muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/446, Karar No: 2021/13240, Tarih: 13.09.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/446 E.  ,  2021/13240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlığa teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık bakımından; yokluğunda 23/02/2016 tarihli son celsede verilen kararın, askerde bulunan sanığa usulsüz olarak tebliğ edildiği anlaşılmakla, sanığın kararı öğrenmekle yaptığı temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Hırsızlık suçundan hüküm kurulurken suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesinde öngörülen cezanın alt sınırı 3 yıl olmasına karşın, yazılı şekilde hüküm kurulması ve sanığın suça konu eylemi gerçekleştirdiği sokaktan başka bir sokakta yakalanmasına karşın hakkında şartları oluşmamasına rağmen TCK’nın 35. maddesinde yer alan teşebbüs hükümlerinin uygulanması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, sanığın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 13/09/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7816, Karar No: 2013/10224, Tarih: 11.06.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/7816 E.  ,  2013/10224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Davalılar ..., ... ve ...'ya gerekçeli karar ve temyiz dilekçesi tebliği Tebligat Yasası'nın 21. maddesi hükmüne aykırı olarak komşunun imzası alınmadan tebliğ olunduğu anlaşılmıştır. Bu nedenle adı geçen davalılara 7201 Sayılı Tebligat Yasası ile Yönetmelikte öngörülen yöntemlere uygun olarak ve 7201 Sayılı Tebligat Yasası'nın 19.01.2011 günü yürürlüğe giren 6099 Sayılı Yasa ile değişik hükümleri de gözetilerek gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin tebliği sağlanıp temyiz ve cevap sürelerinin beklenmesinden,

2-Dosya içerisinde yer alan ... Gıda, Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğünün 27.11.2012 tarih ve 1406 sayılı yazısı ekinde yer alan maliyet çizelgesinde kapama zeytinin verimi 700kg, satış fiyatı 1,5TL, üretim gideri 249,8475 olarak bildirilmiş iken yine dosya içerisinde yer alan ... Gıda, Tarım ve Hayvancılık ilçe Müdürlüğünün tarihsiz cetvelinde zeytin ürünün verimi 400-800kg, satış fiyatı 1,20-1,50TL, üretim gideri 420,00-520,00TL aralığında bildirilmiş olup, iki cetvel arasında çelişki olduğu anlaşılmakla bu çelişkinin neden ileri geldiği araştırılarak çelişkinin giderilmesi ile kapama zeytinin 2011 yılı itibarıyla kuru şartlarda dekar başına ortalama verim, kilogram başına ortalama satış fiyatı ve dekar başına üretim giderinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip dosya içerisine konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9870, Karar No: 2016/1884, Tarih: 16.02.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/9870 E.  ,  2016/1884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, cezaların türleri, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanık hakkında müşteki ...'a karşı hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Sanık hakkında, müşteki ...'a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümde, sanığa verilen 10 ay hapis cezasının kısa süreli hürriyeti bağlayıcı ceza olduğu gözetilmeden, ''hapis cezasının miktarı ve niteliği'' denilerek yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle TCK'nın 50. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiş ise de, sanığın, otelde, aynı odada birlikte kaldığı müşteki ...'ın dolabında bulunan cüzdanından 50 TL para çalması biçiminde gerçekleşen eyleminin suç tarihi itibariyle ''TCK'nın 142/1-b'' maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturması ve önceki yanılgılı uygulama nedeniyle ortaya çıkan hafif sonuç cezadan, ikinci kez mahkumiyetin sonuçlarını da kapsayacak şekilde sanığın yararlandırılmasını sağlamak, daha önce bir kez tanınmış olan atıfet genişletilmek suretiyle hakkaniyete aykırı sonuçların doğmasına, adalet ve eşitlik ilkelerinin zedelenmesine yol açmış olacağı gibi cezanın doğru olarak belirlenmesi durumunda 5237 sayılı TCK'nun 50. maddesinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılarak yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanık ...'ın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık hakkında müşteki ...'ya yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemine gelince,

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a-Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.02.2009 tarih ve 2008/11-250, 2009/13 sayılı kararında da kabul edildiği üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde nazara alınacak zararın maddi zarar olup manevi zararları kapsamadığı,

somut olayda 22.05.2010 tarihli muhafaza altına alma tutanağı içeriğine göre, hırsızlık suçunun mağdurunun şikayeti üzerine yaralama suçu nedeniyle yakalanan sanığın, suça konu hırsızlık eyleminden de bilgisi olan kolluk görevlilerinin yaptıkları üst aramasında sanığın üzerinde bulunan ve müştekiye ait olduğunu belirttiği 100 TL paraya el konulduğu ancak el konulan bu paranın müştekiye kollukça iade edilmemesinden sanığın sorumlu tutulamayacağından, müşteki ...'nın zararının giderildiğinin kabulünde zorunluluk bulunduğu anlaşılmakla; sabıkasız olan sanık hakkında, bir daha suç işlemeyeceği kanaatiyle verilen cezanın ertelenmesine karşın, ''zararın tazmin edilmediği'' biçimindeki yerinde olmayan gerekçeyle CMK'nın 231. maddesinin uygulanmaması ve sanık hakkında TCK'nın 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışma dışı bırakılması,

b-Sanığın kasıtlı bir suçtan dolayı hapis cezasına mahkum edilmesi nedeniyle TCK'nın 53. maddesinde düzenlenen güvenlik tedbirlerine hükmedilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 16.02.2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Sanık olay tarihinde ... ile tura çıktıkları müşteki Turgay'ın havuza girdiği esnada değerli eşyalarını kilitli dolaba koyduğu anahtarın lastiğinin bol gelmesi üzerine anahtarı muhafaza etmesi için sanığa verdiği, müştekinin havuza girmesini fırsat bilen sanığın kendisine muhafaza amacıyla emaneten bırakılan anahtar ile müştekinin dolabını açtığı ve içinden 100 TL aldığı sabittir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2012/13-194 esas, 2012/243 karar sayılı ilamında "haksız yere elde bulundurulan anahtar..." ibaresinin ayrıntılı olarak tartışıldığı görülmektedir. Söz konusu kararın gerekçesinde "haksız yere elde bulundurulan anahtar sahibi yada anahtarı elinde bulunduranın rızası ve haberi olmadan herhangi bir şekilde ele geçirilen anahtardır. Haksız olarak anahtarı elinde bulundurmak, sahibini hataya düşürmek veya zorla yada hile, hatta mal sahibinin emniyetini suistimal etmek suretiyle elde etmektedir....Anahtarı haksız yere elde bulundurma unsuru sahibini hataya düşürerek veya hile veya güveni kötüye kullanmak suretiyle anahtarın ele geçirilmesi hallerinide kapsamaktadır."

"...suçun geri verilmek veya başka bir şekilde kullanılmak üzere alınan gerçek anahtarla işlenmesi de bu kapsamda değerlendirilmelidir...." denilmektedir. Olayımızda sanık, müşteki ...'nın muhafaza etmek ve iade etmek için kendisine verdiği dolap anahtarı ile kendisine duyulan güveni kullanarak dolabı açmış ve 100 TL çalmıştır. Eylem 142/2-d kapsamında değerlendirilmesi gerekir. Çünkü anahtar sanığa

güvenilerek ve sadece saklaması için verilmiştir. Sanık bu güveni emniyeti suistimal ederek elde ettiği anahtar ile hırsızlığı gerçekleştirmiştir. Aleyhe temyiz olmasa bile sanığın eyleminin nitelenmesinin bu şekilde yapılması ve TCK'nın 168. madde kapsamında değerlendirme yapılarak CMK'nun 326. maddesi uyarınca karar verilmesi gerekçesiyle bozulmasına karar verilmesi gerekir düşüncesindeyim bu açıdan çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/16164, Karar No: 2015/16531, Tarih: 12.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/16164 E.  ,  2015/16531 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, özel sağlık sunucusunda yapılan sağlık harcamalarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hizmet sözleşmesine dayalı sigortalılığı bulunan ve genel sağlık sigortası kapsamında müstehaklığı konusunda uyuşmazlık bulunmayan davacı, 11.08.2011-16.08.2011 tarihleri arasında ...’nde yatarak tedavi gördüğü sürede yapılıp, kendisinin ödediği 14.300,15 TL tedavi giderinin davalı Kurum’dan tahsiline karar verilmesini istemiş; Mahkemece, dosyadaki faturaya göre 13.300,15 TL lik kısım yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 62. maddesinde “Bu Kanun gereğince genel sağlık sigortasından sağlanacak sağlık hizmetlerinden ve diğer haklardan yararlanmak, genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişiler için bir hak, Kurum için ise bu hizmet ve hakların finansmanını sağlamak bir yükümlülüktür. Sağlık hizmetlerinden ve diğer haklardan genel sağlık sigortalısı ile bakmakla yükümlü olduğu kişiler yararlandırılır. Bu Kanun kapsamındaki kişilere sağlanacak sağlık hizmetleri ve diğer haklar ile kişilerden alınan primlerin tutarı arasında ilişki kurulamaz.” düzenlemesine yer verilip, 63. maddede finansmanı sağlanacak sağlık hizmetleri ve süresi belirtilmiştir. Anılan Kanunun “Sağlık hizmetlerinin sağlanma yöntemi ve sağlık giderlerinin ödenmesi” başlıklı 73. maddesinde “Bu Kanuna göre sağlık hizmetleri, Kurum ile yurt içindeki veya yurt dışındaki sağlık hizmeti sunucuları arasında yapılan sözleşmeler yoluyla ve/veya bu Kanun hükümlerine uygun olarak genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin sözleşmesiz sağlık hizmeti sunucularından satın aldıkları sağlık hizmeti giderlerinin ödenmesi suretiyle sağlanır. … Acil haller dışında sözleşmesiz sağlık hizmeti sunucularından kişilerce satın alınan sağlık hizmeti bedelleri Kurumca ödenmez. Sözleşmesiz sağlık hizmeti sunucularından acil hallerde alınan sağlık hizmeti bedeli, 72 nci madde gereği sözleşmeli sağlık hizmeti sunucuları için belirlenen bedeller esas alınarak genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü

olduğu kişilere fatura karşılığı ödenir. Sözleşmeli ve sözleşmesiz sağlık hizmeti sunucuları, acil hallerde, sözleşmeli sağlık hizmetleri sunucuları ise Kurumun belirlediği sağlık hizmetleri için genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerden veya Kurumdan herhangi bir ilave ücret talep edemez.” düzenlemesine yer verilmiştir.

olduğu kişilere fatura karşılığı ödenir. Sözleşmeli ve sözleşmesiz sağlık hizmeti sunucuları, acil hallerde, sözleşmeli sağlık hizmetleri sunucuları ise Kurumun belirlediği sağlık hizmetleri için genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerden veya Kurumdan herhangi bir ilave ücret talep edemez.” düzenlemesine yer verilmiştir.

Yaşam hakkının kutsallığı nedeniyle, devletin sigortalıların tedavilerini en iyi şekilde yaptırması gereği, sosyal güvenlik hukukunun en temel ilkelerinden biri olarak, Anayasanın 56. maddesinde, Devletin bu görevini kamu ve özel kesimlerdeki sağlık ve sosyal kurumlarından yararlanarak yerine getireceği hükmü ile 5510 sayılı Kanunun 62. maddesindeki düzenleme değerlendirildiğinde, sözleşmesiz sağlık sunucularından acil haller dışında kişilerce satın alınacak sağlık hizmeti bedelinin karşılanmayacağına ilişkin düzenlemenin, Kurum tarifesini aşan kısma yönelik olduğu; aksinin kabulünün yukarıda belirtilen sosyal güvenlik ilkelerine aykırılık oluşturacağı gibi; sağlık primi tahsil edip, sağlık sigortası kapsamında tedavi giderlerini karşılaması gereken Kurum lehine sebepsiz zenginleşme oluşturacağı gözetilmelidir.

Yine, hayati risk ve kamu hastanelerinde tedavi imkanı olmayan hastalar bakımından istemin tarife ile sınırlanamayacağı gözetilmelidir.

Mahkemece, sigortalının kolunu köpek ısırması nedeniyle yaralanması sonucu ...’nde ameliyat olmadan önce 11.08.2011 tarihinde ...ne başvurduğu anlaşıldığından, davacının kamu hastanelerinde tedavi ve ameliyat için kabul edilip edilmediği belirlenmeli, kabul edilmediği ve bu nedenle zorunlu olarak ...’ne başvurduğu anlaşılırsa; ...nde yapılan muayene ve tedaviye ilişkin masraflardan (özel harcamalar, oda ve refakat hizmetleri gibi masraflar hariç olmak üzere) Kurumun sorumlu olduğu dikkate alınmalı, aksi halde; sigortalının sözleşmesiz sağlık sunucusunda yapılan tedavi giderlerinin, sözleşmeli sağlık sunucuları için belirlenen bedeller esas alınarak ödeneceği gözetilerek; tedavi evrakları ve fatura gönderilerek, Kurum’dan veya resmi/sözleşmeli sağlık sunucusundan yapılan tedavilerin resmi tarife bedeli sorulup, talep ve fatura miktarı aşılmaksızın, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5183, Karar No: 2011/7011, Tarih: 25.04.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/5183 E.  ,  2011/7011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde kira parasının 01.01.2009 gününden başlayarak aylık 61.600 TL olarak tesbiti istenilmiştir. Mahkemece davanın HUMK.409/5 md.gereğince açılmamış sayılması cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada, 01.01.2009 tarihinde başlayan dönem kira parasının aylık 61 600,00 TL olarak tespiti istenilmiştir.

Mahkemece, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyasının işlemden kaldırılması ve davanın hangi durumlarda açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerektiği HUMK'nın 409. maddesinde düzenlenmiş bulunmaktadır. Gerçekten, anılan hüküm uyarınca, oturuma çağrılmış olan tarafların hiçbirinin gelmemesi veya gelip de davayı takip etmeyeceklerini bildirmeleri durumunda davanın yenileninceye kadar işlemden kaldırılmasına karar verilir.

Anılan hükmün 5. fıkrası uyarınca da işlemden kaldırılan davanın işlemden kaldırıldığı tarihten başlanarak üç ay içinde yenilenmemesi halinde dava açılmamış sayılır ve mahkeme bu hususta kendiliğinden karar vererek kaydı kapatır. Yasa hükmünün son fıkrası gereğince de işlemden kaldırılmasına karar verilen ve sonradan yenilenen davanın ilk yenilemeden sonra bir defadan fazla takipsiz bırakılması halinde 5. fıkra hükmü doğrultusunda davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekir.

Somut uyuşmazlıkta; dava, endeks ilkesi gereğince 2009 dönemi kira parasının tespiti istemine ilişkin olup, uyuşmazlığın çözümü için zorunlu olarak hak ve nesafet tespiti davasına ilişkin olan aynı yer mahkemesinin 2007/210 sayılı dava dosyası bekletici mesele yapılmıştır. Ayrıca, davacı vekili 10.03.2010 tarihli celse için verdiği mazeret dilekçesinde İstanbul-Kadıköy Mahkemelerinde duruşmaları olduğunu beyan ettiği ve temyiz dilekçesi ekinde de bunu belgelediği anlaşılmaktadır.

Görülüyor ki; burada 409. maddenin son fıkrası hükmünün uygulanma olanağı yoktur. O yüzden, mahkemenin davanın açılmamış sayılmasına karar vermesi yasaya (TMK’nun 2.maddesine) uygun değildir. Mahkemece yargılamaya devam edilerek çekişmenin esasının incelenmesi ve esas hakkında bir hüküm kurulması gerekir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/34571, Karar No: 2013/27547, Tarih: 02.12.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/34571 E.  ,  2013/27547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı idare, davacının idareye temizlik hizmeti veren şirketin işçisi olduğunu belirterek davanın husumet yokluğu nedeniyle karar verilmesini savunmuştur.

Dahili davalı Sehil Temizlik şirketi, kamu ihaleden gelen karara istinaden kurum ile BFM temizlik otomasyon şirketi ile sözleşme imzalandığını ve davalının iş sözleşmesinin bu sebeple sona erdirildiğini, davanın tarafı olmadığını ileri sürerek husumet yönünden davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Dahili davalı BFM Temizlik şirketi, davacı ile aralarında iş sözleşmesi olmadığını, feshin bizzat davacı tarafından yapıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin feshine ilişkin bir fesih sunulmadığı, feshin yazılı olarak açık bir şekilde fesih sebebi bildirilmek suretiyle feshedilmesi gerekirken, usulüne uygun feshin yapılmadığı gerekçesi ile feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine, işe başlatma tazminatının 6 aylık ücret tutarı olarak ve çalıştırılmadığı süre için en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının belirlenmesine karar verilmiştir.

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı işverence feshin usulüne uygun yapılmadığına göre mahkemece feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiş olması dosya içeriğine uygun olduğundan, davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak, 4857 sayılı Kanun'un 21. maddesinin birinci fıkrasında işe başlatmama tazminatının alt ve üst sınırları gösterilmiş olup; sözkonusu tazminatın belirtilen sınırlar arasında işçinin kıdemi, fesih sebebi gibi olgular dikkate alınarak belirlenmesi gerekir. Üst sınırın aşılmasının tek istisnası 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmeleri Kanunu’nun 25. maddesindeki sendikal nedenle yapılan fesihlerdir. Anılan maddeye göre feshin sendikal nedene dayanması halinde işe başlatmama tazminatının işçinin en az bir yıllık ücreti tutarında belirlenmesi gerekir.

Dosya içeriğine göre sözkonusu tazminatın davacının 6 aylık ücreti tutarı olarak belirlenmesine karar verilmesi hatalıdır. Fesih nedenine ve davacının çalışma süresine göre davacının 5 aylık ücreti tutarı olarak belirlenmesi dosya içeriğine uygun düşecektir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

Dosya içeriğine göre sözkonusu tazminatın davacının 6 aylık ücreti tutarı olarak belirlenmesine karar verilmesi hatalıdır. Fesih nedenine ve davacının çalışma süresine göre davacının 5 aylık ücreti tutarı olarak belirlenmesi dosya içeriğine uygun düşecektir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE,

3-Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının işçinin 5 aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.320,00 TL vekâlet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 128,35 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine kesin olarak oybirliğiyle 02.12.2013 tarihinde karar verildi.