muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/5468, Karar No: 2011/5498, Tarih: 11.05.2011

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek, davacı-karşılık davalı yararına avukatlık ücreti takdir edilmemiş olması ve karar başlığında davacı avukatının adının yazılmamış olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

3) Davalı-karşı davacının diğer temyiz itirazlarına gelince; a) Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayın gelişim biçimi ve günü ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde asıl dava yönünden davacı-karşılık davalı yararına takdir edilen 4.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Adı geçen yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere karar bozulmalıdır.

b)Davacı-karşılık davalının yazlık evinin önüne, davalı-karşılık davacının aracını park etmesi nedeniyle tartıştıklarını belirten davalı-karşılık davacı; davacı-karşılık davalının, bahçe sulamak için elinde bulunan hortum ile kendisini başka insanların önünde ıslattığını, dava dilekçesiyle iddia ve savunma sınırlarını aşarak “zebani hal, insaf ve ahlak dışı saldırı, bir insanda varlığı en düşük düzeyde de olsa kaçınılmaz olan insaf ve izan duygusundan yoksun, saldırgan ve vandalizme rahmet okutucu saldırıları” biçimindeki sözlerle kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek, davacı-karşılık davalının manevi tazminat ile sorumlu tutulmasını istemiştir.

Yerel mahkemece, davacının davalının kişilik haklarına haksız saldırısı bulunmadığı gerekçesiyle, karşılık davada istenen manevi tazminatın reddine karar verilmiştir.

Yerel mahkemece, davacının davalının kişilik haklarına haksız saldırısı bulunmadığı gerekçesiyle, karşılık davada istenen manevi tazminatın reddine karar verilmiştir.

Bu dosyada ve ceza dosyasında dinlenen davacı-karşılık davalı tanıkları; davacının hortumla ıslatıldığını görmediklerini belirtmişlerse de davalı-karşılık davacının tanıkları; davacının davalıyı hortumla sırılsıklam ıslattığını, davalıyı olay günü sabahı bahçede ıslak olarak gördüklerini söylemişlerdir. Ayrıca dava dilekçesinde yer alan sözler iddia ve savunma sınırları dışında olup davalı-karşılık davacının kişilik haklarına saldırı niteliğindedir.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, davalı-karşılık davacı yararına uygun bir tutarda manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle manevi tazminat isteminin tümden reddedilmiş olması doğru olmadığından, karar bu nedenle de bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle davacı-karşılık davalı yararına; (3/a ve b) sayılı bentlerde gösterilen nedenlerle davalı-karşılık davacı yararına BOZULMASINA; tarafların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenle reddine ve temyiz eden taraflardan peşin alınan harcın istekleri halinde geri verilmesine 11/05/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/284, Karar No: 2016/18761, Tarih: 03.11.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/284 E.  ,  2016/18761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mahkemece sanıklar ile müştekiler arasında yaşanan kavga olayının başlangıcının sanık ... ve Sanık ...'in iç içe geçmiş iki sandalyeyi müşteki ...'a vurmaları ile başladığı ve öncesinde sanıklara yönelik olarak meydana gelen başkaca haksız hareket sözkonusu olmadığı gerekçesi ile sanıklar hakkında TCK'nın 29. maddesinin uygulanmadığı anlaşılmakla tebliğnamenin 1 numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1) Sanık ... hakkında ...'a karşı basit kasten yaralama suçundan dolayı verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas-2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA;

2) Sanık ... hakkında ...'e karşı basit kastan yaralama suçundan dolayı verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; Ancak:

a) Dosya kapsamına göre, olay günü cezaevi koğuşunda meydana gelen tartışma ve kavgada sanık ile ...'in aynı tarafta olduğu, sanığın semaverdeki sıcak suyu müştekileri yaralamak kastı ile rastgele savurması sonucu ...'in de yaralandığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK'nin 21/2. maddesinde düzenlenen olası kast hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

b) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA,

3) Sanıklar hakkında ...'ya karşı kasten yaralama suçundan dolayı verilen mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; Ancak:

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA,

3) Sanıklar hakkında ...'ya karşı kasten yaralama suçundan dolayı verilen mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; Ancak:

a) Müştekinin yaralanmasına ilişkin Adli Tıp Kurumu ...Şube Müdürlüğünce düzenlenen 08.06.2013 tarihli raporda, müştekinin 5. metakarp distalinde boksör tipi tabir edilen kendi eylemi ile meydana gelmiş kırık görüldüğü, bu kırığın müştekinin kendi eylemi sonucu meydana geldiğinin belirtilmesi karşısında, sanıklar hakkında kemik kırığı nedeniyle TCK'nın 87/3. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

b) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 03.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7712, Karar No: 2024/9367, Tarih: 02.12.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/7712 E.  ,  2024/9367 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/325 Esas, 2024/797 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. İstanbul Anadolu 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 09.01.2024 Tarihli ve 2024/26 Esas, 2024/48 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının merkezi nüfus idare sistemindeki adresinin Yahyakaptan Mah. Günbatımı Sok. No:3B İç Kapı No:14 İzmit / Kocaeli olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Kocaeli 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 10.06.2024 Tarihli ve 2024/325 Esas, 2024/797 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırması neticesinde kısıtlı adayının dava tarihinde ikamet adresinin Çamlık Mah., Sarızeybek Sok. No:90 İç Kapı No:1 Ümraniye/İstanbul olduğunun belirtildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2.4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamında yapılan araştırmaya göre, kısıtlı adayının dava tarihindeki ikamet adresinin Kocaeli/ İzmit olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Kocaeli 3. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, Kocaeli 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,02.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10049, Karar No: 2009/5563, Tarih: 10.06.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/10049 E.  ,  2009/5563 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilince fatura içeriği malların davalıya satılarak teslim edilmiş ise de bedelinin ödenmediğini, aleyhine girişilen takibe davalının itirazı sonucu takibin durduğunu belirterek itirazın iptali, takibin devamı ve % 40 oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda davacı yanca mal tesliminin kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalının 3.657.53.-YTL. asıl alacak tutarına konu itirazının iptaliyle, takibin bu tutar üzerinden devamına, asıl alacağa icra takip tarihinden itibaren reeskont faizi yürütülmesine, alacak tutarının saptanması yargılamayı gerektirdiğinden davacının icra inkar tazminatı isteminin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı yanca icra takibine konu edilen alacak ... bilinebilir (likit, muayyen, hesap edilebilir) nitelik taşıdığından, hükmedilen tutara icra inkar tazminatı eklenmesi gerekirken, bu kalem isteğin yanılgılı gerekçelerle reddedilmiş bulunması, İİK.nun 67/2. maddesine aykırılık oluşturmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 10.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22699, Karar No: 2014/5841, Tarih: 04.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/22699 E.  ,  2014/5841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karlıova Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/01/2013

NUMARASI : 2011/143-2013/36

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ile ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ile ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor uyarınca arazi niteliğindeki taşınmaza ekilebilir ürün gelirine göre dava tarihindeki değerinin biçilmesi yöntem itibarıyla doğrudur. Ancak;

1) Çayırlık niteliğindeki taşınmaza net çayır otu gelirine göre bedel belirlenmesi ile yetinilmesi gerekirken, belirlenen bedele otlatma payı eklenerek fazlaya hükmedilmesi doğru olmadığı gibi,

2) 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde değişiklik yapan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21.maddesi ile "kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat davalarında mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespit davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir. ... açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır." hükmünün getirilmiş olduğu gözetildiğinde, vekalet ücretinin maktu olarak hüküm altına alınması gerektiğinden;

Mahkeme kararının açıklanan nedenle davalı idare vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda HUMK’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 04.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1074, Karar No: 2014/7757, Tarih: 15.09.2014

**10. Ceza Dairesi         2012/1074 E.  ,  2014/7757 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2010/260202

Mahkeme :İZMİR 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 08/04/2010 - 2009/1061 esas ve 2010/491 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında sanığın ikinci kez aynı suçu işlediğinin anlaşılması karşısında; hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 15/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4679, Karar No: 2012/7398, Tarih: 26.04.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/4679 E.  ,  2012/7398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 03/07/2000 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 01/03/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazlarına gelince:

Dava, davacının çocuğunun, davalı doktorun hatalı teşhis ve tedavisi sonucu yaşamını yitirmesi nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

a)Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın gelişimi, davacının ölene olan yakınlık derecesi, olay günü, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir olunan 1.000,00 TL manevi tazminat azdır. Davacı yararına daha üst düzeyde manevi tazminat takdiri için kararın bozulması gerekmiştir.

Dava konusu olayın gelişimi, davacının ölene olan yakınlık derecesi, olay günü, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir olunan 1.000,00 TL manevi tazminat azdır. Davacı yararına daha üst düzeyde manevi tazminat takdiri için kararın bozulması gerekmiştir.

b)Tazminat hukuku ilkeleri gereğince, haksız eylemden kaynaklanan zararın ödetilmesi amacıyla açılan davalarda, istek bulunması durumunda, kabul edilecek tazminata olay gününden itibaren faiz yürütülmesi gerekir. Dava konusu edilen olay, 03.04.1998 günü meydana gelmiştir. Dava dilekçesinin; açıklamalar bölümünde, dava konusu olayın, 03.04.1998 günü meydana geldiği belirtilmiş ve olay tarihinden itibaren faiz isteminde bulunulmuş, sonuç kısmında ise, olay tarihinin yazımı sırasında maddi hata yapılarak 03.04.1998 yerine 03.04.2000 yazılmıştır. Davacı vekili, yargılama sırasında vermiş olduğu 18.10.2007 günlü dilekçesinde dava dilekçesinin sonuç bölümünde yapılan bu maddi hatanın düzeltilerek olay günü 03.04.1998 gününden itibaren faiz isteminde bulunduklarını açıklamıştır. Şu durumda yerel mahkemece, davacının isteğinin 03.04.1998 tarihinden itibaren faiz yürütülmesi olduğunun kabulü ile bu tarihten itibaren faize karar verilmesi gerekirken dava dilekçesine maddi hata yapılarak yazıldığı anlaşılan 03.04.2000 tarihinden itibaren faize karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2/a ve b) sayılı bentlerinde gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; davacının öteki temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/04/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken (görevlerini yaparken) kusurları sonucu şahıslara zarar vermelerinden kaynaklanan ve zarar gören şahısların kamu görevlileri aleyhine adli yargıda açtıkları tazminat davasıdır.

KARŞI OY YAZISI

Dava, kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken (görevlerini yaparken) kusurları sonucu şahıslara zarar vermelerinden kaynaklanan ve zarar gören şahısların kamu görevlileri aleyhine adli yargıda açtıkları tazminat davasıdır.

Anayasa’nın 129/5. maddesindeki “Memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken işledikleri kusurlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve kanunun gösterdiği şekil ve şartlara uygun olarak ancak idare aleyhine açılabilir” hükmü ile buna paralel olarak düzenlenmiş olan 657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın 13. maddesi hükmünün açık, net ve amir olması, bu düzenlemeler gereğince kamu görevinden dolayı zarar gören kişilerin ancak idare aleyhine idari yargıda dava açabileceği, kamu görevlisi aleyhine adli yargıda dava açılmasının ve açılacak bu davalarda kamu görevlisinin kişisel kast veya kusurunun araştırılmasının mümkün olmaması, yasa hükümlerine aykırı yorum ve uygulama yapılamayacağı, idari yargının görevine giren davaların kamu düzenine aykırı sonuç doğuracak şekilde adli yargıda görülemeyeceği, kamu görevlileri hakkında adli yargıda kişiler tarafından açılan tazminat davalarının kast ve kusur araştırması yapılmaksızın husumet yönünden reddine karar verilmesi gerektiği, taraflardan birinin davacı ve davalı olma sıfatının bulunmadığının anlaşılması halinde açtığı veya aleyhine açılan davanın sıfat yokluğu nedeniyle ret edilmesi gerekirken mahkemece kabul edilmesi halinde, ilgili tarafça itiraz ve temyiz edilmese dahi dosya kapsamından taraf sıfatının yokluğunun temyiz incelemesi sırasında Yargıtay'ca anlaşılması halinde yasaların mahkemelerce uygulanmasını denetleyen Yüksek Mahkeme olarak sıfat yokluğu nedeniyle ilgili taraf hakkında davanın ret edilmesi yönünde kararı bozması gerektiği, bu durumun re'sen incelenecek hususlardan olması nedeniyle aleyhe bozma yasağını ihlal etmeyeceği düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum. 26/04/2012