muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/28713, Karar No: 2016/11890, Tarih: 23.06.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/28713 E.  ,  2016/11890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından açılan davalar ile ilgili olarak zamanaşımı süresi içinde karar verilmesi olanaklı görülmüştür.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre diğer itirazlar yerinde görülmemiştir, ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nın suç tarihinde yürürlükte olan 142/2-g maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun oluşabilmesi için eylemin, “barınak yerlerinde, sürüde veya açık yerlerde bulunan büyükbaş veya küçükbaş hayvan hakkında” gerçekleştirilmesi gerektiği; konut ve eklentisi niteliğindeki yerlerden gerçekleşen eylemlerin ise aynı Kanun'un 142/1-b maddesindeki hırsızlık ve 116. maddesindeki konut dokunulmazlığını bozma suçlarını oluşturacağı gözetilerek; şikayetçilerin aşamalardaki anlatımlarına, dosya içeriğindeki olay yeri inceleme raporu ve ekindeki olay yeri krokisi ile mahkemece yapılan keşifte çekilen olay yerine ilişkin fotoğraflar ve düzenlenen bilirkişi raporuna göre, şikayetçilere ait etrafı çevrili ve ikametlerin bitişiğinde bulunan ahırların ikametin eklentisi konumundaki hayvan barınaklarından sanıklar ve suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirilen hırsızlık suçlarının TCK'nın 142/1-b maddesindeki hırsızlık suçuna uyduğu gözetilmeden, yasal olmayan gerekçe ile sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkında aynı Kanun'un 142/2-g maddesi uyarınca mahkumiyet hükmü kurularak fazla ceza tayini,

2- 1 numaralı bozma nedenine göre sanıklar ve suça sürüklenen çocuğun eylemlerinin aynı zamanda 5237 sayılı TCK'nın 116. maddesindeki konut dokunulmazlığını bozma suçunu da oluşturacağı gözetilmeden atılı suçtan mahkumiyetleri yerine beraat kararı verilmesi,

3- Kayden 30/12/1994 doğumlu olup, suçun işlendiği 14/05/2012 ve 23/05/2012 tarihlerinde onbeş yaşını tamamlayıp onsekiz yaşını doldurmadığı anlaşılan suça sürüklenen çocuk ... hakkında TCK’nın 31/3. maddesinin uygulanmaması ve TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... müdafileri ile sanıklar Erdoğan, Serkan ve Yılmaz, o yer Cumhuriyet savcısı, üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı isteme uygun olarak BOZULMASINA, 23/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11798, Karar No: 2019/8471, Tarih: 10.12.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/11798 E.  ,  2019/8471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalılar ..., ... ve ...'na yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, davalılar adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 10.12.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12126, Karar No: 2010/13188, Tarih: 07.07.2010

**4. Ceza Dairesi         2010/12126 E.  ,  2010/13188 K.**

**"İçtihat Metni"**

2004 sayılı İcra ve İflâs Kanunu'nun 357. maddesine muhalefet suçundan şüpheliler Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurulu yetkilileri ve Sermaye Piyasası Kurulu yetkilileri haklarında yapılan soruşturma evresi sonucunda Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 13.04.2009 tarihli ve 2009/34173 soruşturma, 2009/26860 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulüne, anılan kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasına ilişkin Sincan 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.08.2009 tarihli ve 2009/1278 değişik iş sayılı kararının Adalet Bakanlığınca 18.03.2010 gün ve 16824 sayılı yazı ile yasa yararına bozulmasının istenmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15.04.2010 gün ve 75165 sayılı tebliğnamesiyle dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi:

Yasa yararına bozma isteği konusunda bir karar verilebilmesi açısından Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 13.04.2009 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın, şikayetçi ... vekiline tebliğ edildiğine ilişkin belgenin dosya içerisinde bulunması gerektiği,

Anlaşıldığından, Adalet Bakanlığının yasa yararına bozma isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA ve dosyanın belirtilen eksiklik giderildikten sonra Dairemize yollanılmak üzere incelenmeksizin karar mahkemesine GERİ GÖNDERİLMESİNE, 07.07.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9819, Karar No: 2018/13791, Tarih: 20.11.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/9819 E.  ,  2018/13791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 20/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16576, Karar No: 2021/8995, Tarih: 23.11.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/16576 E.  ,  2021/8995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Av.... tarafından, davalı...Mirasçıları aleyhine 14/01/2014 tarihinde verilen dilekçe ile itirazın iptali istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine dair verilen 11/02/2021 tarihli kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Hükmüne uyulan Dairemizin 19/11/2018 tarihli ve 2016/1969 E. 2018/10888 K. sayılı ilamında; “…2918 sayılı KTK.nun 48. maddesinde; alkollü içki alması nedeniyle güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu ifade edilmiştir. Karayolları Trafik Yönetmeliğinin "Uyuşturucu ve Keyif Verici Maddeler ile İçkilerin Etkisinde Araç Sürme Yasağı" başlıklı 97. maddesinde alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli sürme yeteneğini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu açıklandıktan sonra konu ile ilgili olan "b-2" bendinde "alkollü içki almış olarak kandaki alkol miktarına göre araç sürme yasağı kenar başlığı altında; alkollü içki almış olarak araç kullandığı tesbit edilen diğer araç sürücülerinden kandaki alkol miktarı 0.50 promil üstünde olanların araç kullanamayacakları açıklanmıştır. Ayrıca Zorunlu Mali Mesuliyet Sorumluluk Genel Şartlarının B.4.d maddesinde; tazminatı gerektiren olay işletenin veya eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin veya motorlu aracın hatır için karşılıksız olarak kendilerine verilen kişilerin uyuşturucu veya keyif verici maddeler almış olarak aracı sevk ve idare etmeleri esnasında meydana gelmiş veya olay yukarıda sayılan kişilerin alkollü içki almış olmaları nedeniyle aracı güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş bulunmalarından ileri geliyorsa sigortacının sigorta ettirene rücu hakkı olduğu açıklanmıştır. Bununla birlikte Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartlarının B.4.d maddesinin dayanağını teşkil eden KTK'nun 48. maddesinin 2. fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine olanak tanıyan hükümde, yasaklama yetkisi yönetmeliğe bırakılmış olmadığından, Karayolları Trafik Yönetmeliği'nin 97. maddesinde, yukarıda anılan yasa hükmü tekrarlandıktan ve müteakip, uyuşturucu veya keyif verici maddeler ile alkollü içkilerin oranlarının ne şekilde saptanacağı belirlendikten sonra, yasada yer alan hükmü dikkate almadan salt 0.50 promilin üstünde alınan alkol miktarına göre araç kullanma yasağı

getirilmesinin yasal dayanağı bulunmadığından geçersiz bulunmaktadır. Geçersiz yönetmelik hükümlerinin yasaya aykırı bir şekilde genel şart olarak kabulü de mümkün değildir. O halde, hasarın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla sürücünün alkollü olması tek başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Üstelik, böyle bir durumda hasarın teminat dışı kaldığının ispat yükü TTK'nın 1281. maddesi hükmü gereğince sigortacıya düşmektedir. Yargıtayın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurların da olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin saptanması durumunda, oluşan hasar poliçe teminatı dışında kalacağından davanın kabulüne, aksi halde reddine karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir. (Bkz.YHGK 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7.4.2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2.3.2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713 sayılı ilamları) Somut olayda, hükme esas alınan rapor, münhasırlığın tespiti için gerekli kriterleri içeren heyetten oluşturulmamış olup içeriği itibariyle de yeterli değildir. Nörolog ve trafik kazaları hususunda uzman bilirkişiden yukarıda açıklanan konularda rapor alınması gerekir. Bu halde, mahkemece nöroloji uzmanı, trafik konusunda uzman bilirkişilerin yer aldığı bilirkişilerden kaza saatindeki alkol durumunu belirlenerek kusur durumlarının, kazanın münhasıran alkolün etkisi altında gerçekleşip gerçekleşmediğinin ve başka unsurların da kazanın meydana gelmesinde etkili olup olmadığının tespiti hususlarında ayrıntılı, gerekçeli bir rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.” gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uygun yapılan yargılama neticesinde, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, söz konusu karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 59,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 23/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20205, Karar No: 2014/28828, Tarih: 01.10.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/20205 E.  ,  2014/28828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 5. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/10/2011

NUMARASI : 2009/1161-2011/635

DAVALI : A.. T.. ADINA AVUKAT RIFAT KURNAZ

Y A R G I T A Y K A R A R I

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5.maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz olunabilir. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale edildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve harcının yatırılması gerekir. 6100 Sayılı HMK geçici 3. Madde 1. Fıkrasına göre; “Bölge adliye mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” 2. Fıkrasına göre; Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/09/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.

Miktar ve değeri temyiz kesinlik sınırını aşmayan taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar HUMK.nun 427/2 maddesi uyarınca temyiz edilemez.

Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir. Temyiz kesinlik sınırı belirlenirken yalnız dava konusu edilen taşınır malın veya alacağın değeri dikkate alınır. Faiz, icra (inkar) tazminatı, vekalet ücreti ve yargılama giderleri hesaba katılmaz.

Birleştirilen davalarda, temyiz sınırı her dava için ayrı ayrı belirlenir.

İhtiyari dava arkadaşlığında, temyiz sınırı her dava arkadaşının davası için ayrı ayrı belirlenir.

Karşılık davada, temyiz sınırı asıl dava ve karşılık dava için ayrı ayrı belirlenir.

Tespit davalarında, temyiz sınırı tespit davasının öncüsü olduğu eda davasının miktar ve değerine göre belirlenir.

Temyiz sınırından fazla bir alacağın tamamının dava edilmiş olması halinde, hükümde asıl istemin kabul edilmeyen bölümü temyiz sınırını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Kısaca temyize konu edilen miktara bakılarak kesinlik belirlenir.

Alacağın bir kısmının dava edilmesi halinde, kısmi davada kesinlik sınırı dava edilen miktara göre değil, alacağın tamamına göre belirlenir.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’nun 06.06.1975 gün ve 1975/6-8 sayılı içtihadında, “ 5521 sayılı yasada açık düzenleme olmamakla birlikte, bu yasanın 15. maddesindeki düzenleme gereği HUMK.nun 427 maddesindeki kesinlik sınırının iş mahkemelerinde verilen kararlarda da uygulanması gerektiği, grup halinde açılan davaların salt iş mahkemelerine özgü bir dava türü olmadığı, bu nedenle seri olarak açılan davalarda her dosya için kesinlik sınırına bakılması gerektiği” açıkça belirtilmiştir.

Karar gerekçesinden davacının hak ettiği miktar 1.116,55 TL olup, taleple bağlı kalınarak 100,00 TL’nin hüküm altına alındığı, hak edilen ve temyize konu miktarın karar tarihinde kesinlik sınırı olan 1.540,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmakla davalının temyiz isteminin HUMK.nun 427/2, 432/4 maddeleri, uyarınca REDDİNE, nisbi temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 01.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2243, Karar No: 2014/1960, Tarih: 03.03.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/2243 E.  ,  2014/1960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MESUDİYE KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/11/2012

NUMARASI : 2006/109-2012/117

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında T. Merkez Beldesi çalışma alanında 163 ada 200 parsel sayılı 175,83 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz davalı M.. K.. adına tespit edilmiştir. Davacı Y.. K.. miras yoluyla gelen hakka dayalı olarak taşınmazın babası Necip Karabulut mirasçıları adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davanın dava şartı yoklu nedeniyle usulden reddine, çekişmeli taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, 26.11.2012 tarihli duruşmada verilen kesin süre içerisinde davacının keşif için gerekli giderleri mahkeme veznesine yatırmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş ise de; yapılan değerlendirme usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır. Davacı tanık deliline dayanmış ancak mahkemece davacıya tanıklarının isim ve adreslerini bildirmesi için usulüne uygun şekilde süre vermemiş, diğer bir anlatımla dosya keşfe hazır hale getirilmeden kesin süre içeren keşif ara kararı kurulmuştur. Kaldı ki; 29.09.2009 tarihli celsede takdir edilen keşif gideri davacı tarafından yatırılmış, ancak keşif gününde diğer dosyaların keşfinin uzaması sebebiyle keşif yapılamadığına dair tutanak tutulduğu görülmüştür. 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 30/2. maddesinde Kadastro komisyonlarından gönderilen tutanaklar ile mahalli mahkemelerden devredilen dosyaların muhtevasından malik tespiti yapılamadığı veya dava açan mirasçının dışında başka mirasçıların da bulunduğu anlaşıldığı takdirde, hakim resen lüzum gördüğü diğer delilleri toplayarak taşınmaz malın kimin adına tescil edileceğine karar vermekle yükümlü olduğu, taşınmaz malın ölü bir şahsa ait olduğu anlaşılır ve mirasçıları da tespit edilemezse, ölü olduğu yazılmak suretiyle o şahsın adına tescil kararı verileceği, 36. maddesinde taraflardan her biri dava harcını, dinlenmesini talep ettiği tanık ve bilirkişi ücretini ve diğer yargılama giderlerini karşılamak zorunda olduğu, davacı hakim tarafından belirlenecek süre içinde gerekli giderleri mahkeme veznesine yatırmadığı takdirde, onunla ilgili delillere dayanmaktan vazgeçmiş sayılacağı, bu Kanun gereğince resen yapılması gereken soruşturma ve tebligat işlemleri için zaruri giderler, ileride haksız çıkacak taraftan alınmak üzere bütçeye konulan ödenekten karşılacağı hükmü düzenlenmiştir. Hal böyle olunca; davacının, murisinin tüm mirasçıları adına tescili istemiyle dava açmış olması, üstelik keşfin yapılamamasında atfedilebilecek bir kusuru bulunmamasına göre, eksik olan kısmın gerektiğinde ileride haksız çıkandan alınmak üzere suç üstü ödeneğinden karşılanmak üzere keşif ara kararı verilmesi gerekirken üç yıl sonra keşif gideri eksik kaldığından bahisle yeniden keşif ücreti istenilmesi isabetsiz olduğu gibi davanın 1086 sayılı HUMK'nın yürürlükte olduğu tarihte açıldığı gözetildiğinde, 6100 sayılı HMK'nın 120. maddesi uyarınca gider avansı istenemeyeceği, yürürlükte bulunan 3402 sayıl Kadastro Kanunun 36/1. maddesi uyarınca delil avansı istenebileceği, her iki maddenin içerdiği ve sonuçları da aynı olmamasına rağmen mahkeme ara kararında her iki maddeye temas edilmesi dahi isabetsiz olup, davacının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 03.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13965, Karar No: 2013/21111, Tarih: 05.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/13965 E.  ,  2013/21111 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Müessese Müdürlüğü vekili Av. ...

2-Kasmet İnşaat Tic. A.Ş.

Vekili Av. ...

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara,hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının davalı ... Taş Kömürü Kandilli işletmesinde taşeron firma olarak faaliyet gösteren diğer davalıya ait iş yerinde 28.07.2008 tarihinde yeraltı işçisi olarak çalışmaya başladığını,davalının 2010 yılı Ağustos ayının sonundan itibaren davacıyı işe almadığını, süresiz ücretsiz izne çıkardığını belirterek çağrılıncaya kadar gelmemesinin söylendiğini, davacının bu öneriyi kabul etmediğini, bunun üzerine işe devam etmediği gerekçesiyle 04.11.2010 tarihinde fesih ihbarnamesi gönderdiğini, davacının aylık ücretinin net 932,00 TL olduğunu, 100,00 TL yemek ücretinin işverence karşılandığını, davacının 15 aylık yol ve yemek ücretinin ödenmediğini, TTK işçisi ile aynı saatte işe girmesine rağmen sürekli olarak onlardan 1 saat geç işten çıkarıldığını, hafta sonları da dahil çalıştırıldığını,her gün yapabileceğinden fazla iş verilerek ve verilen iş bitmeden çıkamasına izin verilmeyerek haftada en az 3 gün 3'er saat fazla mesai yaptığını, yıllık ücretli izinlerinin ödenmediğini, davalı TTK'nun işçilik alacaklarından asıl işveren sıfatıyla sorumlu olduğunu ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile ödenmeyen fazla çalışma ve eksik ödenen yol,yemek ücretine ilişkin alacaklarının hakkın doğumu tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.