muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/23764, Karar No: 2013/17301, Tarih: 20.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/23764 E.  ,  2013/17301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Sanıkların beraatlerine

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun değiştirilmeden önceki 367. maddesinin birinci fıkrası karşısında, yaptığı inceleme neticesinde kaçakçılık suçu işlendiği sonucuna ulaşarak sanıklar hakkında düzenlediği 30.03.2007 günlü Vergi Suçu Raporuna istinaden 14.06.2007 günlü suç duyurusu yazısı ile Ümraniye Cumhuriyet Başsavcılığına mütalaada bulunan Baş Hesap Uzmanı ..'ın dava şartı niteliğindeki mütalaası yukarıda açıklanan Yasa hükmüne göre geçerli olduğundan tebliğnamede mütalaa bulunmadığı hususundaki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

I- Katılan vekilinin, sanık ... hakkında “2005 takvim yılında muhasebe hilesi yapmak” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- Katılan vekilinin, sanık ... hakkında “2002-2003 takvim yıllarında muhasebe hilesi yapmak” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2002-2003 takvim yıllarında muhasebe hilesi yapmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, 22.11.2002 ve 13.11.2003 suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden, yazılı şekilde beraat hükümleri kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 20.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6249, Karar No: 2019/10640, Tarih: 04.11.2019

**15. Ceza Dairesi         2019/6249 E.  ,  2019/10640 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanık ... 'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 155/2, 168/1, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.000,00 ve 20,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair Elbistan Ağır Ceza Mahkemesinin 06/03/2012 tarihli ve 2011/165 esas, 2012/62 sayılı kararının, Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 25/02/2016 tarihli ve 2013/26301 esas, 2016/2143 karar sayılı ilamıyla onanarak kesinleşmesini müteakip, sanık müdafii tarafından yapılan yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine ilişkin Elbistan Ağır Ceza Mahkemesinin 02/01/2019 tarihli ve 2011/165 esas, 2012/62 sayılı ek kararına karşı yapılan itirazın reddine dair Malatya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/03/2019 tarihli ve 2019/217 değişik iş sayılı kararı aleyhine, Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 23/07/2019 gün ve 94660652-105-46-5972-2019 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03/08/2019 gün ve 2019/80901 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11/03/2014 tarihli ve 2012/3-909 esas, 2014/121 sayılı kararında yer alan, “Delil ve olayların, yargılamanın yenilenmesi nedeni olarak kabul edilebilmesi için "yeni" olması gerekmektedir. Hükmü veren mahkemeye bildirilmemesi sebebiyle, hükümde dikkate alınmamış olan her olay ve delil hükümlü tarafından bilinip bilinmemesi önemli olmaksızın "yeni" olarak nitelendirilmektedir. Olay ya da delilin yeniliği, olayın kesin hükümden sonra meydana gelmiş olmasıyla değil, kesinleşmiş olan hükmün verilmesi sırasında değerlendirilip değerlendirilmediği ile bağlantılıdır. Kesin hükümden önce meydana gelen ancak mahkemenin bilgisine sunulmayan ya da mahkeme tarafından değerlendirilmeyen deliller ve olaylar da "yeni" sayılmalıdır. Bu doğrultuda hükmü veren mahkemeye bildirilmediğinden yargılama yapılırken değerlendirilemeyen her türlü olgu ve delil de "yeni" sayılmaktadır.” şeklindeki açıklamalar nazara alındığında,

Somut olayda sanık Avukat Ahmet Kurnaz'ın müvekkiline ait 940,41 Türk lirasını 2007 yılında tahsil ettiği, ancak anılan parayı müvekkiline 2009 yılı içerisinde verdiği, arada geçen süre dikkate alındığında Elbistan Ağır Ceza Mahkemesinin 06/03/2012 tarihli kararı ile sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan mahkumiyetine karar verilmesini müteakip, müştekinin anılan olaya ilişkin olarak verdiği 23/11/2018 tarihli dilekçesi ile şikayet tarihinden önce sanık avukatın büroda bulunmadığı sırada sanığın bürosuna giderek olaya konu paranın kendisine ödenmesi amacıyla cep telefonu numarasını büroda çalışanlara bıraktığı, ancak telefon numarasını bizzat sanığa vermediğinden bahisle kendisine ulaşılamadığı, bu halde sanığın 940,41 Türk lirası kadar küçük bir miktarı ödememesi konusunda bir kusurunun bulunmadığı, dilekçesinde belirttiği hususları esas Mahkemesinde yapılan yargılama sırasında ileri sürmediği, bu nedenle yeni delil olarak değerlendirilmesi gerektiğini beyan ettiği, yine sanık müdafiinin yargılamanın yenilenmesi talebini içerir 05/12/2018 tarihli dilekçesinde sanığın müvekkile ait parayı geç ödemesi konusunda bir kusurunun bulunmadığı, katılanın adresini ve telefon numarasını tüm araştırmalara rağmen bulamadığı, katılana ait adrese bütün çabalarına rağmen ulaşamadığına tanıklık edecek ... ile ...'ın Mahkemesince yapılan yargılama esnasında dinlenilmediği, bu halde kesin hükümden önce meydana gelen ancak Mahkemenin bilgisine sunulmayan tanık beyanlarının yeni delil niteliğinde olduğu cihetle, yargılamanın yenilenmesi talebi olarak ileri sürülen deliller ile katılanın kararın kesinleşmesini takiben Mahkemeye sunduğu 23/11/2018 tarihli dilekçesinde bildirdiği hususlar birlikte değerlendirildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 318 ilâ 320. maddeleri uyarınca yargılamanın yenilenmesini gerektirecek mahiyette olup olmadığının tespiti bakımından, kabule değer görülerek, toplanacak diğer delillerle birlikte değerlendirildikten sonra, yargılamanın yenilenmesinin kabul veya reddine karar verilmesinin uygun olacağı gözetilmeden, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca Malatya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/03/2019 tarihli ve 2019/217 değişik iş sayılı kararının bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

UYAP üzerinde yapılan incelemede, dairemize 2019-6249 esas numarası ile gelen Kanun yararına bozma dosyasının Elbistan Ağır Ceza Mahkemesi'ne ait olup Yargıtay 14. Ceza Dairesi'nin denetiminden geçmiş bir başka dava dosyası (2011/65 esas, 2013/19 karar sayılı) üzerine kaydedildiği ve fiziki dosya ile uyuşmadığı anlaşıldığından; UYAP ortamındaki yanlışlığın düzeltilmesi ve sonrasında iade edilmek üzere dosyanın Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11654, Karar No: 2011/14020, Tarih: 28.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/11654 E.  ,  2011/14020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MARMARİS 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/10/2010

Taraflar arasındaki davadan dolayı Marmaris 1. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 27.10.2010 gün ve 2008/289 esas 2010/504 karar sayılı hükmün bozulmasına ilişkin olan 06.04.2011 gün ve 3713-3975 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve terkin isteğine ilişkin olup, yerel mahkemece hak düşürücü süre nedeni ile davanın reddine dair kurulan hükmün temyizi üzerine; Dairece, davacı Hazinenin temyiz itirazlarının reddine, "Ancak, yerel mahkeme kararından sonra 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 Sayılı Yasanın 16.maddesiyle değişik 3402 Sayılı Yasanın 36.maddesine ilave düzenlemeler getiren 36/A maddesindeki "kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali ile Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehdarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekalet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunamaz" şeklindeki düzenleme karşısında ...davalı tarafın... vekalet ücretinden sorumlu tutulamayacağı..." gerekçesiyle kararın bozulduğu görülmektedir.

Gerçekten de; işin esası bakımından 5841 sayılı Yasanın yürürlüğü döneminde bu yasanın gözetilmesi gerektiği kuşkusuzdur. Ancak anılan yasa Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 tarih 2009/31 esas 2011/77 karar sayılı kararı ile iptal edilmiş ve karar 23.07.2011 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak iptal hükmü yürürlüğe girmiştir.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca Davacı Hazinenin temyiz itirazlarının reddi Daire kararının verildiği tarih itibariyle doğru ise de; ayrıca Anayasanın 153.maddesine göre, iptal kararı geriye yürümezse de, 10.03.1969 tarih 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. O halde, Dairenin davanın 5841 Sayılı Yasa hükümleri doğrultusunda reddine ilişkin karar ile ilgili temyiz itirazlarının reddine dair kararının Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra yasal dayanağı ortadan kalkmıştır. Zira kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Ne var ki, mahkemece dava hak düşürücü süre yönünden reddedilmiş, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalıp kalmadığı konusunda bir karar verilmemiştir.

O halde, mahkemece taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalıp kalmadığının toplanan ve gerektiğinde toplanacak delillerle saptanılıp bir karar verilmek üzere mahkeme kararı bozulmalıdır.

Ne var ki, mahkemece dava hak düşürücü süre yönünden reddedilmiş, taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalıp kalmadığı konusunda bir karar verilmemiştir.

O halde, mahkemece taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kalıp kalmadığının toplanan ve gerektiğinde toplanacak delillerle saptanılıp bir karar verilmek üzere mahkeme kararı bozulmalıdır.

Anılan bu husus karar düzeltme isteği üzere yeniden yapılan inceleme sonucunda anlaşıldığından davacı Hazinenin karar düzeltme isteğinin HUMK'nun 440.maddesi hükmü uyarınca belirtilen nedenle kabulü Dairenin 06.04.2011 tarih 3713/3975 sayılı bozma kararının ortadan kaldırılmasına, yerel mahkemenin 27.10.2010 tarih 289/504 sayılı kararının belirtilen nedenlerden ötürü 6100 sayılıYasanın geçici 3/2 maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Yasanın 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10026, Karar No: 2019/11798, Tarih: 01.07.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/10026 E.  ,  2019/11798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz istemlerinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 01.07.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7475, Karar No: 2022/11708, Tarih: 12.09.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/7475 E.  ,  2022/11708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kayyım tayini istemine ilişkin olarak açılan davada, ... Sulh Hukuk ile Adana 1. Sulh Hukuk Mahkemeleri’nce ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemeleri’nin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesi’nin yargı çevresinde kalan Mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri Hukuk Dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan Adlî Yargı İlk Derece Hukuk Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kayyım tayini istemine ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi’nce, kayyım atanması talep edilenin yerleşim yeri adresinin " ... Mahallesi, 1141 Sokak, No:14, İç Kapı No:2 ..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Adana 1. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce, ... İlçe Emniyet Müdürlüğüne yazılan yazıya cevaben küçüğün adresinin “ ... Mahallesi, ... Sokak, ... Apartmanı Sitesi ... Apartmanı, Blok No:7 İç Kapı No:3 Merkez/... “ olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanunu'nun 426. maddesi gereğince vesayet makamı, aşağıda yazılı olan veya Kanun'da gösterilen diğer hallerde ilgilisinin isteği üzerine veya re'sen temsil kayyımı atar. Bir işte yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün veya kısıtlının menfaati çatışıyorsa..." hükmü; 431. maddesi gereğince ise vasinin atanması usûlüne ilişkin kurallar, kayyım ve yasal danışmanın atanmasında da uygulanır hükmü ile diğer yandan, aynı Kanun’un 411. maddesi uyarınca da vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir hükümleri dikkate alındığında ; dosyanın incelenmesi sonucu ; kayyım tayini istenilen küçüğün yerleşim yeri adresinin “ ... Mahallesi, 1141 Sokak, No:14, İç Kapı No:2 ...” olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın Adana 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ve 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince Adana 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 12/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/419, Karar No: 2016/3041, Tarih: 29.03.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/419 E.  ,  2016/3041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (iki kez)

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından mahkûmiyet

DÜŞÜNCE : Onama, bozma

İlk derece mahkemesince verilip kısmen re'sen de temyize tabi hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın mağdure ...’ya yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanığın, mağdurenin babası olması ve eylemini zorla gerçekleştirmesi nedeniyle hakkında TCK'nın 103/3, 103/4 ve 53/5. maddelerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi ayrıca mağdureye yönelik işlediği eylem nedeniyle, TCK'nın 103/2. maddesine göre belirlenen ceza üzerinden suçun teşebbüs safhasında kalmasından dolayı aynı Kanunun 35/2. maddesi ile indirim yapıldıktan sonra, mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu göz önüne alınarak cezanın TCK'nın 103/6. maddesi ile arttırılması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, hükümden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin eleştiriler dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık ve müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanığın mağdure ...’e yönelik çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Hükümden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Süreli hapis cezasını gerektiren suçtan dolayı TCK'nın 61. maddesi hükmüne göre belirlenen sonuç cezanın, aynı maddenin yedinci fıkrası gereğince 30 yıldan fazla olamayacağının gözetilmemesi,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Süreli hapis cezasını gerektiren suçtan dolayı TCK'nın 61. maddesi hükmüne göre belirlenen sonuç cezanın, aynı maddenin yedinci fıkrası gereğince 30 yıldan fazla olamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasındaki "... 54 yıl 13 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinden sonra gelmek üzere "ancak TCK'nın 61/7. maddesi uyarınca ceza miktarı 30 yılı aşamayacağından sanığın neticeten 30 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun re'sen de temyize tabi hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5346, Karar No: 2024/1894, Tarih: 19.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/5346 E.  ,  2024/1894 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1452 E., 2023/340 K.

DAVA TARİHİ : 26.06.2020

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gaziantep 9. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/333 E., 2022/124 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl davanın reddine, karşı davanın kabulü ile ortak çocuk ve kadın yararına tedbir nafakasına karar verilmiştir.

Kararın davacı- karşı davalı erkek tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı-karşı davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı- karşı davalı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı- karşı davalı erkek dava dilekçesinde özetle taraflar arasında evlendikleri günden beri uyuşmazlık bulunduğunu, tarafların boşanma konusunda anlaştıklarını, bu sebeplerle tarafların anlaşmalı olarak boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

I. DAVA

1.Davacı- karşı davalı erkek dava dilekçesinde özetle taraflar arasında evlendikleri günden beri uyuşmazlık bulunduğunu, tarafların boşanma konusunda anlaştıklarını, bu sebeplerle tarafların anlaşmalı olarak boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2.Davacı- karşı davalı erkek karşı davaya cevap ve 06.08.2020 tarihli ıslah dilekçesinde özetle; davaya çekişmeli olarak devam ettirdiklerini, erkeğin evlilik tarihinde Adana'da infaz koruma memuru olarak çalıştığını, düğünden sonra eşiyle Adana'da lojmana yerleştiklerini, düğünden sonra bir iki hafta lojmanda kalan kadının sonrasında Gaziantep'te bulunan iş yerini kardeşinin işletemediğini belirterek Antep'e dönmek istediğini, erkeğin bu duruma rıza göstermediğini, eşinden iş yerini devretmesini istediğini, kadının bu şekilde devrederse çok fazla zarara uğrayacağını söyleyince erkeğin istemeyerek kadının Gaziantep'e dönmesine rıza gösterdiğini, kadının Gaziantep'e dönünce uzaklaşarak evlilik birliğinin yüklediği sorumlulukları da yerine getirmediğini, erkek ve ailesinin aramalarına hiç bir şekilde dönüş yapmadığını ve umursamadığını, erkeğin ailesini bayramda dahi ziyaret etmek istemeyerek erkeği kendi ailesinin önünde terslediğini ve küçük düşürdüğünü,''seninle evlenerek hedefime ulaştım, nasıl olsa sahip oldum heyecanı kalmadı'' şeklinde cevap vererek ,aşağılayıcı sözler de sarf ettiğini, erkeğin Nizip'teki babaannesini ziyaret etmek isteyince alaycı bir üslupla ''sen erkeklendin ha!'’ şeklinde cümleler sarfederek telefonu yüzüne kapattığını, ayrıldıklarını, kadının erkeğin annesini durumu bildirmek için aradığını, erkeğin annesi tavsiyede bulunurken kadının hakaretlerde bulunarak telefonu yüzüne kapattığını, daha sonra kadının özür dilediğini, hamile olması sebebiyle kadın ile bir araya geldiğini fakat kadının tekrar erkeği terk ederek ailesinin yanına döndüğünü,erkek sorduğunda ''babam öyle istedi, bırak gel dedi ben de geldim'' diyerek mevcut evliliğin bitmesine sebep olduğunu, ortak çocuğun doğmasına yakın kadını birçok defa aramasına rağmen hiçbir şekilde telefona bakıp hamileliği hakkında bilgi vermediğini, kadının kendisini sosyal medya ve telefondan engellediğini, erkeği ortak çocuktan mahrum bırakarak müvekkilin babalık duygusunu yaşamasına izin vermediğini iddia ederek, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu (4721 sayılı Kanun)'nun 166 ıncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin babaya verilmesine, 30.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP