muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/7056, Karar No: 2010/8561, Tarih: 15.07.2010

Somut olayda,hizmet tesbiti ve fazla çalışma ücreti alacağı haricindeki diğer işçilik alacaklarına dair verilen doğrudur.Ancak fazla çalışma ücreti alacağı yönünden , davalı işyerinde vardiyalı çalışma olup olmadığı araştırılmadan, davacının günde onaltı saat fiilen çalıştığı kabul edilerek fazla mesai alacağı hüküm altına alınmıştır. 1475 sayılı İş Yasası'nın 64, 4857 sayılı İş Yasası'nın 68. maddesi gereğince ara dinlenme kullandığı kabul edilerek ve günlük en fazla ondört saat çalışılabileceği dikkate alınarak fiili çalışma süresinin hesaplanması gerekirken, davacının aralıksız çalıştığı kabul edilerek hüküm kurulması isabetsiz olmuştur.

Yapılacak iş; davalı işyerinde davacının çalıştığı bölümde vardiyalı çalışma yapılıp yapılmadığını araştırmak, vardiyalı çalışmanın tesbiti halinde fazla çalışma olamayacağından, fazla çalışma ücreti alacağı yönünden davanın reddine karar vermek,vardiyalı çalışma olmadığının tesbiti halinde yukarıda açıklanan ilkeler gereği günlük en fazla ondört saat çalışabileceği ve 1475 sayılı İş Yasası'nın 64, 4857 sayılı İş Yasası'nın 68. maddesi gereğince ara dinlenme kullandığı kabul edilerek fazla çalışma süresini ve fazla çalışma alacağını uzman bilirikişi marifetiyle hesaplatmak ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı işverenin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'ne iadesine, 15.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16993, Karar No: 2014/1865, Tarih: 10.02.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/16993 E.  ,  2014/1865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : HATAY 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/05/2013

NUMARASI : 2013/10-2013/213

Taraflar arasında görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi Mehmet Dağlı'nın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, tapu kaydında düzeltim isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; davacı, dava konusu 323, 3187, 3188, 3196, 3336, 4196 ve 4204 parsel sayılı taşınmazların mirasbırakanı M... A.i oğlu A. A.'ye ait olduğunu ileri sürerek tapu kaydının nüfus kayıtlarına uygun olarak düzeltilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kanıtlanamadığı gerekçesi ile reddine karar verilmiş Dairece "yapılan araştırma ve soruşturma hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki;Dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarına 05.06.1981 tarihinde “Mehmet Aleyşioğlu Ali’den Suriye uyruklu Hıdır kızı Emine’ye intikal edecek paya 1062 sayılı Yasaya göre el konulmuştur” şerhi bulunmaktadır. Ayrıca, 323 parsel sayılı taşınmazda Mehmet Aliş oğlu Ali hissesinde 18.12.1952 tarih 2663 yevmiye numarası ile, 3336 parsel sayılı taşınmazın geldisi 300 parsel sayılı taşınmazda M. A. oğlu Ali Bakiye hissesinde 05.04.1952 tarih 1226 yevmiye ile, 3187, 3188 ve 3196 parsel sayılı taşınmazların geldisi 299 parsel sayılı taşınmazda M.. A. oğlu Ali hissesinde 19.10.1972 tarih 4752 yevmiye ile tapu işlemleri yapıldığı anlaşılmaktadır. Mahkemece bu işlemlere ilişkin kayıt ve belgeler getirtilerek işlemlerin kimler tarafından yapıldığı araştırılmamıştır. Hal böyle olunca mahkemece yapılması gereken iş, yukarıda açıklanan işlemlere ilişkin belge ve kayıtlar da getirtilmek suretiyle tapu kayıtlarında “Mehmet oğlu A.B. veresesi” “M.. A..oğlu Ali”, “A..B.. veresesi M...A..” olarak yazılı kayıt malikinin davacının murisi “Mehmet ve Irkiye’den olma M.. oğlu Ali” olup olmadığını bu belgeler ile nüfus kayıtları arasında irtibat kurmak suretiyle kesin olarak saptamak, dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarındaki 05.06.1981 tarihli şerhin de dayanakları araştırılarak dava konusu taşınmazlara 1062 sayılı Yasa uyarınca Hazine tarafından el konulup konulmadığını belirlemek ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi” gerektiğinden bahisle bozulmuş, Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir. ./..

Bilindiği gibi bozma ilamına uyulmakla tarafların yararına usulü kazanılmış hak oluşturacağı kuşkusuzdur.

Mahkemece, bozma gereklerinin yerine getirilmesi zorunludur.

Ne var ki, mahkemece dava konusu taşınmazlara 1062 sayılı Yasa gereğince Hazine tarafından el konulup konulmadığı araştırılmamıştır.

Bilindiği gibi bozma ilamına uyulmakla tarafların yararına usulü kazanılmış hak oluşturacağı kuşkusuzdur.

Mahkemece, bozma gereklerinin yerine getirilmesi zorunludur.

Ne var ki, mahkemece dava konusu taşınmazlara 1062 sayılı Yasa gereğince Hazine tarafından el konulup konulmadığı araştırılmamıştır.

Hal böyle olunca; mahkemece, bozma ilamı doğrultusunda gerekli araştırma ve inceleme yapılarak, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Kabule göre de; Tapu kayıtlarının düzeltilmesine ilişkin davalarda mevcut kayıtların nüfus kayıtlarına uygun şekilde düzeltilmesi esastır. Nüfusa kaydedilmeden ölmüş veya herhangi bir nedenle nüfusta kaydı bulunmayan kişilerin tapu kaydındaki kimlik bilgilerinin düzeltilmesi mümkün değil ise de, idari yoldan tapu kayıtlarında intikal yaptırılamadığından zorunlu olarak dava açılan bu gibi durumlarda, tapu malikinin davacının murisi ile aynı kişi olduğunun ispatlanması halinde “çoğun içerisinde az da vardır” kuralı gereğince bu yönde bir “tespit kararı” verilmelidir. Mahkemece, Mehmet Aleyşi oğlu Ali Aleyşi'nin nüfus kaydı getirtilmeden, nüfus kaydının fotokopileri ile yetinilmesi ve tapu kaydının veraset ilamına uygun şekilde düzeltilmesine karar verilmesi de doğru değildir.

Davalı vekilinin bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 10.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27975, Karar No: 2013/3696, Tarih: 12.02.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/27975 E.  ,  2013/3696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 10. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/08/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değildir.

İzmir 9. İcra Müdürlüğü'nün 2012/7842 sayılı takip dosyasında, çeke dayalı kambiyo takibi yapıldığı, borçlu vekilince icra mahkemesine müracaatla yetki itirazında bulunulması üzerine mahkemece yetki itirazının kabulüne, İzmir İcra Müdürlüklerinin yetkisizliğine, İstanbul İcra Müdürlüklerinin yetkili ve görevli olduğuna karar verildiği anlaşılmaktadır.

Takip dayanağı çekin keşide yeri ve muhatap bankanın bulunduğu yer İstanbul olup, borçlu şirkete ödeme emrinin Kadıköy'de tebliğ edildiği görülmektedir. Çeke dayalı takip, borçluların ikametgâhının bulunduğu yerdeki genel yetkili icra dairesinde (HMK. 6.md.), muhatap bankanın bulunduğu yer ödeme yeri sayıldığından, buradaki icra dairesinde (HMK. 10.md.) ve ayrıca çekin keşide edildiği yerdeki icra dairesinde yapılabilir.

HMK.nun 19. maddesine göre mahkemenin yetkili olmadığını iddia eden taraf, yetkili mahkemeyi beyan etmeye mecburdur. HGK.nun 22.09.1976 gün ve 10/1957-2554 sayılı ve 25.12.1987 tarih ve 1987/506-1103 sayılı kararlarında da benimsendiği gibi, anılan hükümde yetki itirazında bulunana birden fazla yetkili mahkemeyi (icra dairesini) gösterme olanağı yasaklanmamıştır. Yetkili olmaları koşulu ile birden çok yetkili mahkeme (icra dairesi) belirtilmiş olsa dahi, yetkili yeri bildirme yükümlülüğü yerine getirilmiş olur. Ancak,borçlu bu yerlerden birini tercih etmezse  tercih hakkı alacaklıya geçer.

Somut olayda; borçlu vekili itiraz dilekçesinde; tercih hakkını Kadıköy İcra Dairelerinin  yetkili olduğu yönünde kullanmış olup, mahkemece yetki itirazı kabul edilmesine rağmen, talep dışına çıkılarak İstanbul İcra Dairelerinin yetkili olduğu yönünde hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12/02/2013  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11182, Karar No: 2015/14188, Tarih: 22.06.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/11182 E.  ,  2015/14188 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, temyiz kapsam ve nedenleri ile hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, zararlandırıcı sigorta olayı sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, 3371,00- TL maddi tazminatın 16.01.2007 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından davacının meslek hastalığı sonucu %22 oranındaki sürekli iş göremezliğinin %26 oranına arttığı, davalının %73,81 oranında kusurlu olduğu ve %26,19 oranında da kaçınılmazlığın bulunduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, sürekli iş göremezliğin %22'den %26'ya yükselmesi nedeniyle fark %4 sürekli iş göremezlik için ilk peşin sermaye değerinin iki kez Sosyal Güvenlik Kurumu'ndan sorulduğu, kurumun 20.02.2014 havale tarihli müzekkere cevabında %4 fark maluliyet için ilk peşin sermaye değerini “10.195,59- TL” olarak, 06.03.2015 tarihli müzekkere cevabında ise %4 fark maluliyet için ilk peşin sermaye değerini “268,28- TL” olarak bildirdiği; buna göre bildirilen ilk peşin sermaye değerleri arasında çelişki olduğu; maddi zararın belirlenmesi sırasında bilirkişi tarafından hesaplanan zarar tutarından Kurumca bağlanan gelirlerin 20.02.2014 tarihinde bildirilen ilk peşin değerinin rücu edilebilir kısmının düşülerek sonuca gidildiği ve buna göre maddi zararın bulunmadığı sonucuna varıldığı ancak mahkemece bu rapora itibar edilmeyerek 06.03.2015 tarihinde bildirilen ilk peşin sermaye değerinin rücu edilebilir kısmının düşülerek çıkan sonuca göre hüküm kurulduğu görülmektedir. Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından bildirilen ilk peşin sermaye değerleri arasındaki çelişki giderilmeden varılan bu sonuç yerinde değildir.

Davanın bu yönüyle yasal dayanağını, 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu oluşturmaktadır. Kanunun 55. maddesinde, “ Destekten yoksun kalma zararları ile bedensel zararlar, bu Kanun hükümlerine ve sorumluluk hukuku ilkelerine göre hesaplanır. Kısmen veya tamamen rücu edilemeyen sosyal güvenlik ödemeleri ile ifa amacını taşımayan ödemeler, bu tür zararların belirlenmesinde gözetilemez; zarar veya tazminattan indirilemez.” hükmüne yer verilmiştir.

Davanın bu yönüyle yasal dayanağını, 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu oluşturmaktadır. Kanunun 55. maddesinde, “ Destekten yoksun kalma zararları ile bedensel zararlar, bu Kanun hükümlerine ve sorumluluk hukuku ilkelerine göre hesaplanır. Kısmen veya tamamen rücu edilemeyen sosyal güvenlik ödemeleri ile ifa amacını taşımayan ödemeler, bu tür zararların belirlenmesinde gözetilemez; zarar veya tazminattan indirilemez.” hükmüne yer verilmiştir.

Adalet Komisyonu'nun 55. madde gerekçesine göre; “sosyal güvenlik ödemelerinin, denkleştirme (indirim) işlevi görebilmesi, onun sorumluluğu doğuran olaya sebebiyet verenlere rücu edilebilmesine bağlıdır. Bu kural gereği, rücu edilemeyen sosyal güvenlik ödemeleri; teknik arıza, tam kaçınılmazlık hallerindeki ödemeler, bu tazminatlardan indirilemez. Bağlanan gelirlerin, işçinin kusuru ve kaçınılmazlık gibi nedenlerle rücu edilemeyen kısmı da indirilemez. Bir kısmı rücu edilemeyen miktar dahi denkleştirilemeyeceği gibi, zarar görenin kusuruna (müterafık kusura) yansıyan sosyal güvenlik ödemeleri, tahsis tarihinden sonra meydana gelen sosyal güvenlik ödemelerindeki artışlar, kısmi kaçınılmazlık ve teknik arıza halindeki ödemeler ve benzerleri rücu edilemediğinden bu miktarlar dahi denkleştirilemez.”

Öteyandan, 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Kanunun 2. maddesine göre “Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları, gerçekleştirildikleri tarihe bakılmaksızın bütün fiil ve işlemlere uygulanır”. Dairemizin ve giderek Yargıtay'ın yerleşmiş görüşleri, Kurumca bağlanan gelirlerin peşin sermaye değerinin ve geçici işgöremezlik ödeneklerinin hesaplanan zarardan indirilmesi, Kurumun rücu hakkının korunması ve mükerrer ödemeyi önleme ilkesine dayandığından, kamu düzenine ilişkin olarak kabul edilmiştir. Kaldı ki, 6098 sayılı Kanunun 55. maddesi de emredici bir hükme yer verdiğinden gerçekleştiği tarihe bakılmaksızın tüm fiil ve işlemlere uygulanmalıdır.

Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda, öncelikle Kurumca bildirilen gelirlerin ilk peşin değerleri arasındaki çelişki giderilerek çıkacak sonuca göre ilk peşin sermaye değerinin rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi ile çıkacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde çelişki giderilmeden hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22730, Karar No: 2015/7982, Tarih: 29.04.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/22730 E.  ,  2015/7982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Hükmolunan cezaların miktar ve türüne göre, 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı yasaya eklenen geçici 2. madde gereğince hüküm tarihine göre temyizi olanaklı olmadığından suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz taleplerinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

1-Suça sürüklenen çocuğun, müştekinin sabit bir yere kilitli olmaksızın iş yerinin önünde park halindeki motosikletini çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin TCK'nın 142/1-e maddesinde tanımlanan tahsis ve kullanımları gereği açıkta bırakılan eşya hakkında hırsızlık suçuna uyduğu gözetilmeden, yazılı şekilde aynı Yasanın 141. maddesi ile hüküm kurulması,

2-Suç tarihinde 12-15 yaş gurubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında sosyal inceleme raporu aldırılmaması suretiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/3. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 326/son. maddesi gereği suça sürüklenen çocuğun ceza süresi yönünden kazanılmış hakkının gözetilmesine 29.04.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/957, Karar No: 2020/7365, Tarih: 17.11.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/957 E.  ,  2020/7365 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesi ve 6100 sayılı HMK’nin “Hukuki dinlenilme hakkı” başlıklı 27. maddesi ile Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalı ...’a gerekçeli karar tebligatının, yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nın 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle ve yasal şartları oluşmadan ilk seferde doğrudan doğruya TK'nın 21/2. maddesine göre yapıldığından usulsüz olduğu anlaşıldığından mahkemece, anılan davalıya 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği sağlanarak ve yasal temyiz süresi beklenildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 17.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5773, Karar No: 2019/8720, Tarih: 24.09.2019

**5. Ceza Dairesi         2016/5773 E.  ,  2019/8720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhmali davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanması suretiyle atılı suçtan mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde ... ilçesi ... köyü muhtarı olan sanığın, köyde ikamet etmesi gerekirken ... ilçe merkezinde ikamet edip, köye belli zamanlarda gelip gitmek suretiyle köylülerin işlerini aksatması nedeniyle ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyetine karar verilmiş ise de; TCK'nın 257. maddesinde düzenlenen görevi kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için norma aykırı davranışın yeterli olmadığı, ayrıca objektif cezalandırma şartlarından en az birinin de gerçekleşmesi gerektiği cihetle; katılan ve tanıkların yeniden dinlenerek, sanığın norma aykırı davranışı neticesinde kişi mağduriyeti veya kamu zararı ya da kişilere haksız menfaat sağlanması şartlarının somut olayda bulunup bulunmadığı, varsa ne şekilde oluştuğunun denetime imkan verecek şekilde karar yerinde gerekçeleriyle gösterilip değerlendirilerek sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Açıklanması geri bırakılan hükümden sonra 19/12/2010 tarihinde yürürlüğe giren 6086 sayılı Yasanın 1. maddesi ile TCK'nın 257/1-2. madde-fıkralarında yer alan “kazanç” sözcüğünün “menfaat” olarak değiştirilmesi, bu fıkralarda öngörülen cezaların alt ve üst sınırlarının indirilmesi karşısında, TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlenmesi durumunda önceki hükmün aynen açıklanmasıyla yetinilmesi gerektiği gözetilmeden, hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilmesi,

Suçu TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna karar verilmesi gerektiğinin nazara alınmaması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA 24/09/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21007, Karar No: 2014/3706, Tarih: 03.03.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/21007 E.  ,  2014/3706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairenin geri çevirme kararı tam olarak yerine getirilmemiştir.

1-Tapu maliklerinden ... , ... , ... ölü olduğu belirlendiğine göre veraset ilamlarının ilgilisinden temini ile davada taraf olmayan mirascılarına gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin tebliği ile temyiz ve cevap sürelerinin beklenmesinden,

2-Davalılardan ..., ..., ..., ... (... kızı)'a gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin tebliğine dair tebligata dosya içinde rastlanmamıştır. Adı geçen davalılara gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin tebliğ edilip edilmediği, tebliğ edilmişse tebligatın dosyaya konulmasından, tebliğ edilmemişse usulüne uygun tebliğ edilerek temyiz ve cevap süresinin beklenmesinden,

3-Dava konusu taşınmazın tapu kaydına şerh verilen ihtiyati tedbir kararının sebebinin tapu iptal tescil davasından kaynaklandığı tesbit edildiğine göre söz konusu dava dosyasının onaylı örneğinin mahkemesinden temini ile dosyaya konulmasından,

4-Bilirkişi kurulunca değerlendirmeye esas alınan buğday, buğday samanı, ayçiceği, şeker pancarının 2008 yılı itibarıyla sulu ve kuru şartlarda dekar başına asgari ve azami verimi, kilogram başına toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderlerini gösterir veri cetvellerinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

Sonra gereksiz yazışmalara ve zaman kaybına meydan verilmemesi bakımından belirtilen hususların yerine getirildiğinin mahkeme hakimince bizzat denetlenmesi ile temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine bir kez daha yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.