muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/32454, Karar No: 2010/1153, Tarih: 25.01.2010

Davalı işveren vekili, davacının çalıştığı firmaların müvekkilinin alt işvereni olmadığını, davacının çalışması ile ilgili de herhangi bir kaydın bulunmadığını, bu nedenle davacının talep ettiği alacaklardan şirketin sorumlu tutulamayacağını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalı şirket ile davacının işvereni olan ... firması arasında araçla nişasta taşıma işi konusunda 21.08.2002 tarihinden başlayan ve 02.05.2002 tarihinde sonra eren sözleşme imzalandığı, davacı işçinin bu dönemde bu işte çalıştığı, yapılan işin niteliğine göre davalı ile dava dışı taşeron firma arasında alt üst işveren ilişkisi bulunduğu, davacının alacaklarından 4857 sayılı yasanın 2/6 maddesi gereği davalının asıl işveren olarak sorumlu olduğu, her ne kadar alt işveren aynı dönemde farklı bir işverenle aynı nitelikte taşıma sözleşmesi imzalanmış ise de yapılan nakliye sözleşmelerinin içeriği ve üst işverenlerin de isteğine uygun olarak alt işveren durumunda olan ... firmasının çalıştırdığı şoförleri hep aynı işletmelerde çalıştırdığı, dava dışı ... firmasının 2004 yılında ekonomik sıkıntıya düştüğü ve işçi ücretlerini ödeyemediği, nakliye yapılan araçlara da haciz geldiği dolayısı ile işlerin aksadığı, bu kapsamda davalı işverenin de ... firması ile aralarında yapılan sözleşmeyi feshettiği, davacının iş akdine de bu sebeple son verildiği, fesihten önce davacının bir kısım ücretlerini de alamadığı, ücretlerin ödendiğinin ispat külfeti kendisinde olan davalı herhangi bir belge sunmadığı, işyerinde fazla mesai yapıldığı, çalışmanın haftanın 7 günü ve resmi bayramlarda da devam ettiği, yine dini bayramların birinci günü hariç diğer günler de çalışıldığı, bu çalışmaların karşılığının da ödendiğine dair işverence herhangi bir belge sunulmadığı, davacının kullandığı izinlere ilişkin belgeleri tutmak ve saklamakla sorumlu olan davalının bununla ilgili de belge sunmadığı anlaşıldığından, bilirkişi hesap raporuna göre, davacı tarafın ıslah talebi de dikkate alınarak davanın kabulüne karar verilmesi gerekmiş, raporda belirlenen genel tatil ücreti ve fazla mesai ücretinden %30 hakkaniyet indirimi yapıldıktan sonra bulunan miktarlar üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi uyarınca, “Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.”

Bu maddeye göre, “bir işverenden, işyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan, bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran gerçek veya tüzel kişiyi yahut tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlar alt işveren olarak belirtilmektedir. Alt işverene verilen iş, işyerinde mal veya hizmet üretiminin yardımcı işlerinden olmalıdır. Asıl işin bölünerek alt işverene verilmesi durumunda ise, verilen iş işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren bir iş olmalıdır.

Alt işveren, üstlendiği iş için görevlendirdiği işçilerini sadece o işyerinde aldığı işte çalıştırmalıdır. İşçiler sadece asıl işverene ait işyerinde değil de, farklı işverenlere ait çeşitli işyerlerinde çalışıyorlarsa, asıl işveren-alt işveren ilişkisinden söz edilemez. Alt işverene verilen iş, işyerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin bir iş olmalı, asıl işe bağımlı ve asıl iş sürdüğü müddetçe devam eden bir iş olmalıdır.

Alt işveren işçisi, alt işveren tarafından alt işverenin aldığı işten dolayı bu süre zarfında sadece bu işte çalışmış ve alt ve asıl işveren arasındaki ilişki sona erdiğinde veya asıl işveren alt işveren ilişkisi devam ederken iş ilişkisi sonlanmış ise, işçinin feshe bağlı alacakları dahil tüm işçilik alacaklarından asıl işveren, alt işverenle birlikte sorumludur. İşçi asıl işveren ilişkisi başlamadan önce de alt işveren işçisi olarak, alt işverenin kendi işinde veya alt işverenin üstlendiği farklı bir asıl işverende çalışmış ve işçinin iş sözleşmesi sonra kurulan asıl alt işveren ilişkisi sırasında veya bitiminde sonlanmış ise, alt işveren tüm süre üzerinden işçilik alacaklardan sorumlu iken, asıl işveren sadece kendi dönemindeki süre ve ücret üzerinden alt işverenle birlikte sorumludur. Asıl işveren ilişkisi sona ermesine rağmen, işçi alt işverenin kendi veya alt işverenin yeni yüklendiği farklı bir asıl işverene ait işte çalışıyor ise, fesih olgusuna bağlı haklar hariç, asıl işverenin kendi dönemindeki ücret ve süre üzerinden ücret ve diğer işçilik alacaklarından alt işverenle birlikte sorumluluğu devam eder. İşçinin iş sözleşmesinin daha sonra sonlandırılması halinde ise asıl işveren alt işveren ilişkisinin sona erdiği tarihteki süre ve ücret üzerinden, sadece kıdem tazminatı ve gerçekleşen işçilik alacaklarından alt işverenle birlikte sorumlu olacaktır. Fesih olgusu asıl alt işveren ilişkisi sona erdikten sonra gerçekleştiği için, ihbar tazminatı ve yıllık ücretli izin alacağından asıl işveren sorumlu tutulamayacaktır.

Dosya içeriğine göre asıl işveren konumunda olan davalının ürettiği nişasta mamulünün tank konteynır araçları ile taşıma işinin davacının işvereni olan dava dışı ... firmasının yüklendiği, bu konuda 21.08.2002 tarihinde başlayan ve 02.05.2005 tarihinde sona eren sözleşme imzalandığı, sözleşme içeriğine göre davalı ile dava dışı ... firması arasında kurulan ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunu’nun 2/6 maddesi uyarınca asıl-alt işveren ilişkisi olduğu anlaşılmaktadır. Keza SSK kaydına göre davacının asıl alt işveren ilişkisi başlamadan dava dışı alt işveren işçisi olarak daha önce çalışmaya başladığı, iş sözleşmesinin de asıl işveren-alt işveren bitmeden feshedildiği anlaşılmaktadır. Mali bilirkişi raporu ve asıl işveren kayıtlarına göre davacının, işçi asıl işveren- alt işveren ilişkisi başladıktan çok sonra davalı işverenin ürettiği ve nakli gereken ürünleri kullandığı araca yüklediği ve taşıma işinde bu şekilde çalıştığı anlaşılmaktadır. Davalı şirket, davacının sadece kendisine ait işyerinde alınan işte değil, başka işte de çalıştığını savunmuş, bu konuda yük taşıma kayıtları sunmuştur. Mahkemece her ne kadar alt işveren aynı dönemde farklı bir işverenle aynı nitelikte taşıma sözleşmesi imzalanmış ise de yapılan nakliye sözleşmelerinin içeriği ve üst işverenlerin de isteğine uygun olarak alt işveren durumunda olan ... firmasının çalıştırdığı şoförleri hep aynı işletmelerde çalıştırdığı bu nedenle davalının sorumlu olduğu kabul edilerek, davalı asıl işveren asıl-alt işveren sözleşmesinin başlangıç ve bitiş tarihlerini kapsayacak şekilde kıdem ve ihbar tazminatı ile işçilik alacaklarından davalının sorumluluğuna karar verilmiştir.

1. Yukarda açıklandığı üzere, davalının asıl işveren olarak sorumlu olabilmesi için işçinin münhasıran alt işveren işçisi olarak, davalının alt işverene sözleşme ile verdiği yük taşıma işinde çalışması gerekir. Oysa kayıtlara göre davacı asıl alt işveren ilişkisi başlamadan önce alt işveren işçisi olarak çalışmaya başlamış, asıl alt işveren ilişkisi başladıktan 3-4 ay sonra davalının işinde çalışmaya başlamıştır. Davalı davacının başka işlerde çalıştığını, sadece kendi işinde çalışmadığını savunmuş ve yük taşıma kayıtları sunmuştur. Mahkemece davacının gerçek işvereni olan alt işverenin yine asıl alt işverenlik ilişkisi ile yüklendiği Çimsa şirketine karşı alt işveren işçisinin açtığı emsal dava gerekçe yapılmıştır. Dava dışı alt işverenin diğer şirketlerle taşıma işi için yaptığı sözleşme ile o işte çalışan işçilerin açtığı dava emsal olamaz. Davacı tanıkları, dava açan ve birbirine tanık olan kişilerdir. Bu nedenle kayıtlar ve tarafsız tanık anlatımları dikkate alınarak, davacının yük taşıma işine başladığı tarihten itibaren sözleşmenin sona erdiği tarihe kadar münhasıran davalının taşıma işinde çalışıp çalışmadığı somut olarak araştırılmalı ve sonucuna göre davalı asıl işverenin sorumluluğuna karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

2. Diğer taraftan kabule göre; davacının asıl alt işveren ilişkisi kurulmasından sonra, davalıya ait ürünlerin naklinde çalıştığı mali bilirkişi raporunda yük taşıma kayıtları ile anlaşılmasına ve davacının bunun dışında çalıştığının kanıtlanmamasına göre sözleşmenin başlangıcından itibaren davalının sorumluluğuna gidilmesi de isabetsizdir. Davacının yük taşımaya başladığı tarih davalı asıl işveren yanında çalışmaya başladığı tarih kabul edilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7959, Karar No: 2018/1412, Tarih: 28.02.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/7959 E.  ,  2018/1412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R-

Davacı vekili; müvekkilinin 02/10/2007 tarihinde yolcu olarak bulunduğu ... plakalı araç ile Yalova'dan Bursa istikametine doğru seyir halinde iken çok süratli ve kontrolsüz biçimde seyreden, davalıya ait ... ... plaka sayılı araç ile çarpışması neticesi yaralandığını, bu yaralanma nedeni ile müvekkilinin sol el serçe parmağının iş görmez hale geldiğini, çehresinde sabit izler, burunda doku kaybı meydana geldiğini, geçimini ziraat işleri ve emlakçılık yaparak karşılayan müvekkilinin bu kaza sebebiyle 1,5 ay yatmak zorunda kalarak çalışamadığını, iyileştikten sonra da bedenindeki sürekli sakatlık hali nedeniyle tam zeytin toplama vakti olmasına rağmen işleri ile ilgilenemediğini, yüzündeki sabit izler nedeni ile emlakçılık işine devam edemediğini, müvekkilinin kaza nedeniyle duyduğu cismani acı ve elem ile gerek bedenindeki sürekli sakatlık ve yüzündeki kötü izler ve kayıplar nedeniyle manen yıkıldığını belirterek fazlaya ilişkin hakları sakla kalmak kaydıyla kaza tarihi olan 02/10/2007 tarihinden itibaren işleyecek yasal fazi ile birlikte 1.000,00 YTL maddi, 50.000,00 YTL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili; açılan davayı kabul etmediklerini beyan etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacının davasının kısmen kabulü ile, 280,00 TL maddi tazminatın olay tarihi olan 02/10/2007 tarihiden itabaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine; meydana gelen olayda tarafların kusur oranı, davacının işten güçten kalma süresi, tarafların

sosyal ve ekonomik durumu, meydana gelen olayda davacının duyduğu elem ve ızdırap dikkate alınarak takdiren 2.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 02/10/2007 tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine dair verilen hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına ve manevi tazminatın takdirinde B.K.nun 47.maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nesafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 13,60 TL fazla alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 28.2.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9953, Karar No: 2010/1290, Tarih: 02.02.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/9953 E.  ,  2010/1290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davalılardan ...’nın hükmü temyiz eden Avukat ...'e vermiş olduğu vekaletnamenin temin edilip dosya içerisine getirtilmesinden,

2-Kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 17.12.2007 gününden önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol,su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskun olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine mesafesi, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının Belediye Başkanlığından sorulup, alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1249, Karar No: 2015/1721, Tarih: 04.02.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/1249 E.  ,  2015/1721 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/233771

MAHKEMESİ : Beyşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/06/2012

NUMARASI : 2012/5 (E) ve 2012/367 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK'nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasa'ya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği ile sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, somut olayda uygulanma olanağı bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesi uyarınca değer azlığı nedeniyle indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; katılanın, arkadaşına ait tüfeği arızalı olması nedeniyle tamir ettirmek için bıraktığı iş yerinde çalışan sanığın sözkonusu tüfeği çalarak Manavgat'ta çalışan M.. D.. isimli şahsa 150 TL'ye sattığı, ertesi gün tüfeği teslim almaya gelen katılanın olayı öğrenerek iş yeri sahibi M.. O..'a bildirmesi üzerine, tanık Mustafa'nın şüphelenerek yakalattığı sanığın, suça konu tüfeği M.. D.. isimli şahsa sattığını söylemesi ile katılanın tüfeği adı geçen şahıstan teslim aldığının anlaşılmış ise de; sanığın suçtan elde ettiği haksız çakarı iade etmemesi nedeniyle hakkında TCK'nın 168. maddesinin uygulanmamasında bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 04/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1364, Karar No: 2014/6362, Tarih: 16.10.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/1364 E.  ,  2014/6362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 11. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 16/04/2013

NUMARASI : 2011/435-2013/112

Taraflar arasındaki cezai şart alacağı ve tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili ile arsa sahibi davalılar arasında 04.11.2008 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ve ek sözleşme imzalandığını, sözleşmeler ile natamam vaziyetteki inşaatın yapılması karşılığında müvekkiline üç adet daire verileceğinin, sözleşmenin ihlâli halinde ise sözleşme bedeli kadar cezai şart ödeneceğinin ve ayrıca yapı denetim ücretinin arsa sahiplerine ait olduğunun kararlaştırıldığını, ancak davalıların yapı denetim ücretini ödemedikleri gibi bir kısım arsa ve bağımsız bölüm sahiplerinin müvekkiline vekaletname vermediklerini, bu nedenlerle müvekkilinin inşaata başlayamadığını, davalıların yükümlülüklerini ihlâl etmesi sonucu müvekkilinin zarara uğradığını ileri sürerek, sözleşmede düzenlenen 482.820,14 TL cezai şarttan şimdilik 80.000,00 TL ile müvekkilin uğramış olduğu zararın ve mahrum kaldığı gelirin hesaplanarak, şimdilik 20.000,00 TL 'nin davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar T.. A.., S.. A.., İ..A.. ve S.. K.. vekili, davalıların gerekli vekaletnameleri verdiklerini, inşaat ruhsatı alınabilmesi için öncelikle garajın projeye uygun hale getilmesi gerektiğini, yapı denetim ücretinin ödenmemesinin inşatının başlamasına engel olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalılar O.. İ.. ve A.. B.., davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar, davaya yanıt vermemişlerdir.

Fer'i müdahil O.. A.., davacının üç yıldır inşaata başlamadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin 04.11.2008 tarihinde imzalandığı, ayrıca yapı denetim borcuna ilişkin adi yazılı ek sözleşmenin imzalandığı, ek sözleşmenin, asıl sözleşmenin 5. maddesi ile aykırı hükümler içerdiği, davacı tarafça sözleşmenin imzalandığı tarihten yaklaşık iki yıl sonra 14.12.2010 tarihinde vekaletnamelerin verilmesi ve yapı denetim giderinin ödenmesi konusunda ihtarname gönderildiği, yapı denetim ücreti ile ilgili araştırmanın da 2010 yılının Kasım ayında yapılmaya başlandığı, sözleşme imzalandıktan sonra sözleşmenin ifasını engelleyen vekaletnamelerin verilmemesi veya yapı denetim bedelinin ödenmemesi hususlarının derhal iş sahibine bildirilmesi gerekirken, bu yükümlülüğü yerine getirmeyen yüklenicinin, bundan doğan sonuçlardan da sorumlu olduğu, bu nedenle sözleşmeye dayalı olarak hak iddia edemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı olarak cezai şart ve kâr mahrumiyetinin tahsili istemine ilişkindir.

Taraflar arasındaki sözleşmenin "Resim-Vergi ve Harçlar" başlıklı 5/1. maddesi, "Arsanın ve natamam inşaatın arsa sahiplerine düşen arsa ferağının yükleniciye verilmesine kadar bu gayrimenkul ile ilgili tüm vergi, resim ve harçlar ile arsa üzerindeki haciz ve ipoteklerin ödemeleri arsa sahibine aittir. Arsanın emlak vergileri, veraset ve intikal vergileri dışında kalan inşaat temel ruhsatının alınabilmesi için Belediyeye ödenmesi gereken harç, resim, pul vs. masraflar yüklenici tarafından ödenecektir." hükmünü içermektedir.

4708 sayılı Yapı Denetimi Hakkında Kanun, yapı denetim hizmet bedelini ödeme borcunu yapı sahibine yüklemektedir. Sözleşmede yapı denetim bedelinin yükleniciye ait olduğu yolunda herhangi bir hüküm bulunmadığı taktirde, yapı denetim bedelinden yapı sahibi sorumludur. Sözleşmenin 5/1. maddesinde, yüklenicinin yapı bedelinden sorumlu olduğu anlamına gelecek herhangi bir hüküm bulunmamaktadır. Taraflar arasındaki adi yazılı şekilde yapılmış ek sözleşmede, sözleşme ve Yapı Denetimi Hakkında Kanun hükümleriyle uyumlu olarak yapı denetim borcunun davalı arsa sahipleri tarafından ödeneceği yolunda hüküm getirilmiş olup; ek sözleşme, asıl sözleşme ile getirilen hükümleri ağırlaştırmadığı gibi çelişki de yaratmadığından, mahkemenin, ek sözleşmenin ve anasözleşmenin 5. maddesinin birbiri ile aykırı hükümler taşıdığı yolundaki gerekçesinde isabet bulunmamaktadır. dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nın 12. (TBK'nın 13.) maddesinde belirtilen istisna nedeniyle ek madde hükmü geçerlidir ve tarafları bağlar.

Somut olayda davacı yüklenici tarafından, dava tarihinden önce 14.12.2010 ve 09.06.2011 tarihlerinde, vekaletnamelerin verilmesi ve yapı denetim giderlerinin ödenmesi konusunda ihtarnameler gönderildiği anlaşılmıştır. Davalı arsa sahiplerince, yükleniciye vekaletnamelerin verildiği savunulmuş olup, mahkemece, yüklenici tarafından vekaletnamelerin verilmesi ve yapı denetim giderlerinin ödenmesi için keşide edilen ihtarnamelerin davalı arsa sahiplerine tebliği edilip edilmediği, arsa sahiplerinin davacıya vekaletnameleri verip vermedikleri hususunda herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmamıştır. Bu durumda mahkemece, yüklenici tarafından keşide edilen ihtarnamelerin hangi arsa sahibi ya da arsa sahiplerine tebliğ edilmişse ihtarnameleri tebliğ alan arsa sahiplerinin vekaletnameleri verip vermedikleri, yapı denetim giderlerini ödeyip ödemedikleri, ihtarnamelerin tebliği ile dava tarihi arasındaki süre nazara alınarak davalıların temerrüde düşüp düşmedikleri, kusurlu olup olmadıkları belirlenmeli, ihtarnamelerin tebliğ edilmemiş olması halinde 818 sayılı BK'nın 357. maddesi uyarınca uyarı yapmakla yükümlü olan davacı yüklenici şimdiki gibi kusurlu kabul edilip, dava reddedilmeli, davacının kusursuz, diğer anlatımla davalıların kusurlu olduğu sonucuna varılması halinde de seçimlik ceza niteliğindeki cezai şart ile olumlu zarar kapsamındaki kâr kaybının birlikte talep edilip edilmeyeceği tartışılmalı, sonucuna göre bir karar verilmelidir. Bu açıklamalar çerçevesinde inceleme yapılmadan yüklenicinin kusurlu olduğunun kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

SONUÇ :Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.