muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/174, Karar No: 2013/1074, Tarih: 11.09.2013

O halde, yerel mahkemece aynı yönlere işaret eden ve Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyularak, araştırma yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken direnme kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davalı Sosyal Güvenlik Kurumu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8/son maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 11.09.2013 gününde oybirliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8948, Karar No: 2019/14608, Tarih: 01.07.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/8948 E.  ,  2019/14608 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının davalı bankanın ... Şubesi'nde 15.08.2004 ile 11.06.2013 tarihleri arasında müşteri ilişkileri yönetici yardımcısı ve müşteri ilişkileri yöneticisi sıfatı ile çalıştığını, davacının çalıştığı dönemde işe giriş tarihi olan 15.08.2013 tarihinde dış bankta göreve başladığını ve dış bankın Fortis Bank tarafından satın alınması ile bir süre Fortis Bank'ta devam ettiğini, daha sonra 2008 yılı sonlarına doğru Fortis Bank'ın BNP Poribas tarafından satın alınmış olması ve bu ortaklığının da TEB'de olmasından dolayı 2011 yılı Şubat ayında Türkiye'de Fortis Teb birleştirildikten sonra TEB olarak faaliyetini sürdürdüğünü, özellikle söz konusu devirlerden dolayı davacı ve diğer personelin iş yükünün arttığını, hafta içi beş gün 09.00 ile akşam 18.00 arasında çalışıldığını ve işten ayrıldığı 15.08.2013 tarihine kadar aralıksız olarak her ay en az bir kez cumartesi günü sabah saat 10.00 da işe gelip saat 15.30 ve 16.00 saatlerine kadar çalıştığını, hafta içinde ise sabah 08.45 de işe gelip haftada en az 4 gün 20.30 ile 21.00 saatlerine kadar çalıştığını, hafta içinde sadece bir gün ancak 19.00 - 19.30 saatlerinde işten erken ayrılabildiğini, yemek molalarında en fazla 30 dakika kullanılabildiğini, fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek; davanın kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; öncelikle zaman aşımı itirazında bulunduklarını, davacının şahsi sicil işyeri dosyası içerisinde yer alan iş sözleşmesi uyarınca fazla çalışma ücretlerinin aylık ücretler içerisinde yer aldığını, bu yönüyle fazla çalışma talebinin haksız olduğunu, bankanın insan kaynakları yönetmeliği uyarınca da fazla çalışma ücretlerinin aylık ücret içerisinde yer aldığını, kaldı ki davacının fazla çalışması olduğu kabul edilse dahi davacı tarafın satış primi de almakta olduğunu, Yargıtay kararları uyarınca anılan satış primlerinin de fazla çalışmanın karşılığı olduğunu, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanılabilmesi için fazla çalışmanın işverenin talebine bağlı olarak gerçekleştirilmiş olması gerektiğini, işverenin talimatı veya bilgisi olmaksızın normal çalışma süresi dışında günlük çalışmalarını tamamlamak için yaptığı çalışmanın fazla çalışma olarak nitelendirilmesinin mümkün olmadığını savunarak; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının, davalı işyerinde 15.08.2005- 11.06.2013 tarihleri arasında çalıştığı ve fazla mesailerinin ödenmediğini iddia ettiği, davacının iş sözleşmesinde fazla mesainin ücret içinde olduğunun kararlaştırıldığı bu nedenle 270 saat aşan çalışmaların fazla çalışma olarak değerlendirildiği, ayrıca 27.07.2009 dan itibaren 1.389,45 TL satış primi ödendiğini tanık beyanlarına göre 22.07.2009-31.12.2011 tarihleri arasında işyerinin öğlen araları da açık olduğu ve çalışıldığının belirtildiği, bu nedenle 30 dakika ara dinlenme süresinin düşüldüğü, davacının haftanın 3 günü 09.00-19.30 ve haftanın 2 günü 09.00-20.00 arası ve ortalama ayda 1 Cumartesi 10.00-15.00 saatleri arasında çalıştığının kabulü ile fazla mesai alacağının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Davacının fazla mesai yapıp yapmadığı ve işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenme süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenme süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut uyuşmazlıkta ; davacı her ay en az bir kez Cumartesi günü sabah saat 10.00 da işe gelip 15.30 ve 16.00 saatlerine kadar çalıştığını, hafta içinde ise sabah 08.45 de işe gelip haftada en az 4 gün 20.30 ile 21.00 saatlerine kadar çalıştığını, hafta içinde sadece bir gün ancak 19.00 - 19.30 saatlerinde işten erken ayrılabildiğini, yemek molalarında en fazla 30 dakika kullanılabildiğini belirtirken, davalı davacının fazla mesainin aylık ücretler içinde aldığını ve ayrıca satış primide aldığını, tanıkların günlük 30 dakika ara dinlenmesi yaptıklarını beyan etselerde Yargıtay uygulaması ve yasal düzenleme gereği 7.5-11 saat arası çalışmalarda 1 saat ara dinlenmesinin düşülmesi gerektiğini savunmaktadır.

Mahkemece tanık beyanlarına göre hazırlanan 30 dakikalık ara dinlenme süresinin dikkate alındığı bilirkişi raporuna itibar edilmiştir.

4857 sayılı İş Yasasının 68. maddesinde ara dinlenme süresinin günde onbir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmesi gerektiği belirtilmektedir.

Mahkemece tanık beyanlarına göre hazırlanan 30 dakikalık ara dinlenme süresinin dikkate alındığı bilirkişi raporuna itibar edilmiştir.

4857 sayılı İş Yasasının 68. maddesinde ara dinlenme süresinin günde onbir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmesi gerektiği belirtilmektedir.

Ayrıca dosyaya ibraz edilen 05.05.2003 tarihinde yayınlanan Türk Ekonomi Bankası İnsan Kaynakları Yönetmeliğinin 5.2 maddesinde ara dinlenme süresinin 1 saat olduğunun belirtildiği anlaşılmaktadır. İlgili yasal düzenleme ve davalı bankanın kendi iç düzenlemesi gereği fazla mesai hesaplamasında ara dinlenme süresinin 1 saat olması gerekirken 30 dakika olarak dikkate alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın açıklanan sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.07.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13599, Karar No: 2024/10754, Tarih: 07.11.2024

**4. Hukuk Dairesi         2022/13599 E.  ,  2024/10754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/727 D.iş- 2022/807 K.

İtiraz Hakem Heyeti kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalıya zorunlu mali sorumluluk sigortalı araç sürücüsünün kusurlu hareketi ile gerçekleşen kazada davacının yaralandığını ve malul kaldığını açıklayıp fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile 5.000,00 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesiyle talebini artırmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davadan önce sigorta şirketine başvuru şartının usulüne uygun gerçekleşmediğini, maluliyet raporunun karar vermeye elverişli olmadığını ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

III.UYUŞMAZLIK HAKEM HEYETİ KARARI

Uyuşmazlık Hakem Heyetince, davanın kabulüyle 299.653,00 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İTİRAZ

İtiraz Hakem Heyetinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalının vekalet ücretine yönelik itirazı dışındaki diğer itirazların reddine, Uyuşmazlık Hakem Heyeti kararının vekalet ücreti yönünden düzletilmesine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde, davadan önce sigorta şirketine usulüne uygun başvuru şartının yerine getirilmediğini, davacıya yeterli ödeme yapıldığını, kusuru oranlarının hatalı olduğunu, maluliyet raporunun karar vermeye elverişli olmadığını, geçici iş göremezlik tazminatı ile geçici bakıcı giderinden sorumlu olmadıklarını, hesaplamanın hatalı olduğunu, sorumlu oldukları bakiye teminat limitinin belirlenmesi konusunda hata yapıldığını, hesaplanan tazminattan müterafik kusur sebebiyle indirim yapılması gerektiğini belirterek İtiraz Hakem Heyeti kararının bozulmasını istemiştir.

C. Değerlendirme ve Gerekçe

1.Uyuşmazlık; davalı ... tarafından Zorunlu Mali Sorumluluk Sigorta poliçesi ile teminat altına alınan aracın karıştığı trafik kazası sonucu yaralanan davacının bedensel zarar tazminatı talebine ilişkindir.

Haksız fiil sonucu çalışma gücünde kayıp olduğu iddiası ve buna yönelik bir talebin bulunması hâlinde, zararın kapsamının tespiti açısından sürekli iş göremezlik oranının doğru bir şekilde belirlenmesi zorunludur. Söz konusu belirlemenin, bağlı oldukları mevzuat uyarınca sağlık kurulu raporu vermeye yetkili hastaneler veya sağlık kuruluşları tarafından çalışma gücü kaybı olduğu iddia edilen kişide bulunan şikâyetler dikkate alınarak oluşturulacak uzman doktor heyetince kaza tarihinde yürürlükte bulunan mevzuata göre yapılması gerekir.

11.10.2008 tarihinden önce Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğü, 11.10.2008 ilâ 01.09.2013 tarihleri arasında Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmelik'i, 01.09.2013 ilâ 01.06.2015 tarihleri arasında Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmelik'i, 01.06.2015 ilâ 20.02.2019 tarihleri arasında Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurul Raporları Hakkında Yönetmelik ve 20.02.2019 tarihinden sonra ise Erişkinler İçin Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik yürürlükte olduğundan kaza tarihinde geçerli mevzuat uyarınca sağlık kurulu raporu düzenlenmelidir. Eldeki davada kaza, 08.01.2019 tarihinde meydana gelmiştir.

Somut olayda, davacının maluliyet oranının belirlenmesi açısından düzenlenen raporda kaza nedeniyle davacının yüzünde bulunan kesiler ve uyum bozukluğu arazı nedeni ile davacının malul kaldığı belirtilmiş, bu rapor esas alınarak karar verilmiştir. Raporda uygulanan yönetmelik de hatalı olup rapor bu haliyle yetersizdir. Eksik inceleme ile karar verilemez.

Raporda; özellikle kazadan sonra oluştuğu belirtilen uyum bozukluğu olarak nitelendirilen rahatsızlığın ömür boyu sürüp sürmeyeceği, tedavi ile iyileşip iyileşmeyeceği ve ömür boyu aynı oranda sürüp sürmeyeceği, sürekli değilse ne kadar devam edeceği hususlarına yer verilmemiştir.

Hakem heyetince yeni alınacak raporda davacı bizzat muayene edilmek ve psikiyatrik tedavisine ilişkin tüm belgeler getirtilmek suretiyle ikametine yakın Adli Tıp Kurumundan veya Üniversitelerin Adli Tıp Ana Bilim Dalı Başkanlıklarından kaza tarihinde yürürlükte bulunan Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurul Raporları Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre, kazadan sonra oluştuğu belirtilen psikolojik rahatsızlıkların kaza ile illiyet bağının olup olmadığı, maluliyet oranına etki edip etmediği, post travmatik stres bozukluğuna ilişkin tespit edilen maluliyet oranının davacının bakiye ömrü boyunca aynı oranda devam edip etmeyeceğinin tespit edilerek sonucuna göre karar verilmek üzere, itiraz hakem heyeti kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2.Bozma ilamının neden ve şekline göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

VI. KARAR

Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan sebeplerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde davalıya iadesine,

Dosyanın mahkemeye gönderilmesine, 07.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4164, Karar No: 2024/775, Tarih: 25.01.2024

**7. Ceza Dairesi         2022/4164 E.  ,  2024/775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/38 E., 2015/122 K.

SUÇLAR : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet, iftira, suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, ceza verilmesine yer olmadığı, beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî ret, kısmî onama

Katılan ... İdaresi vekilinin iftira ve suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyiz isteği yönünden; açılan kamu davasının niteliğine göre suçtan doğrudan zarar görmeyen Orman İdaresinin davaya katılma ve hükümleri temyize yetkisinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

Katılan ... İdaresi vekili ve sanık müdafiin 6831 sayılı Orman Kanunu'na (6831 sayılı Kanun) muhalefet suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz istekleri yönünden; sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan vekilinin temyiz sebepleri; verilen cezanın az olduğuna, atölye hakkında karar verilmediğine ve re'sen tespit edilecek nedenlere ilişkindir.

2.Sanık müdafiin temyiz sebepleri; arama emrinde saatin belirtilmediğine, arama yapan ve emvalleri almaya giden ekip farklı olduğundan emvallerin değiştirildiğinin yöntemine uygun olarak ispatlanamadığına ve sanığın beraati gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

A. Katılan Vekilinin İftira ve Suç Delillerini Yok Etme, Gizleme Veya Değiştirme Suçlarından Kurulan Hükümlere İlişkin Temyiz İsteği Yönünden

Açılan kamu davasının niteliğine göre, suçtan doğrudan zarar görmeyen Orman İdaresinin davaya katılma ve hükümleri temyize yetkisi bulunmadığından, Orman İdaresi vekilinin temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık Hakkında Kurulan Mahkûmiyet Hükmü Yönünden

Sanığın hızar atölyesine ilişkin ihbar üzerine, Cumhuriyet savcısı tarafından gecikmesinde sakınca bulunan hal kapsamında verilen arama emri ile 24.09.2012 tarihinde saat 01.45 sıralarında hızar atölyesinde yapılan aramada 67 adet kaçak emval tespit edildiği ve emvalin sanığa yediemin olarak teslim edildiği, emvalin teslim alınması için gidildiğinde ise çoğunun damgalı emvallerle değiştirildiği tespit edilmiştir.

Sanık hakkında 6831 sayılı Kanun'un 108 inci maddesinin ikinci fıkrası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 281 inci ve 267 nci maddelerine aykırılık suçlarından cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmalarında atölyenin oğlu ...a ait ve kapalı durumda olduğunu belirterek suçlamayı kabul etmemiştir.

Sanık hakkında 6831 sayılı Kanun'un 108 inci maddesinin ikinci fıkrası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 281 inci ve 267 nci maddelerine aykırılık suçlarından cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmalarında atölyenin oğlu ...a ait ve kapalı durumda olduğunu belirterek suçlamayı kabul etmemiştir.

Tutanak tanıkları ......, ve .....,....., sanığın atölyesinde kaçak emval olduğu ihbarı üzerine yapılan aramada emval tespit edildiğini, sanığın fatura ibraz edemediğini beyan etmişlerdir.

Tanık N.T olay tarihinde muhtar olduğunu, olay tarihinde atölyeyi sanık ve oğlunun birlikte işlettiğini, hala sanık tarafından atölyenin çalıştırıldığını ancak şuan kış olduğundan atölyeyi işletmediğini beyan etmiştir.

Suça konu emval üzerinde yapılan keşif sonucu orman bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda, dosyada mevcut fotoğraflar ve keşif esnasında tespit edilen emvallerin incelenmesinde emvallerin bir kısmının renk, şekil ve ebatlarının farklı olduğu, 1.33 m3 emval nakliye tezkeresi ile uyuşmakta iken, bir kısım emvalin damgasız olduğu ve nakliye tezkereleri ile uyuşmadığı tespit edilmiştir.

İlçe mal müdürlüğünün 10.12.2012 tarihli yazısında sanığın hızar atölyesi işini 2007 yılında terk ettiği, ...ın 2008 yılında hızar atölyesi işine başladığı ve 2012 yılında terk ettiği bildirilmiştir.

Arama tutanağı, sanık savunması, bilirkişi raporu, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın işlettiği hızar atölyesinde kaçak orman emvali ele geçirilmesi karşısında, sanığın atılı suçu işlediği sabit

kabul edilip hakkında 6831 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve katılan vekili ile sanık müdafiin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

III. KARAR

A. Katılan Vekilinin İftira ve Suç Delillerini Yok Etme, Gizleme Veya Değiştirme Suçlarından Kurulan Hükümlere İlişkin Temyiz İsteği Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle Orman İdaresi vekilinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık Hakkında Kurulan Mahkûmiyet Hükmü Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle katılan vekili ve sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekili ve sanık müdafiin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanık Hakkında Kurulan Mahkûmiyet Hükmü Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle katılan vekili ve sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekili ve sanık müdafiin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

25.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7975, Karar No: 2020/3103, Tarih: 15.06.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/7975 E.  ,  2020/3103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek ve defter belge gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığa yüklenen “2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun cezasının üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar, sanığa yüklenen “2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve defter belge gizleme” suçunun ise yasa maddesinde öngörülen cezasının üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan mahkumiyet hükmünün kurulduğu 26.01.2012 tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz talepleri bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen, bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,15.06.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.