muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/6724, Karar No: 2011/4322, Tarih: 05.05.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/6724 E.  ,  2011/4322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (üçüncü kişi) vekili, Antalya 4. İcra Müdürlüğü’nün 2009/6450 sayılı takip dosyasında yazılan talimat uyarınca, Kestel İcra Müdürlüğü’nün 2009/288 Talimat sayılı dosyasında 16.03.2009 günlü hacze konu jeneratörün üçüncü kişiye ait olduğunu, borçlunun borcuna karşılık mahcuzu vermeyi önerdiğini, davacının da kabul ettiğini ve fatura düzenlenerek teslim edildiğini belirterek istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına ve tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı (alacaklı) vekili, dava konusu menkulün alacaklı tarafından borçlu şirkete satılarak haciz adresinde teslim edildiğini, bununla ilgili senetlerin ödenmemesi karşısında icra takibi başlatılarak satılan jeneratörü haczettirdiklerini, üçüncü kişinin ise alacağına karşılık henüz mülkiyeti borçluya geçmemiş olan mahcuzu satın aldığını iddia ettiğini, bu durumun genel yaşam deneyi kuralları ile bağdaşmadığını, muvazaalı devir yapıldığını belirterek davanın reddine ve tazminata karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere göre: “dava konusu jeneratörün alacaklı tarafından borçluya satıldığı, borçlu tarafından alınır alınmaz üçüncü kişiye bedelini tahsil edilerek satıldığı, haciz adresinde üçüncü kişi adına teslim edildiği, bununla ilgili kayıtların ticari defterlerde yer aldığı“ gerekçesi ile davanın kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.

Dava konusu haciz, alacaklı tarafından borçluya satılan ancak üçüncü kişinin adresinde teslim edilen mahcuza yönelik eşyanın teslim adresinde uygulanmıştır. İİK’nun 97/a maddesindeki mülkiyet karinesi, borçlu dolayısıyla alacaklı yararına olup, ispat yükü altında olan üçüncü kişi karinenin aksini her türlü delille kanıtlama olanağına sahiptir.

Davacı, borçludan olan alacağına karşılık mahcuzu satın aldığını ve karşılığında ödeme yaptığını iddia etmekte, bununla ilgili fatura ve ödeme belgelerine dayanmaktadır. Borçludan alacaklı olduğunu ileri süren davacının alacağına mahsuben aldığı mala ilişkin bir de satış bedeli ödemesi genel yaşam deneyi kuralları ile bağdaşmayan ve kendi içinde çelişen bir durumdur. Bu nedenlerle sunulan fatura ve makbuzların istihkak iddiasının haklı olduğunu göstermeye elverişli güçlü deliller olarak değerlendirilmemesi gerekir.

Öte yandan borçlu ile davacı şirketler aynı sektörde çalışmaktadır ve aralarındaki satış da mahcuzun alacaklı tarafından borçluya satıldığı tarihle aynı günde yapılmıştır. İki şirketin alacaklıdan mal kaçırmak için danışıklı hareket ettiklerinin kabulü ile davanın reddi gerekirken oluşa ve dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçe ile kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

S O N U Ç: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz dilekçesinin kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı alacaklıya geri verilmesine 5.5.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29417, Karar No: 2017/29523, Tarih: 19.12.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/29417 E.  ,  2017/29523 K.**

**"İçtihat Metni"**

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı ve davalılar Sağlık Bakanlığı ile ... Hizm. İnş. Gıda Ltd. Şti. vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti

Davacı vekili, davacının 06.11.1993-08.04.2013 tarihleri arasında ... Devlet Hastanesinde değişen alt işverenler bünyesinde temizlik görevlisi olarak çalıştığını, şirketlerin değiştiğini ancak işyerinin hiç değişmediğini, davacının alacaklarından davalı Sağlık Bakanlığı ile diğer davalı son alt işverenin birlikte sorumlu olduklarını ileri sürerek, kıdem tazminatı, ulusal bayram, dini bayram ve genel tatil ücreti, yıllık izin ücretleri alacaklarının davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Sağlık Bakanlığı vekili, davalı Bakanlığa husumet yöneltilemeyeceğini, davacı ile Bakanlık arasında herhangi bir iş sözleşmesi bulunmadığını, Bakanlık tarafından ihale edilen genel temizlik işlerinin işi üstlenen şirketler tarafından yürütüldüğünü, davacı açısından İdarenin işveren sıfatı bulunmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... Tem. Mal. Gıda Tur. Ltd. Şti. vekili, davalı şirketin 01.01.2012 tarihinden, Devlet İhale Kanunu gereğince asıl işveren olan Sağlık Bakanlığına bağlı ... Devlet Hastanesinde genel hizmet işi yaptığını, 01.01.2012 tarihinden önceki dönemlere ait alacaklardan sorumlu olmadığını, dava konusu alacaklardan asıl işveren olan davalı Sağlık Bakanlığının sorumluluğunun bulunduğunu, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, işyerinde kart basma usulü olması ve vardiyalı çalışma yapılması nedeniyle fazla çalışmanın söz konusu olmadığını, ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davacı vekili ile davalılar Sağlık Bakanlığı ve ... Hizm. İnş. Ltd. Şti. vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Mahkeme kararında yazılacak hususlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Maddeye göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Gerekçe:

1-Mahkeme kararında yazılacak hususlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Maddeye göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Öte yandan, kanunun aradığı anlamda oluşturulacak kısa ve gerekçeli kararın hüküm fıkralarının, açık, anlaşılır, çelişkisiz ve uygulanabilir olması gerekmekle birlikte, kararın gerekçesinin de, sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi sebeplere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak, kısaca maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir.

Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi sebeple haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtayın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için, ortada, usulüne uygun şekilde oluşturulmuş, hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması zorunludur.

Kısa karar ile gerekçeli karar çelişkisi, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 10/04/1992 tarihli ve 1991/7 esas, 1992/4 karar sayılı ilamı gereğince bozma sebebidir.

Somut olayda, kısa kararda, kıdem tazminatı, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ‘davalıdan tahsiline’ dair hüküm kurulmuş, gerekçeli kararın gerekçe bölümünde her ne kadar hüküm bölümünde belirtilen 1,2 ve 3 nolu bentlerde kıdem tazminatı yıllık izin ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsili konusunda ‘davalıdan tahsiline’ ilişkin duruşma zaptı oluşturulmuş ise de, bunun sehven yapılan yazım hatası olduğu ifade edilerek, belirtilen alacak kalemlerinin “davalılar ve dahili davalıdan müştereken ve müteselsilen tahsiline dair aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur” şeklinde açıklama yapılmış, ancak gerekçeli kararın hüküm bölümünde aynı şekilde “davalıdan tahsiline” ifadesi korunmuştur. Böylece kısa karar, gerekçeli karar ve hüküm fıkrası arasında çelişki yaratılmıştır. Mahkemece verilen karar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesine aykırı olup, kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

2-Davalılar Sağlık Bakanlığı ve ... Ltd. Şti. yönünden ret sebebi tek iken, davalılar vekilleri lehine ayrı ayrı 1.500’er TL vekalet ücreti hükmedilmesi hatalıdır. Kaldı ki, davacı dava dilekçesinin sonuç bölümünde “kıdem tazminatı ihbar tazminatı fazla çalışma ücreti ulusal bayram dini bayram ve genel tatil ücreti yıllık izin ücreti karşılığı şimdilik 14.000,00 TL’lik kısmının tahsilini” talep etmesine rağmen; dilekçesinin konu kısmında talebini “10.000 TL kıdem tazminatı, 1.000 TL ulusal dini ve genel tatil günü ücreti, 1.000 TL yıllık izin ücreti” olarak ifade etmiş olup, dava değeri olarak 12.000,00 TL üzerinden harç yatırmıştır. Şu halde, her ne kadar gerekçeli kararda, diğer talepler yönünden davanın reddine karar verilerek davalılar lehine vekalet ücretine hükmedilmiş ise de, esasen bu alacaklar ile ilgili olarak usulüne uygun açılmış bir dava bulunmamaktadır. Bu sebeple, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti dışındaki alacaklar yönünden davanın reddine karar verilmesi hatalı olduğu gibi, bu ret kararı nedeniyle davalılar vekilleri lehine vekalet ücretine hükmedilmesi de isabetli olmamıştır.

3-492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 13. maddesine göre, Sağlık Bakanlığı harçtan muaf olup, bu husus gözetilmeden davalı Sağlık Bakanlığı’nın harçlardan müştereken ve müteselsilen sorumluluğuna dair hüküm kurulması hatalı olmuştur.

Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, Sağlık Bakanlığı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19/12/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3601, Karar No: 2019/5586, Tarih: 17.12.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/3601 E.  ,  2019/5586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : 1- Sanığın ...'ı öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nin 81/1, 35, 53, 58/6-7, 63 maddeler uyarınca 12 yıl hapis cezası,

2- Sanığın yasak silah taşımak suçundan 6136 sayılı Yasanın 13/1, TCK'nin 52, 53, 54 maddeler uyarınca 1 yıl 6 ay hapis cezası, 1200 TL adli para cezasına dair istinaf başvurusunun esastan reddi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında; katılan ...’ı yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince verilen esastan ret kararının, sanık ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi'nin 21/12/2018 günlü ve 2018/1815 Esas, 2018/1877 Karar sayılı ilamında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suç vasfına ve haksız tahrikin mevcut olduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının, tebliğnamedeki düşünce gibi ESASTAN REDDİNE, CMK'nin 304. maddesinin birinci fıkrası uyarınca, dosyanın İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17/12/2019 gününde sanık ... hakkında verilen hükümlerin eksik soruşturma ve 5237 sayılı TCK'nin 36. maddesinin tartışmasız bırakılması ile temyiz incelemesinin, temyiz sebepleri ile bağlı olunmayacağı ve hükümde yanlış uygulanan TCK'nin 58. maddesi gereğince bozulması gerektiğine dair üye ...’in karşı oyu ve oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY:

Sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda kasten adam öldürmeye teşebbüs suçundan yerel mahkemece verilen kararın hem usul hem de eksik araştırma yönünden bozulması gerektiği kanaati ile çoğunluk görüşüne katılmıyorum. Şöyle ki;

1) Usul Yönünden Muhalefetim:

KARŞI OY:

Sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda kasten adam öldürmeye teşebbüs suçundan yerel mahkemece verilen kararın hem usul hem de eksik araştırma yönünden bozulması gerektiği kanaati ile çoğunluk görüşüne katılmıyorum. Şöyle ki;

1) Usul Yönünden Muhalefetim:

5271 sayılı CMK'de olağan kanun yolları başlığı altında yer alan 294/1.md: Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır, 295.md: Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir, 298. md: Yargıtay...... yada temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa temyiz istemini reddeder, 301 md: Yargıtay yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında inceleme yapar şeklinde düzenlemeler yapılmakla Bölge Adliye Mahkemelerinden geçerek Yargıtay incelemesine tabi olan dosyalarda temyizin ancak temyiz dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılabileceğini düzenlemiştir.

Yine 5271 sayılı CMK'de olağanüstü kanun yolları başlığı altında 5271 sayılı CMK'nin 308. maddesinde Yargıtay Cumhuriyetbaşsavcısının itiraz yetkisini düzenlemiş tir.

CMK'nin 308. md: Yargıtay ceza dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, re'sen veya istem üzerine, ilâmın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kuruluna itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz.

İtiraz üzerine dosya, kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderir.

5271 sayılı CMK'nin 232. maddesinin başlığında Hükmün gerekçesi ve hüküm fıkrasının içereceği hususlar düzenlenmiş olup CMK'nin 232/6. fıkrasında ;Hüküm fıkrasında, 223 üncü maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir. şeklinde düzenlenmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulumuzun kendisine itirazen gelen bir dosyada sadece itiraz sebepleriyle sınırlı kalmayıp dosyada bulunan yasaya aykırılıkların tamamını resen inceleyip bu hususlarda kararlar verdiği bilinmektedir.

Görüldüğü üzere aynı yasada olağan kanun yollarından temyiz yolunda temyiz davasını açan sanık veya katılan tarafın veya müdafilerinin dilekçesinde sebep bildirme zorunluluğu getirilmiş (CMK'nin 294/1) sebepten yoksun sadece kendi aleyhine verilen

Yargıtay Ceza Genel Kurulumuzun kendisine itirazen gelen bir dosyada sadece itiraz sebepleriyle sınırlı kalmayıp dosyada bulunan yasaya aykırılıkların tamamını resen inceleyip bu hususlarda kararlar verdiği bilinmektedir.

Görüldüğü üzere aynı yasada olağan kanun yollarından temyiz yolunda temyiz davasını açan sanık veya katılan tarafın veya müdafilerinin dilekçesinde sebep bildirme zorunluluğu getirilmiş (CMK'nin 294/1) sebepten yoksun sadece kendi aleyhine verilen

karara karşı temyiz hakkının kullandığını yasal süreleri içerisinde yargı merciine bildiren ve kararı davaya temyiz ediyorum diyen tarafın talebinin ise temyiz sebebi içermemesi nedeniyle reddolunacağını yasa koyucu hüküm altına almıştır. (CMK 298. md.)

Yasa koyucu CMK'nin 232/6. maddesinde kararı veren mahkemenin hükmünde bu karara karşı yasa yollarının neler olduğunu süresini ve merciini tereddüte mahal vermeyecek şekilde kararında belirtmesi gerektiğini belirtmiş ancak bu düzenlemeden daha sonra yürürlüğe giren mevzuatla mahkeme kararlarının temyizinin sebep içermesi gerektiği sebepsiz temyizin geçerli olmayacağı öngörülemediğinden olacak ki mahkemenin kararında temyiz sebebinin de dilekçede bulunması gerektiğini mahkemenin kararında bildirilmesi yasada düzenlenmemiştir. Uygulamada da böyle bir bildirim yapılmamaktadır.

CMK'deki temyiz sebebi ile bağlılık ilkesi uygulanacak ise temyiz sebebi bildirilmeden yapılan temyizlerin geçersiz sayılacağını ve hak kayıplarının yaşanabileceğini açıkça gören yargı mercilerinin bunun CMK'nin 232/6. md gereği davanın taraflarına kısa kararın son kısmında açıkça bildirilmesinin yasanın zorunlu bir sonucu olduğunu düşünmekle beraber yürürlükte olan mevzuat gözönüne alındığında herhangi bir hukuk eğitimi almayan ve ceza davasına taraf olan kişinin veya ilgili tarafın avukatının istinaf mahkemelerinden aleyhine çıktığını düşündüğü kararı sebep bildirmeksizin süresinde temyiz etse dahi bu temyizin yargıtay dairesince reddolunacağı ancak Yargıtay Cumhuriyet Savcısının ilgili Yargıtay Dairesinin kararına karşı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna itiraz etme hakkını kullanırken hiçbir sebep bildirmek zorunda olmadığı bununda vatandaşın aleyhine olarak 1982 Anayasasının 10, 11, 36, 90 md. ile Avrupa insan hakları sözleşmesinin 6 ve 10. maddelerinde karşılıklarını bulan kanun önünde eşitlik ve silahların eşitliği ilkelerine aykırılık teşkil ettiğini, yasal düzenlemelerin millet adna TBMM tarafından yapıldığını ancak bunların ilahi metinler olmayıp uygulayıcılar tarafından eksik, yanlış veya hakkaniyete aykırı olanlar var ise bunların belirlenip düzeltilmesinin de yasalarda düzenlendiği, usuli bir düzenlemeyi bilemediği için yasal süresi içerisinde temyiz dilekçesini sebep bildirmeden veren davanın tarafı veya taraf avukatının temyiz talebinin usul hükmü gereği sebep bildirilmediği düşüncesi ile reddolunmasının hukuki ve vicdani olmadığını sadece kanuni olduğunu ancak hakimin görevinin kanunu değil hukuku uygulamak olduğunu düşündüğümden Ceza Muhakemesinin odak noktası sayılan maddi gerçeğin ortaya çıkmasını engelleyecek mahiyetteki bu usul hükümlerinin davaya konu olaya uygulanması yerine öncelikle bu hükümlerin 1982 Anayasasına aykırılığı düşüncesi ile Anayasa mahkemesine iptal talebi ile gidilmesi bu kabul edilmeyecek ise Yargıtay dairemiz tarafından CMK de sanık lehine kıyasın yasak olmadığı dikkate alınarak CMK'nin 294/1. madde hükmündeki sebeple bağlılık kuralının CMK'nin 308. maddesindeki sebep bildirmenin zorunlu olmadığı şeklinde yorumlanması gerektiği ve sebep bildirilmese ve hatta taraf müdafii tarafından verilse dahi temyizen incelenme iradesinin belirlenebildiği dosyaların usule aykırılık nedeniyle reddedilip toplumun adalete,devlete,hukuka olan inancının sarsılmasını önlemek ve ihkakı hak yolunun açılmasının önüne de geçmek gerektiği düşüncesi ve gerekçesi ile çoğunluğun kanaatine usul yönünden muhalifim.

Dosyamız kapsamına göre yerel mahkemece tekerrüre esas alınan ilamın kesinleşme tarihi 22.02.2017 olup, dosyaya konu işlenen suç tarihi 29.06.2016 dır. Yani Yargılamaya konu suçun işlenmesinden yaklaşık 6 ay sonra kesinleşen Gazi Osman Paşa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin ilamı 2. kez tekerrüre esas alınmıştır. Ki burada artık şartla tahliye söz konusu olmayıp sanık ve müdafiince bu karar temyiz edilmesine rağmen temyiz tekerrür açıkca belirtmediklerinden bu hususun inceleme dışı bırakılmasının TCK’nin 58. maddeye aykırı şekilde sanığın fazladan cezaevinde kalmasına netice vereceğinden bu uygulamanın doğru olmadığını düşündüğümden sanık hakkında TCK’nin 58/6-7. maddenin şartlarının oluşmadığını, buna yönelik temyizin geçerli sayılarak hükmün bu kısmının bozulması gerektiği kanaatiyle işbu karara usul yönünden muhalifim.

2) Esas Yönünden Muhalefetim:

TCK’nin 36. maddesinde sanık icra hareketlerini gerçekleştirdiği halde neticenin gerçekleşmesini önlerse teşebbüsten cezalandırılmayıp, tamam olan kısmı esasen suç oluşturduğu takdirde sadece o suça ait ceza ile cezalandırılır demektedir.

Sanık 20.03.2018 tarihli celsedeki savunmasında olayın oluşunu anlatırken “..... ambulansı aradım, ambulans geldi. Müştekiyi aldı götürdü, bende oradan kaçtım...” demiştir.

Dosya kapsamından sanığın mı yoksa bir başkasının mı 112 servisini aradığı araştırılmamış olup, öncelikle 112 kayıtları getirtilerek hangi telefon ile kimin aradığının tespiti ve devamında şartları varsa TCK’nin 36. maddenin uygulanıp uygulanmayacağı yönünde yerel mahkemece bir takdirde bulunulup bu şekilde bir uygulama yapılması, TCK’nin 36. maddesini uygulanmayacak ise bunun nedenleriyle belirtilmesi gerekeceği halde, sanık tarafından 112 nolu hatttın aranıp ambulansın çağrılıp çağrılmadığının tesbiti ile ilgili bir araştırma yapılmadan eksik araştırma ile verilen yerel mahkeme kararını onaylayan kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/14707, Karar No: 2014/2935, Tarih: 05.02.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/14707 E.  ,  2014/2935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, temyize gelmeyen suç ortağıyla birlikte çaldığı yedi adet arı kovanının, 2.000,00 TL değerinde olduğunun dosya kapsamından anlaşılması karşısında, çalınan arı kovanlarının değerinin az olmadığı gözetilmeden “...söz konusu yerde müştekiye ait çok sayıda arı kovanının bulunduğu, sanıkların buna rağmen daha fazla arı kovanı alma imkanları bulunduğu halde arı kovanlarından sadece 7 adet kovanı çaldıkları ...” biçimdeki gerekçeyle 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesi uyarınca indirim yapılarak eksik cezaya hükmolunması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanığın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 05/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.