10.2015 tarihinde açtığı gerekçesiyle davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 20/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1619, Karar No: 2022/1807, Tarih: 03.03.2022

**1. Hukuk Dairesi         2022/1619 E.  ,  2022/1807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı Kayseri 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 24.12.2021 tarihli ve 2021/160 Esas sayılı ara kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Mahkemelerce verilen nihai kararlara karşı temyiz kanun yoluna başvurulabilmesi mümkün olup, verilen ara kararlar temyiz kanun yoluna tabi değildir. Taraflar arasındaki uyuşmazlığın çözümü yönünde verilen nihai kararlar dışında, mahkemelerce tesis edilen diğer kararlar ara karar niteliğinde olup, eldeki dosyada da nihai karar verilmediğine göre, Mahkeme’nin 24.12.2021 tarihli kararı, ara karar niteliğindedir. Bu nedenle, anılan ara kararın müstakilen temyizi mümkün olmayıp, ancak nihai kararla birlikte temyiz edilebilmesi mümkün olduğundan, temyiz inceleme isteminin REDDİNE, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, alınan peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 03.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7357, Karar No: 2024/264, Tarih: 22.01.2024

**12. Ceza Dairesi         2021/7357 E.  ,  2024/264 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

DAVA TARİHİ : 15.08.2018

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Esastan ret

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 15.08.2018 tarihli dava dilekçesinde özetle; davacının silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 23/02/2017 tutuklandığını, Çanakkale 2. Ağır Ceza Mahkemesi'ne kamu davası açıldığını, Çanakkale 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 07/05/2018 tarih, 2017/143 Esas 2018/181 Karar sayılı kararı ile beraat kararı verildiği, bu kararın 15/05/2018 tarihinde kesinleştiği, müvekkilinin tutuklanma tarihi olan 23/02/2017 tarihine kadar Anafartalar öğrenci yurdunda müdür olarak çalışmasına rağmen Bylock kullandığı iddiası üzerine işten çıkartıldığını, Bylock programı kullanmadığının tespit edilmesi üzerine işine iade edilmesi için başvuruda bulunduklarını, müvekkilini 8 ay sonra işe geri aldıklarını, müvekkilinin işten çıkarıldığında ortalama 3.300 TL civarında maaş almakta iken tutuklu kaldığı dönem ile birlikte yaklaşık 8 ay geliri olmaksızın hayatını idame ettirmeye çalıştığı, zor günler geçirdiği, ekonomik sıkıntı çektiği, mağdur olduğu, işten çıkartılmadan önce 3.300 TL maaş aldığı halde iş yerinden tutuklanma sebebi ile çıkış yapıldığından KOSGEB'ten nitelikli eleman desteği alamadığı için 2.000 TL'ye çalışmak zorunda kaldığını, tutuklu kaldığı 89 gün boyunca ceza evinde de birçok zorluklarla karşılaştığı, haksız tutukluluk nedeniyle ailesinin de acı çektiğini belirterek 50.000,00 TL maddi ve 250.000,00 TL manevi tazminatın, dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 25.09.2018 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

3. Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.04.2019 tarihli ve 2018/443 Esas, 2019/180 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.