muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/16235, Karar No: 2012/13114, Tarih: 11.06.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/16235 E.  ,  2012/13114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çivril Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/06/2011

Davacı vekili, davalı belediyede 15/02/2001 tarihinde işe başlayan davacının 26/04/2010 tarihinde .....olarak adlandırılan yerde görevlendirildiğini, bu yerin yaklaşık seksen dönüm büyüklüğünde olduğunu, bu yerin temizlik ve bakımının tek bir kişi ile yapılmasının mümkün olamayacağını, davalı belediyece 16/08/2010 tarihinde haksız olarak ve geçerli sebeplere dayanılmadan davacının iş sözleşmesinin feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesini, boşta geçen süre ücret ve diğer haklar ile işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminatın belirlenmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesinin 13/08/2010 tarihinde davalı belediye İşçi Disiplin Kurulu kararı ile tazminatsız olarak feshedildiğini, yazılı bildirim yapıldığını, davacı işçi statüsünde olduğundan belediyenin ihtiyaç hissedilen bölümlerinde değişik işlerde çalıştırıldığını, en son davalı belediyeye ait Ahmetçik Mevkii Mesirelik alanın bir kısım işlerini yapmak üzere görevlendirildiğini, ancak görevlerini yerine getirmediğinin tutanaklarla tespit edildiğini, davacının iş sözleşmesinin tazminatsız feshedildiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının davalı Belediyede işe başladığı tarihten itibaren farklı birimlerde görev yaptığı, en son olarak Ahmetçik Mevkii Mesirelik alanında görevli olduğu, davacının görev yaptığı mesirelik bölgesinde görev yaptığı dönemde sorumlu olduğu alanın davalı belediyenin cevabına göre 40.000 m2 olduğu, davacının mesirelik alanda çalıştığı dönemde genel olarak tek kişi olarak çalışan bir kişi tarafından zamanında yerine getirilmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu, işveren-işçi ilişkilerinde tarafların iyiniyet kurallarına uygun olarak hareket etmesi gerektiği, davalı işveren tarafından bu kurala aykırı hareket edilerek davacının yapabileceğinden fazla işin kendisine yüklendiği, davacının iş sözleşmesi feshinin haklı nedene dayanmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.Karar davalı vekili  tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine göre, davalı belediyenin kullanımında bulunan  Ahmetçik Mevkii Mesirelik alanında davacının temizlik ve bakım işinde çalıştığı, iş sözleşmesinin yazılı uyarılara rağmen verilen görevi nedensiz olarak yapmamakta ısrar ettiği gerekçesiyle 4857 sayılı Kanun’un 25/II. maddesine dayanılarak feshedildiği anlaşılmaktadır. Davalı vekili tarafından disiplin kurulu kararı, tutanaklar ve fotoğraflar ile dava konusu mesirelik alanın büyüklüğüne ilişkin yazı sunulmuştur. Mahkemece yapılan inceleme olayı aydınlatmaya yeterli değildir. Öncelikle davalı işverenin dayandığı ancak dosyada bulunmayan sözkonusu mesirelik alanındaki temizlik ve bakım işinde davacıdan önce çalışan işçi sayısının ve davacının çalışma koşullarına ilişkin bilgiler  ile görev tanımları ve görev alanları, dava konusu olan mesirelik alanına ilişkin olarak faaliyet konusunda uzman bilirkişi kurulu aracılığıyla keşif gerçekleştirilerek, mesirelik alanının büyüklüğü işletimi ve  daha önce mesirelik alanın temizliği ve bakımı için işverence uygulanan prosedür de incelenerek, fesih sebebi yapılan eylemlerin davacı tarafından yapılıp yapılmadığı ve feshin geçerli ya da haklı sebebe dayanıp dayanmadığı kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir.

Yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeple hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5722, Karar No: 2012/11995, Tarih: 27.11.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/5722 E.  ,  2012/11995 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...’ın yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçlardan beraatine dair Uşak Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 25.09.2007 gün ve 2007/31 Esas, 2007/234 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcısı ve katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurun aşamalardaki tutarlı ve samimi görülen anlatımlarına, Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 30.05.2007 tarihli raporu ve tüm dosya içeriğine göre, sanığın çay içmek için evine davet ettiği mağduru eve aldıktan sonra evin kapısını kilitlediği, mağdurun ellerini iple arkadan bağlayıp pantalonunu çıkardığı, mağdurun boğazına bıçak dayayarak fiili livata yoluyla ırzına geçtiğinin ve bu olaydan yaklaşık iki ay sonra da ot toplamak bahanesiyle araziye götürdüğü mağdurun elini iple bağlayıp, cebinden çıkardığı bıçağı mağdurun boğazına dayayıp fiili livata suretiyle ırzına geçtiğinin anlaşılmış bulunması karşısında, sanığın değişik zamanlarda bir suç işleme kararı ile zincirleme biçimde mağdura fiili livata yoluyla cinsel istismarda bulunduğu ve hürriyetinden yoksun kıldığı sabit olduğu halde sanığın bu suçlardan mahkûmiyetleri yerine yazılı gerekçelerle beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3668, Karar No: 2020/1914, Tarih: 24.02.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/3668 E.  ,  2020/1914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 14. HUKUK DAİRES

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 2. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 16/05/2018 tarih ve 2018/231 E- 2018/511 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce verilen 12/06/2019 tarih ve 2018/1157 E- 2019/818 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı tarafından açılan davada Lefkoşe Kaza Mahkemesinin 30/05/2016 tarih ve 2016/789 dava numaralı kararı ile davacının 385.214,23 EURO alacağının davalıdan tahsiline karar verildiğini, bu kararın 12/06/2016 tarihinde kesinleştiğini, Türkiye ile Kuzey Kıbrıs Türkiye Cumhuriyeti arasında karşılıklılık prensibi bulunduğunu, TTK'nın 4. maddesi gereğince, Lefkoşe Kaza Mahkemesinin kararının ticari dava niteliğinde olduğunu, tenfiz davasında görevli mahkemenin Asliye Ticaret Mahkemesi ileri sürerek Lefkoşe Kaza Mahkemesinin 2016/789 Dava nolu, 30/05/2016 tarihli ilamının tanımasına ve tenfizine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, MÖHUK'un 51. maddesi gereğince, görevli mahkemenin Asliye Hukuk Mahkemesi olduğunu, MÖHUK'un 50 ve 54. maddeleri gereğince tenfiz şartlarının bulunmadığını, zira davalı şirkete usulüne uygun tebligat yapılmadığını, bu hali ile savunma hakkının kısıtlandığını, tenfiz koşullarının gerçekleşmediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, karar içeriği dikkate alındığında kamu düzenine ilişkin bir durumun bulunmadığı, dolayısıyla kararın tenfizi elverişli kararlardan olduğu, davalı tarafından kendilerine tebliğ yapılmadığı belirtilmiş ise de, kararda açıkça celpnamenin aslına uygun bir suretinin davalıya tebliğ edildiğinin yazıldığı, dolayısıyla bu yöndeki savunma hakkının kısıtlandığı iddiasının gerçeğe yansıtmadığı, kararın 12/06/2016 tarihinde kesinleştiği gerekçesiyle KKTC Lefkoşe Kaza Mahkemesinin 30/05/2016 tarih ve 2016/789 dava numaralı kararın tanınmasına ve tenfizine karar verilmiştir.

Bu karara karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

Bu karara karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince, duruşma açılarak davacıdan yabancı mahkeme kararının tebliğine ilişkin belgelerin ibrazı istenilmiş ve ibraz edilen belgeler ve dosya kapsamı değerlendirilerek, davacı vekilince sunulan yabancı mahkeme kararının aslı üzerinde kesinleşme şerhi bulunduğu, mahkeme yargıcı tarafından 12.02.2016 tarihli verilen emir ve yetki kapsamında davacı vekilince, davalı adresine kargo aracılığı ile dava dilekçesinin tebliğe çıkarıldığı, mahkemece tebligatın 08.03.2016 tarihinde davalı adresine tebliğ olduğunun belirlendiği, bu şekilde tebligatın ilamı tenfizi istenen Kıbrıs Lefkoşe Kaza Mahkemesince Kıbrıs usul hukuk hükümlerine göre yapılmış olduğu, tebligat yapıldığı belirlenen ...'ın davalı şirket çalışanı olmadığı, olsa bile tebligata yetkili kişi olmadığı ileri sürülerek bu hususun SGK'dan araştırılması talep edilmiş ise de tebligatın ülkemiz tebligat kanunu hükümlerine uygun olup olmadığı davanın niteliği itibariyle incelenemeyeceğinden bu hususun araştırılmasına gerek olmadığı, Kıbrıs usul hükümlerine göre yapılan tebligatın yeterli ve geçerli olduğu, kararı veren mahkemenin kendi hukukuna göre, gerekçeli kararı mahkeme ilan tahtasına asmak suretiyle tebliğ ettiği, kararı veren hakimin hukukuna göre böyle bir tebligatın yapılması mümkün olduğundan, ayrıca uluslararası Sözleşmeye göre Bakanlık aracılığıyla tebligat çıkarılmasının gerekmediği gerekçesiyle ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak davanın kabulü ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Lefkoşa Kaza Mahkemesinin 30/05/2016 tarihli, 789/16 dava numaralı kesinleşmiş kararının tenfizine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, yabancı mahkeme kararının tanınmasına ve tenfizine ilişkin olup bölge adliye mahkemesince kararın tenfizine karar verilmiştir. Davalı vekili davaya cevabında yabancı mahkeme tarafından yapılan yargılama sırasında tebligatların müvekkiline usulüne uygun olarak yapılmadığını ve bu nedenle müvekkilinin savunma haklarının kısıtlandığını savunmuştur. Bu durumda bölge adliye mahkemesince, 13/02/1989 tarih ve 20079 sayılı Resmî Gazete’de yayınlanan, 3490 sayılı Kanunla onaylanması uygun bulunan Türkiye Cumhuriyeti ile Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Arasında Hukuki, Ticari ve Cezai Konularda Adli Yardımlaşma, Tanıma ve Tenfiz, Suçluların Geri Verilmesi ve Hükümlülerin Nakli Sözleşmesi ve özellikle anılan sözleşmenin 5, 6, 7 ve 14. maddeleri kapsamında davalının savunmalarının değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş ve bölge adliye mahkemesi kararının bu yönden bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 24/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17073, Karar No: 2013/10096, Tarih: 30.05.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/17073 E.  ,  2013/10096 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, işçilik alacaklarının tahsili için yaptığı icra takibine davalı tarafından haksız itiraz edildiğini belirterek itirazın iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davayı takip etmemiştir.

Mahkemece, yargılama sırasında davacının 09/07/2012 tarihli duruşmaya gelmemesi sebebi ile dosyanın işlemden kaldırıldığı, bilahare 08/11/2012 tarihli duruşmaya yine davacı vekilinin katılmaması, mazeret bildirmemesi sebebiyle 2. kez takip edilmeyen dava dosyasının HMK’un 150/6. maddesi gereğince açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Davacı temyiz dilekçesinde dosyanın ilk işlemden kaldırılmasından sonra yenilendiğini ancak taraflarına tebligat yapılmadığını, vekilinin istifasınında kendisine bildirilmediğini belirtmiştir.

Somut olayda, davacı vekili 30.04.2012 tarihli dilekçesi ile davacıya uzun süredir ulaşamadığını, vekillikten çekildiğini bildirmiş ve bunun davacının mernis adresine tebliğini talep etmiştir. Tebligat davacının dosyadaki adresine gönderilmiş ancak bila tebliği iade edilmiştir.

Mahkemece bu safahattan sonraki ilk duruşma olan 9.7.2012 tarihinde dosyanın HMK 320/4 gereği 1. kez işlemden kaldırılmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili 20.07.2012 tarihli dilekçesiyle yine dosyanın yenilenmesini ve istifasının davacıya bildirilmesini talep etmiştir.

Mahkemece 24.07.2012 tarihli tensip ile yeni duruşma gününü ve vekilin istifasını bildirir tebligatın davacıya gönderilmesine karar verilmiş ve duruşmayı 08.11.2012 tarihine bırakılmıştır. Buna ilişkin tebligatta bila tebliğ iade edilmiştir.

Son olarakta 8.11.2012 tarihinde de davacının duruşmaya gelmediği belitilerek davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Tüm dosya kapsamı birlikte dikkate alındığında usulüne uygun olarak davacıya, vekilinin istifasına ilişkin dilekçenin ve yeni duruşma gününü bildirir davetiyenin tebliğ edilmediği anlaşılmıştır. Bu nedenle davacıya duruşma gününü bildirir davetiye tebliğ edilerek davaya ilişkin tüm delilleri toplanıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 30.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2672, Karar No: 2019/291, Tarih: 12.03.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2015/2672 E.  ,  2019/291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Bursa 2. İş Mahkemesince davalı ... yönünden davanın açılmamış sayılmasına, davalı Gülsan A.Ş. yönünden ise davanın kabulüne dair verilen 23.11.2010 tarihli ve 2001/1266 E., 2010/841 K. sayılı kararın davalı Gülsan A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 24.09.2012 tarihli ve 2011/5946 E., 2012/15377 K. sayılı kararı ile,

"...1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş kazasına uğrayan davacının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkeme, davanın ... yönünden açılmamış sayılmasına, diğer davalı yönünden davanın kabulü ile,100,00 TL maddi tazminat, 10.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 11.05.2001 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar vermiştir.

Davacının iş kazası sonucu %10.1 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı olayda davalı işverenin % 60, davacı işcinin ise %40 kusurlu olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı , olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince almamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23/06/2004, 13/291-370 )

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı yararına hükmedilen 10.000,00 TL manevi tazminat bir miktar fazladır.

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı yararına hükmedilen 10.000,00 TL manevi tazminat bir miktar fazladır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır..."

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, iş kazası sonucu oluşan maluliyet nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili; davalı ... Müdürlüğünün taşeronu olan davalı Gülsan A.Ş.nin Bursa çevre yolunda asfalt otoban işini yaptığını, müvekkilinin Gülsan A.Ş.’nin işçisi olup Temmuz 2000’den beri kalıpçı olarak çalıştığını, asıl işi kalıpçılık olmasına rağmen zaman zaman demircilerin yapması gereken demir kesme işini de işverenlerin talimatıyla yaptığını, 11.05.2001 tarihinde mesai saati dışı olan 17.45'de yine kendi işi olmayan demir kesme işini işverenin talimatıyla yaparken sıçrayan demir parçalarının gözüne isabet etmesi sonucu iki kez ameliyat geçirdiğini, buna rağmen göz felci olduğunu ve sağ gözünün görmediğini, iş kazası nedeni ile müvekkilinin maddi ve manevi zarara uğradığını, kazada müvekkilinin kusurlu olmadığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 100,00TL maddi ve 10.000,00TL manevi tazminatın iş kazası tarihi olan 11.05.2001 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Gülsan A.Ş. vekili; davacının Temmuz 2000’den beri müvekkiline ait işyerinde çalıştığını, kazanın demir kesilmesi sırasında değil demir çubukların taşınması ve montajı sırasında meydana geldiğini, kazanın davacının kendi tedbirsizlik ve dikkatsizliğinden kaynaklandığını, müvekkili şirketin önleyici tedbirleri aldığını, sağlık kurulu raporlarına göre görme kaybı olmadığını, davacının 09.09.2001 tarihinde iş başı yaptığını ve halen çalışmaya devam ettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili; müvekkili kurum tarafından Bursa Çevre Yolu Yalova ayrımı ile Karacabey köprülü kavşak kesimi arası inşaatı işinin 16.12.1998 tarihli sözleşme ile diğer davalı Gülsan A.Ş.' ye ihale edildiğini, bu sözleşmenin 30. maddesine göre her türlü zarardan müteahhidin doğrudan doğruya sorumlu olduğunu, davacı ile idare arasında herhangi bir hizmet akdi bulunmadığını, müteahhidin üstlendiği bu işi tamamen kendi işçileri ile gerçekleştirdiğini, davacının çalışması esnasında uğradığı iş kazası nedeniyle açacağı tazminat davasında husumetin Gülsan A.Ş.’ye yöneltilmesi gerektiğini, müvekkilinin kusuru bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davalı ... Müdürlüğünün yol yapım işini ihale ile alan davalı Gülsan A.Ş.’nin işçisi olan davacının, 11.05.2001 tarihinde kullanılan demirlerin deste halinde taşınması işinde yükleme işine yardımcı olarak görevlendirildiği, demirlerin vinç yardımı ile tıra yüklenmesi sırasında yükleme yapılan demirin davacının sağ gözüne çarpması sonucu görme kaybına uğradığı ve 10.1 oranında malul kaldığı, alınan bilirkişi raporunda iş kazasının meydana gelmesinde davalı Gülsan AŞ'nin % 60, davacının % 40 oranında kusurlu olduklarının belirlendiği, davacının toplam 23.980.70TL olarak hesaplanan maddi zararından SGK tarafından bağlanan gelirin son peşin değerinin mahsup edildiğinde davacının karşılanmamış gerçek zararının 9.005,34TL olduğu, kaza tarihi, davacının maluliyet oranı, tarafların kusur oranları, tarafların toplumsal ve gelir durumları, olaydan duyulan üzüntünün derecesi, paranın satın alma gücü, hak ve nesafet kuralları göz önüne alındığında takdiren 10.000,00TL manevi tazminatın davalı Gülsan AŞ'den tahsilinin uygun görüldüğü, bununla birlikte davacının davalı ... hakkındaki davasını müracaata bıraktığı gerekçesiyle davalı ... yönünden davanın açılmamış sayılmasına, diğer davalı yönünden davanın kabulü ile 100,00TL maddi tazminatın ve 10.000,00TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 11.05.2001 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Gülsan A.Ş.’den tahsiline karar verilmiştir.

Davalı Gülsan A.Ş. vekilinin temyizi üzerine karar Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde açıklanan gerekçelerle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece; bozma ilamında manevi tazminatın rakam belirtilerek net bir şekilde ne kadar fazla olduğunun açıklanmadığı, gerek yasada gerekse uygulamada manevi tazminatın takdir hakkının mahkemeye bırakıldığı, bu tazminat miktarı belirlenirken 22.06.1966 tarihli ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nda belirtilen manevi tazminat miktarını etkileyecek özel hâl ve şartların göz önünde bulundurulduğu, ülkenin ekonomik koşulları dikkate alındığında hükmedilen manevi tazminatın fazla olmadığı, zira davacının kaza tarihinde henüz 23 yaşında genç bir erkek olduğu, göz gibi çok önemli bir duyu organını önemli ölçüde kaybettiği, bakiye ömrü boyunca bu durumun kendisini ve çalışmasını etkileyeceği, bu nedenlerle hüküm altına alınan manevi tazminatın makul ölçüde ve ekonomik yönden tatminkar olduğu, belirlenen manevi tazminatın az bir miktar düşürülmesinin taraflardan hiç birini memnun etmeyeceği gibi, sonuca da çok fazla etkili olmayacağı gerekçesiyle ve önceki gerekçeler tekrar edilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı, davalı Gülsan A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, somut olay bakımından iş kazası nedeniyle davacı yararına takdir edilen 10.000,00TL manevi tazminat miktarının fazla olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.