muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/7006, Karar No: 2010/3708, Tarih: 31.03.2010

4. Hukuk Dairesi 2009/7006 E., 2010/3708 K.

**4. Hukuk Dairesi 2009/7006 E., 2010/3708 K.**

**- HAKSIZ EYLEM NEDENİYLE TAZMİNAT

- KİŞİLİK HAKLARI

- MANEVİ TAZMİNAT

- SOSYAL VE DUYGUSAL KİŞİLİK DEĞERLERİ

- TAZMİNAT MİKTARININ BELİRLENMESİ**- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 41 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 43 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 47 ]

- 818 S. BORÇLAR KANUNU [ Madde 49 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı Rıfat vekili tarafından, davalı Şükrü aleyhine 08.03.2005 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 21.01.2009 günlü kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince;

a) Dava, etkili eylem nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, davacılardan Rıfat'ın isteminin bir bölümü kabul edilmiş; diğer davacılar anne Ümmühan ile baba Ramazan'ın manevi tazminat istemleri reddedilmiş; karar, davacılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacılardan Rıfat'ın, kendi yaralanması nedeniyle; diğer davacılar Ümmühan ile Ramazan'ın ise çocukları olan Rıfat'ın yaralanması nedeniyle manevi tazminat isteminde bulunduğu anlaşılmaktadır.

Yerel mahkemece, Rıfat'ın yaralanmasının vücut bütünlüğünü bozmadığı, herhangi bir organının işlevini yitirmesine ya da zayıflamasına neden olmadığı belirtilerek davacılar Ümmühan ile Ramazan yönünden manevi tazminat isteme koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle, istemin reddine karar verilmiştir.

Davacılardan Rıfat'ın, kendi yaralanması nedeniyle; diğer davacılar Ümmühan ile Ramazan'ın ise çocukları olan Rıfat'ın yaralanması nedeniyle manevi tazminat isteminde bulunduğu anlaşılmaktadır.

Yerel mahkemece, Rıfat'ın yaralanmasının vücut bütünlüğünü bozmadığı, herhangi bir organının işlevini yitirmesine ya da zayıflamasına neden olmadığı belirtilerek davacılar Ümmühan ile Ramazan yönünden manevi tazminat isteme koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle, istemin reddine karar verilmiştir.

Kişilik hakları, kişinin yaşamı, sağlığı, vücut ve ruh bütünlüğü ile toplum içindeki yerini koruyan haklardır. Bunların fiziki, sosyal ve duygusal kişilik değerleri içerdiği gözetildiğinde, somut olaydaki duruma göre, davacının bir yakınının yaralanmasının sosyal ve duygusal kişilik değerler kapsamında olup olmadığı konusu üzerinde durulmak gerekir. Sosyal ve duygusal kişilik değerleri, kişinin toplum içindeki yeri, birlikte yaşadığı ailesi ve yakınlarının değer alanı içine giren haklardır. Bu haklar, doğrudan doğruya kişiliğe bağlı olmayan, özellikle aile hukuku içinde yer alan değerlerdir. Bu bağlamda Borçlar Yasası'nın 49. maddesindeki düzenleme gereğince, kişinin doğrudan kendisinin değil de karı, koca, ana, baba, çocuklar ve kardeşler gibi yakınlarının ağır yaralanması gibi somut olayın kendisine özgü ağırlığının ve özelliğinin zorunlu kıldığı olguların kanıtlanması durumunda, aile birliği içinde korunması gereken sosyal ve duygusal kişilik değerlerinin zarar gördüğünün kabul edilmesi gerekir. Dosyadaki bilgi ve belgeler ile davalının 765 sayılı Türk Ceza Yasası'nın 456/2. maddesi uyarınca kasten yaralama eylemi nedeniyle yargılanarak cezalandırıldığı ceza dosyası içeriğine göre; davalının, dava konusu olaydan önce aileler arasında yaşanan ve husumet oluşmasına neden olan olaylar üzerine, 22 yaşında olan davacılardan Rıfat'ı köy kahvesi önünde bıçakla vurarak göğüs bölgesinden yaraladığı; D... Adli Tıp Şubesi tarafından düzenlenen 04.06.2004 günlü raporda, adı geçenin yaşam tehlikesi geçirecek, 25 gün iş ve gücünden kalacak biçimde yaralandığı; olay yerinde bulunan kişilerin olaya müdahale ederek tarafları ayırdığı anlaşılmaktadır.

Olayın gelişim biçimi, yaralanmanın derecesi ve davalının eyleminin silahtan sayılan bıçak ile yaşamsal bölgeye yönelik olması gözetildiğinde, davacılardan anne Ümmühan ile baba Ramazan'ın sosyal ve duygusal kişilik değerlerinin zarar gördüğü kabul edilmelidir.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, davacılar Ümmühan ile Ramazan yararına uygun tutarlarda manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, manevi tazminat istemlerinin tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, davacılar Ümmühan ile Ramazan yararına uygun tutarlarda manevi tazminat takdir edilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, manevi tazminat istemlerinin tümden reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

b) Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları gözönünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Karan'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın oluş biçimi, yaralanmanın derecesi, eylemin silahtan sayılan bıçakla gerçekleştirilmiş olması ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacılardan Rıfat yararına takdir edilen manevi tazminat azdır. Daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere manevi tazminat takdir olunmak üzere karar bozulmalıdır.

Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda (2/a) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davacılar Ümmühan île Ramazan yararına; (2/b) sayılı bentte gösterilen nedenlerle diğer davacı Rıfat yararına (BOZULMASINA); davacıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 31.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2829, Karar No: 2022/7358, Tarih: 25.10.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/2829 E.  ,  2022/7358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Eskişehir 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 24.04.2019 tarih ve 2018/264 E. - 2019/401 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 21.01.2021 tarih ve 2019/866 E. - 2021/24 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının 2009 yılı haziran ayında eşi ... adına Den-Kur Denizli Kurumsal Temizlik Hizmetleri unvanıyla temizlik malzemeleri alım, satım pazarlama konusunda faaliyet göstermeye başladığını, davacının ticaret gereği bu işletmesini kapatarak 01.10.2012 tarihinde aynı sektörde, aynı müşterilere, hiç ara vermeden, ... Den-Kur Denizli Kurumsal Temizlik Hizmetleri unvanıyla faaliyetine devam etttiğini, davacının ülke genelinde yaklaşık 25 ilde faaliyet gösterdiğini, bilinirlik ve güvenirlik kazandığını, 17.12.2012 tarihinde "Den - Kur Denizli Kurumsal Temizlik Hizmetleri" markasını 2012/105428 numarasıyla tescil ettirdiğini, davacının 2009 yılında faaliyete başladıktan sonra geçen süreçte davalı ile defalarca temizlik malzemesi alım satımı işlerini gerçekleştirdiğini, davalının davacının akrabası olması sebebiyle davacının işlerini yakından takip ettiğini, davacının bu iyiniyetinden faydalanan davalının, logosuz düz yazı şeklinde "DEN-KUR" ibaresini 10.06.2011 tarih ve 2011/49376 sayı ile kendisi adına tescil ettirdiğini, ancak bu tescilden sonra davalının bu markayla herhangi bir ürün üretip satışa sunmadığını, davalının kötü niyetli olarak tescil yaptırdığını, sosyal medyada davacıya ait logo ile tasarlanmış markaları kullandığını, davacının itibarına zarara verecek davranışlarda bulunduğunu, davacının tescilli markasındaki logoyu kullandığına dair delil tespiti yaptırıldığını ileri sürerek, davalının davacının tescilli markasından doğan haklarına tecavüz teşkil eden fiillerinin durdurulmasına, davacının markasına ait logonun yer aldığı tüm ürünleri satışının engellenmesini, davacının itibarının sarsılmasından dolayı 10.000,00 TL manevi tazminatın, davacının uğradığı fiili kayba karşılığı şimdilik 1.000,00 TL yoksun kalınan kazancın davalıdan tahsiline karar verilmesini, hüküm özetinin ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davalının uzun yıllardır temizlik ürünlerinin üretimi ve satış sektöründe "Orjin", "DEN-KUR" ve başkaca markalar ile faaliyet gösterdiğini, davacının sektöre davalının sayesinde girdiğini, işi davalının yanında öğrendiğini, markanın isminden de anlaşılacağı üzere "DEN-KUR" markasının açılımının "..." olduğunu, nitekim davalının 2011 yılında kendi adıyla şahıs şirketini kurduğunu, davalının "DEN-KUR" markasını 10.06.2011 tarihinde davacının ise davalıdan daha sonra, yani 17.12.2012 tarihinde aldığını, tarihlere bakıldığında da markayı kullanım hakkının davalıda olduğunun, bir tecavüz var ise bunun davacı tarafından yapıldığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalı adına tescilli 2011/49376 sayılı markanın ve davalının fiili kullanımlarının, davacının 2012/105428 sayılı markasına tecavüz teşkil etmediği, davacı adına tescilli 2012/105428 sayılı markasının tanınmış olmadığı, davalı lehine marka hakkına tecavüzden kaynaklı bir haksız kazancın veya itibar kaybının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı ve davalının fiili kullanımının, kendi adına tescilli markasından farklı, markasının koruma kapsamını aşacak ve davacının tescilli logosuna tecavüz oluşturacak şekilde olsa da, davacının markasının 35/1-4. sınıf hizmetlerde tescilli bulunduğu, buna karşılık davalının markasının fiili kullanımının ise kağıt havluların kontrollü şekilde verilmesini sağlayan elektrikli üniteler, hijyen ve sağlık ürünleri alanında olduğu, bu durumda davalı kullanımının gerçekleştiği ürünler ile davacı markasının kapsamında yer alan hizmetlerin benzer olmadığı, davacının markasının tescilli bulunduğu 35. sınıftaki "pazarlama hizmetlerinin" davalının markasını fiilen kullandığı ürünlerle benzer olmadığı, davacı markasının tanınmış olduğunu ispata elverişli ve yeterli delillerin de sunulmadığı, dosya kapsamında davalının kötü niyetli bulunduğunu gösterir herhangi bir delilin de bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 25/10/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6975, Karar No: 2022/20836, Tarih: 13.12.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/6975 E.  ,  2022/20836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı, suça sürüklenen çocuk müdafiinin itiraz dilekçesi üzerine itiraz mercii olan Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi'nin 29/07/2016 tarihli, 2016/579 Değişik İş sayılı kararıyla incelenerek itirazın reddine karar verildiği ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede,

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

1. Dosya kapsamında yer alan 23/06/2015 tarihli tutanağa göre; suça sürüklenen çocuğun, mağdurun ...Stadı, metro istasyonu otoparkında park halinde bulunan aracından hırsızlık yaptıktan sonra, temizlik görevlilerinin suça sürüklenen çocuktan şüphelendiklerini güvenlik görevlilerine söylemeleri üzerine, otopark güvenlik görevlilerince suça sürüklenen çocuğun, mağdurun aracından çaldığı suç eşyaları ile birlikte yakalandığının, suça sürüklenen çocuğun da mağdurun aracından çaldığı suça konu eşyaları bir poşete koyarak ormanlık alana bıraktığı sırada kendisinin görüldüğünü ve şüphelenerek yakaladıklarını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuğun yakalandığı yerin olay yerine olan uzaklığı ve kesintisiz takip bulunup bulunmadığı araştırılarak suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nın 35. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2. Suç tarihi itibariyle 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 51/1. maddesi uyarınca hapis cezasında erteleme sınırının 3 yıl olduğu gözetilmeden, hükmedilen sonuç ceza miktarı 2 yıl 9 ay 10 gün olduğu halde, suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hapis cezasının süresi esas alınarak, yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle TCK'nın 51/1. maddesi uygulanmayarak yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 13.12.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14838, Karar No: 2019/21141, Tarih: 20.11.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/14838 E.  ,  2019/21141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın eylemi neticesinde mağdurdaki yaralanmanın, yaşamı tehlikeye sokan ve ayrıca hayat fonksiyonlarını ağır (4.) derecede etkileyen kemik kırığına neden olduğu, birden fazla nitelikli hal ihlaline neden olan sanık hakkında TCK'nin 86/1 maddesince temel cezaya hükmedilirken meydana gelen zararın ağırlığı ve kastın yoğunluğu da dikkate alınarak, TCK'nin 3. maddesi gereğince cezada orantılılık ilkesi gözetilerek, TCK'nin 61. maddesindeki ölçütler gereğince sonuç cezaya etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 20.11.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2651, Karar No: 2011/9434, Tarih: 18.10.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/2651 E.  ,  2011/9434 K.**

**"İçtihat Metni"**

2011/2651 2011/9434

-Y A R G I T A Y İ L A M I –

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 18.10.2011 Salı günü davacı ... vekili Avukat ... ve davalı ... AŞ vekili Avukat ... geldiler. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar vekilleri dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait kamyonun davalı şirkete kasko sigorta poliçesi ile vincin ise makine kırılması sigortası ile sigortalı olduğunu, kamyonun karayolunda seyir halindeyken devrilmesi sonucu kamyonun ve üzerinde bulunan vincin zarar gördüğünü hasar bedellerinin sigorta şirketi tarafından ödenmediğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere kamyon için 36.000 TL, vinç için 75.000 TL tazminatın avans faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacıya ait kamyonun hasarı için 22.500 TL ödeme yapıldığını, vinç hasarının ise makine kırılması sigorta poliçesi kapsamında kalmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davacıya ait davalı şirkete kasko sigortalı kamyonda meydana gelen hasar bedelinin sigorta şirketi tarafından ödenmiş olması nedeniyle, vinç hasarının ise makine kırılması sigorta poliçesi kapsamında kalmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, kasko sigortası poliçesine dayalı olarak hasar bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Davalı ... tarafından yaptırılan ekspertiz incelmesi sonucunda, aracın daha önce meydana gelen kazada ağır hasar gördüğü ve onarıldığı belirtilerek 22.5000 TL hasar bedeli belirlenmiş, davacı tarafından yaptırılan delil tespiti dosyasında ise, 43.026 TL hasar bedeli ve aracın ikinci el satış değerinin 52.000 TL olduğu tesbit edilmiştir.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda eksper raporuna göre hasar bedeli belirlenmiş, delil tespiti dosyasında alınan rapor değerlendirilmemiş, raporlar arasındaki farklılığın nedeni açıklanmamıştır. Davalı kasko sigortacısı araçta meydana gelen gerçek zarardan sorumludur.

Bu durumda mahkemece, İTÜ veya Karayolları Genel Müdürlüğü gibi kurumlardan seçilecek hasar uzmanı bilirkişi kurulundan araçta meydana gelen gerçek zararın tespiti için ekspertiz raporu, delil tespiti dosyası raporu, aracın daha önce kaza geçirmiş ve tamir edilmiş

Bu durumda mahkemece, İTÜ veya Karayolları Genel Müdürlüğü gibi kurumlardan seçilecek hasar uzmanı bilirkişi kurulundan araçta meydana gelen gerçek zararın tespiti için ekspertiz raporu, delil tespiti dosyası raporu, aracın daha önce kaza geçirmiş ve tamir edilmiş

olduğu anlaşıldığından bununla ilgili hasar dosyası dikkate alınarak aracın tamirinin ekonomik olup olmadığı, ekonomik ise hasar bedeli, ekonomik değilse aracın kaza tarihindeki ikinci el satış fiyatı ve hasarlı değeri (sovtaj) belirlenmesi hususlarında bilirkişi kurulundan ayrıntılı, gerekçeli ve denetime uygun rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde davanın reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ; Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 825,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 18.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3203, Karar No: 2012/4419, Tarih: 26.03.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/3203 E.  ,  2012/4419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 16.05.2011 gününde verilen dilekçe ile tapu kaydında kimlik bilgilerinin düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 22.11.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı İdare vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar, 42 ayrı parselde taşınmazların paylı maliki murisi babasının tapu kayıtlarında "..." yazılan kimlik bilgilerinin nufüs kaydına uygun olarak "... oğlu ... " şeklinde düzeltilmesini istemiştir.

Davalı idare vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne muris ...'dan olma ...'ın tapu kayıtlarında baba isminin Ahmet olarak eklenmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı idare vekili temyiz etmiştir.

Dava, tapuda isim düzeltilmesi isteğine ilişkindir.

Kayıt düzeltme davalarında, mahkemece sağlıklı bir inceleme yapılmalı, kayıt maliki ile ismi düzeltilecek kişinin aynı kişi olduğu kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanmalıdır. Bu saptama yapılırken de aşağıda açıklanan yöntem izlenmelidir.

1-Düzeltilecek tapu kaydı tüm dayanakları ile birlikte getirtilmelidir.

2-Nüfus Müdürlüğünden, dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarında malik olarak görünen kişi ile aynı kimlik bilgilerine sahip bir başka kişi veya kişilerin nüfus kayıtlarının bulunup bulunmadığı araştırılmalı, mevcut ise bu kişi veya kişiler duruşmaya çağrılarak dava konusu taşınmazlarda mülkiyet hakkı iddiaları bulunup bulunmadığı kendilerinden sorulmalı,kaydı düzeltilecek kişilerin nüfus kayıtları, tapu kayıtları ve dayanakları ile bağlantı kurulacak şekilde incelenmelidir.

3-Taşınmazın bulunduğu mahalde kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan başka kişi bulunup bulunmadığı araştırılmalıdır.

4-İstem konusunda tanık dinlenmelidir.

5-Tüm bu araştırmalar sonucu hala kesin bir kanaat oluşmamış ise, tanıklar ve varsa tespit bilirkişileri de taşınmaz başında dinlenerek keşif yapılmalıdır.

Açıklanan bu hususlar çerçevesinde yapılacak inceleme ve araştırma sonucu, tapu ve nüfus bilgileri arasında bağlantı ve tutarlılık sağlandığında davanın kabulü yoluna gidilmelidir.