muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3179, Karar No: 2022/19295, Tarih: 21.11.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/3179 E.  ,  2022/19295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, sahte fatura kullanma, defter, kayıt ve belgeleri gizleme

...

...

...

Katılan vekilinin temyiz isteminin, sanık hakkında “defter, kayıt ve belgeleri gizleme” suçundan kurulan beraat hükmüne; sanığın temyiz isteminin ise, mahkûmiyet hükümlerine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1-Defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçu yönünden:

Defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçunun, varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve saklama mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin vergi incelemesine yetkili kimselere ibraz edilmemesi ile oluştuğu, 213 sayılı VUK'nin 253. maddesi uyarınca defter ve belgelerin ait olduğu yılı takip eden takvim yılından başlamak üzere 5 yıl saklama ve istendiğinde ibraz edilme zorunluluğu bulunduğu anlaşılmakla; somut olayda, 2009-2010-2011 ve 2012 takvim yıllarına ait defter ve belgelerin ibrazı talebini içerir 08.04.2013 tarihli ve AGB-A-857/100-64 sayılı istem yazısının, 09.04.2013 tarihinde ikamet adresinde sanığın babasına tebliğ edilmesine karşın, satış faturaları ile 2 adet alış faturasının ibraz edilmediğinin belirtilmesi, sanığın savunmasında ibraz edemediği belgeleri kaybettiğini beyan etmesi karşısında, dosya içerisinde asılları bulunan isteme yazısı ve tebliğ alındısından da anlaşıldığı üzere, usulüne uygun olarak yapılan tebligata rağmen bir kısım faturalarını ibraz edemeyen sanık yönünden, tüm unsurları itibarıyla oluşan "defter, kayıt ve belgeleri gizleme" suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması gerekirken, hatalı gerekçeyle sanığın beraatine karar verilmesi yasaya aykırı,

2-2009, 2010, 2011, 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçları yönünden:

Hükümden sonra 15.04.2022 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 3, 4, 5 ve 6. fıkra hükümleri uyarınca 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi de gözetilerek öncelikle lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, sahte fatura düzenleme ve kullanma suçları yönünden diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6954, Karar No: 2021/6388, Tarih: 22.09.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/6954 E.  ,  2021/6388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tanıma ve Tenfiz

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır (Tebligat Kanunu md.10). Davalının yurtdışında ikamet ettiği anlaşıldığı halde; dava dilekçesi ve duruşma gününün, yurt dışındaki bilinen en son adresinde değil de, yurt içinde gösterilen adreste tebliğ edilmesi, tebligatı geçersiz kılar. Davalının yokluğunda, delilleri toplanmadan yargılama yapılıp hüküm kurulmuştur. Bu yanlışlık davalının savunma hakkının kullanılmasını engellediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise bozma sebebine göre şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 22.09.2021 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2018/701, Karar No: 2018/5932, Tarih: 11.10.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/701 E.  ,  2018/5932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunca düzenlenen 24.12.2013 tarihli raporda mağdurede travma sonrası stres bozukluğu denilen psikiyatrik bozukluk tespit edildiği, ruh sağlığını bozacak mahiyet ve derecede olan bu tablonun iddia edildiği gibi cinsel istismara bağlı ortaya çıkabileceği gibi, mevcut psikiyatrik tablonun yaş farkı fazla olmayan mağdure ile suça sürüklenen çocuğun; hile, şiddet veya zorlama olmaksızın, erken yaşta cinsel deneyim yaşamasına da bağlı olabileceği ayrıca olay sonrasında gelişen psikososyal stres ve çatışmalar nedeniyle de ortaya çıkabileceği, bunlar arasında tıbben ayrım yapılamayacağı yönünde bilgi verilmesi karşısında; mağdurenin ruh sağlığının mevcut eylem sebebiyle bozulup bozulmadığının kesin olarak tespit edilememesinden dolayı suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 103/6. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Kabule göre de;

Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 103/2, 103/6. maddeleri gereğince hükmedilen 15 yıl hapis cezası üzerinden, aynı Kanunun 31/2. maddesi uyarınca 1/2 oranında indirim yapıldığında bulunan 7 yıl 6 ay hapis cezasının aynı maddenin son cümlesi gereğince 7 yıldan fazla olamayacağı ve TCK'nın 62. maddesinin de bu ceza üzerinden tatbiki gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde uygulama yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, katılan mağdure vekili ile suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15844, Karar No: 2023/18849, Tarih: 04.12.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/15844 E.  ,  2023/18849 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1591 E., 2023/2709 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 15. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/841 E., 2023/102 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve dosyanın davanın yeniden görülmesi için İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kaldırma kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre dava dilekçesinde 26.05.2014-22.02.2016 tarihleri arasındaki dönem için talepte bulunulduğu daha sonraki dönemler yönünden uyuşmazlık bulunmadığı ve bu suretle hükmün ileriye yönelik etkisinin olmadığı anlaşılmakla; hüküm altına alınan ve davalı tarafça temyize konu edilen toplam miktarın Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla temyiz kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine04.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3840, Karar No: 2007/3371, Tarih: 28.09.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/3840 E.  ,  2007/3371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .... İcra Mahkemesi

Mal beyanında bulunmamak suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, takibe konu alacağın günün ekonomik koşulları veya paranın satın alma gücü karşısında bu miktar borcu karşılayacak para veya malın herkesin ev veya üzerinde bulunmasının doğal sayılması gerektiğinden bahisle ceza tertibine yer olmadığına dair, ....İcra Mahkemesinin 27.04.2006 tarihli ve 2006/573-168 sayılı kararını kapsayan dosya aleyhine Adalet Bakanlığından verilen 25.05.2007 gün ve 39761 sayılı kanun yararına bozma talebini içeren Yargıtay C.Başsavcılığının 20.08.2007 gün ve 2007/165202 sayılı tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi,

Tebliğnamede, dosya kapsamına göre, borçlu sanık hakkında İcra Müdürlüğünün 2006/121 sayılı dosyası üzerinden icra takibinde bulunulduğu, ödeme emrinin borçluya tebliğ edilip, takibin kesinleştiği, ancak borçlunun borcunu ödemediği ve İcra ve İflas Kanunu’nun 74.maddesine göre mal beyanında bulunmadığı ve alacağı karşılayacak miktarda malın da haczedilmediğinin anlaşılması karşısında, 26.01.2006 olan suç tarihine göre mal beyanında bulunmayan borçlunun eyleminin, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Kanun ile değişik İcra ve İflas Kanunu’nun 337.maddesine göre suç teşkil edip anılan maddede öngörülen 10 gün disiplin hapsi ile cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde ceza tayinine yer olmadığına karar verilmesinde isabet görülmediğinden kararın bozulması gereğine işaret edilmiştir.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre, mal beyanında bulunmamak eylemi 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 337.maddesinin 1.fıkrasında, "müddeti içinde beyanda bulunmak üzere mazereti olmaksızın icra dairesine gelmeyen veya yazılı beyanda bulunmayan borçlular, alacaklının şikayeti üzerine, icra mahkemesi tarafından on günden bir aya kadar hafif hapis cezasıyla cezalandırılırlar. Borçlunun haczi kabil mallarını alacaklının bildiği veya bilmesi lazım geldiği takdirde yahut borcu karşılayacak miktarda malın haczedilmesi halinde borçluya ceza verilmez." şeklindeki düzenleme ile yaptırım altına alınmış iken, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Kanun'un 7.maddesiyle değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 337.maddesinin 1.fıkrası, "müddeti içinde beyanda bulunmak üzere mazereti olmaksızın icra dairesine gelmeyen veya yazılı beyanda bulunmayan borçlu, alacaklının şikayeti üzerine, on gün disiplin hapsi cezası ile cezalandırılır. Alacaklının alacağını karşılayacak miktarda malın haczedilmesi veya borcun ödenmesi halinde, bu ceza düşer." ifadesi ile müeyyide altına alınmak suretiyle değiştirilmiştir. Görüleceği üzere önceki

düzenlemede bulunan "Borçlunun haczi kabil mallarını alacaklının bildiği veya bilmesi lazım geldiği takdirde" ifadesine, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Yasa ile değişik İcra ve İflas Kanunu'nun 337.maddesinde yer verilmemiştir.

düzenlemede bulunan "Borçlunun haczi kabil mallarını alacaklının bildiği veya bilmesi lazım geldiği takdirde" ifadesine, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı Yasa ile değişik İcra ve İflas Kanunu'nun 337.maddesinde yer verilmemiştir.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun "Tanımlar" başlıklı 2.maddesinin 1.fıkrasının (L) bendinde disiplin hapsinin tanımı; "Kısmi bir düzeni korumak amacıyla yaptırım altına alınmış olan fiil dolayısıyla verilen, seçenek yaptırımlara çevrilemeyen, ön ödeme uygulanamayan, tekerrüre esas olmayan, şartlı salıverilme hükümleri uygulanamayan, ertelenemeyen ve adli sicil kayıtlarına geçirilmeyen hapsi ifade eder." şeklinde yapılmıştır.

Disiplin hapsi için yapılan bu tanım, hapsen tazyik yaptırımını da kapsar niteliktedir. Konu öğretide ele alınmış ve disiplin hapsinin niteliği şu şekilde açıklanmıştır. "Kişinin yükümlülüğe aykırı davranmamak konusunda mecburiyeti bulunmamaktadır. Ancak, kişi bazı durumlarda bir yükümlülüğe uygun davranmaya belli ölçüde icbar edilebilmektedir. Başka bir deyişle kişi, bazı durumlarda yükümlülüklerinin gereğini yerine getirmesini sağlamak için belli ölçüde icbar edilebilmekte ve bu amaçla bir süreye kadar hürriyetinden yoksun bırakılabilmektedir. Bu hürriyetten yoksun bırakma olgusu, bir disiplin hapsi niteliği taşımaktadır. Ancak, yükümlülüğün yerine getirilmesi halinde, bu yaptırımın uygulanmasına derhal son verilmektedir. Bu bakımdan söz konusu disiplin hapsine ilişkin olarak kanunda sadece azami bir süre belirlenmektedir. Kişi kendisine terettüp eden yükümlülüğün gereğini yerine getirmeye zorlamak amacıyla ancak belli bir süreye kadar hürriyetinden yoksun bırakılabilecektir. Bu sürenin dolması halinde; kişi, yükümlülüğünün gereğini yerine getirmemiş olsa bile hürriyetinden yoksun bırakılmasına ilişkin yaptırım uygulanmasına son verilerek serbest bırakılacaktır. Bu nedenle söz konusu disiplin hapsine, kanunda tazyik hapsi denilmiştir. (Doç.Dr.İzzet Özgenç, Ceza Hukuku Genel Hükümler, 3.Bası, Sh.623)

Bu çerçevede, 1.6.2005 tarihinden sonra mal beyanında bulunmamak fiilini işleyen borçlu sanıklar hakkında; önceki düzenlemede bulunan "borçlunun haczi kabil mallarını alacaklının bildiği veya bilmesi lazım geldiği takdirde" ifadesine 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5358 sayılı yasa ile değişik İİK.nun 337.maddesinde yer verilmediği gözetildiğinde, kişinin yükümlülüğünü yerine getirmesini sağlamak için belli ölçüde icbar edilebileceğinin, bu amaçla bir süreye kadar hürriyetinden yoksun bırakılabileceğinin kabulü gerekir.

Somut olayımızda, ....İcra Mahkemesinin 27.04.2006 tarihli ve 2006/573-168 sayı ile verilen, takibe konu alacağın günün ekonomik koşulları ve paranın satın alma gücü karşısında, bu miktar borcu karşılayacak para veya malın herkesin ev ve üzerinde bulunmasının doğal sayılması gerektiği gerekçesiyle sanık hakkında ceza tayinine yer olmadığına karar verilmesi isabetsizdir.

Somut olayımızda, ....İcra Mahkemesinin 27.04.2006 tarihli ve 2006/573-168 sayı ile verilen, takibe konu alacağın günün ekonomik koşulları ve paranın satın alma gücü karşısında, bu miktar borcu karşılayacak para veya malın herkesin ev ve üzerinde bulunmasının doğal sayılması gerektiği gerekçesiyle sanık hakkında ceza tayinine yer olmadığına karar verilmesi isabetsizdir.

Bu nedenle Yargıtay C.Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine atfen düzenlediği tebliğname yerinde görülmekle Ankara 1.İcra Mahkemesinin 2006/573-168 sayılı kararının BOZULMASINA, dosyanın iadesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.9.2007 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/82, Karar No: 2023/1427, Tarih: 15.05.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/82 E.  ,  2023/1427 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2630 E., 2022/2143 K.

DAVA TARİHİ : 16.05.2015

KARAR : Davanın kısmen kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 7. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/287 E., 2019/181 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar; davalıya ait iş yerinin lokanta işletmeciliği yapılmak üzere 20.08.2010 tarihli sözleşme ile 4 yıllığına kiraladıklarını, 23.07.2008 tarihli ruhsatname gösterilerek kira sözleşmesini imzalamalarının sağlandığını, davalının tüm kat maliklerinden aldığını iddia ettiği ve gösterdiği muvafakatnameye inanılarak kiralananı kiralama amacına uygun hale getirmek için 350.000 TL civarında tadilat ve imalat yapıldığını, daha sonra birtakım kat maliklerinin kiralananın restaurant olarak işletilmesine muvafakatleri olmadığını ve 20.07.2008 tarihli muvafakatnamenin geçersiz olduğunu belirterek belediyeye şikayette bulunduklarını, aynı gerekçelerle Bakırköy Sulh Hukuk Mahkemesi nezdinde dava açıldığını, ahlak ve iyi niyet kaidelerine aykırı hareket edilerek hileli haraket ile kiralanandaki hukuki ayıp gizlenerek zarara uğratıldıklarını, kiraya verenin tekeffül borcuna aykırı davrandığını, iş yerinin belediye tarafından faaliyetten men edildiğini ve kiralanını tahliye etmek durumunda kaldıklarını, 06.06.2011 tarihinde karşılıklı olarak sözleşmenin feshedildiğini ve anahtarının davalıya teslim edildiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, şimdilik 10.000 TL'nin her bir harcamanın yapıldığı tarihten itibaren işleyecek en yüksek faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmişlerdir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı; davanın zamanaşımına uğradığını, davanın kısmi dava şeklinde açılamayacağını, tacir olan davacı tarafın iş yeri işletme ruhsatı alınmasının kendisinin sorumluluğu ve değerlendirmesine tabi olduğunu bilmesi gerektiğini, kiralama anında iş yeri açma ve çalışma ruhsatının bulunduğunu, davacı tarafın da bunu bildiğini, dolayısıyla ruhsata dair bir taahhütte bulunulmadığını, kira sözleşmesinde işyerinin fiziki şartlarında herhangi bir değişiklik yapılmaması gerektiği hususunun yer aldığını, davacı ... tarafından mecura ilave açılımlar, çıkmalar, çıkılan yerlere yerden ısıtmalar, yeni baca yeri gibi hem kira sözleşmesine hemde yönetim planına aykırı geniş çaplı tadilatlar yapıldığını, bu durumun kira sözleşmesine ve yönetim planına aykırılık teşkil ettiğini, Kat Mülkiyeti Kanunu'na aykırı işbu davranışların kendisini diğer kat malikleri tarafından açılan davada haksız yere taraf haline getirerek zarara uğrattığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; kiralananın kira sözleşmesinde kararlaştırıldığı şekilde dükkan (içkisiz restaurant) olarak kullanılabilmesi için ruhsat alınamaması nedeniyle sözleşmenin feshedilerek taşınmazın anahtarının sözleşmenin süresi bitmeden kiralayan davalıya teslim edildiği, kiralananın sözleşmede amaçlanan biçimde kullanılmasının olanaksız hale gelmesi nedeniyle davalının tazminat sorumluluğunun bulunduğu, sözleşmede tadilat bedellerinin mal sahibinden istenilmeyeceğine dair bir düzenleme var ise de, kiralananın kiraya verenin de sorumluluğundan kaynaklı olarak erken tahliye edilmesi sebebiyle tahliye tarihinden sözleşme süresinin sonuna kadar olan süre oranında faydalı ve zaruri masrafların imalat tarihi itibarıyla hesaplanan bedellerinin vekaletsiz iş görme hükümlerine göre tahsili gerektiği, kiralananın kullanılmadığı 06.06.2011-15.08.2014 tarihleri arası 1.165 güne isabet eden dönem için İnşaat Mühendisi bilirkişi tarafından hazırlanan rapor ile 8.378,02 TL; Elektrik Mühendisi bilirkişi tarafından hazırlanan rapor ile 4.286,32 TL faydalı ve zorunlu masraf tutarı hesaplandığı, davacı kiracıların, basiretli bir tacir gibi davranarak taşınmazın gerek hukuki gerekse fiziki özellikleri yönünden gerekli araştırma yapmamaları sebebiyle müterafik kusurları bulunduğundan %50 oranında indirim yapılmak suretiyle toplam 6.332,17 TL'nin davalıdan tahsili gerektiği ve ayrıca dava dilekçesi ile ön inceleme duruşmasında davanın konusunun kira sözleşmesine güvenilerek mecurda yapılan masrafların tazmini olarak belirlendiği, dava konusu edilmeyen bir talebin ıslah suretiyle dava kapsamına alınması mümkün olmadığı, ortada kira sözleşmesinin feshinden kaynaklı kar kaybı tazmini talepli usulüne uygun açılmış bir dava bulunmadığından bu hususta herhangi bir değerlendirme yapılmayacağı gerekçesiyle; davanın kısmen kabulü ile 6.332,17 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraflar istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraflar istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacılar vekili; dava dilekçesinde kira sözleşmesi nedeniyle uğranılan zarara karşılık şimdilik 10.000 TL'nin tahsilinin talep edildiğini, talebin yalnızca tadilatlara ilişkin değil bütünsel olarak kira sözleşmesi nedeniyle uğranılan zarara ilişkin olduğunu, bu sebeple fesihten kaynaklı kar kaybı zararının da hesaplanması gerektiğini, tüm zarar dava edildiğinden ıslahla kar kaybı talep edilebileceğini, ıslahın değerlendirilmediğini ve değer belirlenerek harcı yatırmak üzere süre verilmediğini, tadilat faturalarının yok sayıldığını, bahse konu yer yıkılarak yeniden yapıldığı için keşif de yapılamadığını, bilirkişi raporuna itirazlarının değerlendirilmediğini, tadilatlara ilişkin ilgili meslek odalarından bir köfteci restaurantı için hangi tadilatların gerekli olduğunun, ortalama ne kadar masraf yapılması gerektiğinin sorulması gerektiğini, kusur indirimi yapılmasının haksız olduğunu, gerekli araştırmayı yaptıklarını, kendilerine kusur yüklenemeyeceğini, kiraya verenin ayıptan sorumlu olduğunu ve kiralananı kullanıma hazır bulundurma yükümlülüğü olduğunu, kiraya verenin fesih bildiriminin geçersiz olduğunu ileri sürerek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalılar vekili; davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, kısmi dava açılamayacağını, davalıya yüklenebilecek bir kusur bulunmadığını, ruhsatı bulunan iş yerini kiracıya kiraladığını, davacının yaptığını iddia ettiği tadilatı somut delillerle ispatlayamadığını, bilirkişi tarafından uyumlu ve tutarlı görünen faturalar hesaba katılmış ise bu fatura konusu tadilatların kiralanana yapıldığının ispatlanamadığını ileri sürerek; İlk Derece Mahkemesi kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; kira alacağı dışında kira sözleşmesine dayalı olarak açılan alacak ve tazminat davalarının on yıllık zamanaşımı süresine tabi olduğu, davacının talebi imalat ve tadilatların tazmini olduğundan davanın belirsiz alacak davası olarak açılabileceği, dava konusu edilmeyen bir şeyin ıslah yoluyla davaya eklenmesine ve dava konusu haline getirilmesine yasal açıdan olanak bulunmadığı, ıslahın açılmış bir davada taraflarca yapılmış usule ilişkin işlemler için yapılabileceği ve bu bağlamda yargılaması devam eden bir dava içinde ıslah ile ikinci bir davanın eklenmesi olanağı bulunmadığı, dava dilekçesi ve ön inceleme duruşmasında davanın konusunun kira sözleşmesine dayanılarak kiralananın kiralama amacına uygun hale getirilebilmesi için yapılan tadilat ve imalat masraflarının tazmini olarak belirlendiği, tespit edilen tazminat miktarının dosya kapsamına uygun olduğu gerekçesiyle, tarafların istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ