muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2069, Karar No: 2024/5048, Tarih: 13.06.2024

2.Birleşen davada davalı gerçek kişiler vekili; 40 adet hisse bakımından müvekkiller aleyhine görülen davanın reddine karar verilmiş olmasına rağmen, bedelsiz sermaye artırımı kararı nedeniyle 40 hisseye tekabül eden 208 adet hisse bakımından açılan davanın kabulüne karar verilmiş olmasının çelişkili ve hukuka aykırı olduğunu, müvekkillerin hisse devralmak suretiyle ortak oldukları ... A.Ş.'nin, 20.03.2010 tarihinde Olağanüstü Genel Kurul toplantısı yaptığını, genel kurulda alınan karar ve şirket ana sözleşmesinin sermayeye ilişkin yeni hali gereğince; davacıya, arttırılan 520.000,00 TL sermaye üzerinden hissesine tekabül eden oranda bedelsiz hisse senedi verildiğini, 20.03.2010 tarihli Genel Kurulda davacıya verilen bedelsiz sermaye artımı hakkının ve bedelsiz hisse senetlerinin 208 adet hisseye isabet eden kısmının, asıl davaya konu olan 40 adet hisseye karşılık geldiğini, Mahkemece, birleşen İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2009/107 E. sayılı davaya konu olan 40 adet hisse bakımından davanın reddine karar verildiğini, 40 adet hisse bakımından davanın reddine karar verildiği halde, 208 adet hisse bakımından davanın kabulüne karar verilmesi hukuka aykırı olduğunu, müvekkillerin edindikleri birleşen 2012/98 E. ve 2013/20 E. sayılı davaya konu olan 208 adet hisseyi, diğer davalı ...’dan devralan müvekkillerin, iyi niyetli olarak hisselerin mülkiyet hakkını kazanan kişiler olup olmadığı konusunda inceleme ve değerlendirme yapılmadığını, birleşen 12. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2009/107 E. sayılı davadan önce dava konusu 40 adet hissenin, dava tarihi 11.02.2009 tarihinden önce 12.01.2009 tarihinde davalı müvekkillere devredildiği, birleşen dava tarihi itibariyle davalı ... üzerinde davacıya ait hisse bulunmadığı gerekçesiyle, birleşen İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2009/107 E. sayılı davanın reddine karar verildiğini, davalı müvekkillerin, 40 adet hisse bakımından davanın kendilerine yönetilmesi sonucu birleşen İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2009/107 E. sayılı dava bakımından davaya dahil edildiğini, bu nedenle, birleşen İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2009/107 E. sayılı dava bakımından verilen davanın reddine dair kararın müvekkiller bakımından da uygulanması gerektiğini, dava konusu olayda davacının sermaye borcunu doğuran 30.12.2002 tarihli Genel Kurul kararında sermaye borcunun son ödeme tarihinin açıkça 31.10.2005 olarak belirlendiğini, bu genel kurul kararı aynı zamanda ana sözleşme değişikliğini de içerdiğinden, belirlenen 31.10.2005 tarihi ana sözleşme hükmü haline geldiğini, davacının 31.10.2005 tarihinde temerrüde düştüğünü, 03.08.2006 tarihli ihtarname, davacıyı temerrüde düşüren ve 6762 sayılı Kanun'un 406 ncı maddesi anlamında Apel çağrısı içeren ihtarname olmadığını, davalı şirket tarafından 6762 sayılı Kanun'un 406-408 maddelerine göre ıskat amacıyla davacıya gönderilen ihtarnamenin 29.09

.2005 olarak belirlendiğini, bu genel kurul kararı aynı zamanda ana sözleşme değişikliğini de içerdiğinden, belirlenen 31.10.2005 tarihi ana sözleşme hükmü haline geldiğini, davacının 31.10.2005 tarihinde temerrüde düştüğünü, 03.08.2006 tarihli ihtarname, davacıyı temerrüde düşüren ve 6762 sayılı Kanun'un 406 ncı maddesi anlamında Apel çağrısı içeren ihtarname olmadığını, davalı şirket tarafından 6762 sayılı Kanun'un 406-408 maddelerine göre ıskat amacıyla davacıya gönderilen ihtarnamenin 29.09.2006 tarihli ihtarname olduğunu, her ne kadar dava konusu olayda, apel borcunu ödemeyen davacının temerrüde düşürülmesi için, 6762 sayılı Kanun'un 406 ncı maddesi hükmünün uygulanmasına gerek olmasa da, davalı müvekkil şirket tarafından davacıya 6762 sayılı Kanun'un 406-408 maddeleri kapsamında ıskat amacıyla 29.09.2006 tarihli ihtarname gönderildiğini, ticaret sicil gazetesinde ilanına gerek olmadığını, dolayısıyla, davacı yanın 07.11.2006 tarihli ihtarnamede belirtilen 1 aylık süre dolmadan 06.12.2006 tarihinde ödeme yaptığı hususunun da doğru olmadığını, davacı yanın sermaye borcunu 6762 sayılı Kanun'un 408 inci maddesi gereğince 29.09.2006 tarihli ihtarname ile verilen bir aylık süreden sonra yatırdığını, yapılan ıskat işlemi hukuka uygun olduğunu, davacının ödeme tarihinden önce alınan 01.12.2006 tarihli Yönetim Kurulu kararı ile, söz konusu sermaye ve hisselere ilişkin ıskat işlemi yapıldığını, davacının davalı şirkete hem sermaye borcu, hem de avans iade borcu ve bilgisayar bedeli borcu bulunduğunun davalı şirketin ticari defter ve kayıtları ile sabit olduğunu, bu durumda ortakların öncelikle şirkete karşı olan sermaye dışındaki borçlarını ödemeleri, bu borçların ödemesi tamamlandıktan sonra ise sermaye borcunu ödemeleri gerektiğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, asıl davada sermaye taahhüdünden dolayı borçlu olmadığının tespiti, elinden alınan hisselerin iadesi ile pay defterine kaydı ve manevi tazminat istemi; birleşen davalarda ise; sermaye arttırımı sonucu oluşan bedelsiz hisselerin iadesi ve pay defterine kaydı istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 440 ıncı ve 442 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, birleşen davalarda davalılar vekillerinin 1086 sayılı Kanun’un 440 ıncı maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme istemlerinin reddi gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Birleşen davalarda davalılar vekillerinin karar düzeltme istemlerinin 1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesi gereğince REDDİNE,

Alınması gereken karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen 1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca takdiren 2.505,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenlerden ayrı ayrı alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine,

13.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/49718, Karar No: 2013/34275, Tarih: 23.12.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/49718 E.  ,  2013/34275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin ücreti alacağı ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde koltuk döşeme işçisi olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma ücretinin tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş akdinin 4857 sayılı Kanunun 25/II-d maddesi gereğince fesh edildiğini, davacının diğer işçilere sataşıp işyerinde kriz çıkardığını, fazla çalışma yapldığında ücretlerinin ödendiğini, savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacıya isnat edilen eylemle ilgili yapılan feshin haklı nedene değil olsa olsa davacının kişiliğinden kaynaklanan geçerli nedene dayandırabileceği, geçerli nedene dayandırılmış olmakla davacının kıdem ve ihbar tazminatı alacaklısı olduğu, yine davacının fazla çalışmada yaptığı gerekçesi ile davanın kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Anayasanın 141 inci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297 nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır (Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 26.05.2008 gün ve 2007/20517 Esas, 2008/12483 Karar sayılı ilamı).

Somut olayda, gerekçeli karardaki dava dilekçesi ve savunmaya yönelik açıklamaların bu davaya ait olmadığı anlaşılmakta olup kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, bozma nedenine göre hükmün sair yönlerinin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 23/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10894, Karar No: 2010/4618, Tarih: 23.02.2010

**9. Hukuk Dairesi         2008/10894 E.  ,  2010/4618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, izin ücreti alacaklarının ödetilmesine

Karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 23/02/2010 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Taraflar arasındaki uyuşmazlığın öncelikle davacının iş kanuna tabi olup olmadığı noktasında toplandığı görülmektedir.

İş Hukukunda hizmet akdinin,iş görme ve ücret unsurları ile bağımlılık ilişkisinden oluştuğu kabul edilmektedir.Burada söz konusu olan kişisel bir bağımlılıktır çünkü hizmet akdinde işçi işverenin otoritesi altında çalışır,onun vereceği emir ve talimatlara göre iş görme edimini yerine getirir.Bunun yanında işçinin işini nasıl yaptığının denetimi de işverene aittir.Kendilerine ait müşterileri bulunan,karar verme özgürlüğü bulunan,kendi işletmesinin riskini taşıyan yani karına sahip olup zararı üstlenen kişiler,işveren ile sürekli ilişki içerisinde bulunsalar da iş akdine tabi olmazlar.(Süzek.S,İş Hukuku,2008,s.218)

Benzer nitelikte (İzmir 4.İş Mh.nin 2006/420-2007/822,Dr.Ürcan,G.) dosyada mevcut bilirkişi raporunda da isabetle belirlendiği üzere,davaya konu uyuşmazlıkta estetik partner v.b kademelerde bir satış grubundan oluşan,işletme biliminde özellikle ağ (şebeke) pazarlaması = network marketing denilen pazarlama sistemine benzeyen bu sistem,satış işlemlerinin dışarıda ve ürünün temsili yoluyla gerçekleştirildiği pratik bir pazarlama tekniğidir.Bu yöntemde satış sorumlusunun yanında ürün ve/veya ürün kataloğu bulunur.Bu yöntemde üretici/ithalatçı firmanın,tüketicilere doğrudan satış önerisinde bulunması için satış temsilcileri ana rol almaktadır..Bunlar ağ içinde hem kendisinden sonra gelecek potansiyel kişiler için bir kazanç olanağı sağlarken,firma bakımından da yaygın satış-tanıtım ajanı görevini görmektedirler ve bu kişilerin her biri kendi işini işleten bağımsız bir iş sahibidir.

Dosyaya ibraz edilen ve taraflar arasında düzenlenen tanıtım ve satış temsilciliği sözleşmesi içeriğine göre, davalı şirketlerin ürünlerinin pazarlanıp, dağıtım faaliyetinin davacı gibi çok sayıda gerçek kişi tarafından bir komisyon karşılığında üstlenildiği, bu kişilerin ayrı vergi mükellefiyet sicil kaydının bulunmasının gerektiği (m.7), şirketin kendi ticari faaliyetini dağıtım, pazarlama kanallarında yer alan bu kişiler karşısında ve onlar lehine sınırlandırıp, şirketin ürünlerini bizzat satışa yetkisinin bulunmadığı, hatta başka bir dolaylı pazarlama aracı ve toptancı yada perakendeciye dahi veremeyeceğinin kararlaştırıldığı (m.8,9), bunun ise bir işçi ile işveren arasında söz konusu edilemeyeceği, bu itibarla davacının iş hukuku anlamında, davalı şirkete tabiiyetinin aksine şirketin sözleşme konusu işler, pazarlama ve satışlarının davacı ve onun gibi dağıtım kanallarında yer alan ajanların aktivitesine bağlı olarak şekillendirildiği, ibraz edilen kayıtlara göre, ev hanımı, memur, işçi, esnaf gibi çeşitli sosyal pozisyon ve meslek gruplarından sisteme dahil olan kişilerin bilgilendirilmesi, geliştirilmesi için toplantı ve seminerler düzenlenmesinin, çeşitli zamanlarda motivasyon amaçlı ödüller verilmesinin, kota öngörülmesinin iş sözleşmesinin unsurları ile bir ilgisinin bulunmadığı, mesai saatinin belirlenmesiyle, işin işverence düzenlenmesine dair akdi bir şart bulunmadığı gibi, davacının zaman zaman hiç faaliyetinin bulunmadığı dönemlerin olduğu, ayrıca bir işçinin ücretinin şahsen işi ifasına bağlı ve bunun karşılığı olması gerekmesine rağmen dava konusu uyuşmazlıkta davacının hiç satış yapmadığı, sipariş almadığı dönemlerde dahi sisteme dahil elemanların varsa satışlarının üst kademedeki partnere de pay yada komisyon sağladığı, bu itici güçle de sistemi kendisini genişleterek yaydığı, oysa iş sözleşmesinde bir işçinin tanımlanan şekilde fonksiyonunun bulunamayacağı, işyerine yeni, başka işçiler katarak, onlarla işverenin yaptığı sözleşmelerden doğan hizmet görme ediminin sonuçlarından bu şekilde pay alamayacağı yada kendisinin çalışmadığı dönemde dahi diğer işçiler çalıştığı için kendisine ücret ödenmesinin söz konusu olamayacağı göz önüne alındığında, taraflar arasında düzenlenen sözleşmenin,özellikle bağımlılık ve zaman unsurundan yoksun ilişkinin iş kanunu kapsamında değerlendirilemeyeceği açıktır.

Davacı, işyeri düzenine bağlı bulunmayan,işverene bağlı olmayan,düzenli çalışmayan,kendi nam ve hesabına doğrudan satış çerçevesinde faaliyet gösteren nitelikte olduğundan,taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunduğunun kabulü mümkün değildir.

Açıklanan nedenlerle yerel mahkeme kararının bozulması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun onama yönündeki kararına katılmıyorum.23.02.2010
Yargıtay — Esas No: 2018/3976, Karar No: 2018/10659, Tarih: 18.09.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/3976 E.  ,  2018/10659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ...'ın, gece sayılan zaman dilimi içinde, müştekiye ait iş yerinin kepengini zorlayarak açıp içeriye girmek suretiyle, içeriden 1.203,00 TL değerinde giyim eşyası çaldıkları, bu olaydan yaklaşık 2 hafta sonra başka bir olaya ilişkin olarak yapılan tahkikat sırasında yakalanan sanık ...'ın alınan savunmasında, suça sürüklenen çocuk ... ile birlikte müştekiye ait iş yerinden hırsızlık yaptıklarını, üzerinde bulunan giysilerin müştekiye ait olduğunu, çaldıkları eşyanın bir kısmının ise evinde bulunduğunu beyan etmesi üzerine, sanığın evinde usulüne uygun olarak yapılan aramada bir kısım eşyanın bulunarak müştekiye soruşturma aşamasında tesliminin sağlandığı, müştekiye kısmi iadeye rızasının olup olmadığının sorulmadığı olayda; önceki ve sonraki Kanun hükümlerinin karşılaştırılması sırasında, sanığın ve suça sürüklenen çocuğun eyleminin 5237 sayılı TCK'nın mülga 142/1-b, 143. maddelerine uyduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 142/2-d. maddesine uyduğunun kabul edildiği ve sanık ... hakkında TCK'nın 168/1-4. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tespiti noktasında müştekinin kısmi iadeye muvafakatının sorulmadığı anlaşılmakla; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 06/10/2015 tarih, 2013/2-185 Esas ve 2015/305 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5237 sayılı TCK’nın 7/2 ve 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddesi uyarınca sanık ve suça sürüklenen çocuk yararına olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/2. maddesinde yer alan suçun ögelerinin farklı olduğu; sanığın ve suça sürüklenen çocuğun eylemlerinin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uyan hırsızlık suçunun yanı sıra, aynı Kanun'un 151/1, 116/4, 119/1-c maddelerindeki mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarını da oluşturduğu, 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik öncesinde birden fazla kişi ile birlikte iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun kovuşturulması şikayete bağlı olmadığından bu suçun uzlaşma kapsamında da olmadığı, yine mala zarar verme suçunun 5237 sayılı Kanun'un 66. ve 67. maddelerine göre zamanaşımına uğradığı hususları da göz önüne alındığında; sanık ...'ın işlediği hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143, 168/1, 62. maddeleri ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan 116/4, 119/1-c, 62. maddeleri ile 765 sayılı TCK'nın 493/1, 59. maddelerinin; suça sürüklenen çocuk ... yönünden ise hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143, 31/3, 62. maddeleri ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan 116/4, 119/1-c, 31/3, 62 maddeleri ile 765 sayılı TCK'nın 493/1, 55/3, 59

...'ın işlediği hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143, 168/1, 62. maddeleri ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan 116/4, 119/1-c, 62. maddeleri ile 765 sayılı TCK'nın 493/1, 59. maddelerinin; suça sürüklenen çocuk ... yönünden ise hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143, 31/3, 62. maddeleri ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan 116/4, 119/1-c, 31/3, 62 maddeleri ile 765 sayılı TCK'nın 493/1, 55/3, 59. maddelerinin, ayrıca önceki ve sonraki Kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Kanunun belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ve kovuşturma sonucu 765 sayılı TCK hükümlerinin lehe olduğu kabul edilerek yazılı şekilde hükümlerin kurulması,

Kabule göre de;

2-Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin 10.11.2010 tarihli celsedeki lehe olan hükümlerin uygulanmasına yönelik isteminin, 647 sayılı Kanun'un 6. maddesini de kapsamasına karşın, suç tarihinden önce mahkumiyeti bulunmayan suça sürüklenen çocuk ... hakkında anılan Kanun maddesinin tartışmasız bırakılması,

3-İştirak halinde suç işleyen suça sürüklenen çocuk ve sanıktan sarfına sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinin ayrı ayrı, ortak yapılan yargılama giderlerinin ise payları oranında alınmasına karar verilmesi gerekirken, yargılama giderlerinin müteselsilen alınmasına karar verilmek sureti ile 5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ile sanık ...'ın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 18/09/2018 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9134, Karar No: 2016/14667, Tarih: 24.10.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/9134 E.  ,  2016/14667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan Van Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davalı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz nedenleri bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 24/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/437, Karar No: 2014/7835, Tarih: 21.05.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/437 E.  ,  2014/7835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/09/2013

NUMARASI : 2012/579-2013/774

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesi ile; müvekkilinin malik olduğu davaya konu taşınmazı 14.10.2005 tarihinde davalıya sattığını, ancak bu yerde elektrik aboneliği devam ettiği için dava dışı UEDAŞ'ın elektrik bedellerini davacıdan icra yoluyla tahsil ettiğini, müvekkilinin kullanmadığı elektrik bedelini ödediğini iddia ederek tapu maliki olan davalıdan 10.000 TL'nin tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; müvekkilinin fiili kullanıcı ve abone olmadığını, fiili kullanıcının dava dışı kiracı A.. U.., abonenin ise davacı olduğunu, davaya konu bedelin davalıdan tahsilinin istenemeyeceğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; işyeri niteliğindeki taşınmazdaki elektriğin davalı tarafından kullanıldığının kanıtlanamadığı, tanık anlatımlarından belirli bir dönem, dava dışı A.. U..'ın kiracı olarak bulunduğunun belirtildiği, davacının ödediği bedeli, elektriği fiilen kullanan kişiden isteyebileceği, sebepsiz zenginleşmede şahsilik prensibi gereğince, bu kişinin sebepsiz zenginleştiği ve bedelin ancak ondan istenebileceği gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı her ne kadar abone olarak tahakkuk eden elektrik bedellerinden sorumlu ise de, Elektrik Dağıtım Şirketine ödediği bedeli elektrik enerjisini kullanan fiili kullanıcıdan rücu hakkı bulunmaktadır. Somut olayda uyuşmazlık, davaya konu taşınmazın fiili kullanıcısının tespiti noktasında toplanmaktadır. Davacının davaya konu aboneliğin bulunduğu taşınmazı davalıya 14.10.2005 tarihinde sattığı, fakat aboneliği devretmediği, dava dışı UEDAŞ'ın iş bu aboneliğe ait 2010/08-2011/04 dönemleri ödenmemiş fatura bedellerinin tahsili amacıyla davacı aleyhine takip yaparak borcu tahsil ettiği, bu kez davacının tapu maliki olan davalıdan, UEDAŞ'a ödediği bedelin tahsilini talep ettiği, davalının ise fiiili kullanıcı olmadığını savunarak davanın reddini dilediği anlaşılmaktadır. Davalı fiili kullanıcı olmadığının ispatı bakımından tanık deliline dayanmıştır. Ne var ki, davalı tanığı M.. G.. beyanında özetle; davaya konu dükkanın bulunduğu mahallede esnaf olduğunu, davalının bu yeri 2005 yılında satın aldığını, bu sırada dükkanda A.. U..'ın kiracı olduğunu ancak, davalının tadilat yaptırmak istediğini ve Akif'in buradan çıktığını, tadilattan bu yana da dükkanın boş olduğunu belirtmiştir. Buna göre davalı fiili kullanıcı olmadığını ispat edememiştir.

O halde mahkemece; tapu maliki olduğu halde fiili kullanıcı olmadığını iddia eden davalının bu iddiasını ispatlayamadığı göz önünde bulundurularak, davacının rücu hakkı olduğu kabul edilmeli ve yapılacak uzman bilirkişi incelemesi sonucu davalının sorumlu olduğu miktar belirlenerek varılacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.