muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1389, Karar No: 2014/1949, Tarih: 14.03.2014

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Davacı tarafça, 6100 sayılı HMK'nın 375/1-c maddesine aykırı olarak vekil ya da temsilci olmayan kimselerin huzuruyla dava görüldüğü iddiasıyla yargılamanın yenilenmesi istenmiştir. 1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 99. maddesi yollamasıyla iadesi istenen yargılamanın yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan 6762 sayılı TTK'nın 450. madde yollamasıyla aynı Kanun'un 219/1. madde hükmü uyarınca tasfiye halinde kooperatifi, davalarda tasfiye memurları temsil eder. Yargılamanın iadesi istenilen Muğla 2. Asliye Hukuk Mahkemesi 'nin 2010/200 Esas, 2010/389 Karar sayılı dosyasında kooperatif adına sunulan vekaletnamenin tasfiye memurları tarafından verildiği anlaşılmıştır. Bu durumda, mahkemece, davacı tarafından ileri sürülen yargılamanın iadesi nedeninin somut olayda gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın esastan reddine karar verilmesi gerekirken, ileri sürülen nedenin somut olayda gerçekleşmediği sonucuna vardığı halde, sanki ileri sürülen neden, Yasa'da sayılı nedenlerden biri değilmiş gibi HMK'nın 379/1-c maddesi uyarınca davanın usulden reddine karar verilmesi doğru olmamış, sonucu itibariyle doğru olan kararın HUMK'nın 438/son maddesi gereğince değişik gerekçe ile ve hüküm fıkrasının 1. bendindeki yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilmesi suretiyle onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün gerekçesi değiştirilerek ve hüküm fıkrasının 1 numaralı bendinin kaldırılarak, yerine "1-Davanın reddine" ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1984, Karar No: 2015/6426, Tarih: 15.12.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/1984 E.  ,  2015/6426 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesi

Tarihi :25.12.2014

Numarası :2014/959-2014/720

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davalı vekili tarafından sonradan verilen 16.03.2015 tarihli dilekçe ile duruşma istemiş ise de duruşma talebi yasal temyiz süresi geçirildikten sonra verildiğinden reddedilmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Uyuşmazlık, eser sözleşmesi ilişkisinden kaynaklanmış olup, davada bakiye iş bedelinin tahsili istemi ile girişilen ilâmsız icra takibine davalı borçlu tarafından yapılan itirazın iptâli ile takibin devamı ve %20'den az olmamak üzere icra inkâr tazminatının tahsili istenmiş, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 67/II. maddesi uyarınca, icra takibine itiraz eden borçlunun icra inkâr tazminatına mahkum edilebilmesi için takibe itirazında haksız olması gerekir. Alacağın likid olmadığı, alacak miktarının yargılamada alınan bilirkişi raporu ile belirlendiği ve talep edilenden daha aza hüküm verildiği hallerde borçlunun takibe itirazında haksız olduğu kabul edilemez.

Somut olayda; davacı icra takibinde 12 adet faturaya dayanmış, mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucunda davacının 28.12.2012 tarihli 18.880,00 TL bedelli faturaya konu işi gerçekleştirdiğini ve teslim ettiğini kanıtlayamadığı kabul edilerek ve kanıtlanan ödemelerde mahsup edilerek davacının bakiye alacağı 25.400,00 TL olarak belirlenmiş ve bu miktar üzerinden dava kısmen kabul edilmiştir. Görüldüğü gibi alacak miktarı yargılamada alınan bilirkişi raporu ile belirlendiğinden ve takip talebinde talep edilenden daha aza hüküm verildiğinden takip konusu alacağın likid olduğu ve davalı borçlunun takibe itirazında haksız bulunduğu kabul edilemez. Bu durumda mahkemece koşulları oluşmayan icra inkâr tazminatının reddi gerekirken, takibin faturaya dayalı olduğundan ve alacağın likid bulunduğundan bahisle davalının icra inkâr tazminatı ile sorumlu tutulması doğru olmamıştır. Kararın bu nedenle bozulması gerekir ise de, yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç göstermediğinden 6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesinin yollaması ile uygulanması gereken mülga 1086 sayılı HUMK'nın 438/VII. maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte yazılı nedenlerle davacının tüm, davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kararın hüküm kısmının 3. paragrafındaki “Hükmedilen alacağın %20'si üzerinden hesaplanan 5.080,00 TL icra inkâr tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine” cümlesinin karardan çıkartılarak yerine “Koşulları oluşmadığından davacının icra inkâr tazminatı isteminin reddine” cümlesinin yazılmasına, kararın değiştirilmiş bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 15.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/640, Karar No: 2022/3955, Tarih: 01.06.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/640 E.  ,  2022/3955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 23/10/2014 gününde verilen dilekçe ile kat malikleri kurulu kararının iptali talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; dava şartı noksanlığından davanın usulden reddine, mahkemenin görevsizliğine dair verilen 31/10/2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... ve davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle, davacılar ve davalıların İstanbul ili, Bakırköy ilçesi, ... Mahallesi, ... Sokak, 550 ada, 46 pafta, 3 parsel sayılı arsa nitelikli gayrimenkulde müşterek malik olduklarını, söz konusu arsa üstünde kat mülkiyeti sicili bulunan binanın riskli yapı kararı aldırılarak yıkıldığını, davalılardan ...'in ... Noterliğinin 04/09/2014 tarih ve 21144 yevmiye numaralı olağanüstü genel kurul çağrısı ile davacıları noter yoluyla, diğer kişileri elden yazıyla 22/09/2014 ve 29/09/2014 tarihlerinde gündem olarak belirlediği konularda görüşmek üzere olağanüstü toplantıya çağırdığını beyanla, davalıların 22/09/2014 tarihinde yaptığı ve .... Noterliğinin 01/10/2014 tarih ve 23147 yevmiye sayılı ihtarnamesiyle bildirilen toplantının ve kararlarının butlanına, yoklukla malüliyetine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece göreve ilişkin dava noksanlığı bulunduğundan davanın usulden reddine karar verilmiş, hüküm davalı ... ve davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden, dava konusu 550 ada 3 parsel sayılı taşınmazda 01.08.2014 tarihinde mevcut kat irtifakının terkin edildiği, davacının iptalini istediği toplantının kat irtifakının terkininden sonra düzenlenen 22.09.2014 tarihli toplantı olduğu davanın ise 23.10.2014 tarihinde açıldığı anlaşılmakla, iptali istenilen toplantı ve dava tarihinde ana taşınmaz üzerinde kat irtifakı ya da kat mülkiyeti kurulu olmadığından uyuşmazlığa 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunun uygulanması mümkün değildir. Hukuki uyuşmazlıklarda asliye hukuk mahkemelerinin görevi asıl, sulh hukuk mahkemesinin görevi ise istisnadır. Özel bir kanun hükmü ile açıkça sulh hukuk mahkemesinde bakılacağı bildirilmeyen bütün dava ve işler asliye hukuk mahkemesinde görülür. Bu nedenle mahkemece, her ne kadar taraflarca iptale konu karar ibraz edilememişse de; esas hakkında inceleme yapılarak oluşacak sonuca göre hüküm kurulması gerekirken, sulh hukuk mahkemesinde bakılmak üzere dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatıranlara iadesine, 01/06/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16160, Karar No: 2018/489, Tarih: 02.02.2018

**16. Hukuk Dairesi         2015/16160 E.  ,  2018/489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu Kale Köyü çalışma alanında bulunan temyiz konusu 106 ada 19, 130 ada 3 ve 138 ada 3 parsel sayılı 18.587.62, 3.794.97 ve 3.821.28 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... adına tespit ve tescil edilmiş, davalı ...’ün ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nde açtığı dava üzerine, adı geçen Mahkemenin 2006/210 Esas ve 2009/136 Karar sayılı kararı ile çekişmeli taşınmazların tapu kayıtlarının iptaline ve davalı ... adına tesciline karar verilmiştir. Davacı ...; çekişmeli taşınmazların müşterek muristen intikal ettiği ve mirasçıları arasında terekesinin taksim edilmediği iddiasına dayanarak tapu iptali ve tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazların tapu kayıtlarının davacının miras payı oranında iptali ile davacı adına tesciline, kalan payların davalı üzerinde bırakılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye nispi temyiz karar harcının temyiz edenden alınmasına, 02.02.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1068, Karar No: 2018/3846, Tarih: 25.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/1068 E.  ,  2018/3846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

7201 sayılı Tebligat Kanunun 21. maddesine göre tebliğ edilmesine rağmen aynı kanunun “Tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina” başlıklı 21. maddesi ve muhatabın adresinin bulunmaması halinde tebliğ memurunun ne şekilde davranması gerektiğini düzenleyen Tebligat Yönetmeliğinin 30.maddesinin birinci fıkrasında; “muhatap veya adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste bulunmazsa, tebliğ memurunun adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar heyeti üyeleri, zabıta amir ve memurlarından tahkik ederek beyanlarını tebliğ tutanağına yazıp altını imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde de bu durumu yazarak kendisinin imzalaması gerekir.” hükmüne aykırı olarak sanık ... adına çıkarılan 03/04/2015 tarihli tebligatta komşunun imzası veya imzadan imtina beyanının yer almadığı, bunun yanında tebligatın sanığın son sorgusunda verdiği adresi yerine doğrudan mernis adresine çıkarıldığı, anılan nedenlerle 03/04/2015 tarihli tebligatın usulsüz olduğu anlaşılmakla, sanık ... müdafiinin öğrenme üzerine hükmü süresinde temyiz ettiği kabul edilerek yapılan incelemede;

213 sayılı Kanunun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan vergi dairesi başkanlığı mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin “2010 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçuna ilişkin olduğu, Batman Cumhuriyet Başsavcılığının 29.05.2012 gün ve 2012/2100 esas sayılı iddianamesi ile mütalaaya aykırı olarak “ 2010 takvim yılında sahte fatura kullanmak ” suçundan kamu davası açıldığı, sahte fatura kullanmak suçundan usulüne uygun olarak verilmiş dava şartı olan mütalaa bulunmadığı, sahte fatura düzenleme ve kullanma eylemlerinin birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğu ve birbirine dönüşmeyeceği gözetilip, 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan Cumhuriyet Başsavcılığı'na ihbarda bulunulup dava açılması halinde birleştirilerek sahte fatura kullanma suçundan verilmiş dava şartı olan mütalaa bulunmadığından davanın düşürülmesine, sahte fatura düzenleme suçundan ise sonucuna göre karar verilmesi gerekirken; vergi incelemesine konu yapılmayıp, dava şartı olan “mütalaa” verilmeyen sahte fatura kullanma suçundan yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafii ve sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 25.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8471, Karar No: 2019/9337, Tarih: 25.09.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/8471 E.  ,  2019/9337 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması

Hüküm : CMK’nın 223/2-a maddesi gereğince beraat

Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosyada; sanığın davacı sıfatını taşıdığı ve Gaziantep 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/99 esasına kayden görülmekte olan dava dosyasına, sanık tarafından delil olarak sunulan ve özel bilirkişi raporuyla dökümü yapılan ses kayıtlarından, anılan davada taraf sıfatı bulunmayan katılanın, 03.06.2015 tarihinde haberdar olup, 24.06.2015 tarihinde Cumhuriyet Başsavcılığına şikayet dilekçesi vermesinin ardından sanık hakkında başlatılan adli soruşturma sonunda düzenlenen 11.11.2015 tarihli iddianamede, sanığın, daha önce avukatlığını yapan katılanla aralarında geçen 11.03.2013 tarihli aleni olmayan konuşmaları, katılanın rızası olmaksızın kaydetmek suretiyle TCK’nın 133/1. madde ve fıkrasındaki kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçunu işlediğinin iddia edildiği, yapılan yargılama sonunda, sanığın tarafı olduğu görüşmeleri kaydetmesi nedeniyle sanığa yüklenen suçun unsurlarının oluşmamasından dolayı CMK'nın 223/2-a madde, fıkra ve bendi gereğince sanık hakkında beraat kararı verildiği anlaşılmaktadır.

TCK'nın 133/1. madde ve fıkrasında, iki veya daha fazla kişinin, başkalarının bilmeyeceği ve sınırlı bir dinleyici çevresi dışına çıkmayacağı yönünde haklı bir inanç ve iradeyle hareket ederek, herhangi bir aracı vasıta olarak kullanmadan, yüz yüze gerçekleştirdikleri, ancak özel bir çaba gösterilerek duyulabilecek, aleni olmayan, söze dayalı, sesli düşünce açıklamalarının, konuşmanın tarafı olmayan kişi veya kişilerce, ilgilisinin rızası olmaksızın, elverişli bir aletle (sesli bir açıklamayı kuvvetlendirerek veya naklederek onu ses alanının dışına çıkartıp doğrudan doğruya algılanabilir hale getirmeye yarayan her türlü düzenekle) dinlenmesi veya akustik olarak tekrar dinlenebilmesi imkanını sağlayan bir aletle kaydedilmesi; aynı Kanun'un 133/2. madde ve fıkrasında ise en az üç veya daha fazla kişinin, yüz yüze gerçekleştirdikleri, aleni olmayan, söze dayalı düşünce aktarımlarının, söyleşinin tarafı olan kişi veya kişilerce, ilgililerinin rızası olmaksızın, bir aletle kaydedilmesi, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması başlığı altında suç olarak tanımlanmıştır. Söyleşiden farklı olarak, iki kişi arasında da gerçekleşebilecek olan konuşmada, konuşan tarafların, aralarında geçen sözleri kaydetmesi, TCK'nın 133/1. madde ve fıkrası kapsamında suç olarak tanımlanmamış olup, koşulları bulunduğu takdirde eylem aynı Kanun'un 134/1. madde ve fıkrasında düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturabilir.

Somut olayda, iddianamede iddia olunan konuşmanın tarafları sadece sanık ve katılan olup, sanığın tarafı olduğu konuşmayı kaydetmesinden dolayı TCK'nın 133/1. madde ve fıkrasındaki kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçunun yasal unsurları oluşmamıştır.

Şikayete konu kayıtların çözümüne ilişkin dosyada mevcut raporlarla iddianamenin kapsamı dikkate alındığında, kayda alınan çeşitli hukuki uyuşmazlıklarla ilgili konuşmalarda, katılanın özel yaşam alanına dahil ve onun özel hayatının gizliliğini ihlal edecek bir husus konuşulmadığından, sanığın eylemi TCK'nın 134/1. madde ve fıkrasındaki özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu da oluşturmayacaktır.

Açıklanan nedenlerle sanık hakkında beraat kararı verilmesine ilişkin yerel mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olduğu gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanın, sanığa yüklenen suçun sabit olduğuna, kararı veren mahkeme hâkiminin FETÖ/PDY Terör Örgütü soruşturmasında tutuklandığı ve sanık hakkında daha önce takipsizlik ve beraat kararları verilen dosyaların kapsamı dikkate alındığında beraat kararının terör örgütünün müdahalesini açıkça gösterdiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 25.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2314, Karar No: 2011/3576, Tarih: 02.03.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/2314 E.  ,  2011/3576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bayındır Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :14.10.2009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm her iki dava yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı-davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Boşanmada manevi tazminatın amacı, boşanmaya sebep olan olaylar yüzünden kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, bozulan ruhsal dengesini telafi etmek, manevi değerlerindeki eksilmeyi karşılamaktır. Onun için, kişilik haklarını ihlal eden fiille, tazminat miktarı arasında makul bir oranın bulunması gerekir. Bir tarafın zenginleşmesine yol açacak sonuçlar doğurur miktarda manevi tazminat takdiri, müesseseyi amacından saptırır. Hakim, tazminat miktarını saptarken, bir yandan kişilik hakları zedelenen tarafın, ekonomik ve sosyal durumunu ve boşanmada kusuru bulunup bulunmadığını ve varsa kusur derecesini, fiilin ağırlığını; öbür yandan da, kişilik haklarına saldırıda bulunanın kusur derecesini, ekonomik ve sosyal durumunu göz önünde bulundurmak zorundadır. Açıklanan ilkeler gözetildiğinde davalı-davacı kadın yararına takdir edilen manevi tazminat miktarı orantısız ve çoktur. Daha uygun miktarda tazminat takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2.bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1.bentte gösterilen nedenlerle ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.02.03.2011 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2012/11804, Karar No: 2012/30209, Tarih: 18.10.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/11804 E.  ,  2012/30209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırıkhan İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/02/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

İ.İ.K.’nun 82/12 maddesi gereğince, borçlunun “haline münasip” evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki “aile” terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra mahkemesince, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tesbit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı, kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Somut olayda mahkemece mahallinde yapılan keşif ve bilirkişi incelemesi sonucunda düzenlenen bilirkişi raporunda taşınmazın değerinin 55.000,00 TL edeceğinin, borçlunun haline münasip evi ise 50.000,00-60.000,00 TL’ye satın alabileceğinin belirttiği görülmektedir.

Buna göre, mahkemece mahcuzun satılarak, borçlunun haline münasip ev alması için gerekli 50.000,00-TL. sının kendisine, artanın alacaklıya ödenmesine, satışın borçlunun haline münasip ev alabileceği 60.000,00-TL. den az olmamak üzere yapılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi davanın kabulü ile haczin kaldırılması yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.