muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/220, Karar No: 2009/280, Tarih: 24.06.2009

Değişiklik gerekçesinde de; madde metnine aynen yer verilerek, sayılan uyuşmazlıkların çözümü için Uyuşmazlık Çözüm Kurulu oluşturulduğu; buna bağlı olarak Tahkim Kurulunun yeniden düzenlendiği;  ifade edilmiştir.

Bu Kanun döneminde yürürlükte bulunan “Türkiye Futbol Federasyonu (TFF) Statüsü” nün  “Uyuşmazlık Çözüm Kurulu’nun görev ve yetkileri” ni düzenleyen 56.maddesinde de;

“1. Uyuşmazlık Çözüm Kurulu: a) Kulüpler; b) Kulüpler ile futbolcular, teknik direktörler, antrenörler, futbolcu temsilcileri, sağlık personelleri ve müsabaka organizatörleri, c) Futbolcu temsilcileri ile futbolcular, teknik direktörler ve antrenörler,arasında her türlü sözleşmeden doğan ve futbolla ilgili olan uyuşmazlıkları, taraflarının başvurusu üzerine münhasıran yetkili olarak inceler ve karara bağlar. Tahkim Kurulu’na müracaat edilmeyen Uyuşmazlık Çözüm Kurulu kararları kesin ve nihaidir.

2. Uyuşmazlık Çözüm Kurulu’nun çalışma usul ve esaslarına ilişkin hususlar Yönetim Kurulu tarafından hazırlanan talimat ile belirlenir.”

Denilmekte; kanunda yer alan metinden farklı olarak “her türlü sözleşmeden doğan ve futbolla ilgili bulunan uyuşmazlıklar” tabirine yer verilmektedir. Burada geçen “ve” ibaresi kanunda “veya” olarak düzenlenmiş olup; kanuna dayanılarak çıkarılan statünün kanundan aldığı yetkiye aykırı düzenleme taşıyamayacağı, taşısa bile bunun maddi hata olduğunun kabulü ile kanuna uygun biçimde yorumlanması gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

Böylece tarafı yasa maddesi ve statüde sayılan kişiler olan sözleşmelerden kaynaklanan veya futbolla ilgili bulunan uyuşmazlıkların çözüm merciinin adli yargı olmayıp, Uyuşmazlık Çözüm Kurulu olduğunun kabulü gerekir.

Yargılama aşamasında ve son olarak direnme kararının verildiği 26.03.2009 tarihinde yasal durum bu iken; dosyanın temyiz incelemesinin yapılması aşamasında 16.05.2009 gün ve 27230 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren “5894 Sayılı Türkiye Futbol Federasyonu Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanun”un 19.maddesi ile 3813 sayılı Kanun tüm değişiklikleri ile birlikte yürürlükten kaldırılmıştır.

5894 Sayılı Türkiye Futbol Federasyonu Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanun’un;

“İlk Derece Hukuk Kurulları “ başlıklı 5.maddesi ile:

“(1) TFF’nin ilk derece hukuk kurulları özellikle aşağıdaki kurullardan oluşur:

a) Uyuşmazlık Çözüm Kurulu.

b) Disiplin kurulları.

c) Kulüp Lisans Kurulu.

ç) Etik Kurulu.

(2)  İlk derece hukuk kurulları kulüp lisansı ile ilgili kararlar almaya veya bu Kanun, TFF Statüsü, TFF’nin diğer talimat ve düzenlemeleri ile diğer yetkili TFF kurul ve organları tarafından alınacak kararlara ilişkin olarak çıkacak ihtilaflarda karar vermeye münhasıran yetkilidir.

(3) TFF talimatları ilgili talimatın yayımından, ilk derece hukuk kurulları tarafından alınan kararlar ise ilgili kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde itiraz edilmez ise kesinleşir. İlk derece hukuk kurullarının görevlerine giren konularda ve bunlar tarafından verilen kararlara karşı yargı yoluna başvurulamaz.

(3) TFF talimatları ilgili talimatın yayımından, ilk derece hukuk kurulları tarafından alınan kararlar ise ilgili kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde itiraz edilmez ise kesinleşir. İlk derece hukuk kurullarının görevlerine giren konularda ve bunlar tarafından verilen kararlara karşı yargı yoluna başvurulamaz.

(4) İlk derece hukuk kurullarının görevleri, yetkileri, hakları ve üyelerinin sahip olmaları gereken nitelikler ile her bir kurulun usul kuralları TFF Statüsü ve ilgili talimatlarda düzenlenir.

(5) İlk derece hukuk kurullarının üyeleri TFF Statüsünde öngörülen şekilde belirlenir.

(6) İlk derece hukuk kurullarının hiçbir üyesi, TFF’nin başka kurul ve organlarında görev alamayacağı gibi TFF üyesi herhangi bir kulüp ya da diğer bir özel hukuk tüzel kişisi bünyesinde de görev alamaz. Bu üyeler tam bir bağımsızlık ve tarafsızlık içinde görevlerini icra etmek zorundadırlar.“

Hükmü getirilmiş;

Aynı Kanunun “Organlar, Statü ve Talimatlar” başlıklı Geçici Madde 1’de  ise ;

“(1) TFF’nin 3813 sayılı Kanuna göre seçilmiş organları, olağan görev sürelerini tamamlarlar.

(2) Bu Kanunla öngörülen TFF Statüsü ve talimatları yürürlüğe girinceye kadar, mevcut Ana Statü ve talimatlar ile Genel Kurul tarafından 3/6/2008 tarihinde kabul edilen TFF Statüsünün bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.

(3) Bu Kanuna uygun TFF Statü değişiklikleri, en geç bu Kanunun yürürlüğe girmesini takip eden ilk olağan Genel Kurulda yapılır.”

Şeklindeki hüküm ile de geçiş dönemi düzenlenmiştir.

Temyiz incelemesinin yapıldığı tarihte yürürlüğe giren bu yasa gereğince atıfta bulunulan ve yeniden düzenlenip; Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girmesi gereken TFF Statüsü henüz yayımlanmamıştır.

Bu nedenle; kanunun açıklanan geçiş hükmü gereğince önceki kanun hükümlerine göre düzenlenen eski statünün uygulanmasına devam olunacaktır.

Yasal süreç ve halen uygulanması gereken hükümler böylece ortaya konulduktan sonra somut olaya gelince;

Davacı spor kulübü, davalı da teknik direktör olup; taraflar arasında 08.03.2007 başlangıç, 31.05.2007 bitiş tarihli tek tip teknik direktör sözleşmesi akdedilmiş; sözleşmede sadece taraflar arasında kararlaştırılan aylık ücret gösterilmiştir. TFF tarafından 13.03.2007 tarihinde onaylanan bu sözleşmede, ihtilafların TFF Tahkim Kurulunda çözüme bağlanacağı da kararlaştırılmıştır.

Davacı kulübün sözleşmeye dayanak alınan 05.03.2007 günlü Yönetim Kurulu kararında ücret dışında 25.000 TL kümede kalma primi ödenmesi de kararlaştırılmışsa da bu kalem tek  tip sözleşmede gösterilmemiştir. Yine bu karar gereğince kümede kalma primi ve iki aylık ücret karşılığı olmak üzere toplam 30.000 TL bedelin ödenmesine ilişkin 31.05.2007 tarihli ileri vadeli çek düzenlenerek, davalıya verilmiştir.

Davacı kulübün sözleşmeye dayanak alınan 05.03.2007 günlü Yönetim Kurulu kararında ücret dışında 25.000 TL kümede kalma primi ödenmesi de kararlaştırılmışsa da bu kalem tek  tip sözleşmede gösterilmemiştir. Yine bu karar gereğince kümede kalma primi ve iki aylık ücret karşılığı olmak üzere toplam 30.000 TL bedelin ödenmesine ilişkin 31.05.2007 tarihli ileri vadeli çek düzenlenerek, davalıya verilmiştir.

Davalının sözleşmede kararlaştırılan süre bitmeden görevinden istifa etmesi nedeniyle taraflar arasında uyuşmazlık çıkmış; davacı, 29.05.2007 tarihinde eldeki davayı açarak, davalıya verilen bu çek nedeniyle borçlu olmadığının tespiti ile ödeme yasağı konulmasını istemiştir.

Davalı ise, çeke dayalı alacağın sadece tek tip sözleşmeden kaynaklanmadığını, bunlar yanında sözleşmede yer verilmeyen transfer ücreti alacağının da davacı tarafça ödenmediğini ifadeyle davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme, uyuşmazlığın çözüm merciinin adli yargı değil, TFF Tahkim Kurulu olduğu gerekçesiyle dava dilekçesini görev yönünden reddetmiştir. Özel Dairenin, uyuşmazlığın sadece tek tip sözleşmeden kaynaklanmadığı, mahkemenin görevli olduğuna ilişkin bozma kararı üzerine önceki kararda direnilmiştir.

Direnme kararı da, temelinde yine adli yargının görevli olmadığı gerekçesine dayanmakla birlikte, yasal değişiklik nedeniyle bu kez Uyuşmazlık Tahkim Kurulu’nun görevli olduğuna işaret edilmiştir.

Taraflar arasındaki ilişki ile iddia ve savunmanın kapsamlarına göre;

Taraflar arasında teknik direktörlük sözleşmesi bulunduğu, sözleşme gereği kararlaştırılan parasal edimlerin ücrete ilişkin bölümünün tek tip sözleşmeye bağlandığı; kalanların ise davacı iddiasına göre Yönetim Kurulu kararında belirlenen 25.000 TL kümede kalma primi, davalının iddiasına göre de 30.000 TL transfer ücreti kalemlerinden oluştuğu, belirgindir.

Nitekim, uyuşmazlığa konu miktarın, temelinde taraflar arasındaki kulüp-teknik direktörlük ilişkisi kaynaklı olup; akdolunan tek tip sözleşmede yer alan ücret alacağı dışındaki kalemleri de kapsadığı, konusunda yerel mahkeme ile özel daire arasında uyuşmazlık da bulunmamaktadır.

Durum bu olunca; tarafların kulüp-teknik direktör olması, aralarında akdedildiği uyuşmazlık konusu olmayan ve imzası taraflarca kabul edilmiş bulunan yazılı tek tip ücret sözleşmesinin varlığı; ayrıca kararlaştırıldığı iddia olunup ta yazılı sözleşmeye bağlanmayan diğer alacak kalemlerinin de yine temelinde aynı iş ilişkisinden kaynaklanması; eldeki uyuşmazlığın çözümünde esas alınacak ana noktalar olarak,  karşımıza çıkmaktadır.

Davanın açıldığı tarihte, aşamalarda ve halen yürürlükte bulunan ve yukarıda içerikleri açıklanan yasal düzenlemeler ele alındığında;

Davanın açıldığı tarihte, aşamalarda ve halen yürürlükte bulunan ve yukarıda içerikleri açıklanan yasal düzenlemeler ele alındığında;

Gerek sözleşme tarihinde, gerek davanın açıldığı 29.05.2007 tarihinde 3813 Sayılı Türkiye Futbol Federasyonu Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanun yürürlükte olup; bu kanunda tek tip sözleşme kaynaklı uyuşmazlıkların çözüm yeri TFF Tahkim Kurulu olarak belirlenmiş iken; 04.12.2007 tarihinde yürürlüğe giren 5719 sayılı Kanunla getirilen değişiklikle kanun kapsamına giren uyuşmazlıklar tek tip sözleşmeyle sınırlandırılmayarak; temelinde kişilerin sıfatları veya ilişkinin futbol kaynaklı olması esası benimsenmiştir.

Göreve etkili bu yasal değişikliklerin, görevin kamu düzenine ilişkin olma niteliği karşısında mahkemece ve temyiz incelemesi sırasında da yüksek mahkemelerce göz önüne alınması gereği her türlü kuşkudan uzaktır.

Görev konusunda açık düzenleme içeren, 5719 Sayılı Kanunla, 3813 Sayılı Türkiye Futbol Federasyonu Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanuna eklenen 12/A maddesinin yukarıda ayrıntısıyla açıklanan içeriği karşısında; tarafları “kulüp-teknik direktör” olan sözleşme ilişkisinin varlığı, kapsamı ve ayrıca uyuşmazlığın futbolla da ilgili olması karşısında her iki halde de davaya bakma görevinin adli yargı mercilerine ait olmadığı anlaşılmaktadır.

Şu durumda; mahkemece, bu yasal değişikliğe dayalı olarak yapılan, görevsizliğe ilişkin belirleme usul ve yasaya uygun olup; yargı yolunun farklılığı nedeniyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiş olması da yerindedir.

Ne var ki, kararın temyizi aşamasında mahkeme kararının dayanağını teşkil eden 5719 sayılı Kanunla değişik 3813 Sayılı Kanun, 16.05.2009 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 5894 Sayılı Türkiye Futbol Federasyonu Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanun ile yürürlükten kaldırılmıştır.

5894 Sayılı Kanunla, uyuşmazlıkların çözüm yeri olarak İlk Derece Hukuk Kurulları (ki bunlar arasında Uyuşmazlık Çözüm Kurulu da yer almaktadır) ile bunların üstünde olmak üzere Tahkim Kurulu gösterilmişse de, bu kurulların görevine girecek uyuşmazlıkların nelerden ibaret olduğu konusunda açık bir düzenleme getirilmeyerek, bu düzenleme TFF Statüsüne bırakılmıştır.

Başta yeni TFF Statüsü olmak üzere, bu kanun gereğince yeniden düzenlenmesi öngörülen hususlar inceleme tarihi itibariyle tamamlanmamıştır.

5894 sayılı Kanun Geçici Madde 1’de geçiş hükümleri düzenlenmiş; yeni kanun gereğince yapılacak işlemler tamamlanana kadar uygulanacak önceki hükümler kapsamında önceki TFF Statüsüne de yer verilmiştir. Eski Kanunda yer alan göreve ilişkin düzenleme halen yürürlükte olan Eski TFF Statüsü kapsamında aynen yer almakla; eldeki uyuşmalığın çözüm mercii, inceleme tarihi itibariyle de halen “Uyuşmazlık Tahkim Kurulu” dur.

5894 sayılı Kanun Geçici Madde 1’de geçiş hükümleri düzenlenmiş; yeni kanun gereğince yapılacak işlemler tamamlanana kadar uygulanacak önceki hükümler kapsamında önceki TFF Statüsüne de yer verilmiştir. Eski Kanunda yer alan göreve ilişkin düzenleme halen yürürlükte olan Eski TFF Statüsü kapsamında aynen yer almakla; eldeki uyuşmalığın çözüm mercii, inceleme tarihi itibariyle de halen “Uyuşmazlık Tahkim Kurulu” dur.

Tüm bu açıklamalar ışığında; eldeki davaya konu uyuşmazlığın çözüm merciinin adli yargı değil, TFF Uyuşmazlık Çözüm Kurulu olduğu; direnme kararının temyizi aşamasında yürürlüğe giren yeni kanunda, bu kurulun İlk Derece Hukuk Kurulları arasında sayıldığı ve Kanunun geçiş hükmü gereği inceleme tarihi itibariyle de görevinin devam ettiği; sonucuna varılmıştır.

Bu nedenle; mahkemenin görev yönünden dava dilekçesinin reddine ilişkin direnme kararı usul ve yasaya uygun olup, onanması gerekir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile, direnme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA gerekli temyiz ilam harcı peşin alınmış olduğundan başkaca harç alınmasına mahal olmadığına 24.06.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5926, Karar No: 2018/3989, Tarih: 05.07.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/5926 E.  ,  2018/3989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki maddi zararın tazmini davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacılar vekili, tarafların hissedarı bulundukları taşınmazlar için, dava dışı yüklenici.... ile 03.03.2006 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzaladıklarını, ancak davalıların tapuda isim tashihi ve miras nedeniyle intikal işlemlerini zamanında yaptırmamaları nedeniyle adı geçen yüklenicinin yapı ruhsatını alamadığını ve bu nedenle sözleşmeyi feshettiğini, bunun üzerine 28.11.2008 tarihinde başka bir yüklenci ile yeni bir arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığını ve inşaatın bu ikinci yüklenici tarafından tamamlanarak teslim edildiğini, davalıların ilk yükleniciye karşı edimlerini süresinde yerine getirmemeleri nedeniyle, müvekillerinin ilk sözleşmenin yapıldığı tarih ile ikinci sözleşmenin yapıldığı tarih arasında kira kaybı zararına uğradıklarını ileri sürerek, müvekilleri Kadir Karaya ve ... için 10.000,00er TL, ... ve ...için 5.000,00’er TL olmak üzere toplam 30.000,00 TL maddi tazminatın davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, taşınmaz ile ilgili tüm işlemleri yapmak üzere bir kısım arsa sahiplerine vekalet verildiğini, sözleşmenin feshinde müvekillerinin bir kusuru bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davacı ve davalı arsa sahiplerinin, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca, taşınmazla ilgili tüm iş ve işlemleri yapmak üzere bir kısım arsa sahiplerine vekalet verdikleri, yüklenici tarafından gönderilen ihtarnamelerin bu vekillere tebliğ edildiği, sözleşmenin feshinden dolayı davacıların, davalılardan zarar ziyan talebinde bulunamayacakları gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dışı yüklenicinin 16.01.2007 tarihli ihtarının içeriği, sözleşmede arsa sahiplerinin vekili olan diğer bir kısım arsa sahipleri tarafından, davalılara 05.02.2007 tarihli ihtarnameyle bildirilmiştir. Davalılar bu ihtarnamelerden önce veraset ilamını almışlar, 09.03.2007 tarihinde tapu kaydındaki isim ve diğer yanlışlıkların düzeltilmesi istemiyle dava açmışlar ve dava 14.04.2008 tarihinde kesinleşmiştir. Yüklenici 16.06.2008 tarihli ihtarnamesi ile sözleşmeyi feshettiğini bildirmiştir. Bu itibarla, davalı arsa sahiplerinin veraset işlemleri ve tapuda düzeltim davası açma yükümlüklüklerini süresinde yerine getirdikleri ve davanın uzamasında sorumluluklarının bulunmadığı açık olup, bu durum

karşısında, sözleşmenin feshinde davalılara izafe edilebilecek herhangi bir kusur da bulunmamaktadır.

karşısında, sözleşmenin feshinde davalılara izafe edilebilecek herhangi bir kusur da bulunmamaktadır.

Bu açıklamalara, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.07.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17114, Karar No: 2016/13583, Tarih: 12.10.2016

**13. Ceza Dairesi         2016/17114 E.  ,  2016/13583 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan sanık ... ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h ve 62. maddeleri gereğince iki kez 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin ... Asliye Ceza Mahkemesi'nin 12/04/2016 tarihli ve 2015/764 Esas, 2016/359 karar sayılı kararına karşı, ... 31.07.2016 gün ve 94660652-105-13-9133-2016-Kyb sayılı yazısı ile kanun yararına bozma ihbarında bulunulduğundan ... 22.09.2016 gün ve 2016/324286 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Dosya kapsamına göre; olay günü ... nolu Aile Sağlığı Merkezi'nde hemşire olarak görev yapan müştekilerin soyunma dolaplarının bulunduğu yere girmek suretiyle dolaplardan birer adet cüzdan çalan sanığın hırsızlık eylemini kamu kurumu niteliğindeki sağlık ocağında gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, eylemine uyan TCK'nın 142/1-a maddesi yerine, aynı Kanun'un 142/2-h maddesi gereğince uygulama yapılmak suretiyle fazla ceza tayininde isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Olay günü ... Aile Sağlığı Merkezi'nde hemşire olarak görev yapan müştekilerin soyunma dolaplarının bulunduğu yere girmek suretiyle dolaplardan birer adet cüzdan çalan sanık hakkında iddianamede 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h. maddesi uyarınca cezalandırılması istenmesine karşın, müştekilere yönelik eylemi nedeniyle sanığa ek savunma hakkı verilmeden her bir müştekiye yönelik eylemi sebebiyle 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h.maddesi ile ayrı ayrı iki kez uygulama yapılmak suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 226.maddesine aykırı davranıldığı hususu da belirlenmiş olup, bu yönden de kanun yararına bozma isteminde bulunulup bulunulmayacağının takdiri için için dosyanın ... sunulmak üzere ... GÖNDERİLMESİNE, 12.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7636, Karar No: 2019/191, Tarih: 07.01.2019

**18. Ceza Dairesi         2018/7636 E.  ,  2019/191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olmak

HÜKÜM : Düşme

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü,

Suçun mağduru ve doğrudan doğruya zarar göreni olmayıp, davaya katılma hakkı bulunmayan müştekinin, hükmü temyiz yetkisinin bulunmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca, şikayetçi ...’ın tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 07/01/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3304, Karar No: 2023/13369, Tarih: 16.10.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/3304 E.  ,  2023/13369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/495 E., 2015/1373 K.

SUÇLAR : İş yeri dokunulmazlığının ihlali, silahla tehdit

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar haklarında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.12.2015 Tarihli Ve 2014/495 Esas, 2015/1373 Karar Sayılı Kararı İle;

1. Sanık ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116 ncı maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 29 uncu maddesi, 62 nci maddesi ve 51 inci maddesi uyarınca 6 ay 20 gün hapis cezasının ertelenmesi,

2. Sanık ... hakkında silahla tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 29 uncu maddesi, 62 nci maddesi ve 51 inci maddesi uyarınca 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezasının ertelenmesi,

Kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebepleri

1. Sanık ... ve ...'in denetim süresi içerisinde yeni suç işlemelerine ve pişmanlık göstermemelerine karşın haklarında verilen cezaların ertelenmesine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2. Sanık ...'in herkese açık ve gündüz iş yerine girmiş olması karşısında iş yeri dokunulmazlığı suçunun unsurlarının oluşmamasına karşın beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesinin ve iş yerine girmek için cebir tehdit kullanılmadığı halde 5237 sayılı Kanun'un 116 ncı maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanmasının usul ve yasaya aykırı olduğuna,

3. Vesaire,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR