muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16774, Karar No: 2016/8398, Tarih: 12.05.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/16774 E.  ,  2016/8398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işverene ait halı imalathanesinde 01.03.1979 ile 05.04.1985 tarihleri arasında çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulü ile 01.03.1979 ile 05.04.1985 tarihleri arasında çalıştığına karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 27.05.1968 doğumlu olduğu, ... sigorta sicil numaralı davalı işyeri tarafından 01.03.1979 tarihinde çalışmaya başladığını gösterir işe giriş bildirgesinin Kuruma verildiği, davacının bu dönemdeki çalışmalarının Kuruma bildirilmediği, davacının ilk sigortalı çalışmasının 03.08.1993 tarihinde başladığı anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 3. Maddesinin II/B bendine göre “Özel Kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları...” uygulanmamaktadır.

Davada tespiti istenen dönemde 05.07.1977 tarihinde yürürlüğe giren 2089 sayılı Çırak, Kalfa ve Ustalık Yasası yürürlükte olup 19.06.1986 tarihinde yürürlüğe giren 3308 sayılı Çıraklık ve Meslek Eğitimi Yasası yürürlükte değildir. Belirtilen nedenlerle çıraklık ilişkisi, çıraklık sözleşmesini düzenleyen 2089 sayılı Yasa'daki koşullar dikkate alınarak irdelenmelidir. Davada tespiti istenen dönemde yürürlükte bulunan 2089 sayılı Çırak, Kalfa ve Ustalık Yasası'nın 4. maddesinde, bu Kanuna tabi bir sanatı o sanat için düzenlenen tarih ve pratik öğrenim programına göre o işyerinde öğrenmek amacıyla bir çıraklık sözleşmesi ile bir iş yeri sahibinin hizmetine giren kimseye çırak deneceği, 5.maddesinde çırak olabilmek için 18 yaşından büyük olmamak gerektiği, 16.maddesinde ise işyeri sahibi veya temsilcisinin çırak adayını çalıştırmaya başlamadan önce velisi veya kanuni mümessili ile üç örnek yazılı bir çıraklık sözleşmesi yapmaya mecbur olduğu, 20.maddesinde sözleşmenin bir örneğinin mahalli Çıraklık Eğitimi Komitesine, derneğe kayıtlı ise ilgili derneğe veya odaya vermek ve sicil numarasını alarak sözleşmeye yazmak zorunda olduğu bildirilmiştir. Öncelikle bir kimseye çırak denebilmesi için o kimsenin durumunun bu özel kanunda çıraklar hakkında yapılan tarife ve nitelendirmeye uyması gerekir.

Taraflar arasındaki ilişkinin niteliği belirlenirken, başka bir ifade ile, davacının belirtilen devrede çırak olup-olmadığına karar verilirken, çalışma ilişkisine bakılarak karar verilmelidir. Gerçekten de çıraklık sözleşmesinde, akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma olgusu değil, sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesidir. Çırak, işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir.

506 sayılı Yasa’nın 79/10.maddesinde bu tür hizmet tesbiti davalarının kanıtlanması yönünden özel bir yöntem öngörülmemiştir. Kimi ayrık durumlar dışında resmi belge ve yazılı delillerin bulunması sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olurlar. Ne var ki bu tür kanıtların bulunmaması halinde somut bilgilere dayanması ve inandırıcı olmaları koşuluyla bordro tanıkları veya iş ilişkisini bilen komşu işyeri çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen diğer tanıklarla dahi sonuca gitmek mümkündür. Bu yön, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578, 10.11.2004 gün 2004/21-538 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Somut olayda, davacı işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir. Ayrı bir çıraklık sözleşmesi bulunmadan ve akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma olgusu değil, sigortalıya bir meslek ve sanat kazandırmak olduğu saptanmadan davacının çırak olduğuna karar verilemez. Dosyada davacının çırak olup olmadığı yeterince araştırılmamıştır.

Yapılacak iş; öncelikle dosya arasında bulunan belgelerden ... sigorta sicil numaralı işyerinin unvanının netleştirilememesi sebebiyle, işyerinin unvanının netleştirilerek gerektiği takdirde davacıya davalı işyerinin unvanını düzeltmesi için süre vermek, bu işyerinin eğitim amaçlı mı üretim amaçlı mı nasıl kurulduğu ilgili yerlerden sorulurak ve davacının 01.03.1979 tarihinde 11 yaşında olduğu göz önüne alınarak, işyeri özlük dosyası ile sigortalı sicil dosyasını getirterek davacı ile davalı işveren arasında çıraklık sözleşmesi bulunup bulunmadığını araştırmak, davacının bu döneme dair çalışmasında üstün tutulan yönün sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesi olup olmadığını yada davacının işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıp katılmadığının ve meslek ve sanat eğitiminin arka planda tutulup tutulmadığını, özellikle çıraklık ilişkisini netleştirmek için davacının ücret alıp almadığını sormak ve dinlenen tanık beyanlarında ücretli çalışıp çalışmadığı konusundaki çelişkiyi gidermek, bordro tanıklarına veya iş ilişkisini bilen komşu işyeri çalışanlarına sorarak araştırmak ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmadan karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 12.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10037, Karar No: 2014/4517, Tarih: 13.03.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/10037 E.  ,  2014/4517 K.**

**"İçtihat Metni"**

5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunu'nun 41/1-(c) maddesine aykırı davranmaktan ... hakkında Trabzon Valiliği İl Gıda ve Hayvancılık Müdürlüğü'nün 04/09/2012 tarihli ve 54 sayılı kararı ile uygulanan 1.187,00 Türk Lirası idari para cezasına karşı yapılan başvurunun reddine dair Trabzon 3.Sulh Ceza mahkemesinin 05/12/2012 tarihli ve 2012/558 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 08/05/2013 gün ve 29739 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23/05/2013 gün ve KYB. 2013/165281 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Trabzon 3. Sulh Ceza Mahkemesince verilen kararın kesin olması karşısında, Trabzon 3.asliye Ceza Mahkemesince itiraz üzerine verilen 27/12/2012 tarihli ve 2012/335 değişik iş sayılı kararın hukuki değerden yoksun olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunu'nun Geçici 1.maddesinin 2.fıkrasındaki "halen faaliyet gösteren işletme ve işyerleri bu Kanun ile getirilen yeni yükümlülüklere, ilgili yönetmeliklerde belirtilen süre içerisinde uyum sağlamak zorundadır." ve anılan kanun idari yaptırım uygulamasına dayanak 30.maddesine istinaden çıkarılarak 17/12/2011 tarihli ve 28145 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren Gıda İşletmelerinin kayıt ve Onay İşlemlerine Dair Yönetmeliğin Geçici 1.maddesinin 2.fıkrasındaki "Bu Yönetmeliğin yayımından önce çalışma izni ve gıda siçili belgesi, kayıt belgesi veya bu belgelere eşdeğer belge almış ve halen faaliyet gösteren kayıt kapsamındaki gıda işletmeleri, bu belgelerini en geç 31/12/2013 tarihine kadar bu Yönetmelikteki kayıt belgesi ile değiştirmek zorundadır." şeklindeki düzenlemeler karşısında işyeri açma ve çalışma ruhsatı bulunan başvuranın 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunu'nun 30/1.maddesi gereğince gerekli kayıt işlemini yaptırmak için 31/12/2013 tarihine kadar süresinin olduğu ve 04/09/2012 tarihi itibariyle uygulanan idari yaptırımın hukuki dayanağının olmadığı gözetilerek başvurunun kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

17/12/2011 tarihinde yürürlüğe giren Gıda İşletmelerinin Kayıt ve Onay İşlemlerine Dair Yönetmeliğin geçici 1/2.maddesinde "Bu yönetmeliğin yayımından önce çalışma izni ve gıda sicili belgesi, kayıt belgesi veya bu belgelere eşdeğer belge almış ve halen faaliyet gösteren kayıt kapsamındaki gıda işletmeleri, bu belgelerini en geç 31/12/2013 tarihine kadar bu Yönetmelikteki kayıt belgesi ile değiştirmek zorundadır" şeklinde düzenleme yapılmış olup, kabahatli ...'in işyeri açma

17/12/2011 tarihinde yürürlüğe giren Gıda İşletmelerinin Kayıt ve Onay İşlemlerine Dair Yönetmeliğin geçici 1/2.maddesinde "Bu yönetmeliğin yayımından önce çalışma izni ve gıda sicili belgesi, kayıt belgesi veya bu belgelere eşdeğer belge almış ve halen faaliyet gösteren kayıt kapsamındaki gıda işletmeleri, bu belgelerini en geç 31/12/2013 tarihine kadar bu Yönetmelikteki kayıt belgesi ile değiştirmek zorundadır" şeklinde düzenleme yapılmış olup, kabahatli ...'in işyeri açma

ve çalışma ruhsatının anılan yönetmeliğin yürürlüğe girmesinden sonra 11/01/2012 tarihinde alınması karşısında, incelemeye konu uyuşmazlık anılan madde kapsamında olmayıp aynı yönetmeliğin " Gıda işletmecileri, kayıt kapsamındaki işletmelerini, ilgili kurumdan İşyeri Açma ve Çalışma Ruhsatı aldıktan sonra işletme kayıt işlemlerini yaptırmak üzere, en geç otuz gün içerisinde yetkili mercie başvurmak ve başvuru tarihinden itibaren en geç üç ay içerisinde kayıt işlemlerini tamamlamak zorundadırlar." biçimindeki 5/2.maddesi kapsamında kaldığının anlaşılması karşısında, mahkeme kararının usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 13/03/2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23276, Karar No: 2017/2711, Tarih: 14.03.2017

**2. Hukuk Dairesi         2015/23276 E.  ,  2017/2711 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşüldü:

Dosya içerisinde bulunan davalı-davacı kadın vekili Av. ...'e ait vekaletname genel vekaletname olup, boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içermemektedir. Boşanma davası açmak ve açılan davayı takip etmek kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hakkın kullanımı niteliğindedir. Bu bakımdan vekaletnamede bu hususta özel yetkiyi gerektirir (HMK m. 74). O halde, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 74. maddesi gereğince boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içeren vekaletnamesini sunması için davalı- davacı kadın vekiline süre verilmesi, bu süre içinde vekaletname verilmez ve asıl yapılan işlemleri kabul ettiğini dilekçe ile mahkemeye bildirmez ise gerekçeli kararın davalı-davacı tarafa tebliği sağlanıp, yasal temyiz süresi beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 14.03.2017(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2013/21487, Karar No: 2014/20200, Tarih: 05.11.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/21487 E.  ,  2014/20200 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/284281

MAHKEMESİ : Zonguldak 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/06/2011

NUMARASI : 2011/135 (E) ve 2011/165 (K)

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

02.08.2010 tarihli olay tutanağına göre, sanığın işyerindeki dolabında kaçak sigara bulunduğu ihbarı üzerine sanığa ait dolapta yapılan aramada 116 paket sigaranın ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda; yapılan arama işleminin, 5271 sayılı CMK'nın 116 ve devamı maddelerinde düzenlenen usule uygun yapılmadığından arama sonucu ele geçen delillere dayanılamayacağı, ayrıca sanığın aşamalarda değişmeyen savunmalarında sigarayı içmek için satın alındığını beyan etmesi karşısında, sanığın kaçak sigaraları ticari maksatla bulundurup sattığına ilişkin mahkumiyetine yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hümkün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.11.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Mahkemenin kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2024/3257, Karar No: 2025/1763, Tarih: 12.03.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/3257 E.  ,  2025/1763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2802 Esas, 2024/97 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Denizli 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/2158 E., 2023/1873 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirketin nev'i değişikliği ile anonim şirkete dönüşmeden önce limited şirket iken 29.03.2019 tarihinde yapılan genel kurulunun 6. maddesi ile sermaye artırımı kararı alındığını, davalı şirketin vergi denetimi sonucunda düzenlenen vergi denetim raporunda; şirketin 17.04.2019 tarihinde Ticaret Sicil Gazetesinde ilan edilen şirket sözleşmesinin 6. maddesinin yeni hali üzerinden yapılan değerlendirmede, şirketin maddi duran varlıklarının yeniden değerleme işlemine tabi tutulduğu ve oluşan olumlu farkın özel fonlar hesabında izlendiği ve sermayeye ilave edildiği belirtilerek sözkonusu yeniden değerleme işleminin vergi mevzuatı açısından bir geçerliliğinin bulunmadığının ve sermayeye eklenmesinin mümkün olmadığının tespit edildiğini, bu nedenle yapılan sermaye artırımının butlan ile malul olduğundan iptali için Sicil Müdürlüğünce yetkili ve görevli yargı makamlarına başvurulması için bildirim yapıldığını ileri sürerek davalı şirketin 29.03.2019 tarihli ortaklar genel kurulunda alınan sermaye artırımına dair 6. maddesinin butlan ile malul olduğunun tespitine ve iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının genel kurul kararının iptalini isteyemeyeceğini, davacı Kurumun incelemesinden geçmesi sonrasında ilan edilen sermaye artırım kararı için daha sonra bu şekilde butlan talebinde bulunulmasının çelişkili olduğunu, davacının bu davada hukuki yararının bulunmadığını, söz konusu değerleme raporları ile ortaya çıkan değerlerin sermaye arttırımında kullanılmasının hukuka aykırılık taşımadığını, yapılan değerleme işleminde oluşan olumlu farkların sermayeye ilave edilmesinin vergi mevzuatında da karşılığı bulunmadığı iddiasının yasal dayanaktan yoksun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı Ticaret Sicil Müdürlüğünün 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (TTK) 446. maddesinde sayılan genel kurul kararı iptal davası açmakta hakkı olanlar arasında bulunmadığı gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafça istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı Ticaret Sicil Müdürlüğünün 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (TTK) 446. maddesinde sayılan genel kurul kararı iptal davası açmakta hakkı olanlar arasında bulunmadığı gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafça istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının yerinde olduğu gerekçesiyle istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, genel kurul kararının butlanının tespiti ve iptali istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Davacı Ticaret Sicil Müdürlüğünce, davalı şirket sermaye artırım kararının butlanının tespiti yahut genel kurul kararının iptali istenmiştir.

TTK'nın 456/4 hükmünün yollaması ile aynı Kanun'un 353. maddesi her türlü sermaye artırım kararına uygulanmakta olup bu maddeye göre "Anonim şirketin butlanına veya yokluğuna karar verilemez. Ancak, şirketin kurulmasında kanun hükümlerine aykırı hareket edilmek suretiyle, alacaklıların, pay sahiplerinin veya kamunun menfaatleri önemli bir şekilde tehlikeye düşürülmüş veya ihlal edilmiş olursa, yönetim kurulunun, Gümrük ve Ticaret Bakanlığının, ilgili alacaklının veya pay sahibinin istemi üzerine şirketin merkezinin bulunduğu yerdeki asliye ticaret mahkemesince şirketin feshine karar verilir". Başka bir deyişle sermaye artırım kararının ticaret sicilde tescilinden sonra yokluğu ve butlanına karar verilemeyeceği ve bu nedenle de tescilden sonraki 3 ay içerisinde ancak iptalinin talep edilebileceğinin kabulü gerekir.

Bir diğer husus ise ticaret sicil müdürlükleri, ticaret sicilini tutmakla görevli ve yetkili olup; TTK'nın 32. maddesi ve devam hükümleri gereği, kanunun açık hükümlerine aykırılık halinde şirketler bünyesinde alınan genel kurul kararında, kanuni şartlarının bulunup bulunmadığını inceleme ve tescilden kaçınma yetkisine haizdir. Bu durumda somut olayda, dava konusu edilen genel kurul kararının ticaret siciline tescilinden itibaren 3 ay geçmiş olduğundan hareketle davanın yukarıda yazılan kanuni sürede açılmadığından reddine karar verilmesi gerekirken; aktif dava ehliyeti yokluğundan reddine karar verilmesi doğru olmamış ise de anılan husus bozmayı gerektirmediğinden temyiz incelemesine konu kararın düzeltilmiş bu gerekçe ile onanmasına karar verilmiştir.

VI. SONUÇ

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/4 hükmü gereğince GEREKÇESİNİN DEĞİŞTİRİLEREK VE DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 12.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29724, Karar No: 2013/5798, Tarih: 25.02.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/29724 E.  ,  2013/5798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Balıkesir 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/09/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlunun icra mahkemesine başvurusunda, meskeniyet nedeniyle haczin kaldırılmasını istediği anlaşılmış olup, başvuru bu haliyle İİK.'nun 82/12. maddesine dayalı haczedilmezlik şikayetidir.

İİK.'nun 82/12. maddesi gereğince, borçlunun "haline münasip" evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki "aile" terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. İcra mahkemesince, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tespit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti bundan fazla ise satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirlenen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu öğeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı, kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Somut olayda mahkemece yapılan keşif sonucunda düzenlenen bilirkişi raporunda taşınmazın değerinin 51.943,98 TL edeceğinin, borçlunun haline münasip evi ise 49.228,78 TL'ye satın alabileceğinin belirtildiği, dolayısıyla meskeniyet iddiasına konu olan taşınmazın değerinin borçlunun haline münasip evi alabileceği bedelden daha yüksek olduğu görülmektedir.

Bu durumda mahkemece borçlunun şikayetinin kısmen kabulü ile; mahcuzun satılarak, borçlunun haline münasip evi alması için gerekli 49.228,78 TL.'nin kendisine, artanın alacaklıya ödenmesine, satışın borçlunun haline münasip evi alabileceği 49.228,78 TL.'den az olmamak üzere yapılmasına karar verilmesi gerekirken, bu husus gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4398, Karar No: 2019/4531, Tarih: 20.05.2019

**14. Hukuk Dairesi         2018/4398 E.  ,  2019/4531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.