muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/29174, Karar No: 2016/5742, Tarih: 05.09.2016

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 05.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/13514, Karar No: 2021/11954, Tarih: 06.04.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/13514 E.  ,  2021/11954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Aile hukukundan kaynaklanan yükümlülüğün ihlali

HÜKÜM : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Kovuşturma aşamasında, 15 yaşından küçük olan mağdurlar ... ve ...'na yargılama aşamasında suçtan zarar gören olarak temsil edilebilmesi için, yasal temsilcileri olan anneleri müşteki...'nun duruşmaya usule uygun çağrılması gerektiği, müştekinin en son bildirdiği adresin Diyar sokak, no: 48 olmasına karşın duruşmaya davet için aynı sokaktaki no: 47'deki adrese yapılan tebligatın usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında; karar tarihinden sonra 18 yaşını doldurduğu anlaşılan mağdurlara şikayet ve temyiz hakkını kullanabilmesi için gerekçeli kararların tebliğ edilmesi gerektiği,

Anlaşıldığından, mağdurlara baro tarafından atanan zorunlu vekilin temyiz isteği hakkında bu aşamada bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın, mağdurlar ... ve ...'na gerekçeli kararın tebliği ile temyiz etmeleri halinde dilekçesi eklenerek ve buna göre ek tebliğname düzenlendikten sonra Dairemize yollanılmak üzere, incelenmeksizin karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE, 06/04/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5216, Karar No: 2024/393, Tarih: 22.01.2024

**7. Hukuk Dairesi         2022/5216 E.  ,  2024/393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1194 E., 2022/1524 K.

KARAR : İstinaf başvurularının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Pazar(Rize) 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/215 E., 2021/248 K.

Taraflar arasındaki asıl davada müdahalenin meni, kâl ve ecrimisil, karşı davada temliken tescil isteminden dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı-karşı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; Rize ili, Ardeşen ilçesi, ... Mahallesi, 174 ada 12 parsel sayılı taşınmazın davalıya ait olup, üzerinde bulunan binanın bir kısmının Hazineye ait 174 ada 13 parsel sayılı kıyıda kalan taşınmaza tecavüzlü olduğunu, davalı tarafça yapılan tecavüzlü bina nedeniyle oluşan müdahalenin men'i ile binanın tecavüzlü kısmının kâl'ini, ayrıca bu zamana kadar davalının davacıya ait parselde haksız kullanımı olduğundan bahisle 06.03.2011 tarihinden itibaren ecrimisil ödemesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı vekili; dava konusu 173 ada 12 parsel sayılı taşınmazın davalıya ait olduğunu, bu parsel üzerinde bulunan binanın 17.06.1983 tarihinde Ardeşen Belediye Başkanlığına yapılan 473 numaralı müracaat ile 2981 sayılı Yasa kapsamında harçları ödenerek ruhsatlandırıldığını, davaya konu yerdeki mevcut kıyı kenar çizgisinin hatalı olduğunun, kıyı çizgisinin yapılan dolgu ile onlarca metre deniz içerisine kaydığını, kıyı kenar çizgisi içerisinde kalan ve davalıya ait olan taşınmazın bilirkişilerce belirlenecek olan değerinin taraflarına ödenmesini ve davanın reddini savunmuştur.

2. Karşı dava dilekçesi ile davalı-karşı davacı vekili; temliken tescil talebinde bulunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2. Karşı dava dilekçesi ile davalı-karşı davacı vekili; temliken tescil talebinde bulunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; temliken tescil talebi yönünden hak düşürücü süre geçtiği gerekçesiyle davanın reddine, el atmanın önelenmesi ve kâl talebi yönünden davanın kabulüne, ecrimisil talebi yönünden ise; davalının ecrimisile konu yapıyı kadastro tespitinden önce iyi niyetli olarak yaptığı bu nedenle ecrimisilden sorumlu olmayacağı, ancak Mahkemece verilen ilk kararda (Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı öncesinde) davalı aleyhine hükmedilen 364,00 TL ecrimisil bedeline yönelik istinaf başvurusu olmadığından davacı lehine usuli kazanılmış hak oluştuğu gerekçesiyle 364,00 TL ecrimisilin kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı-karşı davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemece taşınmaz üzerindeki muhdesatların kâl'ine karar verilmiş ise de; tecavüzlü yapının tamamının mı yoksa tecavüzlü kısmının mı yıkımına karar verildiği hususunda bir netlik olmadığını, somut olayda davalının ... yapının yapılmasını haklı gösterir durum veya koşulun mevcut olmadığını, dava konusu alanın kıyı kenar çizgisinde bulunduğu ve Hazine adına tescilli bulunduğu gözetilerek davalının iyi niyetli olmadığının kabulü gerektiğini, kira geliri üzerinden ecrimisil belirlenmesinde, taşınmazın dava konusu ilk dönemde mevcut hâliyle serbest şartlarda getirebileceği kira parası, emsal kira sözleşmeleri ile karşılaştırılarak, taşınmazın büyüklüğü, niteliği ve çevre özellikleri de nazara alınarak yöredeki rayiçe göre belirlendiğini, sonraki dönemler için ecrimisil değerinin ise ilk dönem için belirlenen miktara ÜFE artış oranının tamamının yansıtılması suretiyle bulunacak miktardan az olmamak üzere takdir edildiğini, bu kapsamda dava konusu taşınmazın arsa vasıflı olduğu göz önüne alındığında bu derece düşük ecrimisil miktarına hükmedilmesinin hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğu, yargılama giderinin davalıya yükletilmesine karar verilmiş ise de; dosya kapsamında daha fazla yargılama giderinin tarafınca ödendiği anlaşılmakla davalı aleyhine eksik yargılama giderinin yükletilmesi, eksik harç yükletilmesi ve Hazine lehine eksik vekâlet ücreti takdir edilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu belirtilerek yerel Mahkeme kararının kaldırılması istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. Davalı-karşı davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkeme kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, yeterli inceleme yapmaksızın, eksik araştırma ile karar verildiğini belirterek yerel Mahkeme kararının kaldırılması istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

2. Davalı-karşı davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkeme kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu, yeterli inceleme yapmaksızın, eksik araştırma ile karar verildiğini belirterek yerel Mahkeme kararının kaldırılması istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Mahkemece Hazine tarafından açılan dava, Hazine adına tapulu taşınmazda çapa dayalı el atmanın önlenmesi ve kâl istemli olup davalı tarafça açılan kıyı kenar çizgisinin iptaline yönelik Rize İdare Mahkemesinin 2022/161 Esas sayılı dava dosyasını beklemeye gerek bulunmadığı gibi, davalının taşınmazı için aldığı yapı kayıt belgesinin de el atılan taşınmazın mülkiyet sahibi olan Hazineye karşı üstün bir hak teşkil etmeyeceği, ancak Mahkemece el atmanın önlenmesine karar verildikten sonra, taşınmaz üzerindeki muhdesatların kâl'ine şeklinde infazı mümkün olmayan ve talep dışı karar verildiğinin anlaşıldığı, Mahkemece davacı talebinde olmamasına rağmen ve kararın icrası sırasında gözetilmesi gereken 4.314,45 TL'lik kâl bedeline hükmedilmiş olduğu, Mahkemece davacı Hazinenin daha fazla yargılama gideri yapmış olduğu, Mahkemece eksik yargılama giderine hükmedilmediği, bununla birlikte, davacı Hazine vekiline, dava değeri olan 148.689,25 TL üzerinden nispi vekâlet ücretine hükmedildiği oysa Mahkemenin ilk kararında, yine aynı hükümlerin kurulduğu ve Hazine lehine maktu vekâlet ücreti verildiği, bu kararın ise Hazine vekilince istinaf edilmeyerek, davalı lehine kazanılmış hak oluşturduğu belirtilerek; taraf vekillerinin istinaf başvurusunun kabulüne, yerel Mahkeme kararının kaldırılmasına, davanın kabulü ile, Rize ili, Ardeşen ilçesi, ... Mahallesinde, 174 ada 13 No.lu parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişileri ... ve ... tarafından hazırlanan 28.06.2016 havale tarihli krokili raporda (A) harfi ile işaretli yeşile boyalı olarak gösterilen 70,47 m²'lik kısmına davalının yaptığı tecavüzün men'ine ve ... olan yapının 70,47m²'lik kısmının kâl'ine, taşınmazın eski hâline getirilmesine, 364,00 TL ecrimisil bedelinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının savunma yoluyla ileri sürmüş olduğu temliken tescil talebinin Kadastro Kanunu'nun 12/3 üncü maddesi uyarınca hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-karşı davalı vekili istinaf dilekçesinde ileri sürülen nedenlerle temyiz isteminde bulunarak kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, asıl davada; müdahalenin meni, kâl ve ecrimisil, karşı davada temliken tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-karşı davalı vekili istinaf dilekçesinde ileri sürülen nedenlerle temyiz isteminde bulunarak kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, asıl davada; müdahalenin meni, kâl ve ecrimisil, karşı davada temliken tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 683, 722, 724 ve 995 inci maddeleri.

2. Yargısal ve bilimsel içtihatlarda usulî kazanılmış hak ya da usulî müktesep hak olarak adlandırılan bu ilke Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 10.02.1998 tarih ve 1987/2-520 Esas, 1988/89 Karar sayılı ilâmında; “Mahkemenin bozma kararına uymasıyla meydana gelen bozma gereğince işlem yapma ve hüküm verme durumu, taraflardan birisinin lehine ve diğeri aleyhine hüküm verme neticesini doğuracak bir durumdur ve buna usuli kazanılmış hak denilmektedir...” şeklinde tanımlanmaktadır.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı-karşı davalı Hazine vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Harçlar Kanununun 13/j maddesi gereğince Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.01.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/146, Karar No: 2018/521, Tarih: 13.11.2018

**Ceza Genel Kurulu         2015/146 E.  ,  2018/521 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 14. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 147-277

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ...'ın, TCK'nın 103/1, 103/6, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Giresun Ağır Ceza Mahkemesince verilen 29.12.2011 tarih ve 147-277 sayılı hükmün, sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 14. Ceza Dairesince 24.06.2014 tarih ve 11196-8647 sayı ile;

"Mağdure hakkında Ondokuz Mayıs Üniversitesi tarafından düzenlenen 10.01.2012 günlü raporda, 'Travma Sonrası Stres Bozukluğu' denilen psikiyatrik bozuklukluğun tespit edildiği, bu duruma göre, mağduresi bulunduğu olay nedeniyle ruh sağlığının bozulduğu belirtilmiş ve bu rapor esas alınarak sanığın cezası TCK.nın 103/6. maddesi uyarınca artırılmış ise de, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu ile 765 sayılı Türk Ceza Kanununda yer alan objektif sorumluluğun kaldırılarak subjektif sorumluluğun kabul edildiği, 5237 sayılı TCK.nın 23. maddesi uyarınca failin, gerçekleşen fakat kastetmediği bir neticeden sorumlu tutulabilmesi için en azından taksirle hareket etmiş olması gerektiği, sanığın ani nitelikteki ve devamı bulunmayan, mağdurenin göğüsleri ile oynama şeklindeki bu eyleminden dolayı kastettiğinden daha farklı ve ağır bir neticenin meydana geldiği, sanığın dosyaya yansıyan sosyal ve kültürel durumu, eğitim düzeyi, mesleki tecrübesi, kişisel özellikleri, tarafların yaşları ve olayın gerçekleşme biçimi nazara alındığında, ağır netice olarak ortaya çıkacak mağdurenin ruh sağlığındaki bozulmanın sanık tarafından öngörülemeyeceği ve taksirle dahi hareket etmesinin söz konusu olmadığı, meydana gelen bu zararın ancak TCK.nın 61. maddesi kapsamında cezanın bireyselleştirilmesinde alt sınırdan uzaklaşmada dikkate alınabileceği gözetilerek sanık hakkında hüküm kurulması gerekirken, 5237 sayılı TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini” isabetsizliğinden bozulmasına karar vermiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 02.09.2014 tarih ve 71017 sayı ile;

" ...İtirazlarımız ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçunda TCK'nın 23. maddesinin uygulama alanının bulunmadığı konusunda toplanmaktadır.

Öncelikle konuya ilişkin yasa metinlerinin incelenmesinde;

Taksir

Madde 22 - (1)Taksirle işlenen fiiller, kanunun açıkça belirttiği hâllerde cezalandırılır.

(2) Taksir, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla, bir davranışın suçun kanunî tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesidir.

Netice Sebebiyle Ağırlaşmış Suç

Madde 23 - (1) Bir fiilin, kastedilenden daha ağır veya başka bir neticenin oluşumuna sebebiyet vermesi hâlinde, kişinin bundan dolayı sorumlu tutulabilmesi için bu netice bakımından en azından taksirle hareket etmesi gerekir.

Çocukların Cinsel İstismarı

(2) Taksir, dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla, bir davranışın suçun kanunî tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesidir.

Netice Sebebiyle Ağırlaşmış Suç

Madde 23 - (1) Bir fiilin, kastedilenden daha ağır veya başka bir neticenin oluşumuna sebebiyet vermesi hâlinde, kişinin bundan dolayı sorumlu tutulabilmesi için bu netice bakımından en azından taksirle hareket etmesi gerekir.

Çocukların Cinsel İstismarı

Madde 103 - (1) Çocuğu cinsel yönden istismar eden kişi, üç yıldan sekiz yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Cinsel istismar deyiminden;

a) Onbeş yaşını tamamlamamış veya tamamlamış olmakla birlikte fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılama yeteneği gelişmemiş olan çocuklara karşı gerçekleştirilen her türlü cinsel davranış,

b) Diğer çocuklara karşı sadece cebir, tehdit, hile veya iradeyi etkileyen başka bir nedene dayalı olarak gerçekleştirilen cinsel davranışlar, anlaşılır.

(2) Cinsel istismarın vücuda organ veya sair bir cisim sokulması suretiyle gerçekleştirilmesi durumunda, sekiz yıldan onbeş yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.

(3) (Değişik fıkra: 29/06/2005-5377 S.K./12.mad) Cinsel istismarın üstsoy, ikinci veya üçüncü derecede kan hısmı, üvey baba, evlat edinen, vasi, eğitici, öğretici, bakıcı, sağlık hizmeti veren veya koruma ve gözetim yükümlülüğü bulunan diğer kişiler tarafından ya da hizmet ilişkisinin sağladığı nüfuz kötüye kullanılmak suretiyle veya birden fazla kişi tarafından birlikte gerçekleştirilmesi hâlinde, yukarıdaki fıkralara göre verilecek ceza yarı oranında artırılır.

(4) Cinsel istismarın, birinci fıkranın (a) bendindeki çocuklara karşı cebir veya tehdit kullanmak suretiyle gerçekleştirilmesi hâlinde, yukarıdaki fıkralara göre verilecek ceza yarı oranında artırılır.

(5) Cinsel istismar için başvurulan cebir ve şiddetin kasten yaralama suçunun ağır neticelerine neden olması hâlinde, ayrıca kasten yaralama suçuna ilişkin hükümler uygulanır.

(6) Suçun sonucunda mağdurun beden veya ruh sağlığının bozulması hâlinde, onbeş yıldan az olmamak üzere hapis cezasına hükmolunur.

(7) Suçun mağdurun bitkisel hayata girmesine veya ölümüne neden olması durumunda, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasına hükmolunur.

İlgili kanun maddesinin metninden açıkça anlaşıldığı ve doktrinde de benimsendiği üzere; ağır veya başka bir neticenin ortaya çıkması bakımından failin en azından taksirle hareket etmesi gerekir. Kişinin taksirinin bulunduğunun kabul edilebilmesi için ise, 'neticenin öngörülebilir olması' zorunludur. Ancak somut olay kusurluluk yönünden ortaya konulurken failden uyması beklenen davranış kalıbının kaynağının saptanıp buna göre değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

İlgili kanun maddesinin metninden açıkça anlaşıldığı ve doktrinde de benimsendiği üzere; ağır veya başka bir neticenin ortaya çıkması bakımından failin en azından taksirle hareket etmesi gerekir. Kişinin taksirinin bulunduğunun kabul edilebilmesi için ise, 'neticenin öngörülebilir olması' zorunludur. Ancak somut olay kusurluluk yönünden ortaya konulurken failden uyması beklenen davranış kalıbının kaynağının saptanıp buna göre değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

Yargıtay 14. Ceza Dairesinin kararında vurguladığı '...sanığın dosyaya yansıyan sosyal ve kültürel durumu, eğitim düzeyi, mesleki tecrübesi kişisel özellikleri, tarafların yaşları ve olayın gerçekleşme biçimi...' şeklinde ortaya koyduğu kriterler, esas olarak yazılı olmayan toplumsal deneyim ve kurallar nazara alınarak ortaya konacak öngörülebilirlik ölçütüne dayanmaktadır. Elbette ki 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu sisteminde objektif sorumluluk anlayışı terk edilmiştir ve bu itibarla failin ağır neticeye ilişkin kusurunun saptanmasına ilişkin olarak onun subjektif özellikleri nazara alınacak, ancak her durumda sanığın özelliklerine benzer durumdaki kişilerden beklenen davranış ve düşünce özellikleri, ihlal olunan davranış kalıbı ile ilişkilendirilmek suretiyle ortaya konulucaktır ki, bu da; TCK'nın 103/2. maddesinde düzenlenen normun ortaya koyduğu eylemin ve bunun suç haline getirilmiş olmasıyla önlenmek istenen sonucun, failin psişik aleminde onun kınanabilirliğini mümkün kılacak mahiyet ve derecesinin nerede başlayıp nerede sonlandığı ile doğrudan ilişkilidir. Bu durum da, failin temel ceza normunun emrettiği davranış kalıbına ilişkin dikkat ve özen yükümlülüğünün tespitini hiç şüphesiz toplumsal yaşayıştan kaynaklanan ve ceza hukukuna ilişkin normların dışında kalan davranış kalıplardan kısmen farklı bir değerlendirmeye muhtaç kılmaktadır.

Yine diğer yandan belirtmek gerekir ki; 'cinsel dokunulmazlığa karşı suçlar' bahsinde ortaya çıkan ve TCK'nun 102/5 ve 103/6. maddelerinde düzenlenen 'ruh sağlığının bozulması' şeklindeki ağır neticelerin, 5237 Sayılı TCK'da düzenlenen diğer neticesi sebebiyle ağırlaşmış suçlardan, örneğin kasten yaralama (TCK. 87/4), işkence (TCK. 95/4), çocuk düşürtme (TCK. 99/4), suçlarının ağırlaşmış hallerinden, hatta TCK'nun 102/6 ve 103/7. maddesindeki hallerden belirgin şekilde farklılık arz etmektedir. Zira anılan suçların tipik şeklinin kasten işlenmesi halinde ortaya çıkan ağır netice madde metinlerinin ağırlaşmış hallerinin cezalandırılabilirliğinden bağımsız olarak esasen TCK sistematiğinde ayrı bir suçu oluşturmaktadır. Yukarıda sayılan suçlarda bu sonuç 'öldürme' fiilidir. Yani fail, kasten işlediği suç tipinin dışında ceza kunununda ayrı müstakil bir suç teşkil eden başka bir ceza normunun koruma alanına girmektedir. Ancak 'ruh sağlığı bozukluğu' meselesinde ise durum bu şekilde ortaya çıkmamıştır. Nev'i şahsına münhasır bir düzenlemedir. Fail burada kasten işlediği suça ilişkin kanuni tipin ve bunun doğrudan korumaya amaçladığı alan içinde kalmakta ve esasen neticesi sebebiyle ağırlaşmış diğer suçlardan farklı olarak bu sınırların dışına taşmamaktadır. Bu nedenledir ki sanığın eyleminden sadır olan sonucun ona izafe edilebilirliği ve kınanabilirliği, neticesi sebebiyle ağırlaşmış diğer suçlardan ayrı olarak farklı bir davranış kalıbından kaynaklanmaktadır.

Sanığın taksiri belirlenirken, somut olayın objektif koşulları içerisinde, failin subjektif özelliklerine sahip makul ve tedbirli bir insanın yapması gereken davranışın ne olması gerektiği üzerinde durulmalıdır. Buna göre tespit edilen özenli davranış ile failin davranışı karşılaştırılarak failin sorumluluğu belirlenir.