muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10818, Karar No: 2015/7491, Tarih: 02.06.2015

Dava dosyası içeriği uyarınca, davalı yanın, 5718 sayılı Kanun'un 54/ç maddesine uygun düşen bir savunması bulunmadığı anlaşılmaktadır. Şu halde, istemin reddi için gerektirici nedenler bulunmadığından yabancı ilamın tenfizine karar vermek gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu davanın reddine karar verilmiş olması doğru olmamıştır. Yerel mahkeme kararının davacı yararına bozulması gerektiği kanısında olduğumdan Daire çoğunluğunun kararın onanmasına ilişkin görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2018/1519, Karar No: 2020/8070, Tarih: 03.12.2020

**17. Hukuk Dairesi         2018/1519 E.  ,  2020/8070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... ... 8. Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 04.11.2020 Çarşamba günü davacı vekili Av. Zeynep Çobanoğlu ile davalı vekili Gökçe Naz Tandoğan geldi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar vekilleri dinlendikten sonra vaktin darlığından dolayı işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmış olup dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; müvekkiline sigortalı Migros Tic. A.Ş.’nin Bilecik'teki iş yerinde davalı tarafından tedarik edilen dondurma dolabının sebebiyet verdiği yangın neticesinde iş yerinin zarar gördüğünü, hasar sebebi ile sigortalıya toplam 570.043,60 TL ödendiğini açıklayıp ödenenin rücuan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; yangının kesin çıkış nedeninin tespit edilemediğini, yangının dolaptan başladığını gösteren somut bir tespit ve beyan bulunmadığını, yanan dondurma dolabının müvekkili tarafından davacının sigortalısına teslim edilen dolap olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, dosya kapsamı, tarafların iddia ve savunmaları değerlendirilerek; yangın esnasında sigortalı işyerinde bulunduğu bildirilen dolabın marka bilgileriyle yangının çıkış sebebi olarak gösterilen hasar dosyasında fotoğrafı bulunan dolap karşılaştırıldığında her iki dolabın kabin tipli olmakla birlikte davalının sigortalı işyerinde bulunduğunu belirttiği dolabın markası ile davacı tarafın kendi düzenlediği hasar dosyası kapsamında yangına sebep olduğu belirtilen dolabın aynı marka dolaplar olmadığı, davacının yangının davalıya ait dolaptan kaynaklandığını ispatlayamadığı kabul edilerek davanın husumet yokluğundan reddine karar verilmiş; karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk derece mahkemesince verilen karara yönelik olarak davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına, yazılı yargılama usulünde taraflarca getirilme ilkesi gereğince ve HMK m.25(eski HUMK m.75)’e göre; kanunda öngörülen istisnalar dışında, hâkimin iki taraftan birinin söylemediği şeyi veya vakıaları kendiliğinden dikkate alamayacağının ve onları hatırlatabilecek davranışlarda dahi bulunamayacağının düzenlenmiş olmasına, yangına sebebiyet veren dondurma dolabının davalı tarafça tedarik edilen marka dondurma dolabı olduğunun davacı tarafça ispatlanamamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, Dairemiz karar örneğinin ise Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda dökümü yazılı 18,50 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 03/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8376, Karar No: 2014/13021, Tarih: 22.09.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/8376 E.  ,  2014/13021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu tarafından değerlendirmeye alınan ayvanın 2012 ve 2013 yılları itibariyle ayrı ayrı kuru ve sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimine, kilogram başına toptan satış fiyatına ve dekara ayrıntılı ortalama üretim giderine ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık il müdürlüğünden getirtilip dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7475, Karar No: 2021/8316, Tarih: 14.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/7475 E.  ,  2021/8316 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Müştekinin ikametinde gerçekleşen hırsızlık olayı ile ilgili olarak, sanığın aşamalarda suçlamayı kabul etmediği ve olay tarihinde Kayseri ilinde bulunmadığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; 17/10/2014 tarihli CD çözüm tutanağında yer alan 05/10/2013 günü Fatih Mahallesi Arda Sokak girişini gösterir kamera kaydında sanığın bulunup bulunmadığının tespiti açısından sanığın muhtelif mesafe ve açılardan yüksek çözünürlükte fotoğrafları temin edilerek, kamera görüntüleri ile birlikte Emniyet Genel Müdürlüğü veya Jandarma Komutanlığı Kriminal Dairesi Başkanlığına gönderilip, olaya ilişkin görüntülerin bulunduğu CD üzerinde, olanaklı ise görüntü iyileştirmesi de yapılmak suretiyle, bu görüntüler ile sanığın fotoğrafı arasında karşılaştırma yapılmasının sağlanarak bahse konu görüntülerdeki şahsın sanık olup olmadığına ilişkin rapor aldırılarak, sanığın olay tarihindeki telefon numarası tereddüte yer vermeyecek şekilde tespit edildikten sonra olay gününden 10 gün öncesi ve 10 gün sonrasını kapsar şekilde HTS kayıtlarının (arama, aranma, mesaj, baz istasyonu vs) Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumundan getirtilip savunmasının doğruluğu araştırılarak, hakkındaki soruşturma yaş küçüklüğü nedeniyle ayrılarak 2014/19027 soruşturma numarasına kaydedildiği anlaşılan Selman Yoğurtçuoğlu isimli kişi hakkındaki soruşturma dosyasının akibeti araştırılıp dava açılmışsa bir onaylı örneğinin dosya arasına alınması sağlanarak, yine suça sürüklenen çocuk Selman Yoğurtçuoğlu'nun olaya ilişkin tanık sıfatıyla ifadesi alınarak, yapılacak inceleme sonucuna göre deliller bir bütün halinde değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Kabule göre de;

Sanık hakkında konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından TCK'nın 116/1 ve 151/1.maddeleri gereğince hüküm kurulurken, uygulama yeri olmayan “TCK’nın 220/5 yoluyla” denmek suretiyle hükümlerde tereddüt oluşturulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 14/04/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19822, Karar No: 2013/20502, Tarih: 19.12.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/19822 E.  ,  2013/20502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Katılanın, 18.02.2011 tarihli satış suretiyle pay temliki ve birleştirme suretiyle 63.32 m² pay sahibi olduğu 814 ada 11 parselde kain 6.205 m² yüzölçümlü taşınmaza 2011 yılı Mart ayı sonlarına doğru diktiğini ileri sürdüğü 25 adet kiraz fidanının, aynı taşımazda 5.318 m² (6/7 oranında) hissedar görünen sanığın, önceden beri kullanageldiği tarlayı ekime hazırlatma çerçevesinde üçüncü şahsa 2011 yılı Mayıs ayı son günlerinde sürdürtmesi suretiyle fidanların köklerinden sökülmelerine neden olması eyleminin “nitelikli mala zarar verme” suçunu oluşturduğu iddia edilen somut olayda;

Taşınmazın büyük ortağı olup Almaya’da yaşayan sanığın arazine dikilen fidanlardan haberinin olup olmadığının kuşkulu kaldığını, tarlayı sürdürdüğü kişinin de durumu bilerek, bildirerek sürdüğünün açıklığa kavuşmadığını, fidanların büyüyen otlar arasında kalması ihtimalinde

görülemeyebileceğinin mümkün olduğunu, sanığın taşınmazda büyük oranda mülkiyet hakkı sahibi bulunduğunu atılı suçun bu nedenlerle unsurların oluşmadığını takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 19.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8893, Karar No: 2012/4900, Tarih: 20.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/8893 E.  ,  2012/4900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında CMK.nun 232/2-c maddesine aykırı olarak "suçun işlendiği yer ve zaman dilimi" gösterilmemiş ise de, belirtilen eksikliğin mahallinde tamamlanması mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahke- menin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün (ONANMASINA), 20.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2263, Karar No: 2010/5175, Tarih: 01.11.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/2263 E.  ,  2010/5175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Tescil

KARAR

1- Hükmün, davalı Selahattin kızı ... vekili Avukat ...'e tebliğine ilişkin tebliğ parçası dosya arasında bulunmamaktadır. Hüküm, adı geçene tebliğ edilmiş ise, tebligat parçasının bulunduğu yerden alınarak dosya arasına konulması veya kayıtlara dayanılarak tebliğ tarihinin açıklanması, hüküm hiç tebliğe çıkarılmamış ise, bu noksanlığın yerine getirilmesi, temyiz süresinin beklenmesi,

2- Ayrıca; dava konusu edilen 1248 ve 1249 parsellere ait tapu kayıtlarının ilk tesis tarihinden itibaren tüm tedavül kayıtları da dosya içinde bulunmamaktadır.Dava konusu edilen 1248 ve 1249 parsellere ait malik ve edinme sebepleri de yazılı bulunan tapu kayıtlarının ilk tesis tarihinden itibaren tüm tedavül kayıtlarıyla birlikte Tapu Sicil Müdürlüğünden istenerek eksiksiz olarak getirtilip, dosyası ile birleştirilmek ve temyiz incelemesi yapılabilmesi için geri çevrilmek üzere dosyanın mahal mahkemesine İADESİNE, 01.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/520, Karar No: 2013/582, Tarih: 03.12.2013

**Ceza Genel Kurulu         2013/6-520 E.  ,  2013/582 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname : 2013/154501

Yargıtay Dairesi : 6. Ceza Dairesi

Sanık T.M..’in cürüm işlemek amacıyla teşekkül oluşturmak suçundan beraatine, yağma suçundan ise 5237 sayılı TCK’nun 149/1-c, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin, İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 08.04.2010 gün ve 111-83 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 30.05.2012 gün ve 2431-11668 sayı ile;

“Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.02.2010 gün, 2009/8-151 sayılı kararında da belirtildiği gibi, sanıkların yüklenen suçları kurup yönettikleri, üyesi olarak içinde bulundukları çıkar amaçlı suç örgütünün faaliyeti çerçevesinde işlediklerinden ötürü 5271 sayılı CMK’nun 250/1 -b maddesine göre özel yetkili ağır ceza mahkemesinde kamu davası açılmış ve 5237 sayılı TCK'nun 220. maddesindeki suçtan sanıkların beraatine karar verilmiş olması nedeniyle inceleme konusu diğer suçların örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenmiş sayılamayacağı açıktır. Beraat kararıyla evrakın bağlantı kuramının kesilmesi, hukuk birliği ilkesi gereği aynı suç için iki farklı usulün uygulanamaması, doğal yargıç ilkesi, savunma hakkı, özel görevli Mahkemenin görev alanının sınırlı oluşu dikkate alınarak görevsizlik kararı verilerek, dosyanın genel görevli ve yetkili Mahkemeye gönderilmesi yerine, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması” isabetsizliğinden bozulmasına oyçokluğuyla karar verilmiş,

Daire üyeleri A. C.. ve M.S. D..; “Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.05.2012 tarih ve 2012/58 E. sayılı kararı dikkate alınarak, dosyanın dairemizce esastan incelenmesi ve karar verilmesi gerektiği” düşüncesi ile karşı oy kullanmışlardır

Yerel mahkeme ise 21.12.2012 gün ve 97-233 sayı ile;

Daire üyeleri A. C.. ve M.S. D..; “Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.05.2012 tarih ve 2012/58 E. sayılı kararı dikkate alınarak, dosyanın dairemizce esastan incelenmesi ve karar verilmesi gerektiği” düşüncesi ile karşı oy kullanmışlardır

Yerel mahkeme ise 21.12.2012 gün ve 97-233 sayı ile;

"Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.12.2011 gün ve 200-263 sayılı kararındaki '..Sanık hakkında suç işlemek için örgüt kurma suçundan açılan kamu davasında, yüklenen suçun sabit olmaması nedeniyle sanığın bu suçtan beraatine, araç suç niteliğinde olan ve bağlantı nedeniyle CMK'nun 250. maddesi uyarınca kurulan Ağır Ceza Mahkemesine hitaben düzenlenen iddianamede yer alan kasten öldürme ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçlarından cezalandırılmasına karar verilen olayda, Özel Görevli Ağır Ceza Mahkemesinin görev alanına giren suçtan beraat kararı verdiği hükümde, görev alanına girmeyen kasten öldürme ve 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçlarından da yargılamayı sonuçlandırıp mahkumiyet kararı vermesinde dava ekonomisi, adalet dağıtımında istikrar ve çabukluk sağlanması, davaların en hızlı ve doğru şekilde bitirilmesi ilkeleri göz önünde bulundurulduğunda, usul ve yasaya aykırılık olmadığı...' ve 22.05.2012 gün ve 58-208 sayılı kararındaki '...Sanıklar hakkında suç işlemek amacıyla örgüt kurma, yönetme ve bu örgüte üye olma suçlarından açılan kamu davasında, yüklenen suçun sabit olmaması nedeniyle sanıkların bu suçlardan beraatlarına, araç suç niteliğinde olan ve bağlantı nedeniyle CMK'nun 250. maddesi uyarınca kurulan Ağır Ceza Mahkemesine hitaben düzenlenen iddianamede yer alan yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından cezalandırılmalarına karar verilen olayda, Özel Görevli Ağır Ceza Mahkemesinin görev alanına giren suçlardan beraat kararı verdiği hükümde, görev alanına girmeyen yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından da yargılamayı sonuçlandırıp mahkumiyet kararı vermesinde dava ekonomisi, adalet dağıtımında istikrar ve çabukluk sağlanması, davaların en hızlı ve doğru şekilde bitirilmesi ilkeleri göz önüne alındığında, usul ve yasaya aykırılık bulunmamaktadır. ...' yönündeki tespitler dikkate alındığında Özel Daire bozma kararı usul ve kanuna uygun bulunmamaktadır" gerekçesiyle ilk hükmünde direnmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.07.2013 gün ve 154501 sayılı “onama” istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Temyizin kapsamına göre inceleme, sanık Tuncay Mert hakkında yağma suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Bu hükmün de sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.07.2013 gün ve 154501 sayılı “onama” istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Temyizin kapsamına göre inceleme, sanık Tuncay Mert hakkında yağma suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire çoğunluğu ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; 5271 sayılı CMK’nun 250. maddesi uyarınca kurulan Ağır Ceza Mahkemelerince yargılama yapılarak anılan maddede sayılan suçlardan beraat kararı verilen hallerde, madde kapsamına girmeyen diğer suçlardan yargılamaya devamla hüküm kurulmasının mümkün olup olmadığının belirlenmesine ilişkin ise de; sanığın 23.10.2013 tarihli dilekçesinin temyizden vazgeçme niteliğinde olup olmadığı Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca ön sorun olarak öncelikle değerlendirilmelidir.

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel mahkeme direnme hükmünün sanık müdafii tarafından temyiz edildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tebliğname düzenlenerek dosyanın Ceza Genel Kuruluna gönderilmesinden sonra hükmen tutuklu bulunan sanığın cezaevinden Yargıtay C. Başsavcılığına, içeriğinde hakkındaki kararın esas numarasının da yer aldığı “...Yargıtay’da onama bekleyen dosyamın da içtima kararına girebilmesi için dosyamdan aldığım cezamdan da razı olduğum için dosyamın onaylanarak kaldığım ceza infaz kurumuna gönderilmesini” arz ve talep ederim" şeklindeki 23.10.2013 tarihli dilekçeyi gönderdiği anlaşılmaktadır.

Olağan kanun yollarından olan temyiz incelemesinin yapılabilmesi için bir temyiz davası açılmış olmalıdır. Temyiz davasının açılabilmesi için de, 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 310. maddesine göre iki şartın varlığı gereklidir.

Bunlardan ilki süre şartıdır. CMUK'nun 310. maddesinde, genel kural olarak tarafların temyiz isteğinde bulunabilecekleri süreyi hükmün tefhiminden, tefhim edilmemişse tebliğinden başlamak üzere bir hafta olarak belirlemiştir. Temyiz süresi bahse konu maddenin 3. fıkrasındaki istisnai durum hariç olmak üzere, hükmün açıklanması sırasında hazır bulunanlar yönünden bu tarihte, yokluklarında hüküm verilenler yönünden ise gerekçeli kararın tebliği tarihinde başlar.

Bunlardan ilki süre şartıdır. CMUK'nun 310. maddesinde, genel kural olarak tarafların temyiz isteğinde bulunabilecekleri süreyi hükmün tefhiminden, tefhim edilmemişse tebliğinden başlamak üzere bir hafta olarak belirlemiştir. Temyiz süresi bahse konu maddenin 3. fıkrasındaki istisnai durum hariç olmak üzere, hükmün açıklanması sırasında hazır bulunanlar yönünden bu tarihte, yokluklarında hüküm verilenler yönünden ise gerekçeli kararın tebliği tarihinde başlar.

Temyiz davasının açılabilmesi için gerekli ikinci şart ise istek şartıdır. Yargılama hukukunun temel prensiplerinden olan "Davasız yargılama olmaz" ilkesine uygun olarak temyiz davası kendiliğinden açılmaz, bu konuda bir isteğin bulunması gereklidir. CMUK’nun halen yürürlükte bulunan 305. maddesinin 1. fıkrası ile bu kuraldan uzaklaşılmış ve bazı ağır mahkûmiyetlerde istek şartından sanık lehine vazgeçilerek, temyiz incelemesinin kendiliğinden yapılması kabul edilmiş ise de, onbeş yıl ve daha fazla hürriyeti bağlayıcı cezalara ilişkin hükümler dışında kalan kararlarda, süre ve istek şartlarına uygun temyiz davası açılmamışsa hükmün Yargıtay’ca incelenmesi mümkün değildir.

Diğer taraftan, 5271 sayılı CMK’nun kanun yollarına ilişkin genel hükümlerin düzenlendiği bölümde yer alan “Başvurudan vazgeçilmesi ve etkisi” başlıklı 266. maddesinde;

“(1) Kanun yoluna başvurulduktan sonra bundan vazgeçilmesi, mercii tarafından karar verilinceye kadar geçerlidir. Ancak, Cumhuriyet savcısı tarafından sanık lehine yapılan başvurudan onun rızası olmaksızın vazgeçilemez.

(2) Müdafiin veya vekilin başvurudan vazgeçebilmesi, vekâletnamede bu hususta özel yetkili kılınmış olması koşuluna bağlıdır.

(3) 150 nci maddenin ikinci fıkrası uyarınca, kendisine müdafi atanan şüpheli veya sanıklar yararına kanun yoluna başvurulduğunda veya başvurulan kanun yolundan vazgeçildiğinde şüpheli veya sanık ile müdafiin iradesi çelişirse müdafiin iradesi geçerli sayılır” şeklindeki düzenleme ile kanun yoluna başvurulduktan sonra başvurunun geri alınabileceği kabul edilmiştir.

Kanun yolu başvurusunda bulunulması veya bu başvurudan vazgeçilmesi kural olarak asilin iradesine tâbidir. Ancak maddenin 3. fıkrasında buna bir istisna getirilmiş ve onsekiz yaşını doldurmamış ya da sağır veya dilsiz veya kendisini savunamayacak derecede malûl olan şüpheli veya sanığın, kanun yoluna başvurulması ya da başvurunun geri alınması konusundaki iradesi ile müdafiinin iradesinin çelişmesi halinde asilin değil, müdafiin iradesine üstünlük tanınmıştır.

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında ön soruna ilişkin uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Ceza miktarı yönünden resen temyize tâbi olmayan yerel mahkeme direnme hükmünün sanık müdafii tarafından süresinde temyiz edilmesinden sonra sanığın 23.10.2013 tarihli dilekçesi ile “.. Yargıtay’da onama bekleyen dosyamın da içtima kararına girebilmesi için dosyamdan aldığım cezamdan da razı olduğum için dosyamın onaylanarak kaldığım ceza infaz kurumuna gönderilmesini” talep ettiği, sanığın dilekçede açıkça hükmolunan cezaya razı olunduğunu belirtilmiş olması karşısında bu talebinin temyizden vazgeçme niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır. 5271 sayılı CMK'nun 266/3. maddesindeki müdafiinin iradesine üstünlük tanınması gerektiğine ilişkin istisna hali de söz konusu olmadığından sanığın temyizden vazgeçmesi geçerlidir.

Bu itibarla, açılmış temyiz davasından vazgeçilmesi nedeniyle dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Sanık Tuncay Mert'in temyiz isteminden vazgeçmesi nedeniyle dosyanın İNCELENMEKSİZİN MAHALLİNE İADESİNE,

2- Bu hususunun temini için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.12.2013 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.