muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2098, Karar No: 2012/5543, Tarih: 03.04.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/2098 E.  ,  2012/5543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı......... Nak. Oto. Tur. San. Tic. Ltd. Şti. ve diğerleri aleyhine 12/09/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/05/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalı ...... Bakanlığı vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalı ...... Bakanlığı'nın temyiz itirazlarına gelince:

Dava, yürütülen bir soruşturma kapsamında zapt edilerek yediemine bırakılan ve yedieminlik ücretine istinaden yapılan icra takibi kapsamında ihale yolu ile davacıya satılan aracın sonradan çalıntı olduğunun anlaşılması nedeniyle el konulması sonucu oluşan maddi zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece davalılar ... ile......... Nak. Oto. San ve Tic. Ltd. Şti. yönünden davanın reddine, davalı ...... Bakanlığı yönünden kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı ...... Bakanlığı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı,dava dilekçesinde davalı kurumun sahtecilik suçu kapsamında el koyduğu araçla ilgili zamanında gerekli inceleme ve araştırmayı yapmadığı ve aracın satılmasını önleyici tedbirleri almaması nedeniyle sorumluluğu bulunduğunu ileri sürmekle davalının hizmet kusuruna dayanmıştır.

Dava konusu olayın gelişim biçimi ve ileri sürülüşü gözetildiğinde davacının, kamu hizmetinin görülmesi sırasında, idarenin hizmet kusurundan doğan zararın ödetilmesini istediği anlaşılmaktadır. Eldeki davanın konusunu oluşturan, sahtecilik ve dolandırıcılık suçundan yürütülen bir soruşturma kapsamında el konulan aracın davalı şirketin otoparkına çekilerek yediemin olarak teslim edilmesi ve davalı şirketin yedieminlik ücretinden dolayı başlattığı icra takibi kapsamında icra dairesince yapılan açık arttırmada davacıya satılmasından sonra,başka bir soruşturmada söz konusu aracın çalıntı olduğunun anlaşılması üzerine kolluk güçleri tarafından davacıdan geri alınması olayında, söz konusu araçla ilgili zamanında gerekli araştırmanın yapılmaması,icra dairesine aracın satışını önleyecek gerekli bildirimlerin yapılmaması ve tedbirlerin alınmamasından kaynaklanan bir hizmet kusuru bulunup bulunmadığının araştırılması idari yargı yerinde yapılacaktır. İdarenin hizmet kusurundan doğan tam yargı davası niteliğindeki davaların görüm ve çözüm yeri ise 2577 sayılı İdari Yargılama Usul Yasası’nın 2/1-b maddesi gereğince idari yargı yeridir.

Görev konusu kamu düzenine ilişkin olup ileri sürülmese bile, mahkemelerce yargılamanın her aşamasında kendiliğinden gözetilir.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, davalılardan İç İşleri Bakanlığı yönünden yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliği nedeniyle dava dilekçesinin reddedilmesi gerekirken, onun yönünden de işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA; davacının temyiz itirazlarının (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine 03/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27232, Karar No: 2013/34408, Tarih: 07.10.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/27232 E.  ,  2013/34408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın 5237 sayılı TCK'nin 50/1-(f) maddesi uyarınca "kamuya yararlı bir işte çalıştırma seçenek yaptırımına" çevrilmesi ile yetinilmesi gerekirken, infazı kısıtlar şekilde "temizlik hizmetlerinde çalıştırılması " karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince sanığa verilen hürriyeti bağlayıcı cezanın kamuya yararlı işte çalıştırılma seçenek yaptırımına çevrilmesi ile ilgili fıkradaki ''temizlik hizmetlerinde çalıştırılması '' cümlesinin, ''kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına'' şeklinde düzeltilmesi ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24470, Karar No: 2013/37758, Tarih: 04.12.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/24470 E.  ,  2013/37758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- TCK'nın 51. maddesinin hapis cezalarının ertelenmesine yönelik olduğu, hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından verilen hapis cezalarının adli para cezasına çevrilmiş olması ve ertelenme olanağının bulunmadığı gözetilmeden TCK'nın 51. maddesine dayanılarak yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle ertelenmesi,

2- 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacının suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği gözetilmeden, suçun konusunu oluşturan 80 TL bozuk paranın değerinin de az olmamasına ve öngördüğü koşullar gerçekleşmemesine karşın bu maddenin düzenleniş amacı dışında yorumlar getirilerek TCK'nın 145/1. maddesi uygulanıp yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- Sanığın müştekinin uğramış olduğu zararı gidereceğini ve ödeme yapacağını beyan etmesi karşısında, sanığa süre verilerek sonucuna göre sanık hakkında etkin pişmanlık koşullarının ve hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin düşünüllmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının ve sanık ... müdafiinin temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 04.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3467, Karar No: 2021/19228, Tarih: 09.12.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/3467 E.  ,  2021/19228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık suçuna teşebbüs, Mala zarar verme,

İşyeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000. TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, sanık hakkında mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.320 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz itirazının tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlığa teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı TCK’nın 62. maddesi ile uygulama yapılırken 2 yıl 1 ay yerine 1 yıl 13 ay hapis cezasına hükmolunarak noksan ceza tayini, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye kısmen uygun olarak ONANMASINA,

3-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazının incelenmesinde ise;

Suç tarihi itibariyle 15-18 yaşları arasında bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal (5237 sayılı TCK’nın 116/2-4, 31/3. maddeleri) suçu yönünden 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 66/2. maddeleri gereğince 5 yıl 4 ay olan olağan zamanaşımı süresinin, hükmün verildiği 9.5.2016 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

. Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK' nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 09.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13069, Karar No: 2010/12980, Tarih: 25.10.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/13069 E.  ,  2010/12980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

1989 yılında yapılan arazi kadastrosu sırasında ... Köyü 101 ada14-15, 16, 23, 24, 32, 33, 34, 35, 38, 39, 41 (41 sayılı parsel 37 parselden ifrazından oluşmuştur) Tarla ve ziytinlik ve hali arazi niteliğiyle 39 sayılı parsel orman niteliğiyle Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. 101 ada 39 sayılı parsel hakkında gerçek kişilerin tapu kaydına dayanarak asliye hukuk mahkemesinin 1967/669 ve 670 sayılı dosyalarında açtıkları orman kadastrosuna itiraz davası 6831 Sayılı Yasanın 3373 Sayılı Yasa ile değişik 11/1. maddesi gereğince kadastro mahkemesine aktatıralarak 1989/71 sayısına kaydedilmiş, bozma kararlarından sonra bu dava kadastro mahkemesinin 2001/6 sayısını almıştır. Diğer taraftan orman kadastro davasının konusu olan 101 ada 15, 39 ve 41 sayılı parsellerin 1989 yılında yapılan kadastro tespitleri yasa ve yönetmelik hükümlerine aykırı olarak kesinleştirilmiş ve 27.09.1989 tarihli ise başlama tutanağı ile bu yerdeki sınırları kesinleşmiş ormanlarda 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulamalarını yapmak üzere göreve başlayan 39 Nolu Orman kadastro Komisyonu 101 ada 39 sayılı parselin çap sınırı içinde bulunan (VIII), (IX), (X), (XI), (XXII) poligon numarası verdiği yerleri nitelik kaybı nedeniyle orman rejimi dışına çıkartarak ilan edip kesinleştirmiştir. Orman rejimi dışına çıkartılan yerlerle ilgili olarak 2924 Sayılı Yasa hükümlerine göre 1995 yılında yapılan ek kadastroda 101 ada 39 sayılı parselden 2/B madde uygulamaları ile orman rejimi dışına çıkardığı, (XIII) nolu poligona 101 ada 44 (IX) nolu poligona 101 ada 45, 51, (X) nolu poligona 101 ada 46, 52, 53, (XI) nolu poligona 101 ada 47, 54, 55, (XXII) nolu poligona 101 ada 49, 56, 57, 58 parsel numaraları verilerek Hazine adına tesbit ve tescil edilmiştir. Bu parseller tescil edilirken 2/B madde parsellerinin yüzölçümü 101 ada 39 nolu orman parselinin yüzölçümünden düşünülmüştür. Davacı, dava konusu parsellerin T.Sani 1298 tarih 17 nolu sicilden gelen Eylül 1956 tarih 73 nolu tapu kaydı kapsamında kalıp orman sayılmayan yer olduğunu ve tapu maliklerinin bayinden satın aldığını iddia ederek dava konusu parsellerin tapu kayıtlarının iptali ile adına tescili iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece keşif ve uygulama yapılıp belirkişilerden rapor alındıktan sonra 3402 Sayılı Yasanın 12/3 ve 6831 Sayılı Yasanın 11/1. maddesinde yazılı hak düşürücü sürelerin geçmiş olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu kaydına dayalı olarak açılan tapu iptali ve tescile ilişkindir.

Dava, tapu kaydına dayalı olarak açılan tapu iptali ve tescile ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 1966 yılında yapılan ve itirazlı olmayan taşınmazlar yönünden kesinleşen orman kadastrosu ile daha sonra 1989 yılında yapılan 2/B madde uygulaması vardır.

Davacı vekili, 27.11.2006 günlü dava dilekçesi ile T. Sani 1298 tarih 17 - (56) sıra numaralı sicilden gelen Eylül 1956 tarih 73 nolu tapu kaydı kapsamında kalan ve tarla, hali arazi ve bir kısmı da 2/B madde alanı niteliği ile Hazine adına tapuda kayıtlı bulunan .... Köyü 101 ada 14, 15, 16, 23, 24, 32, 33, 34, 35, 38, 39, 41, 44, 45, 45, 47, 48, 49, 51, 52, 53, 54, 55, 56, 57 ve 58

sayılı parselleri daha önce ... ... ... ile ...'nun tapu maliklerinden satın alıp daha sonrada kendisine sattıklarını, bu parseller hakkında satın aldığı kişilere husumet yönelterek 05.07.2002 tarihinde açtığı davanın, mahkemece hak düşürücü sürenin geçmesi nedeniyle red edilmiş ise de Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 2006/6018-9530 sayılı kararı ile “iptali istenen tapu kayıtlarının davalı kişiler adına kayıtlı olmadığını, bu nedenle davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken işin esasına girilerek hak düşürücü süre yönünden ret edilmesinin usulsüz olduğu, ancak sonuçta dava ret edilmiş olduğundan sonucu itibariyle doğru olan kararın düzeltilmiş haliyle onanmasına" karar verildiğini, bu parsellere ilişkin daha önce açılmış dava olması nedeniyle 10 yıllık hak düşürücü sürenin geçmediğini, hük düşürücü sürenin kadastro mahkemesinin 10.10.2001 gün 2001/6-48 sayılı kararının 15.02.2002 tarihinde kesinleşmesinden sonra başlayacağını bildirerek dava konusu parsellerin tapu kayıtlarının iptali ile adına tescilini istemiştir. Mahkemece dava üç yıl sürdürülmüş, keşifler yapılıp bilirkişi raporları alınıp taraf delilleri toplandıktan sonra 3402 Sayılı Yasanın 12/3 ve 6831 Sayılı Yasanın 11/1 maddesindeki hak düşürücü sürelerin geçmesi nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre;

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre;

Dava konusu taşınmazların da içinde bulunduğu bitişik taşınmazların 1966 yılında yapılan orman kadastrosunda, orman sınırları içine alınması işleminin iptali için davacılar...ve arkadaşları T. Sani 1298 tarih 17 nolu sicilden T.Sani 1927 tarih 57 ve daha sonra da Eylül 1956 tarih 73 numarayla gelen tapu kayıtlarına dayanarak 23.10.1967 tarihinde Asliye Hukuk Mahkemesinin 1967/869 ve 1967/870 sayılı dosyalarında orman kadastrosuna itiraz davası açmışlar, tapu kayıt kapsamındaki davaya konu olan taşınmazların orman olmadığını iddia etmişlerdir. Taşınmazları davacılardan satın alan ... ... ... ve ... ... aynı iddia ile davaya katılmışlardır. 1989 yılında yapılan genel arazi kadastrosu çalışmasında 1967 yılında açılan, orman kadastrosuna itiraz davasına konu olan 105 ada 297 ve 101 ada 15, 37 (41) ve 39 sayılı parseller ile bitişiğindeki diğer parsellerin kadastro tespit tutanakları düzenlenmiş ve bu parsel alanları hakkında 1967 yılında asliye hukuk mahkemesinde açılan 1967/669 ve 670 sayılı orman kadastrosuna itiraz davaları kadastro mahkemesine aktarılmış ve bu davaya konu olan bir kısım parsellere ait tespit tutanakları dava dosyası ile birleştirilerek orman kadastrosuna itiraz davası ile birlikte genel arazi kadastrosuna itiraz niteliğini de kazanan davanın yargılaması yapılarak Dairede bir kaç kez bozulmasından sonra Kadastro Mahkemesinin 10.10.2001 gün ve 2001/6-48 sayılı kararı ile sonuçlandırılmış ve Yargıtay denetiminden geçerek 15.02.2002 tarihinde kesinleşmiştir. Sözü edilen davada Dairenin bozma kararlarından sonra 23.12.1996 ve 24.04.2001 günlü yapılan keşiflerde 101 ada 15, 39, 41 ve 105 ada 297 sayılı parseller üzerinde tüm inceleme ve araştırmanın yapılmasından sonra o davanın davacıları olan ... ... ... ve ... ... vekili 101 adada bulunan dava konusu parselleri temyize konu davanın davacısı ...'a sattıklarını, bu nedenle 101 adada bulunan parseller hakkında davalarının bulunmadığını bildirmeleri nedeniyle 101 adada bulunan parseller 2001/6 sayılı davanın davacıları tarafından dava edilmediği belirtilerek hüküm kurmuştur. Halbuki; Dairenin 29.....2006 gün ve 6018-9530 sayılı kararında açıklandığı gibi, 23.12.1996 ve 24.04.2001 tarihinde yapılan keşiflerde o davanın davacıları vekili 101 adada bulunan parseller hakkında baştan beri değil, daha sonra bu adadaki parselleri davacı ...’a sattıkları gerekçesiyle 101 adadaki parsellerle ilgili şimdi kendi adlarına tescil edilmesi konusunda davalarının bulunmadığını açıklamıştır.

Davacının delil olarak dayandığı kadastro mahkemesinin 10.10.2001 gün 2001/6-48 sayılı dosyası daha önce Dairede tapu uygulaması, orman araştırması ve kıyı kenar çizgisinin belirlenmesi yönlerinden dört kez bozulmuştur. Dairenin sözü edilen 18.04.1995 gün ve 1995/1411-4761 sayılı ve 17.10.2000 gün 2000/7429-7975 sayılı bozma kararlarında: "orman tahdidine itiraz davası devam ederken arazi kadastrosunun yapıldığı, bu nedenle orman kadastrosuna itiraz davasına konu olan taşınmazlar hakkında düzenlenen tespit tutanaklarına karşı davanın taraflarından yapılmış özel bir itiraza gerek olmadan orman tahdidine itiraz davasına konu olan yerler içerisinde kalan kadastro tespit tutanaklarının itirazlı ve malik hanelerinin boş sayılacağı, tespit tutanakları kesinleştirilerek oluşturulan tapu kayıtlarının hukuken hiçbir değer taşımayacağı, (Davalı Taşınmaz Mal

Tutanaklarının Kadastro Mahkemelerine Devri Hakkındaki Yönetmelik md. 5, 6, 7) mahkemece 3402 Sayılı Yasanın 30/2. maddesi gözönünde bulundurularak 101 ada 39 sayılı parsel de içinde olmak üzere davaya konu parsellerin maliklerinin resen belirlenmesi ve gerçek hak sahipleri adlarına tescil edilmesine" işaret edildiği ve 101 adada bulunan dava konusu parsellerin bir kısımının da o davanın konusu olduğu ve o davanın davacıları 101 adada bulunan dava konusu parselleri temyize konu davanın davacılarının "...'a satmaları nedeniyle bu taşınmazlar hakkında kendilerinin davalarının bulunmadığını" bildirdikleri halde mahkemece 3402 Sayılı Yasanın 30/2. maddesi gözönünde bulundurularak gerçek hak sahibi adına tescil edilmesini nazara almadan "101 adadaki parsellerin dava konusu olmadığı" gerekçesiyle verdiği 10.10.2001 gün ve 2001/6-48 sayılı karar 15.02.2002 tarihinde kesinleştiğine göre, somit olayda o davanın konusu olan parseller hakkında 3402 Sayılı Yasanın 12/3. maddesi ile 6831 Sayılı Yasanın 11/1. maddesinde sözü edilen 10 yıllık hak düşürücü sürelerin bu kararın kesinleşerek tapuya tescil edildiği tarihten itibaren başlayacağının kabulü gerekir. (Yargıtay H.G.K.'nun 15.03.1990 gün 1990/16-34-72 ve 24.02.1988 gün 1987/7-564-110 sayılı ve 20.10.1993 gün 1993/8-558-545 sayılı ve 29.02.1984 gün 1981/8-717-157 sayılı ve yine 1. H.D.'nin 05.11.1984 gün ve 11369 sayılı kararları)

Kadastro mahkemesinin 2001/6 sayılı dava dosyasında Hazine ve Orman Yönetimi taraftır. Temyize konu davanın davacısı da, dava ettiği parselleri o davanın davacılarından satın almıştır. Bu nedenle; kadastro mahkemesinin 2001/6-48 sayılı dosyasında dayanılan tapu kayıtlarının uygulanması ve dava konusu parsellerin orman sayılan ve sayılmayan bölümlerine ilişkin bilirkişi raporları ile 101 ada 39 sayılı parselin kıyı kenar çizgisi içinde kalıp kalmadığını belirleyen Jeomarfolog Bilirkişi ... ... ve Harita Mühendisi ... ... ve arkadaşları (7 kişilik heyet) tarafından düzenlenen 27.09.2001 günlü rapor ve kroki, halefiyet yoluyla davacı bakımından ve o davada taraf olmaları nedeniyle davalılar Hazine ve Orman Yönetimi bakımından kesin hüküm olmasa da güçlü delil oluşturur.

101 ada 15-39-41 sayılı parseller ile 39 sayılı parselden 2/B madde alanı olarak ifraz edilen parseller 1967 yılında açılan ve daha sonra kadastro mahkemesine aktarılan orman kadastrosuna itiraz davasının ve orman kadastro davasının devamı sırasında yapılan arazi kadastrosunun konusudur. O davanın konusu olan parsel hakkındaki arazi ve orman kadastro davası devam ederken, tespit tutanağının kesinleştirilmesi hukuki sonuç doğurmaz. 101 ada 39 sayılı parselin tespit tutanağı düzenlendikten sonra ve kadastro mahkemesinde davası devam ederken, orman kadastrosu kesinleşmiş olduğu düşüncesiyle 1989 yılında bu parselin 2/B madde uygulamasına tabi tutularak VIII, IX, X, XI, XII, XIII poligon numaraları verilen yerlerin orman rejimi dışına çıkartılıp kesinleştirilmesi de hukuki sonuç doğurmaz.101 ada 39 nolu parselin 2/B madde alanı olarak orman rejimi dışına çıkarılan bölümleriyle ilgili 1995 yılında ek kadastro yapılmış (VIII) nolu 2/B madde poligonunun bulunduğu yere 44 parsel, numarası (IX) nolu 2/B madde poligonunun bulunduğu yere 101 ada 45-51 parsel, (X) nolu 2/B madde poligonun bulunduğu yere 101 ada 46, 52, 53 parsel, (XXII) nolu 2/B madde poligonun bulunduğu yere 101 ada 49, 56, 57 59 parsel, (XII) nolu 2/B madde poligonun bulunduğu yere 48 parsel numaraları verilerek tespit tutanakları düzenlenmiş ve yine bu parsellerin kadastro mahkemesinin 2001/6 (bozma kararından önce sırasıyla 1989/71-1997/52, 1998/71, 2000/4, 2000/63) sayılı dosyası ile dava konusu olduğu düşünülmeden, tespit tutanakları kesinleşmiştir. Kadastro mahkemesinin 2001/6-48 sayılı dosyasında yapılan araştırma ve uygulama sonucu alınan ve hükme dayanak yapılan ve güçlü delil olması nedeniyle tarafları bağlayan uzman orman bilirkişi kurulu Orman Mühendisleri ... ..., ... Yükselmiş, Yakup Dündar ve Teknik Bilirkişi ... Varan’ın 25.04.2001 günlü raporları ve ekli haritalarında ve yine temyize konu dosyada yapılan keşif sonucu düzenlenen orman bilirkişi kurulu ile harita mühendislerinin düzenledikleri 02.05.2010 günlü raporda;