muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/54648, Karar No: 2012/1091, Tarih: 23.01.2012

D) Temyiz:

Karar davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 166/1 maddesi uyarınca “Aynı yargı çevresinde yer alan aynı düzey ve sıfattaki hukuk mahkemelerinde açılmış davalar, aralarında bağlantı bulunması durumunda, davanın her aşamasında, talep üzerine veya kendiliğinden ilk davanın açıldığı mahkemede birleştirilebilir. Birleştirme kararı, ikinci davanın açıldığı mahkemece verilir ve bu karar, diğer mahkemeyi bağlar”. Aynı maddenin 3. fıkrası gereğince de “Davaların aynı veya birbirine benzer sebeplerden doğması ya da biri hakkında verilecek hükmün diğerini etkileyecek nitelikte bulunması durumunda, bağlantı var sayılır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi uyarınca, “Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

İşyerinin tamamının veya bir bölümünün hukuki bir işleme dayalı olarak başka birine devri işyeri devri olarak tanımlanabilir. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesinde, işyerinin bir bütün olarak veya bir bölümünün hukuki bir işleme dayalı olarak başkasına devri halinde mevcut iş sözleşmelerinin devralana geçeceği düzenlenmiştir. Bu anlatıma göre, alt işverence asıl işverenden alınan iş kapsamında faaliyetini yürüttüğü işyerinin tamamen başka bir işverene devri 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesi kapsamında işyeri devri niteliğindedir. Dairemizin kökleşmiş içtihatları bu yöndedir.

Süresi sona eren alt işverenle yeni ihaleyi alan alt işveren arasında açık biçimde işyeri devrini öngören bir sözleşme yapılması da imkan dahilindedir. Alt işverenin değişmesine rağmen yeni alt işveren nezdinde işyerinde çalışmaya devam edecek olan işçilerin belirlendiği hallerde sözü edilen işçiler bakımından iş sözleşmelerinin devralan işveren geçtiği tartışmasızdır. Ancak yeni alt işverende çalışacak olan işçiler arasında gösterilmeyen ve süresi sona eren alt işveren tarafından başka bir işyerinde çalıştırılmak üzere bildirimde bulunulmayan işçilerin iş sözleşmelerinin devreden alt işveren tarafından feshedildiğini kabul etmek gerekir.

Alt işverenin asıl işverenle akdettiği çalışma süresinin sonunda veya süresinden önce asıl işveren alt işveren ilişkisinin sonlandırılması nedenine dayalı olarak tüm işçilerine başka işyeri göstererek işyerinden ayrılması ve ardından işin asıl işveren tarafından başka bir alt işverene verilmesi örneğinde alt işverenler arasında hukuki bir ilişki bulunmamaktadır. Hukuki ilişki, alt işverenler ile asıl işveren arasında gerçekleştiğinden belirtilen durum alt işverenler arasında işyeri devri olarak değerlendirilemez.

Alt işverenlerin değişmesi en yaygın biçimde, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması ve işçilerin yeni alt işveren nezdinde çalışmaya devam etmeleri şeklinde gerçekleşmektedir. Bu eylemli durumun işyeri devri niteliğinde olup olmadığının tespiti ile hukuki sonuçlarının belirlenmesi önemlidir. Alt işverenlerin değişiminde olması gereken, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması anında işçilerini de beraberinde başka işyerlerine götürmesi veya iş sözleşmelerinin sona erdirilmesidir. Bunun tersine alt işveren işçilerinin alt işverenin işyerinden ayrılmasına rağmen yeni alt işveren yanında aynı şekilde çalışmayı sürdürmeleri alt işverenler arasında 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesi anlamında bir işyeri devrinin kabulünü gerektirir. İşyeri devrinde devralan işveren kendi dönemindeki süre ve devraldığı işverende gerçekleşen işçilik alacaklarından, devreden işverende kendi dönemindeki gerçekleşen işçilik alacaklarından sorumludur.

1475 sayılı Yasanın 14/2. maddesi hükmü, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesinde belirtilen işyeri devrini de içine alan daha geniş bir düzenleme olarak değerlendirilebilir. Gerçekten maddede işyerlerini devir veya intikalinden söz edildikten sonra “…yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli…” denilmek suretiyle uygulama alanı 4857 sayılı İş Kanunu’nun 6. maddesine göre daha geniş biçimde çizilmiştir. O halde kıdem tazminatı açısından asıl işveren alt işveren ilişkisinin sona ermesinin ardından işyerinden ayrılan alt işveren ile daha sonra aynı işi alan alt işveren arasında hukuki veya fiili bir bağlantı olsun ya da olmasın kıdem tazminatı açısından önceki işverenin devir tarihindeki ücret ve kendi dönemi ile sınırlı sorumluluğu, son alt işverenin ise tüm dönemden sorumluluğu kabul edilmelidir.

Sonuç olarak, tarafların fesih konusunda irade açıklamaları veya fesih işlemi yerine geçecek işlemleri olmadığı sürece, işçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde ara vermeden çalışması halinde işyeri devri kurallarına göre çözüme gidilmesi yerinde olur. Bu durumda değişen alt işverenler işçinin iş sözleşmesini ve doğmuş bulunan işçilik haklarını devralmış sayılır. İş sözleşmesinin tarafı olan işçi veya alt işveren tarafından bir fesih bildirimi yapılmadığı sürece iş sözleşmeleri değişen alt işverenle devam edeceğinden, işyerinde çalışması devam eden işçinin feshe bağlı haklar olan ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti talep koşulları gerçekleşmiş sayılmaz.

Dosya içeriğine göre davacı-karşı davalı işçi davalı-karşı davacı işçisi olarak diğer davalı asıl işveren işyerinde çalışırken, davalılar arasındaki ihale ile alınan hizmet sözleşmesinin süresi sona ermeden ve hüküm altına alınan ücret alacağı muaccel olmadan 26.08.2010 tarihli noter ihtarı ile “ihale sözleşmesinin 31.08.2011 tarihinde sona ereceğini, bu nedenle yeni bir işte çalışmak üzere işyeri gösterilmesini, aksi halde iş sözleşmesini 4857 sayılı İş Kanunu’nun 24. Maddesi uyarınca haklı olarak feshedeceğini, yasal haklarının ödenmesini talep etmiştir. Bu noter ihtarı davalıya 05.09.2011 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı karşı davacı alt işveren 31.08.2011 tarihinde sona eren hizmet alımına ilişkin sözleşmeden sonra yeni ihaleyi alamamıştır. Mahkemece davalı-karşı davacının çalışacak yer göstermemesi nedeni ile davacının iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiği, bu nedenle ihbar tazminatına hak kazanılamayacağı kabul edilmiştir.

Davalı-karşı davacı, davacı işçinin davalı aleyhine işçilik alacakları için ... 1. İş Mahkemesinin 2011/1043 Esas ve ... 2. İş Mahkemesinin 2011/689 Esas sayılı dava dosyalarında dava açtığını, bu dava dosyası ile birleştirilmesini talep etmiş, aynı zamanda davacının ara vermeden yeni ihaleyi alan şirket işçisi olarak davalı asıl işverene ait işyerinde çalışmaya devam ettiğini, davacı ise asıl işveren davalının kötüniyetli olarak hareket ettiğini savunmuştur.

Açıklanan bu maddi ve hukuki olgulara göre;

1. Davalı-karşı davacının belirttiği ve birleştirilmesini istediği dava dosyaları getirilip incelenmeden ve HMK.’nun 166. maddesi uyarınca birleştirilip, birleştirilemeyeceği değerlendirilmeden, bu konuda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi hatalıdır.

2. Davacı-karşı davalı işçi Ağustos ayı ücreti muaccel olmadan işverene ihtar çekerek ihalenin 31.08.2011 tarihinde sona erdiğini, yeni çalışma yeri gösterilmesini, aksi halde iş sözleşmesini haklı nedenle sona erdireceğini belirtmiştir.

1. Davalı-karşı davacının belirttiği ve birleştirilmesini istediği dava dosyaları getirilip incelenmeden ve HMK.’nun 166. maddesi uyarınca birleştirilip, birleştirilemeyeceği değerlendirilmeden, bu konuda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi hatalıdır.

2. Davacı-karşı davalı işçi Ağustos ayı ücreti muaccel olmadan işverene ihtar çekerek ihalenin 31.08.2011 tarihinde sona erdiğini, yeni çalışma yeri gösterilmesini, aksi halde iş sözleşmesini haklı nedenle sona erdireceğini belirtmiştir.

Yapılacak işin bitmesi sonucu iş ilişkisinin sona ermesi işveren feshi olarak değerlendirileceğinden, işçinin işverene iş bitimi sonrası yeni işyeri göstermesini istemesi, aksi halde iş sözleşmesini feshetmesi haklı nedenle fesih olarak kabul edilemez. İşvereni iş bitimi işçiye iş bulmasını gerektiren bir yasal düzenleme yoktur. Kısaca işveren işçiye iş bulmak zorunda değildir. Bunun yaptırımı iş bitiminde işverenin haksız fesih nedeni ile muhatap olacağı ihbar ve kıdem tazminatıdır.

Yukarda açıklandığı üzere alt işverenin ihale bitiminde asıl işveren yanında çalışan işçilerini alarak gitmesi kuraldır. Eğer alt işveren ihale bitimi yeni bir işyeri göstermiyor ise ihale bitimi iş sözleşmesi işveren tarafından feshedilmiş kabul edilir. Ancak işçi ile alt işverenin ihale bitimi fesih konusunda iradeleri birleşmemiş ve yeni işçi ihaleyi alan alt işveren işçisi olarak aralıksız olarak çalışmaya devam etmiş ise burada alt işverenler arasında işyeri devrinden sözedilecektir. Bu durumda da iş sözleşmesinin feshinden sözedilemez.

Somut uyuşmazlıkta davalı-karşı davacı alt işveren davacı işçinin ara vermeden yeni ihaleyi alan şirket işçisi olarak aynı işyerinde işe devam ettiğini, davacının ücret alacağı muaccel olmadan ve ihale ile tekrar asıl işverenden iş alınıp alınmayacağı belli olmadan iş sözleşmesini tek taraflı feshetmesinin haklı nedene dayanmadığını, bu şekildeki feshin haksız olduğunu savunmuş ve karşı dava olarak ihbar tazminatı talep etmiştir.

Davalı-karşı davacının bu savunması üzerinde durulmadan, ... kayıtları ve yeni ihale sözleşmesi ile ilgili belgeler getirilmeden, davacının aralıksız çalışmasına devam edip etmediği belirlenmeden, karşı davada talep edilen ihbar tazminatının reddine karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9922, Karar No: 2007/11922, Tarih: 08.10.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/9922 E.  ,  2007/11922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

,

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ...Köyü 106 ada 1 parsel sayılı 53198.83 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, orman niteliği ile Hazine adına tesbit edilmiştir. Davacılar vekili, taşınmazın müvekkillerinin babası ... adına tapuda kayıtlı olduğu iddiasıyla dava açmışlardır. Mahkemece davanın reddine ve dava konusu parselin tesbit gibi orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından resmi belgelere dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada orman sayılan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve çekişmeli taşınmazın geniş orman arazisinin bir parçası ve ormanın devamı niteliğinde bulunduğu, 1955 tarihli ... fotoğrafı ve bunun dayanağı memleket haritasında meşe cinsli orman ağaçlarıyla kaplı olduğu gibi amenajman haritasında da OT rumuzu ile orman toprağı ve bozuk baltalık olarak göründüğü, 2007 yılında yapılan keşiflerde taşınmazın üzerinde hiçbir tarımsal faaliyette bulunulmayıp eskiden beri boş arazi olduğu ve hakim gözleminde de taşınmazın taşlık, ... ve halen eylemli meşe ağaçlarıyla kaplı durumda bulunduğu, dayanılan ... yüzölçümlü tarla cinsli tapu kayıtlarının taşınmazın saptanan niteliğine göre dava edilen bölümlere ait olduklarının da düşünülemeyeceğine ve yazılı şekilde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 08/10/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2580, Karar No: 2023/3513, Tarih: 21.06.2023

**7. Hukuk Dairesi         2023/2580 E.  ,  2023/3513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/235 E., 2021/717 K.

KARAR : Asıl ve birleştirilen davaların kısmen kabulüne

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ecrimisil davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 8. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; asıl ve birleştirilen davaların kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde, dava konusu dairenin maliklerinin gaip olması nedeniyle müvekkilinin Beyoğlu 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 26.04.2011 tarih ve 2010/911 Esas 2011/313 Karar sayılı dosyasıyla kayyım olarak atandığını, taşınmazın davalı tarafından kullanıldığını, müvekkili kurumca takdir edilen ecrimisilin ödenmesi için davalıya ihbarname gönderildiğini ancak sonuç alınamadığını belirterek, 01.01.2007 – 30.11.2011 dönemi için fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak kaydıyla 127.620,00 TL ecrimisilin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davacı vekili İstanbul 10. Asliye Hukuk Mahkemesi 2017/582 Esas sayılı dosyasında sunmuş olduğu dava dilekçesi ile; aynı taşınmaza ilişkin 01.01.2012 – 31.12.2016 dönemi için fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak kaydıyla 391.924,00 TL ecrimisilin yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, 12.09.2019 tarihinde asıl dosya ile birleştirilmesine karar verilmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde, taşınmazı malik .... ile yapılan 01.03.1972 tarihli kira sözleşmesine dayalı olarak kullandığını ve işgalci olmadığını, malikin yurt dışında olması nedeniyle kira bedellerinin avukatına ödendiğini, davacının kayyım olarak yetkili olmadığı dönemler için ecrimisil talep edemeyeceğini, ancak yetkili olunan dönemler için talep edebileceğini, istenen ecrimisilin çok yüksek olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk derece mahkemesinin 02.01.2012 tarihli ve 2012/1 Esas, 2014/445 Karar sayılı kararıyla, davanın kısmen kabulü ile; toplam 61.300,02 TL’nin dönem sonlarından itibaren işleyen yasal faizi ile davalıdan tahsil edilerek davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk derece mahkemesinin 02.01.2012 tarihli ve 2012/1 Esas, 2014/445 Karar sayılı kararıyla, davanın kısmen kabulü ile; toplam 61.300,02 TL’nin dönem sonlarından itibaren işleyen yasal faizi ile davalıdan tahsil edilerek davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 18.03.2019 tarihli ve 2018/3106 Esas, 2019/2820 Karar sayılı kararıyla; taraflara imkan ve süre verilerek, emsal kira sözleşmeleri getirilmesinin istenmesi, emsaller dikkate alınarak ilk dönem ecrimisil bedelinin tespit edilmesi ve diğer dönem ecrimisil bedellerinin ise ilk dönem ecrimisil bedeline ÜFE artış oranının tamamının yansıtılması suretiyle bulunacak değerden az olmamak üzere takdir edilmesi ve bu şekilde belirlenecek miktara hükmedilmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporu ile yetinilerek sonuca gidilmesinin doğru olmadığı açıklanarak, hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu edilen taşınmazın davalı tarafça kullanıldığı, dava dosyasına sunulan bilgi ve belgeler ile dosya kapsamına uygun ve denetime elverişli ek bilirkişi raporuyla ecrimisil bedelinin hesaplanmış olduğu anlaşılmakla, asıl davanın kısmen kabulü ile toplam 102.087,00 TL ecrimisilin dönem sonlarından itibaren işleyecek yasal faizleri ile birlikte davalıdan tahsiline, birleştirilen davanın kısmen kabulü ile, toplam 149.151,00 TL ecrimisilin dönem sonlarından itibaren işleyecek yasal faizleri ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyizinde; yapılan araştırma ve incelemenin yetersiz olduğunu, hükmedilen ecrimisil bedelinin müvekkili kurumca takdir edilen bedelden düşük olduğunu, bu durumun kabul edilemez olduğunu ileri sürmüştür.

2. Davalı vekili temyizinde; dava konusu bağımsız bölümün 120 m2 olduğunu, belediye tarafından bildirilen ve bilirkişi raporunda değerlendirilen emsallerin dava konusu taşınmaza benzerlik taşımadığını, bildirdikleri emsalin dava konusu taşınmaza daha uygun olduğunu, emsallerin değerlendirilmesi amacıyla tekrar keşif yapılması gerektiği halde yapılmadığını ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, ecrimisil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

2. Davalı vekili temyizinde; dava konusu bağımsız bölümün 120 m2 olduğunu, belediye tarafından bildirilen ve bilirkişi raporunda değerlendirilen emsallerin dava konusu taşınmaza benzerlik taşımadığını, bildirdikleri emsalin dava konusu taşınmaza daha uygun olduğunu, emsallerin değerlendirilmesi amacıyla tekrar keşif yapılması gerektiği halde yapılmadığını ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, ecrimisil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun, “Mülkiyet hakkının içeriği” başlıklı 683 üncü maddesi, “Mülkiyet İlişkisi” başlıklı 722 inci maddesi, “İyiniyetli olmayan zilyet bakımından” başlıklı 995 inci maddesi

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin ve davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalıya yükletilmesine,

Fazla yatırılan harcın davacıya iadesine,

Kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

21.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5717, Karar No: 2011/2551, Tarih: 28.04.2011

**8. Hukuk Dairesi         2010/5717 E.  ,  2011/2551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Mülkyetin Tespiti

... ve ... ile Hazine ve ... aralarındaki mülkiyetin tespiti davasının kabulüne dair Iğdır Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 25.01.2010 gün ve 800/52 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... vekili, 2008/224 Esas sayılı dava dosyasındaki dilekçesinde; 101 ada 492 sayılı parselin kadastro çalışmaları sırasında vekil edeni adına tespit ve tescil edildiğini, bu taşınmazla birlikte kullandığı 120 m2 yüzölçümlü yerin Hazine adına kanal niteliğiyle tespit ve tescil edilen 101 ada 470 sayılı parsel içerisinde kaldığını, eldeki davayla birleştirilen aynı yer Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/225 Esas sayılı dava dosyasının davacısı ... vekili aynı biçimde vekil edeni ...’e ait 101 ada 490 sayılı parselle birlikte kullanılan yaklaşık 650 m2, yerin yine Hazineye ait 101 ada 470 sayılı parsel içerisinde kanal niteliğinde tespit ve tescil edildiğini açıklayarak her iki vekil edenlerine ait ve açıklanan miktarlarda Hazinenin tapu kaydının iptali ile vekil edenleri adına ayrı ayrı tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine ve Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü vekili, dava konusu taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu, bu nedenle DSİ tarafından sulama kanalı yapıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, teknik bilirkişiler ... ve ...’nın 01.06.2009 havale tarihli rapor ve krokilerinde B harfi ile gösterilen 147,20 m2 yüzölçümlü taşınmazın mülkiyetinin ...’a, aynı rapor ve krokide A harfi ile işaretlenen 648,94 m2’lik yerin ise mülkiyetinin davacı ...’a ait olduğunun tespitine karar verilmesi üzerine hüküm davalılar Hazine ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; kazanmayı sağlayan zilyetlik ve muristen intikal hukuksal sebeplerine dayalı olarak TMK.nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14.maddesi gereğince açılan mülkiyetin tespitine ilişkindir.

Mahkemece, her iki davacı bakımından davanın kabulüne karar verilmiş ise de mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır. Dava dosyası Iğdır 1.Asliye

Hukuk Mahkemesinin 16.06.2009 tarih ve 26.11.2009 tarihinde kesinleşen 2008/224 Esas, 2009/300 sayılı kararıyla değer açısından Sulh Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiş, HUMK.nun 193/3.fıkrasında öngörülen on günlük kesin süre içerisinde dosyanın görevli Iğdır Sulh Hukuk Mahkemesine aktarıldığı ve bu konuda bir uyuşmazlığın bulunmadığı belirlenmiştir.