muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/9505, Karar No: 2024/13080, Tarih: 03.10.2024

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; taleplerinin İlk Derece Mahkemesince yanlış anlaşıldığını, müvekkilinin 25. Dönem Toplu İş Sözleşmesi'nin 21 inci maddesi gereğince eğer hukuka uygun şekilde işe başlatılmış olsaydı 5. ücret derecesinden işe başlayacağından 15.01.2016 tarihinde 1. ücret derecesinden işe başlatılmasının ve bu tarihteki toplu iş sözleşmesine göre derecesinin belirlenmesinin hukuka aykırı olduğunu ve müvekkilinin hak kaybına uğradığını, davalının hatalı işe başlatmaması nedeniyle davacının işe geç başlatıldığını ve zararlarının doğduğunu, idare mahkemesi kararıyla davacının işe başlama tarihinin 27.04.2011 olduğunu, buna göre işlem yapılması gerektiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının fiilen işe başlatıldığı tarih olan 15.01.2016 tarihinde yürürlükte olan toplu iş sözleşmesine göre fark alacağı bulunmadığı, ücretinin doğru şekilde belirlendiği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçelerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının işe başlama tarihi, işe başlama tarihine göre derecesinin doğru belirlenip belirlenmediği ve buna göre dava konusu fark ücret, fark ikramiye ve fark ilave tediye alacaklarının bulunup bulunmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32 nci maddesi, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32 nci maddesi, 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 uncu maddesi.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Somut uyuşmazlıkta; davacı, idare mahkemesinde açtığı dava sonucu işe başlangıç tarihi kabul edilen 27.04.2011 tarihinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi uyarınca derecesinin 5. derece kabul edilerek fark alacaklarının ödenmesini talep etmiştir. Davalı taraf ise davacının işbaşı yaptığı tarihteki toplu iş sözleşmesi hükümlerine uygun şekilde 1. dereceden işe başlatılarak 27.04.2011-14.01.2016 tarihleri arasındaki tüm haklarının ödendiğini savunmuştur.

3. İlk Derece Mahkemesince davacının fiilen işe başlatıldığı 15.01.2016 tarihinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre derecesinin doğru belirlendiği gerekçesi ile davanın reddine; Bölge Adliye Mahkemesince de davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

4. Davacının iddiasının dayanağını oluşturan idare mahkemesinin söz konusu kararında, dava konusu işlemin iptaline, davanın açılış tarihi olan 27.04.2011 tarihinden itibaren davacının maddi kayıplarının ödenmesine karar verildiği görülmektedir.

5. Davalı işyerinde uygulanan 01.03.2011-28.02.2013 yürürlük süreli 23. Dönem Toplu İş Sözleşmesi'nin 36 ncı maddesinin (b) bendine göre mesleğinde en az 4 yıl çalışmış ve bu hususta belge almış ilkokul menzunlarının 5. derecede ücret derecesinden işe alınacağı belirtilmiştir. Davacının fiilen işe başlatıldığı 15.01.2016 tarihinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre derecesinin belirlenmesi hatalı olmuştur. Şöyle ki İdare Mahkemesi kararı doğrultusunda, davacının maddi kayıpları 27.04.2011 tarihinden itibaren belirleneceğine göre bu tarihte (27.04.2011) yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca ücret derecesi belirlenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekir. Yazılı gerekçe ile hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Dairemizin 14.12.2024 tarihli ve 2023/19686 Esas, 2024/2180 Karar sayılı kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

3. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22065, Karar No: 2013/13461, Tarih: 13.06.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/22065 E.  ,  2013/13461 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işverene ait işyerinde 20.03.2003-22.10.2008 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığını, en son aldığı aylığın 2.200,00-TL olduğunu, ancak davalı şirketin asgari ücretten primleri yatırıdığını belirterek eksik yatırılan primlerin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme, ilamında belirtilen şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İncelenen dosyada; mahkemece, davacının işçi alacağı davasında kabul edilen son ücret olan 2.200,00-TL net ücret üzerinden, 2008 yılı kabul edilip, önceki yıllarda bu ücretin asgari ücrete oranlaması yapılarak hesaplama yapılmıştır. İşçi alacağı davasında ise, davalı işveren vekilinin temyizi üzerine, mahkemece harç tamamlatılması için davalı işveren vekiline muhtıra çıkarıldığı, muhtıra geregi yerine getirilmediğinden temyiz talebinin reddine dair ek karar verildiği, ancak ek kararın tebliğ edilmediği dolayısıyla kararın kesinleşmediği anlaşılmıştır.

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusu her türlü delille ispatlanabilmesine karşın, ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Hukuk Genel Kurulunun 2005/21-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 288. maddesindeki (Hukuk Muhakemeleri kanunu'nun 200. maddesi) yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı, yasada düzenlenen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkündür.

Yazılı delille ispat, sınırın altında kalan miktar için tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile, varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür (HMK m. 202).

506 sayılı Kanunun 78. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı, HUMK'nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira, 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile, ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanacaktır.

506 sayılı Kanunun 78. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı, HUMK'nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira, 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile, ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanacaktır.

Somut uyuşmazlıkta; işçi alacağı davasında kabul edilen ücret üzerinden, ücret tespiti yapılmış ise de; mahkemece, hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerin varlığı araştırılmalı, asgari ücretin üzerinde olduğu iddia edilen gerçek ücret hiçbir şüpheye yer vermeyecek şekilde araştırılıp, belirlenmelidir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeden, yanılgılı değerlendirme ile yazılı biçimde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı şirkete iadesine, 13.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1245, Karar No: 2019/2231, Tarih: 02.04.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/1245 E.  ,  2019/2231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, davalılardan ...'in ... Apartmanında mülkiyeti diğer davalı ...'ya ait olan 15 numaralı dairede 09.02.2013 tarihinden beri kiracı olarak oturduğunu, taşınmaz ile birlikte yönetime gelen şikayetlerden "golden retriever" cinsi iri bir köpeğinin bulunduğunu gözlemlendiğini, 19.05.2013 tarih ve 2013/1 sayılı kararların 6/e maddesi ile tüm maliklerin salt çoğunluğuna ulaşan 10 imza ile "her türlü kedi, köpek, kümes hayvanı ve yırtıcı hayvanların" gerek bağımsız bölümlerde gerekse ortak yerlerde beslenmesinin ve barındırılmasının yasaklandığını beyanla davalı kiracının köpeğinin apartmandan tahliyesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir

Dava konusu uyuşmazlık, köpek beslenmesi nedeni ile verilen rahatsızlığın giderilmesi istemine ilişkindir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerin incelenmesinden 19.05.2013 tarihli kat malikleri kurul kararı 6/e maddesi ile tüm maliklerin salt çoğunluğuna ulaşan 10 imza ile "her türlü kedi, köpek, kümes hayvanı ve yırtıcı hayvanların" gerek bağımsız bölümlerde gerekse ortak yerlerde beslenmesinin ve barındırılmasının yasaklandığı anlaşılmış ancak alınan bu kararın usule uygun olup olmadığı mahkemece denetlenmemiştir.

Yukarıdaki açıklama ışığında yönetim planının celbi ile anılan 19/5/2013 tarihli kararın KMK hükümlerine uygun olup olmadığı hususları incelenerek karar verilmesi gerekirken, yetersiz araştırma ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 02/04/2019 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6862, Karar No: 2013/11412, Tarih: 12.11.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/6862 E.  ,  2013/11412 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'ın, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve tehdit suçlarından sanık ...'in bozma üzerine yapılan yargılamaları sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetlerine dair Hatay 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 20.02.2013 gün ve 2012/235 Esas, 2013/25 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş ve sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hüküm re'sen de temyize tâbi olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi:

Sanık ... müdafiin süresinden sonra vâki duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanık müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle sanık ... hakkında atılı suçtan kurulan hükmün ONANMASINA,

Sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükme yönelik temyizin incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hüküm kurulurken, TCK.nın 103/6 ve 43. maddeleri uyarınca belirlenen 26 yıllık cezasından TCK.nın 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim sonucu bulunan 17 yıl 4 ay hapis cezasının aynı yasa maddesi uyarınca suç tarihinde 18 yaş içinde olan sanık hakkında 12 yıldan fazla olamayacağı, buna bağlı olarak da TCK.nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim sonucu olarak sanığa 10 yıl hapis cezası yerine, yazılı şekilde 14 yıl 5 ay 10 gün hapis cezası tayini suretiyle fazla ceza tayini,

Hüküm kurulurken, TCK.nın 103/6 ve 43. maddeleri uyarınca belirlenen 26 yıllık cezasından TCK.nın 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim sonucu bulunan 17 yıl 4 ay hapis cezasının aynı yasa maddesi uyarınca suç tarihinde 18 yaş içinde olan sanık hakkında 12 yıldan fazla olamayacağı, buna bağlı olarak da TCK.nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim sonucu olarak sanığa 10 yıl hapis cezası yerine, yazılı şekilde 14 yıl 5 ay 10 gün hapis cezası tayini suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan cinsel istismar ile ilgili hükümdeki TCK.nın 103/6. ve 43. maddeleri ile belirlenen ceza fıkrasından sonraki fıkranın hükümden çıkartılarak, bunun yerine "sanık hakkında TCK.nın 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim sonucu bulunan 17 yıl 4 ay hapis cezasının anılan maddenin 31/3. son cümlesi uyarınca 12 yıl hapis cezasından fazla olamayacağı gözetilerek 12 yıl hapis cezasına indirilmesine ve "TCK.nın 62. maddesi uyarınca takdiren 1/6 oranında indirim yapılarak 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2525, Karar No: 2016/5807, Tarih: 28.09.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/2525 E.  ,  2016/5807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat

I-Sanık hakkında 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7. ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; yüklenen ''2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak'' suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte olan ve lehe bulunan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış olup, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE,

II-Sanık hakkında 2005, 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesine gelince;

........ Cumhuriyet Başsavcılığının ................. tarihli iddianamesi ile, sanığın 2003 ve 2008 yılları arasında sahte fatura kullandığı iddiasıyla kamu davası açıldığı, 04.12.2008 tarih ve VDENR-2008-1930/88 sayılı vergi suçu raporunda sanığın anılan yıllarda sahte belge düzenlemek ve kullanmak suçunu işlediğinin belirtildiği, ... Başkanlığı Mükellef Hizmetleri Grup Müdürlüğünün 22.12.2008 tarih ve 340 sayılı mütalaası ile sanık hakkında sahte belge düzenlemek suçundan suç duyurusunda bulunulduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında “sahte fatura kullanmak” suçundan 213 sayılı VUK'nun 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği sorularak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, aynı zamanda ''sahte fatura düzenlemek'' suçundan açılmış bir kamu davası bulunmadan yargılamaya devamla bu suçtan da hüküm kurularak eksik inceleme ile beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 28.09.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9390, Karar No: 2013/9494, Tarih: 05.04.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/9390 E.  ,  2013/9494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul 13. Aile Mahkemesi

TARİHİ :29.12.2011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından, kusur belirlemesi ve kadın yararına hükmedilen tazminatlar yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 05.04.2013 günü temyiz eden davalı H... U... geldi. Davacı G... U...'a tebligatın yapılamadığı görüldü ve duruşmaya gelmedi. Davalı H... U..." ben murafaa talebinden vazgeçiyorum dosya üzerinden inceleme yapılarak karar verilsin" dedi. Beyanı okundu. İmzası alındı. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 05.04.2013 (Cuma)
Yargıtay — Esas No: 2024/10953, Karar No: 2025/3151, Tarih: 10.03.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/10953 E.  ,  2025/3151 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/12 Esas, 2024/24 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Konya 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 26.07.2024 Tarihli ve 2024/37 Tereke Esas, 2024/47 Karar Sayılı Kararı

Müteveffa ... 'ın vefatından önceki adreslerinin ... Mahallesi 657. Sokak No:41 İç kapı No:2 .../Diyarbakır, ... ve ...'nin ... Mahallesi 229. Sokak No:2A İç Kapı No:18 Kayapınar/Diyarbakır" ...'ın ise Hasırlı Mahallesi Bardakçı 1. Sokak No:15 İç Kapı No:1 Sur/Diyarbakır olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Diyarbakır 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 02.10.2024 Tarihli ve 2024/12 Tereke Esas, 2024/24 Karar Sayılı Kararı

Tereke eşyası olduğu değerlendirilerek mahkemeye gönderilen eşyaların Adli Emanet kapsamında değerlendirilebileceği hususu, ayrıca kazadan sağ kurtulan ... ile ...'nin kolluk tahkikatı aşamasında alınan beyanları ve yaşamlarını ikame ettikleri yerler de dikkate alınarak, bahsi geçen iş ve işlemler yönünden kazanın yapıldığı yer de dikkate alınarak Konya 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, trafik kazasında bulunan eşyaların teslimi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamında yapılan incelemeye göre uyuşmazlığın çözümünde Konya 3. Sulh Hukuk Mahkemesince sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Konya 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

10.03.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.