muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1233, Karar No: 2024/8510, Tarih: 07.11.2024

2. Davalı-davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur belirlemesi, hükmedilen tazminatların miktarı, velâyet, reddedilen ziynet eşyası alacağı talebi yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Mahkemece erkek eşe yüklenen kusurlar dışında, kadının vakıa olarak dayandığı ve tanık beyanlarıyla ispatlanan, erkeğin kadını tehdit etmesi ve darp etmesi kusurlarının davalı davacı erkek eşe yüklenmesi gerektiğini, belirlenen ve gerçekleşene göre evlilik birliğinin çekilmez hale gelmesinde erkek eşin yine de ağır kadının az kusurlu olduğu, tarafların boşanmaya neden olan olaylardaki kusur dereceleri ile tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, paranın alım gücü,n yaşları, evliliğin süresi, beklenen menfaatlerin kapsamı, tazminata esas olan fiilin ağırlığı, günün ekonomik koşulları ve hakkaniyet kuralları birlikte değerlendirildiğinde kadın yararına hükmedilen maddî ve manevî tazminat miktarlarının az olduğu, ziynet eşyası alacağına ilişkin olarak davalı davacı kadının talebi, kayın pederi ve kayın validesine verdiğinden bahisle usulden reddedilmiş ise de; kadın dava dilekçesinde talep ettiği altınların erkek eş tarafından geri verilmek üzere alıp satıldığını ileri sürmüş bir kısım tanıklar da bu yönde beyanda bulunmuşlar ve ayrıca kadın 05.07.2022 tarihli duruşmadaki beyanında altınları kayın pederi ve kayın validesine verdiğini söylemişse de eşinin haberi olduğunu ve altınları kendisine geri vereceğini söylediğini de ifade ettiği, kadına takılan altınların erkek eşin bilgisi ve dahilinde kadından alındığı ve geri verilmediği, istinafa konu sair yönlerden kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile; kadının istinaf başvurusunun tazminatlar ile reddedilen ziynet eşyaları alacağı yönlerinden kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının ilgili bentleri kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle kadın yararına yasal faizi ile birlikte 50.000,00 TL maddî, 100.000,00 TL manevî tazminata kadın dava dilekçesinde talep ettiği altınlardan delil olarak sunduğu fotoğraflara göre belirlenen; 2 adet 22 ayar 50'şer gr bilezik (44.400,00) TL, 5 adet 22 ayar 20'şer gr bilezik (44.400,00 TL), 1 adet 22 ayar 25 gr set kolyesi (11.100,00 TL), 1 adet 22 ayar 18 gr kolye (7.992,00 TL) aynen iadesine mümkün olmaması halinde ziynet eşyası bedeli olan 107.892,00 TL'sinin dava tarihi, kalanı 104.892,00 TL'sinin ise bedel artırım tarihi olan 25.03.2022 tarihinden itibaren yasal faizi ile ödenmesine, karar verilmiş ve kadının sair, erkeğin ise tüm istinaf talepleri esastan reddedilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-davalı erkek ve davalı-davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-davalı erkek ve davalı-davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı-davalı erkek temyiz dilekçesinde özetle; boşanmaya sebebiyet veren olaylarda kadının kusurlu olduğunu belirterek; kabul edilen kadının boşanma davası, kusur belirlemesi, tazminatların miktarı yönünden kararın bozulmasını talep etmiş asıl davanın kabulü, karşı davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı-davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; ortak çocuğun velâyeti yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kadının açtığı boşanma davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminatlar ve velâyet noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü ve 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu, 174 üncü, 175 inci ve 182 nci maddeleri, 327 ve 328 inci maddelerinin birinci fıkraları ve 330 uncu maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12541, Karar No: 2016/11358, Tarih: 20.09.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/12541 E.  ,  2016/11358 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 15/04/1994 ile 31/08/1997 tarihleri arasında ...............Başkanlığı nezdinde geçen ve Kurum'a bildirilmeyen eksik çalışma sürelerinin tespitini talep etmiş, mahkemece, davacının 01/10/1994-31/08/1997 tarihleri arasında 1015 gün süreyle çalıştığı tespitiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı, 506 sayılı Yasa’nın 79. maddesi ile 5510 sayılı Yasa’nın 86. maddesidir. Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesi uyarınca, kararın anılan maddede tanımlanan unsurları taşıması ve “taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir” yönündeki hükümlerinin, kararın yazımında dikkate alınmayarak, hükmün infazında tereddüt yaratacak şekilde, davacının kısmen kabule konu sürelerde ayda kaç gün üzerinden çalıştığı net olarak belirtilmeden ve bilirkişi raporuna atıfla yazılı şekilde karar verilmiş olması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma sebebidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici .... maddesi delaletiyle, 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç : Hükmün .... ve .... fıkraları silinerek yerine, “Davacının .....Belediye Başkanlığında 01/10/1994-31/08/1997 tarihleri arasında ayda 29 gün üzerinden ve toplamda 1015 gün süre ile çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine” sözcüklerinin yazılmasına ve kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/677, Karar No: 2019/2519, Tarih: 27.02.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/677 E.  ,  2019/2519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuklar ... ve ...’ın, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunu birden fazla kişi ile birlikte işledikleri anlaşılmasına karşın 5237 sayılı TCK'nun 119/1-c. maddesinin tatbik edilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 27.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/669, Karar No: 2019/13469, Tarih: 19.12.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/669 E.  ,  2019/13469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı, tehdit

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanığa isnat edilen tehdit suçunun 5237 sayılı TCK'nın 106/1-1. maddesinde düzenlenip, öngörülen cezanın üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 66/1-e. maddesine göre sekiz yıllık asli dava zaman aşımına tabi bulunduğu ve sanığın mahkeme sorgusunun yapıldığı 12.01.2010 tarihinden inceleme gününe kadar bu sürenin geçtiği anlaşıldığından, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkında müsnet suçtan açılan kamu davasının CMUK'nın 322 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince zaman aşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Olay örgüsü, mağdureyle sanık arasında suç isnadını gerektirir bir husumetin bulunmayışı, olayın oluş şekline ilişkin mağdurenin alınan ayrıntılı somut beyanları, tanık anlatımları, suça konu olay nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının kalıcı olarak bozulduğuna dair İstanbul Adli Tıp 6. İhtisas Kurulunun 24.08.2011 ve 30.05.2012 günlü rapor içerikleri, 13.04.2010 günlü celsede mağdurenin beyanlarının tespiti esnasında hazır bulunan bilirkişi beyanları, savunma ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında sanığın müsnet suçtan mahkumiyeti yerine delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek beraatine karar verilmesi;

Kanuna aykırı, katılan mağdure vekili ile O Yer Cumhuriyet Başsavcı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15821, Karar No: 2016/7426, Tarih: 12.04.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/15821 E.  ,  2016/7426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından reddedilen yoksulluk nafakası, tazminatların ve iştirak nafakasının miktarı yönünden; davalı erkek tarafından ise tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının tüm, davalı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davacıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 136.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcını yatıran davalıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.04.2016 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2014/1605, Karar No: 2014/5010, Tarih: 07.03.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/1605 E.  ,  2014/5010 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Tarsus İş Mahkemesi

Tarihi : 23.10.2013

No : 2011/94-2013/114

Dava, hak sahibi konumunda yer alan davacıya bağlanan ölüm aylığının 5510 sayılı Kanun hükümleri gereğince kesilmesi yönündeki davalı SGK Başkanlığı işleminin iptali ile kesilme tarihi itibarıyla aylığın yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı kesinleşen davalıya, babası üzerinden hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle kesildiği anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 56. maddesinin ikinci fıkrasında, eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıklarının kesileceği, bu kişilere ödenmiş olan tutarların, 96. madde hükümlerine göre geri alınacağı yönünde düzenleme yapılmıştır. Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden geniş kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahallelerde görev yapmış/yapmakta olan muhtar ve azalardan istem hakkında düşünce edinmeye yetecek kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, kurum işlemine dayanak tutanakları düzenleyen kurum denetmenleri dinlenilmeli, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 07.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6527, Karar No: 2019/10145, Tarih: 24.10.2019

**5. Ceza Dairesi         2015/6527 E.  ,  2019/10145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zincirleme olarak icrai davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanığa yüklenen görevi kötüye kullanma suçundan doğrudan zarar görmeyen Hazinenin davaya katılma hakkı ve hükmü temyiz etme yetkisi bulunmadığından, vekilinin bu suçtan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİYLE, incelemenin O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Mahmutlar Belediye başkanı olarak görev yapan sanığın, D-400 karayolu orta refüjünün çimlendirilmesi, ağaçlandırılması, aydınlatma malzemelerinin alınması, sulama tesisatının yapılması gibi aynı projede yer alan benzer nitelikte olan ve yakın tarihlerde yapılan işlerin doğrudan temin limitinde kalması amacıyla kısımlara bölerek doğrudan temin alım yöntemini kullanarak yapması, bu suretle Kamu İhale Kanunu'nun temel ilkelerine aykırı davranarak yüklenici lehine menfaat sağlaması şeklindeki eylemlerinin zincirleme olarak icrai davranışla görevi kötüye kullanma suçunu oluşturduğu ve objektif cezalandırma koşulları gerçekleştiği halde, yasal ve yeterli olmayan gerekçelerle yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA 24/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4323, Karar No: 2011/11636, Tarih: 27.06.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/4323 E.  ,  2011/11636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde yöntem olarak bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın bilirkişi raporunda yazılı Özelliklerine ve dosyada bulunan bilgi ve belgelere göre objektif değer arttırıcı unsur oranının % 120 nisbetinde olacağı gözetilmeden daha düşük alınmak suretiyle az bedel tesbit edilmesi,

2-Çayırlık niteliğindeki taşınmazlara net çayır otu gelirine göre bedel belirlenmesi ile yetinilmesi gerekirken, belirlenen bedele otlatma payı eklenerek fazlaya hükmedilmesi,

3-Tapu kaydındaki haciz şerhinin, bağlı olduğu paya ilişkin hükmedilen bedele yansıtılması gerekitğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, 27.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/283, Karar No: 2024/8494, Tarih: 25.06.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/283 E.  ,  2024/8494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/568 E., 2023/500 K.

SUÇLAR : Dolandırıcılık, iftira

HÜKÜMLER: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Düşme

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Erzurum 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25/09/2014 tarihli ve 2013/365 Esas, 2014/492 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157, 43, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve iftira suçundan 5237 sayılı Kanun'un 267 nci maddesinin birinci fıkrası, 43 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.Kararın sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 24.11.2021 tarihli ve 2021/12620 Esas, 2021/10775 Karar sayılı kararı ile; sanık müdafiinin, UYAP üzerinden karar oturumundan önce dosya numarasını da belirttiği İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesindeki duruşması nedeniyle geçerli mesleki mazeret bildirdiği halde, Mahkemece mazeretinin reddine karar verilerek yargılamaya devamla hükümler kurulmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması nedeniyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

3.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 157, 43, 52 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 25.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve iftira suçundan 5237 sayılı Kanun'un 267 nci maddesinin birinci fıkrası, 43 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyizi, zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmesi gerektiğine, uzlaşma işlemlerinin yapılmadığına, sanığın atılı suçu işlediğine dair dosyada her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı somut delil olmadığı ve suç unsurları oluşmadığından sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, ceza miktarına, resen nazara alınacak sebeplerle usul ve yasaya aykırı verilen kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE