muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1954, Karar No: 2015/1838, Tarih: 30.09.2015

Geçerli bir alt işverenlik sözleşmesi kapsamında çalıştırılan bir işçinin, anılan Sözleşme’nin ilgili maddesine dayanarak asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin lehe olan hükümlerinden yararlanma veya fark ücret isteme talebi karşısında diğer koşulların varlığı halinde sözleşme hükümlerinin uygulanabileceği konusunda herhangi bir tartışma bulunmamaktadır. 94 sayılı ILO Sözleşmesi, alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olmasına veya hangi hallerde alt işveren işçisinin asıl işverenin işçisi sayılacağına dair hükümler içermemektedir. Dolayısıyla 94 sayılı ILO Sözleşmesi’ne dayanarak alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı ve dava açan işçinin de asıl işverenin işçisi olduğuna hükmedilmesi hukukun açık ve ağır bir ihlalidir. Alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğu, bu nedenle de dava açan işçinin asıl işverenin işçisi olduğu hususu ile davacı işçinin asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanması gerektiği, hukuki sonuçları itibarıyla tamamen farklı konulardır. Kısaca; 94 sayılı Sözleşme, geçerli bir alt işverenlik ilişkisi kapsamında çalışan bir işçinin, diğer koşulları taşıması halinde asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanmak istemesi halinde dayanılacak bir normdur.

Kaldı ki, davacı dava ve ıslah dilekçesinde ILO Sözleşmesi’ne dayanmamış, yargılamanın hiçbir aşamasında anılan sözleşmeyi dile getirmemiş, yerel mahkeme de gerekçeli kararında hiçbir şekilde dolaylı da olsa sözleşmeden bahsetmemiştir. Davacı, sadece asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin hükümlerinden yararlanmak istememiş, ayrıca alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğundan bahisle asıl işverenin işçisi olduğuna hükmedilmesini talep etmiştir. Somut olayda uygulama kabiliyeti olmayan, muhtemelen de bu nedenle davacı ve yerel mahkeme tarafından bir kez bile zikredilmeyen 94 sayılı ILO Sözleşmesinin çoğunluk görüşü tarafından ileri sürülmesi ve bu nedenin onama kararında esas alınması son derece hatalıdır.

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Yapılan işlerin, üretimin eşit parçası şeklinde değerlendirilmesi her iki işin aynı veya benzer işler olduğu anlamına gelmez. Aksi halde çoğunluk görüşünde de hatalı şekilde belirtildiği gibi bir makinenin bakım ve onarımıyla uğraşan bir teknisyenin o makineyi çalıştıran işçi ile aynı işi yaptığına hükmetmek gerekir. Oysa bir makinenin bakım ve onarım işiyle o makinede çalışmanın tamamen farklı işler olduğu izahtan varestedir. Alt işverenlik sözleşmesine konu olan jeneratör, kömür değirmeni, kömür kırıcısı, buhar kazanı, türbin, konveyör ve motor ile elektrik ve su tesisatının bakım ve onarımı asıl işin bir parçası olsa da elektrik üretim işi olarak değerlendirilemez. Anılan makinelerin bakım ve onarımı olmadan elektrik enerjisi üretilemeyeceğini söylemek ve bu işi üretim işi gibi değerlendirmek hatalıdır. Bir makinenin veya aracın imal, bakım, tamir ve onarımı ile bunun üretim amacıyla kullanımı birbirinden tamamen farklı konulardır. Örneğin, işyerinde bulunan buhar kazanını imal eden usta ile kazanın tamir ve onarımını yapan usta, bu kazana sürekli kömür atarak belli basınçta buhar elde eden ve bunu türbine gönderen işçinin görevi birbirinden ayrıdır.

İşyeri veya iş sözleşmesi devrinin muvazaa olarak değerlendirilemeyeceği

Doktrinde farklı görüşler bulunmakla birlikte ihaleyi kazanamayan bir alt işverenin kendi işçilerini ihaleyi kazanan işverene devretmesi işyeri veya iş sözleşmesi devri olarak değerlendirilmelidir. Doğal gibi görünen husus ihaleyi kaybeden alt işverenin tüm işçilerini alarak asıl işverene ait işyerinden ayrılması ve işçilerini kendi işyerine götürmesidir. Alt işverenin kendi işyerinin asıl işverenin işyerine yakın olması durumunda alt işveren bünyesinde çalışan işçiler açısından önemli bir sorun yoktur. Ne var ki alt işverenin kendi işyeri bir başka ilde veya uzak yerde ise çalışanlar için iş koşullarının ağırlaması açısından ciddi bir sorun bulunmaktadır. Uygulamada bir işyerinde çalışan işçilerin önemli nedenler olmadığı sürece çalışma yerini değiştirmek istemedikleri görülmektedir. İşte çalışma ve sosyal hayatın gerçeklerine uygun olan durum da budur. Alt işverenin işyerinin başka il veya uzak yerlerde olması durumunda işçiler evlerini ve çocuklarının okullarını işyerine yakın yere taşımak zorunda kalacaktır. Bu açıdan bakıldığında iş sözleşmesinin veya işyeri devrinin işçiler lehine olduğu görülecektir. İşyeri veya iş sözleşmesinin birden fazla devri halinin muvazaa oluşturacağına dair herhangi bir hukuksal ve yasal bir düzenleme bulunmamaktadır.

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Yerel mahkeme kararında, aynı konu hakkında verilen kararların 22. Hukuk Dairesi tarafından onandığı, somut olaya ilişkin verilen aynı tür kararın bozulması halinde hukuki güvenilirliğin zedeleneceği, bu durumun Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin "sürpriz karar verme" yasağı çerçevesinde kalacağı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. Maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkına aykırılık teşkil edeceği ileri sürülmüş ise de; zaman zaman Yargıtay kararlarında maddi hatalara rastlanmakta, yine aynı kararlarda maddi hatanın taraflardan birisi lehine usuli kazanımlaş hak bahşetmeyeceği vurgulanmaktadır. Mahkeme kararlarında eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması, adil yargılanma hakkının ihlâli sonucunu doğurur. Yargı organları, her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirip, hangi maddî ve hukukî sebeplerle karar verdiklerini gerekçelerine yansıtmalıdırlar. Ortaya çıkacak karar, hukukun genel ilkelerine, mevzuata ve yerleşik içtihatlara tamamen aykırı ve sürpriz sayılacak nitelikte olmamalıdır. Bu durum yerel mahkeme kararında de değinildiği üzere "sürpriz karar yasağı" olarak da ifade edilmektedir. Ne var ki mevzuata aykırı olan veya bir kanun normunun unutularak hatalı şekilde verilen karardan dönülmesi sürpriz karar olarak değerlendirilemez. Kısaca, sürpriz bir karardan dönülmesi sürpriz olarak kabul edilemez. Aksi takdirde her içtihat değişikliğinin salt bu nedenle sürpriz karar olarak değerlendirilmesi gerekir. Sürpriz olan husus, kararın sonuç değil, gerekçe kısmıyla ilgilidir. Hukuka ve kanuna aykırılık teşkil eden veya hakkaniyete uygun olmayan kararlar emsal gösterilemez. Elektrik Piyasası Kanununun 15. maddesinin söz konusu olmaması halinde 22. Hukuk Dairesinin önceki kararlarında hukuka aykırılıktan bahsedilemez. Asıl işin bölünerek alt işverenlere verilemeyeceği, ancak özel bir yasal düzenleme durumunda verilebileceği Yargıtay ilgili daireleri tarafından kabul edilmektedir. Örneğin, karayollarına ilişkin işler, posta hizmetleri, sağlık hizmetleri ve belediye hizmetleri yasalarındaki özel düzenlemeler nedeniyle bölünerek alt işverenlere verilebilmektedir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 15. Maddesinin (g) bendi 14.03.2013 tarihli 6446 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılmış ve bu yeni yasal düzenlemenin 22. Maddesi gereğince hangi faaliyetlerin hizmet alımı yoluyla yaptırılabileceğinin enerji piyasası kurulu tarafından belirleneceği düzenlenmiştir. Yeni düzenlemeye göre asıl işlerin bölünerek alt işverene verilmesi önünde yasal bir engel yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2009/4106, Karar No: 2010/1373, Tarih: 16.02.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/4106 E.  ,  2010/1373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ............vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 26/07/2001 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05/06/2007 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazına gelince; dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacılar, ortak mirasbırakanları olan babalarının, eylem yeteneği bulunmamasından yararlanan davalı kardeşleri ...'ın, mirasbırakana ait banka hesabından, mirasbırakana çektirdiği parayı aldığını belirterek, davalının aldığı paranın kendilerine verilmesini istemişlerdir.

Dosyadaki mirasçılık belgesinden davacıların toplam 4/6, davalının ise 2/6 pay oranında mirasçı oldukları anlaşılmaktadır.

Dava dilekçesinde 10.000,00 YTL'nin davalıdan alınmasını isteyen davacılar, çekilen paranın 20.909,00 YTL olduğunun anlaşılması üzerine istek sonucunu ıslah ederek artırmadıkları gibi ek dava da açmadıklarından davalıdan isteyebilecekleri tutar, dava dilekçesinde istedikleri tutarın, davalının 1/3 orandaki miras payı indirildikten sonra kalan tutardır.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, bankadan çekilen tutara göre istemin tümden kabul edilmiş olması, Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 74. maddesinde yer alan yargıcın, tarafların iddia ve savunmaları ile bağlı olup ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremeyeceğine ilişkin düzenlemeye uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA; davalının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/02/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Bu doküman 5070 Sayılı Yasa hükümlerine göre elektronik olarak imzalanmıştır.
Yargıtay — Esas No: 2015/12594, Karar No: 2016/9480, Tarih: 13.06.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/12594 E.  ,  2016/9480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi .... Köyü 531 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Hükme esas alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya elverişli değildir.

Şöyle ki;

1-Mahkemece dava konusu taşınmazın değerlendirilmesinde, arsa mı arazi mi olduğu tespit edilmeden soyut olarak dava konusu taşınmazların m² değerinin 60 TL olacağı belirtilerek bir değer bulunmuştur.

Mahkemece dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihinde kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığının, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığının, özellikle etrafının meskûn olup olmadığının, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumunun, hangi amaçla plan kapsamına alındığının, yerleşim merkezlerine uzaklığının, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanaklarının, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıklarının belediye başkanlığından araştırılarak, bu konuda taraflara delillerini ibraz etmek üzere süre verildikten sonra, mahallinde yapılacak keşif sonucunda, taşınmaz arsa vasfında ise mahkemece tarafların vereceği ya da re'sen getirtilecek uygun emsallerin 11. maddenin (d) bendinde öngörülen vergiye esas olmak üzere ilgili belediyelerce bulundukları cadde veya sokak için değerlendirme tarihindeki asgari m² değerleri getirtilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme, emsal taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan satış tarihleri itibarıyla imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parseli olup olmadığının da belediye imar müdürlüğü ve tapu müdürlüklerinden araştırılıp bu emsallere göre ve ayrıntılı olarak karşılaştırma yapan raporlar alınarak oluşacak duruma göre, arazi vasfında ise gelir metodu esas alınarak dava tarihindeki değerinin tespiti için alınacak bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulması gerekirken taşınmazın nitelikleri denetlemeye elverişli şekilde belirlenmeden, soyut ifadelerle değer belirleyen bilirkişi raporuna göre eksik inceleme sonucu karar verilmesi,

2-Dava tarihinden itibaren dört aylık süreninin bittiği 27.09.2014 tarihinden karar tarihine kadar tespit edilen kamulaştırma bedeline faiz uygulanması gerekirken, faizin 26.09.2014 gününden başlatılması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 13.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15610, Karar No: 2018/5555, Tarih: 25.06.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/15610 E.  ,  2018/5555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Davacı, .... sicil numaralı işyerinde geçen çalışmalarının gerçek olduğunun tespitiyle kesilen yaşlılık aylığının yeniden bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının fiili çalışmaya dayanmadığından bahisle iptal edilen sigortalılığının geçerli olduğunun tespiti ile 01.10.2010 tarihinden itibaren yaşlılık aylığına müstahak olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile “davacının ... sicil nolu iş yerindeki çalışmalarının gerçek ve fiili olduğunun tespitine, davacının kesilen yaşlılık aylığının kesildiği tarihten itibaren yeniden bağlanması gerektiğinin tespitine” karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının dava dışı .... sicil numaralı... adına reklam ve internet aboneliği hizmetleri faaliyetinden kapsama alınmış işyerinden 02.06.2010-05.07.2010; 03.08.2010-06.09.2010 tarihleri arasında 69 gün hizmetinin bildirildiği, davacıya 01.10.2010 tarihinden itibaren 506 sayılı Yasa kapsamında yaşlılık aylığı tahsis edildiği, davalı Kurumun 04.11.2013 tarihli denetmen raporuna istinaden ... sicil numaralı işyerinden yapılan bildirimlerin fiili çalışmaya dayanmadığı gerekçesi ile iptal edildiği, davalı Kurumun denetimi sırasında ifadesine başvurulanlardan ...’ın adı geçen işyerinde sigortalılığının yapılması karşılığında 180 Lira para verdiğini beyan etmişken yargılama sırasında tanık olarak davacı ile birlikte ...’in işyerinde çalıştıklarını, inşaatlarda temizlik işlerine gittiklerini beyan ettiği, yine ... isimli sigortalının Kurum denetmenine inşaatlarda temizlik işleri yaptıklarını ifade etmişken, ceza yargılaması sırasında eşinin kanser hastası olması sebebi ile sağlık yardımlarından yararlanmak için ayda 175 Lira vererek para karşılığında sigortalı gösterildiklerini kabul ettiği, davalı Kurumca ifadesine başvurulan sigortalıların bir kısmının para karşılığında sigortalı gösterildiklerini kabul ettiği, bir kısmının bildiriminin yapıldığı işveren ...’i tanımadıklarını beyan ettiği, bir kısım sigortalının da temizlik işi yaptıklarını ifade ettiği, davacı asilin duruşmada alınan beyanında, ...’e ait işyerinde 2009 yılında tam hatırlamadığı bir tarihte çalıştığını ifade ettiği, adı geçen işyerinden davalı Kuruma hiç prim ödemesi yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davacının dava dışı ... işyerinden 2010 yılında hizmeti bildirilmişken 2009 yılında tam olarak hatırlamadığı bir tarihte çalıştığını ve işyerinin faaliyet konusu olmadığı halde inşaatlarda temizlik işi yaptıklarını beyan etmesi, sigortalıların bir kısmının fiilen çalışmadıkları halde para karşılığında sigortalı gösterildiklerini ikrar etmeleri, tanık ...’ın davalı Kurumdaki beyanında fiilen çalışmadığı halde para karşılığında sigortalı gösterildiğini kabul etmişken, bu beyanından dönerek yargılama sırasında davacı ile birlikte çalıştıklarını beyan etmesinin izah edilebilir bir sebebinin olmaması karşısında davacının fiili çalışmasından söz edilemeyeceğinden, davalı Kurumun sigortalılığı ve buna dayalı olarak yaşlılık aylığını iptal eden işleminin yerinde olduğu açıktır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın davanın reddine karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve hatalı değerledirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA 25.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8222, Karar No: 2015/7814, Tarih: 11.06.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/8222 E.  ,  2015/7814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan 418 ada 1, 2, 3, 4, 59 ve 60 parsel sayılı 2.244.46, 2.013.52, 2,072,46, 2.702.23, 4.365,81 ve 5.569,38 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeni ile sırasıyla davalılar ..., ..., ..., ..., ... ve ... adlarına tespit edilmiştir. Davacılar ... ve müşterekleri, tapu kaydı ve miras yolu ile gelen hakka dayanarak taşınmazların 1/2 payının kendi adlarına tescili istemi ile dava açmıştır. Mahkemece, yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, dava konusu taşınmazların kadastro tespitlerinin iptali ile payları da gösterilmek sureti ile davacılar ve davalılar adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... ile davalılar ... ve arkadaşları vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazlar belgesiz zilyetlik yolu ile davalılar adına tespit edilmiştir. Davacıların tapu kaydına dayalı olarak açtığı davada davalı taraf taksim iddiasında bulunmuş, mahkemece tapu kaydının geniş sınırları ile taşınmazları kapsadığı, tapu malikleri arasında paylaşım yapıldığı, ancak kadastro tespitinden evvel davacı tarafa isabet eden taşınmazların bir bölümünün ... adına tespit edilip bir kısmının da orman sınırları içerisinde kalması nedeni ile taksimin bozulduğu gerekçesi ile yazılı olduğu şekilde karar verilmiştir. Davalı taraf da tapu kaydına karşı çıkmamış ancak taksim olgusuna dayanmıştır. Dosya kapsamına, mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere göre tapu malikleri arasında taşınmazların paylaşıldığı, dava konusu taşınmazların davalılar murisi ...'ye isabet ettiği doğru olarak belirlenmiştir. Buna göre uyuşmazlık kadastro tespit tarihinden önce taksimin bozulmuş olup olmadığı noktasında toplanmaktadır. Tarafların iddia ve kabulleri değerlendirildiğinde, davacılar adına tespit edilen dava dışı 57 parsel sayılı taşınmazın taksimde davacı tarafın miras bırakanı ...'e isabet ettiği, bu taşınmazın yüzölçümünün 22.459,02 metrekare, dava konusu taşınmazların toplam yüzölçümlerinden 18.967,86 metrekare fazla olduğu, bu parsel hakkında dava açılmaksızın kadastro tespitinin kesinleştiği, davacı tarafın hali arazi niteliği ile ... adına tespit edilen aynı ada 58 parsel sayılı taşınmazın tespitine itiraz etmediği gibi 2004 yılında yapılan orman kadastro çalışması sırasında ormanda kaldığı belirtilen ve bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen bölüm hakkında da dava açmadığı anlaşılmıştır. Davalıların murisi ...'nün ölümünden evvel yapılan taksimden beri dava konusu taşınmazlar ve dava dışı diğer tapu maliklerine isabet eden 418 ada 5, 6 ve 7 parsel sayılı taşınmazların taksime uygun şekilde kullanıldığı göz önüne alındığında davacı tarafın kendine düşen taşınmaz bölümleri ile ilgili olarak malik sorumluluğunu yerine getirmemesi nedeni ile taksimin bozulduğundan söz edilemez. Hal böyle olunca mahkemece davanın reddine ve dava konusu taşınmazların tespit gibi tesciline karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, davalılar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edenlere iadesine, 11.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2785, Karar No: 2024/3443, Tarih: 22.02.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/2785 E.  ,  2024/3443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/760 E., 2023/926 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Adıyaman 1. ... Mahkemesi

SAYISI : 2022/399 E., 2023/136 K.

Taraflar arasındaki işe iade davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

25.10.2017 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7036 ... ... Mahkemeleri Kanunu'nun (7036 ... Kanun) 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğince 4857 ... ... Kanunu'nun 20 nci maddesi uyarınca açılan fesih bildirimine itiraz davalarında verilen kararlar hakkında temyiz yoluna başvurulamaz. Aynı Kanun'un geçici 1 inci maddesinin dördüncü fıkrasında da ilk derece mahkemeleri tarafından bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten önce verilen kararların karar tarihindeki kanun yoluna ilişkin hükümlere tâbi olduğu hususu düzenlenmiştir. Belirtilen düzenlemeler uyarınca ilk derece mahkemelerinden 25.10.2017 tarihinden sonra verilen işe iade davalarındaki kararlar hakkında bölge adliye mahkemesi kararları kesindir, bu kararlara karşı temyiz yoluna başvurulamaz.

Dosya içeriğine göre işe iade talepli somut davada, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi 25.10.2017 tarihinden sonra olduğundan, karara yönelik temyiz isteminin 7036 ... Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve geçici 1 inci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince reddine karar verilmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Peşin alının temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.