muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2141, Karar No: 2020/523, Tarih: 23.01.2020

**10. Hukuk Dairesi         2019/2141 E.  ,  2020/523 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalılar...Petrokimya Holding A.Ş. ... ve ... avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine eklenen ikinci fıkrasında gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir. Muhatabın adresi davacı tarafından bildirilecek ve normal tebligat çıkarılacaktır. Bildirilen adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi veya başka bir adresi olması arasında fark bulunmamaktadır. Bildirilen adrese çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, tebligat, muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre çıkarılacaktır. Tebligat Kanunu'nun 10/2 ve 21/2. maddelerini farklı şekilde yorumlayarak başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddeye göre tebligat çıkartılması doğru olmaz. Bu davranış Anayasa'nın 36. maddesine aykırı olur ve muhatabın savunma hakkının kısıtlanması anlamına gelir. Hem yasa metninde, hem yasanın uygulanmasını gösteren yönetmelikte ve hem de madde gerekçesinde muhatabın sadece adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin bilinen adres olarak bildirilmesi halinde doğrudan doğruya Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebligat yapılacağı açıklamasına yer verilmemiş, bilakis bildirilen adrese tebligat yapılamaması halinde 21/2. maddeye göre tebligat yapılacağı önemle vurgulanmıştır. Adres kayıt sistemindeki adres, tebligat yapılamayacağı açıkça anlaşılan bir adres olmadığı için öncelikle normal bir tebligat çıkartılarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesinde ve Tebligat Yönetmeliği'nin 30. maddesinde muhatap lehine olan araştırmaların yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işleminin yerine getirilmesi gerekir.

Somut davada davalılardan ... adına çıkan gerekçeli karar tebligatının, yukarıda belirtilen usullere aykırı olarak, öncesinde normal tebligat çıkartılmadan doğrudan mernis adresi yazılmak suretiyle Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi çerçevesinde, mahalle muhtarına tebliğ edilmek suretiyle usulsüz tebliğinin söz konusu olduğu anlaşılmaktadır. Yukarıda anlatılanlar çerçevesinde, gıyabi hükmün ilgilinin mernis sisteminde kayıtlı görünen adresine ilgili mevzuat hükümleri uyarınca usule uygun bir şekilde tebliği sağlanıp temyiz süresi geçtikten ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununu Geçici 3. maddesi gereğince, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra, gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.01.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2294, Karar No: 2012/14252, Tarih: 11.07.2012

**6. Ceza Dairesi         2012/2294 E.  ,  2012/14252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ...'nın adli sicil kaydına göre yağma suçundan tekerrüre esas hükümlülüğü bulunduğu halde hakkında 5237 sayılı Yasanın 58/6-7. maddesi ile uygulama yapılmaması karşı temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Birleşen Üsküdar 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/13 -2011/1. Esas-Karar sayılı dosyasında Üsküdar Cumhuriyet Başsavcılığının 04.01.2011 gün 2010/22569 - 2011/30 soruşturma- iddianame sayılı iddianamesinde sanık ... 'nın 5237 sayılı TCK'nın 267/1, 204/1. maddeleri gereğince cezalandırılması yönünde açılan kamu davası ile ilgili olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş ise de dava zamanaşımı süresi içinde mahkemeden her zaman bir karar alınması mümkün olmakla bu husus bozma nedeni yapılmamış olduğu görülmüş ancak mahkemesince her zaman mahkemesinden bu yönde zamanaşımı süresi içinde karar alınması mümkün görülmüş,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Hırsızlık suçu, zilyedin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı kendisine veya başkasına yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden alınmasıdır.

Hırsızlık suçunun temel şekli 5237 sayılı TCK.'nun 141. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan yasanın 142. maddesinde hırsızlık suçunun nitelikli hallerine yer verilmiş, maddenin 2. fıkrasının (b) bendinde ; suçun elde veya üstte taşınan eşyanın çekip alınması suretiyle ya da özel beceriyle işlenmesi hali nitelikli hırsızlık olarak yaptırıma bağlanmıştır. Aynı fıkranın son bendinde ise (b) bendinde belirtilen suçun beden veya ruh sağlığı bakımından kendisini savunamayacak kişiye karşı işlenmesi ağırlaştırıcı neden olarak belirlenmiştir.

Dolandırıcılık ise; hileli davranışlarla bir kimseyi aldatıp onun veya başkasının zararı olarak kişinin kendisine veya başkasına icrai veya imhası davranışlarla yarar sağlamasıdır.

Dolandırıcılık salt mal varlığına karşı işlenen bir suç değildir. Mal varlığı yanı sıra irade ve karar verme özgürlüğünü korumaya yönelik bir suçtur. Dolandırıcılık suçunda mağdur yanıltılmaktadır. Yani dolandırıcılık suçu tipik bir hile suçudur. İrade hile ile fesada uğratılmaktadır. Mağduru hataya düşürecek kurnazca hareketler hiledir. Her hile ahlaka aykırı bir eylem olsa dahi her zaman cezalandırılan dolandırıcılık olması için suç tipinde belirtilen şekilde muhatabı hataya düşürmesi gerekir. Hata kişideki tasavvur ile gerçeği birbirine uymaması olup, hile: mağdurda hata hali oluşturacaktır. Mağdurdaki tereddüdü kuvvetlendirilmesi de onu hataya düşürmektedir.

Hilenin kandıracak nitelikte olması gerekir. Kullanılan hile mağdurun durumu fail ile olan ilişki göz önüne alınıp kandırılmış ise olay bazında eylem dolandırıcılık olacaktır.

Yalan: bilerek gerçek dışı bir hususun beyan edilmesidir, yalan toplumda güvenin kötüye kullanılmasıdır. Yalan söyleyen muhatabın güven ve iyi niyetini istismar eden kişidir. Fail söylediği yalanın kontrolünü engel olacak veya yalanın tespitini zorlayacak bir hareket yapmadıkça mücerret yalan hile olarak kabul edilmemektedir. Şayet beyanda bulunan gerçeği söyleme bakımından hükümlülük altında ise yalan güvenin kötüye kullanılmasında bir araçtır. Yalan kişi üzerinde etki yapması için söylenmiş ise hile olarak ele alınabilir. Yalan mağdurun denetleme imkanını ortadan kaldıran güven ortamı içinde ortaya konmalı fail mağduru istediği yöne çekmiş olmalıdır. Mücerret yalan dolandırıcılığın karakteristik unsuru olan hileyi meydana getirmez. Hilenin kandıracak nitelikte olup olmadığı olaysal değerlendirilmelidir. Olayın özelliği, mağdurun durumu, fail ile olan ilişkisi kullanılan hilenin şekli yalanın denetim olanağı bulunup bulunmadığına da bakılarak belirlenmelidir.

Eğer aldatılan için bu olayın gerçek olup olmadığı önemsiz ise bu durumda onun hatasından bahsedilemez.

Dolandırıcılık suçunda mağdurdan fail hile ile bir şeyi almakta veya bir şeyin teslimini sağlamakta ya da mağdurun yararlandığı bir haktan vazgeçmesini temin etmektedir.

Duygusal veya manevi yönden uğratılan zarar gibi mağdura temin edilecek geleceğe yönelik kazanç tasavvurları bu suçun maddi unsuru olamayacağı gibi irdelemesi ve belirlenmesi objektif olarak mümkün olmayan hallerde bu suçun objektif unsurunu teşkil etmez.

Her dolandırıcılık eylemi failin planladığı aldatıcı nitelikli hareketlere başlar ve bu aldatıcı hareket kişilerin birbiri ile olan ilişkilerinde iyi niyet ve güven kurallarını temelden ihlal eder.

Mağduru hataya düşürecek, aldatıcı hareketlerin yapılması ve düşünen hata ile aldatıcı hareketler arasında nedensellik bağının da bulunması gerekir. Dolandırıcılık suçunun temel şekli 5237 sayılı TCK.nun 157. maddesinde yer almıştır.

Dolandırıcılık suçunun vasıflı hali ise 5230 sayılı TCK.nun 158.maddesinde düzenlenmiş ve suçun temel şekline göre daha ağır müeyyideler içinde barındırmaktadır.

5237 sayılı TCK.'nun 142/2-b maddesinde ; zilyedin elde veya üstte taşıdığı eşya çekilip alınmakla ve/ veya bir zilyedin elde veya üstünde taşıdığı özel bir beceri ile ona hissettirmeden alınmakda, dolandırıcılıkta ise mağdur hileli davranışlar ile hataya düşürülüp, yanıltılmaktadır. Bu yasal değerlendirme ışığında; somut olayımıza gelince;

5237 sayılı TCK.'nun 142/2-b maddesinde ; zilyedin elde veya üstte taşıdığı eşya çekilip alınmakla ve/ veya bir zilyedin elde veya üstünde taşıdığı özel bir beceri ile ona hissettirmeden alınmakda, dolandırıcılıkta ise mağdur hileli davranışlar ile hataya düşürülüp, yanıltılmaktadır. Bu yasal değerlendirme ışığında; somut olayımıza gelince;

Olay tarihinde sanıklar ... ve ...'nın havaalanı kamera kayıtlarında uzun süre birlikte dolaştıklarının tespit edildiği Almanya'dan Sabiha Gökçen Havaalanına saat 19: 15 sıralarında dış hatlar terminalinden gelen yakınan ...'ü sanıklar görünce sanık ...'nın diğer sanığın yanından ayrılıp, havaalanı içerisinde döviz bozdurmaya giden yakınanın yanına yaklaşıp “burda dövizi ucuza bozuyorlar” diyerek yakınanın dövizlerini bozdurmasını engelleyip sohbet etmeye başladığı, yakınanın Trabzonlu olduğunu öğrenincede kendisinin Of'lu olduğunu söyleyip samimiyet kurmaya çalıştığı, devamında yakınanın Bursaya gideceği bilgisini edinip, birlikte servis ile Harem'e gittikleri, adı geçen sanığın yakınana sakin bir yerde beklemesini söyledikten sonra araç hareket saatlerini öğrenme bahanesi ile yanından ayrılıp tekrar geri geldiğinde, saat 23.00'e kadar Bursa’ya araç olmadığını ancak Üsküdardan metro geçtiğini oradan gidebileceklerini söyleyip yakınanı ikna edip metroya doğru yürümeye başladıkları sırada sanık ...'nın yere eğilip içinde bolca para bulunan bir cüzdanı bulmuş gibi yaptığı kısa bir süre sonrada diğer sanık oğlu Murat Paşa'nın yanlarına gelip “cüzdanım kayboldu siz almış olabilirsiniz, üstünüzü arayacağım” demesi üzerine, sanık ... yakınana “sen dövizlerini göster” diyerek yakınandan üzerinde bulunan 2.500 Eurosu'nu aldığı, sanık ...'nın diğer sanık ...'nın üzerini ısrarla aratacağını söylemesi nedeniyle de sanık ... mendil içerisine doldurulmuş kağıt parçalarını yakınana verip olay yerinden uzaklaşmaları biçiminde gelişen olayda, sanıkların eylemin başından beri hileli hareketlerle yakınanı yanıltıp iradesini fesada uğratarak paranın kendilerine teslimini sağlama şeklinde gelişen eylemin bir bütün halinde 5237 sayılı TCK.’nun 157. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suçun hukuki vasfında yanılgıya düşülerek yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile 5237 sayılı Yasa’nın 142/2-b maddesi ile yazılı şekilde uygulama yapılması,

2-TCK’nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde hükmolunması;

2-TCK’nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde hükmolunması;

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...'nın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanıkların kazanılmış haklarının korunmasına 11.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8012, Karar No: 2014/15236, Tarih: 19.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/8012 E.  ,  2014/15236 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul Anadolu 19. İş Mahkemesi

Tarihi :25.02.2014

No :2013/218-2014/70

Davacı, davalı şirkete ait pastanede işyerinde 10.02.2006–23.02.2009 tarihleri arasında aralıksız çalışmasına rağmen davalı şirket tarafından Kuruma bu sürelerin bildirilmediğini çalışma sürelerinin sigortalı çalışma olarak tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçeler ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1–5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesi uyarınca davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesidir. Anılan Kanunun 6. maddesinde ifade edildiği üzere, “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve vazgeçilemez.” Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur.

Davaya konu olayla ilgili olarak çıraklık statüsünün irdelenmesi gerekli olup, 506 sayılı Kanunun 3. maddesinin II/B bendine göre, “Özel Kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları...” uygulanmamaktadır. Uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükte bulunan 3308 sayılı Çıraklık ve Meslek Eğitimi Kanunu’na göre, çıraklar teorik ve pratik eğitime tabi tutulurlar. Taraflar arasındaki ilişkinin niteliği belirlenirken, başka bir ifade ile, davacının uyuşmazlık konusu dönemde çırak olup-olmadığına karar verilirken, çalışma ilişkisine bakılarak karar verilmelidir. Gerçekten de çıraklık sözleşmesinde, akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma olgusu değil, sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesidir. Çırak, işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir.

Somut olayda da, Mahkemece davacının çalışmalarının çıraklık ilişkisi içerisinde geçmesi ve kısa vadeli sigorta kollarına tabi bulunması nedeniyle tespit edilebilecek her hangi bir sürenin bulunmadığından bahisle davanın reddedildiği anlaşılmakta ise de; verilen kararın yapılan açıklamalar çerçevesinde yanılgılı değerlendirmeye dayalı olduğu anlaşılmakta olup; davalı işveren yetkilisinin davacının işyerinde çırak olarak çalıştığına dair iddiası bulunmakta ise de, dosya kapsamına göre, davacının 3308 sayılı Yasa kapsamında bulunması zorunlu olan Çıraklık Eğitim Merkezi ile anne babası arasında yapılmış çıraklık sözleşmesinin sunulmaması, anne ve babasının icazet verdiğine dair yazılı belgelerin yokluğu ve Mahkemece tespit edilip dinlenen tanık beyanları ile davacının aslen çırak olmayıp, pastanede üretime yönelik çalışmaları olduğunun belirgin bulunmasına göre, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

2-Diğer taraftan, davacının 09.01.1994 doğumlu olduğu dikkate alınarak çalışmaya başladığı 10.02.2006 tarihinde henüz 18 yaşının doldurmamış olduğu, buna göre de; 506 sayılı Yasanın 60/G maddesinde yer alan, “18 yaşından önce malullük, yaşlılık ve ölüm Sigortalarına tabi olanların sigortalılık süresi, 18 yaşını doldurdukları tarihte başlamış kabul edilir. Ancak, bu tarihten önceki süreler için ödenen malullük, yaşlılık ve ölüm Sigortaları primleri, prim ödeme gün sayılarının hesabına dâhil edilir.” düzenlemesi karşısında; aynı Yasanın Geçici 54. maddesi uyarınca 01.04.1981 tarihinden önce malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tescili bulunmayan davacı sigortalının; 18 yaşını ikmal ettiği tarihten önceye ilişkin tespite konu sigortalılığının bu çevrede değerlendirilmesi gereğinin hükümde gözetilmesi gerekir.

Yukarıda açıklanan bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın davanın reddine karar verilmesi ve yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek hâlinde davacıya iadesine, 19.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/988, Karar No: 2014/8425, Tarih: 11.04.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/988 E.  ,  2014/8425 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Gaziantep 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 28.11.2013

No : 2011/514-2013/427

Dava, 01.02.1998-01.02.2006 tarihleri arasında davalı işverene ait minibüste şoför olarak hizmet akdine dayalı geçen çalışmaların tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesidir. Anılan Kanunun 6. maddesinde ifade edildiği üzere, “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve vazgeçilemez.” Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır .

İncelenen dava dosyasında, dosyada yer alan bilgi ve belgeler karar vermeye elverişli görünmemektedir. Bu bakımdan; talep konusu dönemde davalı işverenin aracının kimler tarafından kullanıldığı yöntemince araştırılmalı, mezkur dolmuşta davacı ile birlikte vardiyalı olarak çalışan kişi yada kişiler ve işveren bordrolarında kayıtlı kişiler ile yoksa aynı yörede komşu veya benzeri işleri yapan başka işverenler ve bu işverenlerin çalıştırdığı bordrolara geçmiş kişiler ve gerektiğinde davacının çalışmalarını bilebilecek tarafsız tanıklar yöntemince gerekirse re'sen saptanarak, çalışmaların varlığı ve süresi yönünden bilgi ve görgülerine başvurulmalı, yargılama sürecinde dinlenen tanık anlatımlarının değerlendirilmesinde; tanıkların

Kurum kayıtlarında görünen çalışmalarına ilişkin belgeler getirtilerek şoför olarak çalışıp çalışmadıkları, çalışmışlarsa işverenlikleri araştırılarak beyanları denetlenmeli, belirdiği takdirde tanık anlatımları arasındaki çelişkiler giderilmeli böylece bu konuda gerekli tüm soruşturma yapılarak uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip, deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek, varılacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı M.. B..'e iadesine, 11.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10434, Karar No: 2014/2147, Tarih: 04.02.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/10434 E.  ,  2014/2147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz, hakaret ve tehdit

HÜKÜM : - Sanık ... hakkında hakaret ve tehdit suçlarından beraat,

- Sanık ... hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan hükümlülük,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık ...'ın, mağdur ...'a yönelik hakaret ve tehdit suçlarından doğrudan zarar görmeyen Maliye Hazinesinin davaya katılma hakkı bulun- madığı ve mahkeme tarafından da müdahale kararı verilmiş olmasının hükme temyiz hak- kı vermeyeceği cihetle; ... vekilinin temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince oybirliğiyle (REDDİNE),

2- Sanık ... hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kuru- lan hükme yönelik temyizlere gelince,

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, suçun unsurlarının oluşmadığına katılan hazine vekilinin ise, kazanç müsaderesine hükmedilmesi gerektiğine yönelik tem- yiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün (ONANMASINA), 04.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.