muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/322, Karar No: 2015/2599, Tarih: 11.11.2015

Dava basın yoluyla kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece; davanın kısmen kabulü ile 6.500,00 TL manevi tazminatın haberin yayınlandığı 16.11.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınıp davacıya ödenmesine, hükmün aynı gazetede aynı sayfasında yayınlanmasına karar verilmiştir.

Taraf vekillerinin temyizi üzerine Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde yer alan gerekçe ile karar bozulmuştur.

Yerel mahkeme, önceki kararında direnmiştir.

Direnme hükmü, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler esnasında uyuşmazlığın esasının incelenmesinden önce, mahkemenin bozulan ilk kararında “davanın kısmen kabulüne, 6.500,00 TL manevi tazminatın haberin yayınlandığı 16.11.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınıp davacıya ödenmesine, hükmün aynı gazetede aynı sayfasında yayınlanmasına,” şeklinde karar verildiği halde direnme olarak adlandırılan kararda “hükmün aynı gazetede aynı sayfasında yayınlanması” konusunda bir karar verilmemiş olduğu dikkate alındığında, yerel mahkemece usulüne uygun direnme kararı oluşturulup oluşturulmadığı hususu ön sorun olarak incelenmiştir.

Direnme kararları, yapıları gereği, kanunun hukuka uygunluk denetimi yapmakla görevli kıldığı Yargıtay dairesinin denetimi sonucunda hukuka aykırı bularak, gerekçesini açıklamak suretiyle bozduğu bir yerel mahkeme kararının aslında hukuka uygun bulunduğuna, dolayısıyla bozmanın yerinde olmadığına ilişkin iddiaları içerdiklerinden, o iddiayı yasal ve mantıksal gerekçeleriyle birlikte ortaya koymak zorunda olduğu gibi, direnilen ve uyulan kısımları da kalem kalem net ve birbirine uygun bir biçimde içermelidir.

Nitekim, aynı ilkeler Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 19.03.2008 gün ve 2008/15-278 Esas, 2008/254 Karar; 21.10.2009 gün ve 2009/9-397 Esas, 2009/453 Karar; 07.05.2014 gün ve 2013/4-1121 Esas, 2014/626 Karar sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Bu genel açıklamaların ışığında somut olaya gelince, yerel mahkemece bozulan ilk kararında “hükmün aynı gazetede aynı sayfasında yayınlanmasına,” karar verilmesine karşılık, direnme kararında bu konuda bir karar verilmemiştir.

Bu itibarla, bozulan ilk karar ile direnme kararı arasında farklılık bulunduğundan yerel mahkemece usule uygun direnme hükmü kurulması için, işin esasına yönelik temyiz itirazları incelenmeksizin kararın usulden bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç: Davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle direnme kararının yukarıda açıklanan değişik gerekçelerle usulden BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 11.11.2015 gününde  oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17224, Karar No: 2017/6246, Tarih: 02.10.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/17224 E.  ,  2017/6246 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

Dava, 22.09.2010 tarihinde meydana gelen olayda, vefat eden sigortalının hak sahiplerine yapılan ödemeler sebebiyle oluşan Kurum zararının tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemece davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 39. maddesi olarak gösterilmesi isabetsiz olmuştur.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa'nın 21. maddesi olup, “İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. maddenin 1. fıkrası ile “iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” düzenlemesi getirilmiş olup, 21. maddenin 4. fıkrası ise 3. kişilerin sorumluluğu" İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilir." şeklinde düzenlenmiştir.

5510 sayılı Kanunun 13. maddesinde iş kazası "... sigortalı kendi adına ve hesabına bağımsız çalışıyorsa yürütmekte olduğu iş nedeniyle, ... meydana gelen ve sigortalıyı hemen veya sonradan bedenen ya da ruhen özüre uğratan olay" olarak tanımlanmıştır.

Ancak Mahkemece hükme dayanak olarak gösterilen 5510 sayılı Kanunun 39. maddesi ile; “Üçüncü bir kişinin kastı nedeniyle malûl veya vazife malûlü olan sigortalıya veya ölümü halinde hak sahiplerine, bu Kanun uyarınca bağlanacak aylığın başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı için Kurumca zarara sebep olan üçüncü kişilere rücû edilir...” şeklinde düzenlenme yapılmıştır.

Dolayısıyla, 5510 sayılı Kanunun 39. maddesi hükmüne göre; Kurumun rücu hakkı, üçüncü kişinin sadece kasıtlı fiili haline özgülenmiştir. Yasanın açık ve buyurucu hükmüne göre; üçüncü kişi, kasta dayanmayan fiili sonucunda sigortalının malül kalmasına veya ölümüne neden olmuş ise, sigortalıya veya hak sahiplerine bağlanan aylıkların ilk peşin değerinin yarısından sorumlu tutulması mümkün değildir. Aynı kanunun 21/4. maddesi hükmüne göre ise, üçüncü kişinin kusurunun olması Kurumun rücu hakkının oluşması için yeterlidir.

Yapılan açıklamalar çerçevesinde somut olayda, davalılardan .......’nin sigortalısı olan müteveffa sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve yapılan cenaze yardımının tahsili hususunda yasal dayanak 5510 sayılı Kanunun 39. madde olmadığından ve bu ndenle kast unsurunun aranamayacağı, davalıların sorumluluklarının 5510 sayılı Yasanın 21/1. maddesi ile 21/4. maddesi çerçevesinde değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki ilkeler uyarınca eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum avukatının bu yönlerini amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 02.10.2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2010/15080, Karar No: 2011/3730, Tarih: 23.03.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/15080 E.  ,  2011/3730 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı ... Manavkat vekili tarafından, davalı ... vd. aleyhine 12.01.2005 gününde verilen dilekçe ile yüklenicinin temlikine dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21.10.2010 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalılar ..., ..., ... vekili ile duruşmasız temyizi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 22.03.2011 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılar vekili Av. .... ile karşı taraf davacı vekili Av.... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafların sözlü açıklamaları dinlenildi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kâğıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenicinin temliki işlemine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davaya cevap veren arsa sahipleri yüklenicinin edimlerini yerine getirmediğini, açılan davanın reddini savunmuşlar, diğer davalılar ile davalı yüklenici cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, dava kabul edilmiştir.

Hükmü, davalı arsa sahipleri ..., ... ve ... ile davacı temyiz etmiştir.

1-Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden 32453 ada 18 sayılı parsel üzerine yapılan binada “ikinci kat dört nolu köşe daire” (4 numaralı bağımsız bölüm) yüklenici tarafından 31.08.2004 tarihli adi yazılı sözleşme ile davacıya temlik edildiği, davalı yüklenici ile arsa sahiplerinden ...’nin 26.05.2006 tarihinde, ... ve ...’in 12.09.2006 tarihinde, ...’in de yine aynı tarihte arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesini feshettikleri ve birbirlerine ibra ettikleri görülmektedir. Diğer taraftan fesihten önce delil tespiti suretiyle alınan bilirkişi raporuyla davalı yüklenici ...’ın inşaatı ancak % 31 fiziki seviyeye getirdiği, arsa sahibi davalıların davacıya temlik işleminde bulunan yüklenici ile yapılan sözleşmeleri feshetmelerinden sonra eserin tamamlanması için arsa sahiplerinin 05.06.2006 ve 13.09.2006 tarihli sözleşmelerle dava dışı ... Enerji Isı Sistemleri ve Gıda Turizm Ltd. Şti. ile yeni bir inşaat sözleşmesi imzaladıkları anlaşılmaktadır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi istisna (eser) sözleşmesinin bir türüdür. Bu sözleşme taraflarına karşılıklı hak ve borçlar yükler. Burada biri diğerinden farklı iki ayrı hukuki müessese vardır. Bunlardan ilki geçerliliği bir şekle bağlı olmayan inşaat sözleşmesi (eser sözleşmesi) “yüklenicinin borcu”, diğeri ise kamu düzeni bakımından resmi şekilde yapılmadıkça hüküm doğurmayan taşınmaz malda pay mülkiyetinin devri “arsa sahibinin borcu” dur. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yükleniciye kişisel hak sağlar. Yüklenici kazanacağı kişisel hakkını doğrudan arsa sahibine karşı ileri sürebileceği gibi bu hakkı Borçlar Kanununun 162 ve 163. maddelerinden yararlanarak üçüncü kişiye de temlik edebilir.

Bir tanımlama yapmak gerekirse temlik işlemi; alacaklı ile (yüklenici) onu devralan üçüncü şahıs (davacı) arasında borçlunun (arsa sahibi) rızasına ihtiyaç olmaksızın yapılabilen ve sadece kazandırıcı bir tasarruf işlemi niteliği taşıyan şekle bağlı bir akittir. Bu ilişkide alacağını devreden (eski alacaklı) ile devralan (yeni alacaklı) arasında bir sözleşme olduğunda duraksama yoktur. Ne var ki, temlik işlemine vakıf olan borçlu (arsa sahibi) ifanın kendisinden talep edilmesi üzerine Borçlar Kanunu’nun 167. maddesinden yararlanarak temlik edene karşı (yükleniciye) haiz olduğu defileri temerrüt edene karşı da dermeyan eder hale gelir. Belirtilmelidir ki, temlikin konusu gerçekleşen alacak ne ise ondan ibarettir.

Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya gelince;

Yukarıda bahsedildiği üzere işin davalı yüklenici ... tarafından bırakılmasından sonra yaptırılan tespite göre getirildiği fiziki seviye ancak % 31’dir. Yine bahsedildiği üzere Azmi ile olan sözleşmeler arsa sahipleri tarafından geriye etkili olacak şekilde feshedilmiştir. Eserin, % 31 seviyesinden sonraki kısmı yeni bir yüklenici olan ... Enerji Isı Sistemleri ve Gıda Turizm Ltd. Şti. tarafından tamamlanmıştır. Kısaca belirtmek gerekirse % 31 fiziki seviyeye getirilen bir iş sebebi ile ne yüklenici ne de onun temlik işleminde bulunduğu üçüncü kişi, arsa sahiplerinden mülkiyet talep edemez. Kaldı ki, temlik işlemine neden olan davalar arasındaki sözleşmeler de geriye etkili sonuç meydana getirilecek şekilde feshedildiğinden davacı feshedilmiş olan sözleşmelere dayanarak da arsa sahiplerinden bir istemde bulunamaz.

Yapılan bu saptamalara göre davanın reddi gerekirken kabulü doğru olmamıştır.

Karar bu nedenlerle bozulmalıdır.

2-Yukarıdaki bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden arsa sahipleri yararına BOZULMASINA, 2.bent uyarınca davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 825.00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak temyiz eden davalılar ..., ..., ...’a verilmesine, 23.3.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2570, Karar No: 2024/7962, Tarih: 30.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/2570 E.  ,  2024/7962 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1421 E., 2023/2969 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Beyşehir 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2020/154 E., 2021/758 K.

Taraflar arasındaki aile konutu tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin eşi, davalıların babası ...'ın 20.09.2019 tarihinde vefat ettiğini, davacı ile müteveffa eşinin ... Mahallesi, ... Sokak No: 51 ..., Konya adresinde bulunan, ... İlçesi ... Mevkii 2637 Parsel sayılı taşınmazda ikamet ettiklerini, müteveffanın ölümünden sonra bu taşınmazın aile konutu olarak kullanıldığını belirterek, ... Mahallesi, ... Sokak No: 51 ..., Konya adresinde bulunan, ... İlçesi ... Mevkii 2637 Parsel sayılı taşınmazın eklentileri, ağaçları, arsa kısmı ile birlikte bir bütün halinde, murisin vefatına kadar aile konutu olarak kullanıldığının, murisin vefatından sonra da davacı tarafından aile konutu olarak kullanılmaya devam edildiğinin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar ... ve ... vekili cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmazın müvekkillerinin babasından veraset yoluyla intikal ettiğini ve davalıların bu taşınmaza iştirak halinde malik olduklarını, dava konusu taşınmazın bahçeli kargir ev, ahır ve samanlık niteliğinde olduğunu ve aile konutu olarak kullanılmaya elverişli olmadığını, taşınmazın iki katlı olduğunu ve iki ayrı girişinin bulunduğunu, davalıların gittiklerinde taşınmazın üst katında kaldıklarını belirterek öncelikle davanın reddine karar verilmesini, kabul edilmemesi halinde yalnızca murisin sağlığında kullanılan zemin katın aile konutu olarak tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının iddiasının doğru olduğunu, iş bu davayı kabul ettiklerini belirterek, davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının iddiasının doğru olduğunu, iş bu davayı kabul ettiklerini belirterek, davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile alınan raporda taşınmazın iki katının fiziksel olarak ayrılabileceği ve iki katın da ayrı ayrı kullanılabileceğinin tespit edildiğini, muris vefat edene kadar dava konusu taşınmazın alt katının aile konutu olarak kullanıldığının tanık beyanlarından anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile Konya İli, ... İlçesi, ... Mahallesi, ... Mevkii, 2637 Parsel sayılı (... Mahallesi, ... Sokak No: 51 .../Konya) iki katlı kargir ev niteliğindeki taşınmazıngiriş katının, müteveffa ... vefat edinceye kadar davacı ile birlikte, müteveffanın vefatından sonra da tek başına, davacı tarafından aile konutu olarak kullandığının tespitine, taşınmazın birinci katına ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalılar ... ve ... vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın reddedilen kısmı yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.Davalılar ... ve Sevim Akkayavekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın kısmen kabulü, vekâlet ücreti, yargılama gideri yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesinin kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğu gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; taşınmazın her iki katının da aile konutu olduğunu, davalı tanıklarının bir kısmı ile husumet söz konusu olduğunu, üst kata dışarıdan merdivenin sonradan yapıldığını, her iki katın da aile konutu olarak kullanıldığını belirterek reddedilen kısım yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın aile konutu vasfında olup olmadığı, davanın kısmen reddinin yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 194 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 194 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı kadın vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1329, Karar No: 2012/6864, Tarih: 04.04.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/1329 E.  ,  2012/6864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tesbiti ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan ... vd vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Bilirkişi raporlarında münavebe ürünü olarak alınan kiraz, çilek, buğday, karnıbahar, domates ve taze fasulyenin dekar başına verim miktarlarının İlçe Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2011 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının ilgili resmi kuruluşlardan sorulmasından,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2692, Karar No: 2019/3966, Tarih: 12.06.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/2692 E.  ,  2019/3966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 20/02/2019 gün ve 2016/12190 - 2019/1160 E.K. sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiş, süresi içinde davalı ... Yönetimi vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

1-Davalı vekilinin karar düzeltme dilekçesinde işin esasına ilişkin olarak değinilen hususlar temyiz aşamasında da ileri sürülmüştür. Dairemiz kararı, karar düzeltme dilekçesinde değinilen hususlara cevap teşkil edecek nitelikte olduğu gibi, usûl ve Kanuna da uygun bulunduğundan işin esasına ilişkin karar düzeltme istemlerinin reddi gerekmiştir.

2-Davalı ... Yönetimi vekilinin harç ve vekalet ücretine yönelik karar düzeltme itirazlarına gelince; dava, orman kadastrosuna itiraz ve taşınmaz üzerindeki şerhin kaldırılması istemine ilişkindir.

28.04.2018 tarihinde yürürlüğe giren 7139 sayılı Kanunun 33. maddesi ile ..., 02/07/1964 tarihli ve 492 sayılı Harçlar Kanununa göre alınan harçlardan, bu Kanunda belirtilen görevleri kapsamında düzenlenen kâğıtlar sebebiyle damga vergisinden ve tapu ve kadastro işlemlerinden kaynaklanan döner sermaye hizmet bedellerinden muaftır, hükmü gereğince Orman Yönetiminin dava nedeniyle aleyhine harçlara hükmedilmesi ve çekişmeli taşınmazın tapu kaydının beyanlar hanesindeki şerhin, kesin hüküm nedeniyle, taşınmazın mülkiyetine ilişkin bir şerh olmadığı gözetilmeden, davacı yararına maktu avukatlık ücreti verilmesi gerektiği halde, nispi avukatlık ücretine hükmedilmesi hatalı olup bu hususlar yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 20/02/2019 gün ve 2016/12190 - 2019/1160 sayılı Daire onama kararının kaldırılmasına ve 17/06/2016 gün ve 2014/619 - 2016/758 E.K. sayılı yerel mahkeme kararının düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: 1) Yukarıda birinci bentde açıklanan nedenlerle ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirine uymayan davalı vekilinin işin esasına ilişkin karar düzeltme isteminin REDDİNE,

SONUÇ: 1) Yukarıda birinci bentde açıklanan nedenlerle ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirine uymayan davalı vekilinin işin esasına ilişkin karar düzeltme isteminin REDDİNE,

2) İkinci bentde açıklanan nedenlerle; davalı vekilinin harç ve nispi vekalet ücreti alınmasına yönelik olarak karar düzeltme isteğinin KABULÜNE, ilk derece mahkemesi hükmünün vekalet ücreti ve harçla ilgili 3, 4, 5. bendinin hükümden çıkarılarak yerine “3-Davalı ... Yönetimi harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına'' 4- davacı tarafından yapılan174,00.-TL tebligat gideri, 21.75.-TL posta gideri, 100,00.-TL araç gideri, 1810,00.-TL bilirkişi gideri olmak üzere toplam 2105,75.-TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 5- AAÜT'ye göre hesaplanan 1800,00.-TL maktu vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,'' cümlelerinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 438/7. maddesine göre düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA 12/06/2019 günü oy birliği ile karar verildi.