muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/501, Karar No: 2015/213, Tarih: 14.01.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2014/501 E.  ,  2015/213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 30. İş Mahkemesi

TARİHİ : 10/12/2013

NUMARASI : 2013/928-2013/242

Hukuk Genel Kurulu’nca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonunda gereği görüşüldü:

Mahkemece verilen hüküm, temyiz edilmesi üzerine yukarıda başlıkta belirtilen karar ile bozulmuştur. Bozma üzerine mahkemece ilk kararda direnilmiş, direnme kararı davalı T. Temizlik Hiz. San. ve Dış Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İş mahkemeleri kararlarına karşı temyiz süresi 30/1/1950 tarih ve 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 2/3/2005 tarih ve 5308 sayılı Kanunla değişmeden önceki 8. maddesine göre belirlenmekte ise de, temyiz usul ve işlemlerinde 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’nın hükümleri uygulanmaktadır.

Her ne kadar uygulamada iş mahkemesinde karşı temyiz yolu ile temyiz hakkı tanınmamakta ise de gerek iş hukuku mevzuatında gerekse de HUMK’nun temyize ait hükümlerinde bunu engelleyen bir hüküm bulunmadığı açıktır. Bu nedenle 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfiyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 433/1. maddesi gereğince temyiz dilekçesinin hüküm veren mahkeme aracılığı ile karşı tarafa tebliğ edilmesi ve karşı tarafa temyiz dilekçesine karşı cevap verme ve karşı temyiz isteminde bulunmak hakkının tanınması gereklidir.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda yapılan incelemede;

Davalı T. Temizlik Hiz. San. ve Dış Tic. Ltd.. Şti. vekiline ait temyiz dilekçesinin davacı tarafa tebliğ edilmediği anlaşılmaktadır. Temyiz eden davalı T. Temizlik Hiz. San. ve Dış Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nu “Geçici madde 3” atfiyla uygulanmakta olan HUMK’nun 433. maddesi gereğince davacı vekiline Tebligat Kanunu ve ilgili mevzuat dikkate alınarak tebliğ edilmeli ve yasal süre beklenildikten sonra Hukuk Genel Kurulu Başkanlığına gönderilmelidir.

Açıklanan nedenle eksiklik giderildikten sonra Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Başkanlığı’na gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

S 0 N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14/01/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17997, Karar No: 2017/7098, Tarih: 23.10.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/17997 E.  ,  2017/7098 K.**

**"İçtihat Metni"**

adına Av. ... ile davalılar ..... adlarına Av. ... 3-... arasındaki dava hakkanıdaverilen 17.03.2015 günlü ve 2008/734-2015/117 sayılı hükmün, davacı Kurum vekili ile davalılardan ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine eklenen ikinci fıkrasında gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir. Muhatabın adresi davacı tarafından bildirilecek ve normal tebligat çıkarılacaktır. Bildirilen adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi veya başka bir adresi olması arasında fark bulunmamaktadır. Bildirilen adrese çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, tebligat, muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre çıkarılacaktır. Tebligat Kanunu'nun 10/2 ve 21/2. maddelerini farklı şekilde yorumlayarak başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddeye göre tebligat çıkartılması doğru olmaz. Bu davranış Anayasa'nın 36. maddesine aykırı olur ve muhatabın savunma hakkının kısıtlanması anlamına gelir. Hem yasa metninde, hem yasanın uygulanmasını gösteren yönetmelikte ve hem de madde gerekçesinde muhatabın sadece adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin bilinen adres olarak bildirilmesi halinde doğrudan doğruya Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebligat yapılacağı açıklamasına yer verilmemiş, bilakis bildirilen adrese tebligat yapılamaması halinde 21/2. maddeye göre tebligat yapılacağı önemle vurgulanmıştır. Adres kayıt sistemindeki adres, tebligat yapılamayacağı açıkça anlaşılan bir adres olmadığı için öncelikle normal bir tebligat çıkartılarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesinde ve Tebligat Yönetmeliği'nin 30. maddesinde muhatap lehine olan araştırmaların yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işleminin yerine getirilmesi gerekir.

Somut davada; davalılardan ... adına gerekçeli karar tebligatının yukarıda belirtilen usüllere aykırı olarak öncesinde normal tebligat çıkartılmadan doğrudan mernis adresi yazılmak suretiyle Tebligat Kanunu'nun 21/2 maddesi çerçevesinde mahalle muhtarına tebliğ edilmek suretiyle usulsüz tebliğin sözkonusu olduğu anlaşılmakla;

Öncelikle; anılan davalıya yukarıda belirtilen hususlar çerçevesinde usulüne uygun olarak yeniden gerekçeli karar tebligatı çıkartılması gerekmektedir.

İkinci olarak;

Kararı temyiz eden davalılardan ve ... arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmadığından, her bir davalı adına ayrı ayrı başvurma ve nispi temyiz harcının yatırılması gerekirken, kararı temyiz eden davalılar adına tek bir başvurma ve nispi harç yatırılması nedeniyle eksik yatırıldığı anlaşılmaktadır.

./..

Öncelikle; anılan davalıya yukarıda belirtilen hususlar çerçevesinde usulüne uygun olarak yeniden gerekçeli karar tebligatı çıkartılması gerekmektedir.

İkinci olarak;

Kararı temyiz eden davalılardan ve ... arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunmadığından, her bir davalı adına ayrı ayrı başvurma ve nispi temyiz harcının yatırılması gerekirken, kararı temyiz eden davalılar adına tek bir başvurma ve nispi harç yatırılması nedeniyle eksik yatırıldığı anlaşılmaktadır.

./..

“Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 434. maddesi ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır ve temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir. Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödenmiş veya hiç ödenmemiş olduğunun sonradan anlaşılmış bulunması halinde, karar veren Hakim tarafından yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde tamamlanması veya ödenmesi, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir. Ancak temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği halde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir.”

Davada ise, yukarıda sözü edilen yasa ve İçtihadı Birleştirme Kararı hükmüne aykırı olarak hükmü temyiz eden anılan davalılar vekili tarafından temyiz dilekçesinin verildiği sırada ve yasal temyiz süresi içerisinde gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenmemiş bulunmaktadır. Böyle olunca da;

(a)Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun anılan maddesinde öngörülen prosedür işletildikten,

(b)Tüm davalılar adına başvurma ve nispi temyiz harcının yatırılmaması halinde; temyiz harcının hangi davalı adına yatırıldığı tespit edildikten sonra,

(c)Adına temyiz harcı yatırılmayan davalı/davalılar yönünden temyiz dilekçesinin reddi yönüne gidilirse ilgili ek kararın davalılar vekiline tebliğ edilerek;

Temyiz süresi geçtikten, temyizin süresinde yapıldığı sonucuna varıldığı takdirde doğrudan iade edilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2018/7272, Karar No: 2019/11822, Tarih: 16.12.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/7272 E.  ,  2019/11822 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-a-b-e, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü katılanın, sanığın sahibi ve yetkilisi olduğu ... Asfalt Makineleri adlı iş yerinde, kendi nam ve hesabına üstlendiği yol süpürme makinesi onarım işi ile uğraştığı esnada, yol süpürme makinesinin önüne monte edilecek aparatı iş yerindeki kapı pervazının üstüne sabitlenmiş vinç yardımıyla havaya kaldığı esnada vincin belirtilen yükü taşıyamaması ve bağlantı yerlerinden kopması neticesinde yer düşen kapı pervazı ve demir parçasının altına kalarak hayati tehlike geçirecek, hayati fonksiyonlarını 4. dereceden etkileyecek ve organlarından birinde sürekli işlev zayıflaması oluşacak şekilde yaralandığı olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın meydana gelen olayda kusurunun bulunmadığı ve mağdur olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 16/12/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3708, Karar No: 2010/7799, Tarih: 22.06.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/3708 E.  ,  2010/7799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR TARİHİ :10.3.2010

ÜÇÜNCÜ ŞAHIS :(kayyum):Çankırı Defterdarlığı

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar kayyum tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, iki adet taşınmazın paydaşlığının giderilmesine ilişkindir. Mahkemece, taşınmazın satışı suretiyle paydaşlığın giderilmesine karar verilmiş, hüküm kayyım vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına, taşınmazın yüzölçümü, cinsi pay ve paydaş sayısı ile imar durumu itibariyle aynen bölünerek paylaştırılmalarına olanak bulunmamasına nazaran satış kararı verilmesinde bir usulsüzlük olmamasına göre temyiz eden davalılar kayyımının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalılar kayyımının vekilinin vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarına gelince ;

Paydaşlığın giderilmesi davaları iki taraflı, taraflar için benzer sonuçlar doğuran davalar olup, sonuçta kazanan veya kaybeden taraftan söz edilemeyeceğinden yargılama giderleri ve vekalet ücretinin taraflara payları oranında yükletilmesi gerekir.

Olayımıza gelince ; dava konusu edilen 2 ve 5 parsel sayılı taşınmazların paydaşlığının giderilmesine yönelik davada davalılar kayyımı kendisini vekille temsil ettirdiğine göre kayyım yararına da vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken, yazılı şekilde sadece davacı yararına vekalet ücreti verilmesi doğru değil ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi için yeniden yargılama yapılmasına gerek görülmediğinden “davada kendisini vekille temsil ettiren davalılar kayyımı yararına takdir edilen 750,00 TL maktu vekalet ücretinin payları oranında paydaşlardan alınmasına” ibaresi eklenerek hükmün bu düzeltilmiş şekliyle HMUK’nun 438 / son maddesi gereğince ONANMASINA ve taşınmazların satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcının temyiz edenden alınmasına, 22.6.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4487, Karar No: 2012/5369, Tarih: 12.04.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/4487 E.  ,  2012/5369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 27.01.2011 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 20.09.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, inanç sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescili isteğine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

İnançlı işlemler, inananın teminat oluşturmak veya yönetilmek üzere mal varlığı kapsamındaki bir şey veya hakkını, inanılana devretmesi ve inanılanın da inanç anlaşmasındaki koşullara uygun olarak inanç konusu şeyi kullanmasını, amaç gerçekleştiğinde ise belirlenen şekilde inanana iade etmesini içeren işlemlerdir. İnançlı bir işlem ile inanan, sahibi olduğu bir mülkiyet veya alacak hakkını inanılana kazandırıcı bir işlemle devretmekte ancak borçlandırıcı bir sözleşme ile de onu bazı yükümlülükler altına sokmaktadır.

İnançlı işlemin taraflarını, inanan ve inanılan oluşturur. Bir hakkı ya da nesneyi, güvendiği bir kişiye inançlı olarak devreden kimseye “inanan” adı verilir. Devredilen hak veya nesneyi, kendisine ait bir hak olarak kendi yararına, doğrudan doğruya ve dolayı olarak kullanan kişiye de “inanılan” denir. İnananın, inanılana inançlı olarak kazandırdığı hak ya da nesne ise “inanç konusu şey” olarak nitelenir. İnançlı bir işlemde, kazandırıcı işlemin tarafları ile borç doğuran anlaşmanın tarafları aynıdır.

İnançlı işlemde inanılan, hakkını kullanırken kararlaştırılan koşullara uymayı, amaç gerçekleşince veya süre dolunca hak veya nesneyi tekrar inanana (veya onun gösterdiği üçüncü kişiye) devretmeyi yüklenmektedir. İnançlı işlem, kazandırmayı yapan kişiye yani inanana belirli şartlar gerçekleşince, kazandırmanın iadesini isteme hakkı sağlayan bir sözleşmedir. Bu yükümlülüğün yerine getirilmemesi halinde bunun dava yoluyla hükmen yerine getirilmesi istenebilir.

İnanç sözleşmesi, 05.02.1947 tarihli ve 20/6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca ancak, yazılı delil ile kanıtlanabilir. Bu yazılı delil, tarafların getirecekleri ve onların imzalarını taşıyan bir belge olmalıdır.

İnanç sözleşmesi, 05.02.1947 tarihli ve 20/6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca ancak, yazılı delil ile kanıtlanabilir. Bu yazılı delil, tarafların getirecekleri ve onların imzalarını taşıyan bir belge olmalıdır.

Açıklanan nitelikte bir yazılı delil bulunmasa da, yanlar arasındaki uyuşmazlığın tümünü kanıtlamaya yeterli sayılmamakla beraber bunun vukuuna delalet edecek karşı tarafın elinden çıkmış (inanılan tarafından el ile yazılmış fakat imzalanmamış olan bir senet veya mektup, daktilo veya bilgisayarla yazılmış olmakla birlikte inanılanın parafını taşıyan belge, usulüne uygun onanmamış parmak izli veya mühürlü senetler gibi) yazılı delil başlangıcı niteliğinde bir belge varsa 6100 sayılı HMK’nun 202. maddesi uyarınca inanç sözleşmesi “tanık” dahil her türlü delille ispat edilebilir.

Yazılı delille veya yazılı delil başlangıcı yoksa inanç sözleşmesinin ikrar (HMK m.188), yemin (HMK.m.225 vd.) gibi kesin delillerle de ispat edilmesi olanaklıdır. Davacının yemin deliline dayanması halinde mahkemenin davacıya bu hakkını hatırlatması gerekir.

Bu ilkeler ışığında somut olaya gelince;

Davacı; iddialarını, yazılı delil veya yazılı delil başlangıcı ile kanıtlayamamıştır. Ancak, dava dilekçesinde her türlü delil demek suretiyle yemin deliline de dayanmış sayılacağından, davacıya yemin teklif hakkı hatırlatılmalı istem bunun sonucuna uygun olarak hükme bağlanmalıdır.

Eksik inceleme ve araştırmaya dayalı karar, açıklanan nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 12.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10949, Karar No: 2013/20244, Tarih: 30.05.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/10949 E.  ,  2013/20244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzincan 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/03/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü : Alacaklı tarafından genel haciz yolu ile başlatılan takipte borçlunun, haczedilen taşınmazın haline münasip evi olduğundan bahisle hacizlerin kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, şikayetin kabulune karar verildiği anlaşılmaktadır.    İ.İ.K.’nun 82/12. maddesi gereğince, borçlunun “haline münasip” evi haczedilemez. Bir meskenin, borçlunun haline uygun olup olmadığı, adı geçenin  haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki “aile” terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra mahkemesince, borçlunun, sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tespit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise, satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.     Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı, kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.      Somut olayda, mahkemece aldırılan 04.03.2013 tarihli bilirkişi raporunda taşınmazın değeri 62.854,44 TL olarak belirlenmişse de, icra müdürlüğünce yaptırılan kıymet takdiri üzerine düzenlenen 04.02.2013 tarihli bilirkişi raporunda taşınmazın değeri 120.566,80 TL olarak tespit edilmiş olup, iki rapor arasında aşırı fark olduğu görülmektedir. Bu durumda bilirkişi raporları arasında çelişki oluştuğundan mahkemece yeniden oluşturulacak bilirkişiler kurulundan rapor alınmak suretiyle çelişkinin giderilmesi ve oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6581, Karar No: 2010/1308, Tarih: 01.02.2010

**9. Ceza Dairesi         2008/6581 E.  ,  2010/1308 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : 466 sayılı Kanun uyarınca tazminat talebi

Dava Tarihi : 25.07.2005

Hüküm : 4.13 TL maddi, 2460 TL manevi tazminat

Temyiz edenler : Davacı vekili, Davalı vekili

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.03.2000 gün ve 2000/8-44-48 sayılı kararı da gözetilerek, tazminat istemine ilişkin davanın; beraat kararının verildiği tarihten itibaren uzun bir süreden sonra açıldığı, davacı asilin bu süre içinde hakkındaki hükmün kesinleştiğini bilmediğinden söz edilmesinin yaşamın olağan akışına uygun bulunmadığı, bu durumda davanın 466 sayılı Kanunun 2. maddesinde öngörülen süre içinde açıldığının kabulünün mümkün olamayacağı anlaşılmakla, davanın süre yönünden reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden davanın kabulü ile tazminata hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, davalı vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 01.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8944, Karar No: 2019/119, Tarih: 09.01.2019

**14. Ceza Dairesi         2017/8944 E.  ,  2019/119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, fuhuş, insan ticareti (sanıklar Muhammet, İsmail ile İntikam) ; fuhuş, insan ticareti, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, hırsızlık (sanık ...); fuhuş (sanıklar Emrah, Gürsel, Hasan); beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, fuhuş (sanık ...); beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (sanıklar Kemal, Veli, Himmet, Tamer, ..., Abdullah, Ramazan, Turhan, Özcan)

HÜKÜM : Sanıklar Muhammet, İntikam, Emrah, Gürsel ile Hasan'ın atılı suçlardan mahkumiyetlerine; sanık ...'nun fuhuş, insan ticareti, kişiyi hürriyetindenyoksun kılma, haberleşmenin engellenmesi suçlarından mahkumiyetine; sanık ...'in fuhuş, insan ticareti, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, reşit olmayanla cinsel ilişki suçlarından mahkumiyetine; sanık ...'ın fuhuş, reşit olmayanla cinsel ilişki suçlarından mahkumiyetine; sanıklar Kemal, Veli, Himmet,Tamer, ..., Abdullah, Ramazan, Turhan ile Özcan'ın reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan mahkumiyetlerine

İlk derece mahkemesince verilen kısmen re'sen de temyize tabi hükümler temyiz edilmekle, tebliğnamede ismi geçen sanık ... hakkında kurulan hükümle ilgili temyiz yoluna başvurulmadığı gözetilerek yapılan incelemede gereği düşünüldü:

Suç tarihinde yaşı küçük mağdure Esin'in velayet hakkına sahip annesi Eşe ile babası Çetin'in yargılama sırasında istinabe yoluyla alınan 08.05.2014 tarihli mahkeme ifadelerinde sanıklardan şikayetçi olup davaya katılmalarının ardından yokluklarında kurulan hükümlerin adları geçen katılanların en son bildirdikleri adresleri yerine daha önceden beyan ettikleri başka bir adrese tebliğe çıkartılıp, evrakın bila tebliğ iade edilmesi üzerine mernis adresine doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu anlaşıldığından, gerekçeli kararın katılanlar Eşe ile Çetin'e usulünce tebliğiyle tebligat parçaları ile sunulduğu takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenip, hükümlerin temyiz edilmesi halinde bununla ilgili ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.