muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/22046, Karar No: 2014/6789, Tarih: 11.03.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/22046 E.  ,  2014/6789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Uzunköprü 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2013

NUMARASI : 2010/364-2013/258

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, Enez Vakıflar Köyü sınırlarında içerisinde bulunan alanın, 6831 sayılı yasanın 17. maddesine göre Orman Genel Müdürlüğü tarafından 49 yıllık intifa hakkının davalıya tahsis edildiğini, davalının taşınmazın bir bölümününü kendisine devretmesi nedeniyle intifa hakkı sahibi olduğunu, bu alanda inşa ettiği yazlık evi kullanmaya başladığını, dava dışı Orman İdaresinin intifa hakkına ilişkin sözleşmeyi iptal etmesi ile birlikte kendisinin de söz konusu yeri kullanmaktan men edildiğini, Enez Sulh Ceza Mahkemesinin 2005/7 E. 2006/112 K. sayılı dosyasında yapılan yargılama sonunda orman arazisinde bulunduğu gerekçesiyle yazlık evinin müsaderesine karar verildiğini, davalıya karşı taahhütlerini yerine getirmiş olmasına rağmen, kullanamadığı yazlık evinin rayiç değeri üzerinden zarara uğradığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik 20.000,00 YTL tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının söz konusu yerde mülkiyet hakkının bulunmadığını, dava dışı Orman İdaresi tarafından Belediyeye yapılan tahsisin iptal edilmesi üzerine Edirne İdare Mahkemesinde açmış oldukları davanın, Orman İdaresi lehine sonuçlanarak “tahsisin iptali” işleminin kesinleştiğini, olayda Belediyenin kusuru olmadığından davacıya karşı herhangi bir sorumlulukları da bulunmadığını, kaldı ki tahsisin iptalinden sonra söz konusu yerin, dava dışı Orman İdaresince yapılan ihale sonucunda davacının da ortak olduğu 2013/22046 2014/6789

Bir şirkete kiralanması ve davacının halen bu yeri kiracı sıfatı ile kullanmakta olması nedeniyle herhangi bir zararının da söz konusu olmadığını savunarak davanın gerek husumet gerekse esastan reddini dilemiştir.

Mahkemece, Dairemizin 2009/6063 esas 2007/466 karar sayılı bozma ilamına uyulmuş, alanın bilirkişi raporu doğrultusunda davacının inşa ettiği evin dava tarihi itibariyle rayiç değerinin 28.868.83 TL olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir

2-Davacı, eldeki davada inşa ettiği evin dava tarihi itibariyle rayiç değeri talep etmiştir. Mahkemece, davacının inşa ettiği evin, dava tarihi itibariyle rayiç değeri olan 40.000,00 YTL üzerinden zarara uğradığı benimsenmek suretiyle, davanın kabulüne, 20.000,00 YTL tazminatın tahsiline karar verilmiş, bu karar davalının temyizi üzerine Dairemizin 2009/6063 esas 2007/466 karar sayılı ilamı ile 19.10.2009 tarihinde "...somut olayda davacı, su basman seviyesinde iken davalıdan intifa hakkını alarak tamamladığı binanın ancak yapıldığı tarih itibariyle serbest piyasa fiyatlarına göre malzeme ve işçilik bedelleri dahil olmak üzere tüm yapım masraflarının ödetilmesini talep edebileceğinden, mahkemenin geçerli olması halinde dahi “yap işlet, devret” şeklindeki niteliği itibariyle mülkiyet hakkı doğurmayan geçersiz sözleşmeye dayanarak, “yapılan binanın dava tarihindeki rayiç değerinin ödetilmesi” gerektiğine ilişkin kabulünde isabet bulunmamaktadır. O halde mahkemece davacı tarafından tamamlanan binanın, yapıldığı tarih itibariyle serbest piyasa fiyatlarına göre malzeme ve işçilik bedelleri dahil olmak üzere tüm yapım masrafları, konusunda uzman bilirkişi veya bilirkişi kurulundan açıklayıcı ve denetime elverişli rapor alınmak suretiyle belirlenerek, belirlenecek bu miktarın ödetilmesine karar verilmesi gerekir..." gerekçesiyle davalı yararına bozulmuş olup mahkemece, bozma ilamına uyulmasına karar vermiştir. Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sırasında alınan bilirkişi raporunda, dava konusu binanın toplam maliyetinin 20.011.450.00 TL (Eski TL) olduğu ve bu maliyetin 2006 yılı itibariyle TÜFE verilerine göre güncellenmiş halinin 28.868.83 TL olduğu bildirmiş olup mahkeme, bu miktar üzerinden davanın kabulüne vermiştir. Mahkemece, bozma ilamına uyulmasına kararı verdiğine göre bozma ilamının gereğinin yerine getirilmesi gerekir. Bu husus taraflar yararına usulü kazanılmış hak niteliğindedir. Mahkemece, dava konusu binanın, yapıldığı tarih itibariyle serbest piyasa fiyatlarına göre malzeme ve işçilik bedelleri dahil olmak üzere tüm yapım masrafları bilirkişi marifetiyle belirlenerek bu miktar üzerinden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken usulü kazanılmış hak ilkesi göz ardı edilerek binanın yapım tarihindeki toplam maliyetinin 2006 yılı için TÜFE endeksine göre güncellenmiş değeri üzerinden davanın kabulüne karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2.bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davalı yararına BOZULMASINA,peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11.3.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8950, Karar No: 2013/27261, Tarih: 30.10.2013

**9. Hukuk Dairesi         2013/8950 E.  ,  2013/27261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı karşı davalı, cezai şart alacağının ödetilmesine, davalı karşı davacı ise ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, asıl davanın görevsizliğine, karşı davanın tefrikine karar verilmiştir.Hüküm süresi içinde davacı karşı davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı-karşı davalının İsteminin Özeti:

Davacı-karşı davalı, davalı-karşı davacı işçi ile aralarında imzalanan iş akdinin 14 üncü maddesine dayanarak cezai şart alacağını istemiştir.

B) Davalı-karşı davacının Cevabının Özeti:

Davalı-karşı davacı, ücretinin ödenmemesi nedeniyle iş akdini haklı feshettiğini savunarak davanın reddini istemiş ayrıca karşı dava açarak ücret alacağı talebinde bulunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, görevli mahkemenin Asliye Ticaret Mahkemesi olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı-karşı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda iş mahkemesinin görevi noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 1 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4 üncü maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı belirtilmiştir.

Kanunun 2 nci maddesinde bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişi işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişi ile tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlar işveren olarak tanımlanmıştır. İşçi ve işveren sıfatları aynı kişide birleşemez.

Yasanın 8 inci maddesinin birinci fıkrasına göre iş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir. Ücret, iş görme ve bağımlılık iş sözleşmesinin belirleyici öğeleridir.İş sözleşmesini eser ve vekâlet sözleşmelerinden ayıran en önemli ölçüt bağımlılık ilişkisidir. Her üç sözleşmede, iş görme edimini yerine getirenin iş görülen kişiye (işveren-eser sahibi veya temsil edilen) karşı ekonomik bağımlılığı vardır.

Yasanın 8 inci maddesinin birinci fıkrasına göre iş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir. Ücret, iş görme ve bağımlılık iş sözleşmesinin belirleyici öğeleridir.İş sözleşmesini eser ve vekâlet sözleşmelerinden ayıran en önemli ölçüt bağımlılık ilişkisidir. Her üç sözleşmede, iş görme edimini yerine getirenin iş görülen kişiye (işveren-eser sahibi veya temsil edilen) karşı ekonomik bağımlılığı vardır.

İş sözleşmesini belirleyen ölçüt hukukî-kişisel bağımlılıktır. Gerçek anlamda hukukî bağımlılık işçinin işin yürütümüne ve işyerindeki talimatlara uyma yükümlülüğünü içerir. İşçi edimini işverenin karar ve talimatları çerçevesinde yerine getirir. İşçinin işverene karşı kişisel bağımlılığı ön plana çıkmaktadır. İş sözleşmesinde bağımlılık unsurunun içeriğini, işçinin işverenin talimatlarına göre hareket etmesi ve iş sürecinin ve sonuçlarının işveren tarafından denetlenmesi oluşturmaktadır. İşin işverene ait işyerinde görülmesi, malzemenin işveren tarafından sağlanması, iş görenin işin görülme tarzı bakımından iş sahibinden talimat alması, işin iş sahibi veya bir yardımcısı tarafından kontrol edilmesi, işçinin bir sermaye koymadan ve kendine ait bir organizasyonu olmadan faaliyet göstermesi, ücretin ödenme şekli, kişisel bağımlılığın tespitinde dikkate alınacak yardımcı olgulardır. Bu belirtilerin hiçbiri tek başına kesin ölçüt teşkil etmez. İşçinin işverenin belirlediği koşullarda çalışırken kendi yaratıcı gücünü kullanması ve işverenin isteği doğrultusunda işin yapılması için serbest hareket etmesi bağımlılık ilişkisini ortadan kaldırmaz. Çalışanın işyerinde kullanılan üretim araçlarına sahip olup olmaması, kâr ve zarara katılıp katılmaması, karar verme özgürlüğüne sahip bulunup bulunmaması bağımlılık unsuru açısından önemlidir. İş sözleşmesinde işçi işveren için belirli veya belirsiz süreli olarak çalışır. Vekâlet sözleşmesinde ise vekil kural olarak uzmanlığı bakımından iş sahibinin talimatları ile bağlı değildir. İş sözleşmesinin varlığı ücretin ödenmesini gerektirir. Oysa vekâlet için ücret zorunlu bir öğe değildir. Vekâlet sözleşmesine ilişkin hükümlerde iş sözleşmesinin aksine sosyal nitelikte edimlere ve koruma yükümlülüklerine rastlanmaz. Vekil bağımsız olarak iş görür, bu nedenle faaliyetini sürdüreceği zamanı belirlemede kısmen de olsa serbestliğe sahiptir. Bütün zamanını tek bir müvekkile özgülemek zorunda olmayan vekil, farklı kişilerle vekâlet sözleşmeleri yapabilir. Ekonomik olarak tek bir işverene bağımlı değildir.Tüzel kişilerde yönetim hakkı ile emir ve talimat verme yetkisi organlarını oluşturan kişiler aracılığıyla kullanılır. Tüzel kişiler yönünden tüzel kişinin kendisi soyut işveren, tüzel kişinin organını oluşturan kişiler ise somut işveren sıfatını haizdir.

Ticaret şirketleriyle tüzel kişilerde somut işveren sıfatını taşıyan organ bir kurul olabileceği gibi tek başına bir kişiye verilen yetki çerçevesinde gerçek kişinin de organ sıfatını kazanması mümkündür.

Limitet, hisseli komandit ve kolektif şirketlerde yönetim yetkisi şirket ortaklarından birine bırakıldığında, bu kişi müdür sıfatıyla kişi-organ sayılır. Türk Ticaret Kanununun 319 uncu maddesine göre, anonim şirketler yönünden yönetim ve temsil yetkisinin yönetim kurulu üyelerine bırakılması halinde, bu kişi veya kişiler kişi-organ sıfatını kazanır. Şirketi temsil ve yönetime yetkili kişi-organ sıfatını taşıyan kişiler işveren konumunda bulunduklarından işçi sayılmazlar.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 1 inci maddesine göre, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi”dir. İşçi sıfatını taşımayan kişinin talepleriyle ilgili davanın, iş mahkemesi yerine genel görevli mahkemelerde görülmesi gerekir.

Somut olayda, davacı-karşı davalı işveren davalı-karşı davacı işçi ile aralarında imzalanan iş akdinin 14 üncü maddesine dayanarak cezai şart alacağını istemiştir.Davacı-karşı davalının istemine dayanak yaptığı, taraflar arasında imzalanan iş akdinin 14 üncü maddesinde;"İş bu sözleşmede belirtilen sözleşme süresi dolmadan işçi iş sözleşmesini feshettiği takdirde sözleşmenin bitmesine kadar kalan her ay için iş sözleşmesini feshettiği tarihte almış olduğu maaşının yarısını cezai şart olarak işverene ödeyecektir. İşverenin ihbar tazminat hakkı saklıdır." denmektedir.Davacı-karşı davalı yukarıda yazılı maddeye dayanarak cezai şart alacağını istemiştir. Maddede, iş akdinin süresinden önce feshedilmesi halinde iş akdini feshedenin cezai şart ödeyeceği kararlaştırılmıştır. Davacı-karşı davalının talebi, taraflar arasındaki iş akdinden kaynaklanan bir taleptir. Davacı-karşı davalı işveren, davalı-karşı davacı ise onun işçisidir. Yukarıda yazılı ilke kararımızda da açıkça belirtildiği üzere 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 1 inci maddesine göre, iş mahkemelerinin görevi “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi”dir. İşçi sıfatını taşımayan kişinin talepleriyle ilgili davanın, iş mahkemesi yerine genel görevli mahkemelerde görülmesi gerekir.

Yukarıda yapılan açıklamalar kapsamında davacı-karşı davalının talebi ile ilgili karar verme konusunda görevli mahkeme iş mahkemesidir. Mahkemece hatalı değerlendirme ile dava hakkında görevsizlik kararı verilmesi bozmayı gerektirmiştir.F) Sonuç:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 30/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3342, Karar No: 2019/11408, Tarih: 27.06.2019

**12. Hukuk Dairesi         2019/3342 E.  ,  2019/11408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın üzerine atılı 2004 sayılı İİK’nın 331/1 maddesine aykırılık suçunun kovuşturmasının şikayet şartına bağlı olduğu, İİK’nın Onaltıncı Bab’ında düzenlenen bir kısım suçlar bakımından şikayet hakkının doğması için bu suçların niteliği gereği icra takibinin kesinleşmesi gerektiği, icra takibi kesinleşmeden yapılacak şikayetin, henüz doğmamış bir hakkın kullanımı niteliğinde olacağı ve icra takibinin sonradan kesinleşmesinin de bu şikayeti süresinde ve usulüne uygun yapılmış bir şikayet konumuna getirmeyeceği cihetle;

CMK'nun 223/8. maddesinde soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması halinde “davanın düşmesine” karar verileceğinin öngörülmesi,

Somut uyuşmazlıkta; şikayete dayanak olan İstanbul 34. İcra Müdürlüğü’nün 2014/16157 Esas sayılı icra takip dosyasında ödeme emrinin borçlu şirkete tebliğ edilemediği, borçlu sanığın ise takibe itiraz ettiği, her iki borçlu yönünden de takip kesinleşmeden şikayette bulunulduğu ve buna göre kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında açılan davanın "düşmesine" karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiyle, kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceği anlaşıldığından 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan DAVANIN DÜŞMESİNE, 27/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10041, Karar No: 2013/3402, Tarih: 05.03.2013

**9. Ceza Dairesi         2012/10041 E.  ,  2013/3402 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütü yöneticiliği ve silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : 1-Sanık ... hakkında; TCK'nın 314/1, 3713 sayılı Kanunun 5, TCK'nın 53 ve 58/9. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2- Sanık ... hakkında; TCK'nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5, TCK'nın 53 ve 58/9. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Sanık ... müdafiine yöntemine uygun olarak tebligat yapıldığı halde duruşmaya gelmediği ve bir mazeret de bildirmediğinden duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık ... hakkında kurulan hükme ilişkin incelemede;

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında kurulan hükme ilişkin temyize gelince;

Sanığın sübutu kabul edilen eylemlerinin niteliği ve örgüt üyelerini sevk ve idare ettiği kabul edilen alan itibarıyla silahlı terör örgütü yöneticisi olduğuna dair mahkumiyetine yeterli, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı ve 765 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinde yer alan “hususi bir vazifeyi haiz olursa” şeklindeki düzenlemeye 5237 sayılı TCK'nın 314/1. maddesinde yer verilmediği de gözetildiğinde, eylemlerinin bir bütün halinde örgüt üyeliği suçunu oluşturduğu kanıtlanan sanık hakkında, eylemlerinin niteliği ve yoğunluğu ile orantılı olarak alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle TCK'nın 314/2. maddesi uyarınca mahkumiyet hükmü kurulması yerine, dosya kapsamı itibariyle örgüt yöneticiliği suçunun sübut gerekçeleri olamayacak “örgütte uzun süre kalması, örgütsel faaliyetleri organize etme görevi verilmesi, faaliyetleri kapsamında örgüt yönetimine bilgi akışı sağladığı” hususlarına dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 05.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15521, Karar No: 2024/8338, Tarih: 13.06.2024

**3. Ceza Dairesi         2021/15521 E.  ,  2024/8338 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1146 E., 2021/638 K.

SUÇ : Devletin birliğini ve ülke bütünlüğü bozma, kasten öldürmeye teşebbüs etme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Diyarbakır 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.04.2021 tarihli ve 2020/362 Esas, 2021/113 sayılı kararı ile sanık hakkında Devletin birliğini ve ülkenin bütünlüğünü bozma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 302/1, 3713 sayılı yasanın 5/1, 5237 sayılı Kanun'un 62, 53, 58/9, 63 üncü maddeleri

uyarınca mahkumiyet; kasten öldürmeye teşebbüs etme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 82/1-g, 3713 sayılı Kanun'un 5/1, 5237 sayılı Kanun'un 35/2, 62, 53, 58/9, 63 üncü maddeleri uyarınca mahkumiyetine karar verilmiştir.

2. Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin 23.06.2021 tarihli ve 2021/1146 Esas, 2021/638 sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 12.10.2021 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle;

1.Yetersiz delil ile karar verildiğine,

2.Suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına,

3.Temyiz dilekçesinde belirtilen diğer temyiz sebepleri ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığı eylemlerinin Devletin birliğini ve ülke bütünlüğü bozma ve kasten öldürmeye teşebbüs etme suçlarını oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediğinden istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Mahallinde hukuka uygun olarak ikame olunup usulünce tartışılan delillere ve dosya kapsamına göre, İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin kararlarında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılan sanık hakkında;