muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/271, Karar No: 2009/92, Tarih: 07.04.2009

**Ceza Genel Kurulu         2008/9-271 E.  ,  2009/92 K.**

* HAKİMİN TAKDİRİNİN DENETLENMESİ

* TAKDİRİ İNDİRİM SEBEPLERİNİN UYGULANMAMASI

* TAKDİRİ TAHFİF

* TEMYİZE BAŞVURU TALEBİNİN GERİ ALINMASI

* TEMYİZE BAŞVURU HAKKINDAN VAZGEÇME

* TAKSİRLE ÖLÜME SEBEBİYET

* SÜRE TUTUM DILEKÇESI

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 266

* CEZA MUHAKEMELERİ USULÜ KANUNU (MÜLGA) (1412) Madde 295

**"İçtihat Metni"**

Taksirle ölüme ve yaralamaya neden olmak suçundan sanık T.....’ın, 765 sayılı TCY’nın 455/1. maddesi uyarınca 5 yıl hapis ve 450 YTL adli para cezasıyla cezalandırılmasına, 2918 sayılı Yasanın 118/5. maddesi uyarınca sürücü belgesinin 1 yıl süreyle geri alınmasına, TCY’nın 59. maddesinin uygulanmasına takdiren yer olmadığına ve işlenen suçun özelliği gözönüne alınarak 647 sayılı Yasanın 4. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına ilişkin, Tokat 2. Asliye Ceza Mahkemesince 27.06.2005 gün ve 116-347 sayı ile verilen hükmün, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 24.11.2005 gün ve 6374-8992 sayı ile;
Yargıtay — Esas No: 2011/3003, Karar No: 2011/7572, Tarih: 06.07.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/3003 E.  ,  2011/7572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ziynet alacağı davasına dair karar davacı ve davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ziynet eşyalarının bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince karşılıklı olarak temyiz edilmiştir.

1- Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Davacı vekili; tarafların 26.10.2008’den buyana evli olup, yaşanan bir tartışma sonrasında davalının, özel eşyaları ile birlikte kasada bulunan müvekkiline ait altın ve takıları alarak evi terk ettiğini ve bir daha geri dönmediğini belirterek, müvekkiline ait 275 adet küçük altın, 25 adet orta altın, 10 adet büyük altın, 4 adet ata lira, 15 adet bilezik, ve 4 adet sarı lira’nın fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile karşılığı olan 10.000 TL’nin davalıdan tahsilini istemiştir. Davalı vekili ise, talep edilen altınların nitelik ve adetlerinin fahiş olduğunu, müvekkilinin müşterek evden ayrılırken sadece kendine ait giyim ve ziynet eşyalarını aldığını, davacıya ait altınları götürmediğini, davacıya ait altınların evlilik birliği sırasında davacı tarafından kurulan şirkete sermaye olarak harcandığını ve araba alındığını, düğünde getirilen altınların tamamının geline mehir olarak bağışladığını ayrıca davetliler tarafından sandığa atılan altınların müşterek hediye olarak kabulünün gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

2011/3003-2011/7572 -2-

Davacı koca dava konusu edilen ziynet eşyasının davalı tarafından müşterek konuttan ayrılırken götürüldüğünü ileri sürmüş, davalı kadın ise onun sadece kendisine ait ziynet ve özel eşyaları aldığını, davacıya ait ziynetlerin davacı tarafındın evlilik birliğinde bozludulduğunu savunmuştur. Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, evi terk ederken bunların davalı tarafından beraberinde götürüldüğünü, ispat yükü altındadır.

2011/3003-2011/7572 -2-

Davacı koca dava konusu edilen ziynet eşyasının davalı tarafından müşterek konuttan ayrılırken götürüldüğünü ileri sürmüş, davalı kadın ise onun sadece kendisine ait ziynet ve özel eşyaları aldığını, davacıya ait ziynetlerin davacı tarafındın evlilik birliğinde bozludulduğunu savunmuştur. Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, evi terk ederken bunların davalı tarafından beraberinde götürüldüğünü, ispat yükü altındadır.

Olayımızda, dosya kapsamına göre davalı kadının evi terk ettiği tarih itibariyle davacıya ait olduğu bildirilen ziynet eşyalarını beraberinde götürdüğü dinlenen tanık beyanları ile ispat edilememiştir. Bununla birlikte davacı, dava dilekçesinde “her türlü delil” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan davacıya, dava konusu ziynet eşyalarının müşterek konuttan ayrıldığı sırada davalı tarafından götürüldüğü ve davalıda olduğu konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün yukarda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 6.7.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5182, Karar No: 2013/17068, Tarih: 18.06.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/5182 E.  ,  2013/17068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadıköy 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :29.11.2012

KARŞI OY YAZISI

Davacı kadına verilen maddi ve manevi tazminat ÇOK AZ olmakla hükmün bu sebeple de bozulması gerekir.
Yargıtay — Esas No: 2021/24897, Karar No: 2024/6168, Tarih: 05.06.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/24897 E.  ,  2024/6168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/862 E., 2017/371 K.

SUÇLAR : 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'na muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin öğrenme üzerine süresinde kabul edildiği, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; olay tespit tutanaklarında isimleri bulunan tanıkların dinlenmediğine, kesin ve inandırıcı deliller yokken mahkûmiyet kararı verildiğine ve eksik araştırma yapıldığına ilişkindir.

II. GEREKÇE

Yapılan incelemede; 25.11.2013 tarihinde 4 gün süre ile memleket iznine gönderilen sanığın, aynı yıl içerisinde daha önce kullandığı bir başka izninde yol süresi verildiğinden, en geç 30.11.2013 tarihinde Birliğine katılış yapması gerekirken mazeretsiz olarak katılmadığı, 07.01.2014 tarihinde kendiliğinden

giderek Birliğine teslim olduğu;

15.01.2014 tarihinde 2 gün süre ile memleket iznine gönderilen sanığa, 2 gün yol süresi de verildiğinde en geç 20.01.2014 tarihinde Birliğine dönerek katılış yapması gerekirken mazeretsiz olarak katılmadığı, 10.02.2014 tarihinde kendiliğinden giderek Birliğine teslim olduğu;

25.02.2014 tarihinde çıkmış olduğu çarşı izninden dönmeyerek firar eden sanığın, 10.06.2014 tarihinde hakkında çıkarılan yakalama emri gereği polis ekiplerince yakalandığı;

11.06.2014 tarihinde Uzunköprü Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından ifadesinin tespitini müteakip aynı gün Uzunköprü Askerlik Şubesi Başkanlığına teslim edilen ve anılan Askerlik Şubesi tarafından 1 gün yol süresi verilerek serbest bir şekilde Birliğine sevk edilen sanığın, en geç 13.06.2014 tarihinde Birliğine katılış yapması gerekirken bundan imtina ettiği, bir müddet hali firarda bulunduktan sonra 13.10.2014 tarihinde kendiliğinden giderek Birliğine teslim olduğu; anlaşılmıştır.

Sanık hakkında izin tecavüzü ve firar suçlarından 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 66/1-b, 73 ve 66/1-a maddeleri uyarınca ayrı ayrı her bir eylemi için cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmalarında özetle; ailevi ve maddi sebeplerle atılı suçlara konu eylemleri gerçekleştirdiğini beyan etmiştir.

Sanığın uyum bozukluğu tanısıyla askerliğe elverişli olmadığına ilişkin TSK Sağlık Komutanlığınca onaylanmış GATA Haydarpaşa Eğitim Hastanesi Komutanlığının 21.01.2015 tarihli, 938 sayılı sağlık kurulu raporu dosyada mevcuttur.

Sanık savunmalarında özetle; ailevi ve maddi sebeplerle atılı suçlara konu eylemleri gerçekleştirdiğini beyan etmiştir.

Sanığın uyum bozukluğu tanısıyla askerliğe elverişli olmadığına ilişkin TSK Sağlık Komutanlığınca onaylanmış GATA Haydarpaşa Eğitim Hastanesi Komutanlığının 21.01.2015 tarihli, 938 sayılı sağlık kurulu raporu dosyada mevcuttur.

GATA Haydarpaşa Eğitim Hastanesinin 01.04.2015 tarihli, 162 sayılı ve 25.05.2015 tarihli, 61 sayılı gerekçeli ek sağlık kurulu raporlarında; sanığın askerliğe elverişsizlik halinin suç tarihlerini kapsamadığı, askerliğe elverişsizlik halinin 21.01.2015 tarihinden itibaren geçerli olduğu, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 32/1-2 ve 34 nci maddelerinden yararlanmasının uygun olmadığı ve madde kullanımının bağımlılık düzeyinde olmadığı tespitlerine yer verilmiştir.

Sanığın adli gözlem kararı kapsamında düzenlenen, Çorlu Asker Hastanesi Komutanlığının 19.10.2015 tarihli, 2714 sayılı sağlık kurulu raporu ve adli raporu ile disosyal kişilik bozukluğu (antisosyal kişilik) tanısı konan sanığın suç tarihlerinde askerliğe elverişli olduğuna ve cezai ehliyetinin tam olduğuna karar verilmiştir.

Tetkik edilen tüm dosya kapsamına göre; sanığın, izin süresini geçirmesine ilişkin mazeret olarak ileri sürdüğü hususların askerlik hizmetine üstün tutulabilecek, kanuni ve geçerli mazeretlerden olmadığı anlaşılmakla; atılı suça konu eylemlerinin Mahkemece sabit görülerek, sanık hakkında iki ayrı 6 hafta içinde kendiliğinden dönmekle son bulan izin tecavüzü suçundan mahkûmiyet hükümleri kurulmasında ve suç tarihlerinde askerliğe elverişliliği ve cezai ehliyeti konusunda şüphe bulunmayan sanığın, yakalanmakla ve kendiliğinden gelmekle son bulan firar suçlarını işlediği belirlenmekle, atılı suça konu eylemlerinin Mahkemece sabit görülerek sanık hakkında mahkûmiyet hükümleri kurulmasında ayrı ayrı

bir isabetsizlik görülmediğinden hükümlerde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Sanık hakkında kurulan hükümlerde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen aşağıda belirtilen husus dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

28.06.2014 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 81 inci maddesi ile 5275 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yapılan değişiklik gözetilmeden, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde taksitlerden birinin süresinde ödenmemesi halinde geri kalan miktarın tamamının tahsil edilmesine ve ödenmeyen adlî para cezasının hapse çevrilmesine karar verilmesi isabetli bulunmamıştır.

III. KARAR

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükümlerin adlî para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin paragraflarında yer alan "taksitlerden birinin süresinde ödenmemesi halinde geri kalan miktarın tamamının tahsil edilmesine (tahsil edilmeyen ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği tebliğ edilemedi)" ibarelerinin hükümden çıkarılması suretiyle hükümlerin, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

05.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1970, Karar No: 2020/7535, Tarih: 22.06.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/1970 E.  ,  2020/7535 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yaralama suçundan sanık ..., silahla tehdit suçundan sanık ... haklarında yapılan yargılama sonucunda mahkumiyetlerine dair, Kula Asliye Ceza Mahkemesi'nce verilen, 26/03/2014 gün ve 2013/51 esas, 2014/73 karar sayılı hükmün, adı geçen sanık tarafından temyizi üzerine,

Dairemizin 16/12/2019 gün ve 2015/23497 esas, 2019/19784 sayılı kararıyla;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi,

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Sanık ...’ya yükletilen yaralama, sanık ...’na yükletilen silahla tehdit eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anayasa Mahkemesi’nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararının ve TCK'nın 53/1-c maddesinde düzenlenen hak yoksunluğunun uygulanma süresi ve şeklinin Kanunda öngörülen biçimde infaz aşamasında gözetilebileceği,

Anlaşıldığından, sanıklar ... ve ...’nun ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, şeklinde karar verilmiştir.

I-İTİRAZ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 06/05/2020 gün ve KD-2020/36230 sayılı yazısı ile;

"İTİRAZ EDİLEN KARAR:

Yüksek Dairenizin, Kula Asliye Ceza Mahkemesinin 26/03/2014 gün ve 2013/51 Esas 2014/73 Karar sayılı kararına ilişkin 16/12/2019 gün ve 2015/23497 Esas, 2019/19784 Karar sayılı ilamı.

KONUNUN ANLATIMI :

Kula Asliye Ceza Mahkemesinin 26/03/2014 gün ve 2013/51 Esas, 2014/73 Karar sayılı ilamıyla sanık ... hakkında Tehdit suçundan 5237 sayılı TCK'nın 106/2-a, 43, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay 22 gün hapis ve 6136 Sayılı Yasaya muhalefetten aynı Yasanın 13/3, 5237 sayılı TCK'nın 62, 52, 53. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, katılan sanıklar ... ve ... hakkında ise basit yaralama suçundan 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 53. maddeleri uyarınca 6'şar ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

Hükmün sanıklar ve o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyizi üzerine Başsavcılığımızca 2014/230474 sayılı Tebliğname düzenlenerek, Dairenizin 16/12/2019 gün ve 2015/23497 Esas, 2019/19784 Karar sayılı ilamı ile sanık ...'ın temyiz isteminin süresinde olmadığından RED, sanık ... hakkındaki basit yaralama ve sanık ... hakkındaki Tehdit suçundan ONAMA kararı verilerek bu hükümler kesinleşmiş, sanık ... hakkındaki 6136 Sayılı Yasaya muhalefet suçundan kurulan hükmün de BOZULMASINA karar verilmiştir.

Yüksek Dairenin, sanık ... hakkındaki süre yönünden temyiz isteminin reddi kararı ile sanık ... hakkındaki 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçundan kurulan hükmün bozulmasına ilişkin olarak itirazı gerektirir bir durum sözkonusu değildir.

Ancak, sanık ... hakkındaki basit yaralama suçundan haksız tahrik indirimi uygulanmamasına ve sanık ... hakkındaki tehdit suçunun oluşumuna yönelik olarak itiraz yoluna başvurmak gerekmiştir. Şöyle ki;

Dosya kapsamına göre; Sanık ...'ın, ...da, "... Birahanesi" isimli bir işyerini diğer sanık ... ile birlikte işlettiği, saat 22.00 sıralarında daha önceden aralarında sorun bulunan sanıklardan ...'in, yanındaki dört kişi (...) daha olduğu halde birahaneye gelerek bir masaya oturdukları, bir süre sonra, sanık ...'ın savunmasına göre ...'in, sanık ...'in savunmasına göre ise...'ın bir şey konuşacağını söyleyerek başka masaya çağırmasıyla her ikisinin de bir masaya oturduktan sonra aralarındaki tartışmanın karşılıklı yumruk atma şeklinde kavgaya dönüştüğü, kavgada her iki tarafın da ilk yumruğu karşı tarafın attığını söylediği, kavga bir şekilde başlayıp karşılıklı birbirlerini yumruklayınca diğer masada oturan ...'in arkadaşları ...'ın, ...'ın üzerine doğru saldırmasıyla sanık ...'ın barın arka tarafına geçtiği, bu kişilerin...'a yöneldiğini gören sanık ...'nün olayın daha fazla büyümemesi için işyerinde bulunan ruhsatsız silahla havaya 1 el ateş ettiği, kavganın bu şekilde sona erdiği, karşılıklı yumruk atma nedeniyle sanıklar... ve ...'in yaralanmalarının basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olduğu sabit olup, mahkemece de oluş bu şekilde kabul edilmiştir.

Oluş ve kabule göre sanıkların hukuki durumu değerlendirildiğinde;

1-Sanık ... hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması yönünden yapılan incelemede;

Oluş ve kabule göre sanıkların hukuki durumu değerlendirildiğinde;

1-Sanık ... hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması yönünden yapılan incelemede;

Karşılıklı yumruklaşmada bulunan sanıklar... ve ... hakkında basit yaralama suçundan kurulan hüküm fıkrasında haksız tahrikle ilgili açık bir ifade bulunmmakla birlikte "Oluşa ve mevcut dosya kapsamına göre sanığın cezasından başkaca artırım ya da indirim yapılmasına yer olmadığına" ibaresine yer verilmiş, gerekçeli kararın "Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe" kısmında ise, "her iki sanığın yaralanmasına sebep olan kavganın kimin tarafından başlatıldığının tespit edilemediğinden haksız tahrik teşkil eden eylemin sanıklardan hangisinin gerçekleştirdiğinin anlaşılamadığından her iki sanık hakkında da üzerlerine atılı kasten yaralama suçundan haksız tahrik hükümlerinin uygulanmadığı" şeklindeki bir gerekçeyle, sanıklar hakkında haksız tahrik indirimi uygulanmadığı anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCK’nın 29. maddesinde düzenlenen ve ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak düzenlenen Haksız Tahrik, failin haksız bir tahrikin yarattığı hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında hareket ederek bir suç işlemesini ifade eder. Haksız tahrik hükümlerinin uygulanabilmesi için; a)Tahriki oluşturan haksız bir fiil olmalı, b)Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı, c)Failin işlediği suç bu ruhi durumun tepkisi olmalı, d) Haksız tahrik teşkil eden fiil, mağdurdan sadır olmalıdır.

Buna göre, ilk haksız hareketin, mağdurdan sanığa yönelmiş olması durumunda, sanık hakkında haksız tahrik indirimi uygulanmasında, tersi durumunda yani ilk haksız hareketin sanıktan sadır olması durumunda ise, bu hükmün uygulanamayacağında bir tartışma söz konusu değildir.

İlk haksız hareketin hangi taraftan geldiğinin tespit edilememesi halinde ise, “Şüpheden sanık yararlanır” ilkesi uyarınca sanık/sanıklar lehine haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiği, hem Yargıtay ilgili Daireleri hem de Yargıtay Ceza Genel Kurulunca mutlak şekilde kabul görmüş, evrensel bir hukuk kuralıdır.

Yerel mahkemece, bu kural adeta tersine çevrilerek, "her iki sanığın yaralanmasına sebep olan kavganın kimin tarafından başlatıldığının tespit edilemediği" şeklinde yerinde olmayan gerekçe ile haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi, hükmü süresinde temyiz eden sanık ... yönünden bozma nedeni yapılması gerekirken, bu husus dikkate alınmaksızın hükmün onanmasına karar verilmiş olması nedeniyle itiraz yoluna başvurma zorunluluğu doğmuştur.

Hükmü süresinden sonra temyiz etmesi nedeniyle, temyiz istemi reddedilen sanık ... hakkında CMK'nın 306. maddesi uyarınca bozmanın bu sanığa da sirayeti, Yüksek Dairenin takdirindedir.

2-Sanık ... hakkında tehdit suçunun oluşumu yönünden yapılan incelemede;

Hükmü süresinden sonra temyiz etmesi nedeniyle, temyiz istemi reddedilen sanık ... hakkında CMK'nın 306. maddesi uyarınca bozmanın bu sanığa da sirayeti, Yüksek Dairenin takdirindedir.

2-Sanık ... hakkında tehdit suçunun oluşumu yönünden yapılan incelemede;

Sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün gerekçesinde "sanık...'nun ortak olarak çalıştığı Köşem birahanesinde meydana gelen kavgada sanıkların...'ın üzerine geldiklerini görünce işyerinde bulunan silahla sanıkları korkutmak amacıyla havaya ateş ettiği, sanığın bu eyleminin iş ortağına yönelen haksız eylemi defetme amacı taşıdığı" şeklinde bir ibareye yer verilmiş ve bu husus sanık hakkında haksız tahrik indirimine de gerekçe yapılmıştır.

Yukarıda da açıklandığı üzere, 5237 sayılı TCK’nın 29. maddesinde düzenlenen "Haksız Tahrik" failin haksız bir tahrikin yarattığı hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında hareket ederek bir suç işlemesini ifade eder. 5237 sayılı TCK'nın 25/1. maddesindeki "Meşru savunma" ise "Gerek kendisine ve gerek başkasına ait bir hakka yönelmiş, gerçekleşen, gerçekleşmesi veya tekrarı muhakkak olan haksız bir saldırıyı o anda hâl ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde defetmek zorunluluğu ile işlenen fiillerden dolayı faile ceza verilmez" şeklinde tanımlanmıştır. Haksız tahrik, ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak cezadan indirim yapılmasını, meşru savunma ise bir hukuka uygunluk nedeni olup, faile ceza verilmemesini ifade eder.

Mahkeme gerekçesinde, sanığın suç işleme kastıyla değil, iş ortağına yönelen haksız eylemi defetme kastıyla hareket ettiği kabul edilmiştir. Gerçekten de, oluşa uygun kabule, sanığın savunmasına, olayın çıkış sebebi ve gelişimine göre, sanığı silahla havaya bir el ateş

etmeye yönelten saik, yaşanan kavga sırasında diğer sanık ...'in dört arkadaşının sanık ...'a yönelmesi üzerine sanık ...'ın mekanın bar kısmına kaçtığı sırada devam eden saldırının önlenmesidir. Nitekim havaya yapılan ateş sonrasında, saldırı ve kavga sona ermiştir. Bu durumda sanığın suç işleme kastıyla değil, iş ortağının vücut bütünlüğüne ve kavganın devamı halinde işyerine verilebilecek zararı önleme kastına yönelik olduğu açıktır. Buna göre, mahkemece kabul edilen oluş ve gerekçenin, sanığın meşru savunma altında hareket ettiğine ilişkin olmasına karşın, mahkumiyet hükmü kurularak haksız tahrik indirimi yapılması çelişki oluşturmakla, hükmün bu yönüyle de bozulmasına karar verilmesi gerekirken, Onama kararı verilmesi nedeniyle CMK'nın 308. maddesi uyarınca itiraz yoluna başvurmak gerekmiştir.

SONUÇ VE İSTEM:

İtirazın Kabulü ile;

Yüksek Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 16/12/2019 gün ve 2015/23497 Esas, 2019/19784 Karar sayısı ile sanıklar ... ve ... hakkındaki ONAMA ilamının kaldırılarak, yukarıda sayılan nedenlerle hükmün BOZULMASINA karar verilmesi;