muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/2515, Karar No: 2013/8983, Tarih: 06.05.2013

Ne var ki, sosyal güvenlik hukukunun ilgi alanı kamusal olup, otoritesi kamu düzenini ilgilendirmektedir. Bu nedenle sosyal güvenlik hukuku ile ilgili yasalar yürürlüğe girdiği tarihten itibaren derhal hukuksal sonuçlarının doğurur.Öte yandan, 5510 sayılı Kanun öncesi mevzuata bakıldığında, 506 sayılı Kanunun 121. maddesinde yersiz ödemelerin kayıtsız şartsız iadesinin öngörüldüğü, yersiz ödeme halinde iade yükümünün kapsamının farklı hukuki durumlara özgü olarak değişiklik göstermediği görülmektedir.

5510 sayılı Kanun ise 96. maddesiyle 506 sayılı Kanunda yer almayan yeni bir düzenleme getirmiş; sebepsiz zenginleşmenin sigortalı veya hak sahibinin kasıtlı veya kusurlu davranışı ile Kurumun hatalı işleminden kaynaklanması hallerine bağlı olarak istirdadı mümkün ödeme miktarlarının belirlenmesini ayrı ayrı esaslara bağlamıştır.

Dolayısıyla, 5510 sayılı Kanun ile ödeme yükümünün kapsamı, sigortalının kasıt veya kusuruna veya Kurumun hatalı işlemine göre farklılaştırılarak kayıtsız şartsız iade öngören 121. madde hükmüne göre lehe bir düzenleme getirilmiştir.

Hal böyle olunca, sosyal güvenlik hukukunun yukarıda açıklanan niteliği karşısında sigortalı lehine düzenleme getiren 5510 sayılı Kanunun anılan hükmünün devam etmekte olan uyuşmazlıklarda uygulanması gerekmektedir.

Ayrıca, 5510 sayılı Kanunun geçici maddelerinde yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğini öngören herhangi bir kuralda yer almamaktadır.

5510 sayılı Kanunun geçici maddelerinde önceki hükümlerden hangilerinin uygulanamayacağı belirtilmek suretiyle uygulama düzenlenmiş olup, yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğine işaret eden herhangi bir kuralda bulunmadığından, Kanunun 96. maddesinin sigortalı yararına getirdiği bu yeni düzenlemenin Kurumun yersiz ödemeden kaynaklanan alacaklarına ilişkin süregelen uyuşmazlıklara uygulanması gerektiğinde duraksama bulunmamaktadır.

Yapılan açıklamalar ışığında sonuç itibariyle; kamusal niteliği gereği sosyal güvenlik hukuku ile ilgili yasaların yürürlüğe girdiği andan itibaren derhal hukuksal sonuçlarını doğurması; 5510 sayılı Kanun ile ödeme yükümünün kapsamının sigortalının kasıt veya kusuruna veya Kurumun hatalı işlemine göre farklılaştırılarak, kayıtsız şartsız iade öngören 121.madde hükmüne göre daha lehe bir düzenleme getirilmesi ve 5510 sayılı Kanunun geçici maddelerinde yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğini öngören herhangi bir kuralında yer almaması karşısında yersiz ödemelerin iadesi talebine ilişkin devam etmekte olan uyuşmazlıkların çözümünde, 5510 sayılı Kanunun 96.maddesinin değerlendirilmesi ve uygulanması gerekmektedir.

Diğer taraftan uyuşmazlığın çözümünde 818 sayılı Borçlar Kanununun 63.madde hükmünün uygulama yeri olup olmadığı hususunun da açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

Diğer taraftan uyuşmazlığın çözümünde 818 sayılı Borçlar Kanununun 63.madde hükmünün uygulama yeri olup olmadığı hususunun da açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

818 sayılı Borçlar Kanunun, geri verilmesi gereken tutarın belirlenmesinde genel hüküm niteliğinde bulunan 63.madde uyarınca; iyiniyetli zenginleşen, sebepsiz zenginleşme konusunun kendisinden istendiği tarihten önce elinden çıktığını iddia ve ispat ettiği miktar oranında ret ve geri vermekle yükümlü olmayacaktır. Buna karşın; zenginleşenin zenginleşme anında veya sonrasında mal varlığındaki artışın geçerli bir hukuki sebebe dayanmadığını biliyor veya bilmesi gerekiyor olması halinde kötü niyetli sayılacağında da kuşku bulunmamaktadır.

5510 sayılı Kanunun 96.maddesiyle, sebepsiz zenginleşmede geri verme konusunda genel hüküm niteliğindeki Borçlar Kanununun 63.maddesine nazaran özel bir düzenleme getirilmiştir. Şu duruma göre, aynı konu hakkında bir tarafta genel kanunda kabul edilen yasa kuralı, bir tarafta da özel bir yasal düzenleme ortaya çıkmaktadır.

Bu nedenle sorunun normlar hiyerarşisi kurallarına göre çözümlenmesi gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

“Yasaların çatışması” olarak da adlandırılan bu gibi durumlarda; sonraki norm, öncekinin yerini alır (... ); özel kanun, genel kanundan önce gelir, (... ); açık anlamlı norm, kapalı anlamlı normdan önce gelir, biçiminde kabul edilen temel ilkelerden yararlanılarak sonuca ulaşılmaktadır.

Belirtilen ilkeler doğrultusunda yapılan değerlendirmede ise; 5510 sayılı Kanunun 818 sayılı Borçlar Kanununa göre özel nitelikte olduğu; bu kapsamda 5510 sayılı Kanunun 96.maddesi hükmünün sebepsiz zenginleşme nedeniyle yersiz ödemelerin Kuruma iadesi konusunda özel nitelikte düzenleme içerdiği açıktır.

Bu durumda özel kanun niteliğindeki 5510 sayılı Kanunun, yine özel düzenleme içeren 96.maddesi hükmü, genel nitelikteki 818 sayılı Borçlar Kanunun 63.maddesi hükmüne nazaran uygulama önceliğine sahiptir.

Somut olayda, davacının 24/02/2006 tarihinde boşandığı, 11/01/2006 tarihinde vefat eden babasından dolayı davacıya Mart/2006 tarihinde ölüm aylığı bağlandığı, 29/06/2009 tarihli kontrol memuru raporunda yer alan, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşayarak Kurumdan haksız menfaat temin ettiği yönündeki tespit üzerine yetim aylığı kesilerek, Kurumca kanunun yürürlüğe girdiği 01/10/2008 tarihinden sonraki ödemeler borç kaydedilmiştir. Sonradan çıkan yasa kural olarak yürürlüğünden önceki olaylara ve ilişkilere uygulanmaz ise de yukarıda yapılan tüm açıklamaların ışığı altında, yasanın yürürlüğünden sonra da devam eden fiili durumlarda ve uyuşmazlıklarda da yeni yasanın uygulanması gerektiği açıktır. Kişi yasadan önce boşanmış olup, birlikteliği yasadan önce var olup ta, bu birliktelik yasadan sonra da devam ediyorsa, bu durumda yeni yasanın ugulanamayacağından bahsetmek mümkün değildir.

O halde, yerel mahkemece yukarıda yapılan açıklamaların ışığında, özel kanun niteliğindeki 5510 sayılı Kanunun 96.maddesinin değerlendirilmesi suretiyle karar vermesi gerekmektedir.

Ne var ki, 5510 sayılı Kanunun 96/1-b bendinin son cümlesi uyarınca ilgililerin Kurumdan alacakları yoksa yersiz ödemelerin genel hükümlere göre geri alınması gerektiğine ilişkin yasal düzenlemede göz ardı edilmemelidir. (Yargıtay HGK. 2011/10-476 E., 2011/584 K)

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunun 56.maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda, eylemi olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere Anayasanın 20. maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm deliller toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak, muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili

Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğünden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/ Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azaların tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucun davanın kabulüne karar verilmesi; usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 06/05/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1410, Karar No: 2017/2606, Tarih: 10.07.2017

**1. Ceza Dairesi         2017/1410 E.  ,  2017/2606 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA)

Hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından suça sürüklenen çocuk ...’un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 142/1-b, 143, 35, 116/1 ve 31/3. maddeleri uyarınca 4 ay 20 gün ve 4 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına, bu cezalarının anılan Kanunun 50. maddesi gereğince 2 ay 10 gün ve 2 ay süre ile kamuya yararlı bir iş kolunda ücretsiz ve gönüllü olarak çalıştırılma cezasına çevrilmesine dair İstanbul 5. Çocuk Mahkemesinin 09/02/2012 tarihli ve 2011/277 esas, 2012/47 sayılı Kararının infazı sırasında, yasal süresi içinde Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğüne müracaat etmemesi üzerine 5237 sayılı Kanunun 50/6. maddesi gereğince sanık hakkında verilen 2 ay 10 gün ve 2 ay hapis cezalarının aynen infazına ilişkin, aynı Mahkemenin 18/12/2013 tarihli ve 2013/174 esas, 2013/697 sayılı Kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin İstanbul 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 02/03/2016 tarihli ve 2016/193 değişik iş sayılı Kararı ile ilgili olarak;

1) Benzer bir olay nedeniyle Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 16/01/2013 tarihli 2012/24704 esas, 2013/274 karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/4. maddesindeki “Çocuklar hakkında hükmedilen adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde, bu ceza hapse çevrilemez.” şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı Kanunun 50/6-7. maddesindeki "Hüküm kesinleştikten sonra Cumhuriyet savcılığınca yapılan tebligata rağmen otuz gün içinde seçenek tedbirin gereklerinin yerine getirilmesine başlanmaması veya başlanıp da devam edilmemesi hâlinde, hükmü veren mahkeme kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verir ve bu karar derhâl infaz edilir. Bu durumda, beşinci fıkra hükmü uygulanmaz... Hükmedilen seçenek tedbirin hükümlünün elinde olmayan nedenlerle yerine getirilememesi durumunda, hükmü veren mahkemece tedbir değiştirilir." hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, seçenek tedbiri yerine getirmeyen ve suç tarihinde 18 yaşını tamamlamamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan seçenek tedbirin yerine getirilmemesi halinde maddede öngörülen diğer seçenek tedbirlerinden birine çevrilmesinin gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesi sebebiyle İstanbul 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 02/03/2016 tarihli ve 2016/193 değişik iş sayılı Kararında,

2-a) Müştekinin alınan ifadesinde, gece saat 04.20 sıralarında uyandığında hırsızlık olayı olduğunu anladığını beyan ettiği, olayın gerçekleştiği 22/05/2011 tarihinde yaz saati uygulaması nedeniyle İstanbul ilinde gece vaktinin 04.36'da sona erdiği, bu suretle

konut dokunulmazlığının ihlali suçunun gece vakti işlendiğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanunun 116/4. maddesinin uygulanmasının gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2-a) Müştekinin alınan ifadesinde, gece saat 04.20 sıralarında uyandığında hırsızlık olayı olduğunu anladığını beyan ettiği, olayın gerçekleştiği 22/05/2011 tarihinde yaz saati uygulaması nedeniyle İstanbul ilinde gece vaktinin 04.36'da sona erdiği, bu suretle

konut dokunulmazlığının ihlali suçunun gece vakti işlendiğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanunun 116/4. maddesinin uygulanmasının gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2-b) Suça sürüklenen çocuğun eylemini, yaşı büyük ... ile birlikte işlediğinin anlaşılması karşısında, birden fazla kişi tarafından birlikte işlenen konut dokunulmazlığının ihlali suçundan hükmolunan cezada, 5237 sayılı Kanunun 119/1-c maddesi uyarınca artırım yapılması gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi nedeniyle İstanbul 5. Çocuk Mahkemesinin 09/02/2012 tarihli ve 2011/277 esas, 2012/47 sayılı Kararında, isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararların bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 15/05/2017 gün ve 94660652-105-34-11192-2016-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, İstanbul 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 02/03/2016 tarihli ve 2016/193 değişik iş sayılı Kararı ile İstanbul 5. Çocuk Mahkemesinin 09/02/2012 tarihli ve 2011/277 esas, 2012/47 sayılı Kararının 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10/07/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8377, Karar No: 2010/12830, Tarih: 11.10.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/8377 E.  ,  2010/12830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde "..." olan adın "..." olarak düzeltilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava, kişiye bağlı haklardan olan adın düzeltilmesi istemine ilişkindir. Dava dilekçesine ekli vekaletname genel nitelikte olup, vekil eden davacının adının düzeltilmesi konusunda özel bir yetkiyi içermemektedir. Vekilin, kişiye sıkı sıkıya bağlı kişilik hakları ile ilgili böyle bir davayı açabilmesi için vekaletnamesinde özel bir yetkinin bulunması gerekir.

Bu durumda mahkemece, genel vekaletname ile dava açan avukata dava konusu işle ilgili özel yetkiyi içeren vekaletname veya davacı asilin, vekilinin yaptığı işlemlere icazet verdiğine dair imzası onaylı belgeyi ibraz etmesi sağlandıktan,

2-Mahkeme kararının hükme katılan Cumhuriyet Savcısınca görüldüğüne ilişkin dosyada herhangi bir kayda rastlanmamıştır.

Tebligat Yasasının 43. ve Tüzüğün 65. maddesinde öngörüldüğü biçimde gerekli işlemlerin yapılıp tamamlanmasından ve ilgili Cumhuriyet Savcısının yasal temyiz süresi de beklendikten,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6202, Karar No: 2015/650, Tarih: 12.02.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/6202 E.  ,  2015/650 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ :Çocuğa yada kendisini beden ve ruh bakımından savunamayacak durumda kişiyi kasten öldürmek, beden ve ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan çocuğa karşı eziyet yapmak

05.07.2012 tarihli celseye tanık sıfatıyla çağırılan ve tanıklıktan çekinme hakkını kullanması sebebiyle beyanı tesbit edilemeyen, maktül... da büyükbabası olan......'in soruşturma aşamasında kolluk tarafından, ölü muayene işlemi sırasında da Cumhuriyet Savcısı tarafından alınan ifadelerinde "torununun ölümüne sebebiyet verenlerden şikayetçi olduğunu" beyan ettiği ancak Mahkeme huzurunda CMK'nın 234. ve devamı maddeleri uyarınca hakları hatırlatılarak şikayet ve katılma talebinin sorulmadığı anlaşıldığından,....'e 1412 sayılı CMUK’nun 310.maddesi uyarınca .hükmün tebliğinden itibaren bir hafta içinde hükmü veren mahkemeye, bu mümkün olmadığı takdirde hükmü veren mahkemeye gönderilmek üzere başka bir mahkemeye, dilekçe verilmesi veya zabıt katibine bir beyanda bulunulması suretiyle temyiz isteminde bulunulabileceğini gösteren meşruhatlı bildirimde bulunularak, tebligatı gösteren belge ve verilirse temyiz dilekçesi ile bu halde ek tebliğname düzenlendikten sonra dosyanın Dairemize iadesi için mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12/02/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5766, Karar No: 2020/3855, Tarih: 08.10.2020

**14. Ceza Dairesi         2020/5766 E.  ,  2020/3855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 102/1-c.1. maddesinde düzenlenen cinsel saldırı suçunun soruşturma ile kovuşturmasının şikayete tabi olduğu ve kovuşturma evresinde sanıktan şikayetçi olarak kamu davasına katılan ...’in, mahkemece kurulan mahkumiyet hükmünün sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesinin ardından dosyaya sunduğu 12.08.2020 havale tarihli dilekçeyle mevcut şikayetinden vazgeçtiği anlaşıldığından, sanıktan vazgeçmeyi kabul edip etmediği sorularak neticesine göre 5237 sayılı TCK'nın 73 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 08.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/108, Karar No: 2011/2049, Tarih: 14.04.2011

**11. Ceza Dairesi         2011/108 E.  ,  2011/2049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddine dair karar

Sanığa yüklenen “hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanmak” suçundan doğrudan doğruya zarar gören yakınanın vekili marifetiyle duruşmaları takip edip, delil bildirmek suretiyle katılma iradesini ortaya koyması ve vekilinin 25.09.2007 havale tarihli dilekçesiyle “sanığın cezalandırılmasını talep ederim.” şeklindeki beyanıyla şikayetini ifade etmesi karşısında, hukuki değerden yoksun olan temyizin reddine dair 27.05.2008 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Yakınan vekilinin şikayet ve davaya katılma iradesini ortaya koymasına rağmen CMK’nun 238/2 maddesine aykırı olarak davaya katılma isteminde bulunup bulunmadığı sorulup varsa usulüne göre katılım kararı verilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 14.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/270, Karar No: 2008/1091, Tarih: 26.02.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/270 E.  ,  2008/1091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kozan İcra Mahkemesi(Müstemir Yetkili)

Gerçeğe aykırı beyanda bulunmak suçundan sanık ... hakkında açılan davada ceza tertibine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığı’nın düzelterek onama istemli tebliğnamesi ile dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Mahkemenin borçlu sanık vekilinin vermiş olduğu 05.04.2007 tarihli mal beyanı dilekçesinin İİK’nun 74.maddesine uygun olduğu şeklindeki gerekçesi, mal beyanı dilekçesinde borçlu sanığın yaşam tarzına göre geçim kaynaklarının bildirilmemiş olması karşısında usulsüzdür. Ancak, vekilin beyanından asil sorumlu tutulamayacağından mahkemece sanığın beraati yerine ceza tertibine yer olmadığına kararı verilmesi yasaya aykırı olup, hükmün bu nedenle bozulması gerekmekte ise de, bu durum yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm fıkrasından “ceza tertibine yer olmadığına” ifadesi çıkarılarak yerine "beraatine" denilmek suretiyle hükmün CMUK’un 322.maddesi gereğince istem gibi düzeltilerek ONANMASINA, 26.2.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16667, Karar No: 2022/17514, Tarih: 22.12.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/16667 E.  ,  2022/17514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili asılın, davalı Bakanlığa bağlı olarak sürekli işçi kadrosunda istihdam edildiğini, kadroya geçişinin 02.04.2018 tarihinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile sağlandığını, hâlen davalı Bakanlığın kadrolu işçisi olarak çalışmaya devam ettiğini, alt işveren bünyesinde çalışmakta iken ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini ve ödendiğini, kadroya geçerken ... ... sözleşmesi imzaladığını ve ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak kararlaştırıldığını; ancak davalı tarafından eksik ödeme yapıldığını ... sürerek ödenmeyen ücret farkı, ilave tediye farkı ve ikramiye farkı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı def'inde bulunduklarını, davacının 02.04.2018 tarihinde sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, 01.01.2019 tarihinden itibaren Bakanlıktan alınan görüş yazıları doğrultusunda işçilerin 31.12.2018 tarihinde almakta oldukları ücretlerin %4 zamlı hâli ile ödendiğini, davacının herhangi bir ücret alacağı bulunmadığını, ikramiye ve ilave tediye ücretlerinin ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 27.07.2021 tarihli kararı ile toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak sürekli işçi kadrosuna geçişten sonra imzalanan ... sözleşmesinde davacıya asgari ücrete oranlanan bir ücret üzerinden ücret ödeneceğinin açıkça belirtilmiş olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç