muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/26645, Karar No: 2022/1380, Tarih: 07.02.2022

**2. Ceza Dairesi         2020/26645 E.  ,  2022/1380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın 12/10/2010 tarihinde saat 18.20 sıralarında müştekinin yetkilisi olduğu Migros Şubesinden 2 adet rakı çaldıktan sonra, 15/10/2010 tarihinde saat 18.30'da aynı şubeye gelerek yine aynı yöntemle hırsızlık yapacağı sırada yakalanması şeklinde gerçekleşen olayda, suç tarihleri arasındaki yakın zaman dilimi de dikkate alındığında, sanığın eylemlerinin bir bütün olarak zincirleme suçu oluşturması karşısında, sanık hakkında bir kez mahkumiyet hükmü kurulup cezasının 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi gereğince arttırılması yerine, eylemlerinin iki ayrı hırsızlık suçunu oluşturduğunun kabulüyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sanığın 12/10/2010 tarihindeki eylemini saat 18.20 sıralarında, 15/10/2010 tarihindeki eylemini ise 18.30 sıralarında gerçekleştirdiğinin ve UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre, yaz saati uygulaması da dikkate alındığında, 12/10/2010 tarihinde gece vaktinin 19.07'de, 15/10/2010 tarihinde ise 19.03’te başladığının anlaşılması karşısında, hırsızlık suçunun sanık lehine gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden hırsızlık suçundan hükmolunan cezaların 5237 sayılı TCK'nın 143/1. maddesiyle arttırılması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 07/02/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9042, Karar No: 2015/4469, Tarih: 10.03.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/9042 E.  ,  2015/4469 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle yaralama

Hüküm :Beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre katılanın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

21.08.2010 günü saat 23:00 sıralarında katılanın ... İlçesi...Köyü ...Mahallesinde yürüdüğü sırada girişi otlarla kaplı, içinde su vanası bulunan 160 cm genişliğine, 100 cm derinliğindeki çukura düşmesi sonucu, vücudunda kemik kırığı oluşacak şekilde(bilek) yaralandığı olayda; ne zaman ve kim tarafından açıldığı tam olarak belirlenemeyen çukuru açtığı şüphesi ile hakkında iddianame düzenlenen ve 2006-2009 yılları arasında ...Bölge Şefliğinde çalıştığı, 08.09.2009 tarihinde ... Bölge Şefliğine tayin olduğu bildirilen sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olmaması sebebiyle beraat kararı verilmiş ise de, çukuru açıp kapatmamanın yanı sıra gerekli denetim ve kontroller yapılmayarak açık durumda bırakılmasının da kusur teşkil ettiği gözetilip, söz konusu çukurun bulunduğu bölgeden sorumlu İsu bölge şefliğinin, bu şeflikte 2006 yılından beri çalışmış olan kişilerin tespit edilip, ifadelerinin alınması, çukur içinde bulunduğu bildirilen su vanasının marka ve modelinin tespit ettirilerek, söz konusu vananın hangi kuruluş tarafından kullanıldığının, zimmet kayıtlarında su vanasının ne zaman ve kim tarafından alındığına ve kullanıldığına ilişkin bilgi bulunup bulunmadığının tespit edilmesi sonrası sorumlusu tespit edildiği takdirde hakkında dava açılması sağlanıp açılacak davanın mevcut dava ile birleştirilip sanığın hukuki durumunun tespit ve tayini yerine eksik inceleme sonucu beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılanın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince tebliğnamedeki isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 10/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12888, Karar No: 2016/5896, Tarih: 06.06.2016

**15. Ceza Dairesi         2015/12888 E.  ,  2016/5896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu Malına Zarar Verme

HÜKÜM : TCK'nın 152/1-a,62,50/1-d maddeleri gereğince mahkumiyet

Kamu malına zarar verme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın ... tarafından ... Köyüne yapılan baraj ve kanal yollarının arazisi üzerinde bulunan kısımları kırmak suretiyle kanal yollarına zarar verdiği,daha önce de kanal yollarını kıranların olduğunu ancak şikayet edilmediklerini, arazisinin tamamından faydalanmak için kırdığını ve kanal yolları için kamulaştırılan arazi için kamulaştırma bedelinin tarafına ödenmediğini belirtmiş olduğu, bu şekilde atılı suçu işlediğini ikrar ettiği anlaşıldığından eylemin kamu malına zarar verme suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, hukuka uygun yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın herhangi bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, 06/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1601, Karar No: 2018/1705, Tarih: 07.03.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/1601 E.  ,  2018/1705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 105/1. maddesinde düzenlenen cinsel taciz suçunun soruşturma ve kovuşturmasının şikayete tabi olduğu ve kovuşturma evresinde sanıktan şikayetçi olan müşteki Serhat'ın, mahkemece kurulan mahkumiyet hükmünün sanık tarafından temyiz edilmesinin ardından inceleme safhasında dosyaya gönderdiği 06.03.2015 havale tarihli dilekçe ile mevcut şikayetinden vazgeçtiği anlaşıldığından, sanıktan vazgeçmeyi kabul edip etmediği de sorularak neticesine göre 5237 sayılı TCK'nın 73 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9471, Karar No: 2022/2142, Tarih: 16.03.2022

**1. Hukuk Dairesi         2021/9471 E.  ,  2022/2142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 2. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne ilişkin verilen kararın, davalı ve davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesince davacı vekilinin istinaf talebinin harç ve vekalet ücreti yönünden kabulüne, davalı vekilinin istinaf başvurusunun ise esastan reddine dair 21/09/2021 tarihli ve 2021/527 Esas, 2021/1371 Karar sayılı karar, yasal süre içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, dava konusu 10 ada 2 parsel sayılı taşınmazın ... Vakfından icareli 760/2560 payının toplamda 59 kişi adına kayıtlı iken, adı geçenlerin gaip olmaları sebebiyle İstanbul Defterdarının kayyım olarak atandığını, 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 17. maddesine göre aslı vakıf olan taşınmazın vakfına dönmesi gerektiğini ileri sürerek, adı geçen 59 kişi hakkında gaiplik kararı verilmek suretiyle, dava konusu 10 ada 2 parsel sayılı taşınmazdaki 760/2560 payın tapu kaydının iptali ile ... Vakfı adına tescilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı, yasal hasım olduğundan aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, dava konusu taşınmazın 10 yıldan fazla süre ile atanan kayyım tarafından idare edildiği, TMK’nın 508. maddesinde düzenlenen yasal koşulların oluştuğu, çekişme konusu taşınmazın tapu kütüğünde “... Vakfı” şerhinin bulunduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ve davalı vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.İstinaf Nedenleri

1. Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kararın hüküm kısmında davalı kayyım yasal hasım kabul edilmek suretiyle yargılama giderlerinin ve harcın tamamının davalıdan alınması gerekirken 36.694,26 TL bakiye harcın davacıdan tahsiline karar verilmiş olması ile birlikte vekalet ücretine hükmedilmemesinin hatalı olduğunu belirterek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Vakıflar İdaresince gaipliğine karar verilen taşınmaz maliklerinin mirasçılarının bulunmadığının usulünce ispat edilemediğini, 5737 sayılı Yasa’nın 17. maddesindeki şartların gerçekleşmediğini, vakfın türünün yeterince araştırılmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesine ait kararın kaldırılmasını ve davanın reddini istemiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Vakıflar İdaresince gaipliğine karar verilen taşınmaz maliklerinin mirasçılarının bulunmadığının usulünce ispat edilemediğini, 5737 sayılı Yasa’nın 17. maddesindeki şartların gerçekleşmediğini, vakfın türünün yeterince araştırılmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesine ait kararın kaldırılmasını ve davanın reddini istemiştir.

3. Gerekçe ve Sonuç

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesinin 21/09/2021 tarihli 2021/527 Esas 2021/1371 Karar sayılı kararıyla; 5737 sayılı Yasa’nın 17.maddesindeki şartların gerçekleştiği, taşınmazın vakfı adına tescili için aranan başkaca bir koşula yasal düzenlemede yer verilmediği dikkate alındığında, Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesinde hukuka aykırı bir yön bulunmadığı gerekçesiyle HMK’nın 353/1-b-1. maddesi uyarınca davalının istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK’nın 353/1-b-2. maddesi uyarınca kabulü ile davalı kayyım vekilinin Hazineyi değil, tapu maliki gerçek kişileri temsil ettiği, bu nedenle davanın kabulü halinde yargılama giderleri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulması gerektiğinden hükmün yargılama gideri ve vekalet ücreti yönünden düzeltilerek, davanın yeniden kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; Mahkemece, vakfın muteber bir vakıf olup olmadığının Tapu Kadastro Genel Müdürlüğünden ve Vakıflar Genel Müdürlüğünden sorularak bilhassa vakıf türüne tam olarak açıklık getirilerek hüküm kurulması gerekirken bu husus üzerinden durulmadan sonuca gidildiğini, taşınmazın tapu kaydında vakıf olduğunun belirtilmiş olmasının o taşınmazın mutlaka vakfa ait olduğunun ispatı için yeterli neden oluşturmadığını, Hazinenin davada yasal hasım olması nedeniyle aleyhe olarak vekalet ücretine hükmedilemeyeceğini belirterek, kararın bozulmasını istemiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 17. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

3.2.1. 5737 sayılı Yasa'nın 17. maddesi “Tasarruf edenlerin veya maliklerin mirasçı bırakmadan ölümleri, kaybolmaları, terk ve mübadil gibi durumlara düşmeleri halinde icareteynli ve mukataalı taşınmaz malların mülkiyeti vakfı adına tescil edilir.”

3.2.2. 6100 sayılı HMK’nın 588. maddesi; “Sağ olup olmadığı bilinmeyen bir kimsenin malvarlığı veya ona düşen miras payı on yıl resmen yönetilirse ya da malvarlığı böyle yönetilenin yüz yaşını dolduracağı süre geçerse, Hazinenin istemi üzerine o kimsenin gaipliğine karar verilir.

3.2.2. 6100 sayılı HMK’nın 588. maddesi; “Sağ olup olmadığı bilinmeyen bir kimsenin malvarlığı veya ona düşen miras payı on yıl resmen yönetilirse ya da malvarlığı böyle yönetilenin yüz yaşını dolduracağı süre geçerse, Hazinenin istemi üzerine o kimsenin gaipliğine karar verilir.

Gaiplik kararı verilebilmesi için gerekli ilan süresinde hiçbir hak sahibi ortaya çıkmazsa, aksine hüküm bulunmadıkça, gaibin mirası Devlete geçer. Devlet, gaibe veya üstün hak sahiplerine karşı, aynen gaibin mirasını teslim alanlar gibi geri vermekle yükümlüdür.” hükmünü içermektedir.

3.2.3. 22/09/1983 tarihli 2888 sayılı Yasa’nın 2. maddesiyle değiştirilen 2762 sayılı Yasa’nın 29. maddesinde, Medeni Kanun’un 501. maddesindeki Hazinenin mirasçı olacağı yönündeki genel hükmünden ayrılmak suretiyle "mülkiyeti mutasarrıfa geçmiş olan taşınmazlarda maliklerin bu Yasa’nın yürürlük tarihine kadar ölmeleri üzerine son mirasçı sıfatıyla Hazineye intikal edipde bu husus tapu kaydına bağlanmış bulunan taşınmazlar ayrık bırakılmış tapuda intikal işlemleri yapılmamış olan taşınmazların mahlulen vakfına rücu edeceği" kuralı getirilmiştir. Bu nedenle, 2888 sayılı Yasa’nın yürürlük tarihi 24/9/1983 tarihinden sonra aslı vakıf olan taşınmazların Hazineye geçmesine yasal olanağın kalmadığı sonucuna ulaşılmalıdır.

Öte yandan, daha önce Hazine üzerine oluşan tapu kayıtlarının iptal edilememesi için de; taşınmazın önce mutasarrıfına geçip özel mülk haline gelmesi, mal sahibinin mirasçı bırakmadan ölmesi ve 2888 sayılı Yasa’nın yürürlüğünden önce tapuda Hazine üzerine yazılması gibi üç koşulun gerçekleşmesi gerekmektedir. Vakıflar Yasası’nın tasfiye hükümlerinin işlemesinden önce vakıf malın kuru mülkiyetinin mutasarrıfa geçtiğinden, mutasarrıfın tam malik sıfatını kazandığından söz edilemez. Anılan Yasa’nın 29. maddesinde açıklanan koşullar gerçekleşmeden, mirasçı bırakmaksızın ölen kişi malik olamayacağı gibi tasarruf hakkı dahi sona ereceğinden taşınmazın mülkiyetinin Hazineye geçtiği ileri sürülemez. Aynı şekilde mutasarrıfı kaçak ve yitik kişi durumuna düşen taşınmazların mülkiyetinin de metruken vakfına dönmesi asıl olup hiçbir surette Hazineye geçmesine yasal olanak yoktur.

3.3. Temyiz Nedenlerinin Değerlendirilmesi

3.3.1. Dosya içeriği ve toplanan delillerden; dava konusu 10 ada 2 parsel sayılı 388,00 m² miktarlı “Bahçeli ahşap ev” nitelikli taşınmazın 05.12.1951 tarihli tesis kadastrosu ile 8/2560 pay olarak ... oğlu ... adına tescil edildiği, taşınmaz kaydında “... Vakfından icareli” şerhinin bulunduğu, Eyüp 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 1997/459 Esas 2001/1098 Karar ve 20.11.2001 tarihli kararı ile; adı geçene 10 ada 110, 11, 13, 14, 19 ve 7 parsel ile 11 ada 2 parsel ve 9 ada 7 parsel sayılı taşınmazların paydaşlarından olan ve gaip kişilerden olmaları nedeniyle Eyüp 1.Sulh Hukuk Mahkemesinde açılan ortaklığın giderilmesi davasında temsil etmek üzere İstanbul Defterdarı Kadir Boy’un kayyım olarak tayin edildiği anlaşılmaktadır.

3.3.2. Gerçekten de; 10 ada 110, 11, 13, 14, 19 ve 7 parsel ile 11 ada 2 parsel ve 9 ada 7 parsel sayılı taşınmazlar için 20/11/2001 tarihinde karara bağlanan Eyüp 2.Sulh Hukuk Mahkemesinin 1997/459 E.-2001/1098 K. sayılı dosyası ile İstanbul Defterdarının, Hazinenin hak ve menfaatlerini koruma amacıyla temsil kayyımı olarak atandığı dosya kapsamı ile sabittir.

3.3.3. 3561 sayılı Yasa'nın 2. maddesinin 1. fıkrası ile "Bir kimsenin uzun süreden beri bulunamaması veya oturduğu yerin bilinememesi ya da miras açıldığında sağ olup olmadığı ispatlanamayan mirasçının payının resmen yönetilmesi amacıyla kayyım atanmasının gerektiği hallerde, vesayet makamı; bu kimselerin malları üzerinde Hazinenin hak ve menfaati bulunup bulunmadığını, mahallin en büyük mal memurluğundan araştırır. Hazinenin hak ve menfaatinin söz konusu olduğunun anlaşılması hâlinde, mahallin en büyük mal memurunu yönetim kayyımı tayin eder." Ayrıca aynı Yasa'nın 2/2. maddesinde "Mallar üzerindeki yönetim görevi sona erinceye kadar, yönetim kayyımı tayin edilen en büyük mal memuru yerine vekâlet eden veya atanan kimse de bir karara gerek kalmadan o makama tayin edilmiş sayılır" şeklinde düzenleme getirilmiştir.

3.3.4. Öte yandan, temsil kayyımı belirli ve ivedi işlerde bir kimsenin kişisel ve malvarlığı ile ilgili hususlarda temsili için atanırken; yönetim kayyımı uzun süreden beri haber alınamayan, sağ olup olmadığı veya nerede olduğu bilinemeyen kimselerin malvarlıklarının yönetimi için atanır. Bu anlamda, temsil kayyımlığında kişinin temsili esas alınırken, yönetim kayyımlığında malvarlığının yönetimi esas alınmaktadır. Nitekim,Türk Medeni Kanunu'nun 588. maddesinde de, belirli malvarlığının yönetiminden bahsedildiğine göre, belirtilen kayyımın yönetim kayyımı olduğu anlaşılmaktadır.

3.3.5. Somut olayda ise, İstanbul Defterdarının ortaklığın giderilmesi davasında kimliği tespit edilemeyip, adresi bulunamayan paydaşları temsil etmek üzere kayyım olarak atandığı anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanunu'nun 477/1. maddesinde temsil kayyımlığının, kayyımın yapmakla görevlendirildiği işin bitmesiyle sona ereceği düzenlenmiştir. Bu durumda öncelikle dava konusu 10 ada 2 parsel sayılı taşınmazın 760/2560 pay sahibi olan kişilere yönetim kayyımı atanıp atanmadığının araştırılması, yönetim kayyımı olması ve halen sağ olması halinde kendisine usulünce tebligat yapılarak taraf teşkilinin sağlanması, mümkün olmaz ise, davalının usulünce temsili açısından temsil kayyımı atanmasının sağlanması suretiyle atanan kayyımın huzuruyla yargılamaya devam edilmesi gerekirken, bu işlemler yapılmadan ortaklığın giderilmesi davası için temsil kayyımı olarak atanan İstanbul Defterdarlığı davalı gösterilerek yargılamanın sonuçlandırılması doğru olmamıştır.

VI. SONUÇ:

VI. SONUÇ:

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazının değinilen yönlerden kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi kararının BOZULMASINA, dosyanın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesine gönderilmesine, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 16/03/2022 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/42607, Karar No: 2011/10222, Tarih: 11.05.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/42607 E.  ,  2011/10222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : MAHKUMİYET

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan 5271 sayılı CMK.’nun 231/6.maddesinin a bendinde yazılı “ kasıtlı bir suçtan mahkum olmama ” koşulunun bulunmaması nedeniyle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa verilen kısa süreli hapis cezası yerine TCK.nun 50/1.maddesi gereğince infazı kısıtlar şekilde 5 ay süre ile temizlik ve ağaçlandırma hizmetinde çalıştırılması seçenek yaptırımına çevrilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanunun 322.maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan kararın hüküm kısmından “sanığın takdiren 5 ay süre ile temizlik ve ağaçlandırma hizmetinde çalıştırılmasına” ilişkin kısmı çıkarılarak sanığın “kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına” karar verilmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 11.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5726, Karar No: 2023/5881, Tarih: 30.11.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/5726 E.  ,  2023/5881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/627 E., 2023/857 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 17. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/826 E., 2022/930 K.

Taraflar arasındaki yabancı mahkemenin boşanma kararının tanınması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın usulden reddine karar verilmiştir. Kararın davacı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile hükmün kaldırılarak kararda belirtilen eksiklikler giderildikten sonra karar verilmek üzere dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile yabancı mahkemenin boşanma kararının tanınmasına karar verilmiştir.

Kararın davalı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı erkek vekili dava dilekçesinde; tarafların Belçika'da boşandıklarını belirterek yabancı mahkeme kararının tanınması ve tenfizine hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde; kararın tanıma ve tenfiz için aranan yasal koşulları taşımadığını ve yabancı mahkemenin davalının savunma hakkını kısıtladığını belirterek davanın reddine hükmedilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 24.02.2021 tarihli ve 2020/494 Esas, 2021/147 Karar sayılı kararı ile; davacının kesin süre içinde yabancı mahkeme kararının aslı veya yetkili makamlarca onaylanmış örneğini sunmadığı gerekçesiyle; davanın usulden reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 02.11.2022 tarihli ve 2021/1227 Esas, 2022/1797 Karar sayılı kararı ile; davacı erkeğe kesin süreye uyulmamasının yaptırımının usulüne uygun olarak ihtar edilmemesi sebebiyle kesin sürenin sonuç doğurmayacağı gerekçesi ile; istinaf başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılmasına ve eksiklikler giderildikten sonra karar verilmek üzere dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

C. İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı