muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/255, Karar No: 2022/365, Tarih: 22.06.2022

Ceza muhakemesi sistemimizde hükümlerin temyiz edilebilmelerinin kural, temyiz edilememelerinin ise istisna oluşu, hukuk normlarının yorumlanmasında, Anayasa'nın 36. maddesinde düzenlenen "Hak arama hürriyeti" ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddesinde hüküm altına alınan mahkemelere erişim hakkının gözetilmesi gerekliliği, Sözleşme'ye ilişkin Ek 7 numaralı Protokolünün "Cezai Konularda Temyiz Hakkı" başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasında; ilgili kişinin hakkında kurulan hükmü daha yüksek bir mahkemeye inceletme hakkının bulunduğuna ilişkin düzenlemeler birlikte dikkate alındığında, kamu davasının asli bir süjesi olan sanığın, adil yargılanma ilkesi çerçevesinde etkin bir şekilde temyiz kanun yoluna başvurma hakkı olduğunda herhangi bir tereddüt bulunmamakla birlikte, 5271 sayılı CMK’nın 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmesi üzerine, 1412 sayılı CMUK'nın yürürlükten kaldırılmasına rağmen 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesinin birinci fıkrası ile, bölge adliye mahkemelerinin Resmî Gazete'de ilân edilecek göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin dördüncü, beşinci ve altıncı fıkraları hariç olmak üzere, 305 ilâ 326. maddelerinin uygulanacağına ilişkin istisnai bir düzenlemeye yer verilmesi nedeniyle, somut olayda, 5271 sayılı CMK'nın temyize ilişkin hükümlerinin uygulanma imkânının bulunmadığı ve temyiz süresinin 1412 sayılı CMUK'nın 310. maddesine göre bir hafta olduğu, 1412 sayılı CMUK'nın 40. maddesinde, sürelerin, hafta olarak tayin edilmişse cereyana başladığı son haftada isim itibarıyla tekabül eden günün tatil saatinde, 5271 sayılı CMK'nın 39. maddesinde de hafta olarak belirlenen sürenin, tebligatın yapıldığı günün, son haftada isim itibarıyla karşılığı olan günün mesai saati bitiminde sona ereceği düzenlenmiş ise de, temyiz süresinin bitimine ilişkin CMUK'nın 40. maddesinde yer alan "...son haftada isim ...itibarile tekabül eden günün tatil saatinde ...biter." ve CMK'nın 39. maddesinde yer alan "...son haftada isim itibarıyla karşılığı olan günün mesai saati bitiminde sona erer." ifadelerinin normal tam gün mesai saatine yönelik düzenlemeler olduğu, yine söz konusu Kanun maddelerinin son fıkralarında son günün tatile rastlaması durumunda sürenin tatilin ertesi günü biteceğinin düzenlenmesi suretiyle sanığın bir haftalık temyiz süresinden tam olarak yararlandırılmasının amaçlandığı, sanığın, temyiz süresinin son günü saat 13.00'e kadar olan idarî izin süresi içerisinde temyiz isteminde bulunabileceğinin kabul edilmesinin Kanun ile öngörülen bir haftalık temyiz süresinin 6,5 güne indirilmesi anlamına geleceği, dolayısıyla da kanun yoluna başvuru hakkını kısıtlayıcı sonuç doğuracağı ve temyiz süresinin son günü normal mesai saati bitiminden önce saat 13.00'ten itibaren resmî tatilin başlaması nedeniyle sanığın temyiz süresinin resmî tatilin bitimine kadar uzayacağı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Dairenin ret kararının kaldırılmasına ve dosyanın temyiz incelemesinin yapılması amacıyla Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Üyesi ...; "Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2020/255 esas sayılı dosyasında Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu ile aramızda görüş ayrılığı doğmuştur. Şöyle ki;

İlk derece mahkemesinin kararı sanığa 09.07.2015 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildikten sonra sanık bu kararı 20.07.2015 tarihinde temyiz etmiştir. 5230 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca o tarihte yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 310/1. maddesi gereğince 'Temyiz talebi, hükmün tefhiminden bir hafta içinde hükmü veren mahkemeye bir dilekçe verilmesi veya zabıt katibine yapılacak beyanla olur. Hükmün tefhimi sanığın yokluğunda olmuşsa bu süre tebliğ tarihinden başlar.' düzenlemesi doğrultusunda sanığa usulüne uygun tebligatın yapıldığı 09.07.2015 tarihinden itibaren bir haftalık temyiz süresinin son gününün 16.07.2015 günü mesai saati sonu olduğu, sürenin son günü olan 16.07.2015 gününün ... Bayramı Arefe gününde, öğleye kadar normal mesai olup öğleden sonrasının tatil olduğu, dolayısıyla bir haftalık sürenin 16.07.2015 günü mesai saati sonu olan öğlen itibarıyla dolduğu, bu süre dolduktan sonra devam eden ... tatilinin sonrasındaki ilk mesai günü olan 20.07.2015 tarihli temyiz başvurusunun 1412 sayılı CMK'nın 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmesine dair Özel Dairenin ret kararının yerinde olduğu, temyiz süresinin bir haftalık süre içerisinde olduğu yönündeki itirazın reddine karar verilmesi gerekirken Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun itirazın kabulü yönündeki kararına katılmamaktayız." gerekçesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan beş Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle,

Karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 06.02.2020 tarihli ve 12539-1577 sayılı ret kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22.06.2021 tarihli ve 196 sayılı kararı uyarınca Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 01.07.2021 tarihinden geçerli olmak üzere kapatılmasına ve arşivinde bulunan dosyaların Yargıtay 11. Ceza Dairesine devredilmesine karar verildiğinden, temyiz incelemesinin yapılması amacıyla Yargıtay 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 18.05.2022 tarihinde yapılan müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamaması nedeniyle 22.06.2022 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11432, Karar No: 2011/11300, Tarih: 03.11.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/11432 E.  ,  2011/11300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAMSUN 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/10/2010

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacı, asıl davasında davalı Ş.'in devletin hüküm ve tasarrufu altındaki kumsal alana taşkın bina yapmak suretiyle müdahale ettiğini ileri sürüp, elatmanın önlenmesi ve yıkım istemiş; birleşen davasında, davalılar adına kayıtlı 1870 ada 2 parsel sayılı taşınmazın kısmen kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını belirterek, tapu iptali ve terkin ile davalılardan Ş.'in elatmasının önlenmesi ve yıkım isteklerinde bulunmuş; bilahare asıl dava bakımından elatılan kısmın miktarını ıslah suretiyle arttırmıştır.

Davalılar Ş.ve N.; çekişmeli taşınmazın 169 sayılı ve hükmen tescille oluşan kadastral parselden imar uygulaması sonucunda oluştuğunu, ortada kesin hüküm bulunduğunu belirtip, davanın reddini savunmuşlar, diğer davalı ise davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece, davalı Ş.'in kıyı kenar çizgisi içerisinde devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan kıyıya bina yapmak suretiyle müdahale ettiği gerekçesiyle, asıl davanın kabulüne, birleşen dava bakımından ise, 5841 Sayılı Yasa ile getirilen yasal düzenlemeler gereğince hak düşürücü süre geçmiş olduğu gibi ortada kesin hüküm de bulunduğu belirtilerek birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine vekili ile davalı Ş. vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Asıl dava, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki kumsal alana elatmanın önlenmesi ve yıkım; birleşen dava ise, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve terkin ile elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı Hazine vekili ile davalı Ş. vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Asıl dava, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki kumsal alana elatmanın önlenmesi ve yıkım; birleşen dava ise, 3621 Sayılı Yasadan kaynaklanan tapu iptali ve terkin ile elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillere göre, çekişme konusu 1870 ada 2 parsel sayılı taşınmazın 73 ve 169 sayılı kadastral parsellerin imar uygulaması sonucu oluştuğu, 73 sayılı parselin 18.01.1977 tarihinde kesinleşen tapulama suretiyle, 169 parsel sayılı taşınmazın ise hazine adına yapılan tespitine karşı açılan dava sonucu verilen Samsun Tapulama Mahkemesi’nin 16.04.1981 tarih 977/131 esas, 981/152 karar sayılı ve derecattan geçmek suretiyle 11.06.1982 tarihinde kesinleşen ilamına dayalı olarak davalı Şeref ile dava dışı kişiler adlarına hükmen tescil edildiği; mahkemece yapılan uygulama sonucu 1870 ada 2 sayılı imar parselinin 72 ve 169 sayılı kadastral parseller üzerinde bulunduğu, taşınmazdaki 97.62m2lik binanın 26.56m2lik kısmının dava konusu 1870 ada 2 sayılı imar parseli sınırları dışında kaldığı belirlenmek ve benimsenmek suretiyle asıl davanın kabulüne karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmadığı gibi; çekişmeli 1870 ada 2 parsel sayılı taşınmazın, 169 sayılı hükmen tescil edilen kadastral parsel sınırları içerisinde kalan bölümü yönünden tescil dayanağı ilamda hazinenin taraf olup, hükmün hazineyi bağlayacağı ve böylece kesin hükmün varlığı gözetilmek suretiyle birleşen davanın anılan kısım bakımından reddedilmiş olması da doğrudur. Davalı Ş.’in tüm, davacı hazinenin bu yönlere değinen temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Ancak, 1870 ada 2 sayılı imar parselin kısmen üzerinde kaldığı 72 sayılı kadastral parselin 3. kişiler adına yapılan kadastro tespitinin 18.01.1977 tarihinde kesinleştiği gözetilerek bu parsel üzerinde kalan bölümü yönünden 5841 sayılı Yasanın yürürlüğü döneminde davanın hak düşürücü süreden reddedilmiş olması doğru ise de, anılan yasa Anayasa Mahkemesinin 12.05.2011 tarih 2009/31 E. 2011/77 K. sayılı kararı ile iptal edilmiş ve karar 23.07.2011 tarihinde resmi gazetede yayımlanarak iptal hükmü yürürlüğe girmiştir.

Öyle ise, kesin hüküm halini almamış ve kazanılmış hakkın istisnasını teşkil eden bu durum karşısında 5841 Sayılı Yasa hükümleri uyarınca davanın reddine ilişkin olarak kurulan hükmün, verildiği tarih itibarıyla doğru olduğu düşünülse ve ayrıca Anayasanın 153.maddesine göre iptal kararı geriye yürümezse de 10.3.1969 gün ve 1/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde belirtildiği üzere iptal, kesin şekilde çözüme bağlanmış uyuşmazlıkları etkilemez ve henüz anlaşmazlık hali devam ediyorsa iptalin kapsamına girer. O halde, davanın hak düşürücü süreden reddine ilişkin kurulan kararın Anayasa Mahkemesi’nin anılan iptal kararından sonra doğru olduğu söylenemez. Zira, kamu düzeninin söz konusu olduğu bütün haller istisnanın kapsamına girer.

Hal böyle olunca; çekişmeli taşınmazın kesin hüküm kapsamında kalan kısmı dışındaki bölümü bakımından işin esasının 28.11.1997 tarih 5/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına göre değerlendirilmesi, davalı tarafça açıldığı söylenen kıyı kenar çizgisinin iptaline ilişkin İdare Mahkemesi’nin 2004/256 esas sayılı dosyasının da akıbetinin araştırılıp incelenmesi; toplanan ve toplanacak olan deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi; davanın kısmen veya tamamen kabulü halinde de, 19.1.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa hükümlerinin gözetilmesi suretiyle uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması bakımından karar bozulmalıdır.

Davacı Hazinenin bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesine göre) HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/41, Karar No: 2023/1353, Tarih: 25.01.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/41 E.  ,  2023/1353 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1584 E., 2022/4178 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 42. ... Mahkemesi

SAYISI : 2021/1062 E., 2022/45 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararı ortadan kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre dava konusu fazla çalışma ve kısa çalışma primi alacaklarının 25.03.2013-29.12.2015 tarihleri arasındaki dönem için talep edildiği, 29.12.2015 tarihinden sonraki dönem yönünden uyuşmazlık bulunmadığı ve bu suretle hükmün ileriye yönelik etkisinin olmadığı anlaşılmakla; reddedilen ve temyize konu edilen miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine

25.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2251, Karar No: 2018/12052, Tarih: 17.05.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/2251 E.  ,  2018/12052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalılardan asıl işveren Belediye'de alt işverenler nezdinde temizlik, mutfak işleri, aşçılık gibi işlerde çalıştığını, alt işverenler değişmesine rağmen işe hiç ara vermeden devam ettiğini, en son davalı Belediyeye ait ... Demirspor tesislerinde aşçı olarak çalışmakta iken sokak temizliğine verilmek istendiğini bunu kabul etmeyince iş akdine davalı tarafından haksız olarak ve işçilik hakları ödenmeden son verildiğini iddia ederek bazı işçilik alacaklarının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ..., diğer davalı ile aralarında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunmadığını, davacının istifa etmek sureti ile işten ayrıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket, davacının diğer davalı Belediyeden alınan ihale kapsamında belirli süreli hizmet akdi ile çalıştığını ve kendi isteği ile işten ayrıldığını, davacının başlangıçtan beri Belediyenin işçisi olduğunu, kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen ilk karar Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesinin 10.05.2016 tarihli ilâmıyla ihbar tazminatı ve fazla mesai ücreti yönünden de esasa yönelik olarak bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilâmına uyulmuş ise de, bozmanın gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Yargıtayın bozma kararına uyan mahkeme artık bozma kararı gereğince işlem yapmak ve hüküm vermek zorundadır. Çünkü mahkemenin bozma kararına uyması ile bozma kararı lehine olan taraf yararına bir usûli müktesep hak (usule ilişkin kazanılmış hak) doğmuştur.

Somut uyuşmazlıkta bozma öncesi Mahkemece, 05.03.2009 ilâ 01.11.2011 tarihleri arasında fazla mesainin hesaplandığı ek bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulmuş ve bu husus bozma kapsamı dışında kalmakla davalı lehine usûli kazanılmış hak doğmuştur.

Somut uyuşmazlıkta bozma öncesi Mahkemece, 05.03.2009 ilâ 01.11.2011 tarihleri arasında fazla mesainin hesaplandığı ek bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulmuş ve bu husus bozma kapsamı dışında kalmakla davalı lehine usûli kazanılmış hak doğmuştur.

Bu itibarla, fazla mesai ücreti yönünden mahkemece 24.07.2017 havale tarihli raporda 05.03.2009 ilâ 01.11.2011 tarihleri arasına ilişkin hesaplandığı üzere 6.461,21 TL üzerinden % 30 oranında uygun bir indirim yapılarak belirlenecek fazla mesai ücretinin hüküm altına alınması gerekmektedir. Anılan hususlar gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/28584, Karar No: 2014/29622, Tarih: 30.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/28584 E.  ,  2014/29622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çerkezköy 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/06/2012

NUMARASI : 2011/147-2012/440

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, Ç.. 80. Yıl Çocuk Yuvasında temizlik elemanı olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haklı sebep olmaksızın işverence 31.12.2010 tarihinde işyerinin kapatılacağı gerekçesi ile feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile genel tatil ve fazla çalışma alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı kurum vekili davacı ile aralarında işçi işveren ilişkisi bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı şirket vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin 31.12.2010 feshedildiği, davacının en son M.. Ş..'nde çalıştığı ve feshin dava dışı şirket tarafından gerçekleştirildiği hasım olarak bu şirketin gösterilmesi gerektiği halde tamamen yanlış firmanın hasım gösterildiği gerekçesi ile davanın husumetten reddine karar verildi.

Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında, davada husumetin kime yöneltileceği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Bir kişinin belli bir davada gerçekten davacı veya davalı sıfatına sahip olup olmadığı hususu usul hukuku değil, dava konusu hakkın özüne ilişkin bir maddi hukuk meselesidir.

Somut olayda davacı alt işverenler nezdinde temizlik elemanı olarak Sosyal hizmet müdürlüğüne bağlı çocuk yuvasında çalıştığını iş sözleşmesinin haksız sonlandırıldığını ileri sürerek asıl işveren sıfatı ile davalı Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğü'ne ve alt işveren olarak A.. Turizm Temizlik Mad. Kim. Sos. Hiz. Ltd. Şti.'ne karşı dava açmıştır. Mahkemece, davacının en son M.. Ş..'nde çalışması bulunduğu, dava dışı şirkete karşı husumet yöneltildiği ancak 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 124. maddesi uyarınca karşı tarafın rızasının bulunmadığı gerekçesi ile husumet yokluğundan red kararı verilmiş ise de alacak davalarında asıl işverene karşı dava tek başına dahi açılabilir. Davalılar arasındaki ilişki, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/7-8. maddelerine uygun ve geçerli bir asıl işveren-alt işveren ilişkisi olduğu için, işçilik alacaklarına ilişkin açılan davaların mali sonuçlarından asıl işveren ile alt işverenin müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulduğu gözönüne alınarak davanın, asıl işveren Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğü yönünden husumet yokluğu sebebiyle reddine karar verilmiş olması hatalıdır.

Öte yandan A..Turizm Temizlik Mad. Kim. Sos. Hiz. Ltd. Şti. son alt işveren olmasa bile davacının kıdem tazminatı ile fazla çalışma ve genel tatil alacakları bakımından kendi çalıştırdığı dönem ve ücreti üzerinden sorumlu olduğu halde davalı şirket lehine husumet red karar verilmesi hatalıdır. Mahkemece davanın esasına girilerek karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile red kararı verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/357, Karar No: 2014/5487, Tarih: 25.09.2014

**15. Hukuk Dairesi         2014/357 E.  ,  2014/5487 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul/Anadolu 12. Asliye Ticaret Mahkemesi

Tarihi : 09.07.2013

Numarası : 2013/248-244

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Uyuşmazlık eser sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, davada iş bedelinin ödenmeyen kısmının tahsili istemiyle başlatılan ilâmsız icra takibine davalı borçlu tarafından yapılan itirazın iptâli ile takibin devamı ve icra inkâr tazminatı istenmiş, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.