muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4943, Karar No: 2024/379, Tarih: 29.01.2024

**6. Hukuk Dairesi         2022/4943 E.  ,  2024/379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tük. Mah. Sıf.)

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen tapu iptal tescil davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargutay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesi tarafından İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalı arsa sahipleri ile davalı yüklenici arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığını, sözleşmeye göre yükleniciye düşen bağımsız bölümü davacının satın aldığını ve uzun yıllardır kullanmasına rağmen davalılar arasındaki ihtilaf nedeni ile tapu kaydının adına tescilini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı yüklenici vekili cevap dilekçesinde özetle; edimlerini yerine getirmesine rağmen diğer davalı arsa sahiplerinin müvekkilini azletmesi nedeni ile tapu devrini yapmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Bir kısım davalı arsa sahibi vekili, davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 02.11.1993 tarihli ve 1989/746 Esas, 1993/714 Karar sayılı kararıyla; yüklenicinin halefi olan davacının ancak yüklenici edimini yerine getirdiği takdirde tapuya hak kazanacağı, inşaatın tamamlanma oranının arsa sahipleri tarafından kabul edilebilecek nitelikte olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A.Birinci Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesinin 07.06.2006 tarih 2006/5271 Esas, 2006/6588 Karar sayılı ilamı ile 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun kapsamında görevli mahkemenin tüketici mahkemeleri olduğu belirtilerek kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 18.09.2014 tarihli ve 20067639 Esas, 2014/367 Karar sayılı kararıyla; yüklenicinin halefi olan davacının tescili talep etmesi için eksik kalan işleri tamamlanması için gereken bedeli kendisine verilen sürede depo etmediği, yüklenici edimlerini tamamlamadığından tescile hak kazanamayacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

C .İkinci Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

C .İkinci Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay (Kapatılan) 14. Hukuk Dairesinin 20.02.2018 tarih 2006/639 Esas, 2014/367 Karar sayılı ilamı ile 16.04.1979 tarihli sözleşmenin feshi için açılan davanın reddedildiği ve kararın kesinleştiği, sözleşmenin ayakta olduğu, tamamlanma oranının %83,10 olduğu, davacı vekilinin yüklenici tarafından sözleşmenin feshi ve tazminat davası açtığını beyan ettiği, mahkemece yeniden keşif yapılaak fiziki seviyenin tespiti ile açılan dava dosyasının getirtilerek incelenmesi gerektiği, varsa eksik ... bedellerinin depo edilmesi için davacıya süre verilmesi, depo etmediği takdirde davanın reddi gerektiği belirtilerek kararın bozulmasına karar verilmiştir.

D. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk derece mahkemesince daha önce yüklenici tarafından arsa sahiplerine karşı ileriye etkili fesih davası açıldığı, inşaatın geldiği seviye dikkate alınrak ileri etkili feshin şartları oluşmadığından davanın reddine karar verildiği ve onanarak kesinleştiği, daha sonra yüklenicinin geriye etkili fesih ve imalat bedellerinin tahsiline ilişkin dava açtığı, bu davada tarafların fesih iradelerinin birleştiği, yükleniciden temlik alınan kişisel hakka dayalı olarak açılan tescil isteminin kabulü için yüklenicinin veya onun halefi olan davacının edimini ifa etmesi gerektiği, davacının sadece tapu iptal tescil talep ettiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilimiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacının 30 yılı aşkın süredir taşınmazı kullandığını, yüklenicinin tamamladığı inşaatın oranına göre hakettiği bağımsız bölümün hesaplanması gerektiğini, fesih davasının bekletici mesele yapılması gerektiğini beyan ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, yükleniciden bağımsız bölüm satın alan üçüncü kişinin tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

TBK 184.,188/1. maddeleri;

30.09.1988 Tarihli ve 1987/2 198872 sayılı Yargıtay ... Kararı

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

2.Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine,

Dosyanın mahkemesine gönderilmesine,

29.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11684, Karar No: 2018/1807, Tarih: 21.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/11684 E.  ,  2018/1807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Ret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5846 sayılı Kanuna 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki "71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir” şeklindeki düzenlemeye göre, şikayetçi ... meslek birliği tarafından sunulan belgelerin yanında Fransa uyruklu sanatçının temsilinin ... meslek birliği tarafından yapıldığını ispatlar nitelikteki hukuken geçerli belgelerin yasal süresi içinde sunulmadığı anlaşılmakla, davaya katılma ve temyiz hakkı bulunmayan şikayetçi ... vekilinin temyiz inceleme isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE, 21/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2022/3662, Karar No: 2023/769, Tarih: 20.02.2023

**11. Ceza Dairesi         2022/3662 E.  ,  2023/769 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/3369 E., 2021/3207 K.

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca verilen beraat kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bursa 19. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.02.2020 tarihli ve 2015/382 Esas, 2020/178 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 30.11.2021 tarihli ve 2020/3369 Esas, 2021/3207 Karar sayılı kararı ile 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile duruşma açılmaksızın yapılan inceleme neticesinde 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve aynı Kanun'un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan dava zamanaşımının suç tarihinden iddianame tarihine kadar gerçekleştiğinden bahisle hükümdeki beraata ilişkin bölümün çıkartılarak yerine kamu davasının düşmesine ilişkin ibarenin yazılması suretiyle istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz istemi; "İstinaf mahkemesince sanık hakkında zamanaşımı nedeniyle verilen düşme kararının hatalı olduğu, atılı suça ilişkin zamanaşımı süresinin gerçekleşmediğine" ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) bendi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre, 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

III. GEREKÇE

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) bendi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre, 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. Suça konu faturaların en son 2011 takvim yılı Mart ayı KDV beyannamesinde kullanılması nedeniyle suç tarihihin 25.04.2011 olduğu, sahte fatura kullanma suçlarına ilişkin iddianamenin ise 14.10.2019 tarihinde düzenlendiği belirlenmiştir.

3. Sanığa yüklenen 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarının, 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesinin (b) bendinde yazılı cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi uyarınca öngörülen 8 yıllık olağan dava zamanaşımının suç tarihinden iddianame tarihine kadar gerçekleşmesi ve bu hususun yasal ve yeterli olarak açıklanması nedeniyle hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 30.11.2021 tarihli ve 2020/3369 Esas, 2021/3207 Karar sayılı kararında katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bursa 19. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4751, Karar No: 2025/2897, Tarih: 24.02.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/4751 E.  ,  2025/2897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1463 E., 2024/227 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. İş Mahkemesi

SAYISI : 2017/21 E., 2023/420 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili asıl dava dilekçesinde; davacının 01.11.2016 günü meydana gelen iş kazası sonucu yaralandığını, işverenin kusurlu olduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 100 TL geçici iş göremezlik ve 4.900 TL sürekli iş göremezlikten kaynaklanan maddi tazminatın ve 20.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden faizi ile tahsilini talep etmiş, yargılama sırasında geçici iş göremezlikten kaynaklanan maddi tazminata ilişkin istemini 2.553,01 TL olarak arttırmıştır.

Birleşen davada davacı vekili, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere iş kazası nedeniyle davacının kolunda oluşan kalıcı izlerin davacının çalışma yaşamını etkileme derecesine göre ekonomik geleceğin sarsılmasından doğan kayıplara karşılık 500,00 TL, kolundaki sabit izler için ileride yapılması muhtemel tedavi ve cerrahi operasyon masraflarına karşılık 500,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının beton pompa operatörü olarak çalıştığını, davacıya iş sağlığı güvenliği eğitimlerinin verildiğini, uyarıların yapıldığını, meydana gelen olayda müvekkili şirketin kusurlu olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının beton pompa operatörü olarak çalıştığını, davacıya iş sağlığı güvenliği eğitimlerinin verildiğini, uyarıların yapıldığını, meydana gelen olayda müvekkili şirketin kusurlu olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının, ... İnş. Turizm Petrol San. ve Tic. Ltd. Şti. unvanlı işyerinde santral yağcısı olarak çalıştığı, 01.11.2016 tarihinde mıcır bantlarının altını temizlediği esnada sağ kolunun çalışan banda sıkışması sonucu kazalandığı, davacının, Adli Tıp Kurulu'nun 17.03.2021 tarihli raporuna göre, iş kazası nedeni ile %0 oranında sürekli iş göremezlik durumunun kesinleştiği, kusur incelemesi açısından dosyanın bilirkişi heyetine tevdii edildiği, bilirkişi kurulunun 30.11.2017 tarihli raporunda davalı iş verenin %80 oranında kusurlu, davacı işçinin %20 oranında kusurlu olduğunun belirlendiği, raporun iş kazasının meydana geliş şekline uygun, gerekçeli, karara esas olabilecek yeterlilikte ve tarafların iddialarını karşılar nitelikte olduğu; hesap bilirkişisinin 24.10.2022 tarihli raporunda, davacının sürekli iş göremezlik oranı %0 ise de dosya kapsamına göre davacının 01.11.2016 - 05.02.2017 tarihleri arasında istirahatli kaldığı, geçici iş göremezlik dönemini oluşturan bu istirahatli kaldığı dönemde davacının %100 oranında malul kabul edilmesi gerektiği anlaşılmakla davacının 2.553,01 TL geçici iş göremezlik tazminatının bulunduğunun tespit edildiği; olayın meydana geliş şekli, tarafların sosyo - ekonomik durumu, davacının yaşına göre maluliyetinden kaynaklanan manevi ızdırabı, dikkate alınarak manevi tazminatın takdir edildiği, davacının sürekli iş göremezlik oranının Adli Tıp Kurulu'nun 17.03.2021 tarihli raporuna göre, %0 olduğu anlaşılmakla, davacının sürekli iş göremezlik tazminatı talebinin yerinde olmadığının kabul edildiği, davacının kolunun estetik görüntüsü ile ilgili bir iş icra etmediği anlaşıldığından salt bu nedenle ekonomik geleceğinin sarsılmadığı sonucuna varıldığı ayrıca henüz sarf edilmediği anlaşılan muhtemel tedavi giderlerinin talep edilmesi mümkün olmadığı kanaat ve sonucuna varılarak bu yöndeki talebin kabulünün mümkün olmadığının değerlendirildiği gerekçesiyle asıl dava yönünden davanın kısmen kabulü ile 2.553,01 TL geçici iş göremezlik maddi tazminatın kaza tarihi olan 26.04.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının sürekli iş göremezlik tazminatı talebinin reddine, 15.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 26.04.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebinin reddine, birleşen dava yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile hazır beton tesisinde santral yağcısı olarak çalışan davacının mıcır bandı temizliği yaparken sağ kolunun mıcır bandına sıkışması neticesinde %0 oranında sürekli iş göremez durumda kaldığı; iş göremezlik oranı sebebi ile SGK teftiş raporu tanzim edilmediği; Gölbaşı SGK tarafından olayın iş kazası olduğunun tespit edildiği; 30.11.2017 tarihli bilirkişi heyet raporunda, olayda davalı işverenin % 80 ve işçinin % 20 oranında kusur olduğunun belirtildiği; (Ankara) Gölbaşı 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2017/327 Esas ve 2019/433 Karar sayılı ilamı ile işveren yetkili ve çalışanlarının olayda asli ve tali kusurlu oldukları belirtilerek sanıklar aleyhine ceza hükmü tesis edildiği ve hükmün açıklanmasının geri bırakıldığı, kararın da bu şekilde kesinleştiği, hükme dayanak bilirkişi heyet raporunda katılan işçiye kusur atfedilmediği anlaşılmış olup; ceza yargılamasında ve dayanak bilirkişi raporunda ayrıca ve açıkça davacı işçinin kusurunun olmadığının belirtildiği, bu anlamda kesinleşen maddi olay çerçevesinde işverenin yeterli düzeyde denetim ve kontrol mekanizmasını işletmemesi sebebi ile iş bu dosyada tanzim edilen kusur raporunun olaya uygun düştüğü, raporların birbirleri ile de uyumlu olduğu kanaatine varılmış; birleşen davada işçinin 01.11.2016 günü meydana gelen iş kazası sonucu yaralanma nedeni ile kolundaki sabit izler için ileride yapılması gereken tedavi ve cerrahi operasyon masraflarına ve koldaki kalıcı izlerin çalışma yaşamını etkileme derecesine göre ekonomik geleceğin sarsılmasından doğan kayıplara karşılık tazminat isteminde bulunulduğu, davacı işçinin sürekli iş göremezlik oranının % 0 olduğunun Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu tarafından sağ dirsekte yumuşak doku içerisinde metalik klipsler, osseöz posttravmatik sekel lezyon şeklinde tanımlanarak tespit edildiği, geçici iş göremezlik döneminin belirlenmesi ile bu dönem için sınırlı şekilde maddi zarar hesabı yapıldığı, SGK Kocatepe Merkezi, Yüksek Sağlık Kurulu ve Adli Tıp Kurumu tarafından davacının tedavisinin devam ettiği ve/veya etmesi gerektiğine dair raporlarda şerh bulunmadığı, kontrol kaydına da yer verilmediği, ceza yargılaması içerisinde alınan 30.03

.03.2017 tarihli Adli Tıp Raporunda da yüz sınırları içerisinde yara tarif edilmediğinden sabit iz yönünden rapor düzenlemesine yer olmadığı, hayati tehlike oluşturmayacak şekilde yaralamadan bahsedildiği, bu anlamda belirli dönemlerde kontrol kaydına dahi gerek duyulmadığından davacının devam edecek tedavisi bulunmadığı, kolundaki yaralanmaya yönelik geçici iş göremezlik dönemi için maddi tazminat ile iş kazası sebebiyle manevi tazminata hükmedildiğinin saptandığı, neticeten birleşen davanın reddedilmesinin yerinde görüldüğü; tespit edilen iş göremezlik oranı ve işçinin kusur durumuna göre hesap yapılmasında hata bulunmadığı, davacı lehine hükmedilen manevi tazminatın işçinin yaşı, kusur durumu, iş göremezlik oranı ve olayın gerçekleşmesi çerçevesinde hakkaniyete uygun olduğunun değerlendirildiği tarafların istinaf dilekçeleri ile sınırlı şekilde istinaf denetiminin tamamlandığı, her ne kadar kaza tarihi 01.11.2016 olmasına rağmen hükümde 26.04.2016 olarak belirtilmiş ise de, maddi hatanın mahallinde düzeltilmesinin mümkün olduğu gerekçesiyle davacı ve davalı tarafın istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.