muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/31878, Karar No: 2012/22057, Tarih: 31.10.2012

TCY’nın 58 nci maddesindeki düzenlemenin maddi ceza hukukuna ilişkin olduğu yönünde Yargıtay Daire kararlarında da mevcuttur (1.CD, 29.01.2009, 5179/289; 2.CD, 12.02.2009, 14618/5623; 11.CD, 01.03.2007, 301/1285; 2.CD, 26.02.2007, 10492/2898 sayılı kararlar).

Anayasa Mahkemesi de infaz aşamasında dikkate alınacak bir yasa hükmünün, maddi ceza hukukunun uygulanamadığı aşama bakımından somut norm denetimine konu olamayacağına karar vermiştir (Anayasa Mahkemesi’nin 15.3.2012 gün ve E.: 2011/26, K.: 2012/41 sayılı kararı (R.G.: 26 Haziran 2012, Sayı : 28335): “5275 sayılı Kanun’un 107. maddesinde düzenlenen koşullu salıverilme hükümlerinin uygulanabilmesi için, sanığın hapis cezası almış ve bu cezanın infazına başlanılmış olması gerekmektedir. Diğer bir ifade ile koşullu salıverilme hükümleri, alınan cezanın infazı aşamasında uygulanmaktadır. Dolayısıyla itiraz yoluna başvuran Mahkemede henüz yargılaması devam eden suça sürüklenen çocuklar hakkında verilmiş ve kesinleşmiş bir hapis cezası söz konusu olmadığı gibi bu hapis cezasının infazına başlanmasından da söz edilemez. Bu nedenle 6008 sayılı Kanun’un 9. maddesiyle, 5275 sayılı Kanun’un 107. maddesinin (4) numaralı fıkrasının sonuna eklenen ‘Bu fıkra hükümleri çocuklar hakkında uygulanmaz.’ biçimindeki cümle bakılmakta olan davada uygulanacak kural değildir”). Anayasa Mahkemesi’nin bu kararı, kesin hüküm halini almamış kararlar üzerinden infaza başlanamayacağını göstermesi ve maddi ceza hukukuna ilişkin başvurunun sonuçlandırılmaması halinde infazla ilgili işlemlere başlanamayacağını ve dolayısıyla, somut norm denetimi yapan Mahkemenin bu aşamada, infaz aşamasına ilişkin bir konuda anayasaya aykırılık iddiasında bulunamayacağına işaret etmiştir.

Tekerrür olmaksızın, “süreli hapis cezalarına mahkûm edilmiş olanlar cezalarının üçte ikisini infaz kurumunda çektikleri takdirde, koşullu salıverilmeden yararlanabilirler” (5275, m.107/2); ilk kez tekerrür uygulamasında, “süreli hapis cezasının dörtte üçünün, infaz kurumunda iyi hâlli olarak çekilmesi durumunda, koşullu salıverilmeden yararlanılabilir” (5275, m.108/1-c) ve “İkinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda, hükümlü koşullu salıverilmez” şeklindeki düzenleme (5275, m.108/3), maddi ceza hukuku kurumu olan tekerrürün ilk ve ikinci kez uygulanması halinde sanığın/hükümlünün ne kadar hak kaybına uğrayabileceğini göstermektedir. Bu itibarla, aleyhe bozma yasağının dikkate alınmaması halinde, sanığın/hükümlünün aleyhine durum söz konusu olacaktır.

Mahkemelerin, maddi ceza hukuku kurumu olan tekerrürü yasaya uygun olarak takdir etmemelerinin olumsuzluğu sanığa çıkarılmamalıdır. Mahkemenin birden çok mahkumiyet hükmü olan sanık hakkında 58 nci maddenin uygulanmasına demesinin içerisinde sanığın en ağır cezasının varlığından yola çıkılarak, tekerrür hükmü uygulandığına göre, bu en ağır ilamın (hükmün) uygulanmasına karar verildiği şeklinde yorumlanamaz. Tam tersine, sadece 58 nci maddenin uygulanmasına denmesi, aleyhe temyiz olmaması durumunda, yine 58 nci madde uygulanmalı, ancak sanığın en lehine olacak ilamın (hükmün) dikkate alınacağı anlamına gelir.

Diğer yandan, 5275 sayılı İnfaz Yasasında yer alan, “Tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktar, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamaz” şeklindeki düzenleme (5275, m.108/2), maddi ceza hukuku yönünden değerlendirme yapılmadan doğrudan tekerrürü düzenleyen bir hüküm değildir. Kaldı ki, infaz yasasının 108/2 nci maddesindeki bu düzenleme de, infaz yasasında yer almakla beraber, yine de maddi ceza hukuku boyutlu bir düzenlemedir. Çünkü, infazda gözetilecek bir husus gibi düzenlenmekle beraber, TCY’nın 58 nci maddesinin devamı, adeta bir fıkrası şeklindedir. Çünkü, 108/2 nci maddedeki düzenlemenin içeriği maddi ceza hukukuna aittir. Bu itibarla, infaz yasasında yer alan ve maddi ceza hukuku boyutlu bir hüküm söz konusu olup, TCY’nın 58 nci maddesinden ayrı düşünülemez. İnfaz yasasında yer alan ve doğrudan infazla ilgili, örneğin, yukarıda belirttiğimiz, koşullu salıverme kurumundaki gibi, doğrudan infazla ilgili düzenleme değildir. Yasama organı, adeta TCY’nın 58 nci maddesinde yer alması gereken bir fıkrayı infaz yasasına aktarmıştır. Öyle olmasaydı, 108/2 nci maddeye böyle bir düzenleme getirilmezdi. Bir an için, 108/2 nci maddedeki düzenlemenin doğrudan infazla ilgili olduğunu kabul ettiğimiz takdirde ise, öncelikle maddi ceza hukuku hükümlerine göre hükmün kesinleşmesini, sonra infazını düşünmek gerekecektir. Nitekim Anayasa Mahkemesinin kararında da, önce maddi ceza hukuku, sonra infaz hukuku hükümlerinin gözetilmesine işaret edilmiştir (Anayasa Mahkemesi’nin 15.3.2012 gün ve E.: 2011/26, K.: 2012/41 sayılı kararı (R.G.: 26 Haziran 2012, Sayı: 28335). Özetle, konuya nereden yaklaşılırsa yaklaşılsın, TCY’nın 58 nci maddesiyle ilgili bir sorunun temyiz mahkemesince esastan bitirilmesi gerekmektedir.

Ayrıca, esas mahkemesi hüküm kururken sanığın leh ve aleyhe değerlendirmelerinde geçmişiyle ilgili bilgileri sabıka kayıtlarına göre belirlemektedir.

III-İnfazda Dikkate Alma Sorunu

Ayrıca, esas mahkemesi hüküm kururken sanığın leh ve aleyhe değerlendirmelerinde geçmişiyle ilgili bilgileri sabıka kayıtlarına göre belirlemektedir.

III-İnfazda Dikkate Alma Sorunu

Temyiz incelemesinde dikkate alınması ve temyiz davasında karara bağlanması gereken bir hukuka aykırılığın, infazda dikkate alınması gerekir düşüncesiyle sonraya bırakılması, dava içinden dava çıkarılmasına sebebiyet vereceğinden, hem Anayasanın 141 nci maddesinde yer alan “Davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılması, yargının görevidir” şeklindeki düzenlemeye, hem Anayasa’nın 36/1 ve AİHS’nin 6 ncı maddesindeki adil yargılanma ilkelerine aykırılık oluşturacaktır. İşin infaz aşamasına bırakılması, aynı zamanda, sanığın cezasının ne olduğu konusunun ötelenmesine sebebiyet vererek, bir süre daha kuşku içerisinde kalmasına sebebiyet verecektir.

Oysa, hukuk devletinde, hakların yetkili makamlarca en seri biçimde tesliminin sağlanması gerekir. Adil yargılanma hem mağdur, hem de sanık bakımından geçerlidir. Maddi ceza hukuku konusunda karar vermeye yetkili olan yargı yerine, bu yargı kararından sonra yetkili olacak olan infaz yargısının görevli addedilmesi, hakkın tesliminin geciktirilmesi olacaktır. Anayasa Mahkemesine bireysel başvuruları inceleme yetkisi verilmesi de (Anayasa, m.148/3-4-5). (Anayasanın 148 nci maddesinin ilgili fıkralarındaki düzenlemeler sırasıyla şöyledir:

“(Ek fıkra: 7/5/2010-5982/18 md.) Herkes, Anayasada güvence altına alınmış temel hak ve özgürlüklerinden, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi kapsamındaki herhangi birinin kamu gücü tarafından, ihlal edildiği iddiasıyla Anayasa Mahkemesine başvurabilir. Başvuruda bulunabilmek için olağan kanun yollarının tüketilmiş olması şarttır.

(Ek fıkra: 7/5/2010-5982/18 md.) Bireysel başvuruda, kanun yolunda gözetilmesi gereken hususlarda inceleme yapılamaz.

(Ek fıkra: 7/5/2010-5982/18 md.) Bireysel başvuruya ilişkin usul ve esaslar kanunla düzenlenir”); 6216 sayılı yasa, m.45-51) dikkate alındığında, kamu düzeniyle ilgili olan yetkili yargı organı dışında kalan başka bir yargının davaya bakması, AİHS’nin 6 ve Anayasanın 36/1nci maddelerine de aykırılık oluşturacağından, davanın temyiz aşamasında sonlandırılması gerekmektedir.

Cezanın infazında da yargıç devreye girdiğine göre, bu işin infaz yargıçlığına bırakılması gerektiği savunulabilir. Ancak, infaz işi, hükümlü için en son aşamadır. Temyizin infazdan önceki aşamayla ilgili olması nedeniyle, hukuka aykırılığın bir an önce bitirilmesi söz konusudur. Hukuka olası aykırılıklar, kartopu şeklinde ötelendirildiklerinde, her zaman için sanığın/hükümlünün aleyhine sonuç doğurmaya elverişlidir.

Cezanın infazında da yargıç devreye girdiğine göre, bu işin infaz yargıçlığına bırakılması gerektiği savunulabilir. Ancak, infaz işi, hükümlü için en son aşamadır. Temyizin infazdan önceki aşamayla ilgili olması nedeniyle, hukuka aykırılığın bir an önce bitirilmesi söz konusudur. Hukuka olası aykırılıklar, kartopu şeklinde ötelendirildiklerinde, her zaman için sanığın/hükümlünün aleyhine sonuç doğurmaya elverişlidir.

Bu itibarla, temyiz davası sonunda verilen kararda, TCY’nın 58 nci maddesinin yanlış uygulandığının tespiti halinde, konunun infazda dikkate alınmasının belirtilmesiyle yetinilmesi yerine, ilam veya ilamda yer alan tekerrüre esas mahkumiyetin ne olduğunun ilam ve ceza miktarı gösterilerek, aleyhe temyiz davası olmadığı da belirtilerek, hükmün düzeltilerek onanması gerekmektedir (CGK, 7.6.2011 gün ve 2011/88-116 sayılı karar).

CGK bir kararında bu hususu çok veciz biçimde açıklamıştır. Bu karara göre, “5237 sayılı Yasanın 58. maddesinde düzenlenmiş bulunan tekerrür, güvenlik tedbirlerine ilişkin bölümde yer almakta ise de, anılan düzenleme maddi ceza hukukuna ilişkindir. Hükümlülüğün yasal sonucu olmaması nedeniyle 5275 sayılı Yasanın 98 vd. maddeleri uyarınca infaz aşamasında bu konuda karar alınması mümkün değildir. Hangi mahkûmiyetin tekerrüre esas alındığı, tekerrür koşullarının bulunup bulunmadığı ve hükümlü hakkında kaçıncı kez tekerrür hükümlerinin uygulandığı ve tekerrür nedeniyle hükümlünün ceza evinde kalacağı süreye eklenecek sürenin belirlenmesi için mahkûmiyet hükmünde açıkça hangi hüküm nedeniyle kişinin mükerrir sayıldığı ve hangi mahkûmiyetin tekerrüre esas alındığının belirtilmesi gerekmektedir” (CGK, 17.4.2007 gün ve 2007/71-989 sayılı karar).

IV-Sonuç

Tüm bu nedenlerle, somut olayımızda, sanık hakkında, mahkumiyet kararı verilmiş ve özetle sabıkasına konu mahkumiyetlerden ... 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 2005/1583 Esas ve 2006/4 Karar sayılı ilamı dikkate alınarak TCK'nın 58. maddesi gereğince tekerrür hükmü uygulanmıştır. Yüksek çoğunluk ise, sabıkaya konu suçla ilgili olarak 3167 sayılı Yasanın 16. maddesinde 5941 sayılı Yasayla gerçekleştirilen değişiklik nedeniyle eylemin suç olmaktan çıkarılması gerekçesiyle, bu ilam yerine, Nazilli Asliye Ceza Mahkemesinin 2000/1040 Esas ve 2001/1095 Karar sayılı ilamının dikkate alınması suretiyle, hükmün düzeltilmesine karar vermiştir.

Sanık aleyhine temyiz davası açılmadığına göre, yukarıda belirttiğim yasa hükmü gözetildiğinde (1412, m.326/son), sanık aleyhine temyiz isteminin bulunmaması karşısında, mahkemece 58. maddenin uygulanmasında dikkate alınmayan ilamın ikamesi suretiyle hükmün düzeltilerek onanması yerine, sonradan suç olmaktan çıkarılması nedeniyle 58. maddenin uygulanmasına ilişkin cümlenin hükümden çıkarılarak düzeltilerek onanması gerektiğinden yüksek çoğunluk görüşüne iştirak edilmemiştir.
Yargıtay — Esas No: 2015/6054, Karar No: 2016/5415, Tarih: 15.12.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/6054 E.  ,  2016/5415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen asıl ve birleşen tapu iptali ve tescil davası sonucunda verilen hükmün düzeltilerek onanmasına ilişkin Dairemizin 10.03.2015 gün ve 2014/8589 Esas, 2015/1525 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi asıl davada davacı ... ve birleşen davada davacı ... vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Asıl ve birleşen davalarda davacılar vekili, arsa sahiplerinin murisi ile davalı şirket arasında düzenlenen 19.10.1993 günlü arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden sonra, yüklenicinin bir kısım daireleri komisyon olarak uhdesinde tutarak bakiye kısmı davalı kooperatife temlik ettiğini, kooperatifin de daireleri tamamlayarak davacı ortaklarına teslim ettiğini, yüklenici tarafından arsa sahiplerince verilmeyen 31 adet bağımsız bölümün tapusunun iptali ve tescil için açılan davada, arsa sahiplerinin eksik ve kusurlu işler bedeli ile birlikte ifa kararı verildiğini, ancak yüklenicinin dava konusu bağımsız bölümlerdeki hakkını temlik ettiğini ileri sürerek, bağımsız bölümlerin tapusunun iptali ile davacılara adına tescili, aksi halde dairelerin rayiç değerinin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı arsa sahipleri vekili, sözleşmenin temlikinin usulüne uygun kanıtlanması ve arsa sahiplerine ait dairelerin sözleşme uygun şekilde tesliminin gerektiğini, arsa sahipleri ile yüklenici arasında görülen davada, aynı taşınmazların yüklenici adına tescilinin, arsa sahiplerinin sözleşmeden kaynaklanan eksik ve kusurlu işlerinin giderilmesine bağlandığını, anılan tazminatın tahsili amacıyla ilamlı takip başlatılmasına rağmen tahsil edilmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davalı arsa sahipleri ile yüklenici arasında görülen davada, dava konusu bağımsız bölümlerin karşı davada hüküm altına alınan tazminatın ödeme koşulu ile yüklenici adına tesciline karar

verildiği, kararda belirtilen miktarın tahsili amacıyla başlatılan takibe rağmen alacağın arsa sahiplerince tahsil edilemediğinden, yüklenicinin halefi olan davacıların da tescil isteyemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar, asıl davada davacı ... ve birleşen davada davacı ... vekili tarafından temyiz edilmekle Dairemiz'in 10.03.2015 tarih, 2014/8589 E., 2015/1525 K. sayılı ilamı ile vekalet ücreti yönünden düzeltilerek onanmıştır.

Asıl davada davacı ... ve birleşen davada davacı ... vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

Asıl davada davacı ... ve birleşen davada davacı ... vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl davada davacı ... ve birleşen davada davacı ... vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 64,90 TL harç ve takdiren 261,00'er TL para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 15.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9718, Karar No: 2015/10469, Tarih: 02.04.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/9718 E.  ,  2015/10469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankadan aldığı konut kredisi nedeniyle kendisinden tahsil edilen masrafların haksız alındığını bildirerek 3.364,02 TL nin tahsiline karar verilmesini istemiş, 29.9.2014 tarihli ıslah dilekçesi ile alacağına dava tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesini dile getirmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 2.537,44 TL nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava tüketici kredisinden doğan alacak istemine ilişkindir. Mahkemece, davacının ıslahla dile getirdiği faiz talebinin kabulü ile dava tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmesi, kabul edilen alacağa ancak ıslah tarihinden itibaren faiz yürütülülebileceğinin gözetilmemesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir. Ne var ki; bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HMUK'nın 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenle kararın hüküm fıkrasının ikinci bendinin kaldırılarak yerine "Davanın kısmen kabulü ile 2.537,44 TL nin ıslah tarihi olan 29.9.2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine" cümlesinin yazılması suretiyle kararın düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan 43,30 TL harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 02/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16509, Karar No: 2022/5741, Tarih: 05.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2017/16509 E.  ,  2022/5741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

Sahte fatura kullanma suçunda suç tarihi, sahte faturalar hangi vergi türünde kullanılmışsa bu vergiye göre sunulması gereken son beyanname tarihi olacağından, 2006 takvim yılında en son Kasım ayı KDV beyannamesinde sahte fatura kullanılması nedeniyle suç tarihinin 21.12.2006 tarihi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “2006 takvim yılında sahte fatura kullanma” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 21.12.2006 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 05.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14271, Karar No: 2019/5572, Tarih: 27.06.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/14271 E.  ,  2019/5572 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

... adına Av. ile 1-... adına Av. ... 2-İstanbul Gıda Toptancı Tüccürları Derneği adına Av. ... aralarındaki dava hakkında ... İş Mahkemesinden verilen 05.05.2016 günlü ve ... sayılı hükmün, davalıların avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine eklenen ikinci fıkrasında gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir. Muhatabın adresi davacı tarafından bildirilecek ve normal tebligat çıkarılacaktır. Bildirilen adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi veya başka bir adresi olması arasında fark bulunmamaktadır. Bildirilen adrese çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, tebligat, muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre çıkarılacaktır. Tebligat Kanunu'nun 10/2 ve 21/2. maddelerini farklı şekilde yorumlayarak başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddeye göre tebligat çıkartılması doğru olmaz. Bu davranış Anayasa'nın 36. maddesine aykırı olur ve muhatabın savunma hakkının kısıtlanması anlamına gelir. Hem yasa metninde, hem yasanın uygulanmasını gösteren yönetmelikte ve hem de madde gerekçesinde muhatabın sadece adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin bilinen adres olarak bildirilmesi halinde doğrudan doğruya Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebligat yapılacağı açıklamasına yer verilmemiş, bilakis bildirilen adrese tebligat yapılamaması halinde 21/2. maddeye göre tebligat yapılacağı önemle vurgulanmıştır. Adres kayıt sistemindeki adres, tebligat yapılamayacağı açıkça anlaşılan bir adres olmadığı için öncelikle normal bir tebligat çıkartılarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesinde ve Tebligat Yönetmeliği'nin 30. maddesinde muhatap lehine olan araştırmaların yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işleminin yerine getirilmesi gerekir. Somut davada davacı ... adına çıkan gerekçeli karar tebligatının yukarıda belirtilen usüllere aykırı olarak öncesinde normal tebligat çıkartılmadan doğrudan mernis adresi yazılmak suretiyle Tebligat Kanunu'nun 21/2 maddesi çerçevesinde tebliğ imkansızlığı gerekçesiyle mahalle muhtarına tebliğ edilmek suretiyle usulsüz tebliğinin söz konusu olduğu anlaşılmakltadır.

Yukarıda anlatılanlar çerçevesinde,gıyabi hükmün davacı ...’ın mernis sisteminde kayıtlı görünen adresine ilgili mevzuat hükümleri uyarınca usule

uygun bir şekilde tebliği sağlanıp temyiz süresi geçtikten ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununu Geçici 3. maddesi gereğince, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra, gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.06.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/43276, Karar No: 2017/25633, Tarih: 22.11.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/43276 E.  ,  2017/25633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde operatör işçisi olarak 11.08.2010 tarihinden itibaren çalışmaya başladığını, davalı tarafından 25.10.2013 tarihinde iş akdinin tek taraflı olarak feshedildiğini, feshin haklı-geçerli nedene dayanmadığını, davacının w420/1 iş makinesinde uzun süre çalışmadığını, uzun aradan sonra ilk kez 25.10.2013 tarihinde kullandığını, iş makinesi motorunun blok çatlatmasında davacının kusurunun bulunmadığını, iş makinesinin tamir ve bakımından davacının sorumlu olmadığını, iş makinesinin motor çatlatmasının operatör tarafından bilinmesinin de mümkün olmadığını, anılan iş makinesinin 20 yıllık eski ve sürekli arızalanan bir makine olduğunu, davacının kusurunun bulunmadığını, bu sebeple işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Makinanın zarara uğramasının davacı işçinin kusurundan meydana geldiğini, zamanında makinanın motorunu stop ettirmiş olsaydı bu zararın meydana gelmeyeceğini, bu sebeple davacının haklı sebeple iş akdinin feshedildiğini, makinada meydana gelen zarara ilişkin tespit yaptırılacağını savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Bilirkişi incelemesi ile davanın aydınlanması mümkün olabilecektir. Oysa davacı taraf delil ikamesi gider avansını yatırmayarak davada sağlıklı bir çözüme ulaşılmasını imkansız kılmıştır. Bu nedenlerle dava mevcut haliyle değerlendirilerek ispatlanamayan davanın reddine karar vermek gerekmiştir.

Temyiz:

Hüküm davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Davacının dava konusu olayda kusurlu olduğu ve davalının aracında meydana gelen zararın, davacının 30 günlük brüt ücretini aştığını ve feshin haklı nedene dayandığını ispat yükü davalı tarafa ait olup davalı tarafça, mahkemece verilen kesin sürelere rağmen bilirkişi incelemesi yapılmak suretiyle ispat edilemediğinden feshin geçersiz olduğu anlaşılmakla davacı işçinin işe iadesi yerine, davanın reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3-Davacının kanuni sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının işçinin dört aylık ücreti olarak belirlenmesine,