muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/22218, Karar No: 2015/11374, Tarih: 29.06.2015

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/22218 E.  ,  2015/11374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Köyü ... ve ... parsel sayılı taşınmazların kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu tarafından değerlendirmeye alınan elmanın sulu ve kuru şartlarda 2013 yılı itibarıyla dekar başına asgari ve azami verimini, ayrıntılı üretim giderleri çizelgesi ve kilogram başına toptan satış fiyatlarını gösterir biçimde veri cetvelinin ... ve ... Gıda, Tarım ve Hayvancılık İl ve İlçe Müdürlüklerinden getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6357, Karar No: 2011/5294, Tarih: 20.09.2011

**7. Hukuk Dairesi         2010/6357 E.  ,  2011/5294 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ...Ş. tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava, haksız fiilden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, iş sahibi davalı İSKİ Genel Müdürlüğü ve yüklenici diğer davalı şirket hakkında açılan davada, hasarın idari karar ve eylemden kaynaklandığı kabul edilerek, her iki davalı yönünden de yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliğine karar verilmiş ise de, varılan sonuç davanın niteliğine, tarafların sıfatına uygun düşmemiştir.

Türk Ticaret Kanununun 18. maddesi hükmünde, kendi kuruluş kanunları gereğince hususi hukuk hükümleri dairesinde idare edilmek veya ticari şekilde işletilmek üzere Devlet, vilayet, belediye gibi kamu tüzel kişileri tarafından kurulan teşekkül ve müesseselerin dahi tacir sayılacakları belirtilmiş, aynı kanunun 12/11 maddesi hükmünde de; su, gaz elektrik dağıtım, telefon, radyo ile haberleşme ve yayın yapma gibi işlerle uğraşan müesseselerin ticarethane sayılacakları hükme bağlanmıştır.

İstanbul Büyük Şehir Belediyesinin su ve kanalizasyon hizmetlerini yürütmek ve bu amaçla gereken her türlü tesisi kurmak üzere, İstanbul Büyük Şehir Belediyesi'ne bağlı, müstakil bütçeli, kamu tüzel kişiliğine haiz bir kuruluş olarak 2560 sayılı Kanunla kurulmuş olan davalı İSKİ Genel Müdürlüğü’nün, özel hukuk hükümlerine tabi olarak idare edilen bir kamu kuruluşu olduğunu kabul etmek gerekir. Bu durumda İSKİ Genel Müdürlüğü aleyhine açılacak davaların adli yargı yerinde görülmesi gerektiği kuşkusuzdur. Verilen hizmetin kamu hizmeti olması bu olguyu değiştirecek bir neden değildir.

Öte yandan, davalı şirket, özel hukuk hükümlerine tabi bir ticaret şirkettir. Gerçek kişiler ve özel hukuk tüzel kişileri aleyhine idari yargı yerinde dava açılmasının yasal olarak mümkün değildir. Bu nedenle davalı şirket yönünden de yargı yolu itibarıyla görevsizlik kararı verilemez.

Hal böyle olunca, mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak, yargılamaya devam edilmesi, taraflardan delilleri sorulup saptanması, gösterilecek deliller toplanması, toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre, davanın esası yönünden bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, davacının temyiz itirazının kabulüne karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ :Yukarıda açıklanan nedenle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin ödenen harcın istek halinde davacıya iadesine, 20.09.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2826, Karar No: 2014/13941, Tarih: 17.09.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/2826 E.  ,  2014/13941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AMASYA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/10/2013

NUMARASI : 2007/521-2013/464

Taraflar arasında görülen davada Amasya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30.10.2013 tarih ve 2007/521-2013/464 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalı şirketin ortağı olduğunu, şirketin sermayesinin 100 paya ayrıldığını, 10 payın müvekkillerini ait olduğunu, şirket yetkilisinin talebe rağmen zorunlu genel kurul toplantısını yapmadığını, faaliyet raporu ve şirketin gelir ve gider hesaplarının ibra olmadığını, müvekkillerinin kâr paylarının ödenmediğini, şirket müdürünün şirketi kendi kişisel çıkarı için kullanarak şirketi kendisine 1.601,200 TL borçlu gösterdiğini, daha sonra yapılan genel kurulda müvekkillerinin taleplerinin kabul görmediğini, şirket sermayesinin 200.000 TL'den 500.000 TL'ye çıkarılmasına karar verildiğini, ortaklar arasında güvensizlik, ahenksizlik ve huzursuzluk doğduğunu belirterek müvekkillerinin ortaklıktan çıkmasına izin verilmesini, ayrılma ve kâr payının hesaplanarak müvekkillerine ödenmesine, aksi halde şirketin fesih ve tasfiyesine karar verilmesini talep ve dava etmiş olup, harca esas değeri 356.614 TL olarak göstermiştir.

Davalı vekili, dava dilekçesinde şirketin değil ortağın hasım gösterildiğini, bu nedenle davanın husumet yönünden reddi gerektiğini, davacıların taleplerinin haklı ve geçerli nedenlere dayanmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı vekili, dava dilekçesinde şirketin değil ortağın hasım gösterildiğini, bu nedenle davanın husumet yönünden reddi gerektiğini, davacıların taleplerinin haklı ve geçerli nedenlere dayanmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; anonim ve limited şirketlerde ortaklara düşen kâr payları hesaplanırken taahhüt edilen sermaye oranını değil, ödenmiş sermaye oranına bakılmasının doğru ve TTK'nın 533'ün açık hükmünün gereği olduğu, yine sermaye borcunun büyük kısmını ödememiş davacı ortakların şirkete sermaye borcunu ifa etmiş ve şirketin malvarlığına aktif katkıda bulunarak onun büyümesinde mali destek sağlamış ortaklarla aynı şekilde ayrılma payı almalarını görüşünün hakkaniyete açıkça aykırı olduğu, TTK'nın 552'nin atfı ile limited şirketlere de uygulanacak olan TTK'nın 447/f.1 maddesinde, tasfiye bakiyesinin dağıtımında ortakların ödediği sermayenin esas alınması gerektiğinin açıkça hükme bağlandığı, somut olayda davalı şirketin davacıların ayrılma paylarının ödenmiş sermaye üzerinden hesaplanması gerektiği, 01/02/2013 havale tarihli ek raporunun ödenmiş sermaye üzerinden hesaplanan (%0,28 hisseye isabet eden değerin 15.222,82 TL+%0,28 hisseye isabet eden kâr payının 2.144,57 TL toplam 17.367,39 TL ayrılma payı hesabı) kısmına itibar edilmesi gerektiği , her ne kadar davacı dava değerini 356.614,00 TL olarak göstermiş ve harçta bu değer üzerinden yatırılmışsa da, davacının dilekçesinin açıklamalar kısmı ve netice-i talep kısmı incelendiğinde davacının ayrılma payı ile kâr payının mahkemece tespit edilen miktarını istediğinin dilekçesinden anlaşıldığı, ayrılma payı ve kâr payının 17.367,39 TL tespit edildiğinden tam kabul kararı verilerek bu değer üzerinden davanın kabulüne karar verilerek ücreti vekalet takdir edildiği, davalı yana da vekalet ücreti hükmedilmediği gerekçesiyle davanın kabulüne, davacıların davalı şirket ortaklığından çıkmasının izin verilmesine, davacıların paylarına ve kâr paylarına karşılık olmak üzere toplam 17.367,39 TL'nin davalı şirketten tahsiline, verilecek bedele dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere ticari işlerde uygulanan temerrüt faizinin uygulanmasına, toplam bedelin 10 hisse kabul edilerek 3 payının M. E. Ö.'e, 3 payının Ö. Ö.'e, 3 payının İ.. Ö..'e, 1 payının M.. Ö..'e verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmişlerdir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmişlerdir.

1-Dava, limited şirket ortaklığından çıkmaya izin verilmesi ile ayrılma ve kâr payının tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece, ayrılma payının hesaplanmasında taahhüt edilen sermaye oranının değil, ödenmiş sermaye oranının dikkate alınması gerektiğinden bahisle davacıların davalı şirketteki paylarının ödenmiş sermaye oranına göre %0,28 oranında olduğu gerekçesiyle yapılan hesaba göre yazılı şekilde karar verilmiştir. Ancak; ayrılma payının hesabında davacıların davalı şirketteki taahhüt ettikleri pay oranının dikkate alınması gereklidir. Somut olayda bu oran % 10 olup, ödenmiş sermayeye göre payın %0,28 olduğunun kabulü doğru olmamıştır. Bu nedenle, ayrılma ve kâr payının hesaplanmasında davacıların davalı şirketteki pay oranlarının %10 olduğu kabul edilmek suretiyle, yine ödenmemiş sermaye için davalı şirketin takas mahsup talebinde bulunabileceği ya da bu bedeli ayrı bir dava ile de isteyebileceği hususu da göz önünde bulundurularak inceleme yaptırmak ve sonucuna göre bir karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış,bozmayı gerektirmiştir.

2-Dosya kapsamından davacılardan M.. Ö..'in yargılama sırasında vefat ettiği anlaşılmış olup, bu durumda murise ait veraset ilamı ile, mirasçılar arasında düzenlenen ve müteveffa davacının davalı şirketteki payının davacılardan İ.. Ö..'e bırakıldığına ilişkin miras taksim sözleşmesi değerlendirilmeksizin ölü olan davacı hakkında da hüküm kurulması doğru olmamış,hükmün bu yönüylede bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

3-Açıklanan bozma sebep ve şekline göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz eden taraflara iadesine, 17.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4475, Karar No: 2016/5743, Tarih: 17.05.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/4475 E.  ,  2016/5743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Hatay 1. Sulh Hukuk ve Malatya 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

Hatay 1. Sulh Hukuk Mahkemesince, nüfus kayıt örneğine göre kısıtlı adayının yerleşim adresinin “...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Malatya 1. Sulh Hukuk Mahkemesince ise yapılan kolluk araştırmasına göre kısıtlı adayının ''...” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İki mahkeme arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının çözümü için dosya Yargıtay 17. Hukuk Dairesine gönderilmiş, Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 04.12.2014 tarih ve ... sayılı ilâmı ile Hatay 1. Sulh Hukuk Mahkemesi yargı yeri olarak belirlenmiştir.

Yargı yeri olarak belirlenmesinin ardından Hatay 1. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının nüfus kayıt örneğine göre yerleşim yeri adresinin “...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Malatya 2. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının ikamet adresinin “...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Ayrıca, 6100 sayılı HMK'nın 23/2. maddesinde “Bölge adliye mahkemesince veya Yargıtayca verilen yargı yeri belirlenmesi ile kanun yolu incelemesi sonucunda kesinleşen göreve veya yetkiye ilişkin kararlar, davaya ondan sonra bakacak mahkemeyi bağlar." hükmüne yer verilmiştir.

Aynı dosyayla ilgili olarak daha önce Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 04.12.2014 tarih ve .... sayılı ilâmı ile Hatay 1. Sulh Hukuk Mahkemesi yargı yeri olarak belirlendiğinden ve HMK'nın 23/2. maddesi gereğince Yargıtayca verilen yargı yeri belirlenmesine ilişkin kararlar davaya ondan sonra bakacak mahkemeyi bağlayacağından, uyuşmazlığın Hatay 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Hatay 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 17.05.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3838, Karar No: 2021/2081, Tarih: 24.03.2021

**14. Hukuk Dairesi         2017/3838 E.  ,  2021/2081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 03/08/2012 gününde verilen dilekçe ile meraya elatmanın önlenmesi, kal ve eski hale getirme bedeli talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 29/01/2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Davacı Hazine vekili, davalıların 164 ada 2 ve 165 ada 28 mera parsellerine ev yaparak, ve duvar çekmek suretiyle el attıklarını belirterek elatmanın önlenmesi, kal ve eski hale getirme bedeli istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, bir kısım davalılar temyiz etmiştir.

Dava, meraya elatmanın önlenmesi, kal ve tazminat istemine iişkindir.

Mahkemece, mahallinde yapılan keşif sonucu alınan fen bilirkişi raporunda, davalılar tarafından 165 ada 28 mera parselinin F, G, H ile gösterilen kısımlarına el attıkları tespit edilmiş olmasına rağmen hüküm kısmında 164 ada 2 parsel sayılı merada F, G, H ile gösterilen kısımlara elatmanın önlenmesine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Diğer taraftan Kural olarak, meraların kuru mülkiyeti Hazineye, yararlanma hakkı köy ve belediyelere aittir. Meradan yararlanma hakkı olan köy ve belediyeler yoksun kaldıkları yararlanma nedeniyle haksız elatmanın kaldırılmasını, hayvanlarının yararlanamaması sebebiyle ot bedelini, mülkiyet hakkı sahibi olan Hazine ise, haksız elatmanın giderilmesi ve bunun dışında 4342 sayılı Mera Kanununun 4/4 maddesine dayanarak meralarda meydana gelen tahribat sebebiyle eski hale getirme masraflarının tahsilini haksız eylem sahibinden isteyebilir. Davacı Hazine dava dilekçesinde tespit edilecek zararın tahsilini talep etmiştir. Bu zarar sadece uzman bilirkişi tarafından belirlenecek meranın eski hale getirilmesi için gereken bedelidir.

Mahkemece, talep olmadan İcra İflas Kanununun 30. maddesi hükmü gözardı edilerek davalılardan ayrıca muhdesatların yıkım bedellerininde tahsiline dair hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.03.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6487, Karar No: 2013/11797, Tarih: 19.11.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/6487 E.  ,  2013/11797 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı (2 kez) suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; çocuğun basit cinsel istismarı ve beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçlarından mahkûmiyetine dair Bursa 4. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 15.02.2013 gün ve 2010/165 Esas, 2013/32 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Kısa ve gerekçeli kararlarda hükmün oyçokluğu ile verildiğinin belirtilmesi, kısa kararda mahkeme başkanının imza bölümünde karara muhalif kaldığına dair şerh düşülmüş olması ve sanık müdafiin temyiz dilekçesinde mahkeme başkanının sanığın beraatine karar verilmesi yönünde oy kullandığını ifade etmiş bulunmasına karşın, duruşma tutanaklarında ve gerekçeli kararda hükmün oybirliği ile mi yoksa oyçokluğu ile mi verildiğine ve oyçokluğu ile verilmişse, kimin, hangi gerekçeyle çoğunluk görüşüne katılmadığına dair karşı oy bulunmadığı görülmekle, belirtilen hususlar araştırılarak varsa karşı oy şerhinin eklenmesinden sonra iade edilmek üzere incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12457, Karar No: 2012/19912, Tarih: 13.09.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/12457 E.  ,  2012/19912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile 6.3.2007 tarihli tüketici kredisi sözleşmesi imzaladıklarını,davalının bir kısım taksitleri ödememesi üzerine hesabı kat ederek icra takibi başlattıklarını, davalının başlatılan icra takibine haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek,davalının icra takibine vaki itirazının iptali ile icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporu esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm,davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı banka, tüketici kredisi borçlusu olan davalının bir kısım borcunu ödememesi nedeniyle bakiye alacağın tamamı için icra takibinde bulunmuştur. 4822 sayılı Kanun'la değişik, 4077 sayılı Kanun'un 10. maddesi gereği, muacceliyet şartının gerçekleşmesi için bunun sözleşmede kararlaştırılmış olması, tüketicinin birbirini izleyen en az 2 taksidi ödememesi ve en az 1 hafta süre verilerek muacceliyet uyarısında bulunulması gerekmektedir. Bankaca çekilen ihtarnamede anılan yasal düzenlemedeki şartlara uyulmaksızın borcun tamamının istendiği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, muacceliyet şartı gerçekleşmeden borcun tamamı istenilmez. Ancak, icra takibi 16.12.2008 tarihinde yapılmış olup, davacı bankanın bu tarihe kadar ödenmeyen taksitleri, çoğun içinde azda vardır kuralı gereğince talep etme hakkı vardır.

Bu durumda, mahkemece taraflardan bu konuya ilişkin delilleri sorulup, davalının takip tarihine kadar ödemediği taksitler belirlenerek bu miktar üzerinden itirazın iptaline karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 596.65 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 13.9.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15672, Karar No: 2017/17888, Tarih: 10.07.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/15672 E.  ,  2017/17888 K.**

**"İçtihat Metni"**

Güveni kötüye kullanma suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 07/10/2015 tarihli ve 2015/80607 soruşturma, 2015/71495 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin İstanbul 3. Sulh Ceza Hakimliğinin 10/02/2016 tarihli ve 2015/4158 değişik iş sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 14/02/2017 gün ve 94660652-105-34-12630-2016 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24/02/2017 gün ve 2017/10958 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında, somut olayda müştekinin şüphelinin güveni kötüye kullandıkları iddiası üzerine İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından müştekinin şikayet dilekçesinde üzerine herhangi bir araştırma yapılmaksızın daha önce işlem yapıldığı ve mükerrer kayıt olduğundan bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 30/07/2015 tarihli ve 2015/80617 soruşturma, 2015/57735 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın şüphelinin ‘’... Gıda’’ isimli şirkete gerekli özen yükümlülüğünü göstermeden kredi kullandırdığı ve kredinin geri ödenmemesi nedeni ile müşteki şirketin zarara uğradığı iddiasına yönelik olduğu, müşteki vekilinin 18/06/2015 tarihli dilekçesi ile şüphelinin ‘’... Tic. Ltd. Şti’’ isimli şirket ile yapılan işlemlerden dolayı zarara uğranıldığından bahisle şikayetçi olduğu anlaşılmakla, her iki olayın birbirinden farklı olduğu gözetilmeden herhangi bir araştırma yapılmayarak daha önce işlem yapıldığı ve mükerrer kayıt olduğundan bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, Cumhuriyet savcısının araştırma yaparak sonucuna göre karar vermesi gerekmesi karşısında, anılan Kanun’un 160. maddesi ve diğer maddeleri uyarınca soruşturma yapılmasını sağlamak maksadıyla kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulüne karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, İstanbul 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 10.02.2016 tarih ve 2016/4158 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin itiraz merciince yerine getirilmesine, 10.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.