muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10396, Karar No: 2024/1268, Tarih: 27.02.2024

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasında görülen, erkeğin ölümü ile konusuz kalan ve mirasçılar tarafından kusur tespiti yönünden devam eden boşanma davasında sağ kalan kadın eşin boşanmaya sebebiyet verecek kusurunun ispat edilip edilmediği, eksik inceleme bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 181 nci maddesinin birinci ve ikinci fıkrası; 6100 sayılı Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası; 6100 sayılı Kanun'un 331 inci maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci maddesi ile 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle davacı erkeğin dava dilekçesinde tanık deliline dayanmadığı gibi davalı kadına yönelik vakıa da belirtmediğinin anlaşılmış bulunmasına göre, usul ve kanuna uygun olup davacı mirasçıları vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

27.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8739, Karar No: 2022/5941, Tarih: 09.05.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/8739 E.  ,  2022/5941 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İZMİR 7. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın ikametinde yapılan aramada ele geçirilen ve kişisel kullanım sınırında olan uyuşturucu maddeyi kullanma dışında bir amaç için bulundurduğuna ilişkin, savunmasının aksine kuşku sınırlarını aşan kesin ve yeterli delil bulunmadığı, sabit olan fiilinin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 09/05/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7768, Karar No: 2023/8273, Tarih: 11.12.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/7768 E.  ,  2023/8273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2549 E., 2021/253 K.

SUÇ : Reşit olmayanla cinsel ilişki

HÜKÜM : Düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bozma üzerine, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstanbul 21. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.05.2017 tarihli ve 2016/381 Esas, 2017/158 Karar sayılı kararı ile sanıkların;

a) Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca ayrı ayrı 13'er yıl 4'er ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına,

b) Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b) ve (f) bendi ile beşinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca ayrı ayrı 5'er yıl hapis cezası cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 03.10.2017 tarihli ve 2017/2415 Esas, 2017/2028 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanıklar müdafileri ve katılan Bakanlık vekilinin istinaf itirazları yerinde görülmemiş olmakla, istinaf başvurularının esastan reddine, karar verilmiştir.

3. Yargıtay kapatılan 14. Ceza Dairesinin 05.07.2018 tarihli ve 2017/9707 Esas, 2018/4944 Karar sayılı kararı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna ilişkin hükmün temyizi mümkün olmadığından temyiz istemlerinin reddi ile çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçuna ilişkin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma sonrası İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 08.02.2021 tarihli ve 2018/2549 Esas, 2021/253 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan verilen mahkumiyet hükümlerinin 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kaldırılmasına ve sanıklar hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası ile 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca düşürülmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Gerek kusurun yoğunluğu, gerek suçun işleniş biçimi gerek meydana gelen zararın ağırlığı göz önüne alınıp gerekli incelemeler yapılarak karar verilmesi gerekirken ihmal suretiyle usul ve yasaya aykırı karar verildiğine ve mağdurenin sanığa iftira atmayı gerektirecek makul bir sebep bulunmamasının cinsel istismar suçları açısından özellikle irdelenmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Mahkeme, "...her ne kadar sanık ...'ın savunmasında mağdurun kendisini işe almamasından dolayı kendisine iftira attığını beyan etmiş ise bu beyanını kanıtlayamadığı, sanık ... müdafiinin ısrarlı talepleri üzerine mağdur mahkemece tekrar dinlendiğinde bu kez böyle bir olayın yaşanmadığını, sanık ...'ın kendisini işe almaması nedeniyle böyle bir suçlamada bulunduğunu beyan ettiği, mağdurun bu beyanının özgür iradesi ile vermediği, sanık ... müdafiinin dosyada bütün delillerin toplandığı, mütalaa ve karar aşamasında ısrarla mağdurun tekrar dinlenmesini talep etmesi mağdurun sanıklar tarafından sunulan çeşitli vaad ve yönlendirmelerle ifadesinin değiştiği gerçeğini ortaya koyduğu, bu nedenle sanıkların suçtan kurtulmaya yönelik kanıtlanamayan savunmalarına ve mağdurun yönlendirme sonucu değiştirdiği son beyanlarına itibar edilmediği; sanıkların aldığı uyuşturucunun tesiri ile tam olarak kendinde olmayan ve içki içirerek iyice sarhoş edip kendinden geçirdikleri mağduru vücuduna organ sokmak suretiyle cinsel istismarda bulundukları, işyerinde alıkoymak suretiyle hürriyetin yoksun kıldıklarının sabit olduğu anlaşıldığından sanıkların sabit olan çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan eylemlerine uyan TCK 103/2 maddesi gereğince cezalandırılmalarına; unsurları oluşmadığından sanıklar hakkında TCK 103/3-a, 103/4 ve 43 maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına; sanıkların sabit olan kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan eylemlerine uyan TCK 109/2 cezalandırılmalarına, suçun birden fazla kişi tarafından birlikte çocuğa karşı işlenmiş olması nedeniyle sanıklara verilen cezanın 109/3-b,f maddesi gereğince artırılmasına, suçun cinsel amaçla ilenmiş olması nedeniyle sanıklara verilen cezanın TCK 109/5 maddesi gereğince artırılmasına karar verilmesi yönünde görüşe varılarak,..." şeklindeki kabul ve gerekçesiyle sanıkların mahkumiyetlerine karar vermiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince "...Mağdurenin alınan bu raporunun sonuç kısmı "Yapılan muayenesinde ve dava dosyasının incelenmesinde sınır hafif derecede zeka geriliğinin tespit edildiği, bu zeka geriliğinin mağduru bulunduğu olayın hukuki anlam ve sonuçlarını anlamasına ve bu olayda fiile ruhsal yönden mukavemete muktedir olmasına mani olacak mahiyet ve derecede olmadığı dolayısıyla ... (...) ...'ün 03/08/2016 tarihinde mağduru bulunduğu olayın fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabileceği fiile ruhsal yönden mukavemete muktedir olduğu kendisinde mevcut zeka geriliğinin hekim olmayanlarca anlaşılamayacağı, beyanlarına itibar edilebileceğinin oybirliği ile mütalaa edilmiştir " şeklindedir. Bu durumda Yargıtay 14.Ceza Dairesinin kararında da belirtildiği üzere dosyada mağdurenin cinsel ilişkiler sırasında, mağdurenin olay anında iradesini ortadan kaldıracak ve mukavemetine mani olacak düzeyde uyuşturucu madde veya alkol etkisinde olduğunu gösteren somut bir tespitin bulunmaması, yine mağdurenin alınan raporlarında darp cebir izine rastlandığına dair bir tespitin bulunmaması, mağdurenin cinsel ilişkilerin yaşandığı tarihte 15-18 yaş gurubu içerisinde bulunması, dosya kapsamına göre cinsel ilişkilerin rıza dahilinde gerçekletiği kanısının uyunması sebeplerine göre; sanıkların eylemlerinin TCK'nun 104/1 maddesinde tanımlanan Reşit Olmayanla Cinsel İlişki suçunu oluşturması, mağdurenin de kovuşturma aşamasında ilk derece mahkemesinde sanıklar hakkındaki şikayetinden vazgeçmesi sebebiyle;..." şeklindeki gerekçeyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak sanıklar hakkında açılan kamu davasının düşürülmesine karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294 üncü maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılı kesin hukuka aykırılık halleri ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçesinde belirttiği nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede; yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanı kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükümlerde, hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi, 20. Ceza Dairesinin 08.02.2021 tarihli ve 2018/2549 Esas, 2021/253 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 21. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9924, Karar No: 2019/10910, Tarih: 19.09.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/9924 E.  ,  2019/10910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

1)Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ...'nun temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2)Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Müştekinin soruşturma aşamasında alınan beyanına göre, iş yerini 25/03/2011 günü saat 21.00 sıralarında kapattığı ve ertesi gün saat 07.00 sıralarında geldiğinde hırsızlık yapıldığını fark ettiğini, müşteki beyanına göre suçun 21.00-07.00 saatleri arasında işlendiği, suça sürüklenen çocuğun suçu ikrar ettiği fakat, suçu işlediği saate ilişkin beyanda bulunmadığı, suç saati ile ilgili başka delil de elde edilememesi karşısında, güneşin doğuş saatinin 05.54 olduğu, TCK’nun 6/1-e maddesi hükmü ile gecenin 04.54’de bittiğinin ve eylemin gece sayılan zaman dilimi içerisinde gerçekleştirildiğinin sabit olmaması nedeni ile suça sürüklenen çocuk lehine olarak gündüz işlendiğinin kabulü ile yapılan incelemede;

Suç tarihi itibarıyla 15-18 yaş arasında olan suça sürüklenen çocuğun, müştekiye ait iş yeri camını kırmak suretiyle işyerinden çeşitli ebatlardaki bıçakları çalması şeklindeki eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nun 142/1-b maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2. ve 67/4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık uzamış dava zamanaşımı süresinin, suç tarihi olan 26/03/2011 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...’nun temyiz talepleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 19.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/36397, Karar No: 2011/3780, Tarih: 28.02.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/36397 E.  ,  2011/3780 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/4505

MAHKEMESİ : Manisa 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/09/2007

NUMARASI : 2007/400 Karar - 2007/234 Esas

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki suçun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı kavramından daha çoğunu alabilme imkanı varken sadece gereksinimi kadar ve değer olarak da az şeyi alma durumunun anlaşılması ve suçun işleniş şekli ile özellikleri de nazara alınarak uygulanabileceğinden, söz konusu olayda 5237 sayılı TCK.nun 145.maddesinin uygulama imkanı olmadığı gözetilmeden, duruşmaya devamla, uzman bilirkişi incelemesi ile sanığın evindeki kurulu güce göre, normal olarak tüketilmesi gereken enerji miktarı ile yapılan tüketim ve suç tespit tutanağının düzenlendiği tarihten önceki dönemlere ait tüketim miktarlarını gösteren föy üzerinde, kaçak kullanımda bulunulduğu iddia edilen dönemdeki tüketim ile suç tarihinden sonra yapılan tüketimde bariz bir artma olup olmadığı belirlenerek, sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, kullanılan elektrik miktarının değerinin az olduğu şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle, 5237 sayılı TCK.nun 145.maddesi uyarınca sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

2-Kabul ve uygulamaya göre de;

5237 sayılı TCK.nun 145.maddesi uyarınca sanığa ceza vermekten vazgeçilmesi halinde, mahkumiyet hükmü kurulmadan doğrudan, 5271 sayılı CMK.nun 223/4.maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, sanık hakkında hapiz cezasına hükmedildikten sonra ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 28/02/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/31491, Karar No: 2021/223, Tarih: 13.01.2021

**15. Ceza Dairesi         2017/31491 E.  ,  2021/223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma, serbest dolaşımda bulunmayan eşyayı rejim hükümlerine aykırı olarak gümrük bölgesinde bırakmak

HÜKÜM : Beraat

Sanıkların hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve serbest dolaşımda bulunmayan eşyayı rejim hükümlerine aykırı olarak gümrük bölgesinde bırakmak suçlarından beraatlarına ilişkin hükümler, müşteki vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Müşteki kurumun, sanıklara yüklenen hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan doğrudan doğruya zarar görmediği ve bu suç yönünden kamu davasına katılma hakkı bulunmadığı, serbest dolaşımda bulunmayan eşyayı rejim hükümlerine aykırı olarak gümrük bölgesinde bırakmak suçu yönünden ise, kovuşturma aşamasında vekiline usulüne uygun olarak davetiye tebliğiyle duruşmadan haberdar edilmesine karşın, CMK'nın 238. maddesi uyarınca davaya katılma isteminde bulunmadığı ve katılan sıfatını almadığından hükmü temyiz yetkisi bulunmadığı anlaşılmakla, müşteki vekilinin temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 13/01/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14531, Karar No: 2013/2353, Tarih: 07.03.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/14531 E.  ,  2013/2353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için,

1) Çekişmeli taşınmaza ait kadastro tesbit tutanağı ile bu tutanağın kesinleşmesi sonucunda oluşan tapu kayıtlarının,

2) Bu parselleri çevresi ile birlikte gösterir pafta örneğinin dosya arasına getirtilmesi,

3) Daha sonra dava dosyasının, hükme esas alınan raporu düzenleyen fen bilirkişisine verilerek; değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde, dava konusu taşınmaz ile komşu taşınmazların, memleket haritası, kadastro paftası, orman kadastro haritası ile aplikasyon ve 2/B madde uygulama haritasına göre konumu ve orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları bu haritalar ile paftaların tümü üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilip gösterilecek şekilde kendilerinden müşterek imzalı krokili rapor alınıp,

5) Bilirkişiye taşınmazın sarı alanda mı (tahdit dışında tarım alanı), yoksa kırmızı alanda mı ( 2/B alanı ) kaldığının açıklattırılarak,

bu dosya arasına içine konulması, ayrıca, dava dosyasının hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.’nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 07/03/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19211, Karar No: 2014/12270, Tarih: 03.11.2014

**10. Ceza Dairesi         2012/19211 E.  ,  2014/12270 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2011/402

Mahkeme : İZMİR 14. Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 24/10/2011 - 2011/751 esas ve 2011/899 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında sanığın ikinci kez aynı suçu işlediğinin anlaşılması karşısında; hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 03.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11543, Karar No: 2015/13500, Tarih: 23.11.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/11543 E.  ,  2015/13500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKSARAY 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/12/2013

NUMARASI : 2010/219-2013/1102

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekilince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi................ raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

- KARAR-

Dava, hile hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil olmaz ise tazminat isteğine ilişkindir.

Mahkemece, hile iddiasının sabit olduğu gerekçesiyle 580 ve 672 parsel sayılı taşınmazlarda davalıya ait payın kısmen iptali ile ¼ 'ünün davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Davacı; mirasbırakanı İsmail'in kayden paydaşı olduğu 580 ve 672 parsel sayılı taşınmazların Aksaray Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 1975/1429 esas 1977/806 karar sayılı ortaklığın giderilmesi davası sonucunda satışına karar verildiğini, yapılan ihale sonucunda taşınmazların 1/3'er payının oğlu olan davalı adına tescil edildiğini, davalının, okuma yazama bilmemesini ve iyiniyetli oluşunu kullanarak, 1977/6 sayılı izale-i şuyu satış dosyasında taşınmazların satışından kendisi ve çocukları Fahriye, Mahmut ve Kezban payına isabet eden bedelleri almasının satış doyasına haricen bedelin alındığına ilişkin beyan verilerek engellediğini, dava konusu taşınmazlarda pay devrini içeren 10/11/1977 tarihli harici taşınmaz satış sözleşmesinin resmi akit olduğu ve 1/3'er payın ¼ ünün kendisine devredildiğinin söylendiğini, yaşlılığı ve cahilliği nedeniyle oğlu davalıya inandığını, bir hafta önce tapu kayıtlarında yaptığı incelemede taşınmazların 1/3 payının tamamının davalı adına kayıtlı olduğunu öğrendiğini ileri sürerek, dava konusu taşınmazlarda davalı adına kayıtlı 1/3 oranındaki hisselerin ¼ ünün iptali ile adına tescili olmadığı taktirde 10,000,00 TL bedelin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, yargılama sırasında bedele ilişkin talebini 10.974,99 TL olarak ıslah ettimiştir.

Bilindiği üzere, ; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 39. (818 sayılı BK'nin 31.) maddesi hükmüne göre hata veya hile iddialarının hata ve hileyi öğrenme tarihinden itibaren 1 yıl içerisinde ileri sürülmesi zorunludur. Hak düşürücü süre niteliğindeki bu sürenin hakim tarafından re'sen gözetilmesi gereklidir.

./..

Somut olaya gelince, davacı, hile iddiasına dayalı olarak açılan davada 10/11/1977 tarihli harici satış sözleşmesine dayanmış, davalı hak düşürücü süresinin geçtiği itirazında bulunmuş ve davacının baştan beri durumu bildiğini ileri sürmüştür.

Hâl böyle olunca; dava dilekçesinin içeriği, iddianın ileri sürülüş biçimi ve dosya kapsamı itibariyle davacının baştan beri durumu bildiği, davanın hak düşürücü süre içerisinde açılmadığı gözetilerek bu nedenle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.