muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/847, Karar No: 2006/931, Tarih: 14.02.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/847 E.  ,  2006/931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla gerektirici yasal nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik ll.maddesinin l.fıkrasının f bendi uyarınca bilirkişi kurulu, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki Tarım Müdürlüğü verilerinin esas alınması aranmaktadır.

Bu itibarla;

a)Saman ürününün dekar başına ortalama verimi ve kg. başına toptan satış fiyatının İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip raporların denetlenmemiş olması,

b)Geri çevirme üzerine dosyaya getirtilen İlçe Tarım Müdürlüğü cetvelinde buğdayın dekara verimi 450kg. kg.satış fiyatı 0,35 YTL. dekar başına üretim gideri 130,48 YTL. şeker pancarının üretim gideri 470,67 YTL. ayçiceğinin dekar başına verimi 300 kg ve üretim gideri 167,22 YTL. olarak bildirildiği halde bilirkişi raporunda sırasıyla 500 kg. 0,38 YTL. 111,67 YTL. 406,11 YTL, 350 kg. ve 112,05 YTL. olarak alınmak suretiyle daha yüksek değere ulaşılmış olması,

2-Dava konusu taşınmazın tamamı 5375 m2 olup 2113 m2'si kamulaştırılarak geriye iki ayrı parça kalmıştır. Bu durumda bilirkişilerce artan kısımlardan herbirinin ayrı ayrı değerlendirilmesi bu bağlamda yüzölçümlerinin tespit edilip herbir parçanın yüzölçümü konumu ve geometrik durumu ile kullanım amacı gözönünde tutulması gerekirken arta kalan kısımların tamamı üzerinden değer kaybı verilmesi,

3-Davalılar dava konusu taşınmazda 5400/10250 pay sahibi oldukları halde tamamı üzerinden kamulaştırma bedelinin belirlenmesi,

3-Davalılar dava konusu taşınmazda 5400/10250 pay sahibi oldukları halde tamamı üzerinden kamulaştırma bedelinin belirlenmesi,

4-Mahkemenin gerekçeli kararının hüküm fıkrasında "harç peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına" denilmiş ise de dosyanın incelenmesinde dava açılırken peşin harcın tahsil edildiğine ilişkin belge dosya içerisinde bulunmamaktadır. Bu durumda harç yatırılmışsa bunu belgeleyen harç tahsil müzekkeresi örneğinin dosyaya konulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece açıklanan hususlar doğrultusunda bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı ve oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.02.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2373, Karar No: 2018/6544, Tarih: 18.10.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/2373 E.  ,  2018/6544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili dava dilekçesi ile; müvekkilinin ana taşınmazda 1 nolu bağımsız bölümün maliki olup dava konusu bağımsız bölümün "bodrumda deposu olan dükkan" niteliği ile kayıtlı olduğunu, müvekkiline ise ... 'dan miras yolu ile intikal ettiğini, ana taşınmazda kat mülkiyetinin 14/01/1969 yılında tesis edildiğini, ancak bağımsız bölümlere tefrik edilen arsa paylarının kat mülkiyetinin tesis edildiği tarihteki bağımsız bölümlerin değerleri ile orantılı olarak düzenlenmediğini, değer tespiti yapılırken bağımsız bölümün kullanım şeklinin de göz önünde bulundurulması gereken başka bir husus olduğunu, tüm kat maliklerince imza altına alınan yönetim planının 19. maddesinde, yeni imar durumu oluşması halinde ana taşınmazın üzerinde yapılacak ilave katların hissedar ... 'a ait olacağının ve maliki olduğu hisseden dilediği miktarı bu yeni katlara tevzi ve tahsis edebileceğinin hüküm altına alındığını, davaya konu taşınmazın bulunduğu 35 sayılı parselin imar durumunun 7,5 kata müsaadeli olduğunu, davalıların diğer 3 katın malikleri olduklarını, buna göre davacının "hava hakkı" ile birlikte 4,5 katın maliki olduğunu, arsa paylarının da buna göre olması gerektiğini beyan ederek; taşınmazda mevcut her bir bağımsız bölümün ve mevcut imar durumu itibariyle "hava hakkı" uyarınca; davacıya ait ilave katların, bağımsız bölümlerin değerlerinin tespiti ile yönetim planı uyarınca ilave katların davacıya ait olduğu kabul edilerek davacının ve davalıların arsa paylarının yeniden düzenlenmesine ve tapuya bu şekilde tesciline, yönetim planı ve imar durumuna göre ilave katların davacıya ait olduğuna, kabul görmemesi halinde, müvekkilinin sahibi olduğu taşınmaza özgülenen arsa payının kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerinin tespiti ile müvekkiline ait, 1 no'lu bağımsız bölüm ile diğer bağımsız bölümlerin arsa paylarının düzeltilmesine, yeniden düzenlenmesine ve yeni payların tapuya tescil edilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 28. maddesine göre; yönetim planı bütün kat maliklerini bağlayan bir sözleşme hükmünde olduğu, yönetim planında yapılan değişikliklerin bütün kat malikleriyle onların külli ve cüzi haleflerini ile yönetici ve denetçileri bağlayıcı olduğunu, davacının taşınmazı murisinden intikal yolu ile iktisap etmiş olup, murisi ... 'ın yönetim planını düzenleyip imzalayanlardan olduğu, yönetim planındaki düzenleme uyarınca ve yönetim planı değişikliği yapılmadan davacının işbu davayı açması mümkün olmadığı gerekçesi ile davacının davasının reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; ana taşınmazın bağımsız bölümlerine ait arsa paylarının değerlerine göre yeniden belirlenerek tapuya tescil edilmesi istemine ilişkindir. 2017/2373 - 2018/6544

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 3. maddesinde; kat irtifakına konu olan ana yapının bağımsız bölümlerinden her birine kat irtifakının kurulduğu tarihteki, doğrudan doğruya kat mülkiyetine geçilme halinde ise, kat mülkiyetine geçildiği tarihteki değeri ile oranlı olarak tahsis edilen arsa payının ortak mülkiyet esaslarına göre açıkça gösterilmesi suretiyle kat irtifakının veya kat mülkiyetinin kurulacağı; arsa paylarının bağımsız bölümlerin değeri ile oranlı olarak tahsis edilmediği hallerde, her kat maliki veya kat irtifakı sahibinin arsa payının düzenlenmesi için mahkemeye başvurabileceği hükme bağlanmıştır. Arsa payı düzenlemesinin yeniden yapılabilmesinin ilk şartı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleriyle orantısız olarak belirlenmiş olmasıdır. Bu hususa dayalı istemlerde mahkeme tüm kanıtları değerlendirerek bağımsız bölümün değeri ile bölüme özgülenen arsa payını karşılaştırıp denklik sağlamaya çalışmalıdır. Söz konusu işlem yapılırken de bağımsız bölümlerin cinsi, bulunduğu kat, alanı, ısınma sistemi, aydınlanması, mimari kullanımı ve konumu, cephesi, manzarası gibi hususlar değerlendirme için esas alınır; değerlendirmeye esas alınacak tarihten sonraki imar durumu ile cins ve manzara değişiklikleri, bakım ve onarım çalışmaları sebebiyle meydana gelen değer artış ve eksilmeleri dikkate alınmaz.

Somut olayda, dava konusu taşınmazda 14.01.1969 tarihinde kat mülkiyeti kurulmuş olup, bilirkişi raporunda kat mülkiyetine geçiş tarihi olan 1969 tarihinde arsa paylarının orantılı olarak dağıtılıp dağıtılmadığının tespit edilmesi gerektiği belirtilmişse de; bağımsız bölümlerin değerinde ve dolayısıyla arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan, bu nedenle arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler ortaya konulmamıştır. Dava konusu taşınmazda 1969 yılında kat mülkiyeti kurulduğu dikkate alındığında aradan geçen süre zarfında taşınmazda arsa paylarına herhangi bir itiraz olmadığı, bağımsız bölümlerin, kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerlerinin yukarıda açıklanan unsurları ve bu belirlemeye göre tapu sicilinde kayıtlı arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğu konusunda mahkemece herhangi bir değerlendirme ve gerekçe içermeyen soyut ve genel ifadeli bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 18/10/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12863, Karar No: 2014/6579, Tarih: 27.02.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/12863 E.  ,  2014/6579 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/122163

MAHKEMESİ : İzmir 8. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/09/2009

NUMARASI : 2008/2714 (E) ve 2009/1653 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanığın, İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2006/440 Esas nolu dosyasına sunduğu 12/02/2007 tarihli dilekçesindeki katılan M.. C.. hakkında "sanık M.. C.........mafya işbirliği ile tertiplenen usulsüz ve yargıyı aldatıp aslı olmayan belgeyi sunarak mahkemeyi aldatmıştır, şüphelinin aslı gibidi tertip ettiği sahte muhasebe sözleşmesine yazılan 8995.P. aynı yerin iki sefer sözleşme düzenleyip 7. Asliye Ceza Mahkemesi yargıcını aldatmak için sunduğu" yönündeki beyanının iddia ve savunma dokunulmazlığı kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yerinde görülmeyen gerekçeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Kabule göre de;

a)İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2006/440 Esas nolu dosyasında katılanın sanığa hakaret ettiğinden bahisle görülen davada, sanığın da hakaret içerikli dilekçe verdiğinin kabulüne karşın, TCK'nın 129/3. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

b)Sanığın sabıka kaydında yer alan ilamlar getirtilerek en ağırının tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık S.. Ö.. müdafii ile katılan M.. C..'in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 27/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/26532, Karar No: 2020/361, Tarih: 15.01.2020

**22. Hukuk Dairesi         2017/26532 E.  ,  2020/361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen karar, süresi içinde duruşmalı olarak davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369. maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde kapsam dışı personel olarak 03.04.1989-13.07.1998 ve 15.03.1999-12.08.2013 tarihleri arasında çalıştığını, emeklilik nedeniyle çıkışının verildiğini, ancak hiç ara vermeksizin çalışmaya devam ettiğini, buna rağmen tekrar girişinin 01.09.2013 tarihinde yapıldığını, iş sözleşmesinin 27.06.2014 tarihinde haksız olarak işverence feshedildiğini, işyerinde normal mesai saatlerinin 08.00-18.00 arası olmasına rağmen verilen işlerin bitmemesi nedeni ile hergün 20:00'a kadar çalıştığını, hafta sonu da çalışmaya devam ettiğini, beyanla fazla çalışma ve hafta tatili ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; zamanaşımı itirazında bulunarak davacının insan kaynakları şefi olduğunu, mesaisini kendisinin belirlediğini, ayrıca Personel Devam Kontrol Sistemleri kayıtlarında da davacının çıkış saatlerinin 18.10 üzerine çıkmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti :Mahkemece, davacının üst düzey yönetici olduğu, mesaisini kendisinin belirlediği, öte yandan yılda iki yüz yetmiş saatin ücrete dahil olduğu yönündeki sözleşme hükmü davacının ücret miktarı itibari ile geçerli olduğundan ve tanık beyanlarına göre belirlenen çalışma saati iki yüz yetmiş saati aşmadığından fazla çalışma alacağı koşullarının oluşmadığı, hafta tatili alacağının da ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

Temyiz Başvurusu:Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı işçinin üst düzey yönetici olup olmadığı ve fazla çalışma ücretine hak kazanıp kazanmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır. Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz.Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici var ise, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlemesi söz konusu olmayacağından, kanunda öngörülen çalışma saatlerini aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep hakkı doğar. Bu bakımdan yönetici olarak çalışan işçiye başkaca bir amir, şirketin yöneticisi,yönetim kurulu üyesi vb. tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediği belirlenmelidir.

Somut olayda; Mahkemece davacının üst düzey yönetici olduğu, mesaisini kendisinin belirlediği, öte yandan yılda iki yüz yetmiş saatin ücrete dahil olduğu yönündeki sözleşme hükmü davacının ücret miktarı itibari ile geçerli olduğundan ve tanık beyanlarına göre belirlenen çalışma saati iki yüz yetmiş saati aşmadığından fazla çalışma ücreti alacağı isteğinin reddine karar verilmiştir. Ancak, söz konusu kabul dosya içeriği ile örtüşmemektedir. Davacı davalı işyerinde insan kaynakları şefi olarak çalışmış olup, tanık anlatımlarına göre diğer çalışanlarla birlikte ve belirli mesai saatleri içinde çalışmıştır. Nitekim davalı tanıkları, davacının bulundukları yerde üst konumda olduğuna ancak merkezde amiri pozisyonunda kişiler bulunduğuna, emir ve talimatların merkezden verildiğine, normal çalışma saatlerinin merkezi sistemden bildirildiğine dair beyanda bulunmuşlardır. Bu durumda davacının mesaisini kendisinin belirlediği söylenemez. Dosyadaki mevcut delillere göre, davalı işyerinde işe giriş çıkışlarda kart basma uygulamasının olduğu anlaşılmakta olup davacı ve davalı tarafından davacıya ait bir kısım kart basım saatlerini gösterir kayıtların sunulduğu görülmektedir. Ancak hükme esas alınan bilirkişi raporunda da belirtildiği üzere davacı ve davalı tarafından sunulan kart basım saatlerini gösterir kayıtlar birbiri ile örtüşmemektedir. Bu durumda hukukçu, yazılımda oynama konusunda yetkin gerektiğinde akademisyen elektronik mühendisi ve bilgisayar mühendisinden oluşan üçlü heyet aracılığı ile işyerindeki giriş çıkış kart sistemi ile ilgili inceleme yapılarak davalı tarafından sunulan kart basım saatlerini gösterir kayıtlarda oynama bulunup bulunmadığı ve kayıtların gerçekle örtüşüp örtüşmediği kesin olarak belirlenmeli, oynama olmadığı sonucuna varılması halinde fazla çalışma ücreti alacağının kart basılan dönemde bu kayıtlara itibar edilerek kart basılmayan dönem için ise tanık beyanlarına göre değerlendirilerek, oynama olduğu sonucuna varılması halinde ise tanık beyanlarıyla sonuca gidilerek fazla çalışma ücreti alacağının olup olmadığının belirlenmesi gerekir. Ayrıca taraflar arasında imzalanan 01.09.2013 tarihli iş sözleşmesinde yıllık ikiyüzyetmiş saate kadar olan fazla çalışmaların ücrete dahil olduğu hususu düzenlenmiş olup, dosyada başkaca bir iş sözleşmesi bulunmamaktadır. Buna göre, fazla çalışma ücret alacağının hesaplanmasında yıllık iki yüz yetmiş saate kadar olan fazla çalışmaların ücrete dahil olduğuna dair düzenlemenin sözleşme tarihi itibari ile dikkate alınması gerektiğinin gözetilmemesi de hatalı olmuştur.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.01.2020 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4708, Karar No: 2018/15671, Tarih: 05.12.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/4708 E.  ,  2018/15671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçuna yönelik kurulan hükümlere ilişkin temyiz istemlerinin incelemelerinde;

Suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 116/2 maddesi ile belirlenen 6 ay hapis cezasının aynı Kanun'un 119/1-c maddesi ile bir kat artırılması sonucu cezanın 12 ay yerine 1 yıl olarak belirlenmesi, 31/2 ve 62. maddeler gereği uygulanan indirimler neticesinde cezanın doğru belirlendiği gözetilerek sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, uyulan bozma ilamına, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçuna yönelik kurulan hükümlere ilişkin temyiz istemlerinin incelemelerinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 01.11.2016 tarih, 2015/17-1185 Esas ve 2016/398 Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinin 1. fıkrasında etkin pişmanlık nedeniyle 2/3 oranına kadar indirim yapılacağının ifade edilmesi, aynı maddenin 2. fıkrasında ise indirim oranın ½ olarak öngörüldüğünün anlaşılması karşısında, soruşturma aşamasında etkin pişmanlık gösterdiği kabul edilen suça sürüklenen çocuklar hakkında ½ den daha fazla oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine göre belirlenen temel cezadan, aynı Kanun'un 61. maddesine aykırı olarak etkin pişmanlık nedeni ile indirim hükümlerinin yaş küçüklüğü hükümlerinden önce uygulanması sureti ile karar verilmesi,

3-5237 sayılı TCK'nın 31/2. maddesi kapsamında Adli Tıp Kurumu'ndan aldırılan raporlar için 200,00 TL'nin yargılama gideri olarak suça sürüklenen çocuklara yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 05.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.