muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/363, Karar No: 2013/1596, Tarih: 27.11.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2013/4-363 E.  ,  2013/1596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 10. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2012

TEMYİZ EDEN: Davalılar vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, haksız fiil nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemenin, davanın kısmen kabulü ile “her bir davacı için 7.500,00 TL den toplam 22.500,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline” dair verdiği karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine, Özel Daire'ce davalı Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden, dava konusu eylemin idarenin hizmet kusurundan kaynaklanması nedeniyle yargı yolu bakımından görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esasına girilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu, diğer davalılar yönünden ise manevi tazminat miktarının fazla  olduğu gerekçesiyle bozulmuş; daha sora davacılar vekilinin karar düzeltme istemi üzerine Özel Dairece; davalı Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı’nın arsa sahibi olarak diğer davalılar ile kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzaladığı, davanın davalı Belediyenin kamu tüzel kişiliği sıfatı ile hizmet kusuruna değil, malik sıfatıyla sorumluluğuna dayanıldığından işin esasına girilmesi gerektiği, diğer davalılar hakkında tazminat miktarının fazla olduğu şeklindeki bozma kararının davalı Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığına da teşmili gerektiği gerekçesiyle Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı yönünden bozma gerekçesinin değiştirilmesine karar verilmiştir.

Yerel mahkemece, takdir edilen tazminat miktarının fahiş olmadığı gerekçesiyle önceki kararda direnilmiştir.

Direnme hükmünü davalılar vekili temyiz etmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu'nun önüne gelen uyuşmazlık; Yerel Mahkemece hükmedilen manevi tazminat miktarının somut olayın gerçekleşme biçimine, hak ve nesafet kurallarına göre uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Öncelikle konuya ilişkin yasal düzenleme ve ilkelerin ortaya konulmasında yarar vardır:

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu (TMK)'nun 24. maddesinde;

“Hukuka aykırı olarak kişilik hakkına saldırılan kimse, hakimden, saldırıda bulunanlara karşı korunmasını isteyebilir.

Kişilik hakkı zedelenen kimsenin rızası, daha üstün nitelikte özel veya kamusal yarar yada kanunun verdiği yetkinin kullanılması sebeplerinden biriyle haklı kılınmadıkça, kişilik haklarına yapılan her saldırı hukuka aykırıdır.”

Mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu (BK)'nun 49. maddesinde de;

“Şahsiyet hakkı hukuka aykırı bir şekilde tecavüze uğrayan kişi, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat namıyla bir miktar para ödenmesini dava edebilir.

Hakim, manevi tazminatın miktarını tayin ederken, tarafların sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate alır.

Mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu (BK)'nun 49. maddesinde de;

“Şahsiyet hakkı hukuka aykırı bir şekilde tecavüze uğrayan kişi, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat namıyla bir miktar para ödenmesini dava edebilir.

Hakim, manevi tazminatın miktarını tayin ederken, tarafların sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate alır.

Hakim, bu tazminatın ödenmesi yerine, diğer bir tazmin sureti ikame veya ilave edebileceği gibi tecavüzü kınayan bir karar vermekle yetinebilir ve bu kararın basın yolu ile ilanına da hükmedebilir.”

hükümleri yer almaktadır.

TMK’nun 24. ve BK’nun 49. maddesinde belirlenen kişisel çıkarlar, kişilik haklarıdır. Kişilik hakları ise, kişisel varlıkların korunmasıyla ilgilidir. Kişisel varlıklar, bedensel ve ruhsal tamlık ve yaşam ile nesep gibi insanın, insan olmasından güç alan varlıklar ya da kişinin adı, onuru ve sır alanı gibi dolaylı varlıklar olarak iki kesimlidir.

Görüldüğü üzere, BK'nun 49. maddesi gereğince kişisel hakları zarara uğrayanların manevi tazminat isteme hakları vardır.

Burada kural olarak; doğrudan doğruya zarar görme koşulu söz konusudur. Ancak, kişilik değerlerinin kapsam ve çerçevesi; hayatın olağan akışına, yerleşik değer yargılarına ve yaşam deneyimine bağlı olarak belirlenmelidir. BK'nun 49. maddesi genel bir düzenleme olup, öngördüğü koşullar gerçekleştiğinde, ruhsal uyum dengesi sarsılanın, kişilik değerlerine saldırı nedeniyle manevi tazminat isteyebilmesi olanağı vardır.

Öte yandan, 22.6.1966 tarih ve 1966/7 Esas 1966/7 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nda BK’nun 47. (6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu(TBK)’nun 56.) maddesinde düzenlenen manevi tazminatta kusurun gerekmediği, ancak manevi tazminatın takdirinde etkili olabileceği hususları açıkça vurgulanmıştır. Bu kararın gerekçesinde de taktir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar açıkça gösterilmiştir. Bunlar, her olaya göre değişebileceğinden, hâkim bu konuda taktir hakkını kullanırken, ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Yine BK 47 (TBK 56). maddesi hükmüne göre; hâkimin özel halleri göz önünde tutarak, manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği tutar adalete uygun olmalıdır. Bu para tutarı, aslında ne tazminat ne de cezadır. Çünkü mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını amaç edinmediği gibi, kusurlu olana yalnız hukukun ihlalinden dolayı yapılan bir kötülük de değildir. Aksine, zarara uğrayanda bir huzur duygusu uyandırmayı, aynı zamanda ruhi ızdırabın dindirilmesini amaç edindiğinden, tazminata benzer bir fonksiyonu da vardır. O halde bu tazminatın sınırı, onun amacına göre belirlenmelidir. Taktir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Manevi tazminatın miktarının belirlenmesinde kişilik haklarına yapılan saldırının niteliği ve tarafların ekonomik - sosyal durumu da dikkate alınmalıdır (Kılıçoğlu, Mustafa: Tazminat Hukuku, Legal Yayıncılık, İstanbul 2010, s.1053.; Reisoğlu, Safa: Borçlar Hukuku Genel Hükümler, Beta Basım, İstanbul 1998, s.197-198; Oğuzman/Dural: Aile Hukuku, Filiz Kitabevi, İstanbul 1994, s.655;  Hukuk Genel Kurulu'nun 14.04.2010 gün ve E:2010/2-203, K:2010/220; 06.03.2013 gün ve 2012/2-707 E., 2013/303 K. sayılı ilamları).

Somut olayda, dava konusu inşaatta gece yapılan çalışmalar nedeniyle davacıların kişilik haklarının saldırıya uğradığı konusunda Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık hükmedilen tazminatın miktarı konusundadır.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle tarafların ekonomik durumlarına, manevi tazminatın taraflar için zenginleşme aracı olmamasına, paranın alım gücü dikkate alındığında hükmedilen manevi tazminat miktarının fazla olduğunun anlaşılmasına göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Hukuk Genel Kurulu'ndaki görüşmeler sırasında bir kısım üyelerce, hükmedilen manevi tazminat miktarının yerinde olduğu belirtilmişse de bu görüş Hukuk Genel Kurulu'nun çoğunluğunca yukarıda açıklanan nedenlerle yerinde görülmemiştir.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç :  Davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının bozma ilamında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, aynı Kanunun 440. maddesi uyarınca, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 27.11.2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16756, Karar No: 2014/25665, Tarih: 01.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/16756 E.  ,  2014/25665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2014

NUMARASI : 2012/424-2014/155

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 01.06.2002-01.03.2005; 01.07.2005-30.10.2005; 01.01.2006-30.04.2006 tarihleri arasında davalıya ait işyerinde hizmet akdine dayalı olarak geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen hizmetlerinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının davalının sevk ve idaresinde, bütün mesaisini davalının emrine hasredecek şekilde çalışmadığı, davacının çalışmasının hizmet akdinin unsurlarını taşımadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hizmet akdi Borçlar Kanunu'nun 313. maddesinde belirlendiği üzere iş sahibi ile işçi arasında yapılan belli veya belli olmayan bir süre için görülen iş karşılığı ücret ödenmesini gerektiren bir sözleşmedir. Hizmet akdi, ücret, bağımlılık ve zaman unsurlarını taşımalıdır. Sigortalılığın oluşumu yönünden gerekli olan zaman unsuru, iş görecek kişinin belli bir zaman dilimi içerisinde, hizmetini işverenin emrine hasretmesidir. Bu zaman dilimi günün tüm süresini kapsayabileceği gibi, günün veya haftanın belli saatlerine de hasredilebilir. Haftanın veya ayın belli gün ve saatlerinde dahi çalışma söz konusu olabilir. Sigortalı sayılabilme yönünden gerek ücretin kendisi, gerekse ödenme biçim ve yöntemi zorunlu bulunmamaktadır. Son olarak hizmet akdinin bağımlılık unsuru ise çalışanın, hizmetini belli bir zaman dilimi içerisinde, işverenin emrinde ve onun vereceği direktif doğrultusunda gerçekleştirmesidir. İşverence gösterilen işlerin, çalışan tarafından, işveren emir ve direktiflerine uygun olarak görülmesi gerekir. Bağımlılık, her an ve durumda çalışanı denetleme veya buyruğuna göre edimini yaptırma olanağını işverene tanıyan, çalışanın edimi ile ilgili buyruklar dışında, çalışma olanağı bulamayacağı nitelikte bir çalışmadır.

Somut olayda, davacının davalının arazisi içindeki taşınmazda ikamet ettiği ve arazinin, bahçenin bakımı işini yaptığı ortadadır. Buna rağmen hizmet akdinin unsurlarının oluşmadığından bahisle ve davacının çalışmasının niteliği, çalıştığını iddia ettiği arazinin büyüklüğü gibi hususlarda yeterli araştırma yapılmadan eksik inceleme ile karar verildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davacının davalının arazisi içindeki taşınmazda ikamet ettiği ve arazinin, bahçenin bakımı işini yaptığı ortadadır. Buna rağmen hizmet akdinin unsurlarının oluşmadığından bahisle ve davacının çalışmasının niteliği, çalıştığını iddia ettiği arazinin büyüklüğü gibi hususlarda yeterli araştırma yapılmadan eksik inceleme ile karar verildiği anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş; davacının çalışmasının geçtiğini iddia ettiği arazinin sürekli çalışmayı gerektirir büyüklükte olup olmadığını, mevsimlik ya da part time çalışmayı gerektirip gerektirmediğini, işçi çalıştırılacak büyüklükte bir arazi olup olmadığını, getirdiği geliri de araştırıp göz önünde bulundurarak, bölge ve mevsim koşulları da dikkate alınmak sureti ile ziraat mühendisi bilirkişi ile birlikte keşif yapılarak, yerinde tanık dinlenilerek ve özellikle davacıdan önce davalının arazisinde çalıştığı beyan edilen Hayri Vekil'in beyanı alınarak tespit etmek ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

01.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5396, Karar No: 2009/8292, Tarih: 15.05.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/5396 E.  ,  2009/8292 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kemer Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki KADASTRO TESPİTİNE İTİRAZ davasının yapılan yargılaması sonunda kurulan 09/09/2008 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi ... MİRASÇILARI ... VE .... vekili avukat ... tarafından istenilmekle, tayin olunan 28/04/2009 günü için yapılan tebligat üzerine,duruşmalı temyiz eden ... MİRASÇILARI ... VE .... gelmedi,karşı taraftan M.. S.. VE .... vekili avukat ..., davacı HAZİNE vekili avukat ..., davacı A.. A.. vekili avukat HÜSEYİN ÖZKAYGAN,S.. S.., davacı ... TURİSTİK İŞLETME A.Ş. vekili avukat ..., başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı.

K A R A R

1977 yılında yörede yapılan genel arazi kadastrosu sırasında davaya konu, 24 parsel sayılı 19350m2, 25 parsel sayılı 10450 m2, 28 parsel sayılı 7100m2, 29 parsel sayılı 7675 m2, 30 parsel sayılı 9150 m2, 88 parsel sayılı 19175 m2, 34 parsel sayılı 22025 m2, 35 parsel sayılı 11825m2, 87 parsel sayılı 5712,50m2, 89 parsel sayılı 8762m2, 90 parsel sayılı 15600 m2, 91 parsel sayılı 15600 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar tapu kaydı vergi kaydı ve zilyetliğe dayanılarak ... ( Güney Ziraat ve Ticaret A.Ş.)(sonraki unvanı ... Turistik Tesisleri A.Ş.) ile paydaşları adlarına, 36 parsel sayılı 11062m2 ve 37 parsel sayılı 7125 m2 yüzölçümündeki taşınmazlar tapu kaydı vergi kaydı ve zilyetliğe dayanılarak ... ve paydaşları adlarına, 38 parsel sayılı 11.250 m2 yüzölçümündeki taşınmaz tapu kaydı vergi kaydı ve zilyetliğe dayanılarak A.. O.. ve paydaşları adlarına, 86 parsel sayılı 34500 m2 yüzölçümündeki taşınmaz tapu kaydı vergi kaydı ve zilyetliğe dayanılarak A.. G.. ve paydaşları adlarına tespit edilmiştir.

Tespitlere karşı yapılan itirazlar sonucu Komisyonca 28, 29, 30, 88 sayılı parsellere yönelik itirazların reddine, diğer parsellere yönelik itirazların kısmen kabulüne karar verilmiş,Komisyon kararına karşı davacılar tarafından, tapu kayıtları, satın alma,zilyetlik ve miras yoluyla intikale dayanılarak itiraz davaları açılmıştır.

Diğer yandan,davacı A.. G.. tarafından,tespit tarihinden önce Asliye Hukuk Mahkemesinde ...’ye husumet yönelterek, satış vaadi senedinin iptali davası ile bu dava ile birleştirilen ve davac ... tarafından tespit tarihinden önce Asliye Hukuk Mahkemesinde A.. G..’e husumet yönelterek, açılan cebri tescil davaları, dava konusu taşınmazlar hakkında kadastro tespit tutanakları düzenlenmiş olması nedeniyle Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır.

-2-

2008/5396-2009/8292

Yargılama sırasında Hazine ve orman yönetimi orman savıyla, H.. Ö.., satın almaya dayanarak, N.. E.. ve bir kısım kişiler şahsi hak iddiasıyla davaya katılmışlardır.

-2-

2008/5396-2009/8292

Yargılama sırasında Hazine ve orman yönetimi orman savıyla, H.. Ö.., satın almaya dayanarak, N.. E.. ve bir kısım kişiler şahsi hak iddiasıyla davaya katılmışlardır.

Mahkemece verilen 23/12/1985 tarih 1977/22-1985/508 sayılı kararın taraflarca temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 23/03/1988 tarih 1986/12590-1988/2425 sayılı karar ile, H.Y.U.Y. 381 ve 388 maddelerine aykırı olarak mahkemece tevhim edilen kısa karar ile tebliğ edilen gerekçeli kararın çelişkili olduğu ve ortaya çıkan usulü aykırılığın mutlak bozma nedeni oluşturacağından yerel mahkemenin kararı ile bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak, 19/12/1988 gün ve 1988/594-209 sayılı bozmaya uyularak verilen karar, katılan Orman Yönetimi,katılan Hazine,katılan ... ... ,katılan ... Verdi ile davacı A.. A.. ve .... ve davalı ... mirasçıları ve .... Davacı ve davalı M.. P.. ve .... tarafından temyiz edilmekle, Hükmüne uyulan Yargıtay 16. Hukuk Dairesinin 20/02/1990 gün ve 1989/3801-1990/2044 sayılı bozma kararında özetle: (Tutunulan tapu ve vergi kayıtlarının revizyonları ve tedavüllerinin, çekişmeli taşınmazları dıştan çevreleyen komşu parsel tutanaklarının ve tespitlerinin dayanağı olan kayıtların getirtilmediği, tespitte dayanak tapu kayıtlarının usulünce uygulanmadığı ve uygulamanın komşu parsel kayıtları ile denetlenip, kapsamlarının belirlenmediği, tapu kayıtları kapsamları çakışmakta ise, doğru temele dayanan tapu kaydına değer verileceğinin düşünülmediği, zilyetlerle, tapu kaydı malikleri arasındaki ilişkinin belirlenmediği ve bu kayıtların geçerliliğini koruyup korumadığının irdelenmediği, zilyetliğin maddi olaylarla ispatlanmadığı, kayıt miktar fazlasını oluşturan taşınmazların zilyetlikle iktisabının mümkün olup olmadığının belirlenmediği, dava asliye hukuk mahkemesinden görevsizlikle intikal etmesi nedeniyle çekişmeli taşınmazların kadastro tespit tutanaklarının malik hanesinin tapulama komisyonunca doldurulmasının hukukça değer taşımadığından, malik hanesinin açık kabul edilmesinin düşünülmediği, Haziran 1338 tarih 339, 340, 341 ve 342, Temmuz 1312 tarih 15 sıra numaralı tapu kayıtlarının 1/7’şerden 5/7 pay karşılığı olup, 2/7 payın açık olduğu, bu payların tapuda kaydının bulunmaması nedeniyle, Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü cevabında tasdiksiz yoklama kaydı olduğu bildirildiğine göre, bu şekilde kabulü ile taraflar tasdiksiz yoklama kaydına dayanmadıklarından, tasdiksiz yoklama kayıtlarının tasarruf belgesi olup, zilyetlikle birleşmedikçe hukukça değer taşımayacağından, tüm tapu kayıtlarının paydası 5, her bir kaydın da 1 paya isabet ettiği kabul edilip, tapu maliklerinin pay hesaplarının buna göre yapılması, tapu kaydı malikleri ile taraflar arasındaki akdi ve kanuni ilişki belirlenerek, payların neye göre nasıl hesaplandığının açıkça gösterilmesi gerektiği,

Yine,dava konusu taşınmazların tapu malikleri ve mirasçıları tarafından taksim edilip edilmediği anlaşılamadığından, taksime dayanan tarafın paylaşım tarihini, tüm paydaşların paylaşıma katıldığını ve tespit tarihine kadar bunun bozulmadığını kanıtlamakla yükümlü olduğu, 3402 Sayılı Yasanın 15. maddesi gereği paylaşımın belgeler, bilirkişi ve tanık sözleri ile kanıtlanma olanağı bulunduğundan, paylaşıma dayanan tarafın bu konudaki delillerinin toplanması gerektiği,

A.. G.. payının, ...’ye satım vaadinin geçerli olduğu ve bu olgunun Hukuk Genel Kurulunun 18.04.1984 gün 1978/14-1803-1526 sayılı kararı ile kesinlik kazandığından A.. G.. payının ... adına tescili gerektiği,

M.. P.. ve Z.. P.. trampa iddiası ile dava açıp aleyhindeki hükmü temyiz ettiklerinden, paylaşımın daha önce açıklandığı gibi iddia edenlerce kanıtlanması gerektiği,

86. parselin B, 87. parselin B ve C, 88. parselin B, 91. parselin B, C ve D harfleri ile gösterilen bölümlerinin Danıştay kararı ile orman içine alındığı sözü edilen kararda taraf olmayanlar yönünden kesin hüküm olmamakla birlikte, güçlü delil oluşturacağı ve bu bölümlerin eylemli orman olduğu bilirkişi raporları ile de belirlendiğinden, bu bölümlerin orman niteliğinde Hazine adına, 90 nolu parselin B, 28 nolu parselin B ve 24 nolu parselin B ile gösterilen bölümlerinin 6831 Sayılı Yasanın 2/B maddesi gereği Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığından ve tarafların tapu kayıtları da değişir sınırlı olduğundan, bu bölümlerin dayanılan tapu kayıtlarının kapsamı dışında olduğu kabul edilip, orman sınırları dışına çıkarma işleminden tespit tarihine kadar 20 yıllık zilyetlik süresi de geçmediğinden, 3402 Sayılı Yasanın 18/1. maddesi uyarınca Hazine adına tescilinin gerektiği,

-3-

2008/5396-2009/8292

Arsa Ofisi tarafından 86 ve 87. parseller hakkında kamulaştırma işlemi yapılmışsa da ormanlar kamulaştırılamayacağından, bu parsellerin bilirkişi krokilerinde B ve C ile gösterilen bölümleri yönünden kamulaştırma işlemi geçerli olmayacağından, orman niteliğinde Hazine adına tescilinin gerektiği,

... ile ... A.Ş. arasında satışı vaadedilen taşınmazın tapuya tescili istemi ile açılan davanın reddine ilişkin kararın taraflar arasında kesin hüküm oluşturduğundan ...’in davasının da reddine karar verilmesi )gerektiğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra, 07.03.2000 gün ve 1995/140-2000/66 sayılı karar ile( Haziran 1308 tarih 339, 340, 341 numaralı tapularda toplam 3/7 pay sahipleri ya da mirasçıları arasında paylaşımın yapılmış olabileceği, aynı tarih 342 numaralı 1/7 pay tapu malikleri ile Temmuz 1312 tarih 15 numaralı tapu maliklerinin paylaşıma katılmadığı kabul edilerek 34 ila 38 numaralı parsellerin tapuda 1/7 pay karşılığı olarak Haziran 1308 tarih 339 numaralı tapunun gittilerindeki malikler ve mirasçılarına büyük pay verilerek, daha önce verilen kararla kesinleşen dava dışı 31 numaralı parsel ile çekişmeli 86-87 numaralı parsellerin bir bütün olduğu ve paylaşımda 1308 tarih 340numaralı tapu maliklerine verildiği, bu payın ...’dan Hazineye kalıp Hazine tarafından Haziran 1940 tarih 5 numarada ... ... ve A.. G..’e satıldığı kabul edilmekle birlikte tapunun gittisi Mart 1970 tarih 1 numarada A.. A..ın 20/504 (11200/282240) payı bulunduğu halde hükmü temyiz eden A.. A..a 86 ve 87/A numaralı parsellerden hangi nedenle pay verilmediği açıklanmadan, yine 87/A parselinin 86 parseldeki paylar gibi aynı kişiler adına tescil edilmeyip 89, 90 ve 91 parseller gibi tescile karar verilmesinin nedeni dahi tartışılmadan bu tapunun gittilerindeki kişiler ve mirasçılarına büyük pay verilerek adlarına tesciline, 87/A, 89, 90 ve 91 numaralı parsellerin Haziran 1308 tarih 341 numaralı tapunun gittisindeki tapu maliklerine ve mirasçılarına büyük pay verilerek, gittisindeki malikleri ve mirasçıları adına tesciline, ayrıca tapuda kayıtlı olmayan 2/7 payın da tapudaki 3/7 pay malikleri arasındaki paylaşım gözönünde bulundurularak ve onlar yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği koşullarının oluştuğu kabul edilerek Haziran 1308 tarih 339, 340, 341 sıra numaralı tapuların gittilerinde pay sahibi olan kişiler ve mirasçılarının payına eklenerek adlarına tesciline, Temmuz 1312 tarih 15 numaralı tapuda ... evlatları ..., ..., ..., ... ve ... adına kayıtlı 1/7 payın ise; taraflarla ve adlarına tescil edilen kişilerle irs ve akdi bağlantısı saptanmadan 34 ila 38, 86, 87, 89, 90 ve 91 numaralı parseller de paylaşıma göre tapuda pay sahibi olan ve aynı zamanda halen zilyetliği devam eden kişilerin paylarına eklenerek tesciline, paylaşıma katılmadığı kabul edilen Haziran 1308 tarih 342 numaralı tapuda pay sahibi ... mirasçıları M.. S.., M.. A.., ... payı ile bu tapuda ... payının gittisi olan Şubat 1967 tarih 6 numarada 10/840 pay olarak kayıtlı ... mirasçısı ... payının ve yine ...’den kızı Gülnaz’a intikal eden 1/840 payın ... ... Verdiye satılması nedeniyle ve ...’den intikalen karısı ... Bayakyağcı üzerine Ekim 1966 tarih 1 numarada intikal eden payın da dava konusu 34 ila 38 ve 86, 87, 89, 90 ve 91 numaralı parsellerin tümünde bu kişilere, geriye kalan küçük paylar verilmek suretiyle onlar adına tapuya tesciline;