muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7157, Karar No: 2019/2684, Tarih: 15.04.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/7157 E.  ,  2019/2684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TENKİS

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanları Binnaz'ın düzenlemiş olduğu vasiyetnameye konu ettiği taşınmazların bir çoğunu satmış olduğunu, ... parsel sayılı taşınmazı da muvazaalı satış işlemi ile davalı kardeşleri ...'in eşi olan davalı ...'ye temlik ettiğini, bu işlemlerle saklı paylarının zedelendiğini ileri sürerek, tenkis isteğinde bulunmuşlardır.

Davanın reddine ilişkin olarak verilen karar Dairece; "... Dosya içeriği ve toplanan delillerden; tenkis hesabına dahil edilmesi gereken taşınmazların tamamının saptandığı, ne var ki, taşınmazlardan ... ada ..., ... ada ..., ... ada ... ve ... ada ... sayılı parsellerin değerleri belirlenmeden bilirkişiden rapor alındığı anlaşılmaktadır. Bilindiği üzere terekenin tüm aktif ve pasifi ortaya konulmadan tenkis hesabı yapılması mümkün değildir. Olaya bu açıdan bakıldığında mahkemenin koşulları oluşmadan, diğer bir deyişle tereke belirlenmeden davacı tarafa, bilirkişi incelemesi yapılmak üzere, masraf yatırılması için önel ya da kesin önel verilmesi doğru görülemez. Hal böyle olunca, anılan taşınmazların değerleri yöntemine uygun bir şekilde belirlendikten sonra tenkis hususunun değerlendirilmesi gerekirken, tenkis hesabı yaptırmaya yönelik gider yatırmak üzere kurulan ara karar gereğinin yerine getirmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş olması doğru değildir..." gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyulup soruşturma tamamlandıktan sonra davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu,düşüncesi alındı.Dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davacıların yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle, usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 15.20'şer TL. bakiye onama harçlarının temyiz eden davacılardan ve davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 15/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8195, Karar No: 2015/9103, Tarih: 11.05.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/8195 E.  ,  2015/9103 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, davacının sigortalılık başlangıcının 17.04.2008 olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi .. .... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesi olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma süresinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

Davacı, sigortalılık başlangıcının 17.04.2008 olduğunun tespitini talep etmiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Eldeki davada; mahkemece re'sen yürütülecek araştırma ile; dosya içerisinde yer alan 27.04.2009 tarih ve 88 sayılı Sosyal Güvenlik Kontrol Memurluğu raporu ve raporda yer alan ilgili tarihi de kapsayan döneme ilişkin işyeri dosyalarındaki belgelerin denetime başlanma tarihinden sonra hazırlandığı ve fiili çalışmanın bulunmadığı gerekçeleriyle tescil işlemlerinin iptaline karar verildiği hususları dikkate alınarak, kayden çalışması görünen ve uyuşmazlığa konu tarihte çalışması bulunan dinlenmeyen tanıklardan kanaat edinmeye yetecek kadarının re’sen belirlenerek beyanlarına başvurulmalı; talep edilen döneme ilişkin bordro

tanıklarına ulaşılamadığı takdirde sigortalı ile birlikte çalışan kişiler, aynı çevrede işyeri olan işveren ya da bu işverenlerin çalıştırdığı kişiler tespit edilip tanık sıfatıyla beyanlarına başvurulmalı ve davacının çalışmasının fiili ve gerçek olup olmadığı belirlenmeli, böylece bu konuda yeterli ve gerekli tüm soruşturma yapılarak uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeksizin eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3023, Karar No: 2012/9360, Tarih: 09.05.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/3023 E.  ,  2012/9360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Bilirkişi raporlarında münavebe ürünü olarak alınan taze fasulye, buğday, karnabahar ve domatesin dekar başına verim miktarlarının İlçe Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2011 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının ilgili resmi kuruluşlardan sorulmasından,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6661, Karar No: 2008/13599, Tarih: 17.11.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/6661 E.  ,  2008/13599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacılar, davalı Bakanlığa bağlı hastahanenin genel temizlik hizmetlerini ihale sözleşmesine uygun olarak ifa ettiklerini, sözleşme süresi içinde asgari ücret prime esas kazanç alt sınırı ile asgari ücret arasındaki fark nedeniyle oluşan farkı ödemek zorunda kaldıklarını ileri sürerek fazlası saklı kalmak üzere davacı ... Ltd. Şti. için 3.688,76 ... Ltd. Şti. için 2.811,24 YTL'nın tahakkuk ettiği tarihlerden itibaren reeskont faizi ile birlikte tahsilini istemişlerdir.

Davalı idare davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporu benimsenmek ve davacının 17.12.2007 tarihli ıslah dilekçeside gözetilmek suretiyle davacı ... Ltd. Şti. yönünden 68.662,13 YTL ... Ltd. Şti. yönünden ise 58.421,41 YTL'nin tahakkuk ettikleri tarihten itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacılar ile davalı arasında imzalanan sözleşmenin eki niteliğinde bulunan tip şartnamenin 12.maddesinde "hak 2008/6661-13599

ediş raporlarının idarece onandıktan sonra tahakkuka bağlanacağı ve müteahidin hak edişinin döner sermaye saymanlığınca beş günde ödeneceği" hükme bağlanmıştır. Tip şartnamenin anılan bu hükmü alacağın muaccel hale gelmesini düzenleyen bir hüküm olup, alacak ancak o tarihte muaccel hale gelmiştir. B.K.'nın 101/1 maddesi uyarınca muaccel bir borcun borçlusu alacaklının ihtarıyla mütemerrit olur. Davacı alacaklılar tip şartnamenin 12.maddesi uyarınca muaccel olmuş olan alacağın ödenmesi için davalı idareye ihbarname göndererek davalıyı temerrüde düşürdüklerini iddia ve ispat etmiş deyillerdir. Hal böyle olunca davacılar ancak dava ve ıslah edilen miktarada ıslah tarihinden itibaren faiz talep etme hakkına sahiptirler. Mahkemece deyinilen bu yön gözetilerek talep edilen miktarlara dava ve ıslah tarihinden itibaren faiz işletilmesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne varki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden usulün 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

Ne varki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden usulün 438/7. maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca mahkeme kararının hüküm bölümünün bütünüyle karardan çıkartılarak yerine aynen (davanın kısmen kabulü ile davacı ... Ltd. Şti. yönünden 3.688,76 YTL'nin dava tarihinden bakiyesinin ise 17.12.2007 ıslah tarihinden başlayacak ticari faizi ile olmak üzere toplam 68.662,13 YTL'nin, davacı ... Ltd. Şti. yönünden ise 2.811,24 YTL'nin dava tarihinden, bakiyesinin 17.12.2007 ıslah tarihinden başlayacak ticari faizi ile olmak üzere toplam 58.451,41 YTL'nın davalıdan alınarak davacılara ödenmesine, davacıların faizin başlangıç tarihine yönelik diğer taleplerinin reddine, söz ve rakamlarının yazılmasına, hükmün bu değiştirilmiş ve düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, 17.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/45467, Karar No: 2013/5075, Tarih: 11.02.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/45467 E.  ,  2013/5075 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı faizi, ikramiye faizi, hafta tatili ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti, taşıt parası ile TİS ücret farkı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı belediyede temizlik görevlisi olarak çalışırken emekli olduğunu, ancak alacaklarının eksik ödendiğini belirterek, kıdem tazminatı faizi, ikramiye faizi, hafta tatili ve genel tatil ücreti farkı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti, taşıt yardımı ve ücret farkı alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... Belediyesi vekili, alacakların ödendiğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, tanık beynalarına ve puantaj kayıtlarına göre davacının fazla çalışma yaptığı ve karşılığının ödenmediği, diğer alacakların ise ödendiği sonucuna varılarak, fazla çalışma ücreti talebinin kabulüne, diğer taleplerin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı ve ara dinlenmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 16.2.2006 gün 2006/20318 E, 2006/3820 K.). Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı

için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi hâlinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi hâlinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma hâlinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dâhil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması hâlinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dâhilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda davacının fazla mesai alacağı, işverence düzenlenen puantaj kayıtları esas alınarak, haftanın 6 günü, günde 8 saat mesaide haftalık 48 saat çalışmanın TİS'e göre 40 saati aşan kısmı fazla sürelerle çalışma, 45 saati aşan kısmı ise fazla çalışma olarak hesaplanmış ve haftada 3 saat fazla çalışma yaptığı sonucuna varılmıştır.

Davacının haftalık 48 saat çalışmasının her gün için 8 saatlik kısmından bir saat ara dinlenmesi düşüldüğünde haftalık 42 saat çalışması olup, TİS'e göre haftalık 2 saat fazla sürelerle çalışması bulunduğu, buna karşı fazla mesai ücretine hak kazanmadığı anlaşılmakla, mahkemece yetersiz bilirkişi raporuna göre ve ara dinlenmesi düşülmeden sonuca gidilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.02.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5926, Karar No: 2010/6735, Tarih: 19.04.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/5926 E.  ,  2010/6735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (AİLE) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davada, ayrı yaşamda haklılık iddiasına dayalı olarak davacı eş (kadın) için aylık 300 TL, davacı yanında kalan müşterek küçük çocuk için aylık 200 TL tedbir nafakası talep ve dava edilmiştir.

Mahkemece, 10.09.2009 tarihli celsede davacı vekiline delil listesinde göstermiş oldukları tanıklarını bir sonraki celsede hazır etmesi yönünde meşruhatlı davetiye tebliğ edildiği, celse arasında da davacı vekilinin vekillikten çekildiğine ilişkin dilekçe ibraz etmesi üzerine davacı asile meşruhatlı davetiye gönderildiği, ancak davacının sonraki ve en son celse olan 22.10.2009 tarihindeki celseye bizzat gelmediği gibi kendisine vekil ile temsil ettirmediği mahkemece verilen ara kararının kesin süre içerisinde yerine getirilmediği ve davanın ispat edilemediği gerekçesiyle davanın tümden reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda, tüm dosyanın incelenmesinde, 10.09.2009 tarihli celsede, davacı vekiline bir sonraki celse olan 22.10.2009 tarihinde tanıklarını hazır etmesi, olmadığı takdirde masrafların yatırılarak davetiye ile celplerine, bu hususlara uyulmadığı takdirde tanık dinletmek hakkından vazgeçmiş sayılacağına şeklinde ihtarat yapılmış, bu arada davacı vekili 12.10.2009 tarihinde vekillikten çekildiğine ilişkin dilekçe vermiştir. Mahkemece, davacı vekilinin vekillikten çekildiğine ilişkin dilekçe davacı asile tebliğ edilmediği gibi red gerekçesinde bahsedildiği şekilde davacı asile herhangi bir meşruhatlı davetiye tebliğ edilmemiştir. 22.10.2010 tarihinde davacının yokluğunda hüküm kurulmuştur. Bu durumda davacı vekilinin vekillikten çekildiğine ilişkin dilekçesinin davacı asile tebliğ edilerek ve duruma günü bildirilerek davacıya iddialarını ileri sürme hakkı tanınarak sonucu dairesinde hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ve araştırma ve yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Diğer taraftan TMK 182/2, 327/1, 328 maddelerine göre, ana ve baba müşterek küçük çocuğun bakım, eğitim, sağlık vs. giderlerine çocuk reşit oluncaya kadar karşılamak ve güçleri oranında da bu giderlere katılmak zorundadırlar.

Bu maddeler gereği müşterek küçük çocuklar yönünden tedbir nafakasına hükmolunması için ayrı yaşamda haklılık olgusu aranmaz, çocuk kimin yanında ise ve çocuğa kim bakıyorsa karşı taraftan çocuk için nafaka isteyebilir. Müşterek küçük çocuk ... anne yanında olup, bu çocuk yönünden hakkaniyete uygun bir miktarda tedbir nafakasına hükmolunması gerekirken bu yönden de davanın reddedilmiş olması doğru değildir.

Bu maddeler gereği müşterek küçük çocuklar yönünden tedbir nafakasına hükmolunması için ayrı yaşamda haklılık olgusu aranmaz, çocuk kimin yanında ise ve çocuğa kim bakıyorsa karşı taraftan çocuk için nafaka isteyebilir. Müşterek küçük çocuk ... anne yanında olup, bu çocuk yönünden hakkaniyete uygun bir miktarda tedbir nafakasına hükmolunması gerekirken bu yönden de davanın reddedilmiş olması doğru değildir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.