muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5664, Karar No: 2024/7282, Tarih: 09.10.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/5664 E.  ,  2024/7282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/429 Esas, 2023/460

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 5. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/77 Esas, 2020/298 Karar

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; “...” ibaresinin 1969 yılından bu yana faaliyette bulunan müvekkili ... Mesken Sanayi A.Ş.’nin ve daha sonra kurulmuş şirketler topluluğuna dahil diğer şirketlerin ticaret unvanında ve müvekkili ... Mesken Sanayi A.Ş. ile onun iştiraki olan diğer müvekkili ... Holding A.Ş.’nin markası olarak tescil edildiğini, ... Mesken Sanayi A.Ş.’nin 50 yıldır yarattığı standart ve kalite ile haklı bir üne kavuştuğunu, müvekkillerine ait “...” ibareli markanın tanınmış marka olduğu hususunda bilirkişi raporu, kesinleşmiş mahkeme kararı bulunduğunu, somut olayda tüketicinin başvuru konusu “...” ibareli markayı gördüğünde müvekkillerine ait bildiği güvendiği “...” markası olduğuna ve hatta müvekkilince lisans verilerek kullandırıldığını düşünmesinin kaçınılmaz olduğunu, başvuruyu kısmen de olsa kabul eden davalı Kurumun bu nihai kararının hukuka aykırı olduğunu, başvuru sahibinin kendisinden önceki unvan ve marka tescilini bilmediği düşünülemeyeceğinden iyi niyetli olduğundan da söz edilemeyeceğini ileri sürerek 2019-M-7422 sayılı YİDK kararının iptaline ve 2017/102225 sayılı markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı şirket davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince; dava konusu marka başvurusunda esas ve tüketici algısında markasal nitelikte gösterir mahiyetteki temel unsurun “...” ibaresi olup markadaki sair unsurların ortalama tüketici nezdinde farklı markalar ile karşı karşıya kaldıklarını anlamaya yeterli olmayacağı, tanımlanırken ya da telaffuz edilirken “...” ibaresinin tek unsur olarak ön plana çıkacağı, davacı ... Mesken Sanayi A.Ş.'ye ait 2009/23693 sayılı markanın asli unsurunun “...” ibaresinden oluştuğu, “...” ibaresinin dava konusu markaya eklenen farklara rağmen genel imaj içerisinde kaybolmadığı, davacıya ait marka ile davalının başvuru konusu markasını birbiri ile ilişkilendirme ihtimalinin bulunduğu, dava konusu marka başvurusunun “31. Sınıf: İşlenmemiş tarım ve bahçecilik ürünleri, tohumlar. Ormancılık ürünleri. Canlı hayvanlar (kuluçkalık yumurtalar, döllenmiş yumurtalar dahil). Canlı ve kurutulmuş bitkiler ve otlar. Hayvan yemleri. Malt (insan tüketimi için olmayan). Evcil hayvanlar için alta serilen maddeler; kedi kumu. 35. Sınıf: Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için İşlenmemiş tarım ve bahçecilik ürünleri, tohumlar. Ormancılık ürünleri. Canlı hayvanlar (kuluçkalık yumurtalar, döllenmiş yumurtalar dahil). Canlı ve kurutulmuş bitkiler ve otlar. Hayvan yemleri. Malt (insan tüketimi için olmayan). Evcil hayvanlar için alta serilen maddeler; kedi kumu. mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.)” mal ve hizmetleri bakımından 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin birinci fıkrası kapsamında karıştırılma ihtimalinin bulunduğu, davacı tarafça iddia edilen tanınmışlığın ispatlanamadığı, 2014-2015 yıllarına ait bir adet kesinleşmiş yerel mahkeme kararı ve bir adet TÜRKPATENT kararının, “...” ibareli markanın tanınmış olduğunun kabulü için yeterli olmadığı, davacılara ait “...” markasının tanınmış olduğu kabul edilse dahi iltibas değerlendirmesinde davacılara ait markalar kapsamındaki mal ve hizmetlere benzer görülmeyen "Açık artırmaların düzenlenmesi ve gerçekleştirilmesi hizmetleri" ile davacıların tanınmış olduklarını iddia ettikleri sektörlerin oldukça farklı ihtiyaçlara yönelik olması, aralarında yakın ilişki bulunmaması nedeniyle davalıya ait markanın, davacılara ait “..

...” ibareli markanın tanınmış olduğunun kabulü için yeterli olmadığı, davacılara ait “...” markasının tanınmış olduğu kabul edilse dahi iltibas değerlendirmesinde davacılara ait markalar kapsamındaki mal ve hizmetlere benzer görülmeyen "Açık artırmaların düzenlenmesi ve gerçekleştirilmesi hizmetleri" ile davacıların tanınmış olduklarını iddia ettikleri sektörlerin oldukça farklı ihtiyaçlara yönelik olması, aralarında yakın ilişki bulunmaması nedeniyle davalıya ait markanın, davacılara ait “...” ibareli markanın ayırt edicilik karakterine zarar vermesi, itibarına zarar vermesi ve tanınmışlığından haksız yarar sağlanması ihtimallerinin somut olay bakımından mevcut olmadığı, davacılar vekili her ne kadar bilirkişi raporuna karşı itiraz dilekçesine ekli olarak tanınmışlık iddiasına ilişkin olarak delil ibraz edip bunların incelenmesini talep etmişse de, ibraz edilen delillerin dilekçe teati aşamasından sonra ve tahkikat aşamasında ibraz edildiği, söz konusu delillerin iddianın genişletilmesi yasağı kapsamında kaldığı, karşı tarafın açık rızası veya ıslah yolu ile sürülmediği anlaşıldığından bu delillerin hükme esas alınmayacağı, ticaret unvanının fiilen kullanıldığı mal ve hizmetler bakımından, 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin altıncı fıkrası anlamında sahibine öncelik hakkı sağladığı, davacıların, ticaret unvanları ile dava konusu marka kapsamında kalan mal ve hizmetlerle aynı ya da benzer mal ve hizmetler bakımından bu ticaret unvanlarını fiili olarak kullandıklarını ispat edemedikleri, bu nedenle 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin altıncı fıkra hükmünün şartlarının somut olayda meydana gelmediği, davalı şirketin kötü niyetle hareket ettiğini gösterir somut olgu ileri sürülmediği gerekçesi ile davacı ...Ş. tarafından açılan davanın reddine, davacı ... Mesken Sanayii AŞ tarafından açılan davanın kısmen kabulü ile; “31. Sınıf: İşlenmemiş tarım ve bahçecilik ürünleri, tohumlar. Ormancılık ürünleri. Canlı hayvanlar (kuluçkalık yumurtalar, döllenmiş yumurtalar dahil). Canlı ve kurutulmuş bitkiler ve otlar. Hayvan yemleri. Malt (insan tüketimi için olmayan). Evcil hayvanlar için alta serilen maddeler; kedi kumu. 35. Sınıf: Müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için İşlenmemiş tarım ve bahçecilik ürünleri, tohumlar. Ormancılık ürünleri. Canlı hayvanlar (kuluçkalık yumurtalar, döllenmiş yumurtalar dahil). Canlı ve kurutulmuş bitkiler ve otlar. Hayvan yemleri. Malt (insan tüketimi için olmayan). Evcil hayvanlar için alta serilen maddeler; kedi kumu. mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.)” mal ve hizmetleri bakımından 2019-M-7422 sayılı YİDK kararının davacı ... Mesken Sanayii A.Ş

. Canlı hayvanlar (kuluçkalık yumurtalar, döllenmiş yumurtalar dahil). Canlı ve kurutulmuş bitkiler ve otlar. Hayvan yemleri. Malt (insan tüketimi için olmayan). Evcil hayvanlar için alta serilen maddeler; kedi kumu. mallarının bir araya getirilmesi hizmetleri; (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemler ile sağlanabilir.)” mal ve hizmetleri bakımından 2019-M-7422 sayılı YİDK kararının davacı ... Mesken Sanayii A.Ş.'nin itirazlarının reddine ilişkin kısmının iptaline, fazlaya ilişkin istemin reddine, dava konusu marka tescilli olmadığından hükümsüzlük istemi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davacılar vekili ve davalı TÜRKPATENT vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince; Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, davalı şirketin başvurusuna konu "M ..." ibareli markadaki esas unsurun “...” ibaresi olduğu, davacı ... Mesken Sanayi A.Ş.'ye ait 2009/23693 sayılı markanın asli unsurunun da “...” ibaresinden oluştuğu, davacıya ait marka ile davalının başvuru konusu markası arasında 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında ilişkilendirme ihtimalinin bulunduğu, tanınmışlık iddiasının kanıtlanamadığı, diğer yandan "Açık artırmaların düzenlenmesi ve gerçekleştirilmesi hizmetleri." ile davacıların tanınmış olduklarını iddia ettikleri sektörlerin oldukça farklı ihtiyaçlara yönelik olması, aralarında yakın ilişki bulunmaması nedeniyle davalıya ait markanın, davacılara ait “...” ibareli markanın ayırt edicilik karakterine zarar vermesi, itibarına zarar vermesi ve tanınmışlığından haksız yarar sağlanması ihtimallerinin somut olay bakımından mevcut olmadığı, davacılar vekili tarafından bilirkişi raporuna karşı itiraz dilekçesine ekli olarak sunulan delillerin dilekçe teati aşamasından sonra ve tahkikat aşamasında ibraz edildiği için Mahkemece hükme esas alınmamasında bir isabetsizlik olmadığı, davacıların, ticaret unvanları ile dava konusu marka kapsamında kalan mal ve hizmetlerle aynı ya da benzer mal ve hizmetler bakımından bu ticaret unvanlarını fiili olarak kullandıklarını ispat edemedikleri için 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin altıncı fıkrası şartlarının somut olayda meydana gelmediği, davalı şirketin kötü niyetle hareket ettiğini gösterir somut olgu ileri sürülmediği, ... Holding A.Ş. ile ... Mesken Sanayi A.Ş.'nin farklı tüzel kişilikler olduğu, birinin markasının diğerinin de markası olarak kabul edilemeyeceği gerekçesiyle davacılar vekilinin ve davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, karar davalı TÜRKPATENT vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6769 sayılı Kanunun 6 ncı maddesinin birinci fıkrası.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı Kurum vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalı Kuruma yükletilmesine, 09.10.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8265, Karar No: 2012/13438, Tarih: 05.07.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/8265 E.  ,  2012/13438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın süresinde yapılmayan ve hükmolunan cezasının süresine göre de koşulları bulunmayan duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 318. maddesi gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede gereği görüşüldü;

Suç tarihinin 2004 takvim yılında “sahte fatura düzenlemek” suçunda suça konu düzenlenen en son fatura itibariyle 14.10.2004, 2004 takvim yılında “sahte fatura kullanmak” suçunda ise gelir vergisi yönünden yapılan incelemede fatura konusu malların maliyet olarak kabul edilip sahte fatura kullanımı nedeniyle re’sen takdir önerilmemesi karşısında faturaların en son kullanıldığı ilgili dönem KDV beyannamesi itibari ile 21.10.2004 olduğu anlaşılmakla gerekçeli karar başlığında 2004 biçiminde eksik gösterilen suç tarihlerinin buna göre mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sahte fatura düzenlemek ve sahte fatura kullanmak suçlarının ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, her bir suç yönünden ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde tek hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. madde hükümleri karşısında; sanığa yüklenen 2004 takvim yılında “sahte fatura düzenlemek” ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi oldukları, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımlarının suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiğinden yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımları nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 05.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2124, Karar No: 2015/2604, Tarih: 19.02.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/2124 E.  ,  2015/2604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : NİZİP SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/03/2013

NUMARASI : 2011/33-2013/134

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; Nizip Devlet Hastanesinde görev yapan davalının, 2007 yılı Temmuz ayından, 2008 yılı Aralık ayına kadar geçen dönemde 2.639,13 TL fazladan döner sermaye ek ödeme aldığının tespit edildiğini, bahse konu alacaklarının ödenmesi hususunda davalıdan talepte bulunduklarını; ancak, herhangi bir ödeme yapılmadığını ileri sürerek; 2.639,13 TL toplam alacağın, haksız zenginleşmenin gerçekleştiği tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; alacağın zamanaşımına uğradığını, fazla ödeme yapılmasında davalının bir kusurunun olmadığını belirtmiş ve davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 66.maddesine göre, sebepsiz zenginleşmeye dayalı alacak davalarında 1 ve 10 yıllık zamanaşımı süresi öngörüldüğü, haksız iktisapta zamanaşımı başlangıcının zarar görenin verdiğini geri almaya hakkı olduğuna ıttıla tarihi olduğu; davacı S.. B..'nın, ıttıla tarihinin 06/10/2009 tarihi olduğu, zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesi ile, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

818 sayılı BK 66.maddesinde; sebepsiz zenginleşme davasının, hak sahibinin geri isteme hakkı olduğunu öğrendiği tarihten başlayarak 1 yılın geçmesi ile, 6098 sayılı TBK 82.maddesinde ise 2 yılın geçmesi ile zamanaşımına uğrayacağı düzenlenmiştir. 6098 sayılı TBK gibi 01/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6101 sayılı TBK Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 5/1.maddesinde; "TBK yürürlüğe girmesinden önce işlemeye başlamış bulunan hak düşürücü süreler ile zamanaşımı süreleri eski kanun hükümlerine tabi olmaya devam eder "düzenlemesi yeralmaktadır.

Sebepsiz zenginleşmeye dayanan alacak davalarında; bir yıllık zamanaşımı süresinin başlangıcı, kamu kurumlarında dava açılmasına emir vermeye yetkili makamın öğrenme gününden (olur vermesi tarihli) itibaren işlemeye başlar (HGK 25.06.2013 tarih ve 2003/4-422 E, 2003/439 K ).

Somut olayda, 26.08.2009 tarihli inceleme raporu 06.10.2009 tarihinde S.. B..'na tebliğ edilmiştir. Mahkemece, davacı idarenin emir vermeye yetkili makamının "iş bu davanın açılması için verdiği olur tarihi" araştırılmadan söz konusu tarih dikkate alınarak davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, 26.08.2009 tarihli inceleme raporu 06.10.2009 tarihinde S.. B..'na tebliğ edilmiştir. Mahkemece, davacı idarenin emir vermeye yetkili makamının "iş bu davanın açılması için verdiği olur tarihi" araştırılmadan söz konusu tarih dikkate alınarak davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Öyle ise mahkemece, bu ilkeler ışığında, davacı kamu hukuku tüzel kişisinde dava açma konusunda emir vermeye yetkili makamın ve bu makamın fiil ve zararı öğrenme tarihinin belirlenip, bu tarihten itibaren zamanaşımının dolup dolmadığının tespit edilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5097, Karar No: 2023/4275, Tarih: 28.09.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/5097 E.  ,  2023/4275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/423 E., 2022/859 K.

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen karşılıklı boşanma davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının esastan ret kararının ortadan kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının tazminatların miktarları ile yoksulluk nafakası yönlerinden kısmen bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

... erkek vekili dava dilekçesinde; kadının aşırı kıskanç kişiliğe sahip olduğu, müvekkilinin sürekli kendisini aldatmakla suçladığı, asılsız isnat ve iftiralarda bulunarak herkesi buna inandırmaya çalıştığı, kadının olumsuz tutum ve davranışları sebebiyle gerek aile gerekse iş hayatında büyük sorunlar yaşamasına sebep olduğu, kadının evlilik birliği sırasındaki en mahrem konuları herkese anlattığı, herkese anlatması sebebi ile müvekkilinin toplumda küçük düşmesine sebep olduğu, kadının müvekkilinin hiçbir ihtiyacı ile ilgilenmediği, müvekkilinin anne ve babası ile birlikte yaşamak zorunda kaldığını, taraflar tam bir ruhi imtizaçsızlık içinde olduğu, bir araya geldiklerinde sıkça kavga ettikleri, kadının kötü sözler söylendiği, müvekkilinin tüm gayretlerine rağmen hakaret ve kavgalarını sürdürdüğü, tarafların uzun bir süredir ayrı yaşadıkları, tarafların artık bir araya gelmelerinin ve müşterek hayatı devam ettirmelerinin mümkün olmadığını belirterek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-davacı kadın vekili cevap ve birleşen dava dilekçesinde; yaklaşık 3,5 yıl devam eden evlilik boyunca müvekkilinin üzerine düşen yükümlülükleri en iyi şekilde yerine getirdiği, eşine sevgi ve saygıda kusur etmediği, eşinin ve evinin sorumluluklarını kendisinden özveride bulunarak dört dörtlük olarak yerine getirdiği, erkeğin başka kadınla olan gayrimeşru birlikteliğine devam edebilmek ve o kişi ile evlilik tesis etmek amacıyla ortak konutu terk ettiği, sonrasında ikametgahını hiçbir zaman ve halen yaşamadığı vefat eden anne ve babasının evinde gerçeğe aykırı olarak göstererek müvekkilinden boşanmak için dava açtığı, müvekkiline izafe edilecek en ufak bir kusur bulunmadığı, evliliklerinde ilk yıldan sonra erkeğin haksız eylemleriyle ortaya çıkan sorunlarla, aldatma, hakaret, aşağılama, evden kovulma, kişiliğe saldırı, fiziki görüntüsüyle alay etme, iğrendiğini söyleme gibi onur kırıcı eylemlere yuvasını kurtarabilmek adına göğüs gerdiğini belirterek erkeğin davasının reddi ile kendi davalarının kabulüne öncelikli tarafların zina hukuki sebebine dayalı olarak boşanmalarına, bunun mümkün olmaması halinde tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, kadın yararına aylık 3.000,00 TL tedbir nafakasına, kararın kesinleşmesinden sonra yoksulluk nafakası olarak devamına ve yasal faiziyle birlikte 400.000,00 TL maddî ve 400.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 25.02.2020 tarihli ve 2020/91 Esas, 2021/506 Karar sayılı kararıyla; kadının erkeğe erkeğin aile yakınlarının yanında hakaret ettiği, erkeğin de eşi dışında başka bir kadınla gönül ilişkisi yaşadığı sabit, cinsi münasebetin kuvvetle muhtemel sağlandığı bir vakıa ispat edilmediği, kusur incelemesinde erkeğin ağır, kadının ise hafif kusurlu olduğu gerekçesiyle tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrasına dayalı açtıkları boşanma davalarının kabulüne, kadının zina sebebine dayalı boşanma davasının reddine, kadın yararına 40.000,00 TL maddî ve 35.000,00 TL manevî tazminata, yine zanaatı olan, düzenli ve geçimini sağlamaya yeter düzeyde geliri olmadığı gibi kadın çalışsa da erkeğin gelir durumu ile kadının geliri arasında ciddi sayılacak bir farkın bulunması, gelirinin kadını yoksulluktan kurtarmasının mümkün görünmemesi karşısında, kadına aylık 1.250,00 TL tedbir nafakası ile aylık 650,00 TL yoksulluk nafakasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç