muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2656, Karar No: 2013/7378, Tarih: 04.12.2013

İşkencenin yasaklanması ve yaşam hakkının korunması konularında; iç hukuktaki yasal düzenlemeleri, iki aşamada tesbit etmek gerekir. İç hukukumuzda; 7.5.2004 tarihinde Anayasa'nın 90/5 maddesinin 3. tümcesine kadar olan evrede; suç

ve cezada kanunilik ilkesi uyarınca dava zamanaşımının uygulanamayacağının pozitif hukuk açısından ileri sürülemeyeceği Anayasa'nın 90/5 fıkrasının 3. tümcesinin yürürlüğü tarihinden itibaren ise AİHS.nin 2. ve 3. maddelerindeki suçlar yönünden dava zamanaşımının uygulanamayacağı açıktır. Anayasa'nın bu değişikliği belirtilen suçlar için bir milattır. Bu tarihten sonra AİHM.nin kararlarının, iç hukukta da hüküm ifade ettiği ortadadır. Türkiye bu ve benzeri fiillerden ötürü çıkan ... ve protokolleri zamanında kabul etmemiştir. Ağırdan, alttan alarak sözleşmelerin onaylanmasını çok geçiktirmiştir.

Vurgulanan tüm sözleşme hükümlerinin onaylanması yalnız başına uygulama için yeterli değildir. ..., 7.5.2004 tarihli Anayasa değişikliği prüzleri, tereddütleri bertaraf etmiştir.

Somut olayımıza dönüldüğünde; 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 102, 103, 104. maddelerinin dava zamanaşımına ilişkin iç hukuk hükümleri, belirtilen 7.5.2004 tarihine kadar anılan işkence ve yaşam hakkının ihlaline ilişkin, kamu görevlilerinin işlediği iddia edilen eylemlerdeki dava zamanaşımının üst sınırı olan 8 ve 20 yıllık süreler dolmuş bulunmaktadır. 2004 tarihine kadar iç hukuk hükümleri ile aynı derecede kabul edilen uluslararası sözleşme hükümleri, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 2/2. maddesi karşısında şüphelinin lehine olan önceki kanunun uygulanacağı hükmü itibariyle; suçlamalara konu edilen fiiller, dava zamanaşımına uğramaktadır. Bu bağlamda, suçların işlendiği ifade edilen 1980 tarihinden, 2004 tarihine kadar 20 yıllık dava zamanaşımı süresi dolmuştur. İç hukuk hükümleri, failin lehinedir. Uluslararası sözleşmede hükümlerin zamanaşımının dolduğu tarih itibariyle şüphelinin aleyhinde uygulanmasını zorunlu kılan bir normu ifade etmediğinden, uygulaması mümkün değildir.

Ayrıca, 765 sayılı Türk Ceza Kanunun, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu hükümlerine göre AİHS.nin 2. ve 3. maddesinde öngürülen suçlar açısında dava zamanaşımı işlemeyeceği yönünde herhangi bir hüküm taşımamaktadır.

Konuya hangi açıdan yaklaşılırsa yaklaşılsın, faili meçhul şüpheli veya şüpheliler yönünden davalar, zamanaşımına uğramıştır.

Bu itibarla; ..., canavarca his şevkiyle veya işkence ile öldürme suçlarının faili meçhul şüpheliler hakkında yapılan soruşturma sonucunda, ... Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 13.07.2012 tarihli ve 2012/8570 soruşturma, 2012/22160 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karara yapılan itirazın reddine ilişkin mercii ... Ağır Ceza Mahkemesinin 22.11.2012 tarihli ve 2012/1832 değişik ... sayılı kararı usul ve yasaya uygun olduğu anlaşıldığından,

CMK.nun 309. maddesi gereğince kanun yararına bozulmasına ilişen istem yerinde görülmediğinden reddine karar vermek gerekmiştir.

IV.) SONUÇ VE KARAR:

CMK.nun 309. maddesi gereğince kanun yararına bozulmasına ilişen istem yerinde görülmediğinden reddine karar vermek gerekmiştir.

IV.) SONUÇ VE KARAR:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1- ... Ağır Ceza Mahkemesi'nin 22.11.2012 tarihli ve 2012/1832 değişik ... sayılı kararının usul ve yasaya uygun olduğundan, 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi gereğince kanun yararına bozulmasını gerekli kılan koşullar bulunmadığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine,

2. Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na (TEVDİİNE), 04.12.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10815, Karar No: 2021/15542, Tarih: 08.06.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/10815 E.  ,  2021/15542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nın 268/1. maddesinde düzenlenen başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçunun oluşabilmesi için işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla, başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılarak soruşturma ve kovuşturma işlemlerinin kimlik bilgileri verilen mağdur hakkında yapılmasına neden olunması gerekir. Bir adli soruşturma ya da kovuşturma işlemi olmaksızın kimlik bilgilerinin gizlenmesi amacıyla başkalarına ait kimlik bilgilerinin kullanılması ve verilen kimlik bilgilerine göre resmi belge düzenlenmesi halinde TCK.nın 206. maddesinde düzenlenen resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunma suçu, bir resmi belge düzenlenmemiş olması halinde 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 40/1. maddesinde düzenlenen kimliği bildirmeme kabahati oluşur.

Somut olayda, kural ihlali yapması nedeniyle trafik polisleri tarafından durdurulan sanığın kolluk ekibine müşteki ...'ya ait sürücü belgesinin ibraz ettiği, ancak daha sonra kendisinin ... değil, ... olduğunu beyan ettiği anlaşılmakla; mağdur adına hiç bir belge düzenlenmediği gibi, herhangi bir suç soruşturması veya kovuşturmasından bahsedilemeyeceğinin anlaşılması karşısında, eylemin 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 40. maddesine uyduğu ve idari yaptırımı gerektirdiği, ancak anılan Yasanın 20/2-c maddesi uyarınca soruşturma zamanaşımı süresinin 3 yıl olduğu, kabahat tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşılmakla sanığın temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmekle sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 1412 sayılı CMUK.nın 322. ve Kabahatler Kanunu'nun 24. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan Kabahatler Kanunu'nun 20/1. maddesi uyarınca sanık hakkında idari para cezası verilmesine yer olmadığına, 08.06.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/651, Karar No: 2005/677, Tarih: 30.11.2005

**Hukuk Genel Kurulu         2005/1-651 E.  ,  2005/677 K.**

**"İçtihat Metni"**

**Mahkemesi** : Beyoğlu Asliye 2.Hukuk Mahkemesi

**Günü** : 16.6.2005

**Sayısı** : 135-292

Taraflar arasındaki “*müdahalenin önlenmesi* ” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Beyoğlu Asliye 2.Hukuk Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 18.11.2003 gün ve 2002/662-2003/761 sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 1.Hukuk Dairesinin 27.12.2004 gün ve 2004/12807-14504 sayılı ilamı ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

**TEMYİZ EDEN :** Davalı N. A.. vekili

**HUKUK GENEL KURULU KARARI**

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; başlangıçta davacılar B.. D.. ve Ö.S. M.. tarafından dava açıldığı, yargılama aşamasında dosyanın takipsiz bırakılması nedeniyle işlemden kaldırıldığı, akabinde yalnızca davacı Ö.S.. M.. tarafından dosyanın yenilendiği ve takip edildiği, davacılardan B. D.. bakımından ise davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Bir hakkı dava etme yetkisi, yani davacılık sıfatı (aktif husumet), kural olarak o hakkın sahibi olan kişiye aittir.

Tapu kaydına göre; davayı takip eden Ö.S..M..’nin, İstanbul İli Beyoğlu .... Mahallesi ... sokak 8 ada 5 parselde kayıtlı taşınmazın bodrum kat 6 numaralı depolu dükkanının kat irtifakına ayrılan 5/25 arsa payının tamamına malik olarak gözükmektedir.

Ne var ki, davalı N. A.. vekili direnmeyi temyiz dilekçesinin son paragrafında; *“davayı takip eden yüklenici (aynı zamanda malik) olan davacının sahip olduğu tüm bağımsız bölümleri sattığını ve taşınmazla irtibatını kestiğini, bu nedenle de davacının aktif dava ehliyetinin sona erdiğini”* belirtmiştir.

Bu nedenlerle konunun açıklığa kavuşturulması için merciinden İstanbul İli Beyoğlu .. Mahallesi ... parselin tüm malikleri gösteren şekilde kaydının istenmesine gerek görülmüştür.

**SONUÇ:** Açıklanan nedenlerle yukarıdaki eksikliğin giderilmesi için dosyanın mahkemesine, **GERİ ÇEVRİLMESİNE,** 30.11.2005 günündeoybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4075, Karar No: 2021/1759, Tarih: 20.01.2021

**9. Hukuk Dairesi         2020/4075 E.  ,  2021/1759 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ: ... 9. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:Davacı vekili, müvekkilinin 15.05.2005 tarihinde aşçıbaşı sıfatı ile davalı işyerinde mevsimlik işçi olarak işbaşı yaptığını, sezonun her yıl 15 Mayıs'ta başlayıp 10 Ekim tarihinde sona erdiğini, davacının ücretinin 2014 yılında aylık net 6.000,00 TL olduğunu, çalışma süresi boyunca ücretinin asgari kısmının bankaya yatırılırken bakiyesinin ise elden verilmek suretiyle ödendiğini, davacının sigorta primlerinin gerçek ücret üzerinden ödenmesi ve ücret alacaklarının ödenmesi konusundaki taleplerinde ısrarcı davranması nedeniyle iş akdinin işveren tarafından haksız ve bildirimsiz olarak 08.09.2014 tarihinde feshedildiğini, davacı ile birlikte toplam dokuz işçinin Türkiye İş Kurumu ... Çalışma İş Kurumu İl Müdürlüğüne davalı taraf hakkında şikayetlerini bildirdiklerini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik ücret alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.Davalı Cevabının Özeti:Davalı vekili, davacının davalı şirkette 16.05.2014 ile 07.09.2014 tarihleri arasında çalıştığını, son ücretinin net 1.066,91-TL olduğunu, davacının işyerinde belirli süreli iş akdine istinaden çalışmakta iken çalışma süresi bitmeden istifa dilekçesi vererek firmadan ayrıldığını, işyerinde vardiyalı çalışma sistemi bulunduğunu, bu itibarla fazla çalışmaya dair iddiaların varit olmadığını, davacının herhangi bir ücret alacağının bulunmadığını, bütün ücretlerin bankaya muntazam olarak yatırıldığını, elden ödeme yapıldığı iddiasının varit olmadığını beyanla, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur. Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti : Bölge Adliye Mahkemesince, davacının ... Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğüne yaptığı 22.10.2014 tarihli başvuru dilekçesinde işyerindeki son brüt ücreti bölümünü 6.000,00 TL olarak doldurup bildirdiği görülmekle bu beyanıyla bağlı olduğu sonucuna varıldığından, davacının yaptığı iş, kıdemi gözetildiğinde en son aylık 6.000,00 TL brüt ücret düzeyi ile çalıştığının kabulü gerektiği, ayrıca davacının 26.02.2016 tarihinde davasını ıslah ettiği, ıslah dilekçesinin davalıya 29/02/2016 tarihinde tebliğ edildiği, 2 haftalık yasal süre içerisinde zamanaşımı def'inde bulunduğu anlaşılan davalı vekilinin zamanaşımı def'ine itibar edilmeksizin hüküm kurulmasının da yerinde olmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf dilekçesi kısmen yerinde görülmüş olup; 30/10/2018 tarihli bilirkişi raporu uyarınca dosya kapsamı, delil durumu itibariyle; ilk derece mahkemesi kararının yeniden esas hakkında karar verilmek üzere Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-b.3 maddesi uyarınca kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davacı ve davalı vekilleri temyiz etmişlerdir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının aylık ücret miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nda 32. maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanun'un 323. maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta primi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.Somut olayda, davacı, ...- ... bölgesinin en geniş kapasiteli işletmesi olduğunu iddia ettiği davalı otel işyerinde 15.05.2005 – 08.09.2014 tarihleri arasında aşçıbaşı olarak çalıştığını, ücretinin 2005 yılında aylık net 2.250,00-TL, 2009 yılında aylık net 3.600,00-TL, 2010 yılında aylık net 4.500,00 TL, 2011 yılında aylık net 4.500,00 TL, 2012 yılında aylık net 4.750,00 TL, 2013 yılında aylık net 5.500,00 TL, 2014 yılında ise aylık net 6.000,00-TL olduğunu, çalışma süresi boyunca ücretinin asgari kısmı bankaya yatırılmak bakiyesi ise elden verilmek suretiyle ödendiğini iddia ederken, davalı taraf davacının bordrolarda görünen ücreti aldığını savunmuştur. İlk Derece Mahkemesi tarafından hükme dayanak alınan 16.12.2015 tarihli bilirkişi raporunda, davacının ücreti; davalı taraf iddiası ve dosyaya davacı tarafından sunulan 2010/11 ayında net 4.000,00-TL ücret aldığının yazılı olduğu davalı işveren tarafından imzalı belgeye dayalı şekilde bu tutarın asgari ücrete oranlanması suretiyle fesih tarihi olan 2014 Eylül ayında davacının brüt 7.232,47 TL ücret alabileceği belirlemesine göre seçenekli hesaplama yapıldığı ve mahkemece ücretin brüt 7.232,47 TL olduğu ihtimaline itibar edilerek hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

Ancak davalının istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince yapılan incelemede, davacının İzmir Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğüne yaptığı 22.10.2014 tarihli başvuru dilekçesinde işyerindeki son brüt ücreti bölümünü 6.000,00 TL olarak doldurup bildirdiği görülmekle bu beyanıyla bağlı olduğu sonucuna varıldığından, davacının yaptığı iş, kıdemi gözetildiğinde en son aylık 6.000,00 TL brüt ücret düzeyi ile çalıştığı kabul edilerek işçilik alacakları yeniden hesaplanmıştır.

Ancak davalının istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince yapılan incelemede, davacının İzmir Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğüne yaptığı 22.10.2014 tarihli başvuru dilekçesinde işyerindeki son brüt ücreti bölümünü 6.000,00 TL olarak doldurup bildirdiği görülmekle bu beyanıyla bağlı olduğu sonucuna varıldığından, davacının yaptığı iş, kıdemi gözetildiğinde en son aylık 6.000,00 TL brüt ücret düzeyi ile çalıştığı kabul edilerek işçilik alacakları yeniden hesaplanmıştır.

Ne var ki, dosya kapsamına göre davacının aldığı ücretin belirlenmesi noktasında İlk Derece Mahkemesi tarafından ... ve ...Aşçılar Derneği nezdinde yapılan emsal ücret araştırmasının yetersiz bulunduğu anlaşılmaktadır. Davacının fesih tarihine ilişkin ücreti; yaptığı iş ve kıdemi, çalıştığı davalı otel işyerinin yaz ve kış aylarındaki fiilen konaklayan müşteri sayısı, davalı işyerinde davacıdan başka aşçıbaşı ve aşçı sıfatıyla çalışan kaç işçi bulunduğu, esas alınarak ilgili meslek odalarından ve diğer kuruluşlardan yapılacak emsal ücret araştırması ile Türkiye İstatistik Kurumu'nun resmi internet sitesindeki “Kazanç Bilgisi Sorgulama” kısmındaki bilgiler, tanık beyanları ile birlikte tüm dosya kapsamı dikkate alınarak belirlendikten sonra, davacının dava dilekçesindeki talebi ve ayrıca davacının İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmadığı gözetilerek İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan 16.12.2015 havale tarihli bilirkişi raporunda tespit edilen dönemlere ilişkin ücret miktarlarını aşmamak suretiyle, ortaya çıkacak sonuca göre talep edilen alacaklar hakkında değerlendirme yapılması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olmuştur.SONUÇ:Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 20.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2159, Karar No: 2012/2921, Tarih: 13.03.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2159 E.  ,  2012/2921 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme ve reşit olmayan kimseyi zorla kaçırıp alıkoyma suçlarından sanık ...'nin yapılan yargılaması sonunda; atılı ırza geçme suçunun reşit olmayanla cinsel ilişki suçu kabulüyle şikâyet yokluğu nedeniyle beraatine, reşit olmayan kimseyi zorla kaçırıp alıkoyma suçu da 18 yaşı içerisinde olan mağdurenin sanık tarafından rızaen kaçırıldığı ve eylemin 5237 sayılı TCK'da suç teşkil etmediğinden beraatine dair Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 11.04.2006 gün ve 2005/649 Esas, 2006/224 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa isnat olunan oluş ve kabule uygun reşit olmayan mağdurenin rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve reşit olmayan kimseyi rızasıyla kaçırıp alıkoyma suçlarının 765 sayılı TCK.nın 416/son ve 430/2. maddelerinde öngörülen cezalarının üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık asli ve ilaveli zamanaşımı süresine tabi oldukları, suç ve inceleme tarihleri arasında bu sürelerin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ve 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden sanık hakkında açılan kamu davalarının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 13.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2318, Karar No: 2016/14275, Tarih: 10.05.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/2318 E.  ,  2016/14275 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret alacağı, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil, ikramiye, ilave tediye, sair sosyal yardım, ek tazminat, vardiya zammı ile yol ve yemek ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, iki tarafın yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden davacıya yükletilmesine, 10.05.2016 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Davacı vekili, davalı ... uhdesinde olan Eynez yer altı sahasında kömür üretim işinin 2006 yılında davalı kurum tarafından hizmet alım sözleşmesi ile ....... Enerji A.Ş.'ye ihale edildiğini, ancak 30.10.2009 tarihinde davalı kurumun onayı ile kömür üretim işinin ....... A.Ş.'ye devredildiğini, davalının asıl işi olan kömür üretim işini hizmet alım sözleşmesi ile kanuna aykırı olarak alt işverene yaptırdığını, ancak alt işverenlik ilişkisinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6. maddesi gereğince iş yerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde söz konusu olabileceğini, bu hususa Alt İşverenlik Yönetmeliğinin "Asıl İşveren-Alt İşveren İlişkisinin Kurulma Şartları" başlıklı 4. maddesinde de değinildiğini, aynı şekilde Sayıştay Başkanlığınca hazırlanan ........... Kurumu 2012 raporunda da söz konusu hususa dikkat çekildiğini, bu sebeplerle ........... ile ....... A.Ş. arasında hizmet alım sözleşmesinin muvazaalı olduğunu, 4857 sayılı Kanun'un 2/7. maddesi gereğince alt işveren işçilerinin başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılması gerektiğini, bu sebeple müvekkilinin gerçek işvereninin ........... Genel Müdürlüğü Ege Linyit İşletmesi Müessese Müdürlüğü olduğunu, .......... Genel Müdürlüğü ile ....... A.Ş. arasındaki muvazaalı hizmet alım sözleşmesi sebebiyle ve eşit işe eşit ücret ilkesi gereğince müvekkilinin işçilik ücret ve ekleri fark alacağı doğduğunu belirterek davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.