muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2207, Karar No: 2013/6314, Tarih: 15.04.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/2207 E.  ,  2013/6314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyada mevcut 16.07.2012 tarihli fen bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın A harfiyle gösterilen ve yol olarak el atıldığı belirtilen kısmına hangi tarihte el atıldığının davalı idareden,

2- El atma tarihi tespit edildikten sonra dava konusu taşınmazın el atma tarihi itibariyle imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise ilk olarak imara alınış tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskûn bulunup bulunmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı, belediye sınırları içinde bulunup bulunmadığı, beldenin gelişme yönünde olup olmadığı ilgili belediye başkanlığından,

3-Dava konusu 4287 ada 7 parsel sayılı taşınmaz ile somut emsal alınan (412 ada 11 parsel sayılı) taşınmazın bulundukları cadde ve sokak itibariyle belediyece belirlenen 2011 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

Sorularak alınacak cevap yazılarının ve belgelerinin dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3340, Karar No: 2019/10083, Tarih: 18.06.2019

**14. Ceza Dairesi         2019/3340 E.  ,  2019/10083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, müstehcenlik, özel hayatın gizliliğini ihlal, tehdit

HÜKÜM : Sanığın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkûmiyeti ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, müstehcenlik, tehdit, özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından beraatine dair Antalya 7. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 24.10.2017 gün ve 2017/73 Esas, 2017/256 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, müstehcenlik, özel hayatın gizliliğini ihlal, tehdit suçlarından kurulan hükme yönelik katılan mağdure vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, müstehcenlik, özel hayatın gizliliğini ihlal ve tehdit suçlarından gerçekleştirilen yargılama sonucunda atılı suçlardan beraatine dair ilk derece mahkemesince verilen kararla ilgili yapılan başvuru üzerine istinaf incelemesini yapan Bölge Adliye Mahkemesince anılan hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hüküm katılan mağdure vekili tarafından temyiz edilmiş ise de, müsnet suçları düzenleyen 5237 sayılı TCK'nın 109/2, 226/3, 134/1, 106/1. maddelerinde yer alan hapis cezalarının üst sınırlarının on yıldan fazla olmaması ve 5271 sayılı CMK'nın 286/2-g. maddesine göre üst sınırı on yıl veya daha az hapis cezasını gerektiren suçlarla ilgili ilk derece mahkemesince verilen beraat kararlarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen hükümlerin kesin olup temyiz edilememesi karşısında, vaki temyiz isteminin aynı Kanunun 298. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile sanık müdafisi ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair kurulan hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemlerinin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmesine, 18.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2202, Karar No: 2013/6312, Tarih: 15.04.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/2202 E.  ,  2013/6312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyada mevcut 12.07.2012 tarihli fen bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın A harfiyle gösterilen ve yol olarak el atıldığı belirtilen kısmına hangi tarihte el atıldığının davalı idareden,

2-El atma tarihi tespit edildikten sonra dava konusu taşınmazın el atma tarihi itibariyle imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise ilk olarak imara alınış tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskûn bulunup bulunmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı, belediye sınırları içinde bulunup bulunmadığı, beldenin gelişme yönünde olup olmadığı ilgili belediye başkanlığından,

3-Dava konusu 4305 ada 5 parsel sayılı taşınmaz ile somut emsal alınan 412 ada 11 parsel sayılı taşınmazın bulundukları cadde ve sokak itibariyle belediyece belirlenen 2011 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

Sorularak alınacak cevap yazılarının ve belgelerinin dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4029, Karar No: 2009/6419, Tarih: 26.05.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/4029 E.  ,  2009/6419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 08.02.2006 gününde verilen dilekçe ve 11.04.2006 günlü birleşen dosyada davalı ... aleyhine açılan davada tapu iptali tescil, olmadığı takdirde bedel istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın birleşen dava bakımından kabulüne dair verilen 14.10.2008 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi birleşen davanın davacısı ... tarafından istenilmekle, tayin olunan 26.05.2009 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı vekili Av.... ... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. ... karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenicinin temliki işlemine dayalı tapu iptali ve tescil, ikinci kademedeki istek ise ödemeler tutarı 22.000 Euro’nun tahsili istemlerine ilişkindir.

Davalı yüklenici, davanın reddini savunmuş, diğer davalı arsa sahibi edimlerin yerine getirilmediğini belirtmiştir.

Mahkemece, davacının mülkiyet aktarımı istemi kabul edilmiştir.

Hükmü, davalı arsa sahibi ... temyiz etmiştir.

Davalılar arasındaki biçimine uygun düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine göre çekişme konusu 36 numaralı bağımsız bölüm yükleniciye bırakılması kararlaştırılan yerler içindedir. Kuşkusuz, arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi yükleniciye kişisel hak sağlar. Yüklenici bu hakkını doğrudan arsa sahibine karşı ileri sürebileceği gibi Borçlar Kanununun 163. maddesi hükmünce yazılı olmak koşulu ile üçüncü kişilere de temlik edebilir. Davadaki

istemin dayanağı 29.07.2002 tarihli temlik işlemidir. Kısaca bir tanımlama yapmak gerekirse temlik, borçlunun (arsa sahibinin) rızasını gerektirmeyen yazılı yapılması zorunlu hak sahibine (üçüncü kişiye) konusu olan hakkı talep yetkisi tanıyan rızai sözleşmelerdendir. Temlik sözleşmesi ile evvelki alacaklının temlik edebileceği hak, gerçek hakkı ne ise onunla sınırlıdır. Somut olayda olduğu gibi şayet temlik işlemi arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklanan şahsi hakka ait ise yeni alacaklının (davacı üçüncü kişinin) ifa talebine muhatap olan borçlu (arsa sahibi) Borçlar Kanununun 167. maddesinden yararlanarak ifaya karşı koyabilir. Gerçekten, Borçlar Kanununun 81. maddesi uyarınca öncelikli edimini yerine getirmeyen yüklenicinin yaptığı temlik işlemi edimin yerine getirilmediği oranda arsa sahibini bağlamaz.

Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya gelince;

Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya gelince;

Davalılar arasındaki 09.03.2005 günlü biçimine uygun düzenlenen sözleşmenin 7. maddesinde teslimin yapıya iskan alınmak koşuluyla yapılacağı hükme bağlanmıştır. Bu hüküm HUMK.nun 287. maddesi uyarınca delil sözleşmesi niteliği taşıdığından arsa sahibine teslimin başka türlü yapıldığını kabule olanak yoktur. Kısaca, hukuken teslim ancak yapının kullanma izni alındığında olanaklıdır. O yüzden, davalı yükleniciye veya onun temlik işleminde bulunduğu davacıya yapıya iskan alınmak üzere uygun bir süre ve yetki verilmeli ve bunun sonucu beklenmelidir. Yapıya iskan alınsa bile bilirkişi raporuna göre işin getirildiği fiziki seviye %95-97 olduğundan sözleşme arsa sahibi bakımından ifayla tamamlanmış sayılamaz. İnşaattaki bitirilmeyen fiziki seviyeye karşılık parasal tutar da yeniden keşif suretiyle bilirkişiye hesaplattırılmalı, ifa hesaplanacak bu bedelin davacı tarafından depo edilmesi ile tamamlanmış olacağından tescile bu durumda hüküm kurulmalıdır. Mahkemenin bu yönü de gözden kaçırması açıklanan nedenle yanlıştır.

Karar, bütün bu nedenlerle temyiz eden davalı arsa sahibi yararına bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 625.00 TL. Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak hükmü temyiz eden davalı ...’e verilmesine, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 26.05.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2210, Karar No: 2017/13940, Tarih: 20.12.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/2210 E.  ,  2017/13940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'un Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçundan eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 31/2. maddeleri uyarınca belirlenecek cezanın miktar ve nev’i itibariyle tabi olduğu aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2. maddelerine göre belirlenen 4 yıllık zamanaşımının, karar tarihinden inceleme tarihine kadar gerçekleşmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 20/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/201, Karar No: 2021/2350, Tarih: 18.05.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/201 E.  ,  2021/2350 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

1-213 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan kurulan hükmün sanık müdafiinin temyizi üzerine incelenmesinde;

Sanık hakkında Vergi Usul Kanunu ile 5464 sayılı Kanun'a muhalefet suçlarından ayrı ayrı cezalandırılması istemiyle açılan davada; mahkemece, Türk Ceza Kanunu'nun 44. maddesi delaletiyle fikri içtima kuralları uygulanarak sanığın yalnızca Vergi Usul Kanunu'na muhalefetten cezalandırılmasına karar verilmiş ise de; Vergi Usul Kanunu'na muhalefet suçunun müstakilen işlenen suç olması nedeniyle fikri içtima kuralları uygulanamamakla birlikte bu husus sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Tayin olunan temel cezada zincirleme suç nedeni ile artırım yapıldıktan sonra takdiri indirim uygulanırken sonuç cezanın 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası olması gerekirken yazılı şekilde 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezasına hükmolunmak suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Sahte fatura düzenleme suçunda, her takvim yılında işlenen eylemlerin birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda sahte faturalar düzenlenmesi halinde, eylemlerin bir bütün halinde zincirleme şekilde sahte fatura düzenleme suçunu oluşturacağı anlaşılmakla; somut olayda, sanığın her takvim yılındaki eylemlerinin ayrı ayrı zincirleme biçimde işlenmiş suçları oluşturacağı gözetilmeden, hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin tek hüküm kurulması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamış; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Tefecilik yapmak suçundan kurulan hükmün katılan kurum vekilinin temyizi üzerine yapılan incelemede;

2-Tefecilik yapmak suçundan kurulan hükmün katılan kurum vekilinin temyizi üzerine yapılan incelemede;

... Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığı'nın düzenlediği 02/09/2013 tarihli vergi tekniği ile inceleme raporuna göre sanığın 2008, 2009 yıllarında POS cihazlarını kullanarak kredi kartı sahiplerine faiz veya komisyon karşılığında ödünç para vererek faiz/komisyon geliri elde ettiğinin tespit edilmesi, vergi müfettişince dinlenen tanıkların sanığın işyerindeki POS cihazlarından çekim yaparak bankalara olan borçlarını ödediğini beyan etmeleri, 13/10/2014 tarihli bilirkişi kurul raporu, sanığın emniyette vermiş olduğu ifade, tanıkların anlatımı ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın kazanç elde etmek amacıyla birden fazla kişiye ödünç para vermek suretiyle zincirleme tefecilik suçunu işlediğinin sübuta erdiği nazara alınarak mahkumiyeti yerine, dosya kapsamı ve oluşa uygun düşmeyen gerekçelerle yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan kurum vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 18/05/2021 günü oy birliği ile karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2021/23600, Karar No: 2021/17815, Tarih: 22.11.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/23600 E.  ,  2021/17815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Esastan red

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık ... müdafiinin temyiz dilekçesinde belirttiği sebeplere yönelik yapılan incelemede;

TCK'nın “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar indirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 145. (veya 150/2) maddelerinde veya gerekçelerinde “Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” koşulu yoktur. Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır. Ancak; her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, TC Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, TC Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim, TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bunun gibi kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, cinsel istismar gibi ağır suçların yağma ile birlikte işlenmesi hallerinde değer azlığı indiriminin yapılmaması hukuka, vicdana ve adalete de uygun olacaktır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdiri ile Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararına göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, katılan ...’a ait ekmek fırınından katılanları tehdit etmek suretiyle 06.01.2021 tarihinde 250 TL değerinde; 07.01.2021 tarihinde de 150 TL değerinde yiyecek malzemesi yağmaladığının anlaşılması karşısında; sanığa verilen her iki yağma suçundan değer azlığı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 150/2. maddesiyle cezalardan indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 5271 sayılı CMK'nın 304/2. maddesi uyarına yeniden incelenmek ve hüküm verilmek üzere dosyanın ... 1. Ağır Ceza Mahkemesi’ne gönderilmesine, 22.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.