muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/3174, Karar No: 2009/4161, Tarih: 02.04.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/3174 E.  ,  2009/4161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tük.Mah.Sıf.)

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 13.6.2002 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine bozmaya uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 16.9.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenicinin temliki işlemine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davalı arsa sahibi yüklenicinin eseri tamamlamadığını, kendisine ihbarda bulunulduktan sonra sözleşmeyi ... yanlı olarak feshettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı yüklenici ... davayı kabul etmiş, diğer davalı yüklenici ... ortağı olan yüklenici ...’dan 8 ay birlikte çalıştıktan sonra ayrıldığını, bilgisi olmadığını belirtmiştir.

Mahkemece yapıdaki eksik işlere karşılık 3100 YTL ve faizi tutarının depo edilmesi koşuluyla 8 numaralı bağımsız bölümün davacı adına tesciline karar verilmiştir.

Hükmü davalı arsa sahibi temyiz etmiştir.

Davalılar arasında biçimine uygun olarak düzenlenmiş 9.10.1997 tarihli arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi bulunmaktadır. İnşaat yapım sözleşmelerinde yüklenicinin ... borcu bir yapıyı sözleşmeye fenne ve amacına uygun meydana getirerek arsa sahibine teslim etmek, arsa sahibinin karşı edimi ise ortaya çıkartılan esere karşılık yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölüm tapularını ona devretmektir. ... sözleşmeleri ani edimli sözleşmelerdendir. Bu özelliğinden dolayı eserin bir bütün olarak

teslimi zorunludur. Değişik bir anlatımla, kısmi meydana getirilen eserin tesliminden söz edilemez. Kural olarak da, Borçlar Kanununun 364.maddesi hükmünce ... teslim edilmemişse bedele (arsa payı devrine) hak kazanılamaz.

Bu genel anlatımlardan sonra somut olaya gelince;

Gerçekten arsa sahibinin savunduğu gibi yükleniciler 509 ada 27 parsel üzerine yapılacak binayı tamamlamamış, arsa sahibinin 17.2.2002 tarihinde yaptırdığı delil tespit raporuna göre %29 fiziki seviyede eksik iken terk etmiştir. Bu eksiklik oranına göre eserin tesliminden bahsedilemeyeceğinden ne yüklenici ne de onu temlik ettiği üçüncü kişi bağımsız bölüm talebinde bulunamaz. Mahkemece yapılan bilirkişi incelemesinde her ne kadar eksikliklerin fiziki seviyesi %12,60 olarak saptanmış ise de, bu olgu inşaatın yükleniciler tarafından terk edilmesinden sonra arsa sahipleri tarafından yaptırılmakta olduğunu gösterir. Kaldı ki, %12,60 eksiklik seviyesi dahi arsa sahiplerinin eseri kabul için zorlanamayacak bir seviyedir. Kısaca, ne yükleniciler ne de onun temlik ettiği üçüncü kişi sözleşme ifa ile bitirilmediğinden tescil talebinde bulunamaz.

Mahkemece yapılan bu saptamalar doğrultusunda davanın reddi yerine talep yasaya ve Dairemiz uygulamasına uygun düşmeyen bazı nedenlerle hüküm altına alındığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 2.4.2009 tarihinde oybirliği ile karar
Yargıtay — Esas No: 2015/20980, Karar No: 2015/21537, Tarih: 17.11.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/20980 E.  ,  2015/21537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

11.01.2011 tarihinde 6099 Sayılı Kanunun 3. maddesiyle 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine eklenen 2.fıkraya göre; "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." Tebligat Kanununun uygulanmasına dair yönetmeliğin bilinen adreste tebligat başlıklı 16/2.maddesinde "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır" denilmiştir.

Yukarıda açıklanan kanun ve yönetmelik hükümlerine göre öncelikle bildirilen adrese tebligat çıkarılacak, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde ise, bu kez muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre çıkarılacaktır. Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddelerini farklı şekilde yorumlayarak muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine başka adresi bilinmiyor diyerek doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması doğru olmaz. Bu davranış Anayasanın 36. maddesine aykırı olur ve muhatabın savunma hakkının kısıtlanması anlamına gelir.

Mahkemece, davalı kadının bilinen en son adresi araştırılmadan dava dilekçesi ve ön inceleme duruşma günü doğrudan davalının mernis adresine Tebligat Kanunun 21/2. maddesi uyarınca tebliğ edilmiştir. Bu durumda dava dilekçesi ve ön inceleme duruşma günü tebliğleri usulsüz olup, davalının savunma hakkı kısıtlanmıştır. O halde mahkemece öncelikle Tebligat Kanununun 10/2. maddesi gözetilerek davalının bilinen en son adresi tespit edilerek dava dilekçesinin usulüne uygun tebliği ile sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bu husus gözetilmeden tebligatların doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre çıkartılması usul ve yasaya aykırıdır (HGK. 17.12.2014 tarih, 2013/1372 esas, 2014/1065 karar).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair yönden incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8212, Karar No: 2021/324, Tarih: 13.01.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/8212 E.  ,  2021/324 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme :BAKIRKÖY (KAPATILAN) 55. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm :Mahkumiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanığın 28/11/2014 tarihli celsede hazır bulundurularak savunması alındığından tebliğnamedeki, sanığa gönderilen davetiyenin “tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uymadığının iddia edilmesi nedeniyle, bir mazereti varsa gelip bildirmesi, gelmediği ve bir mazeret bildirmediği takdirde denetimli serbestlik tedbirine uymadığı kabul edilerek hakkında cezaya hükmolunacağı” uyarısı yazılarak sanığa tebliğ edilmesi gerektiğinin gözetilmediğine ilişkin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Adli sicil kaydında tekerrüre esas alınabilecek nitelikte hükümlülüğü bulunan sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni olarak gösterilmemiştir.

1-) Dosya kapsamına göre suç tarihinden sonra, hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la değişik TCK'nın 191. maddesinde yer alan düzenlemeler yönünden değerlendirme ve karşılaştırma yapıldıktan sonra sonucuna göre, lehe kanun tespit edilerek sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, belirtilen nitelikte karşılaştırma ve somutlaştırma yapılmadan hüküm kurulması,

2-)Sanık hakkında, bu eylemi nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulandığı, dolayısı ile hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" kurumunun uygulanma koşulları bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın bu suçu başka bir davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra, işlemiş ise 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesi; aksi halde 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile hüküm kurulması,

3-)Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK'nın 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanunun geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişiklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3.fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4-) Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı hükmü ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 7242 sayılı Kanun'un 10. maddesinde yapılan değişiklikler nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 13/01/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22244, Karar No: 2012/24512, Tarih: 20.11.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/22244 E.  ,  2012/24512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

A- Sanıklar hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

5237 sayılı TCK'nın 61. maddesine aykırı olarak, suça çalınan malzemenin değerinin fazla olduğu halde, hırsızlık suçundan temel cezanın alt sınırdan belirlenmesi ve eylemin gece sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiği halde 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi ile sanıkların cezasından artırım yapılmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanıklar ..., ... ve ... müdafilerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

B- Sanıklar hakkında işyeri dokunulmazlığını bozmak suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

1- İşyerine bitişik olmayan, işyeri sahibinin ya da işçilerin sürekli bulunmadığı depo olarak kullanılan bina vasfındaki yerin, işyeri veya eklentisi olarak değerlendirilemeyeceğinden işyeri dokunulmazlığını bozma suçunu oluşturmayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde hükümlülük kararı verilmesi,

2- Kabule göre de;

Sanıkların birlikte müştekiye ait işyerine saat 04.00 sıralarında gece sayılan zaman dilimi içinde girmek suretiyle hırsızlık suçunu gerçekleştirdiğinin kabul edilmesi karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 116/4 ve 119/1-c maddeleri uygulanmayarak sonuçta eksik cezaya hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ... müdafilerinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 20.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2861, Karar No: 2019/655, Tarih: 06.02.2019

**2. Hukuk Dairesi         2017/2861 E.  ,  2019/655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı erkek, dava dilekçesinde davalı kadının cep telefonuna gönderdiği kısa mesajlar ile küfür ve hakaret ettiği vakıasına dayanmış, bu hususun ispatı yönünde kendi telefonunda yapılacak bilirkişi incelemesine delil olarak göstermiştir. Davacı yan 21.12.2015 tarihli dilekçesinde de davalı tarafın kendisine çekmiş olduğu mesajların tespit edilmesi için mahkemece telefonun kasaya alınması yönünde karar verilmesi üzerine telefonu mahkemeye ibraz edeceklerini beyan etmiştir. İlk derece mahkmesince yapılan yargılama sırasında 18.02.2016 tarihli ön inceleme duruşmasında davacı tarafa mesaj çıktılarını ibraz etmek üzere süre verilmesine karşın, davacı tarafa delil olarak dayandığı cep telefonu üzerinde bilirkişi incelemesi yapılmasının temini için ilgili cep telefonunu ibraz etmek üzere kesin süre verilmemiştir. Mahkemece, bu delil toplanmadan, nihai hüküm kurulmuş, davacı erkeğin davalı kadının kusurunu ispat edemediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir. Davacı erkek 17.11.2016 tarihli istinaf dilekçesi ile birliğin temelinden sarsıldığını, bu hususta davalı kadının en azından eşit derecede kusurlu olduğunu, talep etmelerine rağmen davalı tarafın kendisine gönderdiği kısa mesajların tespiti için cep telefonu üzerinde bilirkişi incelemesi yapılmadığını belirterek davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 01.02.2017 tarihli ve 2017/78 esas, 2917/87 sayılı kararında, ilk derece mahkemesince davacı tarafa delil olarak dayandığı mesajların çıktılarını ibraz etmek üzere 18.02.2016 tarihli duruşmada süre verilmesine rağmen mesaj çıktılarının sunulmadığı, diğer deliller ve dosya kapsamı itibari ile evlilik birliğinin temelinden sarsılması sonucuna ulaşılmasında davacı erkeğin tam kusurlu olduğu gerekçesi ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Taraflara dayandıkları olgu ve vakıları kanıtlama konusunda imkan tanınması, "adil yargılama hakkını" içeren "hukuki dinlenilme hakkı'nın bir gereğidir (HMK m. 27). Mahkemece, 18.02.2016 tarihli ön inceleme duruşmasında mesaj çıktılarını ibraz etmesi için verilen süreden sonra, bu hususta gerekli ihtarat da yapılarak kesin süre verilmemiştir. O halde mahkece davacı erkeğe ait cep telefonunu ibraz etmesi için kesin süre verilmesi verilen süre zarfında cep telefonunun ibraz edilmesi halinde cep telefonu üzerinde bilirkişi incelemesi yapılmak suretiyle diğer tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi ve sonucu uyarınca karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple; ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 01.02.2017 tarihli ve 2017/78 esas, 2917/87 karar sayılı kararının KALDIRILMASINA, ... 10. Aile Mahkemesinin 06.10.2016 tarihli ve 2015/1562 esas, 2016/1272 karar sayılı kararının BOZULMASINA, bozma sebebine göre davacının sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi.06.02.2019 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2017/849, Karar No: 2018/7197, Tarih: 20.11.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/849 E.  ,  2018/7197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 29/12/2016 tarih ve 2015/153-2016/183 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının sahibi olduğu ... numaralı 25.7.2010 tarihli faydalı model belgesine konu buluşun yenilik vasfını haiz olmadığını, belge tarihi öncesinde birçok firma tarafından kullanıldığını ileri sürerek davalı adına tescilli ... n'olu faydalı model belgesinin hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının iddialarının yersiz olduğunu, müvekkiline ait faydalı model belgesine konu ürünlerin yenilik vasfının bulunduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, uyulan Dairemiz bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, bozma ilamı öncesinde verilen kararda dava konusu faydalı model belgesinin 1, 2, 3, 4, 6, 7 ve 8 nolu istemlerinin yenilik şartına uymadığı belirlenerek hükümsüzlüğüne karar verildiği, yeni olduğu anlaşılan 5 no'lu istem bakımından da red kararı verildiği, kararın, diğer istemlerin hükümsüz kılınmasıyla birlikte 551 sayılı KHK'nın 165. maddesinin 6 ve 7. fıkraları ile aynı KHK'nın 5 ve 7. maddesi uyarınca (5) no'lu istemin tek başına hüküm ifade edip etmeyeceği veya tek başına faydalı model belgesine konu bağımsız bir istem niteliğinde olup olmayacağı hususunda ek rapor alınarak sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerektiğinden bahisle 5 nolu istem yönünden bozulduğu, bozmada işaret olunan konuyla ilgili yeniden bir ek rapor alındığı, alınan raporda 5 no'lu istemin tek başına anlam ifade ettiğini ve belge sahibinin kuruma başvurarak uygun biçimde bu istemi formüle edebileceğinin ifade edildiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne davalı adına kayıtlı 2010/04757 nolu Faydalı Model'in 1, 2, 3, 4, 6, 7, 8 no'lu istemlerinin yenilik kriterini karşılamaması nedeniyle hükümsüzlüğüne ve terkinine, 5 no'lu istem bakımından davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, faydalı model belgesinin hükümsüzlüğü istemine ilişkindir. Dava konusu "üç elementli ısı izolasyonlu şeffaf veya pak opak kompozit panel" başlıklı faydalı model belgesi (8) istemden ibaret olup, (5) nolu istem hariç diğer istemler yönünden hükümsüzlüğe dair verilen karar kesinleşmiştir. 5 nolu istem bakımından verilen hüküm ise, diğer istemlerin hükümsüz kılınmasıyla birlikte 551 sayılı KHK'nın 165. maddesinin 6 ve 7. fıkraları ile aynı KHK'nın 5 ve 7. maddesi uyarınca (5) nolu istemin tek başına hüküm ifade edip etmeyeceği veya tek başına faydalı model belgesine konu bağımsız bir istem niteliğinde olup olmayacağı hususunda ek rapor alınarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozma konusu yapılmıştır. Mahkemece, bozma ilamı uyarınca bilirkişi raporu alınmak suretiyle yazılı şekilde hüküm tesis edilmiştir. Ancak, hükme esas alınan ek bilirkişi raporu, Yargıtay denetimine elverişli olmadığı gibi bozma ilamında açıklanan hususlarda herhangi bir araştırma ve tespit içermeyen, soyut ve gerekçesiz olarak dava konusu faydalı model isteminin yeniden düzenlenmesi gerektiği şeklinde kanaat içermekte olup, bu haliyle raporun hükme elverişli olduğunun kabulü mümkün değildir. Bu durumda, yeni bir bilirkişi heyetinden, diğer istemlerin hükümsüz kılınmasıyla birlikte 5 nolu istemin tek başına faydalı model belgesi için koruma sağlayan bağımsız bir istem niteliğinde olup olmayacağı hususunda 551 sayılı KHK'nın 165. maddesinin 6 ve 7. fıkraları ile aynı KHK'nın 5 ve 7. maddeleri nazara alınarak yapılacak değerlendirme sonucu bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün açıklanan nedenlerle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıdaki bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 20/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.