muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/10874, Karar No: 2025/559, Tarih: 14.01.2025

B.İstinaf Sebepleri:

Davacı Vekilinin İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; kararın usul ve yasaya aykırı verildiğini, davacının ... Temizlik Ltd. Şti. işyerinde 12.11.2006-14.06.2007 tarihleri arasında gerçek ve filli bir çalışma yaptığını, bu hususun dosya kapsamında dinlenen tanık ifadelerinden de sabit olduğunu belirterek eksik inceleme ve araştırma sonucu verilen kararın kaldırılmasını istemiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama ile tüm dosya kapsamından, iptale ilişkin rapor içeriği ve ekindeki belgelerden, Mahkemece dinlenen tanık beyanlarından, davacının ... sicilli ... Temizlik Gıda Tic. Ltd. Şti. unvanlı işyerinden bildirilen hizmetlerinin fiili çalışmaya dayanmadığı ve iptal edilen sigortalılık süresi gözetildiğinde de tahsis talep tarihi itibariyle aylık şartlarını taşımadığı anlaşıldığından, davanın reddine dair kurulan hükme ilişkin Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı Vekilinin İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; istinaf sebepleri doğrultusunda hükmün temyizen bozulmasını istemiştir.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, aksi Kurum işleminin iptali ile fiili olmadığı gerekçesiyle iptal edilen 12.11.2006 – 14.06.2007 tarihleri arasındaki hizmetlerin geçerli olduğuna, Kuruma borçlu olmadığının tespitine ve yapılan kesintilerin faiziyle iadesine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369. maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371. maddeleri, 506 sayılı Kanun'un 79/10. maddesi.

3.Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4132, Karar No: 2016/6660, Tarih: 01.06.2016

**17. Hukuk Dairesi         2014/4132 E.  ,  2016/6660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davacı tarafından bileşik ürün sigorta poliçesi ile 28/12/2011-28/12/2012 tarihleri arasında sigortalı bulunan ....'nin kiracı olarak kullandığı, davalıların bina maliki olduğu, ... ... Blok No:.../... .../... adresindeki işyeri ve depoda bulunan demirbaş ile tıbbi emtialerın 26/01/2012 günü işyerinin kapalı olduğu gece saatlerinde işyerinin girişinde bulunan su saatinin ana şebekeden gelen su borusunun patlaması sonucu suyun bodrum kattaki depoya sirayeti sonucu hasara uğradığını, sigortalı işyerinin binanın tamamında faaliyet gösterdiğini,taşınmazın tapuda davalılar'a ait olup, ...'ün aynı zamanda dava konusu zararın meydana geldiği sigortalı işyerinin kiralayanı sıfatına haiz olduğunu, meydana gelen zarardan dolayı BK. 58. Maddesi gereğince müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarını, ...'ün bina maliki olmaktan kaynaklanan sorumluluğunun yanı sıra işyerinin kiralayanı sıfatına da haiz olması nedeniyle meydana gelen zarardan dolayı BK. 249 maddesi gereğince ayrıca sorumluluğu bulunduğunu, belirterek toplam 41.209,00 TL sigorta rücu tazminatının, 08/03/2012 tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Davalılar vekili, davalı ...'ün dava konusu olan iş yerini davacı şirketin sigortalısı olan ....'ye 01/09/2010 başlangıç tarihli yazılı kira sözleşmesi ile aylık net 1.400,00 TL net + aidat dahil olmak üzere kullanıma hazır yapılı boş işyerini ofis olarak kira müddeti 1 yıllık olarak kiralandığını, halende kiracı olarak dava konusu işyerinde kiracı olarak bulunduğunu, ana şebekeden gelen su borusunun davacının işyerinin içerisinde olup, bunun denetim ve kontrolünün ona ait olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre, davalının kiracısı olan sigortalının işyerindeki açıkta bulunan su borusunun kırılmasının ancak harici bir darbe ile mümkün olduğu bina içinde olup sadece kiracının kullanımı ve gözetimindeki su borusunun darbeye bağlı kırılmasının ancak kullanıcının yani kiracı sigortalının kusuru sonucunda meydana gelmesi ile zararın oluştuğu bu suretle kiracı sigortalının kusuru nedeni ile illiyet bağı kesildiğinden davalı bina maliklerinin sorumluluktan kurtulmuş oldukları gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, 01.09.2010 başlangıç tarihli kiralama sözleşmesine istinaden davalı ...'ün davacının sigortalısı şirkete kiraladığı işyerinde oluşan hasarın rücuen tazmini istemine ilişkindir. HMK 4. maddesi uyarınca, kira ilişkisinden doğan alacak davaları da dâhil olmak üzere tüm uyuşmazlıkları konu alan davalar ile bu davalara karşı açılan davaları inceleme görevi sulh hukuk mahkemesine aittir. Bu durumda, mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 01/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2040, Karar No: 2014/417, Tarih: 28.03.2014

**Hukuk Genel Kurulu         2013/2040 E.  ,  2014/417 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 11. İş Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2013

NUMARASI : 2013/281-2013/611

Taraflar arasındaki “ maddi ve manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 11. İş Mahkemesi’nce davanın kısmen kabulüne dair verilen 12.06.2012 gün ve 2009/477 E., 2012/516 K. sayılı kararın incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 21. Hukuk Dairesi’nin 15.01.2013 gün ve 2012/20686 E., 2013/262 K. sayılı ilamı ile;

(...1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş kazasına uğrayan davacının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkeme, davacının maddi tazminat istemlerinin reddine, davacının manevi tazminat isteminin kısmen kabulü ile takdiren 15.000,00 TL tazminatın 15.09.2008 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazla istemin reddine, karar vermiştir.

Davacının iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğramadığı olayda, davalı işverenin %85, ekip başı olarak görevli F.. S..'in %10, davacı işcinin ise %5 oranında kusurlu olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı , olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince almamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23/06/2004, 13/291-370 )

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı yararına hükmedilen 15.000,00 TL manevi tazminat çok fazladır.

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı yararına hükmedilen 15.000,00 TL manevi tazminat çok fazladır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle, müvekkilinin davalıya ait Batman Bölge Müdürlüğü, kuyu tamamlama hizmetleri iş yerinde çalışmakta iken 15.09.2008 tarihinde uğradığı iş kazası sonucu sağ kulağının tamamen sol kulağının ise, % 12 oranında işitme kaybına uğradığını ileri sürerek, 1.000,00 TL maddi ve 30.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Türkiye Petrolleri Anonim Ortaklığı Genel Müdürlüğü vekili cevap dilekçesinde özetle: olayın tamamen, davacının olmaması gerektiği yerde durmasından ve kazanın davacının % 100 kusurlu eylemi ile gerçekleştiğini, davacının tam kusuru nedeniyle iliyet bağının kesildiğini, ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Yerel Mahkemece, davacının maddi tazminat istemlerinin reddine, manevi tazminat isteminin kısmen kabulü ile takdiren 15.000,00 TL tazminatın olayın meydana geldiği 15.09.2008 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazla istemin reddine, dair verilen karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine, Özel Daire’ce yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuş; Mahkemece, takdir edilen manevi tazminat miktarı yönünden önceki kararda direnilmiştir.

Direnme hükmünü, davalı vekili temyize getirmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; yerel mahkemece hükmedilen manevi tazminat miktarının somut olayın gerçekleşme biçimine, hak ve nesafet kurallarına göre uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Manevi tazminat isteminin temelinde, davalıların haksız eylemi yatmaktadır. Bilindiği üzere, haksız eylemin unsurları; zarar, fiil ile zarar arasında illiyet bağı, fiilin hukuka aykırı olmasından ibarettir.

Direnme hükmünü, davalı vekili temyize getirmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; yerel mahkemece hükmedilen manevi tazminat miktarının somut olayın gerçekleşme biçimine, hak ve nesafet kurallarına göre uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Manevi tazminat isteminin temelinde, davalıların haksız eylemi yatmaktadır. Bilindiği üzere, haksız eylemin unsurları; zarar, fiil ile zarar arasında illiyet bağı, fiilin hukuka aykırı olmasından ibarettir.

Öte yandan, mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 47. (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 56.) maddesinde düzenlenen manevi tazminatta kusurun gerekmediği, ancak takdirde etkili olabileceği, 22.6.1966 tarih ve 1966/7 Esas 1966/7 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıkça vurgulanmıştır. Bu kararın gerekçesinde, taktir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar, her olaya göre değişebileceğinden, hâkim bu konuda taktir hakkını kullanırken, ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Yine BK 47 (TBK 56). maddesi hükmüne göre; hâkimin özel halleri göz önünde tutarak, manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği tutar adalete uygun olmalıdır. Bu para tutarı, aslında ne tazminat ne de cezadır. Çünkü mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını amaç edinmediği gibi, kusurlu olana yalnız hukukun ihlalinden dolayı yapılan bir kötülük de değildir. Aksine, zarara uğrayanda bir huzur duygusu uyandırmayı, aynı zamanda ruhi ızdırabın dindirilmesini amaç edindiğinden, tazminata benzer bir fonksiyonu da vardır. O halde bu tazminatın sınırı, onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Manevi tazminat, beden gücü kaybı nedeniyle bozulan ruh huzurunun, duyulan ve ileride duyulacak elem ve ızdırabın kısmen ve imkan nisbetinde iadesini amaçladığından hâkim, M.K.nun 4. maddesi gereğince hak ve nesafete göre takdir hakkını kullanarak, manevi tazminat miktarını tespit etmelidir.

Hâkim belirlemeyi yaparken somut olayın özelliğini, zarar görenin ekonomik ve sosyal durumunu, paranın alım gücünü, maluliyet oranını, beden gücü kaybı nedeniyle duyulan ve ileride duyulacak elem ve ızdırabı gözetmelidir (Hukuk Genel Kurulunun 28.05.2003 gün 2033/21-368-355 ve 23.06.2004 gün 2004/13-291-370 sayılı kararları).

Somut olayın incelenmesinde, 15.09.2008 tarihinde meydana gelen iş kazası nedeniyle, davacının maluliyetinin bulunmadığı, olayın meydana gelmesinde davacının % 5 oranında, davalı işverenin ise % 95 oranında kusurlu olduğu hususlarında uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında, somut olay itibariyle mahkemece hükmedilen manevi tazminat miktarının isabetli olduğu görüşü dile getirilmiş ise de çoğunluk tarafından bu görüşe iştirak edilmemiştir.

Somut olayın incelenmesinde, 15.09.2008 tarihinde meydana gelen iş kazası nedeniyle, davacının maluliyetinin bulunmadığı, olayın meydana gelmesinde davacının % 5 oranında, davalı işverenin ise % 95 oranında kusurlu olduğu hususlarında uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında, somut olay itibariyle mahkemece hükmedilen manevi tazminat miktarının isabetli olduğu görüşü dile getirilmiş ise de çoğunluk tarafından bu görüşe iştirak edilmemiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle iş kazası sonucunda davacıda iş göremezlik derecesi, olayın meydana geldiği tarihteki paranın alım gücü dikkate alındığında hükmedilen manevi tazminat miktarının çok fazla olduğunun anlaşılmasına göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davalı vekili temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 8/3.fıkrası uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 28.03.2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14890, Karar No: 2010/16919, Tarih: 19.10.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/14890 E.  ,  2010/16919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dava dilekçesinde, müşterek çocuk ... için 400 TL iştirak nafakasının davalıdan tahsilini talep etmiş, mahkemece; davacının Hollanda'da işçi olduğu, davalının ise işi olmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

4721 sayılı TMK.nun 182/2.maddesine göre; “Velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin çocuk için kişisel ilişkisinin düzenlenmesinde, çocuğun özellikle sağlık, eğitim ve ahlak bakımından yararları esas tutulur. Bu eş, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır.”

Aynı Kanunun 328/1.maddesine göre de; “Ana ve babanın bakım borcu, çocuğun ... olmasına kadar devam eder”. “Nafaka miktarı, çocuğun ihtiyaçları ile ana ve babanın hayat koşulları ve ödeme güçleri dikkate alınarak belirlenir (md.330/1). Durumun değişmesi halinde hakim, istem üzerine nafaka miktarını yeniden belirler veya nafakayı kaldırır” (md.331).

Taraflar arasında görülen boşanma davasında 1994 doğumlu müşterek çocuk ...'in velayetinin davacı anneye verildiği ve boşanma kararında çocuk için iştirak nafakasına hükmedilmediği anlaşılmaktadır.

Yapılan sosyal ve ekonomik durum araştırmasında davacı annenin Hollanda'da işçi olup, 1.000 Euro aldığı, davalı babanın ise işi ve geliri bulunmadığı, evli ve üç çocuklu olduğu belirlenmiş olmasına rağmen dosya kapsamından, davacının yurt dışından döndüğü, artık çalışamadığı ve şartlarının zorlaştığını beyan ettiği görülmektedir.

Eşlerin iştirak nafakası yükümlülüğü asıldır. Gelirinin olmadığının saptanması nafaka isteminin reddini gerektirmez. Çalışarak çocuğuna nafaka ödemek zorunluluğu vardır.

Bu durumda, mahkemece yukarıdaki ilke de gözetilerek tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile ilgili olarak yeniden araştırma yapılarak oluşacak sonuca göre çocuğun yaşı, eğitim durumu, günün ekonomik koşulları ile genel ihtiyaçları ve ana-babanın mali durumlarına göre TMK.nun 4.maddesi kapsamında hakkaniyete uygun iştirak nafakasına hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2287, Karar No: 2013/26921, Tarih: 19.11.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/2287 E.  ,  2013/26921 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2010/137280

MAHKEMESİ : Boğazlıyan Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/04/2010

NUMARASI : 2009/304 (E) ve 2010/109 (K)

SUÇ : Kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içerisinde bulunan Boğazlıyan Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 30.06.2009 gün, 2009/812 soruşturma numaralı kararına göre, sanık hakkında aynı fiil nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği ancak kararın tebliği ile itiraz edilip edilmediği hususlarında bir bilgi bulunmadığı, 5271 Sayılı CMK.nun 172. maddesinin 2. fıkrasında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildikten sonra yeni delil ortaya çıkmadıkça, aynı fiilden dolayı kamu davası açılamayacağının öngörülmesi, aynı Kanunun 173. maddesinin 1. fıkrası uyarınca da kovuşturmaya yer olmadığına dair karara, bu kararı veren Cumhuriyet Savcılığının yargı çevresinde görev yaptığı Ağır Ceza Mahkemesine en yakın Ağır Ceza Mahkemesine itiraz edebileceği,aynı maddenin 6. fıkrasında ise, itirazın reddedilmesi halinde; Cumhuriyet Savcısının, yeni delil varlığı nedeniyle kamu davasını açabilmesi, önceden verilen dilekçe hakkında karar vermiş olan Ağır Ceza Mahkemesinin bu konuda karar vermesine bağlı olduğunun belirtilmesi karşısında; aynı fiil nedeniyle daha önce Boğazlıyan Cumhuriyet Başsavcılığı'nca yapılan 2009/812 numaralı soruşturmaya ilişkin kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın tebliğ edilip edilmediği, tebliğ edilmiş ise itiraz edilip edilmediği araştırılarak, tebliğ edilmemiş ise tebliği sağlanarak, 5271 sayılı CMK.nun 173. maddesinin 6. fıkrasında öngörülen dava açma şartının gerçekleşip gerçekleşmediği tespit edildikten sonra, sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 19/11/2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.