muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3613, Karar No: 2023/3695, Tarih: 12.06.2023

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin sermaye borcunun önemli bir kısmını ödediğini, davacının sermaye borcunu ödediğinin ispatı gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Diğer davalı cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı ve davalı ...'nin şirketi münferiden temsil ve ilzama yetkili müdür oldukları, eşit paylara sahip oldukları, 23.05.2014 tarihli 2013/210 E. sayılı dosyada verilen ara karar gereği ortakların münferiden temsil yetkisinin çifte imza ile sınırlandırıldığı, bu hususun 4.07.2014 tarihli ve 8583 sayılı Ticaret Sicil Gazetesinde ilan edildiği, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinde belirtilen tespit davalarının eda davalarının öncüsü olduğu, eda davası açılmasının mümkün olduğu hallerde tespit davası açılmasında hukuki yarar olmadığı, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6102 sayılı Kanun) 128 inci maddesinin yedinci fıkrasında; sermaye borcunu yerine getirmeyen ortak hakkında tazminat talebinde bulunulabileceği, 6102 sayılı Kanun'un 614 üncü maddesinde ortağın şirketin işleri ve hesapları ile bilgi edinmesi yolunda izlenmesi gereken yolun açıklandığı, 6102 sayılı Kanun'un 635 inci maddesinin atfıyla 399 uncu maddede limited şirketlerde denetçi seçilmesi, 401 inci madde de denetim raporunun içeriğine yer verildiği, uyuşmazlık konusu olayda davacı vekilince davacının %50 ortak ve müdür olduğu belirtildiği, şirkete ilişkin bilgi edinme hakkının engellendiğinden bahsedilmediği, işbu hususta bir engel çıkması halinde 6102 sayılı Kanun'un 614 üncü maddesi uyarınca bir yol izlenilmesinin mümkün olduğu, ancak davacı vekilince bu yola başvurulmadığı, davacının şirket müdürü ve yarı oranda ortağı olduğu dikkate alındığında, şirkete ait bilgi belge ve defterlere ulaşmasının mümkün olduğu, bu hususta karşı tarafın bir engellemesinin bulunduğu veya imkansızlık olduğuna dair bir vakıa da ileri sürülmediği, 6102 sayılı Kanun'un 399 uncu ve 438 inci ve devamındaki maddeler uyarınca ortak olunan şirketin işi, işlemi, kararları, finansal durumu ve finansman ihtiyacı gibi konularda denetçi görevlendirilmesi veya özel denetçi talebinde bulunulabilmesinin mümkün olduğu, bu yola da başvurulmadığı, davalı ortağın şirkete sermaye koyma borcu olduğu iddiası halinde 6102 sayılı Kanun'un 128 inci maddesinin yedinci fıkrası uyarınca davacının işbu hususta alacak davası ikame edebilme hukuki imkanının olduğu, bahsedilen mevzuattaki hukuki yöntemlere başvurulmaksızın davalı ve davacı ortağın şirkete koydukları sermaye miktarlarının tespiti, şirkete yapılan ödemelerin belirlenmesi hususunda davacının hukuken korunmaya değer güncel hukuki menfaatinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın hukuki yarar yokluğundan dava şartı eksikliği sebebiyle usulden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; diğer ortak davalı tarafından şirketten para çekilmesi, davacı tarafından şirketin borçlarının ödenmesi gibi nedenlerle tarafların şirketteki hak ve alacaklarının tespitini talep etmenin zaruri hale geldiğini, taraflarca yapılan ödemeler ve ödeme yöntemleri çeşitlilik yarattığından ve ortaklar arasında başkaca davalar olduğundan işbu davanın ikame edildiğini, ret kararının gerekçelerinin davalarıyla örtüşmediğini, işbu davayı açmakta davacının hukuki yararının olduğunu, eda davasının açılabildiği hallerde tespit davası açılamaz ilkesinin bu davayla uyuşmadığını, davalı şirketin iki ortaklı bir şirket olduğunu, ortakların şu anda teoride %50'şer hisse sahibi olduklarını, ayrıca iki tarafın da şirket müdürü olup şirketin çift imza ile temsil edildiğini yani müdürlerin tek başına hareket kabiliyetinin olmadığını, bu şartlar altında davacının tek başına 6102 sayılı Kanun'un 128 inci maddesinin yedinci fıkrasını işletmesinin mümkün olmadığını, bu nedenle alacak davasının açılabileceğinin kabulünün somut olay yönünden hatalı olduğunu, davacının şirkete doğrudan sermaye artırımı ödemesi yaptığı gibi şirket adına da birçok ödeme yaptığını, ancak davalı tarafın bu ödemeleri kabul etmediğini, bu konuda taraflar arasında uyuşmazlık doğduğundan bu hakkın tespitini isteme zorunlululuğunun doğduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının işbu davada sadece sermaye miktarının tespitini istediği, eda davası (zararın tazmini) ile davalıdan hakkını talep edebilecekken, sadece zarar miktarının tespitinin talep edilmesinde meşru ve güncel bir hukuki yararının bulunmadığı, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf aşamasındaki itirazlarını yinelemiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik olarak da, davacının zararının tazminat yoluyla tazmin edilebileceği şeklindeki gerekçenin hatalı olduğunu, zira müvekkilinin şirketin kuruluşundan itibaren pek çok ödeme yaptığını, bu ödemelerin müvekkilinin sermaye borcunu aştığını, davalının sermaye borcu olarak kabul edilemeyecek bir kısım ödemeleri sermaye borcu olarak yaptığını iddia ettiğini, bu durumda açılacak bir tazminat davasının tarafların taleplerini karşılamaya elverişli olmadığını, bu sebeple dava dilekçesinde belirtilen taleplerin yargı kararı ile tespitinde hukuki menfaatlerinin olduğunu belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasın istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacı ve davalının ortağı oldukları davalı şirkete yatırmış oldukları sermayenin belirlenmesi, ortakların ayrı ayrı sermaye koyma borçlarının tespit edilmesi, ayrıca sermaye koyma borcunu aşacak şekilde şirkete yapılmış olan ödemeler kapsamında şirketten alacaklı olup olmadıklarının tespitini talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Kanun'un 106 ncı, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6102 sayılı Kanun'un 128 inci maddesinin yedinci fıkrası, 399 uncu, 401 inci ve 614 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/339, Karar No: 2015/14731, Tarih: 07.10.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/339 E.  ,  2015/14731 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/187709

Mahkemesi : Enez Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 13/03/2014

Numarası : 2013/65-2014/29

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Özel hayatın gizliliğini ihlal ve ifşası suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, mahalli Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmedilen cezaların on yıl hapis cezasından aşağı olması nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318 ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddeleri gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede:

TCK'nın 134. maddesinde iki ayrı fıkrada birbirinden bağımsız iki ayrı suç düzenlenmiş olup, sanık hakkında hem görüntü veya seslerin kaydedilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan, hem de görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan ayrı ayrı dava açılmasından dolayı, yerel mahkemece iki ayrı hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki, sanığın eylemlerinin ikiye bölünerek TCK'nın 134/1 ve 134/2. madde ve fıkraları uyarınca ayrı ayrı cezalandırılmasına karar verilmesinin kanuna aykırı olduğundan bahisle hükmün bozulmasını öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

İki veya daha fazla kişinin, başkalarının bilmeyeceği ve sınırlı bir dinleyici çevresi dışına çıkmayacağı yönünde haklı bir inanç ve iradeyle hareket ederek, herhangi bir aracı vasıta olarak kullanmadan, yüz yüze gerçekleştirdikleri, ancak özel bir çaba gösterilerek duyulabilecek, aleni olmayan, söze dayalı, sesli düşünce açıklamalarının, konuşmanın tarafı olmayan kişi veya kişilerce, ilgilisinin rızası olmaksızın, elverişli bir aletle (sesli bir açıklamayı kuvvetlendirerek veya naklederek onu ses alanının dışına çıkartıp doğrudan doğruya algılanabilir hale getirmeye yarayan her türlü düzenekle) dinlenmesi veya akustik olarak tekrar dinlenebilmesi imkanını sağlayan bir aletle kaydedilmesinin TCK'nın 133/1. maddesinde; en az üç veya daha fazla kişinin, yüz yüze gerçekleştirdikleri, aleni olmayan, söze dayalı düşünce aktarımlarının, söyleşinin tarafı olan kişi veya kişilerce, ilgililerinin rızası olmaksızın, bir aletle kaydedilmesinin aynı Kanun'un 133/2. maddesinde kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması başlığı altında suç olarak tanımlandığı, söyleşiden farklı olarak, iki kişi arasında gerçekleşebilecek olan konuşmada, konuşan tarafların, aralarında geçen sözleri kaydetmesi, TCK'nın 133/1. maddesi kapsamında suç olarak tanımlanmamış olup, koşulları bulunduğu takdirde eylemin aynı Kanun'un 134. maddesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturabileceği; elverişli bir aletle dinlenilen veya kaydedilen konuşma veya söyleşiden elde edilen bilgiler sayesinde kendi veya üçüncü kişi lehine, maddi ya da manevi yarar, yani; fayda veya avantaj sağlanması; bu bilgilerin, menfaat karşılığı olsun ya da olmasın, ilgilisi dışındaki kişi veya kişilere verilmesi ya da diğer kişilerin dolaylı olarak bilgi edinmelerinin temin edilmesinin TCK'nın 133/3. maddesinde ayrıca suç olarak tanımlandığı, 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun'un 80. maddesi ile TCK'nın 133/3. maddesinde yapılan değişiklikle, kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaların kaydedilmesi suretiyle elde edilen verilerin hukuka aykırı olarak ifşa edilmesi eyleminin suç olarak düzenlendiği,

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosya kapsamına göre; İlçe Halk Eğitim Müdürü olarak görev yapan sanığın, aynı ilçenin kaymakamı olarak görev yapan katılan tarafından 22.05.2013 tarihinde kaymakamlık makamına çağrıldığı, daha önceki görüşmelerinde katılanın kendisine hakaret ettiğini iddia eden sanığın, olay tarihindeki görüşme sırasında da benzer eylemlerde bulunulabileceği düşüncesiyle, üzerindeki cep telefonunun ses kayıt etme özelliğini açık bırakarak, içeri girdiği ve görüşme esnasında katılanın kendisine söylediği sözleri gizlice kaydettiği, yaklaşık bir hafta sonra, bir siyasi partiye mensup olan ve daha önce kendisini İlçe Milli Eğitim Şube Müdürü olarak görmek istediklerini söyleyen tanıklar ziyaret için yanına geldiklerinde, katılanın kendisine hakaret ettiğinden söz ederek, 22.05.2013 tarihli ses kaydını tanıklara dinlettiği, akabinde konuşmalarının kaydedildiğini işiten katılanın 04.06.2013 tarihinde sanıktan şikayetçi olması üzerine, sanık hakkında başlatılan adli soruşturma kapsamında, sanığa ait cep telefonuna el konularak, şikayete konu ses kaydının kolluk görevlilerince çözümünün yapıldığı,

04.06.2013 tarihli tutanak içeriği ve tarafların beyanlarına göre; 1 dakika 12 saniyesi kaydedilen görüşme esnasında, sanığın, “İyi günler” sözünden sonra, kaymakam olan katılanın, “Ben şurada iki üç ay sonra gideceğim, kimseye tatsızlık filan çıkarmak istemiyorum. Benim canımı sıkmayın yani. Ben mülkiye görevi yapıyorum, 10-11 yıldır yöneticilik yapıyorum, bu kadar rezil bir milli eğitim görmedim. Onu bir kere söyleyeyim. Bu kadar konuşan bir milli eğitim de görmedim bu çerçevede....Hiçbir zaman siyasilerle birlikte olduğunu görmeyeceğim. Eğer görürsem parçalarım. Hem parçalarım, hem aşağılarım. Onun da asabını sinkaf ederim...Hiçbir şey yapmayacaksın. Bunların kararını ben veririm. Ben İlçe Milli Eğitim Müdürü yapacaksam, ben yaparım. Onlar yapamaz. Tamam? Ben yaparım. Onların kıçından mıçından ayrılacaksın...Hiç umurumda da değil yani, bana bir şey de yapamazlar. Hiç bir şey de yapamazlar yani.” şeklinde sözler söylediği, kaydedilen konuşma içeriğinin bir kısmının ise tespitinin mümkün olmadığı anlaşılmakla,

Kaydedilen konuşmanın sadece sanık ve katılan arasında geçmesi ve sanığın tarafı olduğu konuşmayı kaydetmesi nedeniyle TCK'nın 133/1. maddesinde tanımlanan kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçunun yasal unsurlarının somut olayda gerçekleşmediği belirlenerek yapılan değerlendirmede; sanığın, başkaca şekilde ispatlanması mümkün olmayan bir hal içerisinde iken, katılanın kendisine karşı suç işlemekte olduğuna dair iddiasını ispatlama ve kaybolma olasılığı bulunan delillerin muhafazasını sağlama amacıyla katılanla aralarında geçen konuşmaları kayda alması nedeniyle hukuka aykırı hareket ettiği bilinciyle davrandığı kabul edilemeyeceği gibi, görüşme sırasında, katılanın özel yaşam alanına dahil ve onun özel hayatının gizliliğini ihlal edecek bir husus kaydedilmediğinden, özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun oluşmadığı, katılanın makam odasındaki aleni olmayan konuşmalarını gizlice kaydeden sanığın, bu ses kaydını, katılanın kendisine hakaret ettiğine dair iddialarına delil olarak yetkili adli makamlara vermek yerine, bir siyasi partinin mensubu olan tanıklara hukuka aykırı olarak dinleterek ifşa etmesinden dolayı 6352 sayılı Kanun'un 80. maddesi ile değişik TCK'nın 133/3. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, yasal ve yeterli olmayan gerekçelerle sanık hakkında görüntü veya seslerin kaydedilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal ve görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından mahkumiyet hükümleri kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de:

1- 6352 sayılı Kanun'un 81. maddesi ile yapılan değişiklik uyarınca, sanık hakkında görüntü veya seslerin kaydedilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan hüküm kurulurken, TCK'nın 61. maddesine uygun olarak, önce sanığın sübut bulan eylemine ilişkin TCK'nın 134/1. maddesinin 1. cümlesi gereğince, “bir yıldan üç yıla kadar” temel hapis cezası belirlendikten sonra, aynı maddenin 2. cümlesi gereğince, cezada bir kat artırım yapılması gerekirken, uygulanan kanun maddesi ve temel ceza gösterilmeden, artırım maddesi olan TCK'nın 134/1-2. maddesi uyarınca doğrudan sonuç cezanın gösterilmesi suretiyle sanığa iki yıl hapis cezası hükmedilmesi,

2- Uzun süreli hapis cezaları ertelenen sanık hakkında, kasten işlemiş olduğu suçlardan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nın 53/1. maddesinin a, b, c ve d bendlerinde yazılı hak yoksunluklarına, aynı Kanun'un 53/3. maddesi de nazara alınarak hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Uzun süreli hapis cezaları ertelenen sanık hakkında, kasten işlemiş olduğu suçlardan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nın 53/1. maddesinin a, b, c ve d bendlerinde yazılı hak yoksunluklarına, aynı Kanun'un 53/3. maddesi de nazara alınarak hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 07.10.2015 tarihinde, sanık hakkında 6352 sayılı Kanun'un 80. maddesi ile değişik TCK'nın 133/3. maddesindeki kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkin kabul yönünden oyçokluğuyla, diğer hususlar yönünden oybirliğiyle karar verildi.

KARŞI OY

Katılanın makam odasındaki aleni olmayan konuşmalarını gizlice kaydeden sanığın, bu ses kaydını, katılanın kendisine hakaret ettiğine dair iddialarına delil olarak yetkili adli makamlara vermek yerine, bir siyasi partinin mensubu olan tanıklara hukuka aykırı olarak dinletmesi eyleminde, kaydedilen konuşmanın sadece sanık ve katılan arasında geçmesi ve sanığın tarafı olduğu konuşmayı kaydetmek suretiyle elde ettiği verileri hukuka aykırı olarak ifşa etmesi nedeniyle TCK'nın 133/3. maddesinde tanımlanan kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçunun yasal unsurlarının gerçekleşmediği görüşünde olduğumuzdan, sanık hakkında 6352 sayılı Kanunun 80. maddesi ile değişik TCK'nın 133/3. maddesindeki kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkin çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2013/32191, Karar No: 2014/32122, Tarih: 06.11.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/32191 E.  ,  2014/32122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, iş ve çalışma hürriyetinin ihlali

HÜKÜMLER : Beraat, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik hakaret suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karara karşı yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,

Anlaşıldığından, katılan ... Belediye Başkanlığı vekilinin tebliğnameye aykırı olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,

2-Sanıklar ..., ... ve ... hakkında katılanlar ... ve ...'e yönelik hakaret suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyizde;

Müşteki Bergama Belediye Başkanlığı'nın hakaret suçundan doğrudan zarar görmemesi nedeniyle hükmü temyiz etmeye hakkı bulunmadığı,

Anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CMK'nın 317.maddesi uyarınca müşteki Bergama Belediye Başkanlığı vekilinin tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

3-Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında iş ve çalışma hürriyetinin ihlali suçundan beraate ilişkin hükümlere yönelik temyize gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eylemlere ve yükletilen suça yönelik katılan ... Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 06/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4538, Karar No: 2018/6279, Tarih: 04.10.2018

**20. Hukuk Dairesi         2018/4538 E.  ,  2018/6279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Anadolu 2. Sulh Hukuk ve ... (Rize) Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir. ... Anadolu 2. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının Türkiye'de yerleşim yeri adresinin olmadığı ve ... nüfusuna kayıtlı olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... (Rize) Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının ... ’da ikamet ettiği, Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanunun 41. maddesi gereğince ..., ... veya ... mahkemelerinden birinin yetkili olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanunun 41. maddesine göre “Türk vatandaşlarının kişi hâllerine ilişkin davaları, yabancı ülke mahkemelerinde açılmadığı veya açılamadığı takdirde Türkiye’de yer itibariyle yetkili mahkemede, bulunmaması hâlinde ilgilinin sâkin olduğu yer, Türkiye’de sâkin değilse Türkiye’deki son yerleşim yeri mahkemesinde, o da bulunmadığı takdirde ..., ... veya ... mahkemelerinden birinde görülür.”

Dosya kapsamından kısıtlı adayının Türkiye'de ikamet adresinin olmadığı anlaşıldığından Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanunun 41. maddesine göre uyuşmazlığın ... Anadolu 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ... Anadolu 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 04/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.