muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6, Karar No: 2014/2238, Tarih: 20.02.2014

Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra görevsizlik kararı verilerek dosya kadastro mahkemesine gönderilmiştir. Kadastro mahkemesince, davanın kısmen kabul kısmen reddi ile Osmaniye İli, Merkez İlçesi, .. Mahallesi 2089 ada 2 parsel nolu taşınmazın tesbitinin iptaline, 13/03/2013 hâkim havale tarihli fen bilirkişi raporunda (A) ve (F) harfi ile gösterili 5650.13 m2'lik kısmının bahce vasfıyla davacı karşı davalılar Ali ve M.. T..'nin her biri adına ayrı ayrı olmak üzere 1/2 hisse düşecek şekilde kayıt ve tesciline, (D) harfi ile gösterili 196.95 m2'lik kısmın olduğu gibi yol olarak bırakılmasına, (B) ve (E) harfi ile gösterilen 1095,06 m² alanın kısımlarının geniş orman parseli olan Osmaniye İli, Merkez İlçesi, ... Mahallesi 2089 ada 8 nolu parsele eklenerek orman vasfı ile H.. H.. adına kayıt ve tesciline, (C) harfi ile gösterilen Osmaniye İli, Merkez İlçesi, ... Mahallesi 2089 ada 8 nolu taşınmazın içerisinde kalan bölümün orman vasfı ile H.. H.. adına kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm, davalılar H.. H.., Orman Yönetimi ve DSİ tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medenî Kanunun 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazın tescili davası olarak açılmış iken, yörede kadastro çalışmaları başlayıp çekişmeli yerle ilgili kadastro tutanağı düzenlenmesi ile kadastro tesbitine itiraza dönüşmüştür.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 18.03.1993 tarihinde ilânı yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Genel arazi kadastrosu dava tarihinden sonra 2008 yılında yapılmıştır.

Davacılar tarafından daha önce H.. H.., Belediye Başkanlığı, Orman Yönetimi ve DSİ'ye karşı açılan tescil davasının, Osmaniye 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1998/101- 2001/410 sayılı kararı ile feragat nedeniyle reddedilerek kararın kesinleştiği, daha sonra 2006 yılında davacıların yine aynı yer hakkında tescil davası açtıkları, feragat nedeniyle reddedilen Osmaniye 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1998/101- 2001/410 sayılı dosyasını da delil olarak gösterdikleri, yargılama sırasında yörede kadastro çalışmalarının başlaması üzerine taşınmaz hakkında davalı olması nedeniyle malik hanesi açık bırakılarak 2089 ada 2 parsel numarası ile tanzim edilen tutanağın kadastro mahkemesine gönderildiği, kadastro mahkemesince tutanak ile asliye hukuk mahkemesinden görevsizlikle gelen dava dosyası birleştirilerek yargılamaya devamla hüküm kurulduğu görülmektedir. Ne var ki; mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir. Şöyle ki, davacılar ikinci kez açtıkları tescil davasında daha önce feragatla sonuçlanan dava dosyasını delil göstermelerine ve dosyadaki diğer bilgilerden de tescile konu yerin her iki dosyada da aynı yer olması muhtemel olmasına rağmen, Osmaniye 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1998/101- 2001/410 sayılı dosyası keşif sırasında uzman ve

yerel bilirikşiler marifetiyle uygulanmak suretiyle aynı yer olup olmadığı belirlenmemiştir. Dava konusu yerin her iki dosyada da aynı olması durumunda tarafları, dava konusu ve dava sebebi aynı olan önceki kararın Hukuk Muhakemeleri Kanunun 303. maddesi gereğince kesin hüküm oluşturacağı açıktır.

O halde; mahkemece, Osmaniye 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1998/101- 2001/410 sayılı dosyası getirtildikten sonra, mahallinde yapılacak keşifte fen bilirkişi ve yerel bilirkişiler yardımı ile yapılacak uygulama ile dava konusu yerin feragat edilen dosyadaki yer ile aynı yer olup olmadığı belirlenmeli, bu konuda fen bilirkişiden rapor alınmalı, her iki dosyada da dava konusu yerin aynı yer olduğunun belirlenmesi halinde, önceki kararın davacılar açısından kesin hüküm oluşturacağı gözönünde bulundurularak davacıların davası reddedilerek, temyize konu 2089 ada 2 sayılı parselin (A) ve (F) harfi ile gösterilen bölümlerinin, H.. H..nin talebi de gözönünde bulunduralarak, 3402 sayılı Kanunun 30/2. maddesi gereğince, belirlenen nitelikleri ile H.. H.. adına tesciline karar verilmesi gerekeceği hususları gözönünde bulundurularak oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Kabule göre de; orman sayılan yerlerden olduğu gerekçesine dayanılarak 2089 ada 2 sayılı parselin (B) ve (E) bölümlerinin birbirinden ayrı yerlerde bulunması dikkate alınarak ayrı parsel numarası verilmek sureti ile orman niteliğiyle H.. H.. adına tesciline karar verilmesi gerekirken, 2089 ada 8 sayılı orman parseline eklenmesi şeklinde hüküm kurulması ve (C) harfi ile gösterilen bölüm yönünden ise çekişmeli taşınmaz kesinleşmiş tahdit sınırları içinde ve tapuda kayıtlı olduğu gözardı edilerek mükerrer sicil oluşturacak şekilde yeniden orman niteliği ile H.. H.. adına tesciline karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalılar H.. H.., Orman Yönetimi ve DSİ'nin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 20/02/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9470, Karar No: 2011/2198, Tarih: 03.03.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/9470 E.  ,  2011/2198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 9.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 14/05/2009 tarih ve 2007/598-2009/247 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Mutlu Pınar Şengel tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete sigortalı bulunan işyerinde elektrik direğinden dükkanlara giden tellerin şase yapması sonucu çıkan kıvılcımlar nedeniyle meydana gelen yangında oluşan 62.844,49 YTL hasar bedelinin müvekkili tarafından sigortalıya ödendiğini ileri sürerek, anılan miktarın faiziyle birlikte davalıdan rücuan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davaya konu yangının iç tesisattaki bir sorundan kaynaklandığını, bu nedenle müvekkilinin sorumlu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, yangına sebep olan etkenin davacıya sigortalı işyerine ait beslenme kablosunun zaman içinde yıpranmış olması nedeniyle taşıyabileceği gücün yetersiz kalmasından kaynaklandığı, bu durumda davalıya bir kusur yüklenemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacıya sigortalı işyerinin yangın sonucu hasarlanması nedeniyle sigortalıya yapılan ödemenin davalıdan rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu yangın hasarının elektrik direğinden gelen tellerin şase yapması sonucu çıktığı tespit edilmiş, bilirkişi tarafından da yapılan inceleme sonucu olayın bu şekilde meydana geldiği kabul edilmiş ancak davalının olayda kusuru olmadığı belirtilmiştir.Davacı tarafın bilirkişi raporuna itirazda bulunması üzerine aynı bilirkişi kurulundan ek rapor alınmış ise de alınan ek raporda da davacının itirazları karşılanmamış olup, bu yönüyle alınan ek rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.Buna göre, mahkemece somut olayın meydana geliş şekli de nazara alınarak yeni bir bilirkişi kurulundan davacının itirazlarını karşılayan yeni bir rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 03.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14598, Karar No: 2012/673, Tarih: 24.01.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/14598 E.  ,  2012/673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : 1-...

2-...

Taraflar arasında görülen davada Antalya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18/02/2009 gün ve 2003/274-2009/59 sayılı kararı bozan Daire’nin 11/04/2011 gün ve 2010/9460-2011/4177 sayılı kararı aleyhinde davalı Hazine vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

HUMK. nun 5219 sayılı Kanun ile değişik 427/2. maddesi uyarınca 01.01.2011 tarihinden sonra karar düzeltme sınırı 9.350 YTL'na yükseltilmiştir. 11.04.2011 tarihinde temyiz incelemesi yapılan davada davacı 11.420 USD yedieminlik ücreti ve 2.542 USD barınma ücretinin tahsilini talep etmiş, yedieminlikle ilgili davasını takip etmemiş, bu alacağa ilişkin davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, diğer kalem alacakla ilgili davanın davalı şirket yönünden kısmen kabulüne, diğer davalı yönünden ise, husumetten reddine karar verilmiştir. Davacı vekili ile davalı şirket vekilinin barınma ücretine ilişkin hükmü temyiz etmeleri sonucu karar, Dairemizce bozulmuştur. O halde, karar düzeltme istemine konu miktar itibariyle davalı Hazine vekilinin karar düzeltme dilekçesinin miktar yönünden reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Hazine vekilinin karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE, 24.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

25/01/2012 KLY
Yargıtay — Esas No: 2022/6030, Karar No: 2023/8035, Tarih: 12.09.2023

**10. Hukuk Dairesi         2022/6030 E.  ,  2023/8035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/892 E., 2019/79 K.

KARAR : Direnme

Taraflar arasındaki iş kazasından sürekli iş göremezliğe uğraması nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Mahkemece (Kapatılan) 21. Hukuk Dairesince verilen bozma kararına direnilerek davanın kısmen kabul ve kısmen reddine dair karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca direnme kararı uygun bulunmakla davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelemesi için dosya Dairemize gönderilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; müteveffa ...'in davalı işverenlik bünyesinde sayaç okuma memuru olarak çalışmakta iken 09.05.2012 tarihinde meydana gelen trafik kazasında hayatını kaybettiğini, müteveffanın ehliyetini 17.03.2011 tarihinde aldığını ve şoförlük tecrübesi bulunmadığını, davalı şirket veya davalı şirket personelince kazaya konu aracın kullandırılmasının kazaya sebebiyet verdiğini, davalı şirketin yasal mevzuat gereği kazadan sorumlu olduğunu, müteveffanın 25 yaşında vefatı nedeniyle anne ve babasının destekten yoksun kaldığını, diğer davacıların da kardeş acısı yaşadıklarını ileri sürerek davacı anne ve baba için hesaplanacak maddi tazminatlar (belirsiz alacak) ile anne ve baba için 60.000’er TL, kardeşler için 30.000’er TL manevi tazminatların kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davacılar vekili yargılamanın devamında maddi tazminat istemini 13.04.2016 tarihli dilekçesi ile müvekkili baba ... için 22.292,20 TL'ye, müvekkili anne ... için 21.572,23TL'ye arttırmıştır.

II. CEVAP

Davalı ...Ş. vekili cevap dilekçesinde; maddi tazminat talebi belirsiz alacak davası biçiminde ileri sürülmüşse de HMK’nın 107 nci maddesi gereği asgari miktar belirtilmediğinden davanın usulden reddi gerektiğini, taleplerin zamanaşımına uğradığını, sigortalının müvekkili şirket tarafından kiralanmış olan ... plakalı araçta geçirdiği trafik kazası sonucu vefat ettiğini, savcılık dosyasında alınan bilirkişi raporunda müteveffanın tamamıyla kusurlu olduğunun tespit edildiğini, şirketin olayda kusurunun bulunmadığını, Yargıtay içtihatları gereği kusurun tamamıyla işçiye ait olması nedeniyle illiyet bağı kesildiğinden davalı şirketin sorumlu tutulamayacağını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. BOZMA ÖNCESİ MAHKEME KARARI

III. BOZMA ÖNCESİ MAHKEME KARARI

Mahkemenin 30.05.2016 tarihli ve 2014/803 E., 2016/541 K. sayılı kararı ile alınan ilk raporda davalı şirketin kusurunun olmadığı, sürücünün %100 kusurlu olduğunun belirtildiği, itiraz üzerine alınan 03.01.2016 tarihli raporda kazalı sürücünün %60, davalı şirketin %40 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği, anılan raporun hükme esas alındığı, araç kullanan ...'in %100 kusurlu olduğu kabul edilse bile davanın iş kazasından kaynaklı maddi ve manevi tazminat davası olduğu, kazanın çalışma saatlerinde meydana gelmesi nedeni ile iş kazası olduğu hususunda tereddüt olmadığı, olay günü şoför ve yedek şoförün izinli ve raporlu olduğu, dava dışı ...ın araç kullanmak üzere ...'in de ekip şefi olarak görevlendirildiği, araçtaki üç işçinin de ehliyetinin olduğu, ...’in aracı kendi kullanmak istemesi nedeni ile kendisinin ve yanındakilerin hayatını tehlikeye soktuğu, E sınıfı ehliyeti olmasına rağmen asıl işinin şoförlük olmadığı, SGK kayıtlarına göre elektrikçi olarak çalıştığı, işverenin asıl işi şoförlük olmayan kişileri şoför olarak görevlendirmesi sebebiyle kusurunun bulunduğu gerekçesiyle alınan hesap raporu doğrultusunda anne ... yönünden 21.572,23 TL, baba ... yönünden 22.292,20 TL maddi tazminat ile anne ve baba için 20.000’er TL, kardeşlerin her biri için ayrı ayrı 5.000’er TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A.Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar ve davalı taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A.Bozma Kararı

1. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar ve davalı taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 21. Hukuk Dairesinin 01.10.2018 tarihli ve 2016/19122 E., 2018/6874 K. sayılı ilamında özetle; "davacı vekilinin tüm, davalı vekili sair incelenmeksizin dosya kapsamına göre, sigortalı ...’in davalı elektirik dağıtım şirketinde ekip başı işçi olarak çalışırken olay günü şoförün izinli olması nedeniyle aynı ekipte çalışan dava harici Sedat Akarçay’ın işveren tarafından şoför olarak görevlendirildiği ve ekibin Sivrihisar ilçesine bağlı köylere endeks okumak için yola çıktığı, bir müddet sonra sigortalı Mehmet’in de aracı kullanmak istemesi üzerine köy yolunda aracı yol şartlarına uygun olmayacak bir hızda sevk ve idare etmesi neticesinde, aracın stabilize yol üzerinde sürtünme izi bırakıp takla atarak yoldan çıkması neticesinde kazalının vefat etti, araçtaki diğer işçilerin ise yaralandığı, kazalının aracı kullanmak için yeterli ehliyetinin bulunduğu anlaşılmıştır. Mahkemece bilirkişi heyetinden alınan ilk raporda kazalı sigortalıya %100 kusur verilmişken, itiraz üzerine farklı bir bilirkişi heyetinden alınan kusur raporunda davalı işverene %40 oranında kusur verilirken; kazalı sigortalının ise %60 oranında müterafik kusurunun bulunduğu kabul edilmiş, mahkemece iş bu rapora dayanılarak alınan hesap raporuna itibarla karar verildiği anlaşılmıştır. Somut olayda, zarar gören sigortalının aracı kullanmak için uygun sınıfta ehliyeti bulunmasına ve işveren tarafından aracın kullanımı konusunda iş güvenliği talimatının kendisine imza karşılığı tebliğ edilmesine karşın; aracı işverenin talimatına aykırı olarak diğer müteveffa sigortalı ekip şefi...e verdiği, müteveffanın aracı yol durumuna uygun bir şekilde sevk ve idare etmemesi nedeniyle illiyet bağının kesildiği nitekim bu durumun bilirkişi heyetinden alınan ilk raporda da sabit olduğu açıktır. O halde, mahkemece yapılacak iş zarar görenin ağır kusuru neticesinde illiyet bağının kesilmesi nedeniyle davanın reddine karar vermek iken; olayın oluşuna uygun olmayan kusur raporuna itibarla yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur." gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Direnilerek Verilen Karar

Mahkemenin 23.01.2019 tarihli ve 2018/892 E., 2019/79 K. sayılı kararı ile önceki gerekçelere ilaveten trafik kazası açısından % 100 kusur şef olarak görevlendirilen müteveffaya ait olsa bile işveren... Elektrik Dağıtım A.Ş.nin asıl işi şoförlük olmayan kişileri şoför olarak görevlendirmesi sebebiyle olayda kusurunun mevcut olduğu gerekçesi ile karşı oy yazısında açıklanan olay ve madde içeriklerinin birlikte değerlendirildiği belirtilerek direnme kararı verilmiştir.

C. Hukuk Genel Kurulu Kararı

1. Direnme kararının süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edildiği anlaşılmıştır.

2. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 22.02.2022 tarihli ve 2019/(21)10-403 E. - 2022/168 K. sayılı kararında özetle; somut olayda davalıya ait işyerinde 01.03.2012 tarihinde endeks okuma görevlisi olarak çalışmaya başlayan, 09.05.2012 tarihinde ekip şefi olarak görevlendirilen ...’in ...ve iş güvenliği sorumlusu olarak görevlendirilen...ile birlikte endeks okumak amacıyla gittikleri köy yolunda şirket tarafından temin edilen araç ile geçirdiği trafik kazası neticesinde vefat etmesi üzerine anne, baba ve kardeşleri tarafından maddi ve manevi zararların tazmini için eldeki dava açılmıştır. Kaza ile ilgili soruşturma dosyasında yer alan ifade tutanaklarında olay günü şoför ve yedek şoförün izinli ve raporlu olduğu, ekip şefi olarak müteveffa ...' in şoför olarak ise ...ın görevlendirildiği, ...'in şoförlüğü ilerletmek amacıyla arabayı kullanmak istediği, aracı kullandığı sırada kazanın meydana geldiği, kazaya uğrayan ...in işe giriş bildirgesinde mesleğinin elektrikçi olarak belirtildiği görülmüştür. Yargılama sırasında iş güvenliği uzmanlarından oluşan bilirkişi kurulu tarafından hazırlanan 15.06.2015 düzenleme tarihli raporda; sürücü ..., sevk idaresindeki ... plakalı kamyonet ile gündüz saatlerinde, görüşe açık iki yönlü stabilize satıhlı yolda seyri sırasında yol zemininde önceden meydana gelmiş ve çukurlaşmış tekerlek izlerini de dikkate alarak dikkatli ve müteyakkız hâlde seyretmediği, süratini tehlikeli bir durumun ortaya çıkması durumunda kamyonetini en kısa mesafede emniyetle durdurabileceği asgari bir hıza düşürmediği, tedbirli ve dikkatli olmadığı, olay yerindeki yol şartlarına göre hızını ayarlamadığı, emniyet kemeri kullanmadığı için olayın meydana gelmesinde %100 kusurlu olduğu, davalı şirketin olayın meydana gelmesini önleyecek şekilde alabileceği bir tedbir ve olayın meydana gelmesinde ihmali bulunmadığı belirtilerek kusurunun mevcut olmadığı yönünde görüş bildirilmiştir. İtiraz üzerine alınan makine yüksek mühendisleri ve iş güvenliği uzmanından oluşan bilirkişi kurulu tarafından hazırlanan 03.01.2016 düzenleme tarihli raporda; sürücü ... ile ilgili 15.06.2015 tarihli rapordaki tespitler yanında ayrıca bulunduğu ekibin şefi olarak görevlendirilmiş olup yanında bulunan çalışanların da amiri durumunda iken aracı kullanmak isteyerek kendisinin ve yanındaki çalışanların hayatını tehlikeye soktuğu, bu konuda ihmalkâr davrandığı nedenleriyle %60; davalı şirket yönünden ise olay tarihinde şoför olarak görevlendirilen (ölen) ...’in asıl mesleğinin şoförlük olmadığı, şoför olarak profesyonel bir şekilde çalışmamasına rağmen olay anında şoför ve yedek şoförün izinli olmaları sebebiyle motorlu araç kullanma görevinin diğer işçilere verilmiş olduğu, müteveffa ...’in (ehliyeti olmasına rağmen) asıl işi şoförlük olmadığı hâlde olay günü şoförler izinli oldukları için kendisine şoförlük işi verilmiş olmasından dolayı işveren... Elektrik Dağıtım A.Ş

...’in asıl mesleğinin şoförlük olmadığı, şoför olarak profesyonel bir şekilde çalışmamasına rağmen olay anında şoför ve yedek şoförün izinli olmaları sebebiyle motorlu araç kullanma görevinin diğer işçilere verilmiş olduğu, müteveffa ...’in (ehliyeti olmasına rağmen) asıl işi şoförlük olmadığı hâlde olay günü şoförler izinli oldukları için kendisine şoförlük işi verilmiş olmasından dolayı işveren... Elektrik Dağıtım A.Ş.’nin de kusurunun bulunduğu, kazanın meydana gelmesinde yol şartlarının ya da araçtan kaynaklı herhangi bir sorunun etkisinin olmadığı, ayrıca kazazedelerin yaptıkları işin bir parçası olan karayollarında ulaşımın motorlu taşıtlarla sağlanması hususunun risk ve tehlikeler içermesinden dolayı davalı işverenin sorumluluğunun bulunduğu bu sebeple %40 kusurlu olduğu yönünde görüş bildirilmiş, mahkemece bu rapor benimsenerek karar verilmiştir. Şu hâlde yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davalı işveren şirketin olay günü şoförlerin izinli ve raporlu olmaları nedeniyle asıl işi şoförlük olmayan işçilere araç kullanma görevini vermesi ve aracın görevlendirilmiş şoför haricinde kullanılmaması konusunda işçilere kurallar koyarak bu kurallara uyulması konusunda gerekli eğitim ve denetim görevini yerine getirmemesi nedeniyle kusuru bulunduğundan meydana gelen iş kazası olayı ile zarar arasındaki illiyet bağının sigortalının ağır kusuru nedeniyle kesilmediği sonucuna varılmıştır. Hâl böyle olunca direnme kararı usul ve yasaya uygundur." gerekçesine yer verilmiştir.