muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1961, Karar No: 2021/1088, Tarih: 09.03.2021

2) Davacı şirketin diğer temyiz itirazına gelince;

Davacılar vekili; müvekkili şirket tarafından 23/11/2012 tarihinde satın alınan davaya konu 1853 ada, 316 parsel sayılı taşınmaz üzerine inşa edilecek olan yapının 16.500.000,00 TL bedelle dava dışı ... şirketine satışı konusunda 10/02/2014 tarihinde protokol imzalandığını, Adana 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/291 esas sayılı dosyasında açılan tasarrufun iptali davasında davalı bankanın talebiyle İİK’nun 281. maddesinin 2. fıkrası uyarınca davaya konu taşınmaz üzerine 25/04/2014 tarihinde konulan ihtiyati haciz nedeniyle kamuya terk işlemi yapılamadığından inşaat ruhsatının alınıp süresinde inşaata başlanamadığını, bu nedenle alıcı firmanın sözleşmeyi feshettiğini, fesih nedeniyle müvekkili şirketin kazanç kaybına, inşaata bir yıl geç başlanılması nedeniyle kira kaybına uğradığını, artan inşaat maliyetlerinden kaynaklı zararın oluştuğunu, tasarrufun iptali dosyasına ihtiyati haczin kaldırılması amacıyla ibraz edilen teminat mektubu için dava dışı bankaya bloke edilen 500.000,00 TL nakit paranın kullanılamamasından kaynaklı faiz kaybı olduğunu, teminat mektubu için bankaya komisyon da ödendiğini, haksız ihtiyati haciz nedeniyle şirket ortağı olan müvekkillerinin ticari itibarlarının zarar gördüğünü belirterek, uğranılan maddi ve manevi zararların tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı banka vekili; tasarrufun iptali davasında taraf olmayan davacı gerçek kişiler yönünden davanın aktif husumet yokluğundan reddi gerektiğini, ihtiyati haczin taşınmazda inşaat yapılmasına engel teşkil etmediğini, zararla ihtiyati haciz arasında nedensellik bağı bulunmadığını, davaya dayanak olarak bildirilen 10/02/2014 tarihli adi yazılı protokolün her zaman düzenlenmesinin mümkün olduğunu, bu protokolün tanzim tarihinden sonra ilgili belediye nezdinde bir inşaat ruhsat başvurusu yapılmadığını, ihtiyati haczin yalnızca 5 aylık bir süreyi kapsadığını belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İlk derece mahkemesince; davacının davasını dayandırdığı protokolde inşaatın başlama ve bitme sürelerinin öngörülmediği, dava konusu taşınmaz üzerine konulan ihtiyati haczin 5 aylık bir zaman dilimini kapsadığı, bu süre nazara alındığında protokolün dava dışı şirket tarafından feshedilmesi sonucu oluşan zarar ile ihtiyati haciz arasında illiyet bağının bulunmadığı, tasarrufun iptali davasında taşınmazın resmi satış bedeli ile keşfen belirlenen değeri arasında fahiş fark bulunmaması gerekçesiyle verilen ret kararının gerekçesi nazara alındığında uyuşmazlığın çözümünün yargılamayı gerektirmesi ve yasal hakkını kullanan bankanın bir kusuru olmaması nedeniyle manevi tazminat isteminin yasal şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hükme karşı davacılar vekili istinaf talebinde bulunmuştur.

Bölge adliye mahkemesi ilgili dairesince; davacıların istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karar, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesi ilgili dairesince; davacıların istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karar, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

2004 sayılı İcra İflas Kanunu’nun 259. maddesinin 1. fıkrasında; ihtiyati haczin haksız çıkması halinde, borçlunun ve üçüncü kişilerin bu yüzden uğradıkları bütün zararlardan alacaklının sorumlu olduğu düzenlenmiştir. Haksız ihtiyati hacizden dolayı alacaklının maddi tazminat ile sorumlu tutulabilmesi için; borçlunun malları için ihtiyati haciz kararı alınmış ve bu karar yerine getirilmiş olmalı, ihtiyati haciz koydurmuş olan alacaklı haksız çıkmış olmalı, borçlu (veya üçüncü kişi) malları üzerine ihtiyati haciz konulmuş olmasından bir zarar görmüş olmalı ve zarar ile haksız ihtiyati haciz arasında uygun illiyet bağı bulunmalıdır. İhtiyati haciz haksız ve bundan maddi zarar doğmuşsa, alacaklı kusurlu olmasa dahi, zarar görene maddi tazminat ödemekle yükümlüdür.

Davacılar vekili, davalı banka tarafından Adana 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2014/291 esas sayılı dosyasında açılan tasarrufun iptali davasında İİK’nın 281. maddesinin 2. fıkrası uyarınca konulan ihtiyati haciz nedeniyle zarara uğradığını ileri sürerek, davacı şirket yönünden maddi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı banka tarafından eldeki davanın davacısı Su Nakliyat şirketi ve dava dışı kişiler aleyhine 22/04/2014 tarihinde açılan tasarrufun iptali davasında, davaya konu taşınmazla birlikte toplam 22 taşınmaza ilişkin satış işleminin İİK’nun 277. maddesi uyarınca iptali ile taşınmazlar üzerinde İİK’nın 283. maddesi uyarınca cebri icra yetkisi tanınması ve İİK’nın 281. maddesinin 2. fıkrası uyarınca ihtiyati haciz konulması istenilmiş, davaya konu 316 parsel sayılı taşınmaz üzerine 25/04/2014 tarihinde ihtiyati haciz konulmasına karar verilmiş, taşınmaz maliki Su Nakliyat şirketi ihtiyati hacze itiraz etmiş, itirazın kabul görmemesi üzerine bu kez tasarrufun iptali davasında tüm dava değerini kapsayan miktarda teminat mektubu mukabili haczin kaldırılması istemi mahkemece kabul edilerek, 500.000,00 TL tutarında teminat mektubu ibrazı üzerine 29/09/2014 tarihinde ihtiyati haczin kaldırılmasına karar verilmiş, yapılan yargılama sonucunda Su Nakliyat şirketinin 23/11/2012 tarihinde satın aldığı 316 parsel sayılı taşınmazın tapuda gösterilen değeri ile keşif sonucu belirlenen gerçek değeri arasında nispi orantısızlık bulunmadığından davanın reddine karar verilmiş, diğer davalılar yönünden açılan dava kabul edilmiş, işbu karar temyiz edilmeksizin 10/12/2015 tarihinde kesinleşmiştir.

Dava konusu 316 parsel sayılı taşınmaz kaydına konulan ihtiyati haczin haksız olduğu, yukarıda açıklanan tasarrufun iptali davasında verilen red kararı ile sabit olmuştur. Haksız haciz nedeniyle davacı şirketin, dava dışı bankaya teminat mektubu karşılığı depo ettiği ve kullanamadığı 500.000,00 TL nin, ihtiyati haczin konulduğu 25/04/2014 ile kaldırıldığı 29/09/2014 tarihleri arası işlemiş faizlerinden oluşan zararının ve dava dışı bankaya ödemek zorunda kaldığı teminat mektubundan kaynaklı komisyon bedelinin maddi zarar olarak kabulü ile bu miktarların hüküm altına alınması gerekirken, davacının maddi tazminat isteminin tümden reddine karar verilmesi doğru olmamıştır. Bu nedenle, bölge adliye mahkemesi kararının kaldırılarak, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle; temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK 373/1. maddesi gereğince KALDIRILMASINA ve İlk Derece Mahkemesi kararının HMK 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, davacı gerçek kişilerin tüm, davacı şirketin diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle REDDİNE, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin bölge adliye mahkemesine GÖNDERİLMESİNE ve davacı yararına takdir olunan 3.050,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davalıya yükletilmesine, davacıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 09/03/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2018, Karar No: 2015/17117, Tarih: 19.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/2018 E.  ,  2015/17117 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, davacının yaşlılık aylığı tahsisi istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden, davacının 18.05.2009 tarihinde Kurumdan aylık talebinde bulunduğu, Kurumca, %60 oranında çalışma gücü kaybı olmadığı için talebinin ret edildiği, Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca davacıda %60 çalışma gücü kaybının bulunmadığının bildirildiği, ... ve Genel Kurulca, davacının beden çalışma gücünün %60’ını kaybetmediğinin ve malul olmadığının, 12.10.2005 tarihinden itibaren ise meslekte kazanma gücünün %65’ini kaybettiğinin bildirildiği, mahkemece, anılan raporlar gözetilerek, davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, öncelikle davacı asil HMK’nın 31. maddesi gereğince işticvap edilerek talebi açıklattırılmalıdır.

Davacının talebinin malullük aylığı tahsisi olduğunun belirlenmesi halinde, 5510 sayılı Kanunun 27. maddesinin 3. fıkrasının “malûllük aylığı almakta iken bu Kanuna göre veya yabancı bir ülke mevzuatı kapsamında çalışmaya başlayanların malûllük aylıkları, çalışmaya başladıkları tarihi takip eden ödeme dönemi başında kesilir …” hükmü, davacının talebinin yaşlılık aylığı tahsisi olduğunun belirlenmesi halinde ise, 506 sayılı Kanunun 60. maddesinin h bendinin “bu maddede belirtilen yaşlılık aylıklarından yararlanabilmek için, sigortalının çalıştığı işten ayrılması ve yazılı istekte bulunması şarttır.” hükmü ile 5510 sayılı Kanunun 28. maddesinin 9. fıkrasının “yukarıdaki fıkralarda belirtilen yaşlılık aylıklarından yararlanabilmek için, 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen sigortalının çalıştığı işten ayrıldıktan, (b) bendinde belirtilen sigortalının sigortalılığa esas faaliyete son verip vermeyeceğini beyan ettikten sonra yazılı istekte bulunmaları, 4 üncü maddenin

birinci fıkrasının (c) bendinde belirtilen sigortalıların ise istekleri üzerine yetkili makamdan emekliye sevk onayı alındıktan sonra ilişiklerinin kesilmesi şarttır.” hükmü gözetilerek, davacı yönünden tahsis talep tarihi ve sonrasında yaşlılık aylığı tahsisi için çalıştığı işten ayrılma şartının, malullük aylığı tahsisi için çalışmama şartının gerçekleşip gerçekleşmediği irdelenmeli, davacının anılan şartların gerçekleştiği tarihi takip eden ay başından itibaren aşağıda açıklanan şartların da varlığı halinde tahsise hak kazandığı gözetilmeli, anılan şartların gerçekleşmediğinin anlaşılması halinde davanın reddine karar verilmelidir.

Yukarıda belirtilen şartların gerçekleştiğinin belirlenmesi halinde ise;

Yukarıda belirtilen şartların gerçekleştiğinin belirlenmesi halinde ise;

A-)Davacının talebinin malullük aylığı olduğunun belirlenmesi halinde, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 25 ve devamı maddeleridir. Anılan Kanunun 25. maddesinin 1. fıkrasının “Sigortalının veya işverenin talebi üzerine Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurullarınca usûlüne uygun düzenlenecek raporlar ve dayanağı tıbbî belgelerin incelenmesi sonucu, 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentleri kapsamındaki sigortalılar için çalışma gücünün veya iş kazası veya meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünün en az % 60'ını, (c) bendi kapsamındaki sigortalılar için çalışma gücünün en az % 60'ını veya vazifelerini yapamayacak şekilde meslekte kazanma gücünü kaybettiği Kurum Sağlık Kurulunca tespit edilen sigortalı, malûl sayılır.” hükmü ile sigortalıların hangi hallerde malul sayılacağı belirlenmiş, 2. Fıkrada ise “Ancak, sigortalı olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihten önce sigortalının çalışma gücünün % 60'ını veya vazifesini yapamayacak derecede meslekte kazanma gücünü kaybettiği önceden veya sonradan tespit edilirse, sigortalı bu hastalık veya özrü sebebiyle malûllük aylığından yararlanamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

Bu yasal düzenleme gereği, malullük aylığı için ön şart sigortalının çalışma gücünün veya iş kazası veya meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünün en az % 60'ını kaybetmesidir.

Eldeki davada, Adli Tıp Kurumu raporları çerçevesinde davacının çalışma gücünün %60’ını kaybetmediği belirgindir. Ayrıca, tüm dosya kapsamına göre davacının %65 oranında meslekte kazanma gücü kaybı bulunsa da bu kaybın iş kazası sonucu gerçekleşmediği ve bu halde davacı yönünden malullük aylığı şartlarının oluşmadığı açıktır.

B-)Davacının talebinin sakatlık indiriminden faydalanmak suretiyle 506 sayılı Kanunun 60/C-b maddesi uyarınca yaşlılık aylığı tahsisi niteliğinde bulunduğunun anlaşılması halinde ise, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın Geçici 10 maddesinin 2. fıkrasının “Bu Kanunun yürürlük tarihinden önce sigortalı olup bu Kanunun yürürlük tarihinden önce veya sonra sakatlığı nedeniyle vergi indiriminden yararlanmaya hak kazanmış durumda olan sigortalılar hakkında, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun mülga 60 ıncı maddesinin (C) bendinin (b) alt bendi ve geçici 87 nci maddesine göre işlem yapılır. “ hükmü gereği 506 sayılı Yasanın 60 ve Geçici 87. maddeleridir.

506 sayılı Yasanın 60/C-b maddesi “Sakatlığı nedeniyle vergi indiriminden yararlanmaya hak kazanmış durumda olan sigortalılardan; ilgili mevzuatı uyarınca, I. derece sakatlığı olanlar yaşları ne olursa olsun en az onbeş yıldan beri sigortalı bulunmak ve en az 3600 gün malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi ödemiş olmak, II. derece sakatlığı olanlar yaşları ne olursa olsun en az onsekiz yıldan beri sigortalı olmak ve en az 4000 gün malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi ödemiş olmak, III. derece sakatlığı olanlar yaşları ne olursa olsun en az yirmi yıldan beri sigortalı olmak ve en az 4400 gün malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi ödemiş olmaları şartıyla yaşlılık aylığından” yararlanacaklarını öngörmekte olup, bu koşulların başında ise, öncelikle ve özellikle, “sakatlığı nedeniyle gelir vergisi indiriminden yararlanmaya hak kazanmış olmak” hususunun saptanması önem arz etmektedir. Anılan hususun saptanması işi ise, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanununun 3239 sayılı Kanunla değişik 31/2 maddesine göre, sakatlık indiriminden yararlanmak için, yetkili hastanelerin sağlık kurullarından alınan raporlar, Maliye Bakanlığı bünyesindeki “Merkez Sağlık Kurulu” tarafından değerlendirilerek iş gücü kaybı oranları ve buna göre sakatlık dereceleri belirlenmekte ve bu belirlemeye dayalı olarak da, ilgili şahsın vergi indiriminden yararlanmaya hak kazanıp kazanmadığına; yine idarece karar verilmektedir. Bu durumda, sakatlığı nedeniyle vergi indiriminden yararlanmaya hak kazandığına dair verilen bu idari kararın sigortalının tahsis talebiyle birlikte kuruma ulaşmasıyla, diğer koşulların da varlığı halinde sigortalıya anılan Yasanın 60/C-b maddesi uyarınca yaşlılık aylığı bağlanması yasal gereklilik olmaktadır.

Konuya bu açıdan bakıldığında, Kurum tarafından davacıya ilk defa yaşlılık aylığının bağlanabilmesi için, davacının 193 sayılı Yasaya göre, sakatlık indiriminden yararlanma koşullarını taşıdığının idari kararla belirlenmesi zorunludur. Bu davada çözüme ulaşabilmek için, öncelikle, davacı tarafa, anılan yasal prosedür çerçevesinde Maliye Bakanlığı bünyesindeki “Merkez Sağlık Kurulu”ndan iş gücü kaybı oranı ve buna göre sakatlık derecesi hakkında rapor alması, anılan rapora itiraz halinde, idari yargıya başvurulması için mehil verilerek, bu hususu ön mesele olarak değerlendirerek ve idari aşama sonucuna göre, 506 sayılı Yasanın 60 ve Geçici 87. maddeleri kapsamında yaşlılık aylığı şartları irdelenmelidir.

C-)Davacının talebinin 5510 sayılı Kanunun 28. maddesi kapsamında yaşlılık aylığı tahsisi niteliğinde bulunduğunun anlaşılması halinde ise, anılan maddede belirtilen yasal şartlara göre davacının talebi irdelenmelidir.

5510 sayılı Yasanın 28. maddesinin 5. fıkrasında “Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmet sunucularının sağlık kurullarınca usûlüne uygun düzenlenecek raporlar ve dayanağı tıbbî belgelerin incelenmesi sonucu, Kurum Sağlık Kurulunca çalışma gücündeki kayıp oranının;

C-)Davacının talebinin 5510 sayılı Kanunun 28. maddesi kapsamında yaşlılık aylığı tahsisi niteliğinde bulunduğunun anlaşılması halinde ise, anılan maddede belirtilen yasal şartlara göre davacının talebi irdelenmelidir.

5510 sayılı Yasanın 28. maddesinin 5. fıkrasında “Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmet sunucularının sağlık kurullarınca usûlüne uygun düzenlenecek raporlar ve dayanağı tıbbî belgelerin incelenmesi sonucu, Kurum Sağlık Kurulunca çalışma gücündeki kayıp oranının;

a) % 50 ilâ % 59 arasında olduğu anlaşılan sigortalılar, en az 16 yıldan beri sigortalı olmaları ve 4320 gün,

b) % 40 ilâ % 49 arasında olduğu anlaşılan sigortalılar, en az 18 yıldan beri sigortalı olmaları ve 4680 gün, malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi bildirilmiş

olmak şartıyla ikinci fıkranın (a) bendindeki yaş şartları aranmaksızın yaşlılık aylığına hak kazanırlar. Bunlar 94 üncü madde hükümlerine göre kontrol muayenesine tâbi tutulabilirler.” hükmü ile, sigortalı iken çalışma gücünü kaybeden, ancak kayıp oranı 25. madde çerçevesinde malullük aylığı bağlanmasını gerektirir seviyede olmayan sigortalıların yaşlılık aylığı şartları düzenlenmiş bulunmaktadır. Anılan Kanunun 506 sayılı Kanuna geçiş hükümlerini içeren Geçici 6. maddesinin 7. fıkrasının (d) bendinde ise “…(Değişik bend:17.04.2008-5754 S.K./69.mad) 28 inci maddenin beşinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen 4320 günlük süre ilk defa;

1) Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih ile 31/12/2008 tarihleri arasında sigortalı sayılanlar için 3700 gün olarak,

2) 1/1/2009 tarihinden itibaren sigortalı sayılanlar için ise her takvim yılı başında 3700 güne 100 gün eklenmek suretiyle 4320 günü geçmemek üzere,… uygulanır.” hükmüne yer verilmiştir.

Hal böyle olunca, öncelikle tüm tedavi evrakının davacıdan ve ilgili kurumlardan sorularak temini ile, 5510 sayılı Yasanın 95. maddesinde öngörülen prosedür çerçevesinde, Adli Tıp Genel Kurulundan, davacının tahsis talep tarihi itibariyle ve sonrasında çalışma gücü kayıp oranı tereddüde yer vermeyecek şekilde belirlenerek, bu aşamadan sonra, davacının yukarıda zikredilen 28. maddenin 5. fıkrası çerçevesinde yaşlılık aylığı şartlarına haiz olup olmadığı irdelenmelidir.

Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10603, Karar No: 2017/685, Tarih: 01.02.2017

**20. Hukuk Dairesi         2015/10603 E.  ,  2017/685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacılar ... ve ... vekili ile davalı ... ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Hükme esas alınan raporda incelendiği bildirilen 1959 tarihli memleket haritasının dayanağı, hava fotoğrafları ile 1985 tarihli memleket haritasının dayanağı hava fotoğraflarının ilgili yerlerden getirtilmesi, bundan sonra;

2) Dava dosyasının, hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritalarının ve hava fotoğraflarının ölçeğini kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritası hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, davacılar tarafından davaya konu edilen bölümlerin konumunu çevre parsellerle birlikte memleket haritaları ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak taşınmazların niteliği ile varsa üzerindeki ağaçların cinsi, yaşı, dağılımı ve kapalılık oranı ile tasarruf sınırlarının bulunup bulunmadığı ve kullanılan yerlerden olup olmadığı hususlarının açıklanması, ayrıntılı anlatımı içeren müşterek imzalı ek rapor kendilerinden alınarak dosya içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 01/02/2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4014, Karar No: 2021/4610, Tarih: 01.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/4014 E.  ,  2021/4610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

I-2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde:

Sanığa yüklenen suçun Kanun’daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe 31.12.2008 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

II-2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde:

Sanık hakkında 2009, 2010, 2011 takvim yıllarında POS cihazlarından gerçek bir alım ve satıma dayanmayan komisyon karşılığı kredi kartı çekimleri yapmak sureti ile sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında, sanığın sahte fatura düzenlemediğini, vergilerini ödediğini savunması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından;

1-Sanık hakkında ilgili takvim yıllarında tefecilik suçu yönünden soruşturma ve kovuşturma yapılıp yapılmadığın araştırılması, var ise dava dosyasının getirtilerek incelenmesi, bu davayı ilgilendirebilecek ve delil olabilecek belgelerin örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

2-İlgili vergi dairesinden sanığın adlarına fatura düzenlediği ve mükellefiyeti olan kişiler hakkında sahte fatura kullanma suçuna ilişkin karşıt inceleme yapılıp yapılmadığının sorulması, yapılmış ise raporlarının onaylı örneklerinin istenmesi, aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması, faturaları düzenleyen şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kime verdiklerinin sorulması,