muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/5361, Karar No: 2010/11658, Tarih: 11.11.2010

İlke olarak davalının sorumluluğunu tayin ederken işin yapımı sırasında işi yapan taşeronu denetleme, işin dilediği kısmını yaptırma, dilediği kısmı başka müteahhide verme yetkisinin bulunup bulunmadığı, sözleşmenin niteliği itibarıyla işin başından sonuna kadar salt yüklenicinin kontrolüne bırakılıp bırakılmadığı, davalının da kontrol ve sorumluluğunun devam edip etmediğinin araştırılması gerekmektedir.Bu nedenle davalı ile yüklenici arasında akdedilmiş bulunan dava konusu işin yapımı ile ilgili sözleşme ve eki niteliğindeki şartnameler de getirtilip incelenerek, davalının yükleniciyi denetleme, gerektiğinde yükleniciye uyulması zorunlu emir ve talimat verme yetkisinin bulunup bulunmadığı, başka bir anlatımla sözleşmenin niteliği itibariyle işin başından sonuna kadar salt yüklenicinin kontrolüne bırakılmayıp, davalının da kontrol ve denetim sorumluluğunun devam edip etmediğinin belirlenerek, sonucuna göre davalının meydana gelen zarardan dolayı sorumlu olup olmadığının değerlendirilmesi gerekirken, somut olaya uygun bulunmayan sözleşme hükmüne dayalı olarak yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 11.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11349, Karar No: 2012/510, Tarih: 23.01.2012

**6. Hukuk Dairesi         2011/11349 E.  ,  2012/510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Eşya alacağı

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kişisel ev ve ziynet eşyalarının aynen iadesi olmadığı takdirde bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, ziynet eşyaları ile ilgili davanın ispat edilememesi nedeni reddine, ev eşyaları yönünden davanın kısmen kabulüne, davalıda kaldığı anlaşılan bilirkişi raporunda belirtilen bir kısım ev eşyalarının aynen iadesine, mümkün olmadığı takdirde 2.655-TL bedelinin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, kararın dayandığı gerekçeye göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin ziynet eşyalarına yönelik temyizine gelince: Davacı, dava dilekçesinde ziynetlerin hırsızlıktan korunmak amacı ile elinden alınarak kasaya konulduğunu Ve sonrasında ise bozdurularak araba alındığını bildirerek takıların aynen iadesini, bunun mümkün olmaması halinde bedelinin tahsilini istemiştir. Davalı ziynetlerin davacı tarafından götürüldüğünü savunmuş, mahkemece ziynetlerin davacı tarafın giderken yanında götürdüğünden bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanunu’nun 6. maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı iddia ve savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkaran kimsenin iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Davacı dava konusu edilen ziynet eşyasının davalıda kaldığını ileri sürmüş, davalı ise onun tarafından götürüldüğünü savunmuştur. Hayat deneylerine göre olağan olanın bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Diğer bir deyimle bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan duruma ters düşer.

Diğer taraftan ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyadır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğu kabul edilmelidir.

Diğer taraftan ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyadır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğu kabul edilmelidir.

Olayda, davacı dava konusu ziynet eşyasının varlığını ve davalıda kaldığını kanıtlama yükümlülüğündedir. Ne var ki bu konuda dinlenen davacı tanıkları, görgüye dayalı olmayan soyut beyanlarda bulunmuşlar, tanık beyanları itibariyle dava konusu edilen ziynetlerin davalıda kaldığı kanıtlanamamıştır. Ancak davacı, dava dilekçesinde vesair her türlü delil denilerek yemin deliline de dayanmış olduğundan davacıya ziynetlerin elinden alındığı, kendisine teslim edilmediği ve davalı tarafta kaldığı konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 23.01.2012 tarihinde oybirilği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4171, Karar No: 2021/6568, Tarih: 05.10.2021

**12. Ceza Dairesi         2021/4171 E.  ,  2021/6568 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 25.12.2020

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Boğazlıyan Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 25/11/2020 tarihli ve 2020/1405 soruşturma, 2020/492 esas, 2020/22 sayılı seri muhakeme usulüne tabi talepnamenin kabulüne ve sanığın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 250/4, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 179/3. maddesi delaleti ile 179/2 ve 52. maddeleri gereğince 900,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın adli sicil kaydında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlarının bulunduğu mahkemelere denetim içerisinde yeni suç işlendiğinin ihbarına dair Boğazlıyan Asliye Ceza Mahkemesinin 25/11/2020 tarihli ve 2020/472 esas, 2020/288 sayılı kararına karşı sanık müdafii tarafından talepnamede belirtilmeyen ihbar hususunun kararda yer alamayacağı gerekçesiyle yapılan itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına ilişkin mercii Boğazlıyan Ağır Ceza Mahkemesinin 25/12/2020 tarihli ve 2020/725 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

1-Dosya kapsamına göre;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 250/2. maddesindeki “Cumhuriyet savcısı veya kolluk görevlileri, şüpheliyi, seri muhakeme usulü hakkında bilgilendirir.”;

Aynı Kanunun 250/3. maddesindeki, “Cumhuriyet savcısı tarafından seri muhakeme usulünün uygulanması şüpheliye teklif edilir ve şüphelinin müdafii huzurunda teklifi kabul etmesi halinde bu usul uygulanır.”;

Anılan Kanunun 250/9. maddesindeki, “Mahkeme, şüpheliyi müdafii huzurunda dinledikten sonra üçüncü fıkradaki şartların gerçekleştiği ve eylemin seri muhakeme usulü kapsamında olduğu kanaatine varırsa talepte belirtilen yaptırım doğrultusunda hüküm kurar; aksi takdirde talebi reddeder ve soruşturmanın genel hükümlere göre sonuçlandırılması amacıyla dosyayı Cumhuriyet Başsavcılığına gönderir. Mazaretsiz olarak mahkemeye gelmeyen şüpheli, bu usulden vazgeçmiş sayılır.”;

Aynı Kanunun 250/14. maddesindeki, “Dokuzuncu fıkra kapsamında Cumhuriyet savcısının talebi doğrultusunda mahkemece kurulan hükme itiraz edilebilir.”;

Ceza Muhakemesinde Seri Muhakeme Yönetmeliğinin 14. maddesindeki, "Mahkeme, eylemin seri muhakeme usulü kapsamında olduğu, bu usulün şüpheliye Kanunda öngörülen koşullar çerçevesinde teklif edildiği ve şüphelinin bu teklifi müdafii huzurunda özgür iradesiyle kabul ettiği kanaatine varırsa talepte belirlenen yaptırım doğrultusunda hüküm kurar.";

Aynı Yönetmeliğin 13/4. maddesindeki, "Mahkemece, isnat olunan suçun seri muhakeme usulü kapsamında olmadığı veya Kanunun 250 nci maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen şartların gerçekleşmediği kanaatine varılması hâllerinde talep reddedilir. Bu durumda, dosya Cumhuriyet başsavcılığına gönderilir ve soruşturma genel hükümlere göre sonuçlandırılır." şeklindeki düzenlemeler karşısında,

Aynı Yönetmeliğin 13/4. maddesindeki, "Mahkemece, isnat olunan suçun seri muhakeme usulü kapsamında olmadığı veya Kanunun 250 nci maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen şartların gerçekleşmediği kanaatine varılması hâllerinde talep reddedilir. Bu durumda, dosya Cumhuriyet başsavcılığına gönderilir ve soruşturma genel hükümlere göre sonuçlandırılır." şeklindeki düzenlemeler karşısında,

Somut olayda, Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından seri muhakeme usulü kapsamında şüpheliye tüm sonuçları ile belirtilen teklifin müdafii huzurunda kabul edildiği, Boğazlıyan Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 25/11/2020 tarihli talepnamenin anılan Mahkemesince kabul edilmesi ile talepte belirtilen doğrultuda aynı gün karar verildiği anlaşılmakla, hızlı bir şekilde karar verilmesi amaçlanan bu usulde anılan Kanun ve Yönetmelik kapsamında talepnamenin reddine yönelik incelemenin, isnat olunan suçun seri muhakeme usulü kapsamında olup olmadığı ve 5271 sayılı Kanunun 250/3. maddesinde belirtilen şartların gerçekleşip gerçekleşmediği hususları ile sınırlı olduğu değerlendirildiğinde, bu nedenle talepnameyi inceleyen Asliye Ceza Mahkemesinin sınırının itirazı inceleyen mercii Ağır Ceza Mahkemesinin inceleme sınırını da kapsadığı; kaldı ki, anılan kararın kesinleşmesi sonrası sanığın adli sicil kaydında yer alan ve denetime tabi kararlara ihbarda bulunmasının mahkumiyet kararının doğal sonucu olup bu hususun talepnamede yer alıp almamasının bir öneminin de bulunmadığı gözetilmeden itirazın reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde,

2-Kabule göre de;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 271/2. maddesinde yer alan, "İtiraz yerinde görülürse merci, aynı zamanda itiraz konusu hakkında da karar verir." şeklindeki hükmü karşısında, itirazın kabulü ile itirazın konusu hakkında da bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmemiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 19/04/2021 gün ve 94660652-105-66-6800-2021-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.06.2021 tarih ve 2021/57701 sayılı ihbarnamesiyle mevcut evrak tevdi kılınmakla;

Dosya incelendi gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 19/04/2021 gün ve 94660652-105-66-6800-2021-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.06.2021 tarih ve 2021/57701 sayılı ihbarnamesiyle mevcut evrak tevdi kılınmakla;

Dosya incelendi gereği düşünüldü:

Somut olayda sanığın 0.83 alkollü vaziyette maddi hasarlı trafik kazası yapması üzerine Boğazlıyan Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından seri muhakeme usulü kapsamında şüpheliye tüm sonuçları ile belirtilen teklifin müdafii huzurunda kabul edildiği, Boğazlıyan Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 25/11/2020 tarihli, 2020/22 numaralı şüphelinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 250/4, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 179/3. maddesi delaleti ile 179/2 ve 52. maddeleri gereğince 900,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılması taleplerini içeren mahkemece kabul edilen talepnamedeki koşulların, müdafii eşliğinde mahkeme huzurunda kabul edilmesi üzerine Boğazlıyan Asliye Ceza Mahkemesinin 25/11/2020 tarihli ve 2020/472 esas, 2020/288 sayılı kararıyla sanığın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 250/4, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 179/3 maddesi delaleti ile 179/2 ve 50, 52. maddeleri gereğince 900,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın adli sicil kaydında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlarının bulunduğu mahkemelere denetim içerisinde yeni suç işlendiğinin ihbarına karar verildiği, sanık müdafii tarafından "kabul edilen talepname dışında karar verilemeyeceği’’ gerekçesiyle yapılan itirazın Boğazlıyan Ağır Ceza Mahkemesinin 25/12/2020 tarihli ve 2020/725 değişik iş sayılı kararıyla kabul edildiği anlaşılmakla;

Hızlı bir şekilde karar verilmesi amaçlanan bu usulde anılan Kanun ve Yönetmelik kapsamında talepnamenin reddine yönelik incelemenin, isnat olunan suçun seri muhakeme usulü kapsamında olup olmadığı ve 5271 sayılı Kanunun 250/3. maddesinde belirtilen şartların gerçekleşip gerçekleşmediği hususları ile sınırlı olduğu değerlendirildiğinde, bu nedenle talepnameyi inceleyen Asliye Ceza Mahkemesinin sınırının itirazı inceleyen mercii Ağır Ceza Mahkemesinin inceleme sınırını da kapsadığı; kaldı ki, anılan kararın kesinleşmesi sonrası sanığın adli sicil kaydında yer alan ve denetime tabi kararlara ihbarda bulunmasının mahkumiyet kararının doğal sonucu olup bu hususun talepnamede yer alıp almamasının bir öneminin de bulunmadığı gözetilmeden itirazın reddi yerine, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen ihbarnamedeki bozma isteği, incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görüldüğünden Boğazlıyan Ağır Ceza Mahkemesinin 25.12.2020 tarihli ve 2020/725 değişik iş sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma talebinin, kabulü ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.10.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12309, Karar No: 2016/6589, Tarih: 14.04.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/12309 E.  ,  2016/6589 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 30/03/2015

NUMARASI : 2013/425-2015/270

DAVACI : ...

DAVALI :...

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalıdan satın aldığı yavru balıkların gizli ayıplı olması nedeniyle maddi zarara uğranıldığını belirterek 129.150,00 TL’nin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda ayıp iddiasının ispatı için teknik bilirkişi incelemesinin gerekli olduğu, ancak davacı yanın HMK 120/2. maddesi kapsamında verilen kesin sürede bilirkişi raporu aldırılması için masraf yatırmadığı bu suretle bilirkişi deliline dayanmaktan vazgeçmiş sayıldığı, dosya kapsamına göre davacının davasını ispat edemediği gerekçeleriyle davacının davasının reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Yerel mahkemece 05/06/2014 tarihli oturumda; bilirkişi incelemesi yapılmasına karar verilmiş ve ara kararının 2. bendinde bilirkişilere harcayacakları emek ve mesailerine karşılık 300,00’ er TL olmak üzere toplamda ...TL bilirkişi ücretinin ve dosya gidiş dönüş masraflarının gider avansından karşılanması, eksik olması durumunda ise davacı tarafça tamamlanması belirtilmiştir. Bir sonraki duruşma olan 09/10/2014 tarihli oturuma davacı vekili gelmiş, davalı vekilinin katılmadığı bu oturumda bir önceki ara kararının 2 nolu bendinin yerine getirilmediği görüldüğünden önceki ara kararının yerine getirilmesi suretiyle dosyanın bilirkişiye tevdine karar verilmiş, bir sonraki oturum olan 19/01/2015 tarihli oturuma da davacı vekili gelip, davalı vekili gelmemiş, bu oturumda verilen ara kararının 2. Bendinde eksik gider avansını tamamlamak üzere davacı vekiline 2 haftalık süre verilmiş, davacı vekilince eksik masrafın 20/02/2015 tarihinde yatırıldığı görülmüş, 23.02.2015 tarihli oturuma davacı vekili mazaret bildirerek katılmamış davalı vekilinin katıldığı bu oturumda mahkemece verilen sürelere rağmen gider avansının süresinde yatırılmadığı, verilen sürenin kesin olduğu bu nedenle davacının bilirkişi deliline dayanmaktan vazgeçmiş sayılmasına karar verildiği, belirtildikten sonra davacı vekilinin mazeretinin kabulü ile duruşma gün ve saatini uyaptan öğrenmesine, taraflara HMK.’nun 186. Maddesi kapsamında beyanda bulunmak üzere 2 hafta süre verilmesine dair ara kararı tesis edilmiş, bir sonraki celse olan 30/03/2015 tarihli oturuma da davacı vekilinin mazaret bildirdiği görülmüş ve davalı vekilinin hazır bulunduğu bu oturumda duruşmaya son verilerek davanın reddine dair hüküm oluşturmuştur.

.../...

.../...

Gider avansı ile delil avansı birbirinden farklı kavramlardır. Gider avansı 6100 sayılı HMK.’nun 120. Maddesinde düzenlenmiş olup, aynı Kanun'un 114-1- g maddesinde dava şartları arasında sayılmıştır. Delil avansı ise, HMK.’nun 324.maddesinde hükme bağlanmıştır. HMK.’nın 324. maddesinin 2. Fıkrasında, “taraflardan birisi avans yükümlülüğünü yerine getirmezse, diğer taraf bu avansı yatırabilir. Aksi halde talep olunan delilin ikamesinden vazgeçilmiş sayılır.” hükmüne yer verilmiştir. Görüldüğü gibi gider avansının yatırılmaması ile delil avansının yatırılmamasının sonuçları farklıdır. Her ne kadar mahkemece yukarıda sırasıyla açıklanan ara kararlarında ve gerekçeli kararda gider avansı ifadelerine yer verilmiş ise de, bilirkişi ücreti ve dosyanın bilirkişiye gidiş dönüş masrafı olarak ara kararlarında yer alan bu giderlerin gider avansı olmayıp delil avansı niteliğinde olduğunun kabulü gerekir. Nitekim mahkemece de her ne kadar ara kararlarında gider avansından söz edilmiş ise de sonuç itibariyle bilirkişi deliline dayanılmasından vazgeçildiği duruşma tutanağına yazılarak sonuçta bu gerekçeyle ret kararı verilmekle ara kararlarında sözü edilen masrafın delil avansı olarak değerlendirildiği görülmüştür. Somut olayda, delil avansının yatırılması ile ilgili olarak verilen ara kararlarının usulüne uygun olup olmadığının tartışılması gerekmektedir.

Mahkemece, delil avansı olarak yatırılması gereken bilirkişi ücretleri bu yönde verilmiş olan ilk ara kararında belirtildiği halde dosyanın bilirkişiye gidiş dönüş masrafı olarak ne miktar para yatırılacağı açıklanmadığı gibi 05/06/2014 tarihli bu ara kararında belirlenen masrafların hangi süre içinde yatırılacağı da gösterilmemiş ve ara kararına uyulmamasının sonuçları da ihtar edilmemiştir. Bir sonraki ara kararında ise önceki ara kararına atıf yapılmış ve 19/01/2015 tarihli ara kararında eksik gider avansını tamamlamak için 2 haftalık süre verilmesine şeklinde bir ara kararı oluşturmuştur. Bu şekildeki ara kararları 6100 sayılı HMK.’nun 324. Maddesine uygun nitelikte kararlar olarak kabul edilemeyeceğinden HMK.’nun 324/2. maddesinde öngörülen sonucun somut olay bakımından uygulanabilirliği bulunmamaktadır.

Öte yandan 6100 sayılı HMK.’ da yazılı yargılama usulü beş aşamadan oluşturulmuştur. Bunlar dilekçelerin verilmesi, ön inceleme, tahkikat, sözlü yargılama ve hüküm aşamaları olup, Kanun’un 186. maddesinde, “ Mahkeme, tahkikatın bitiminden sonra,” sözlü yargılama ve hüküm için tayin olacak gün ve saatte mahkemede hazır bulunmalarını sağlamak amacıyla iki tarafı davet eder. Taraflara çıkartılacak olan davetiyede belirlenen gün ve saatte mahkemede hazır bulunmadıkları takdirde yokluklarında hüküm verileceği hususu bildirilir.” hükmüne yer verilmiştir. Somut olayda, davacı vekiline anılan Yasa hükmüne uygun biçimde sözlü yargılama ve hüküm aşaması için meşruhatlı davetiye çıkarılmamıştır.

Davacı vekilinin duruşma gün ve saatini Uyaptan öğrenmesi şeklindeki ara kararı HMK.’nun 186. maddesine uygun bir davet olarak kabul edilemez. Bu durum aynı Kanun’un 27. maddesinde düzenlenen hukuki dinlenilme hakkının ihlali sonucunu doğurur.

Mahkemece belirtilen yönler gözetilmeksizin somut olaya uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı biçimde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının tüm, davacının sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 14/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1511, Karar No: 2024/2603, Tarih: 13.03.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/1511 E.  ,  2024/2603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/503 E., 2023/154 K.

KARAR : Kabul

Taraflar arasında Mahkemesinde görülen hizmet tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Mahkeme kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalılar Rektörlük ile davalı Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının Ocak/1985 - Kasım 1994 tarihleri arasında askerlik hizmeti hariç kesintisiz çalıştığının tespitini talep etti.

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın haksız ve yasal dayanaktan yoksun olduğunu, 506 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesinde öngörülen 5 yıllık süre geçtikten sonra açılan davanın zamanaşımı nedeniyle reddi gerektiğini, 1985-1990 yılları arasında D.Ü. Hastanesi temizlik işlerinin müvekkil idare tarafından yapıldığını, 01.06.1990 tarihinden sonra bu hizmetlerin İhale ile firmalar tarafından yapıldığını, davacının 01.05.1990 tarihinde işine son verildiğini, kıdem ve ihbar tazminatlarının kendisine ödendiğini, öte yandan davacının kurumda çalıştığına dair arşiv kayıtlarında hiçbir somut belge ve bilgiye rastlanılmadığını, kamu kurumlarında çalışanların kayıtlarının resmi belgelerde yer almasının esas olduğunu, bu nedenle sigortalılığın tespitinin bu kayıtların İncelenmesi İle yapılması gerektiğini, davacının 01.05.1990 tarihinden sonra üniversitede çalışmadığını, müvekkil üniversitenin davacının İşvereni olmadığını, nezdinde çalıştığı ... Ltd. Şti. .... ... Ticaret firmalarının davaya dahil edilmesinin gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın yasal dayanağının 506 sayılı Kanun'un 79/8 inci maddesi olduğunu, çalışıldığı İddia edilen işyerinin gerçekten var olup olmadığı, davacı ile İlgili belgelerin işveren tarafından Kuruma verilip verilmediğinin, işyeri kayıtları ile ücret bordrolarının celp ve tetkiki gerektiğini, tespiti istenilen hizmetin sonundan itibaren davanın açıldığı tarihe kadar 5 yıllık süre geçmiş ise davanın 5 yıllık hak düşürücü süre yününden reddi gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI