muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8740, Karar No: 2014/12606, Tarih: 18.11.2014

2-Davacı ... vekilinin Birleşen ... 6. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2004 / 565 Esas sayılı ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

İcra takibinde ve davada dayanılan ve hükme esas alınan 15.10.1998 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşme ile davalı- karşı davacı ...'ya ait kiralanan iş yeri olarak kullanılmak üzere davacı- karşı davalı şirketler ile davalı .... AŞ'ye kiralanmıştır. Sözleşmenin özel şartlar bölümü 8. maddesinde, kiracıların taşınmazda zemin ve asma katı bağlayan merdiven, iki adet stüdyo mekan ve vitrin yapabilecekleri, kiralananın tahliyesi halinde masrafları kiracılar tarafından karşılanmak kaydıyla kiralananın tadilatın yapılmasından önceki durumuna kiracılar tarafından getirileceği ve yine sözleşmenin özel şartlar bölümü 10. maddesinde, kiralananın tahliyesinde teslim alındığı gibi mükemmel bir şekilde ve tahrip edilmeden teslim edileceği, kiracıların getirecekleri ilave demirbaşları dilediği zaman binaya zarar vermeden söküp götürebilecekleri kararlaştırılmıştır. Bu şartlar geçerli olup tarafları bağlar. Görüldüğü üzere sözleşme ile kiracılara bir yandan kiralananda tadilat yapma yetkisi verilirken, diğer yandan tahliye halinde kiralananın eski hale getirilmesi yükümlülüğü de getirilmiştir. Ne var ki kiracılar kira süresi sonunda kiralananı tahliye ederlerken anılan sözleşme maddeleri hükmünü yerine getirmemişler ve gerek tespit, gerek yargılama sırasında alınan bilirkişi raporları ile belirlendiği üzere, kiralananı eksik ve hasarlı şekilde bırakmışlardır. Yine söz konusu bilirkişi raporlarında kiralananın eski hale getirilebilmesi için beş aylık süreye ihtiyaç olduğu saptanmıştır. Sözleşmenin özel şartlar bölümü 13. maddesi gereği, her ne kadar kiracılar tarafından tadilatların eski hale getirilmesi, tahribatların ve kullanımdan doğacak hasarların karşılanması amacı ile 240.000 Dolar bedelli teminat mektubu verilmiş ise de, sözleşmedeki düzenleme kira paralarının tahsilini güvence altına almamaktadır. Bununla birlikte kiralananın eski hale getirilmesi ve onarımı için beş aylık bir süre gerekmekte olup, bu süre zarfında kiralanan davalı- karşı davacı kiraya verenin tasarrufunda olamayacak, kiralanan taşınmazdan yararlanamayacak ve kira geliri elde edemeyecektir. Bu durumda kiracıların onarım süresince kiraya verenin uğrayacağı kira kaybını da karşılaması gerekir. Bu itibarla mahkemece onarım süresi kira parası yönünden de davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde bu konudaki istemin ret edilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

3-Davacı ... vekilinin birleşen ... 9. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2006 / 246 Esas sayılı dosyaya ilişkin temyiz itirazları yönünden ;

3-Davacı ... vekilinin birleşen ... 9. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2006 / 246 Esas sayılı dosyaya ilişkin temyiz itirazları yönünden ;

Taraflar arasında düzelenmiş kira sözleşmesinin özel şartlar bölümü 16. maddesinde, kiracıların kira müddeti olarak belirlenmiş beş yılın dolmasından önce hiçbir şekilde tek taraflı olarak kira sözleşmesini feshedemeyecekleri, böyle bir halde kiracıların kira müddetinin sonuna kadarki kiraların tamamını ödemeyi kabul ve taahhüt ettikleri düzenlenmiştir. 15.10.1998 başlangıç tarihli ve beş yıl süreli kira sözleşmesi 15.10.2003 tarihinde sona ermektedir. Kiracılık süreci içinde kiracı banka 25.07.2001 tarihli ve diğer kiracılar da 02.09.2003 tarihli ihtarnameleri ile sözleşmenin 14.10.2003 tarihi itibariyle feshedildiğini bildirmişlerdir. Dava tarihi itibariyle yürürlükte olan ve olaya uygulanması gereken 6570 Sayılı Gayrimenkul Kiraları Hakkında Kanun'un 11. maddesi hükmü gereğince, kiracı, kira müddetinin bitmesinden en az onbeş önce kiralananı tahliye edeceğini bildirmek suretiyle sözleşme süresi sonunda kiralananı tahliye edebilir. Kiracılar da sözleşme süresi içinde, sözleşme süresi sonunda akdi feshedeceklerini bildirdiklerine göre, yasaya uygun bir fesih ihbarının olması durumunda kiraya verenin tahliye sonrasında kiracılardan talep edebileceği bir kira parası olmayacaktır. Bununla birlikte söz konusu ihtarnamelerin kiraya verene ne zaman tebliğ edildiğine ilişkin dosyada bir bilgi ve belge bulunmamaktadır. Bu durumda öncelikle fesih ihbarnamelerinin hangi tarihte tebliğ edildiğinin belirlenmesi ve bu tarih itibariyle sözleşmenin yasaya uygun şekilde feshedilip edilmediğinin tespit edilmesi zorunludur. Eğer sözleşme yasaya uygun şekilde feshedilmemiş ise, kira sözleşmesinin kendiliğinden bir yıl süreyle uzaması gündeme gelecektir. Bu durumda da, kiracının kira süresi sona ermeden kira sözleşmesini tek taraflı feshederek kiralananı tahliye etmesi nedeniyle kural olarak kira süresinin sonuna kadar kira parasından sorumludur. Bununla birlikte davalı kiraya verenin bu yerin yeniden kiralanması konusunda gayret göstermesi,

böylece zararın artmasını önlemesi için kendisine düşen ödevi yapmak durumundadır. Bu durumda davalı kiraya verenin zararı, tahliye tarihinden kiralananın aynı koşullarla yeniden kiraya verilebileceği tarihe kadar boş kaldığı süreye ilişkin kira parasından ibarettir. Kiracılar sözleşmeyi feshettikten sonra kiralanan anahtarlarını 15.10.2003 tarihinde notere tevdi ederek, keyfiyeti aynı tarihli ihtarname ile kiraya verene bildirmişlerdir. Ne var ki bu ihtarnamelerin de ne zaman tebliğ edildiğine ilişkin dosyada bir belge bulunmamaktadır. O halde mahkemece öncelikle fesih ihbarnamelerinin ve kiralananın anahtarlarının notere teslim edildiğine ilişkin ihtarnamelerin kiraya verene ne zaman tebliğ edildiği üzerinde durularak, sözleşmenin usulüne uygun olarak feshedildiğinin saptanması halinde kira alacağı isteminin reddine, aksi halde, yani sözleşme yöntemine uygun feshedilmemiş ise, yukarıda açıklandığı üzere kiralananın erken tahliyesi nedeniyle kiraya verenin yoksun kaldığı kira alacağının tahsiline karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda ( 1 ) No'lu bentte yazılı nedenlerle asıl davaya ilişkin hükmün ONANMASINA, yukarıda ( 2 ) ve ( 3 ) No'lu bentlerde yazılı nedenlerle ... 6. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2004 / 565 Esas sayılı ve ... 9. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2006 / 246 Esas sayılı davaların davacısı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile bu davalara ilişkin hükmün BOZULMASINA, bozma sebebine göre harç ve vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, Yargıtay duruşması için kendisini vekille temsil ettiren taraflardan ... yararına takdir edilen 1.100 TL vekalet ücretinin asıl davacıdan alınarak davalı birleşen davaların davacısı ...'ya verilmesine ve aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalı ve birleşen dosya davacısından alınmasına, 18.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4731, Karar No: 2010/6301, Tarih: 02.06.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/4731 E.  ,  2010/6301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ŞARKÖY ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/09/2008

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacı, davalılar adına kayıtlı taşınmazların kıyı kenar çizgisi içinde kalan devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu ileri sürüp, tapularının iptali ile üzerindeki muhdesatların yıkımını istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Davaların kabulüne ilişkin olarak verilen kararlar, Dairece, "eksik araştırma yapılmasının doğru olmadığı" gerekçesiyle bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama sırasında birleştirilen davalarda, mahkemece birleşen 2004/284 E. sayılı davanın reddine, birleşen 1998/138 E, 2004/189 E, 2004/283 E. sayılı davaların kısmen kabulüne karar  verilmiştir.

Karar, davacı ve bir kısım davalılar vekilleri tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi...raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava ve birleşen davalar, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve taşınmazların sicil kaydının kütükten terkini ve yıkım isteklerine ilişkin olup, mahkemece 16 ada 3 parsel sayılı taşınmazın 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca belirlenen kıyı kenar çizgisine göre kıyıda kalmadığı, 74 ada 2 parsel, 17 ada 5 parsel ve 73 ada 2 parsel sayılı taşınmazların ise bilirkişi raporlarında gösterilen bir kısım bölümlerinin kıyıda kaldığı belirlenmek suretiyle 16 ada 3 parsel hakkındaki davada ret, diğer parseller bakımından kısmen kabul kararı verilmiş olmasında hüküm tarihi itibariyle bir isabetsizlik yoktur.

Ancak, hükümden sonra 14.3.2009 tarihinde yürürlüğe giren 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 12/3 maddesi hükmünde değişiklik yapan 5841 Sayılı Yasa düzenlemesi ile henüz kesin hüküm halini almamış davalarda da tarafların sıfatına ve taşınmazların niteliğine bakılmaksızın 3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesinde öngörülen hak düşürücü sürenin uygulanacağı öngörülmüştür.

Somut olayda, çekişme konusu taşınmazların kadastro tespitlerinin kesinleşme tarihi ile eldeki davaların açılış tarihleri gözetildiğinde yasada öngörülen 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu sabittir.

Öyle ise, anılan yasa düzenlemeleri gözetilmek suretiyle davalar hakkında ret kararı verilmek üzere  karar  bozulmalıdır.

Ne varki, her dava açıldığı tarihteki koşullara tabidir. Dava açıldığında haklı olan taraf dava sırasında yürürlüğe giren bir yasal düzenleme veya bir İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca haksız duruma düştüğü takdirde yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağı, aksine tarafların haklılık durumuna göre HUMK'nun 417.maddesi hükmü uyarınca yargılama giderleri ve bu giderlerden sayılan avukatlık ücreti ile birlikte davalının ayrıca maktu harçtan sorumlu tutulması gerekeceği kuşkusuzdur.

Ne varki, her dava açıldığı tarihteki koşullara tabidir. Dava açıldığında haklı olan taraf dava sırasında yürürlüğe giren bir yasal düzenleme veya bir İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca haksız duruma düştüğü takdirde yargılama giderlerinden sorumlu tutulamayacağı, aksine tarafların haklılık durumuna göre HUMK'nun 417.maddesi hükmü uyarınca yargılama giderleri ve bu giderlerden sayılan avukatlık ücreti ile birlikte davalının ayrıca maktu harçtan sorumlu tutulması gerekeceği kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, tarafların temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  2.6.2010  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8152, Karar No: 2012/6220, Tarih: 15.05.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/8152 E.  ,  2012/6220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, zorunlu mali sorumluluk sigortası bulunmayan aracın sürücüsü olan davalının kusurlu hareketi ile meydana gelen kazada yaralan kişi için davacının ödemek zorunda kaldığı 9.135 TL maluliyet tazminatının rücuan tahsili için başlatılan icra takibine davalı itiraz ettiğinden itirazın iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davalının yaralanan kişiye ödeme yaparak ibraname aldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan rücuan iş göremezlik tazminatı istemine ilişkin itirazın iptali davasıdır.

Dosyada mevcut 4.9.2006 tarihli “sözleşme ve ibraname” den davalının yaralanan dava dışı kişiye hastane gideri, tedavi ve ilaç bedeli olarak 1.500 TL ödediği anlaşılmaktadır. Bu durumda dava konusu istemin farklı bir zarar kalemi olan iş göremezlik tazminatına ilişkin olduğu gözetilmeden yazılı şekilde bahsi geçen ibraname gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmesi isabetli değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 15.5.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6430, Karar No: 2012/12175, Tarih: 29.11.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/6430 E.  ,  2012/12175 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Bergama Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 22.02.2008 gün ve 2006/163 Esas, 2008/20 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın polis olduğunu söyleyip, emniyete götürme bahanesi ile eşi ve çocuklarının yanında bulunan mağdureyi ıssız yere götürüp, mağdureyi zorla soyduktan sonra cinsel saldırıda bulunmasına karşın inzal olması nedeniyle nitelikli saldırıya teşebbüsten verilecek cezanın hakkaniyet gereği basit cinsel saldırı suçu için öngörülen asgari cezadan az olamayacağı ve eylemin işleniş şekli, sanığın kasta dayalı kusurlarının ağırlığı nazara alınıp fiilin ağırlığıyla orantılı olarak alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle cezalandırılması yerine alt sınırdan ceza tayini, sanık hakkında nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs eylemi nedeniyle TCK.nın 35/2. maddesi uyarınca yapılacak indirimin, mağdureye verilmek istenen zarar ve tehlikenin ağırlığı gözetilerek basit cinsel saldırı suçunun temel haline ilişkin 102/1. maddesinde öngörülen cezanın altında olamayacağı düşünülmeden eksik cezaya hükmolunması, mağdurenin ruh sağlığının bozulduğunu belirten Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin 10.11.2006 tarihli sağlık kurulu ile ruh sağlığının bozulmadığını bildiren Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 6. İhtisas kurulunun 23.11.2007 tarihli raporu arasında oluşan çelişki nedeniyle, Adli Tıp Genel Kurulundan görüş sorulmaması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 29.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22058, Karar No: 2018/13743, Tarih: 06.06.2018

**8. Hukuk Dairesi         2015/22058 E.  ,  2018/13743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün davalı alacaklı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı 3.kişi vekili; 26.03.2010 tarihli haciz esnasında mülkiyeti müvekkiline ait menkullerin haczedildiğini öne sürerek istihkak davasının kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, haczedilen 10 takım mobilyanın davacı 3. kişi şirkete ait olduğu, dosya borçlusu ile bir ilgisinin tespit edilemediği, haczedilen 3 adet bilgisayarın ise 3. kişi şirkete ait olduğunun ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiş; hüküm davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Davalı alacaklı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, haczedilen 10 takım mobilyanın davacı 3. kişi şirkete ait olduğu, dosya borçlusu ile bir ilgisinin tespit edilemediği, haczedilen 3 adet bilgisayarın ise 3. kişi şirkete ait olduğunun ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiş; hüküm davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere göre; her ne kadar dava konusu haciz, borçluya ödeme emrinin tebliğ adreste yapılmamış ise de, takip dayanağı senette borçlu adresi olarak "... Mahallesi ... Sokak No:34" adresine yer verildiği, haczin ise "... Mahallesi ... Sokak No:21" adresinde yapıldığı, asıl takibin yapıldığı İcra Müdürlüğünce düzenlenen talimat yazısında haczin yapılacağı adres olarak " ... Mahallesi ... Sokak No:34" adresinin gösterildiği, talimat İcra Müdürlüğünce düzenlenen tutanağın başlığında adres olarak "... Mahallesi ... Sokak No:21" yazılmış ise de, tutanak içeriğine talimat yazısında gösterilen adrese gelindiğinin yazıldığı, yine davacı 3. kişi şirketçe haczin "... Mahallesi ... Sokak No:34" olan Ticaret Sicil adreslerinde yapıldığının iddia edildiği, haciz esnasında adrese gelen toptancının borçluyu sorduğu, 3. kişi şirketin haciz adresinden farklı bir adreste kurulduğu, borcun doğum tarihinden sonra 10.09.2009 tarihinde haciz adresinde faaliyete başladığı, borçlunun 3. kişi şirketin %50 hisse sahibi ortağı iken borcun doğum tarihinden önce 21.02.2007 tarihinde hissesini oğluna devrederek ortaklıktan ayrıldığı, haciz tarihi itibarıyla 3. kişi şirketin ortaklarının borçlunun kardeşi ... ile oğlu ... olduğu, borçlunun hakim ortağı olduğu ve davacı 3. kişi şirket ile aynı faaliyet konusu ve benzer ticari ünvana sahip dava dışı "... Mobilya.. Ltd. Şti." nin ise 3. kişi şirketin kuruluş adresinde 10.09.2009 tarihine kadar şube işyeri işlettiği, merkez adresinin ise 10.09.2009 tarihine kadar haciz adresi olduğu, 3. kişi şirket ortağı olan borçlunun kardeşi ... , dava dışı ... Mobilya.. Ltd. Şti.ndeki hissesini 21.02.2007 tarihinde borçluya devrederek ortaklıktan ayrıldığı, bu kapsamda adres değişikliği ve hisse devirleri işlemlerinin aynı tarihlerde yapıldığı anlaşılmıştır. Buna göre, İİK'nın 97/a maddesinde öngörülen mülkiyet karinesi borçlu dolayısıyla alacaklı yararına olup, mülkiyet karinesinin aksinin davacı 3. kişi tarafından inandırıcı ve güçlü delillerle ispat edilmesi gerekir.

Davacı 3. kişi tarafından sunulan fatura ve vergi levhası istihkak davalarında güçlü delil teşkil etmeyeceğinden davacı 3. kişi mülkiyet karinesinin aksini ispatlayamamıştır.

O halde, Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönüne alınarak, davanın tümden reddi yerine oluşa ve dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçe ile kısmen kabulüne yönelik hüküm kurulması doğru olmamış, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

Davacı 3. kişi tarafından sunulan fatura ve vergi levhası istihkak davalarında güçlü delil teşkil etmeyeceğinden davacı 3. kişi mülkiyet karinesinin aksini ispatlayamamıştır.

O halde, Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönüne alınarak, davanın tümden reddi yerine oluşa ve dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçe ile kısmen kabulüne yönelik hüküm kurulması doğru olmamış, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 06.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1335, Karar No: 2019/7031, Tarih: 10.04.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/1335 E.  ,  2019/7031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2820 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Açılan kamu davasının niteliğine göre, suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde mahkemece Kanuna aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, şikayetçiye bu niteliği ve dolayısıyla Kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşıldığından, şikayetçi vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak, REDDİNE, 10/04/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5065, Karar No: 2019/2249, Tarih: 06.03.2019

**2. Hukuk Dairesi         2017/5065 E.  ,  2019/2249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

DAVACI-DAVALI : ...

DAVALI-DAVACI : ...

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonucunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı erkek tarafından, reddedilen kendi davası, kusur belirlemesi, aleyhine hükmolunan tazminat ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Yapılan yargılama sonucu ilk derece mahkemesince verilen karar taraflarca istinaf edilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda, davacı karşı davalı ve davalı-karşı davacının istinaf taleplerinin kısmen kabulü ile; dosyada idrak çağında olan çocukların velayeti hususunda mahkemece bizzat dinlenilmeden karar verildiği anlaşıldığından hükmün b bendinin 2-3-4. maddelerinin ve 5.maddesindeki kısmının kaldırılmasına, velayet ve iştirak nafakaları yönünden belirtilen eksikliğin giderilerek yeniden karar verilmesi için dosyanın mahkemesine gönderilmesine, davacı karşı davalı kadın için 200 TL tedbir nafakasına ve 15.000,00 TL maddi tazminat ile 10.000 TL manevi tazminat verilmesine karar verilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince,velayet yönünden eksik inceleme sebebi ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine karar verildiği görülmektedir.