muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2115, Karar No: 2015/1999, Tarih: 30.09.2015

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Yapılan işlerin, üretimin eşit parçası şeklinde değerlendirilmesi her iki işin aynı veya benzer işler olduğu anlamına gelmez. Aksi halde çoğunluk görüşünde de hatalı şekilde belirtildiği gibi bir makinenin bakım ve onarımıyla uğraşan bir teknisyenin o makineyi çalıştıran işçi ile aynı işi yaptığına hükmetmek gerekir. Oysa bir makinenin bakım ve onarım işiyle o makinede çalışmanın tamamen farklı işler olduğu izahtan varestedir. Alt işverenlik sözleşmesine konu olan jeneratör, kömür değirmeni, kömür kırıcısı, buhar kazanı, türbin, konveyör ve motor ile elektrik ve su tesisatının bakım ve onarımı asıl işin bir parçası olsa da elektrik üretim işi olarak değerlendirilemez. Anılan makinelerin bakım ve onarımı olmadan elektrik enerjisi üretilemeyeceğini söylemek ve bu işi üretim işi gibi değerlendirmek hatalıdır. Bir makinenin veya aracın imal, bakım, tamir ve onarımı ile bunun üretim amacıyla kullanımı birbirinden tamamen farklı konulardır. Örneğin, işyerinde bulunan buhar kazanını imal eden usta ile kazanın tamir ve onarımını yapan usta, bu kazana sürekli kömür atarak belli basınçta buhar elde eden ve bunu türbine gönderen işçinin görevi birbirinden ayrıdır.

İşyeri veya iş sözleşmesi devrinin muvazaa olarak değerlendirilemeyeceği

Doktrinde farklı görüşler bulunmakla birlikte ihaleyi kazanamayan bir alt işverenin kendi işçilerini ihaleyi kazanan işverene devretmesi işyeri veya iş sözleşmesi devri olarak değerlendirilmelidir. Doğal gibi görünen husus ihaleyi kaybeden alt işverenin tüm işçilerini alarak asıl işverene ait işyerinden ayrılması ve işçilerini kendi işyerine götürmesidir. Alt işverenin kendi işyerinin asıl işverenin işyerine yakın olması durumunda alt işveren bünyesinde çalışan işçiler açısından önemli bir sorun yoktur. Ne var ki alt işverenin kendi işyeri bir başka ilde veya uzak yerde ise çalışanlar için iş koşullarının ağırlaması açısından ciddi bir sorun bulunmaktadır. Uygulamada bir işyerinde çalışan işçilerin önemli nedenler olmadığı sürece çalışma yerini değiştirmek istemedikleri görülmektedir. İşte çalışma ve sosyal hayatın gerçeklerine uygun olan durum da budur. Alt işverenin işyerinin başka il veya uzak yerlerde olması durumunda işçiler evlerini ve çocuklarının okullarını işyerine yakın yere taşımak zorunda kalacaktır. Bu açıdan bakıldığında iş sözleşmesinin veya işyeri devrinin işçiler lehine olduğu görülecektir. İşyeri veya iş sözleşmesinin birden fazla devri halinin muvazaa oluşturacağına dair herhangi bir hukuksal ve yasal bir düzenleme bulunmamaktadır.

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Yerel mahkeme kararında, aynı konu hakkında verilen kararların 22. Hukuk Dairesi tarafından onandığı, somut olaya ilişkin verilen aynı tür kararın bozulması halinde hukuki güvenilirliğin zedeleneceği, bu durumun Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin "sürpriz karar verme" yasağı çerçevesinde kalacağı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. Maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkına aykırılık teşkil edeceği ileri sürülmüş ise de; zaman zaman Yargıtay kararlarında maddi hatalara rastlanmakta, yine aynı kararlarda maddi hatanın taraflardan birisi lehine usuli kazanımlaş hak bahşetmeyeceği vurgulanmaktadır. Mahkeme kararlarında eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması, adil yargılanma hakkının ihlâli sonucunu doğurur. Yargı organları, her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirip, hangi maddî ve hukukî sebeplerle karar verdiklerini gerekçelerine yansıtmalıdırlar. Ortaya çıkacak karar, hukukun genel ilkelerine, mevzuata ve yerleşik içtihatlara tamamen aykırı ve sürpriz sayılacak nitelikte olmamalıdır. Bu durum yerel mahkeme kararında de değinildiği üzere "sürpriz karar yasağı" olarak da ifade edilmektedir. Ne var ki mevzuata aykırı olan veya bir kanun normunun unutularak hatalı şekilde verilen karardan dönülmesi sürpriz karar olarak değerlendirilemez. Kısaca, sürpriz bir karardan dönülmesi sürpriz olarak kabul edilemez. Aksi takdirde her içtihat değişikliğinin salt bu nedenle sürpriz karar olarak değerlendirilmesi gerekir. Sürpriz olan husus, kararın sonuç değil, gerekçe kısmıyla ilgilidir. Hukuka ve kanuna aykırılık teşkil eden veya hakkaniyete uygun olmayan kararlar emsal gösterilemez. Elektrik Piyasası Kanununun 15. maddesinin söz konusu olmaması halinde 22. Hukuk Dairesinin önceki kararlarında hukuka aykırılıktan bahsedilemez. Asıl işin bölünerek alt işverenlere verilemeyeceği, ancak özel bir yasal düzenleme durumunda verilebileceği Yargıtay ilgili daireleri tarafından kabul edilmektedir. Örneğin, karayollarına ilişkin işler, posta hizmetleri, sağlık hizmetleri ve belediye hizmetleri yasalarındaki özel düzenlemeler nedeniyle bölünerek alt işverenlere verilebilmektedir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 15. Maddesinin (g) bendi 14.03.2013 tarihli 6446 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılmış ve bu yeni yasal düzenlemenin 22. Maddesi gereğince hangi faaliyetlerin hizmet alımı yoluyla yaptırılabileceğinin enerji piyasası kurulu tarafından belirleneceği düzenlenmiştir. Yeni düzenlemeye göre asıl işlerin bölünerek alt işverene verilmesi önünde yasal bir engel yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2012/3016, Karar No: 2012/9369, Tarih: 09.05.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/3016 E.  ,  2012/9369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Bilirkişi raporunda değerlendirmede esas alınan cevizin dekar başına verim miktarının İlçe Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2011 yılı dekar başına üretim masrafı ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatının ilgili resmi kuruluşlardan sorulmasından,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16888, Karar No: 2014/14119, Tarih: 09.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/16888 E.  ,  2014/14119 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ankara 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 21.06.2013

No : 2013/631-2013/796

Dava, davacının Kurumun ihale konusu hak edişlerden yaptığı kesinti işleminin iptali ile yersiz kesilen tutarın iadesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalıların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı ihtilaf konusu prim borçlarının ait olduğu dönemde yürürlükte bulunan 506 sayılı Yasanın 83. maddesidir. Anılan maddenin 1 ve 2. Fıkralarında “Genel ve katma bütçeli kuruluşlar, il ve belediyeler veya sermayesinin en az yarısı genel ve katma bütçeli kuruluşlar ile il ve belediyelere ait olan teşekkül ve müesseseler, kamu iktisadi kuruluşları ve bunların müessese, bağlı ortaklık ve iştirakleri, kanunla ve kanunların verdiği yetkiye dayanarak kurulan kurum ve kuruluşlar, döner sermayeli kuruluşların ihale yolu ile yaptırılan her türlü işleri üzerine alanları ve bunların adreslerini Kuruma bildirmekle yükümlüdürler.

Sigorta primlerinin hakedişlerden mahsubu yapılmak şartıyla alıkonularak ödenmesi esastır. Ödemenin ve teminatın geri verilmesine ait işlemlerin usul ve esasları Bakanlar Kurulunca çıkarılacak yönetmelikle tespit edilir.” hükmüne yer verilmiştir.

İflasın ertelenmesi ise, İcra ve İflas Yasasının 179’uncu maddesinde düzenlenmiş olup, “borca batık durumda olan (aktifi pasifini karşılamayan) bir sermaye şirketi veya kooperatif hakkında, Ticaret Mahkemesi’nce iflas kararı verilmeyerek önerilen iyileştirme projesi çerçevesinde borca batık durumdan kurtulmalarını sağlayan ve iflaslarını önleyen bir kurum”dur. Anılan Yasanın 179/b,I maddesi uyarınca, erteleme kararı üzerine borçlu aleyhine 6183 sayılı Yasaya göre yapılan takipler de dâhil olmak üzere hiçbir takip yapılamaz ve evvelce başlamış takipler de durur. Bu sonuç yasadan doğduğundan, mahkemenin kararında ayrıca belirtmesine gerek olmadan ve ilan edilmese dahi gerçekleşir.

Eldeki dava dosyasına konu olayda, Kurumca, davacı hakkında yapılmış bir icra takibinin bulunmadığı, Kurumun anılan yasal düzenlemelerin kendisine tanıdığı yetkiler kapsamında, doğrudan, ihale makamından prim borçlarının hak edişlerden kesilmesini talep ettiği ve yapılan kesintinin dayanağının yukarıda zikredilen 506 sayılı Yasanın 83. maddesi olduğu hususu tartışmasızdır. İcra İflas Kanununun 179. Maddesinde düzenlenen iflasın ertelenmesi müessesesi ile, iflasının ertelenmesine karar verilen şirket hakkında hiçbir icra takibinin yapılamayacağı belirtilmiş olup anılan madde 83. madde kapsamında Kuruma tanınan yetkileri kısıtlayan bir düzenleme içermemektedir. Hal böyle olunca, prim borçlusu şirket hakkında iflasın ertelenmesi kararı verilmiş olsa bile, Kurumun 83. maddenin verdiği yetkiye dayalı olarak ihale konusu hak edişlerden prim borçlarını tahsil edebileceği göz önünde bulundurularak, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalıların vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 09.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23854, Karar No: 2017/13613, Tarih: 30.11.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/23854 E.  ,  2017/13613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın İptali

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Gerekçeli karar ve davacının temyiz dilekçesi davalıya Tebligat Kanunun'nun 21/2 maddesi gereğince tebliğ edilmiştir. Dosyanın incelenmesinde davalının bu adreste halen ikamet ettiği ve bu adresten ayrılmadığı anlaşıldığından yapılan tebligat geçersizdir. Açıklanan sebeple gerekçeli karar ve davacının temyiz dilekçesinin davalıya usulüne uygun tebliği ile cevap ve temyiz süresi de beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 30.11.2017 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2017/4935, Karar No: 2019/5757, Tarih: 29.04.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/4935 E.  ,  2019/5757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde kasten yangın çıkarma, nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat, temyiz isteminin reddi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen geçerli bir mazereti olmadan duruşmaya katılmadığı ve katılan sıfatını almaması nedeniyle hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmayan müşteki kurum vekilinin temyiz isteminin mahkemece bu gerekçe ile reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, müşteki kurum vekilinin temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın ONANMASINA,

II- Sanık hakkında kurulan hükme yönelik Cumhuriyet Savcısının temyizine ilişkin yapılan incelemede;

Tanık ...’in, sanığın yangının gerçekleştiği 1. nolu koğuştan çıktığını gördüğünü, sanığın koğuştan çıktıktan 2 dakika duman çıktığı yönündeki beyanı, tanık ...’un, sanığın kendisinin ve iki arkadaşının yanına gelerek zararımı gidermezseniz sizi yakarım dediği yönündeki beyanı, hasar tespit raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın Tokat 48. Piyade Eğitim Alay Komutanlığında piyade er olarak askerlik yaptığı dönemde tuvalette uyuşturucu madde içerken yakalandığı, olay günü kendisini ihbar ettiğini düşündüğü kişilerin kalmış olduğu ..... Komutanlığına ait bir numaralı koğuşta bulunan 4 adet yatak, nevresim takımı, elyaf yastık, elyaf yorgan ve alez yatak yastık korucuyu yakarak zarar vermesi şeklinde gerçekleşen ve sübut bulan eyleminin, kamu malına yakarak zarar verme suçunu oluşturduğu, TCK.nın 44. maddesi gereğince fikri içtima kuralı uyarınca en ağır cezayı gerektiren TCK.nın 152/1...a, 152...a maddeleri ve fıkralarında tanımlanan kamu malına yakarak zarar verme suçundan dolayı cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.04.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/528, Karar No: 2014/269, Tarih: 20.05.2014

**Ceza Genel Kurulu         2013/528 E.  ,  2014/269 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ANKARA 1. Çocuk Ağır Ceza

Günü : 24.04.2012

Sayısı : 294-76

Kasten öldürme suçundan sanık Y.. S..'ın 5237 sayılı TCK'nun 81/1, 29/1, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, Ankara 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesince verilen 24.04.2012 gün ve 294-76 sayılı hükmün katılanlar vekili ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 08.05.2013 gün ve 1323-3693 sayı ile;

"…B- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Y. E.'nin kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve bozma nedeni saklı kalmak kaydıyla tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılanlar vekilinin eksik incelemeye, haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, çelişkili tanık beyanlarına dayanılarak hüküm kurulduğuna vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanığın olay günü, tanık Erhan ile birlikte motosikletini almak amacıyla evine geldiği, kapının kilitli, perdelerin çekili olmasından kuşkulanan sanığın, pencereden içeriye baktığında, annesi olan tanık Fadime ile aşığı olan maktulü otururken gördüğü ve bu durumu telefonla babası olan tanık Süleyman'a bildirdiği, sanığın kısa bir süre babasını bekledikten sonra, tanık Süleyman'ın eve gelmesi üzerine, evin mutfak penceresinden içeri girdiği, maktulü aramaya başladığı, daha sonra maktulün dışarı çıktığını fark eden sanığın, mutfaktan aldığı bıçakla kapının önünde tanık Süleyman'la tartışmakta olan maktulü bıçaklayarak öldürdüğü olayda,

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 185. maddesine göre, kadının sadakat yükümlüğünün kocasına karşı olmasına göre; koca olay yerinde iken, müşterek çocukları olan sanığın, kadının aşığı olan maktulü öldürmesinde, maktulden kaynaklanan haksız eylemin niteliği dikkate alındığında, haksız tahrikten dolayı 12 ile 18 yıl arasında hapis cezası öngören TCK'nun 29. maddesi uyarınca uygulama yapıldığı sırada, asgari oranda indirim uygulanması gerekirken, çok daha vahim hallerde uygulanabilecek şekilde 15 yıl hapis cezasına hükmedilerek eksik ceza tayini" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 24.05.2013 gün ve 183590 sayı ile;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 24.05.2013 gün ve 183590 sayı ile;

"Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanığın olay günü, evine geldiği, annesi Fadime ile aşığı olan maktulü evde yakaladığı ve bu durumu telefonla babası olan Süleyman'a bildirdiği, sanığın kısa bir süre babasını bekledikten sonra, tanık Süleyman'ın eve gelmesi üzerine, evin mutfak penceresinden içeri girdiği, maktulü aramaya başladığı, daha sonra maktulün dışarı çıktığını fark eden sanığın, mutfaktan aldığı bıçakla kapının önünde babası Süleyman'la tartışmakta olan maktulü bıçaklayarak öldürdüğü olayda;

Somut olaydaki sorun;

Sanığın, üzerine atılı suçu, haksız tahrik nedeni ile işleyip işlemediği, haksız tahrik nedeni ile yapılan indirim oranının makul oranında olup olmadığına ilişkindir.

...Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 gün ve 564-35 sayılı kararında belirtiği gibi;

Haksız tahrik, 5237 sayılı TCY’nın 29. maddesinde; 'Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmidört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verilir, diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir' şeklinde, ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak düzenlenmiştir.

Haksız tahrik, failin haksız bir fiilin yarattığı hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında hareket ederek bir suç işlemesini ifade eder ki, bu durumda fail suç işleme yönünde önceden bir karar vermeksizin, dışarıdan gelen etkinin ruhsal yapısında yarattığı karışıklığın sonucu olarak suç işlemeye yönelmektedir.

Haksız tahrik hükümlerinin uygulanabilmesi için;

a) Tahriki oluşturan bir fiil olmalı,

b) Bu Fiil haksız bulunmalı,

c) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

d) Failin işlediği suç bu ruhi durumun tepkisi olmalı,

f) Haksız tahrik teşkil eden eylem, mağdurdan sadır olmalıdır.

Yerleşmiş yargısal kararlarda kabul edildiği üzere, gerek fail gerekse mağdurun karşılıklı haksız davranışlarda bulunması halinde, tahrik uygulamasında kural olarak, haksız bir eylem ile mağduru tahrik eden fail, karşılaştığı tepkiden dolayı tahrik altında kaldığını ileri süremez. Ancak maruz kaldığı tepki, kendi gerçekleştirdiği eylemle karşılaştırıldığında aşırı bir hal almışsa, başka bir deyişle tepkide açık bir oransızlık varsa, bu tepkinin artık başlı başına haksız bir nitelik alması nedeniyle fail bakımından haksız tahrik oluşturduğu kabul edilmelidir.

Türk Medeni Kanununa göre l8 yaşını bitirmemiş kişiler reşit değildir. Bu durum hakları kullanma ehliyetinin sınırlanmasını ifade eder. 5237 sayılı TCK'nun 6/1-6. maddesi kapsamında bu kişiler 'çocuk' kabul edilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 335. maddesine göre ergin olmayan çocuk, ana ve babasının velâyeti altındadır. Yasal nedenler olmadıkça velayet anne ve babadan alınamaz.

Türk Medeni Kanununa göre l8 yaşını bitirmemiş kişiler reşit değildir. Bu durum hakları kullanma ehliyetinin sınırlanmasını ifade eder. 5237 sayılı TCK'nun 6/1-6. maddesi kapsamında bu kişiler 'çocuk' kabul edilmektedir.

Türk Medeni Kanununun 335. maddesine göre ergin olmayan çocuk, ana ve babasının velâyeti altındadır. Yasal nedenler olmadıkça velayet anne ve babadan alınamaz.

TMK'nun 336. maddesine göre, evlilik devam ettiği sürece anne ve baba velayeti birlikte kullanırlar. Ortak hayata son verilmiş veya ayrılık hali gerçekleşmişse hâkim, velayeti eşlerden birine verebilir.

Velayet, çocuğun yetiştirmesi, haklarının korunması ve temsili konusunda anne-babanın yükümlülüklerini ifade eder. Anne-baba çocuğun kişiliğin geliştirebilmesi için gerekli koruma ve özeni sağlamakla yükümlüdürler. Bu görevleri nedeni ile anne-babalar bazı yetkilere sahiptirler. Velayet kamuyu ilgilendirir. Anne-baba isteği ile hakim tarafından kaldırılamayacağı gibi, velayetten vazgeçilemez. 0l.0l.2002 tarihinde yürürlüğe giren Medeni Kanun evlilik birliği devam ettiği müddetçe velayetin anne-baba tarafından birlikte kullanılmasını öngörmektedir. Bu düzenleme anne-babaya eşit görev vermektedir. Anne-baba evli değilse çocuğun velayeti anneye aittir. Anne-babanın boşanması halinde velayetin kime verileceğine mahkeme karar verir.

Çocuğa karşı anne ve babanın sorumluluğu esastır.

Her anne-babanın çocuğa karşı sorumlulukları vardır. Küçük yaştaki çocuğa karşı anne-babaların en önemli sorumluluğu çocuğun yemek, içmek, giyim, kuşam vb. gibi temel ihtiyaçlarını gidermektir. Büyüme ve gelişmenin çok hızlı olduğu dönemde çocukların ruhsal ve toplumsal nitelikleri temel ihtiyaçlarının (güven, başarı elde etme, sevgi, beğenilme, birlikte yaşama) giderilmesinde de anne-babalara düşen önemli görevler vardır. Suçluların, alkoliklerin, hayatına son verenlerin, ruh hastalarının, kötü yola sapmış kişilerin hayat öykülerini gözden geçirdiğinde, bu insanların bu duruma gelmelerinde anne-babalarının payının büyük olduğu görülmektedir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın, daha önce hiç görmediği ve tanımadığı maktulü, annesinin yanında gördüğünde, kapıldığı hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında maktulü bıçaklayarak öldürmesi, yerleşmiş yargısal kararlarda kabul edildiği üzere, tahrik uygulamasında kural olarak, haksız bir eylem ile sanığı tahrik eden mağdur/maktul, sanığın karşılaştığı tepkiden dolayı tahrik altında kaldığı ve haksız tahrikten yararlanacaktır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanığın, daha önce hiç görmediği ve tanımadığı maktulü, annesinin yanında gördüğünde, kapıldığı hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında maktulü bıçaklayarak öldürmesi, yerleşmiş yargısal kararlarda kabul edildiği üzere, tahrik uygulamasında kural olarak, haksız bir eylem ile sanığı tahrik eden mağdur/maktul, sanığın karşılaştığı tepkiden dolayı tahrik altında kaldığı ve haksız tahrikten yararlanacaktır.

Maktulün, eşi, nişanlısı, akrabası olmayan sanığın annesi olan tanık Fadime ile daha önceden aralarında mevcut olan ilişkiyi sanık ile anne babasının birlikte ikamet ettikleri evde/konutta devam etmek istemesi, 18 yaşından küçük, korunmaya ihtiyacı olan, bedensel, zihinsel, ahlaki, sosyal ve duygusal gelişimi ile anneye bağlı ve annenin gayri ahlaki yaşantısı nedeni ile kişisel güvenliği tehlikeye konulan, ihmal ve istismar edildiğini düşünen sanığın, kapıldığı haksız tahrik nedeni ile, annesi ile sanık ve babasının da oturduğu konuta giren maktulu öldürmesi olayında, mahkemece uygulanan haksız tahrik oranının doğru ve adil olduğu ve Özel Dairenin, süreklilik arz eden uygulamaları da gözetilerek, hükmün onanması gerektiği" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 25.06.2013 gün ve 2664-4628 sayı ile; itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

Eylemin sübutu ve nitelendirilmesinde bir uyuşmazlık ve dosya kapsamı itibariyle bu kabulde herhangi bir isabetsizlik bulunmayan somut olayda, Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; kasten öldürme suçundan sanık hakkında haksız tahrik nedeniyle 5237 sayılı TCK’nun 29. maddesi uyarınca indirim yapılırken müebbet hapis cezasının 15 yıl hapis cezasına indirilmesinin isabetli olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

17 yaşında olan sanığın, suç tarihinde simitçi fırınında usta olarak çalıştığı, bir kardeşinin bulunduğu, ailesiyle birlikte suçun işlendiği apartmanın zemin katındaki kapıcı dairesinde oturduğu,

1961 doğumlu olan maktulün, kurmay albay rütbesiyle 2007 yılında Türk Silahlı Kuvvetlerinden emekli olduğu, eşi ve iki çocuğuyla birlikte yaşadığı, sanık ile aynı mahallede ikamet ettiği,

Sanığın annesi Fadime'nin suç tarihinden iki yıl önce maktulün evinde temizlikçi olarak çalıştığı, bu dönemde Fadime ile maktul arasında duygusal yakınlık olduğu, Fadime'nin yaklaşık beş ay bu şekilde çalıştıktan sonra işten ayrıldığı, maktul ile Fadime'nin daha sonra da zaman zaman görüşmeye devam ettikleri,