muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1912, Karar No: 2015/1796, Tarih: 30.09.2015

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Yerel mahkeme kararında, aynı konu hakkında verilen kararların 22. Hukuk Dairesi tarafından onandığı, somut olaya ilişkin verilen aynı tür kararın bozulması halinde hukuki güvenilirliğin zedeleneceği, bu durumun Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin "sürpriz karar verme" yasağı çerçevesinde kalacağı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. Maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkına aykırılık teşkil edeceği ileri sürülmüş ise de; zaman zaman Yargıtay kararlarında maddi hatalara rastlanmakta, yine aynı kararlarda maddi hatanın taraflardan birisi lehine usuli kazanımlaş hak bahşetmeyeceği vurgulanmaktadır. Mahkeme kararlarında eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması, adil yargılanma hakkının ihlâli sonucunu doğurur. Yargı organları, her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirip, hangi maddî ve hukukî sebeplerle karar verdiklerini gerekçelerine yansıtmalıdırlar. Ortaya çıkacak karar, hukukun genel ilkelerine, mevzuata ve yerleşik içtihatlara tamamen aykırı ve sürpriz sayılacak nitelikte olmamalıdır. Bu durum yerel mahkeme kararında de değinildiği üzere "sürpriz karar yasağı" olarak da ifade edilmektedir. Ne var ki mevzuata aykırı olan veya bir kanun normunun unutularak hatalı şekilde verilen karardan dönülmesi sürpriz karar olarak değerlendirilemez. Kısaca, sürpriz bir karardan dönülmesi sürpriz olarak kabul edilemez. Aksi takdirde her içtihat değişikliğinin salt bu nedenle sürpriz karar olarak değerlendirilmesi gerekir. Sürpriz olan husus, kararın sonuç değil, gerekçe kısmıyla ilgilidir. Hukuka ve kanuna aykırılık teşkil eden veya hakkaniyete uygun olmayan kararlar emsal gösterilemez. Elektrik Piyasası Kanununun 15. maddesinin söz konusu olmaması halinde 22. Hukuk Dairesinin önceki kararlarında hukuka aykırılıktan bahsedilemez. Asıl işin bölünerek alt işverenlere verilemeyeceği, ancak özel bir yasal düzenleme durumunda verilebileceği Yargıtay ilgili daireleri tarafından kabul edilmektedir. Örneğin, karayollarına ilişkin işler, posta hizmetleri, sağlık hizmetleri ve belediye hizmetleri yasalarındaki özel düzenlemeler nedeniyle bölünerek alt işverenlere verilebilmektedir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 15. Maddesinin (g) bendi 14.03.2013 tarihli 6446 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılmış ve bu yeni yasal düzenlemenin 22. Maddesi gereğince hangi faaliyetlerin hizmet alımı yoluyla yaptırılabileceğinin enerji piyasası kurulu tarafından belirleneceği düzenlenmiştir. Yeni düzenlemeye göre asıl işlerin bölünerek alt işverene verilmesi önünde yasal bir engel yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2012/4238, Karar No: 2013/9087, Tarih: 12.09.2013

**14. Ceza Dairesi         2012/4238 E.  ,  2013/9087 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...'ın bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; mağdurenin 01.01.1992 olan doğum tarihinin ay ve günü baki kalmak kaydıyla 1989 yılı olarak düzeltilmesine ve eylemin reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğu kabul edilerek mahkûmiyetine dair Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30.06.2010 gün ve 2010/135 Esas, 2010/189 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin doğum tarihinin düzeltilmesine ilişkin kararın incelenmesinde;

Ceza hükümlerine etkisi bakımından delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle mağdurenin doğum tarihinin düzeltilmesine dair karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanık müdafiin ve katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle kararının ONANMASINA,

Sanık hakkında reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan kurulan hükmün temyizine gelince;

Oluşa uygun kabule göre, reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçunun zamanaşımı bakımından lehe olan 765 sayılı TCK.nın 416/3. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla, aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan şubat 2005 gününden inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 12.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3339, Karar No: 2012/2733, Tarih: 20.02.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/3339 E.  ,  2012/2733 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, prime esas kazancın tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece,yapılan yargılama sonucunda,ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, işveren davalılara ait işyerinde 23.06.2004-07.08.2006 tarihleri arasında, .... 4. İş Mahkemesinin 2006/635 Esas sayılı dosyasında hüküm altına alınan brüt 639,09.TL ücretle çalıştığının tespitine karar verilmesini talep etmiş; Mahkemece,davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusu her türlü delille ispatlanabilmesine karşın, ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Hukuk Genel Kurulu'nun 2005/21-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 288. maddesindeki (Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 200. maddesi) yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı, Yasada düzenlenen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkündür.

Yazılı delille ispat, sınırın altında kalan miktar için tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile, varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür (HMK m. 202).

506 sayılı Kanunun 78. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı, HUMK'nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira, 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile, ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanacaktır.

Somut uyuşmazlıkta; ...6 karar sayılı hükmü esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiş ise de, herşeyden önce bu hüküm temyize konu dava dosyası yönünden tarafları farklı olduğu için kesin hüküm teşkil etmeyecektir. Ancak güçlü delil niteliği taşır. Ne var ki, dayanak dosyada mevcut davacının imzasını içeren ve 2005 yılının Ocak ayında başlayıp, 2006 yılının Haziran ayı dahil devam eden ücret bordrolarından maaş ödemelerinin asgari ücret miktarında olduğu anlaşılmakla, asgari ücretin üzerinde bulunduğu iddia edilen gerçek ücretin hiçbir şüpheye yer vermeyecek şekilde araştırılıp, belirlenmesi gerekir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeden, yanılgılı değerlendirme ile yazılı biçimde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup,bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyizitirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 20.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1386, Karar No: 2024/4015, Tarih: 16.05.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/1386 E.  ,  2024/4015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1547 Esas, 2022/1535 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2020/333 E., 2021/525 K.

Taraflar arasındaki yönetim kurulu kararının iptali ve ortaklığın pay defterine kaydı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın asıl ve birleşen davada davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, Yargıtayca duruşma istemli olarak asıl ve birleşen davada davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Duruşma için belirlenen 14.05.2024 günü hazır bulunan asıl ve birleşen davada davacılar vekili Avukat ... ile asıl ve birleşen davada davalı ve dahili davalılar vekili Avukat ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

I. DAVA

1.Davacı vekili asıl davada dava dilekçesinde; ...'ın davalı şirket nezdinde bulunan %5'lik nama yazılı hissesini 23.12.2015 tarihli adi yazılı sözleşmeyle devraldığını, ancak davalı şirketin devre onay vermediğini, sermaye taahhüdü borcunun ödenmediği gerekçesi ile de ...'ı ortaklıktan ıskat ettiğini, oysa 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6102 sayılı Kanun) 490 ncı maddesinde düzenlendiği gibi kanunda ya da esas sözleşmede aksi öngörülmemiş ise nama yazılı payların herhangi bir sınırlamaya bağlı olmaksızın devredilebileceğini, ana sözleşmedeki tek kısıtlamanın devrin öncelikle diğer ortaklara teklif edilmesi olduğunu, aynı Kanun'un 491 inci maddesinde getirilen kanuni sınırlamanınsa “ ... devralanın ödeme yeterliliği şüpheli ise ve şirketçe istenen teminat verilmemişse ...” şartına bağlandığını, somut olayda hissesini devreden ortak ...’ın öncelikle diğer ortaklara hissesini almaları için teklifte bulunduğunu ancak ortakların hisseyi almak istememeleri üzerine müvekkiline hissesini devrettiğini, diğer yandan müvekkilinin sermaye taahhüdünü yerine getirebilecek maddi güce sahip olduğunu, şirketin teminat gösterilmesine ilişkin herhangi bir talebinin de olmadığını, devir sonrası sermaye taahhüdü borcunun yeni hisse sahibi olan müvekkiline ait olduğunu, borcun ifasının müvekkilinden talep edilmesi gerekirken önceki hisse sahibi ...’dan talep edilmesinin ve talebin yerine getirilmediği gerekçesi ile ıskat kararı verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek yönetim kurulu kararının iptaliyle, davacının 23.12.2015 tarihinde davalı şirket ortağı ...’dan devraldığı %5 nama yazılı hissenin devrinin ortaklar pay defterine tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davacı vekili birleşen davada dava dilekçesinde; asıl davadaki beyanları tekrar ederek aynı şekilde yönetim kurulu kararının iptaliyle, ...'ın 23.12.2015 tarihinde davalı şirket ortağı müvekkilinden devraldığı %5 nama yazılı hissenin devrinin ortaklar pay defterine tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili asıl ve birleşen davada cevap dilekçesinde; dava konusu şirket paylarının nama yazılı senede bağlandığını, nama yazılı pay senetlerinin devrinin ancak ciro ve teslimiyle mümkün olduğunu, pay senetlerinin senet sahiplerinin cirosuyla Yapı ve Kredi Bankası’na rehin verildiğini, pay senetlerinin pay sahiplerinin elinde olmadığını, şirketin ortaklık yapısındaki değişiklik için, yeni pay devri için rehin alacaklısı Yapı ve Kredi Bankası’nın yazılı ön izninin zorunlu olduğunu, pay devri işlemi için ön izin başvurusu yapılmadığını, ödenmeyen sermaye taahhüdüne ilişkin ıskat işlemi hem kanuni zorunluluk hem de şirketin içinde bulunduğu yatırım aşamasında sermaye artışı işlemi için kaçınılmaz olduğunu, ıskat işleminin kanunda tarif edilen çağrı ve ilan prosedürünün eksiksiz yerine getirilmek suretiyle gerçekleştirildiğini, ... payları üzerine üçüncü bir şahsın alacağı iddiasıyla konulmuş ihtiyati haciz bulunduğundan davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının sermaye koyma borcunun 18.01.2012 tarihinde tescil edilen sermaye artırımından kaynaklandığı, bakiye sermayenin tescilinden itibaren en geç 3 yıl içinde ödenmesinin ana sözleşmenin 6 ncı maddesi hükmü gereği olduğu, bakiye sermaye borcunun vadesinin 18.01.2015’te dolduğu, bu tarih itibariyle ...’ın temerrüde düştüğü, bunun üzerine şirket tarafından usulüne uygun şekilde ıskat sürecinin tamamlandığı gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl ve birleşen davada davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Asıl ve birleşen davada davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; adi yazılı sözleşme ile yapılan devrin hukuka uygun olduğunu, davalı şirketin yasal olarak yeni pay sahibinden yasal olarak istemesi gereken teminatı istemediğini, dava konusu nama yazılı pay senedinin bankaya davalı şirketin kullanıldığı şirket kredisinin teminatı olarak teslim edildiğini, davacı şirket ortağı ...'ın pay senetlerine zilyetliğinin devam etmekte olduğunu, nama yazılı pay senedinin devrinin, pay senedinin cirosu yerine, yazılı sözleşme/temlikname ile zilyetliğin havalesi yoluyla yapıldığını, 4071 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 979 uncu maddesinin somut olayda uygulanmasının mümkün olamadığını, anılan maddenin 3 üncü kişi ile asıl hak sahibi zilyet arasındaki ilişkiyi düzenlediğini, pay senedini devir alan ...'ın rehin sözleşmesinin tarafı olmadığını, bu nedenle Yapı Kredi Bankasının kredi teminatı olarak rehin hakkı tesis ettiği şirket pay senetlerine dair bu ayni hakkını, devir alana karşı da ileri sürmesinde yasal bir engel olmadığı gibi bu durumun, rehinli pay senedini satın alan davacı ... ile nama yazılı pay senedini rehin hakkı sebebiyle dolaylı zilyet olarak bulunduran Yapı Kredi Bankası ile arasındaki hukuki ilişkiyi ilgilendirdiğini, Medeni Kanun'da yer alan düzenlemenin AŞ'lerde nama yazılı payın devrinde bir sınırlandırma olarak değerlendirilmesinin hukuki bir yorum olmadığını, şirketin ret kararının şekle ilişkin gerekçesinin isabetli olmadığını, nama yazılı payların herhangi bir sınırlandırmaya tabi olmaksızın devredileceğinin düzenlendiğini, noter devrinin aranmadığını, şirketteki payını devretmek isteyen ortağın, sermaye taahhüdünü henüz tamamlamış olmasının payın devrine engel olmadığı, geçerli bir pay devrinde, payını devreden ortağın kalan sermaye koyma taahhüt borcundan, payı devir alan yeni pay sahibinin sorumlu olduğu, sermaye arttırımı nedeniyle şirket ortaklarına, 3 yıllık süre tanındığı ancak bu 3 yıllık süre dolmadan da şirket tarafından bu sürenin bir yıl daha uzatıldığını, yani sermaye arttırımı nedeniyle ortak ...'ın kalan sermaye taahhüdünü ödemesinin vadesinin 18.01.2016 olduğu, davacılar arasında pay devrinin ise vade tarihinden önce 23.12.2015'te yapıldığı, sermaye taahhüdünü yerine getirme yükümlülüğünün vadesinin 18.01.2016 olduğu ve bu tarihten daha önce pay devrinin yapıldığı ve şirkete bildirildiği dikkate alındığında sermaye taahhüdünü tamamlama yükümlülüğünün yeni pay sahibi ... ...'a ait olduğu, yani davacı ortak ...'ın, payını devrettiği tarihte mütemerrit olmadığı, Hatta, şirket yönetim kurulunun, payını devreden ortak ...'ın sermaye taahhüdünü yerine getirmediği gerekçesi ile payın devrinin onayını reddettiği 12.01.2016 tarihinde bile henüz sermaye arttırımı nedeniyle sermaye koyma borcunun vadesinin dolmadığı, şirketin payı devir alan ..

... ...'a ait olduğu, yani davacı ortak ...'ın, payını devrettiği tarihte mütemerrit olmadığı, Hatta, şirket yönetim kurulunun, payını devreden ortak ...'ın sermaye taahhüdünü yerine getirmediği gerekçesi ile payın devrinin onayını reddettiği 12.01.2016 tarihinde bile henüz sermaye arttırımı nedeniyle sermaye koyma borcunun vadesinin dolmadığı, şirketin payı devir alan ...'in ekonomik durumu ile ilgili şüphesi varsa, sermaye taahhüdünü yeni pay sahibinin yerine getiremeyeceğini düşünüyorsa yeni pay sahibinin devir onay talebini değerlendirmeden önce yeni pay sahibinden teminat istemesi gerektiğini, yeni pay sahibinin şirket tarafından sermaye taahhüt borcu nedeniyle şirkete istediği teminatı veremediği takdirde şirketin yeni pay sahibinin devre onay talebini reddedebileceği, yeni pay sahibinin pay devrini şirkete bildirdiği 30.12.2015 tarihi itibariyle hukuken şirket ortağı olduğu, %5 payın sermaye koyma borcunun vadesinin pay devrinden sonraki bir tarih olan 18.01.2016 olduğu dikkate alındığında; davalı şirketin, ortak ...'ı sermaye koyma borcu olduğu ve temerrüde düşürülmesi ve ortaklıktan ıskatının yasal olarak mümkün olmadığı, davalı şirketin yaptığı ıskat işleminin yok hükmünde ve batıl olduğu, kaldı ki davalı şirketin kötü niyetli olduğu, zira, şirket ortakları ekonomik zorluk içinde olduğunu bildikleri ...'ın payını bedel ödemeden kendilerine almak istedikleri için sermaye arttırımına gidildiği, davacı şirket ortağının pay devrine onay verilmediği ve ortak ...'ın payını kendilerine alabilmek için sermaye taahhüdünü yerine getirme yükümlülüğü ...'ın şirketteki payını devir alan ... ...'a geçmesine rağmen sermaye borcunu ödeme konusunda hukuken sorumluluğu olmayan ...'ı muhatap alarak temerrüt prosedürünü işleterek ...'ın ortaklığının ıskatına karar verildiğini ileri sürerek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile asıl ve birleşen davada davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl ve birleşen davada davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Asıl ve birleşen davada davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Asıl ve birleşen dava, ıskat işlemine ilişkin yönetim kurulu kararının iptaliyle davacı ...’ın 23.12.2015 tarihinde davalı şirket ortağı birleşen dosya davacısı ...’dan devraldığı % 5 nâma yazılı hissenin devrinin şirket ortaklar pay defterine tesciline karar verilmesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Anonim şirketlerde nama yazılı hisse senetlerinin temlik yolu ile devri geçerli ise de; pay senedi dava dışı banka nezdinde rehinli olup senedin devralana (asıl davanın davacısı ...'a) teslimine ilişkin şart gerçekleşmemiştir.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup asıl ve birleşen davada davacılar vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Takdir olunan 17.100,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davacılardan alınarak, davalılara verilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 16.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14708, Karar No: 2015/7473, Tarih: 19.11.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/14708 E.  ,  2015/7473 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/376092

MAHKEMESİ : Akyazı Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 31/03/2011

NUMARASI : 2010/457 (E) ve 2011/282 (K)

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Farklı takvim yıllarında işlenen sahte fatura düzenlemek suçunun birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturacağı, aynı takvim yılında değişik tarihlerde birden fazla sahte fatura düzenlenmesi halinde her takvim yılı yönünden ayrı ayrı zincirleme şekilde işlenmiş sahte fatura düzenlemek suçlarından hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde tek suçtan hüküm kurulması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Sanığın adli sicil kaydında yeralan 3167 sayılı Kanunun 16/1. maddesi uyarınca karşılıksız çek keşide etmek suçuna ilişkin hükümlülüğün, hüküm tarihinden sonra 31.01.2012 tarih ve 28193 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak 03.02.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6273 sayılı Çek Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun gereğince idari yaptırıma dönüşüp tekerrüre esas teşkil etmediği anlaşılmakla,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz iddiaları yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktasının; hüküm fıkrasından tekerür uygulamasının yapıldığı 4. bendinin çıkarılması suretiyle DÜZELTİLMESİNE ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükmün bu bağlamda ONANMASINA, 19.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.