muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3735, Karar No: 2012/35215, Tarih: 18.04.2012

4-Bildirim Zorunluluğu; Kadının, boşandığı eski kocasıyla birlikte yaşaması suç değildir. Bu durumu kuruma bildirmemesi suçtur. Türk Ceza Kanununa göre, nikahsız bir arada yaşama ve zinanın suç oluşturmaması nedeniyle boşanmış eşlerin birlikte yaşamalarına engel bir durum yoktur. Toplumumuz milli değerleri ile birlikte ahlaki değerleri üstün bir toplumdur. Fakat son zamanlarda toplum içinde rahatsızlık uyandıran ve çirkin bir tablo oluşturan kendi aileleri içinde de hoş karşılanmayan durum, eşinden boşanmasına rağmen aynı evde birlikte yaşanması ortamıdır. Boşanmış kadının boşandığı eski kocası veya istediği başka bir erkekle birlikteliği onun ahlaki değerleriyle ilgilidir, bu husus tamamen ilgili çiftlerin bireysel özgürlük alanı içindedir. Ancak, boşandığı kocasıyla yeniden birlikte yaşamaya başlamış ise gerçek durumu derhal kuruma bildirmek ve aylık almak şartlarına sahip olmadığını belirtmek zorundadır. Çünkü, 5510 sayılı yasanın 35. maddesinde, hak sahiplerine bağlanan aylıkların şartların ortadan kalktığı tarihten itibaren kesileceği, yine aynı yasanın 56/son maddesinde de kadının boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlenmesi halinde bağlanmış aylıkların kesileceği hükmü yer almaktadır. Kadının eski kocasıyla beraber yaşadığı tespit edildiğinde, aylığı kesildiğine göre ”eski kocasından ayrı yaşayan” kişilerin hak sahibi olduğu açıkça anlaşılmaktadır. Hak sahipliği sıfatı bulunmaması sebebiyle aylığı kesildiği dikkate alındığında, yardım almanın ön koşulu “fiilen dul” olmaktır. O halde, kadın beraber yaşama durumunu kuruma bildirmek zorundadır. Aksi halde kurumdan yardım alma koşulları oluşmadığından aldatılan kurumdan her aylık alışında yenilenen suç kastıyla hareket ediliyor demektir. Zira, boşanma kararına rağmen eski kocasıyla aynı evde beraber yaşayan ve yardım alan kadın beraber yaşadığını kuruma ilk başvuru sırasında bildirdiği takdirde yardım alamayacağının bilincindedir.

5-Eylem, 5510 sayılı Yasa öncesinde de suç oluşturmaktaydı; Mahkemenin beraat gerekçesinde belirttiği 5510 sayılı Yasanın 56/son maddesinde yer alan, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlenmesi halinde bu kişilerin aldıkları haksız aylıkların tahsil edilmesi hususundaki düzenleme bir yenilik getirmemektedir. Ancak, bu maddeyle, devletten haksız yere para almak suretiyle gerçekten muhtaç yetimlerin hakkını yemek olarak olayları değerlendiren toplumun beklentileri açıklığa kavuşturulmuştur. Ayrıca, genel hukuk kurallarını anlamakta güçlük çeken bir kısım kişilerin yasaları ve suç kavramını daha açık ve belirginlikle anlamaları sağlanmış, genel hükümlere paralel özel hüküm düzenlemesi yapılmıştır. Aylık bağlanmasına ilişkin çıkarılan yasaların tamamında kimlerin aylık alabileceği tanımlandığından, kurumun haksız aylık alınması nedeniyle uğradığı zararı tahsil etmek için gerek 5510 sayılı yasanın 96. maddesi, gerekse Borçlar Kanunu hükümlerinde yer alan haksız zenginleşme nedeniyle geri tahsil etmesi mümkündür. Trafik kazası sonucu ölüme neden olan sanıktan olay nedeniyle uğranılan zarar tazminat davası ile tahsil edilebiliyorsa, haksız aylık alan sanıktan da uğranılan zararın tazmini haksız zenginleşme sebebiyle açılacak hukuk davası yoluyla her zaman istenebilir. Ancak, haksız zenginleşme nedenine dayalı hukuk davasında, eşlerin fiili beraberliklerinin ispatlanması için tanık, ikrar, muhtarlık kayıtları, eşlere ait fatura adres bilgileri, ikametgah belgesi vb. gibi deliller gereklidir. 5510 sayılı Yasanın 56/son maddesi ile getirilen yenilik ile açılacak davanın derhal sonuçlandırılması için bir düzenleme yapılmıştır. Kurum, kendi çalışanları aracılığıyla tespit yapacak ve "kadının fiilen birlikte yaşama durumunun belirlenmesi" halinde bu tutanak mahkemeye ibraz edilecek, mahkemece tutanak ve tutanak düzenleyicilerinin beyanlarından başka bir delile ihtiyaç duyulmaması halinde dava uzamadan derhal bitirilebilecektir.

Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 6, 7, 73. 84. maddelerinde, yoklama işlemlerinin amacı, yöntemleri ve gerçeğe aykırı bildirimler konuları yer almaktadır. Bu yönetmelik doğrultusunda, eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşama durumu, kurumca yürütülecek yoklama işlemleri ile tespit edilmektedir. Aylık almakta iken aylık alma koşullarını kaybedenler zamanında belirlenerek, bunlar adına yapılan ödemeler durdurularak aylıkları kesilmekte ve yersiz olarak yapılan ödemeler tahsil edilmektedir. Aylıkların bağlanması ve ödenmesi sırasında kuruma yapılan bildirimlerin gerçeğe aykırılığının tespiti durumunda kurum, zararı ilgililerden geri almakta ve gerçeğe aykırı bildirim nedeniyle suç duyurusunda bulunmaktadır. Ayrıca, Fazla veya Yersiz Ödemelerin Tahsiline İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelikte ise, kurumdan boşandığı halde durumunu Sosyal Güvenlik Kurumuna bildirmeyip, boşandığı eşi ile birlikte yaşayanların tespiti halinde Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunulacağı açıklanmıştır. Bu yönetmeliklerle, kurum aracılığıyla yoklama yapılmasında izlenecek usul ve esaslar tarif edilerek suç işlenmesine engel olmak amaçlanmış ve suç işleyenleri takip edip yakalamak için düzenleme yapılmıştır. Kurum tarafından eskiden bu yana uygulanan suç ihbarı durumu metne bağlanmıştır. Bu durum, yönetmeliğin yürürlük tarihinden önce işlenen eylemler suç oluşturmamaktadır şeklinde anlaşılamaz. Nitekim, bahsedilen yönetmeliklerin yayınlanmasından önceki tarihlerde de, aylık alma şartlarına sahip olmayan kişiler tespit edildiğinde verilen aylıklar kesiliyor ve haksız olarak alınan aylıklar nedeniyle Cumhuriyet Başsavcılıklarına suç ihbarlarında bulunulması üzerine dolandırıcılık suçu işlediklerinden bahisle kamu davaları açılmaktaydı.

6-Zararın tazmin edilmesi, yasalarda suç teşkil eden eylemin cezasız kalmasını gerektirmez, cezadan indirim nedeni oluşturur, Şayet ortada bir suç varsa, zararın tazmin olanağı bulunduğundan bahisle beraat kararı verilemez. Kanunda tanımlanan suçun unsurları itibariyle oluştuğu kabul edilirse, Ceza Kanunlarına göre ceza verilmesi gerektiği konusunda bir tereddüt yoktur. Somut olayda, üç çocuğu bulunan sanıkların yaşları ve eş olmaları durumu gözetildiğinde verilen cezanın çok ağır olduğu kanaatindeyiz. Sanıklara atılı dolandırıcılık suçunun yaptırımı 20.10.2008 olan suç tarihi itibariyle TCK. nun 158/1-e maddesi uyarınca adli para cezası yanında hapis cezasının 3 yıl olduğu, katılanın zararı tazmin edilmediğinden cezanın yasada yazılı tedbirlere çevrilemeyeceği ve ertelenemeyeceği anlaşılmaktadır. Ancak, bu bizi eyleme ceza vermeme yönünde bir arayış ve suç tanımındaki sapmaya yöneltmemelidir. Yukarıda açıklanan "Yersiz ödemelerin geri alınması" başlığı ile düzenlenen 5510 sayılı kanunun 96. maddesinde tanınan kolaylıktan yararlanılarak; haksız alınan aylıkların faizsiz olarak 24 ay içinde kuruma geri ödenmesi konusunda failler ile katılan kurum arasında protokol yapılması durumunda, zararın tazmini nedeniyle TCK. nun 168. maddesinin uygulanması ve cezadan indirim konusu değerlendirilmelidir. Böylece hükmedilecek cezaya TCK. nun 50, 51. maddelerinin uygulanması ve CMK. nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması gündeme gelecektir. O halde, "bu kadar ceza fazla" düşüncesi bir tarafa bırakılarak eylemin kanuni tanımı içinde suç oluşturup oluşturmayacağı belirlenmelidir. Suç unsurlarının gerçekleştiğinin kabulü halinde, bu suçlara verilecek cezaların makul oranda tayin edilmesi tartışılmalıdır.

Burada konumuza paralellik gösteren, doğrudan gelir desteği ödemeleri sırasında yapılan dolandırıcılık suçlarını da hatırlatmakta fayda vardır. Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 11.12.2006 tarih ve 2005/2351-2006/10116 sayılı kararında; sanığın, 2001 yılında 15.nolu parsel ile ilgili sahte kira sözleşmesine dayanarak, 2002 yılında ise 465.nolu parselde tarımsal faaliyette bulunmadığı halde bulunuyormuş gibi beyanda bulunarak DGD alarak dolandırıcılık suçlarını işlediğinin iddia olunmasına göre, 2002/41 sayılı Tebliğin, “Uygulama Şekli” başlıklı üçüncü bölümünde, çiftçilerin, çiftçi kayıt sistemine dâhil olabilmeleri için ancak tarımsal faaliyette bulundukları tarım arazilerini beyan edeceklerinin, aksi takdirde müracaatları sırasında teslim ettikleri belgelerdeki bilgilerin doğruluğundan sorumlu tutulacaklarının, aynı Tebliğin “Uygulamanın Denetimi” başlıklı dördüncü bölümünde de, idarenin denetimi örnekleme yöntemi ile yapacağının belirtilmesine göre başvurunun denetim dışı kalarak haksız menfaat elde edilmesi olanaklı olduğundan, başvuru sahiplerinin beyanlarının idare tarafından denetlenmesinin ve başvuru sahibinin haksız ödemeyi gecikme faizi ve zamları ile birlikte geri ödemeyi taahhüt etmesinin başlangıçta gerçekleştirilen eylemi suç olmaktan çıkarmayacağı dikkate alınarak, 2001 yılında 15 nolu parseli fiilen kullanan şikâyetçi ... ile kira anlaşması olmadığı halde anılan kişinin imzasını da taklit ile sahte kira akdi sunarak destekleme primini aldığı, yine 2002 yılında tutanak tanıklarının beyanlarına göre yaklaşık 20 yıldır üzerinde tarımsal faaliyette bulunulmayan 465 nolu taşınmazla ilgili tarımsal faaliyette bulunuyormuş gibi DGD ödemesi için başvurduğu gözetilmeden, 2001 ve 2002 yıllarındaki fiilleri nedeniyle TCK. nun 504/7. maddeleri ile iki kez mahkûmiyeti yerine, 2001 yılındaki fiilinden kira akdinin iğfal kabiliyetinin bulunmadığından ve 2002 yılındaki fiilinden 465 nolu parselde görevlilerin yaptığı araştırmada tarımsal faaliyet yapılmadığı tespit edildiğinden bahisle yazılı şekilde beraat kararı verilmesinin yasaya aykırı olduğu açıklanmıştır. Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 29.03.2011 gün ve 11-249/24 sayılı kararında da, kişinin tarımsal faaliyet yapmadığı halde yapıyormuş gibi belge ibraz edip haksız olarak DGD ödemesi alması eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturacağı, haksız alınan ödemenin kişiden tahsil edilmesinin eylemi suç olmaktan çıkarmayacağı vurgulanmıştır. Dolayısıyla, devlet bu konuda da ekmediği yeri ekmiş gibi başvuruda bulunan kişilere yardım etmek amacında değildir. Maddi gerçekleri araştıran yargıç, yardım almak (DGD) talebinde bulunan kişinin, gerçekten yardım (DGD) ödemesini hak edip etmediğini belirlemek durumundadır.

7-Aylık almak koşulları yönünden fiilen beraber yaşama olgusu araştırılmalıdır. Temyize konu dosyadaki eyleme benzer dolandırıcılık suçlarını işleyen sanıklar hakkında açılan kamu davaların yapılan yargılaması sonunda, mahkemelerce tesis edilen gerek beraat gerekse mahkumiyet kararların temyizi üzerine inceleme yapan dairemiz tarafından eksik incelemeyle hüküm kurulması nedeniyle oybirliği halinde verilen bozma kararlarının anımsanması yerinde olur. Dairemizin 15.02.2012 gün ve 2011/11378-2012/8114 sayılı, 28/03/2012 gün ve 2012/107-2012/33105 sayılı, 05/04/2012 gün ve 2011/14653-2012/33855 sayılı, 17.04.2012 gün ve 2012/3461-2012/34893 sayılı bozma kararlarında, "Sanığın, katılan kurumdan emekli aylığı alan babasının ölümünden sonra yetim maaşı almak amacıyla resmen boşandığı eski kocası olan diğer sanıkla birlikte aynı evde yaşamaya devam ederek suç tarihleri arasında haksız çıkar sağladıklarının iddia olunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından; kendisinden yetim aylığı intikal eden murisin ölüm tarihlerinin tespit edilmesi, boşanma dosyası getirtilerek, denetime izin verecek şekilde çekişmeli veya anlaşmalı boşanma olup olmadığı, anlaşmalı boşanma ise anlaşma metninin ayrıntılı bir şekilde incelenmesi, taraflara nafaka veya maddi-manevi tazminata hükmedilip hükmedilmediği, hükmedilmiş ise, fiili ödeme yapılıp yapılmadığının belirlenmesi ve sanıkların boşandıktan sonra aynı evde birlikte yaşamaya devam edip etmedikleri, birlikte yaşamanın sürekli olup olmadığı, bir süre ayrı yaşadıktan sonra tekrar bir araya gelip gelmedikleri, geçici birliktelik varsa sebepleri, boşandıktan sonra eşlerden, birinin ikametgahının nakil belgesi ile bir başka yere nakledilip nakledilmediği, fiilen nakil söz konusu ise kayden nakledilmemede eşlerin ihmalinin bulunup bulunmadığının muhtar kayıtları ile birlikte sanıkları yakından tanıyan komşularından sorulup beyanlarına başvurulması, mahallin zabıtasından araştırılıp tespitinden sonra, toplanan tüm delillerin birlikte değerlendirilerek sonucuna göre hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hükmolunması bozmayı gerektirmiş," denilmektedir. Yine daha önce dolandırıcılık suçlarının temyiz inceleme görevini yapan Yargıtay 11. Ceza Dairesi, 29.12.2010 gün ve 3976-15274 sayılı kararında, “boşanma dosyası incelenerek içeriği, boşanma nedeni, sanıkların boşandıktan sonra aynı evde birlikte yaşamaya devam edip etmedikleri muhtarlık, zabıta ve komşularından sorulup araştırılması, boşandıktan sonra eşlerden birinin nakil belgesi ile bir başka ikametgah edinip edinmediği, boşanma sonucu bir süre ayrı yaşadıktan sonra tekrar bir araya gelip gelmediklerinin tespitinden sonra toplanan tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi gerektiği” belirtilerek mahkemenin beraat kararını bozmuştur.

Tüm bu açıklanan nedenlerle; Dairemizin önceki bozma kararlarında, "aynı evde birlikte yaşama olgusunun" tespit edilmesinin gerekliliği belirtilmiştir. Yine, Yargıtay 21.Hukuk Dairesinin 15.03.2012 gün ve 835-3823 sayılı kararında da açıklandığı üzere; devletin, boşanılan eşle fiilen beraber yaşayan kişileri sosyal sigorta yardımından yararlandırmama yetkisi bulunmaktadır. Boşandığı eşiyle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşayan kadının, hak sahipliği sıfatı ortadan kalktığı kabul edilip aylıktan yararlandırılmaması gerekir, bu durum aynı zamanda aylık bağlama engelidir. Boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediğinin soruşturulması gerekir. Mahkemece, boşanma kararının öncesi ve sonrasında kadının boşandığı eski kocasıyla birlikte yaşayıp yaşamadığı, aylık almak koşulları yönünden hak sahipliği ve "yaşamsal olarak dul" statüsü araştırılmalıdır.

Sosyal Sigortalar Genel Müdürlüğünün gün ve sayılı yazısında, ...'e verilen aylığın 20.10.2008 itibariyle kesildiği ve bu kişiye 20.10.2008-19.09.2010 tarihleri arasında yersiz ödeme yapıldığı bildirilmiştir. Yazı ekindeki banka ekstresinin incelenmesinden ise, bildirilen tarihler arasında kurumun hesaba yatırdığı paraların çekildiği anlaşılmaktadır. 5510 sayılı kanunun 96. maddesinde düzenlenen hükümler açısından, 20.10.2008 tarihinden sonra yersiz olarak alınan aylıkların kurumun hatalı işlemlerinden mi kaynaklandığı, yoksa sanık ...'in kasıtlı davranışlarından mı doğduğu araştırılarak, sanıkların hangi tarihten bu yana beraber yaşadığı belirlenip "suç tarihinin ve zarar miktarının" belirlenmesinden sonra yapılan ödemeler toplamının yirmi dört ay içinde ödemesi durumu ile ilgili kurumdan bilgi alınması ve bütün bu hususların 5237 sayılı Yasanın uygulanması sırasında değerlendirilmesi gerekirken, bu konularda eksik soruşturma yapıldığı görülmüştür.

Sonuç olarak; sanıklara atılı dolandırıcılık suçunun kanuni tanımındaki hileli davranışlarla katılan kurumu aldatıp, başkasının zararına olarak kendilerine yarar sağlama durumu ele alınıp, gerçekten boşanma durumu yani “yaşamsal olarak dul” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediğinin incelenmesi gerekirken, boşanma ilamının muvazaalı olduğuna ilişkin sahtecilikten açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden ve yasada tanımlanan bir suç nedeniyle meydana gelen zararın sonradan giderilmesi olanağı bulunmasının eylemi suç olmaktan çıkarmayacağı dikkate alınmadan, eylemin hukuki ihtilaf niteliğinde olacağı ve dolandırıcılık suçunun unsurlarının gerçekleşmediği gerekçesiyle beraat kararı verilmesini yasaya aykırı bulduğumuzdan beraat kararının onanması yönündeki çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2012/9712, Karar No: 2013/5297, Tarih: 30.04.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/9712 E.  ,  2013/5297 K.**

**"İçtihat Metni"**

Cinsel taciz ve kişilerin huzur ve sükununu bozma suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Aydın 2. Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 23.02.2009 gün ve 2008/190 Esas, 2009/167 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı CMK.nın 34/2, 231/3 ve 231/6. maddelerine göre; gerek yüze karşı, gerekse gıyapta verilen hükümlerde başvurulabilecek yasa yolu, süresi, mercii ve şekillerinin belirtilmesi zorunlu olduğu halde, yokluğunda verilip babasına tebliği yapılan hükümde yasa yolu şeklinin gösterilmediği ve bu noksanlık CMK.nın 40. maddesi uyarınca eski hale getirme nedeni de sayılacağı gibi sanığın talimat mahkemesinde ikamet adresi olarak beyan ettiği Ankara ili Mamak ilçesinde bulunan son adresine hükmün tebliği gerekirken, Akdağmadeni ilçesi ..., Köyünde babasına yapılan tebligatın da geçersiz olduğu, anılan gerekçelerle sanığın öğrenmeyle yaptığı 01.12.2010 günlü temyizin süresinde olduğu kabul edilmekle gereği düşünüldü:

Gerekçeli kararda katip imzasının bulunmaması mahallinde giderilebilir eksiklik kabul edilmiştir.

Beraat eden sanık ...'un talimat yolu ile alınan savunmasında kendi adına kayıtlı 0 ... ...47 nolu telefon hattını kardeşi olan sanık ...'a verdiğini ve hattın sanık ... tarafından kullanıldığını beyan etmesine rağmen, talimat mahkemesi yolu ile ifadesi alınan sanık ...'a bu iddia hakkında savunma olanağı tanınmadığı gibi sanık ...'un beyanlarında kendi adına kayıtlı olan 0 ....525 nolu telefon hattını 2007 yılının 8. ayından itibaren Yozgat Akdağmadeni ...,Köyünde ikamet eden ... ... isimli arkadaşına verdiğini ifade etmesine rağmen, bu kişinin tanık olarak dinlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile hükümlerin kurulması,

Kabule göre de;

Sanığın, mağdureye yönelik birden fazla kez arama ve cinsel içerikli mesaj gönderme eylemlerinin bütünüyle zincirleme cinsel taciz suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde cinsel taciz ve kişilerin huzur ve sükununu bozma suçlarından ayrı ayrı mahkûmiyet kararı verilmesi,

Kasten işlediği suçlardan dolayı hapis cezalarına mahkûmiyetinin kanuni sonucu olarak TCK.nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2305, Karar No: 2010/6140, Tarih: 08.04.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/2305 E.  ,  2010/6140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde itirazın iptali faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı, 25.10.2005 tarihinde anaarı çiftleştirme kutusu ve damızlık anaarı sattığı davalının 13.809,98 TL satış bedelinden 9.400 TL'ni ödediğini, bakiye 4.409,98 TL'nin ödenmediğini, alacağın tahsili için başlattığı icra takibine davalının haksız itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı iddia edilen satışın hayali olduğunu, satışa ve mal teslimine dair belgenin ibraz edilmesi gerektiğini bildirerek, yersiz olan davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece borca yönelik itirazın iptali ile 4.409,98 TL asıl alacak üzerinden takibin devamına karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı 4.409.98 TL asıl alacak (cari hesap alacağı) ve 1.965,65 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 6.429,04 TL alacağın tahsili için icra takibi başlatmıştır.

Davalı belge olmadan takip yapılamayacağını bildirerek, borcun tamamına itiraz etmiştir.

Davacı ticari defterine, faturalara dayanarak alacak talep etmiştir. Ticari defterlerin sahibi lehine delil olabilmesi için TTK'nun 82 ve devamı maddelerinde belirtildiği gibi, tarafların tacir olması ve defterlerin açılış ve kapanış tasdiklerinin bulunması gerekmektedir. Davalının tacir olduğu anlaşılamadığı gibi, davacının kapanış tasdiki olmayan ticari defterlerinin lehine delil olması da mümkün bulunmamaktadır.

Davacı, satım hukuki ilişkisine dayanmış; davalı, akdi ilişkiyi inkar ederek, malları teslim almadığını bildirmiştir. Fatura bir hukuki ilişkinin yerine getirilmesi safhası ile ilgili bir belgedir. Faturanın delil olabilmesi için bir takım şartların gerçekleşmiş olması gerekir. Herşeyden önce taraflar arasındaki bir temel borç ilişkisi bulunmalıdır. Temel borç ilişkisinin varlığını ispat yükü faturayı veren davacıdadır. Davalı, akti ilişkiyi ve malın teslim edildiğini inkar ettiğine göre, faturayı düzenleyen kişi bu ilişkinin varlığını kanıtlamalıdır. 6762 sayılı TTK.nun 23.maddesi gereğince davaya ve takibe konu faturaların kapsamının kesinleşmesi ve davalıyı bağlayıcı olabilmesi için faturalara konu malların davalıya teslim edilmiş

olduğunun yasal delillerle davacı tarafça kanıtlanması gerekir. Bu durumda, teslim usulen kanıtlanamadığına göre, davalının tek yanlı olarak düzenlendiği fatura satıma konu emtianın teslim edildiği ve satımın tamamlandığı iddiasını ispata yeterli değildir. Davalının imzasını içermeyen faturaların davayı sonuçlandıracak bir delil olarak kabulü de mümkün değildir. Tek taraflı düzenlenen faturalara itibar edilemez. Davacı satım ve teslim iddiasını yazılı delillerle kanıtlayamamıştır. Ancak davacı, dava dilekçesinde vs. delil demek suretiyle yemin deliline de dayandığından, davacıya davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 8.4.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.