muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2404, Karar No: 2015/8053, Tarih: 10.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2404 E.  ,  2015/8053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MERSİN 1. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/11/2014

NUMARASI : 2014/307-2014/297

Taraflar arasında görülen davada Mersin 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05/11/2014 tarih ve 2014/307-2014/297 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı M. K.tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, M. M. Denizcilik Petrol Turizm. Nak. Ltd. Şti'nin 12.09.2006 tarih ve 1 no'lu ortaklar kurulu kararı ile hisse devrine, 14.09.2006 tarih, 2 no'lu kararı ile de sermaye artışına karar verildiğini ancak, gerek hisse devrinin gerekse de sermaye artırımının pay defterine işlenmediğini, yapılan devir ve sermaye artırımı işleminin geçersiz olduğunu ileri sürerek, hisse deviri ile sermaye artırım işleminin iptalini talep ve dava etmiş, yargılama sırasında davadaki talebinin tarafına yapılan hisse devrinin yasa ve ana sözleşmede yazılı nisapla ortaklar kurulunda kabul edilip, pay defterine kaydının yapılıp yapılmadığının tespiti ile hisse devrinin geçerli olmadığına karar verilmesi olduğunu beyan etmiştir.

Davalı A.. E.. vekili ile davalı M.. E.., davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sermaye artırımı ve artırılan sermaye nedeniyle ortaya çıkmış bulunan yeni payların ortaklar arasında dağılımı şirket ortaklarının oy birliğiyle aldığı karara dayandığından davacının iddialarının gerçeği yansıtmadığı zira, iptali istenilen işlemlerin 2006 yılına ait olmasına rağmen, daha sonraki süreçte bir çok işlemin yapıldığı, kararların alındığı, davacının yapılan tüm işlemlerden zamanında haberdar olduğu ve davanın 3 aylık hak düşürücü süre içerisinde açılmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

Kararı, davacı temyiz etmiştir.

Davacı tarafça, M. M. Denizcilik Petrol Turizm. Nak. Ltd. Şti'nin 12.09.2006 tarihli ortaklar kurulu kararı ile hisse devrine, 14.09.2006 tarihli ortaklar kurulu kararı ile de sermaye artırımına karar verildiği ancak, gerek hisse devrinin gerekse de sermaye artırımın pay defterine işlenmemesi nedeniyle devir ve sermaye artırımı işlemlerinin geçersiz olduğu iddiasıyla anılan işlemlerin iptali istemiyle dava açılmıştır. Mahkemece yargılama sırasında davacıdan talebini açıklaması istenilmiş, davacı da işbu davadaki talebinin; ''tarafına yapılan hisse devrinin yasa ve ana sözleşmede yazılı ortaklar kurulunda kabul edilip, pay defterine kaydının yapılıp yapılmadığının tespiti ile hisse devrinin geçerli olmadığına karar verilmesi'' istemi olduğunu beyan etmiş olup, mahkemece ise, davacının sermaye artırımına ilişkin genel kurul kararının iptalini talep ettiği belirtilerek ve bu hususta gerekçe yazılmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir. Bu durumda, mahkemece davacının davasını yukarıda da belirtildiği şekilde ''tarafına yapılan hisse devrinin yasa ve ana sözleşmede yazılı ortaklar kurulunda kabul edilip, pay defterine kaydının yapılıp yapılmadığının tespiti ile hisse devrinin geçerli olmadığına karar verilmesi'' istemi şeklinde sınırlamış olduğu ve böyle bir talepte de kimlerin husumete ehil bulunduğu gözetilmek suretiyle davanın hasredildiği işbu talep yönünden karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 10/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11787, Karar No: 2012/46317, Tarih: 25.12.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/11787 E.  ,  2012/46317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, tehdit

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu, başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur.Bu bakımdan,söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma,yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanılış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır.Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda,sanıkların olay tarihinde katılanların ikamet ettiği evin yakınına geldikleri, dışarıdan gelen köpek havlamaları üzerine dışarı çıkan katılanların,sanıklar ile karşılaştıkları, sanıkların “... Kaymak şikayetinden vazgeçmez ise sizi öldürürüz, otunuzu yakarız, hiç birinizi yaşatmayız” diyerek katılanları tehdit ettikleri, sonrasında olay yerinden ayrılan sanıkların, katılan ...’a ait bereketli köyü ... Şen Mevkinde bulunan kavak ağaçlarına 16 tanesini kesmek 8 tanesini de sökmek sureti ile zarar verdikleri yolunda iddiayı doğrulayacak cezalandırılmalarına yeter her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırcı delil bulunmadığından beraatlerine karar verilmesine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan ...'ın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 25/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7897, Karar No: 2015/4597, Tarih: 11.03.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/7897 E.  ,  2015/4597 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan vekili ve sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekili ve sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay günü, saat 17:00 sıralarında, sanığın idaresindeki otomobille, meskun mahalde, gündüz vakti, ... Sokak üzerinde ilerlerken, sol tarafında kalan ... Sokak’a doğru dar kavisle sola dönüşe geçtiğinde, ... Sokak üzerinden motosikletle gelen katılan ...'nin panikleyerek idaresindeki motosikletin kontrolü kaybedip, motosikleti devirmesi ve sürüklenerek, otomobilin altına girmesi sonucu, motosiklette bulunan 1 kişinin basit tıbbi müdaheleyle giderilebilecek düzeyde, 1 kişinin de çehrede sabit iz olacak şekilde yaralandığı olayda, sanığın tam kusurlu olduğu anlaşılmış ise de, iki sınır arasında temel ceza belirlenirken, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt ve üst sınırları da nazara alınmak suretiyle, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek, asgari hadden çok fazla uzaklaşarak sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi,

Kabule göre de;

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Dairemizce de benimsenen 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "sanığın kast ve saiki" gerekçesine dayanılmayacağının gözetilmemesi,

2- Tayin edilen adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında taksit aralığının gösterilmemesi,Kanuna aykırı olup, katılan vekili ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 11.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15901, Karar No: 2011/222, Tarih: 18.01.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/15901 E.  ,  2011/222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davalılardan Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

İncelenmesine gerek görülen ve çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede yapıldığı anlaşılan orman tahdidine ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneğinin ilgili yerlerden getirtildikten sonra, dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, varsa aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 18.01.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15985, Karar No: 2016/14010, Tarih: 13.06.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/15985 E.  ,  2016/14010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .... İŞ MAHKEMESİ

.

DAVA : Davacı, fark ücret, fark ikramiye, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, bayram yardımı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı ile davalılardan A.. B..'nın avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, fark ücret, fark ikramiye, ulusal bayram genel tatil, bayram yardımı alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalılar özetle; davanın reddini talep etmişlerdir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda kötüniyet tazminatı ve hafta tatili alacak taleplerinin reddine, diğer alacak taleplerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içerisinde davacı avukatı ve davalılardan A.. B..'nın avukatı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında işçilik alacaklarının brüt mü yoksa net mi olarak hüküm altına alınması gerektiği noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Açıkça net talep edilmediği takdirde işçilik alacaklarının kesintiler infazda dikkate alınacağından brüt miktarlar üzerinden hüküm altına alınması gerekir.

Dosya içeriğine göre davacı bilirkişi raporu ile belirlenen alacakları ıslah dilekçesinde brüt miktarlar üzerinden talepte bulunulduğu anlaşılmıştır.

İş yargılamasında kural olarak brüt üzerinden (aksine talep yoksa) hüküm kurulması gerekir. 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 94, 61, 103 ve 104. maddeleri gereğince, ücretten kesilmesi gereken vergiler ve sigorta primlerinin, ilgili kamu idaresine ödenmesi zorunluluğu davalı işverenlere aittir. Bunun temel mantık ve amacı, devletin vergi ve SSK primi gibi kayıplara yol açmamaktır. Ayrıca mahkeme taleple bağlı olup, davacının dava ve ıslah dilekçesinde de alacaklarını brüt olarak talep etmesi karşısında brüt miktarlara hükmedilmesi gerekirken net miktarlar üzerinden hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13537, Karar No: 2017/5819, Tarih: 21.09.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/13537 E.  ,  2017/5819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanığın 2006 takvim yılında sahte fatura kullandığının iddia ve kabul olunması, sanığın suçlamayı kabul etmemesi, yapılan incelemede davanın esasını oluşturan vergi raporlarının incelenmesinde, sanığın 2006 takvim yılında ...tarafından sahte olarak düzenlendiği iddia edilen 7 adet sahte faturayı kullandığının belirtilmesi, dosyadaki mevcut bilgilere göre sanık hakkında aynı zamanda üç ayrı mükellef tarafından düzenlenen sahte faturaları kullandığı iddiasıyla dava açıldığı ve Küçükçekmece 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/778-2011/22 esas ve karar sayılı dosyası üzerinden verilen beraat kararının Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 11.11.2005 tarih ve 2015/14756-6989 esas ve karar sayılı ilamı ile bozulmasına karar verildiğinin tespit edilmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi ve mükerrer yargılamaya sebebiyet verilmemesi açısından, öncelikle sanık hakkında aynı takvim yılı içinde farklı tarihlerde birden fazla sahte fatura kullandığının kabul edilmesi halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği cihetle, sanık hakkında açılan kamu davalarının birleştirilmek suretiyle, sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen kişi ve şirket yetkilileri hakkında dava açılmış olup olmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde birleştirilmesi, mümkün olmadığı takdirde, dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoku olup olmadığı da araştırılıp, gerektiğinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.09.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1271, Karar No: 2013/411, Tarih: 08.10.2013

**Ceza Genel Kurulu         2012/1-1271 E.  ,  2013/411 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname : 2012/64561

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Sanık F.Ç.'in kasten öldürme suçundan 5237 sayılı TCK'nun 82/1-a, j ve 62. maddeleri gereğince müebbet hapis, 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan ise aynı kanunun 13/1 ve TCK'nun 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 500 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, Denizli 3. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 11.03.2010 gün ve 62-66 sayılı kasten öldürme suçu yönünden re'sen temyize tabi olan hükmün sanık müdafii tarafından da temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 15.06.2011 gün ve 402-3887 sayı ile;

"Dosya kapsamına göre; sanığın babası Ş.'in 24.04.2008 tarihinde V. A.isimli şahıs tarafından öldürüldüğü, sanığın kendisinin de bu olayda yaralandığı, sanık V.'ı maktul M. Ç.'in azmettirdiği iddiasıyla maktul ve sanık V.hakkında bu olay nedeniyle dava açılıp, Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2008/211 esas, 2009/241 karar sayılı 23.06.2009 karar tarihli ilamı ile sanık V.'ın tasarlayarak öldürmekten cezalandırılmasına, sanık M.Ç..in ölümü nedeniyle hakkındaki davanın düşürülmesine karar verildiği anlaşılmakla; sanık F.'un olay günü maktul M.'in camiye gelişini takip edip peşinden giderek yakın mesafeden dört el ateş edip öldürdüğü olayda; Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin kararının kesinleşip kesinleşmediğinin araştırılması, kesinleşen dosyanın celbedilip incelenmesi, sonucuna göre suçun niteliğinin saptanması ve hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise 01.11.2011 gün ve 234-294 sayı ile;

Sonuca ulaşabilmek için herşeyden önce kan gütme saikinden kaynaklanan ağırlaştırıcı nedenin ve tasarlamaktan kaynaklanan ağırlaştırıcı nedenin koşullarının tartışılması gerektiği düşünülmüştür.

5237 sayılı TCK'nun 82/1-j maddesinde tarif edilen kasten insan öldürmenin kan gütme saiki ile işlenmesinden kaynaklanan ağırlaştırıcı neden 5237 sayılı TCK'dan önce yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK'nun 450/10. maddesinde aynı şekilde ve aynı yapıda belirtilmiştir.

Dolayısıyla, her iki yasa maddesinde de suç yapısı yönünden farklılık yoktur. Bu nedenle kan gütme saikinden kaynaklanan ağırlaştırıcı nedenlerin var olup olmadığı hususunun değerlendirilmesinde, 5237 sayılı TCK'nun yürürlüğe girişinden önceki tarihlerde 765 sayılı TCK'nun 450/10. maddesini değerlendiren Yargıtay kararlarının da halen güncelliğini koruduğu ve değerlendirilmeye esas alınabileceği düşünülmüştür.

Kan gütme saikinin uygulanabilme koşulları Yargıtay Genel Ceza Kurulunun bir çok kararında ayrıntıları ile belirtilmiştir.

Kan gütme saikinin uygulanabilme koşulları Yargıtay Genel Ceza Kurulunun bir çok kararında ayrıntıları ile belirtilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.03.1997 tarih ve 1-25/61 sayılı kararında yine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.06.1996 tarih ve 1-105/130sayılı kararında, yine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.03.1991 tarih ve 1-36/76 sayılı kararında ve benzer birçok kararında kasten insan öldürmenin kan gütme saiki ile işlendiğinin kabulü için;

'a-) Olaya neden olan önceki olay ölümle sonuçlanmış olmalıdır.

b-) Fail önceki suçun failini veya onun mensubu bulunduğu grup ya da aileden birisini öç almak duygusu ile ve bir görev bilinci ile öldürmelidir.

c-) İlk öldürülen ile ikinci suçun faili arasında kan hısımlığı şartı olmayıp suçun münhasıran kan gütme saiki ile işlenmesi yeterlidir.

d-) İlk öldürme olayı ile ikinci olay arasında çok kısa olmayan bir süre geçmeli, bu süre içerisinde fail ilk öldürme olayından duyduğu her türlü acı, kızgınlık ve öfkeden arınarak geleneklerin etkisi ile bir görevi yerine getirmek istek ve bilinci ile hareket etmelidir' denilmiştir.

Fail ancak bu şekilde evvelce öldürülen bir kişinin intikamını almak maksadı ile ilk öldürme fiilinin husule getirdiği elem ve öfkenin tesiri altında olmaksızın öldüren tarafa mensup bir şahsı öldürmek suretiyle iç dünyasındaki saikini yaşama geçirebilecektir.

Yine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.02.1990 tarih 1/2-29 sayılı kararında kan gütme saiki ile adam öldürmenin kavramsal olarak yasada tanımlanmadığı ancak yerleşmiş Yargıtay Kararları ile kan gütme saikinin 'evvelce öldürülenin öcünü almak amacı ile ve bir görevi yerine getirebilmek inancı ile suçun işlenmesi' şeklinde tanımlandığı belirtilerek,

Kan gütme saiki ile davranan failde kendisini istila eden ve önceden işlenen öldürme suçuna dayalı infial nedeniyle tam bir irade serbestliği bulunamayacağı önceki öldürme fiilinin failin benliğinde yarattığı duygular nedeniyle failin hiçbir şey görmeden ve düşünmeden önceki suçun failini veya mensubu olduğu grup veya aileden başka birisini esiri olduğu intikam duygusu içinde ve görev bilinci ile öldürmesi biçiminde suçun işlenebileceği,

Yine kan gütme saikinden kaynaklanan ağırlaştırıcı nedenin uygulanabilmesi için önceki olayın ölümle sonuçlanmış bulunması kişinin intikam almak duygusu içinde eylemi gerçekleştirmesi gerektiği, önceki olayın failinin mahkum olması gerekmediği gibi evvelki olay nedeniyle açılan davanın henüz sonuçlanmamış olabileceği gibi beraat ile sonuçlanmış olmasının da önemli olmadığı, önemli olanın kan gütme saiki ile hareket eden failin o kişiyi evvelki öldürme fiilinin faili olarak düşünmesinin yani zan veya vehimin yeterli olacağı belirtilmiştir.

Tasarlayarak kasten insan öldürmek 5237 sayılı TCK'nun 82/1-a maddesinde kasten insan öldürmenin nitelikli hallerinden birisi olarak belirtilmiştir.

Tasarlayarak kasten insan öldürmek 5237 sayılı TCK'nun 82/1-a maddesinde kasten insan öldürmenin nitelikli hallerinden birisi olarak belirtilmiştir.

Tasarlama kanunda tanımlanmamıştır. Ancak yukarıda kan gütme saikinden kaynaklanan ağırlaştırıcı halin uygulanmasına ilişkin açıklamalarda belirtildiği gibi 5237 sayılı TCK'dan önce yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK'nun 450/4. maddesinde belirtilen tasarlamadan kaynaklanan nitelikli hal ile 5237 sayılı TCK'nun 82/1-a maddesinde belirtilen nitelikli halin yapısal olarak birbirinden farklı olmadığı görülmektedir.

Tasarlama Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.03.1995 tarih 1-6089 yine Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.05.1991 1-133/161 yine Yargıtay Ceza Genel  Kurulunun 09.02.1987 tarih 1-501-49 sayılı kararlarından ve benzer bir çok kararda tarif edilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında düşünce kastı niteliğinde olan tasarlamanın varlığının kabul edilebilmesi için failin bir kimseye karşı belli bir suçu işlemek niyetinde sebatla ve koşulsuz olarak karar verilmesi ulaştığı ruhi sukunete rağmen bu kararından vazgeçmeyip kararını ısrarla ve bu akış içinde icraya koyması gerekmektedir.

Yine bu unsurların ve dolayısıyla tasarlamanın var olup olmadığı hususunun da olaylar değerlendirilerek saptanması gerekmektedir.

Bu genel açıklamar ışığı altında yargılamasını yaptığımız somut olaya gelindiğinde,

Kan gütme saikinden kaynaklanan ağırlaştırıcı nedenin varlığının kabul edilebilmesi için öldürme fiilinin yalnızca kan gütme saiki ile işlenmesi gerekir. Adam öldürme fiili bir başka sebebe dayalı olarak gerçekleşmiş ise kan gütme saikinin varlığından söz edilemez. Buna göre bir yakınını öldüren kişiyi bu haksız tahrikin etkisinin varlığının var sayılabilecek bir süre içinde ve yalnızca bu haksız tahrikin etkisi ile öldüren kişinin kan gütme saiki ile adam öldürme suçunun faili olarak kabul edilemeyeceği açıktır.

Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 03.03.2011 tarih 2010/4599 esas 2011/1112 Karar sayılı kararında '... öldürme suçuna fail yardım eden veya azmettiren  olarak iştirak edenin öldürülmesi eyleminde kan gütme saikinin kabulünün söz konusu olmayacağı...' belirtilmiştir.

Yukarıda da belirtildiği gibi tahrik de dahil olmak üzere başka herhangi bir sebepten  kaynaklanan öldürme eyleminde kan gütme saikinin varlığı kabul edilmeyecektir. Özellikle ilk öldürme eylemine fail yardım eden veya azmettiren sıfatı ile katılanın öldürülmesi halinde kan gütme saikinden kaynaklanan ağırlaştırıcı halin uygulanması söz konusu olmayacaktır.

Zira burada fail ilk öldürme eyleminin yarattığı öfke ve kızgınlıkla ve bu eylemden kaynaklanan haksız tahrikle öldürme eylemini gerçekleştirmiş olarak kabul edilecektir.