muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10302, Karar No: 2021/8639, Tarih: 29.04.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/10302 E.  ,  2021/8639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanıklar müdafileri ile sanık ...’nin temyiz dilekçelerinde belirttiği sebeplere yönelik yapılan incelemede;

I- Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında katılanlar ... ve ...’ı kasten yaralama, sanıklar ... ve ... hakkında 6136 sayılı Kanun’a muhalefet suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktarı ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanıklar müdafileri ile sanık ...’nin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında katılanlar ..., ..., ..., ..., ..., ...’a ve mağdur ...’a karşı yağma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanık ...’nin katılanlara karşı eylemlerini birden fazla kişi ile ve iş yerinde gerçekleştirdiği gözetilmeden, 5237 sayılı Yasanın 149/1. maddesinin 1. fıkrasının (c,d)

bendlerinin yanısıra koşulları oluşmayan (a-h) bentleri ile de hüküm kurulması, sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Oluş ve dosya içeriğine göre; katılanlara ve mağdura karşı eylemlerini; nitelikli yağma suçunu gerçekleştiren sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında 5237 sayılı TCK’nın 149/1. maddesi uyarınca kurulan hükümlerde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

Ayrıca dosyada CMK'nın 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine göre, sanıklar hakkında katılanlar ..., ..., ... ve ... yönelik nitelikli yağma suçundan kurulan hükümlerde ileri sürülen temyiz sebebleri yönünden bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, sanıklar müdafileri ile sanık ...’nin yerinde görülmeyen TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine göre, sanıklar hakkında katılanlar ..., ..., ... ve ... yönelik nitelikli yağma suçundan kurulan hükümlerde ileri sürülen temyiz sebebleri yönünden bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, sanıklar müdafileri ile sanık ...’nin yerinde görülmeyen TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

III- Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında katılanlar ... ve ...’ya karşı yağma suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Kadıköy ilçesi, ... mahallesi, ... sokak civarında bulunan ve katılanların işletme sahibi olduğu eğlence yerlerine uyuşturucu madde satışı için torbacı bulundurmak ve katılanları haraca bağlamak isteyen sanıkların katılanların para vermeyi kabul etmemeleri halinde kendilerine ve yakınlarına zarar vercekleri yönünde tehdit edip, 17.04.2018 günü geceleyin 01:00 sularında tüm katılanlara gözdağı vermek amacıyla ... ve müşteki ...'ı BTM ile giderilemeyecek ve vücutlarında kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandıkları, bu olay nedeniyle tutuklanan sanık ...’nin tahliye olması üzerine söz konusu sokaktaki tüm esnafı ve kendilerini kastederek tutuklu kaldığı süre içerisinde 1 milyon TL harcama yaptığını, bu paranın sokaktaki esnaf tarafından toplanarak kendisine verilmesini, aksi halde bu sokağı kan gölüne çevireceği yönünde tehditler savurduğunu, bu tehditleri yaparken yanında adamlarının da bulunduğunun iddia ve kabul edildiği olayda;

Katılan ...’nın katılan ... ile ... Sokak içerisinde bulunan... Restaurant isimli iş yerini birlikte işlettikleri, sanıkların katılanlara yönelen nitelikli yağmaya teşebbüs eyleminin iş yerinden haraç almaya yönelik tek bir yağma suçunu oluşturuğu gözetilmeden, sanıklar hakkında aynı işyerini birlikte işleten katılanlara yönelik eylemleri nedeniyle iki ayrı yağma suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafileri ile sanık ...’nin temyiz istemleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenle CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, CMK’nın 304/2-a maddesi gereğince dosyanın gereğinin ifası için İstanbul Anadolu 10. Ağır Ceza Mahkemesi’ne gönderilmesine, 29/04/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2759, Karar No: 2015/13935, Tarih: 13.04.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/2759 E.  ,  2015/13935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait araçlarda şoför olarak çalışırken iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde fesh edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacı ile diğer şoförün gececi ve gündüzcü olmak üzere günlük 90,00 TL'den toplam 180,00 TL bedelle müvekkiline ait ticari taksinin kiracıları olduğunu, aracın 24 saat boyunca kiracı şoförlerin kontrolü altında bulunduğunu davalıdan emir ve talimat almadıklarını aradaki ilişkinin Borçlar Kanunu'nda tanımını bulan kira sözleşmesi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının hizmet akdi ile davalı işçisi olarak çalıştığı, davacının çalıştığı aracın kaza geçirip tamir süreci ve sonrasında aracın bir başka kişiye kiraya verilmesi sonucu davacının iş akdinin fesih edildiği, davalının haklı fesih konusunda ispatının olmadığı, bu durumda davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, ayrıca davacının fazla çalışma ücreti alacağı da olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununda katılma yolu ile temyiz müessesesi düzenlenmediğinden davacı vekilinin harcı bulunmayan temyiz talebinin reddine,

2- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3- Davacı, davalı işçisi olarak 12 saatlik vardiya usulü ile çalışma yaptığnı ancak fazla çalışma ücretinin ödenmediğini ileri sürmüş, davalı ise arada iş ilişkisi bulunmadığını savunmuştur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda haftalık 25 saatlik fazla çalışma hesabı yapılmıştır.

2- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3- Davacı, davalı işçisi olarak 12 saatlik vardiya usulü ile çalışma yaptığnı ancak fazla çalışma ücretinin ödenmediğini ileri sürmüş, davalı ise arada iş ilişkisi bulunmadığını savunmuştur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda haftalık 25 saatlik fazla çalışma hesabı yapılmıştır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda taraflar arasında fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda uyuşmazlık bulunmakta olup, toplanan delillere göre ve yukarıdaki ilkeler doğrultusnda denetime elverişli şekilde çalışma saatleri ve ara dinlenme süreleri belirlenmelidir. Ayrıca davacı dosyaya ibraz etmiş olduğu cevaba cevap dilekçesinde kendisi ve diğer şoförün pazar günleri dinlendirilip aracın 3. bir şahsa verildiğini beyat etmiş olup bu beyan da hesaplamada dikkate alınmalıdır. Bu husus emsal dava olan ... İş Mahkemesinin 2013/610 E. 2013/107 K. sayılı kararı ile ilgili Dairemizin 2014/935 E. 2015/12262 K. ve 30/03/2015 tarihli bozma kararında da belirtilmiş olup Mahkemece emsal olan dava da dikkate alınmak suretiyle denetime elverişli rapor temin edilerek fazla çalışma alacağının belirlenmesi gerekir.

Davacı beyanının göz ardı edildiği ve denetime elverişli olmayan rapora itibarla fazla çalışma ücreti alacağının belirlenmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1419, Karar No: 2014/7523, Tarih: 08.07.2014

**5. Ceza Dairesi         2013/1419 E.  ,  2014/7523 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2012/183595

MAHKEMESİ : Gönen (Balıkesir) Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/03/2012

NUMARASI : 2010/281 Esas, 2012/130 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gönen Devlet Hastanesi Başhekimi olarak görev yapan ve kurumda çalışan personele yapılacak maaş, döner sermaye v.s. ödemeleri yerine getirecek olan bankanın belirlenmesi için kurulan komisyonun başkanlığını yürüten sanığın; komisyon toplantılarının bir kısmına katılmadığı, bir kısmına katılmasına rağmen düzenlenen tutanakları imzalamadığı ve bu suretle sürecin uzamasına ve kurumda çalışan personelin promosyon ödemesinden mahrum kalmasına neden olarak görevini kötüye kullandığı mahkemece kabul edilmiş ise de; banka promosyonlarına ilişkin 2007/21 sayılı Başbakanlık Genelgesi'nde, komisyonun çalışma esaslarını düzenleyen ayrıntılı düzenlemelerin bulunmaması, söz konusu komisyonun oluşturulması için sanık tarafından Gönen İlçe Sağlık Grup Başkanlığı'na yazılan 15/04/2009 tarihli yazıya adı geçen kurum tarafından 08/06/2009 tarihinde cevap verilmiş olması, bir önceki döneme ait 01/03/2006 başlangıç ve 15/07/2009 bitiş tarihli protokolün 10. maddesinde; sürenin sona ermesinden en az 2 ay önce fesih bildiriminde bulunulmadığı takdirde sözleşmenin kendiliğinden birer yıllık sürelerle uzayacağının öngörülmesi, dolayısıyla 15/05/2009 itibariyle protokolün bir yıl süreyle uzamış olması, komisyonca yapılan toplantılarda bir sonuca ulaşılamaması üzerine sanığın protokolün bir an önce yapılması için gerek üst kurumlardan görüş alınması, gerekse komisyonun yeniden oluşturulması şeklinde çabalar içinde bulunması karşısında, sanığın; ilerleyen aşamalarda gerçekleşmesi muhtemel ve hukuki sorumluluk doğurucu şikayetlere muhatap olmama düşüncesiyle, diğer iki üyenin almış olduğu kararlara göre düzenlenen protokolleri imzalamama şeklindeki, takdir hakkının kullanımına ilişkin eyleminde atılı suçun manevi unsurunun gerçekleşmediği gözetilmeksizin, beraeti yerine yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nın 53/1-a maddesindeki yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle atılı suçu işleyen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. madde ve fıkrası gereğince, cezanın infazından sonra başlamak üzere, hükümde belirtilen gün sayısının yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanununun 26/2. (Mülga 2821 sayılı Sendikalar Kanunu'nun 32/3.) maddesindeki dava takip yetkisinin hukuk davalarına ilişkin olması karşısında, dava konusu eylem nedeniyle doğrudan zarar gören durumunda bulunmayan Türk Sağlık-Sen Balıkesir Şubesi Başkanı M.. K..'un davaya katılmasına ve buna bağlı olarak lehine vekalet ücreti takdirine karar verilmesi,

6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanununun 26/2. (Mülga 2821 sayılı Sendikalar Kanunu'nun 32/3.) maddesindeki dava takip yetkisinin hukuk davalarına ilişkin olması karşısında, dava konusu eylem nedeniyle doğrudan zarar gören durumunda bulunmayan Türk Sağlık-Sen Balıkesir Şubesi Başkanı M.. K..'un davaya katılmasına ve buna bağlı olarak lehine vekalet ücreti takdirine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 08/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/658, Karar No: 2011/796, Tarih: 16.12.2011

**Hukuk Genel Kurulu         2011/4-658 E.  ,  2011/796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay 4. Hukuk Dairesi (İlk Derece)

TARİHİ         : 03/05/2011

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 4. Hukuk Dairesince;

“………

DAVA : Dava dilekçesinde, davacının 13/04/2009 tarihinde gözaltına alındığı ve 17/04/2009 tarihinde de tutuklandığı; 05/04-06/04/2010 günlerinde sorgusunun yapıldığı; tutukluluk hali nedeniyle hayati tehlike altında olduğu ve bu yönde bir çok sağlık kurulu raporunun mevcut bulunduğu; buna rağmen, tutukluluğa itiraz isteminin haksız ve gerekçesiz olarak reddedildiği ileri sürülerek; ayrı ayrı 10.000,00-TL manevi tazminata hükmedilmesi talep olunmuştur.

CEVAP : Cevap dilekçesinde, CMK'nun 141-144. maddeleri uyarınca Ağır Ceza Mahkemesi'nin görevli bulunduğu; hakimler aleyhine bu şekilde tazminat davası açılmasının Anayasa'ya aykırı olduğu; kararlarda yasal ve yeterli gerekçenin gösterildiği; davanın izaç amacını taşıdığı savunulmuştur.

GEREKÇE : T.C. Anayasası’nın “Kişi hürriyeti ve güvenliği” başlıklı 19/3, 6, 7 ve son. maddesinde; suçluluğu hakkında kuvvetli belirti bulunan kişilerin, ancak kaçmalarını, delillerin yok edilmesini veya değiştirilmesini önlemek maksadıyla veya bunlar gibi tutuklamayı zorunlu kılan ve kanunda gösterilen diğer hallerde hakim kararıyla tutuklanabilecekleri, tutuklanan kişilerin, makul süre içinde yargılanmayı, soruşturma veya kovuşturma sırasında serbest bırakılmayı isteyebileceği, hürriyeti kısıtlanan kimselerin kısa sürede durumu hakkında karar verilmesini ve bu kısıtlamanın kanuna aykırılığı halinde hemen serbest bırakılmasını sağlamak amacıyla yetkili yargı merciine başvurma hakkına sahip olduğu, bu esaslar dışında işleme tabi tutulanların uğradıkları zararın, tazminat hukukunun genel prensiplerine   göre   Devletçe   ödeneceği   hükmü   yer   almaktadır.  Keza   Anayasa’nın 40/3. maddesinde de kişinin, resmi görevliler tarafından meydana getirilen haksız işlemler sonucu uğradığı zararının kanuna göre Devletçe tazmin edileceği öngörülmüştür.

Anayasa’nın bu amir hükümlerinin bir gereği ve yansıması olarak CMK’nun Yedinci bölümünde “Koruma Tedbirleri Nedeniyle Tazminat” başlığı altında 141/1 maddesinde, suç soruşturması ve kovuşturması evrelerinde tutuklama veya tutukluluğun devamı gibi koruma tedbirleri nedeniyle mağduriyete uğrayanların tazminat istemlerine ilişkin düzenleme yapılmıştır. Suç soruşturması ve kovuşturması sırasında kişilerin uğrayabilecekleri maddi ya da manevi zarar halleri 141. maddesinde ayrı ayrı sayılmıştır. Buna göre;

“Madde 141 - (1) Suç soruşturması veya kovuşturması sırasında;

a)Kanunlarda belirtilen koşullar dışında yakalanan, tutuklanan veya tutukluluğunun devamına karar verilen,

b) Kanunî gözaltı süresi içinde hâkim önüne çıkarılmayan,

c) Kanunî hakları hatırlatılmadan veya hatırlatılan haklarından yararlandırılma isteği yerine getirilmeden tutuklanan,

“Madde 141 - (1) Suç soruşturması veya kovuşturması sırasında;

a)Kanunlarda belirtilen koşullar dışında yakalanan, tutuklanan veya tutukluluğunun devamına karar verilen,

b) Kanunî gözaltı süresi içinde hâkim önüne çıkarılmayan,

c) Kanunî hakları hatırlatılmadan veya hatırlatılan haklarından yararlandırılma isteği yerine getirilmeden tutuklanan,

d) Kanuna uygun olarak tutuklandığı hâlde makul sürede yargılama mercii huzuruna çıkarılmayan ve bu süre içinde hakkında hüküm verilmeyen,

e) Kanuna uygun olarak yakalandıktan veya tutuklandıktan sonra haklarında kovuşturmaya yer olmadığına veya beraatlerine karar verilen,

f) Mahkûm olup da gözaltı ve tutuklulukta geçirdiği süreleri, hükümlülük sürelerinden fazla olan veya işlediği suç için kanunda öngörülen cezanın sadece para cezası olması nedeniyle zorunlu olarak bu cezayla cezalandırılan,) Yakalama veya tutuklama nedenleri ve haklarındaki suçlamalar kendilerine, yazıyla veya bunun hemen olanaklı bulunmadığı hâllerde sözle açıklanmayan,

h) Yakalanmaları veya tutuklanmaları yakınlarına bildirilmeyen,

i) Hakkındaki arama kararı ölçüsüz bir şekilde gerçekleştirilen,

j) Eşyasına veya diğer malvarlığı değerlerine, koşulları oluşmadığı halde el konulan veya korunması için gerekli tedbirler alınmayan ya da eşyası veya diğer malvarlığı değerleri amaç dışı kullanılan veya zamanında geri verilmeyen,

Kişiler, maddî ve manevî her türlü zararlarını, Devletten isteyebilirler.”

Tazminat isteminin koşullarına dair hükümler CMK’nun 142. maddesinde yer almıştır. Tazminat talebinde bulunabilmek için, CMK’nun 142/1. maddesine göre, ilgili kişi hakkındaki kararın veya hükmün kesinleşmesi gerekmektedir. Tazminat davası, zarara uğrayanın kendisi, yasal temsilcisi ya da özel yetkili vekili tarafından açılacak, Devlet davalı olarak gösterilecektir. Tazminat istemini incelemeye yetkili ve görevli mahkeme CMK’nun 142/2. maddesi gereğince, mağdurun oturduğu yer ağır ceza mahkemesidir. Tazminata konu asıl işlem, davacının oturduğu yer ağır ceza mahkemesi tarafından yapılmış ise ve o yerde başka bir ağır ceza mahkemesi de yoksa, yer itibariyle en yakın ağır ceza mahkemesi davaya bakacaktır.

Öte yandan; 14.02.2011 tarihli resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 12. maddesi; 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’na 93. Maddeden sonra gelmek üzere eklenen 93/A maddesi ile bu maddede hüküm olmayan hallerde ilgilisine göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ile Ceza Muhakemesi Kanunu hükümlerinin uygulanacağını öngörmüştür.

Tüm bu yasal düzenlemeler ve CMK ‘nun 141-144 maddelerinin HUMK’nun 573 ve devamı maddelerine göre özel kanun niteliğinde olması dikkate alınarak eldeki davaya bakmaya Ağır Ceza Mahkemesi’nin görevli olduğu kanaatine varılarak dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

HÜKÜM : Gerekçesi yukarıda açıklandığı üzere;