muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/12505, Karar No: 2021/8502, Tarih: 01.12.2021

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA,

B.Sanık ...'ın mahkumiyetine ilişkin itirazının incelenmesinde ise;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekilinin hapis cezasının adli para cezasına çevrilmemesi gerektiğine ve ceza miktarına ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1.Her ne kadar yerel mahkeme tarafından sanık ...'ın tali kusurlu olduğu kabul edilmiş ise de; kazanın meydana geldiği otelin asansör sistemlerini kuran Acarbay Asansör Elektrik İnş. Ltd. Şirketi ile asansörlerin revizyon, bakım ve onarım işi için 12/03/2012 tarihinde ... ...Turizm Otelcilik Ltd. Şirketi ile sözleşme imzalandığı, sözleşme ile asansörlerin revizyon işlemlerin yapılması, revizyonun tamamlanmasından sonra aylık periyodik bakımlarının gerçekleştirilmesi ve işin yapımı sırasında kullanacağı makinalarla ilgili tüm güvenlik önlemlerini alacağını taahhüt ettiği ancak; soruşturma aşamasında keşfe binaen tanzim edilen 29/05/2012 tarihli asansör üzerinde yapılan bilirkişi raporun da; asansörün karşı ağırlığının kabin boyutuna uygun olmayan biçimde 8 kişilik bir kabin için seçilmiş bulunduğu ve uygun olmadığı, yine asansör tabanına yerleştirilen aşırı yük mekanizmasının çalışmadığının tespit edildiği, olay anında paraşüt freninin devreye zamanında etkin olarak giremediği, paraşüt frenlerinin sağ tarafının görev yaptığı ancak sol tarafının tam olarak görev yapmadığı, kabin tamponlarının tam olarak görev yapmadığı bunun da darbenin şiddetini artırdığı ve asansör kabinin büyüklüğüne nazaran motorun yetersiz olduğunun belirlendiği ayrıca sanık ...'ın ilk ifadesinde; kabinin değişmesini beyan ettiği ancak bu hususu yazılı olarak ... ...Turizm Otelcilik Ltd. Şirketine bildirmediği anlaşılmakla, asansör bakımının teknik olarak eksik yapan ve 15/02/2003 tarihli, 25021 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanmış olan Asansör Yönetmeliğinde belirtilen hususlara riayet etmeyen Acarbay Asansör Elektrik İnş. Ltd. Şirketinin genel müdürü olan sanık ... 'ın asli kusurlu olduğu kabul edildiği,

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde; TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle, aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, asli kusurlu olarak meydana gelen kaza sonucu yedi kişinin yaralanmalarına neden olan sanık ... hakkında; ... ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan biraz daha uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 01/12/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10788, Karar No: 2014/1495, Tarih: 27.01.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/10788 E.  ,  2014/1495 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 21.12.2011

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal etme

Hüküm : TCK'nın 134/2-1. cümle, 62/1, 50/1-a, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Özel hayat kavramı; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olayları ve bilgilerin tamamını içerir. Bir özel hayat görüntüsü ya da sesinin, ilgilisinin bilgisi ve rızası dışında, resim çekme veya kaydetme özelliğine sahip aletle belli bir elektronik, dijital, manyetik yere sabitlenmesi, TCK'nın 134/1. maddesinin 2. cümlesinde; bu kayıtların, taksirle ya da tamamen hukuka uygun elde edilmiş olsa dahi, bilerek, isteyerek ve ilgilisinin bilgisi ve rızası dışında ifşa edilmesi, yani; yayılması, açığa vurulması, afişe edilmesi, ilan edilmesi, kamuoyuna duyurulması, aleniyet kazandırılması, özetle; içeriğini öğrenme yetkisi bulunmayan kişi veya kişilerin bilgisine sunulması, TCK'nın 134/2. maddesinde, birbirinden bağımsız iki ayrı suç olarak düzenlenmiştir. İlk fıkradaki suçun oluşması için, görüntüdeki kişinin tanınabilir ya da sesin anlaşılabilir olması gerekmez; acıdan kaynaklanan çığlıklar veya sevişen çiftin nefes alış verişi gibi özel hayat kapsamına giren seslerin, anlaşılmaz olsa dahi, gizlice kaydedilmesi ilk fıkradaki suçun oluşumu için yeterlidir ve özel hayata ilişkin görüntü veya sesin kaydedilmesiyle suç tamamlanır. İlk fıkradan farklı olarak, ikinci fıkrada, ifşanın kabulü için, ses veya görüntüyle özel hayatı ihlale uğrayan kişinin anlaşılması, en azından anlaşılabilir olması ya da açıklanması gerekir; ayrıca, özel hayat görüntüsü veya sesinin, yetkisi bulunmayan kişi veya kişiler tarafından içeriğinin öğrenilmesiyle suç tamamlanır. İlk fıkra açısından, görüntü veya sesin kaydedilmesi; ikinci fıkra açısından, bu kayıtların ifşa edilmesi yeterli olup, başkaca bir neticenin doğması ve mağdurun zarara uğramış olması gerekmediği gibi, sanığın kaydedilen görüntüleri izlememiş ya da sesleri dinlememiş olmasının suçun oluşumuna bir etkisi yoktur.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosya kapsamına ve aksi ispatlanamayan savunmaya göre, evli ve bir çocuklu olan sanığın, bir süre duygusal arkadaşlık kurduğu katılan mağdure tarafından arkadaşlıklarının son verilmesine tepki olarak, beraber oldukları dönemde, mağdurenin bilgisi dahilinde çekim yaparak elde ettiği ona ait çıplak fotoğrafları, mağdureden habersiz ve onun rızası olmaksızın, sosyal paylaşım sitesinde oluşturduğu profiller aracılıyla, katılanın arkadaşlarına gönderdiği, bu kişilerin de, şikayete konu fotoğrafları katılana gösterdiği olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan mağdurenin çıplaklık gibi fiziksel mahremiyetini içeren görüntülerinin yayılmasına sebebiyet veren sanık hakkında atılı suçun yasal unsurlarının oluştuğunun kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden, sanığın, atılı suçu katılanın kendisine yönelik baskısı ve şantajları sonucu işlediğine, fazla ceza verildiğine, haksız tahrik hükümlerinin ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanığa hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, sanık hakkında belirlenen tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine ve bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktarın belirlenmesi sırasında uygulanan Kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususların aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün üçüncü paragrafındaki “her bir günü” ibaresinden önce gelmek üzere “300 gün karşılığı ve TCK'nın 52/2. maddesi gereğince” ibaresinin ilave edilmesi ve hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20935, Karar No: 2014/3672, Tarih: 27.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/20935 E.  ,  2014/3672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçunun cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve sanığın lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, yüklenen suç tarihi olan 26.10.2003’ten hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden kamu davasının düşürülmesi yerine sanığın mahkumiyetine karar verilmesi yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 27.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5424, Karar No: 2023/6601, Tarih: 19.12.2023

**8. Hukuk Dairesi         2021/5424 E.  ,  2023/6601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TARİHİ : 11.01.2016

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi hükmü

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2016/7 E., 2018/18 K.

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve esas hakkında yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı ... Köy Tüzel Kişiliği vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sonucu, ... ili Merkez ilçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan ... mevkii 104 ada 36 parsel ... 1.504,43 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, çayır vasfıyla, 29.11.2015 tarihinde ... Köy Tüzel Kişiliği adına tespit edilmiştir.

Davacı Hazine vekili dava dilekçesinde, ... ili Merkez ilçesi ... Köyü 104 ada 36 parsel ... taşınmazın kadastro çalışmalarında davalı Köy Tüzel Kişiliği adına tespit edildiğini, ekili ve dikili muhdesatı bulunmayan yerlerin Hazine adına tescili gerektiğini ve davalının zilyetlik koşullarını sağlamadığını ileri sürerek, kadastro tespitinin iptali ile taşınmazın Hazine adına tescilini talep etmiştir.

Davacı Hazine vekili dava dilekçesinde, ... ili Merkez ilçesi ... Köyü 104 ada 36 parsel ... taşınmazın kadastro çalışmalarında davalı Köy Tüzel Kişiliği adına tespit edildiğini, ekili ve dikili muhdesatı bulunmayan yerlerin Hazine adına tescili gerektiğini ve davalının zilyetlik koşullarını sağlamadığını ileri sürerek, kadastro tespitinin iptali ile taşınmazın Hazine adına tescilini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; benzer nitelikte ... yöresinde bulunan taşınmazlara ilişkin Yargıtay ve mahkeme kararları, Yargıtayın yerleşik içtihatları, taşınmaza komşu bulunan tüm parsellere ait tutanaklar ve dayanakları, mahalli bilirkişi ve tanıkların beyanları, eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğrafı ile amenajman planı gözetildiğinde dava konusu taşınmazın orman içi açıklığı niteliğinde ve orman sayılan yerlerden olmadığı, taşınmazın üzerinin çayır otuyla kaplı olduğu, taşınmaz etrafında bulunan tarım parselleri ile benzer özelliklere sahip olduğu, taşınmazın eski sahipleri tarafından köy tüzel kişiliğinin kullanımına bırakıldığı, 60 - 70 yıldır köyün ortak kullanımında olduğu, köy içerisinde hayvanların otlatıldığı ve dinlendirildiği yer olarak kullanıldığı, eskiden beri arazi üzerinde ekip biçme işleminin olmadığı, sadece hayvanların otlatılması amaçlı olarak kullanıldığı, zilyetliğin uzun yıllardan beri imar - ihya edilerek ekonomik amacına uygun şekilde devam ettiği, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği gerekçesi ile davacı Hazinenin davasının reddine, dava konusu ... ili Merkez ilçesi ... Köyü ... mevkiinde kain 104 ada 36 parsel ... 1.504,43m² yüzölçümlü taşınmazın ... adına tespitteki vasfıyla tapuya kayıt ve tesciline, karar kesinleştiğinde dosyanın ... Tapu Sicil Müdürlüğüne gönderilmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararına karşı davacı Hazine vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince, ileri sürülen istinaf nedenlerine ve re' sen gözetilen kamu düzenine ilişkin hususlara göre; dinlenen mahalli bilirkişi ve tespit bilirkişisi beyanlarından çekişmeli taşınmazın hayvan otlatmak ve dinlenmek için kullanıldığının anlaşıldığı, teknik bilirkişi raporlarından ve mahkeme gözleminden üzerinde çayır otlarının bulunduğunun ve mevcut ağaçların yaşlarının da 5 - 15 olduğunun, Hazineye ait 104 ada 33 parsel ile aynı özellikte bulunduğunun anlaşıldığı, hayvan otlatmak ve dinlendirmek şeklinde sürdürülen zilyetliğin ekonomik amaca uygun bulunmadığı, bu nedenle davalı lehine zilyetlik koşullarının gerçekleştiği yönündeki mahkeme gerekçesinin doğru görülmediği, bu hususun ise yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği gerekçesiyle, davacı Hazine vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, ... Kadastro Mahkemesinin 25.04.2018 tarih ve 2016/7 Esas, 2018/18 Karar ... kararının 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 ... Kanun) 353/(1)-b.2 maddesi uyarınca kaldırılmasına, yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına, davacı Hazine tarafından açılan kadastro tespitine itiraz davasının kabulü ile ... ili Merkez ilçesi ... Köyü 104 ada 36 parsel ... taşınmazın davalı adına olan tespitinin iptaline ve tespitteki vasfı ve yüzölçümüyle Hazine adına tesciline karar verilmiş; ... bu karar davalı Köy Tüzel Kişiliği vekili tarafından temyiz etmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun ( 6100 ... Kanun) 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı ... Köy Tüzel Kişiliği vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 ... Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

3402 ... Kanun'un 36/A maddesi gereğince harç alınmasına mahal olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13607, Karar No: 2014/8572, Tarih: 08.04.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/13607 E.  ,  2014/8572 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükme esas alınan İstanbul Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 1.İhtisas Kurulu'nun 05/10/2011 tarihli 2228 karar sayılı raporunda yer aldığı üzere 1999 yılında, doğum sonrası saptanan kalp anomalisine yönelik 01.07.2008 tarihinde Kartal Koşuyolu Yüksek İhtisas Eğitim ve Araştırma hastanesinde uygulanan ameliyat sonrası 07.07.2008 tarihinde hastaneye düşük kalp debisi sendromu ile başvurduğu ve uygulanan drenaj ameliyatına rağmen öldüğü bildirilen çocuğun ölümünün düşük kalp debisi sendromu sonucu meydana gelmiş olduğu,19 Mayıs Üniversitesi Tıp Fakültesinde 4.8.2008 tarihinde uygulanan ameliyat esnasında perikard boşluğu içinde sol atrium duvarı üstünde saptanan iğnenin Kartal Koşuyolu Yüksek İhtisas Eğitim ve Araştırma Hastanesinde uygulanan 1.7.2008 tarihli ameliyat esnasında unutulmuş olmasının bir eksiklik olduğu, ancak bu eksikliğin ölüm üzerine etkisinin bulunmadığının belirtildiği olayda, yapılan yargılama sonunda, suç açısından failin taksirinin bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilin sanığın kusurlu olduğuna, eksik incelemeye ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle beraate ilişkin hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 08.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/9047, Karar No: 2007/16327, Tarih: 02.10.2007

**21. Hukuk Dairesi         2007/9047 E.  ,  2007/16327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ordu İş Mahkemesi

TARİHİ : 02/03/2007

Davacı,  SSK süreleri hariç 1.1.1987 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi .tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi..

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere  göre davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan  temyiz itirazlarının reddine;

2-Dava davacının1.1.1987-24.4.2006 tarihleri arasında çakışan SSK hizmetleri dışında kalan sürede Tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun tesbiti istemine  ilişkindir.

Mahkemece istem aynen kabul edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere  göre davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan  temyiz itirazlarının reddine;

2-Dava davacının1.1.1987-24.4.2006 tarihleri arasında çakışan SSK hizmetleri dışında kalan sürede Tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun tesbiti istemine  ilişkindir.

Mahkemece istem aynen kabul edilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına  girenlerin  belirtilen  şekilde  prim  borçlarının  ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine  göre  kayıt  ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan fındık ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, Çay Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının 1.1.1987 tarihinde tarım  Bağ-Kur sigortalısı olarak tescilinin yapıldığı ve 17.12.1987 tarihinde  SSK.'na tabi çalışması nedeniyle bu tarih itibariyle tarım Bağ-Kur sigortalılığının sona erdirildiği, 1997,1998 ve 1999 yıllarında prim ödemelerinin bulunduğu kooperatif kaydının olmadığı, tapulu zirai arazisinin olduğu, arazilerinin kadastro yolu ile 2002 yılında üzerine kayıtlandığı, 17.11.1987-31.1.1988, 15.11.1988-22.7.1999, 21.9.2002-30.9.2002, 5.3.2005-30.10.2005 tarihleri arasında kısa süreli  506 sayılı Yasa'ya tabi çalışmalarının bulunduğu anlaşılmaktadır. Davacının 1.1.1987, 17.12.1987 tarihleri arasında sigortalı olduğu konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmamaktadır. Ancak, 17.12.1987-31.12.1996 ve de 1.1.2000-24.4.2006 tarihleri arasındaki dönemde tevkifat yoluyla prim kesintisi yapıldığına ilişkin bir belge bulunmadığı gibi bu dönemde 2926 sayılı Yasa'da yazılı kayıtların bulunduğuna ilişkin mahkemece de bir araştırma yapılmadığı görülmektedir.   Hal böyle olunca tarım Bağ-Kur sigortalılığının oluşup oluşmadığının tesbiti için 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesinde belirtilen kayıtların araştırılması gerekir.

Yapılacak iş; tapu dairesinden davacıya ait tarla ve bahçelerin 2002 yılında kadastro geçmesi ile edinildiği nazara alınarak, bu tarla ve bahçelerin 2002 yılından önceki ihtisap tarihlerinin geldileriyle birlikte tapu dairesinden,  varsa emlak kayıtları belediyeden sorularak Ziraat Bankası, Ziraat Odası, Tarım Satış Kooperatif ve Birlikleri, Tarım Kredi Kooperatifleri gibi tarımsal faaliyetleri organize eden kuruluş ve idarelerin kayıtlarından yararlanmak, ayrıca köy ve mahalle muhtarlarının bu durumu Kuruma bildirmekle yükümlü oldukları yasacada öngörüldüğünden ilgili muhtarlıktan bilgi almak gerekirse bu tarihlerde görev yapan muhtar ve azaların bilgilerine başvurmak ve tüm deliller birarada değerlendirilerek sonuca gitmektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve değerlendirme sonucu salt tanık beyanlarına dayanılarak davacının prim kesintisinin bulunmadığı    17.12.1987-24.4.2006 yıllarında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbitine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 2.10.2007  gününde oybirliğiyle karar verildi.