muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/31952, Karar No: 2016/17863, Tarih: 13.10.2016

Belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde ilk defa yapılacak olan sözleşmelerde objektif neden öngörülmemiş oluşu, önceki özel kanun olan İş Kanunu’nun 11 inci maddesindeki objektif nedenlerin varlığını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

İşçinin bakiye süre ücretine hak kazanabilmesi için iş sözleşmesinin belirli süreli olması ve haklı bir neden olmaksızın işverence feshedilmiş olması gerekir.

Diğer taraftan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 19 ve 6100 sayılı HMK.’un 33. maddeleri uyarınca yargıç tarafların hukuki nitelendirmesi ile bağlı değildir. Yargıç aradaki sözleşmesel ilişkiyi yorumlar, sözleşme türünü ve içeriğini kendisi belirler. Tarafların gerçek ve ortak iradelerini esas alır. Bu nedenle taraflar arasındaki sözleşmenin iş, vekalet, eser veya ortaklık sözleşmesi olduğunu nitelendirilmesi yargıca aittir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı 14/04/2010 tarihinden itibaren davalı işverenlerin Uşak yöresindeki maden arama işinde jeoloji mühendisi olarak çalışmakta olup, 2011/Ekim başından itibaren de davalıların Giresun yöresindeki maden arama işinde görevlendirilmiştir. Yapılan işin özelliği gereği belli bir süreye bağlı olmaksızın sürekli olarak faaliyet gösterildiği ve bu bağlamda dava konusu somut olayda İş Kanunu'nun 11.maddesi anlamında " Belirli Süreli " sözleşme yapılabilmesi için gerekli olan objektif bir nedenin bulunmadığı ortadadır. Sözleşmeye salt tarih konulması sözleşmenin belirli süreli olduğunu göstermez. Objektif ve esaslı bir neden olmaksızın süreye bağlı kılınan iş sözleşmelerinin belirli süreli olarak kabulü mümkün değildir.

Tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde, iş sözleşmesinin belirsiz süreli olduğunun kabulü ile bakiye süre ücreti alacağı talebinin reddi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10133, Karar No: 2019/1925, Tarih: 26.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/10133 E.  ,  2019/1925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Bozmaya uyularak yapılan yargılamada, sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturalardan yalnızca 12.01.2007 tarihinde düzenlenen faturanın tespit edilmiş olması, 2007 takvim yılına ilişkin herhangi bir beyannamenin verilmemesi ve bu tarihten sonra başkaca bir fatura düzenlendiğine ilişkin de somut bir bilgiye ulaşılamaması karşısında, suç tarihinin 12.01.2007 tarihi olduğunun kabulü gerekeceği cihetle; sanığa yüklenen “2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1e, 67/4 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen, bu hususta aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 26.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/730, Karar No: 2012/6656, Tarih: 23.05.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/730 E.  ,  2012/6656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili müvekkiline ait davalıya kasko sigortalı aracın tek taraflı kaza nedeniyle hasarlandığını belirtip fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere araçta meydana gelen hasar tutarı, değer kaybı ve kazanç kaybı tazminatı ile tesbit gideri olarak 8.000,00 TL ‘nin 20.2.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesi istemiştir.

Davalı vekili yetki itirazında bulunmuş, sigortalının sürücü değişikliği gerçekleştirdiğini bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre Sigortalının doğru ihbar yükümlülüğünü kasten ve iyiniyet kurallarına aykırı şekilde ihlal ettiği, bu nedenle ispat külfetinin yer değiştirerek davacıya geçtiği bildirilip hasarın teminat içinde kaldığını ispat edemeyen davacının davasının reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece Kasko Sigortası Genel Şartlarının B.1.5 maddesi ile TTK’nun 1292/3. maddesi gereğince davacı tarafın doğru ihbar mükellefiyetini kasten yerine getirmediği, olay yerini terk

ettiği, davalı tanıklarının kaza yapan şahsın genç bir çocuk olduğunu belirtmeleri nedeniyle ispat külfetinin yer değiştirdiği ve davacının iddiasını ispat edemediği gerekçesiyle her ne kadar dava reddedilmişse de sürücünün olay yerini terk etmesi sigortanın tazminat sorumluluğunu ortadan kaldırmadığı gibi sigortalının doğru ihbar mükellefiyetini kasten yerine getirmediğine dair dosyada yeterli delil yoktur. Aracı ...’nun kullanmadığı yönünde davalı tanıklarının dahi kesin beyanı yoktur. Sürücü değişikliği , kazanın başka şekilde meydana geldiği ve bu oluşun teminat dışında (sürücünün ehliyetsiz veya alkollü olduğu ve olayın münhasıran alkolün etkisi altında meydana geldiği gibi) olduğu hususu davalı ... şirketine ait olmakla bu konuda varsa delilleri toplanıp sonucuna göre karar vermek gerekirken ispat yükünün yanlış olarak davacıya yükletilmesi suretiyle iddiasını ispat edemediği gerekçesiyle yazılı olduğu biçimde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ : yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 23.5.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2400, Karar No: 2012/384, Tarih: 18.01.2012

**14. Ceza Dairesi         2011/2400 E.  ,  2012/384 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; ırza geçme eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek şikâyet yokluğundan davanın düşmesine ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma eylemi ise kişiyi hürriyetinden yoksun kılma kabul edilerek beraatine dair Balıkesir Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 13.03.2006 gün ve 2005/856 Esas, 2006/153 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan ... (SHÇEK) vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun kabul ile değişen suç vasfına göre reşit olmayanla cinsel ilişki suçunun 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi gereğince zamanaşımı süresi yönünden lehe olan reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunu ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun ise reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçunu oluşturup kanun maddelerinde öngörülen cezalarının üst sınırları itibarıyla 765 sayılı TCK.nın 102/4. maddesinde belirtilen 5 yıllık asli zamanaşımına tâbi bulunduğu ve sanığın mahkeme sorgusunun yapıldığı 03.10.2003'den inceleme tarihine kadar bu sürelerin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca davaların zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 18.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9189, Karar No: 2021/15519, Tarih: 09.11.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/9189 E.  ,  2021/15519 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 7. Hukuk Dairesi

...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

...

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı vekilince istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 09/11/2021 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına vekili Avukat ... ile karşı taraf adına vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 13.11.2014–08.12.2016 tarihleri arasında davalı işverenin Rusya'da bulunan Yüksek Hızlı Batı Çevreyolu İnşaatı işinde kaynak ustası olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence feshedildiğini, fazla çalışma ücretinin yanında hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin de ödenmediğini, en son aylık net 2.200 Avro ücretinin bir kısmının Rusya'daki hesaptan bir kısmının da Türkiye'deki banka aracılığı ile ödendiğini beyan ederek fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ...Ş.(Yeni ticaret ünvanı: ... İçtaş Havalimanı İnşaatları A.Ş.) vekili, davalı şirket ile davacı arasında iş sözleşmesi bulunmadığını, Sen Petersburg Yüksek Hızlı Batı Çevreyolu İnşaatının davalı şirket tarafından üstlenilmediğini savunarak davanın pasif husumet yokluğu sebebiyle reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı ...Ş.(Yeni ticaret ünvanı:... İçtaş Havalimanı İnşaatları A.Ş.) vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar yasal süresi içerisinde davalı ...Ş.(Yeni ticaret ünvanı:... İçtaş Havalimanı İnşaatları A.Ş.) vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında davanın doğru hasma yöneltilip yöneltilmediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Temyiz:

Karar yasal süresi içerisinde davalı ...Ş.(Yeni ticaret ünvanı:... İçtaş Havalimanı İnşaatları A.Ş.) vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında davanın doğru hasma yöneltilip yöneltilmediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Yargılamanın hukuka uygun ve sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunmanın özgürce ileri sürülebilmesi ve delillerin eksiksiz olarak toplanıp tartışılabilmesi, öncelikle tarafların yargılamadan haberdar edilmeleri ile olanaklıdır. Hasımsız davalar hariç olmak üzere, dava dilekçesi ile duruşma gün ve saati karşı tarafa tebliğ edilmeden ve taraf teşkili sağlanmadan davaya bakılamaz ve yargılama yapılamaz.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun “Tarafta İradi Değişiklik” başlığını taşıyan 124. maddesine göre; “(1) Bir davada taraf değişikliği, ancak karşı tarafın açık rızası ile mümkündür. (2) Bu konuda kanunlarda yer alan özel hükümler saklıdır. (3) Ancak, maddi bir hatadan kaynaklanan veya dürüstlük kuralına aykırı olmayan taraf değişikliği talebi, karşı tarafın rızası aranmaksızın hâkim tarafından kabul edilir. (4) Dava dilekçesinde tarafın yanlış veya eksik gösterilmesi kabul edilebilir bir yanılgıya dayanıyorsa, hâkim karşı tarafın rızasını aramaksızın taraf değişikliği talebini kabul edebilir. Bu durumda hâkim, davanın tarafı olmaktan çıkarılan ve aleyhine dava açılmasına sebebiyet vermeyen kişi lehine yargılama giderlerine hükmeder.”

Somut uyuşmazlıkta, davacı işçi 13.11.2014–08.12.2016 tarihleri arasında davalı şirketin Rusya'da bulunan Yüksek Hızlı Batı Çevreyolu İnşaatı işinde çalıştığını ileri sürmüş, davalı şirket ise davacı işçinin ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olan dava dışı ... ...-... İçtaş ... İnşaat A.Ş.'nin işçisi olduğunu savunmuştur. İlk Derece Mahkemesince; davacının organik bağ kapsamında davalıya ait yurtdışı işyerinde çalıştığından bahisle dava konusu alacaklardan davalı ...Ş.(Yeni ticaret ünvanı:... İçtaş Havalimanı İnşaatları A.Ş.)’nin sorumlu olduğu kabul edilmiştir.İlk Derece Mahkemesi kararının davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 2020/2606 esas -2021/6247 karar sayılı ilamı ile davalı şirket ile dava dışı ... Astaldı-... İçtaş ... İnşaat A.Ş. arasında organik bağ bulunduğu hususunun onanarak kesinleştiği, bu nedenle davalı şirketin işçilik alacaklarından sorumlu tutulmasında isabetsizlik olmadığı gerekçe gösterilerek davalının istinaf başvurusunun esastan reddine hükmedilmiştir. Ne var ki, İlk Derece Mahkemesi kararı ve bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi kabulü dosya içeriği ile örtüşmemektedir.

Bölge Adliye Mahkemesince, Dairemizin 16.03.2021 tarih 2020/2606 esas -2021/6247 karar sayılı ilamı ile davalı şirket ile dava dışı şirket arasında organik bağ bulunduğu hususunun kabul edildiği belirtilmiş ise de atıf yapılan Dairemiz kararında adı geçen işveren şirketlerin, işbu davada aralarında organik bağ kabul edilenlerden farklı unvanlara sahip farklı şirketler olduğu, istinaf kanun yolu incelemesinde belirtilenin aksine Dairemizin anılan ilamı ile davalı şirket ile dava dışı ... Astaldı-... İçtaş ... İnşaat A.Ş.arasında organik bağ bulunduğu hususunun kabul edilmediği, bu nedenle söz konusu değerlendirmenin isabetli olmadığı anlaşılmış olup ayrıca Dairemizce incelenen emsal işçinin dosyasında(2021/9190E.-2021/14139K.) “davalı şirket ile dava dışı şirketlerin isim benzerlikleri” nedeniyle davacının taraf değişikliği talebinde bulunduğu ve dava dışı ... ...-... İçtaş ... İnşaat A.Ş.’nin işveren olarak kabul edildiği görülmüştür.

Dosya kapsamına göre uyuşmazlık konusu döneme ilişkin davacı işçinin banka hesap kayıtlarının incelenmesinde, ilgili dönemde ücretin dava dışı ... ...-... İçtaş ... İnşaat A.Ş. tarafından yatırıldığı görülmektedir.Dosyaya sunulan Ticaret Sicil kayıtları içeriği ile ... ...-... İçtaş ... İnşaat A.Ş'nin şirketinin davalı şirketten ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olduğu anlaşılmaktadır.Mahkemece, bu husus dikkate alınmadan dava dışı şirket ile davalı arasında organik bağ bulunduğu gerekçesiyle davalı aleyhine hüküm kurulması hatalıdır.Davacı vekilinin talepte bulunması halinde Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 124’üncü maddesi çerçevesinde değerlendirme yapılarak, taraf teşkili sağlandıktan sonra sonuca gidilmelidir.

Anılan hususlar gözetilmeksizin, İlk Derece Mahkemesince yazılı şekilde hüküm tesisi ve bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi kararı hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, davalı yararına takdir edilen 3.050,00 TL duruşma vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09.11.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2941, Karar No: 2020/13065, Tarih: 17.11.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/2941 E.  ,  2020/13065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1. Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2. Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 17.11.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7512, Karar No: 2011/12083, Tarih: 11.07.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/7512 E.  ,  2011/12083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 6.030,73 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı İdare vekili dava dilekçesinde; 5283 sayılı Kanun kapsamında özelleştirme nedeniyle Bakanlıkça devralınan personele ait döner sermaye katkı payının fark tazminatı hesabına dahil edilmemesi nedeniyle fazla ödeme yapıldığı ileri sürülerek davalıya yersiz ödenen 6030,73 TL'nin ödeme tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; davacı idarenin yanlış tasarrufundan dolayı ödemelerin geri alınması, hatalı işlem nedeniyle fazla yapılan ödemelerin davalının hilekar gerçek dışı beyanı ile yokluk ve mutlak butlan ile malül olmadığı için geri istenemeyeceğinden davanın reddi cihetine gidilmiş hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Borçlar Kanununun 62. maddesi gereğince, borç olmayanı rızası ile ödeyen kimse yanlışlığa düştüğünü ispat ettiği takdirde ödediğini geri isteyebilir.

Yine, HGK.nun 2005.12.1984 tarih, 1982/13-387 E.-1984/997 K. sayılı kararında; herhangi bir şart tasarrufa dayanmayan salt hatalı ödemelerin idare tarafından BK.nun sebepsiz zenginleşme kurallarına göre geri istenebileceği açıklanmıştır.

Mahkeme gerekçesinin dayanağı olan ve benzer nitelikteki davada alınan bilirkişi heyet raporunda sözü edilen Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun 27.01.1973 tarihli ve 1972/6 1973/2 K sayılı kararı idarenin “şart tasarrufuna” ilişkindir. Somut olayda ise; davacı idarenin davalıya mevzuata aykırı olarak yaptığı hatalı ödemeden sözedilmektedir.

O halde, mahkemece; herhangi bir şart tasarrufa dayanmayan salt hatalı ödemenin, Borçlar hukukunun haksız iktisap kuralları çerçevesinde istenip istenemeyeceği tartışılmadan, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA 11.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7357, Karar No: 2018/4960, Tarih: 27.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/7357 E.  ,  2018/4960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde güvenlik personeli olarak çalıştığını, 21.04.2014 tarihinde hiçbir gerekçe gösterilmeden ihbar süresi dahi verilmeden işinin sona erdirildiğini, güvenlik personellerinin 2 vardiya şeklinde sabah 07.00 akşam 19.00, akşam 19.00 sabah 07.00'ye kadar çalıştığını, çalışma usulünün 12 saat çalışıp 24 saat dinlenmek şeklinde olup, toplamda 2 haftalık süreçte 105 saat, haftada ortalama 52,5 saat çalışmalarına rağmen bu çalışmasının karşılığı olan fazla mesai ücretini alamadığını, bundan dolayı hak ettiği alacakların kendisine ödenmediğini, davalılar arasındaki Tip Hizmet Alım Sözleşmesinin 22. maddesi gereği, sözleşmenin mevzuatın kamu düzenine ilişkin emredici hükümlerine ve genel şartnamenin 6. bölümüne aykırı iş sözleşmesi kurulamayacağının belirtildiğini, 6772 sayılı Kanun gereği ödenmesi gereken yılda 2 maaş tutarı ilave tediyelerinin de ödenmediğini belirterek davalıdan kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla mesai, ulusal bayram ve genel tatil alacakları, ücret alacağı ile ilave tediye alacaklarını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ... Başkanlığının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.