muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1696, Karar No: 2020/1268, Tarih: 15.06.2020

**1. Ceza Dairesi         2018/1696 E.  ,  2020/1268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, silahla tehdit

HÜKÜM : 1-Sanık ... hakkında ...'ı öldürme suçundan dolayı TCK'nin 81/1, 53/1, 63. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası,,

2-Sanık ... hakkında katılanlar ... ve ...'e yönelik silahla tehdit suçundan TCK'nin 106/2, 43/1-2, 53/1. maddeleri gereğince 6 yıl hapis cezası,

3-Sanık ... hakkında katılanlar ... ve ...'e yönelik silahla tehdit suçundan TCK'nin 106/2, 43/1-2, 53/1. maddeleri gereğince 6 yıl hapis cezası,

4-Sanık ... hakkında ...'ı öldürme suçundan beraat,

5-Sanık ... hakkında ...'ı kasten öldürme, katılanlar ... ve ...'i kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından beraate ilişkin Ankara 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/04/2017 tarih ve 2017/12 esas, 2017/102 karar sayılı kararına yönelik istinaf istemlerinden; sanıklar ... ve sanık ... haklarında silahla tehdit suçları nedeniyle kurulan hükümler yönünden CMK'nin 280/1-a, 303/1-c ve 280/1-a maddeleri uyarınca hukuka aykırılığın düzeltilerek istinaf başvurularının esastan reddi, diğer hükümler yönünden ise istinaf başvurularının esastan reddi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükmedilen ceza miktarına göre sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin, 5271 sayılı CMK’nin 299. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Sanık ... hakkında maktul ...’a karşı kasten öldürme, mağdurlar ... ve ...’e karşı nitelikli tehdit, sanık ... hakkında mağdurlara karşı nitelikli tehdit suçlarından kurulan mahkumiyet, sanık ... ve ... haklarında maktul ...’a karşı kasten öldürme, sanık ... hakkında mağdurlara karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından kurulan beraat hükümleri katılanlar ..., ..., ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiş ise de, 5271 sayılı CMK’nin 294/1 ve 295/1. maddeleri uyarınca temyiz dilekçesi temyiz sebepleri içermediğinden, katılan vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nin 298. maddesi gereğince REDDİNE, Üye ...’in katılan vekilinin temyiz talebi ile kararın incelenmesi gerektiği yönündeki karşı oyu ve oy çokluğu ile karar verilerek, sanık ... hakkında maktul ...’a karşı kasten öldürme, mağdurlar ... ve ...’e karşı nitelikli tehdit, sanık ... hakkında mağdurlara karşı nitelikli tehdit suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleri sanıklar ... ve ... müdafilerinin temyiz talepleri ile sınırlı olarak incelenmiştir.

Sanık ... hakkında maktul ...’a karşı kasten öldürme, mağdurlar ... ve ...’e karşı nitelikli tehdit, sanık ... hakkında mağdurlara karşı nitelikli tehdit suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 23.06.2017 gün ve 2017/1051 E. 2017/1190 K. sayılı kararında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin temyiz dilekçesi ve duruşmalı incelemedeki öldürme ve tehdit kastının olmadığına, meşru müdafaanın varlığına, sanık ... müdafiinin tehdit kastının olmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, aynı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Ankara 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, sanık ... hakkında tayin olunan ceza miktarı ile tutuklu kaldığı süre dikkate alınarak sanık ... müdafiinin tahliye talebinin reddine, 15/06/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.

KARŞI OY:

Katılan vekilinin yasal süresinde temyiz dilekçesi vererek temyiz iradesini gösterdiği bu dilekçenin yeterli olduğu ve katılanlar vekilinin temyiz talebi doğrultusunda da kararın incelenmesi gerektiği düşüncesi ile Dairemiz çoğunluğunun temyiz talebi içermeyen katılan vekilinin temyiz talebinin reddine dair çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

Şöyle ki;

5271 sayılı CMK'de olağan kanun yolları başlığı altında yer alan 294/1.md: Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır, 295.md: Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir, 298. md: Yargıtay...... ya da temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa temyiz istemini reddeder, 301 md: Yargıtay yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında inceleme yapar şeklinde düzenlemeler yapılmakla Bölge Adliye Mahkemelerinden geçerek Yargıtay incelemesine tabi olan dosyalarda temyizin ancak temyiz dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılabileceğini düzenlemiştir.

Yine 5271 sayılı CMK'de olağanüstü kanun yolları başlığı altında 5271 sayılı CMK'nin 308. maddesinde Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itiraz yetkisini düzenlemiştir.

CMK'nin 308. md: Yargıtay ceza dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, re'sen veya istem üzerine, ilâmın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kuruluna itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz.

Yine 5271 sayılı CMK'de olağanüstü kanun yolları başlığı altında 5271 sayılı CMK'nin 308. maddesinde Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itiraz yetkisini düzenlemiştir.

CMK'nin 308. md: Yargıtay ceza dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, re'sen veya istem üzerine, ilâmın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kuruluna itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz.

İtiraz üzerine dosya, kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderir.

5271 sayılı CMK'nin 232. maddesinin başlığında hükmün gerekçesi ve hüküm fıkrasının içereceği hususlar düzenlenmiş olup CMK'nin 232/6. fıkrasında; Hüküm fıkrasında, 223'üncü maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir. şeklinde düzenlenmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulumuzun kendisine itirazen gelen bir dosyada sadece itiraz sebepleriyle sınırlı kalmayıp dosyada bulunan Yasaya aykırılıkların tamamını re'sen inceleyip bu hususlarda kararlar verdiği bilinmektedir.

Görüldüğü üzere aynı yasada olağan kanun yollarından temyiz yolunda temyiz davasını açan sanık veya katılan tarafın veya müdafilerinin dilekçesinde sebep bildirme zorunluluğu getirilmiş (CMK'nin 294/1) sebepten yoksun sadece kendi aleyhine verilen karara karşı temyiz hakkının kullandığını yasal süreleri içerisinde yargı merciine bildiren ve kararı davaya temyiz ediyorum diyen tarafın talebinin ise temyiz sebebi içermemesi nedeniyle reddolunacağını yasa koyucu hüküm altına almıştır. (CMK 298. md.)

Yasa koyucu CMK'nin 232/6. maddesinde kararı veren mahkemenin hükmünde bu karara karşı yasa yollarının neler olduğunu süresini ve merciini tereddüte mahal vermeyecek şekilde kararında belirtmesi gerektiğini belirtmiş ancak bu düzenlemeden daha sonra yürürlüğe giren mevzuatla mahkeme kararlarının temyizinin sebep içermesi gerektiği sebepsiz temyizin geçerli olmayacağı öngörülemediğinden olacak ki mahkemenin kararında temyiz sebebinin de dilekçede bulunması gerektiğini mahkemenin kararında bildirilmesi yasada düzenlenmemiştir. Uygulamada da böyle bir bildirim yapılmamaktadır.

CMK'deki temyiz sebebi ile bağlılık ilkesi uygulanacak ise temyiz sebebi bildirilmeden yapılan temyizlerin geçersiz sayılacağını ve hak kayıplarının yaşanabileceğini açıkça gören yargı mercilerinin bunun CMK'nin 232/6. md gereği davanın taraflarına kısa kararın son kısmında açıkça bildirilmesinin yasanın zorunlu bir sonucu olduğunu düşünmekle beraber yürürlükte olan mevzuat gözönüne alındığında herhangi bir hukuk eğitimi almayan ve ceza davasına taraf olan kişinin veya ilgili tarafın avukatının istinaf mahkemelerinden aleyhine çıktığını düşündüğü kararı sebep bildirmeksizin süresinde temyiz etse dahi bu temyizin yargıtay dairesince reddolunacağı ancak Yargıtay Cumhuriyet Savcısının ilgili Yargıtay Dairesinin kararına karşı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna itiraz etme hakkını kullanırken hiçbir sebep bildirmek zorunda olmadığı bununda vatandaşın aleyhine olarak 1982 Anayasasının 10, 11, 36, 90 maddeleri ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6 ve 10. maddelerinde karşılıklarını bulan kanun önünde eşitlik ve silahların eşitliği ilkelerine aykırılık teşkil ettiğini, yasal düzenlemelerin millet adna TBMM tarafından yapıldığını ancak bunların ilahi metinler olmayıp uygulayıcılar tarafından eksik, yanlış veya hakkaniyete aykırı olanlar var ise bunların belirlenip düzeltilmesinin de yasalarda düzenlendiği, usuli bir düzenlemeyi bilemediği için yasal süresi içerisinde temyiz dilekçesini sebep bildirmeden veren davanın tarafı veya taraf avukatının temyiz talebinin usul hükmü gereği sebep bildirilmediği düşüncesi ile reddolunmasının hukuki ve vicdani olmadığını sadece kanuni olduğunu ancak hakimin görevinin kanunu değil hukuku uygulamak olduğunu düşündüğümden Ceza Muhakemesinin odak noktası sayılan maddi gerçeğin ortaya çıkmasını engelleyecek mahiyetteki bu usul hükümlerinin davaya konu olaya uygulanması yerine öncelikle bu hükümlerin 1982 Anayasasına aykırılığı düşüncesi ile Anayasa mahkemesine iptal talebi ile gidilmesi bu kabul edilmeyecek ise Yargıtay dairemiz tarafından CMK'de sanık lehine kıyasın yasak olmadığı dikkate alınarak CMK'nin 294/1. madde hükmündeki sebeple bağlılık kuralının CMK'nin 308. maddesindeki sebep bildirmenin zorunlu olmadığı şeklinde yorumlanması gerektiği ve sebep bildirilmese ve hatta taraf müdafii tarafından verilse dahi temyizen incelenme iradesinin belirlenebildiği dosyaların usule aykırılık nedeniyle reddedilip toplumun adalete,devlete,hukuka olan inancının sarsılmasını önlemek ve ihkakı hak yolunun açılmasının önüne de geçmek gerektiği düşüncesi ve gerekçesi ile çoğunluğun kanaatine usul yönünden muhalifim. Saygılarımla.

15/06/2020 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı ...'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'un yokluğunda 18/06/2020 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2011/4827, Karar No: 2012/14004, Tarih: 10.09.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/4827 E.  ,  2012/14004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, iş kazası sonucu %39 maluliyete uğrayan davacının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkeme ,ilamında davacının maddi tazminat alacağının SGK dan bağlanan gelirle karşılanmış olması nedeniyle reddine , manevi tazminat isteminin kısmen kabulü ile 75.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine şeklinde karar vermiştir.

Hükme dayanak alınan 07.12.2010 günlü kusur raporunda; olayda davalı işveren ...nin %30 ,kazazede davacının %30 oranında kusurlu oldukları ,meydana gelen olayda %40 kötü tesadüf ve kaçınılmazlık faktörününde etkili olduğunun, davaya konu iş kazasının çelik telin rulo yapılarak toplanması işinde uygun ve yeterli güvenlik önlemlerinin alınmaması ,uygun kişisel koruyucu gözlük kullanılmaması ,dikkatli ve tedbirli çalışılmaması ve çalışan işçilere ortaya çıkacak riskler konusunda yeterli eğitimler verilmemesi ,bu tedbirlerin yanısıra kötü tesadüf olarak çırpan ve sıçrayan çelik telin kazazedenin gözüne isabet etmesi şeklinde meydana geldiği belirtilmiştir.

Kaçınılmazlık, hukuksal ve teknik anlamda, fennen önlenmesi mümkün bulunmayan başka bir anlatımla, işverence mevzuatın öngördüğü tüm önlemlerin alınmış olduğu koşullarda dahi önlenmesi mümkün bulunmayan durum ve sonuçları ifade eder.

İnsan yaşamının kutsallığı çevresinde işverenin, işyerinde işçilerin sağlığını ve iş güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu İş Kanununun 77.maddesinin açık buyruğudur.

Somut olayda çelik telin rulo yapılarak toplanması işinde uygun ve yeterli güvenlik önlemleri alınmış ,uygun kişisel koruyucu gözlük kullanılmış ,dikkatli ve tedbirli çalışılmış ve kazazede işçiye ortaya çıkacak riskler konusunda yeterli eğitimler verilmiş olsaydı davaya konu iş kazası meydana gelmeyecek ve kazazede işçi de %39 oranında malul kalmayacaktı.

Bu açıklamalar ışığında meydana gelen iş kazasında kaçınılmazlık faktörünün yeri yoktur.

Somut olayda çelik telin rulo yapılarak toplanması işinde uygun ve yeterli güvenlik önlemleri alınmış ,uygun kişisel koruyucu gözlük kullanılmış ,dikkatli ve tedbirli çalışılmış ve kazazede işçiye ortaya çıkacak riskler konusunda yeterli eğitimler verilmiş olsaydı davaya konu iş kazası meydana gelmeyecek ve kazazede işçi de %39 oranında malul kalmayacaktı.

Bu açıklamalar ışığında meydana gelen iş kazasında kaçınılmazlık faktörünün yeri yoktur.

Oysa, hükme dayanak alınan bilirkişi heyeti raporunda; bilirkişiler, İş Kanununun 77.maddesinin öngördüğü koşulları göz önünde tutarak ve özellikle, işverenin uygun araç ve koşulları oluşturmadığı da dikkate alınarak, işyerinin niteliğine göre, işyerinde uygulanması gereken İş Sağlığı ve Güvenliği Yönetmeliğinin ilgili maddelerini incelemek suretiyle, işverenin, işyerinde alması gerekli önlemlerin neler olduğu, hangi önlemleri aldığı, hangi önlemleri almadığı, alınan önlemlere işçinin uyup uymadığı gibi hususlar ayrıntılı bir biçimde incelemek suretiyle kusurun aidiyeti ve oranı hiç bir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek biçimde, saptamadıkları anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, kusur raporunun, İş Kanununun 77.maddesinin öngördüğü koşulları içerdiği giderek hükme dayanak alınacak nitelikte olduğu söylenemez.

Mahkemece yapılacak iş; işçi sağlığı ve iş güvenliği konularında uzman farklı bilirkişilere konuyu yeniden yukarıda açıklandığı biçimde inceletmek, verilen rapor dosyadaki bilgi ve belgelerle birlikte değerlendirilmek, belirlenecek kusur oranını tazminat hesabında dikkate almak ve sonuca göre karar vermekten ibarettir.

SONUÇ: Hükmün sair temyiz itirazları incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle taraflar yararına BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 10/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3498, Karar No: 2020/1445, Tarih: 20.02.2020

**10. Hukuk Dairesi         2019/3498 E.  ,  2020/1445 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalılardan ... Çelik Enerji Tersane ve Ulaşım Sanayi A.Ş.'ye vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine eklenen ikinci fıkrasında gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir. Muhatabın adresi davacı tarafından bildirilecek ve normal tebligat çıkarılacaktır. Bildirilen adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi veya başka bir adresi olması arasında fark bulunmamaktadır. Bildirilen adrese çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, tebligat, muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre çıkarılacaktır. Tebligat Kanunu'nun 10/2 ve 21/2. maddelerini farklı şekilde yorumlayarak başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddeye göre tebligat çıkartılması doğru olmaz.Bu davranış Anayasa'nın 36. maddesine aykırı olur ve muhatabın savunma hakkının kısıtlanması anlamına gelir. Hem yasa metninde, hem yasanın uygulanmasını gösteren yönetmelikte ve hem de madde gerekçesinde muhatabın sadece adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin bilinen adres olarak bildirilmesi halinde doğrudan doğruya Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebligat yapılacağı açıklamasına yer verilmemiş, bilakis bildirilen adrese tebligat yapılamaması halinde 21/2. maddeye göre tebligat yapılacağı önemle vurgulanmıştır. Adres kayıt sistemindeki adres, tebligat yapılamayacağı açıkça anlaşılan bir adres olmadığı için öncelikle normal bir tebligat çıkartılarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesinde ve Tebligat Yönetmeliği'nin 30. maddesinde muhatap lehine olan araştırmaların yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işleminin yerine getirilmesi gerekir.

Somut davada davalılardan ... adına çıkan gerekçeli karar ve davacı kurum temyiz dilekçesine dair tebligatların, yukarıda belirtilen usullere aykırı olarak, öncesinde normal tebligat çıkartılmadan doğrudan mernis adresi yazılmak suretiyle Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi çerçevesinde, gerekçeli kararın doğrudan mahalle muhtarına, kurum temyiz dilekçesinin ise Mernis adresinde çalışanına tebliğ edilmek suretiyle usulsüz tebliğinin söz konusu olduğu anlaşılmaktadır. Yukarıda anlatılanlar çerçevesinde, gıyabi hükmün ve temyiz dilekçesinin davalının mernis sisteminde kayıtlı görünen adresine ilgili mevzuat hükümleri uyarınca usule uygun bir şekilde tebliği sağlanıp temyiz süresi geçtikten ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununu Geçici 3. maddesi gereğince, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra, gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.02.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10763, Karar No: 2015/13540, Tarih: 17.11.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/10763 E.  ,  2015/13540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu...Mahallesi çalışma alanında bulunan 156 ada 5 parsel sayılı 105.52 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz hibe ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davacı ... adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ..., 2007 yılında yapılan kadastro sırasında tespit harici yol olarak bırakılan bir kısım taşınmazın, kendisine ait 156 ada 5 parsel sayılı taşınmazın devamı olduğu iddiasına dayanarak tescil istemiyle, 12.03.2014 tarihinde dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, 17.07.2014 tarihli bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 43.21 metrekarelik kısmın 156 ada 5 parsel sayılı taşınmaza eklenerek davacı ... adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine temsilcisi ve davalı ... Belediye Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tespit harici yol olarak bırakılan taşınmazın kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği sebebiyle tescili istemine ilişkindir. Kadastro sırasında tescil harici bırakılan dava konusu yer hakkında 4721 sayılı TMK'nın 713/4-5 maddeleri gereğince gerekli yerel ve gazete ilanlarının yapılması gerekmekte olup, somut olayda; mahkemece bu ilanların yapılmadığı anlaşılmaktadır. Ayrıca, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 713. maddesi gereğince tescil davalarında husumet, Hazine ve ilgili kamu tüzel kişisi ile birlikte taşınmaz köy sınırları içerisinde ise köy tüzel kişiliğine, belediye sınırları içerisinde ise ilgili belediye başkanlığına yöneltilmelidir. Somut olayda, husumet...Köyü Tüzel Kişiliğine yöneltilmiş, Hazine ve ... Belediye Başkanlığı davaya dahil edilmiştir. 6360 sayılı Kanun gereğince çekişmeli taşınmazın bulunduğu Bursa Büyükşehir Belediyesinin sınırları il mülki sınırları olarak belirlenmiş, Büyükşehir Belediyesi olan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır. O halde, mahkemece, öncelikle dava, Bursa Büyükşehir Belediye Başkanlığına da usulüne uygun davetiye ile bildirilerek taraf teşkili sağlanmalı, TMK 713/4-5 maddeleri gereğince yasal ilanlar yapılarak itiraz süresi beklenmeli, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece belirtilen hususlar göz ardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden Belediye Başkanlığına iadesine, 17.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.