muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2086, Karar No: 2015/11344, Tarih: 27.04.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/2086 E.  ,  2015/11344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı şirket vekili tarafından, borçlu aleyhine başlatılan genel haciz yolu ile ilamsız takibin, borçlunun yasal süresinde itirazı olmadığından kesinleştiği ve borçlunun ev yemekleri yapımı ile iştigal ettiği, iş yerindeki eşyaların 02.04.2014 tarihinde haczedildiği, borçlunun 08.04.2014 tarihinde icra mahkemesine başvurusunda; hacze konu beyaz renkli ahşap yemek masası, sanayi lokanta dolabı, boş tezgah kapaklı, 2 metrelik tezgah, fırınlı ocak, bulaşık makinası, çift kapılı dondurucudan ibaret olan eşyaların geçimi için zorunlu olması nedeniyle haczedilemeyeceğini ileri sürerek İİK’nun 82/1-2. maddesine dayalı olarak hacizlerin kaldırılmasını talep ettiği, mahkemece; şikayetin kabulü ile belirlenen eşyalar üzerindeki haczin kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmıştır.İİK’nun 82. maddesinin 1. fıkrasının 4. bendi gereğince; borçlunun sanat ve mesleği için lüzumlu olan alet, edevat ve kitapları haczedilemez. Ancak, bunun için borçlunun haciz sırasında bir meslek veya sanatla uğraşıyor olması ve kendisi ile ailesinin geçimini anılan meslek ve sanatla sağlaması gerekir.Yukarıda yer verilen madde gereğince haczedilemeyecek malların kapsamını tayin edebilmek için sanat sözcüğü ile eş anlamda kullanılmış olan meslek kavramını, teşebbüsten ayıracak kıstasların açıklanması gerekir. Çünkü, borçlu bir meslek sahibi sayıldığı takdirde, bu mesleği ile ilgili alet, edevat ve kitapları haczedilemeyecek, aksine, bir teşebbüs sahibi sayıldığı zaman ise, bu teşebbüsün malları sermaye ağırlıklı olup haczedilebilecektir. Şikayet konusu incelenirken borçlunun yaptığı işte, sermaye ile emeğin karşılıklı oranları tespite çalışılır ve emeğin değerinin, sermayenin değerinden daha fazla olduğu görülürse “bir mesleğin” varlığına, aksi takdirde “bir teşebbüsün söz konusu olduğuna” hükmedilir (Hukuk Genel Kurulu’nun 02.12.1972 tarih 1972/572-974 sayılı kararı).

Bu durumda bir malın haczedilebilirliği yönünden “meslek” ve “teşebbüs” kavramlarının birbirinden ayırt edilmesi gerekir. Borçlunun icra ettiği işte, kişisel emek ve faaliyeti ön planda ise, bu bir meslektir. Borçlunun uğraşında yardımcı iş gücü ve sermaye unsurları ağırlıkta ise, teşebbüs söz konusudur.Somut olayda; bir ticari işletme dolayısıyla teşebbüs olan ev yemekleri lokantasında haczedilen eşyalar, sermaye ağırlıklı olduklarından, borçlunun lokantacılık mesleğini yürütmesi için zorunlu alet ve edevattan kabul edilemez. Bu durumda borçlunun ekonomik faaliyeti, bedeni çalışmasından ziyade, sermayesine dayandığından, mahcuz malların haczedilmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmamaktadır.

O halde; mahkemece, haczedilen eşyalara ilişkin şikayetin reddi gerekirken yazılı gerekçe ile istemin kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4198, Karar No: 2015/8562, Tarih: 04.05.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/4198 E.  ,  2015/8562 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, davacının 5510 sayılı Kanun Geçici madde 4/XI uyarınca, makam ve görev tazminatı verilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1479 sayılı Kanun kapsamında sigortalılığı bulunan ve 01.07.2008 günü itibarıyla anılan Kanun hükümleri gereğince kendisine yaşlılık aylığı bağlanan 06.01.1961 doğumlu davacının, 2004-2009 tarihleri arasındaki dönemde seçimle belediye başkanlığı görevini yürüttüğü, makam ve buna bağlı olarak görev tazminatı ödenmesi istemiyle davalı Kuruma yaptığı başvurunun, 60 yaşını doldurmadığı gerekçesiyle reddedildiği, Kurum işleminin iptali istemi ile eldeki davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık, 5510 sayılı Kanun geçici m.4/XI uyarınca, davacının yaşlılık aylığına yapmış olduğu belediye başkanlığı görevi nedeniyle görev ve makam tazminatının eklenmesi gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Söz konusu 5510 sayılı Kanun geçici m.4/XI hükmüne göre; "...Bu Kanunun yürürlük tarihinden önce, seçimler neticesinde belediye başkanı olarak görev yapmış olup, bu kanunun yürürlük tarihinden önce 5434 sayılı Kanunun bu Kanunla yürürlükten kaldırılan Ek 68 inci maddesine göre makam tazminatı ve buna bağlı olarak temsil veya görev tazminatı ödenenler hariç olmak üzere, sosyal güvenlik kanunlarına göre emeklilik veya yaşlılık aylığı almakta olanlardan; 5434 sayılı Kanunun bu Kanunla yürürlükten kaldırılan 39’uncu maddesine göre aylık bağlanması şartlarını haiz olanlara, bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren, bu kişilerden bu Kanunun yürürlük tarihi itibariyle 5434 sayılı Kanunun bu Kanunla yürürlükten kaldırılan 39'uncu maddesine göre aylık bağlanması şartlarını haiz olmayanlara ise bu şartları haiz oldukları tarihten itibaren 5434 sayılı Kanunun bu Kanunla yürürlükten kaldırılan Ek 68’inci maddesinde belirtilen şartlar da dikkate alınarak, emsali belediye başkanının almakta olduğu makam tazminatı ve buna bağlı olarak temsil veya görev tazminatı tutarı, almakta oldukları emeklilik veya yaşlılık aylıklarına ilave edilmek suretiyle ödenir. ...".

Belirtilen kanun hükmü ile 5510 sayılı Kanundan önce uygulamada görülen, 5434 sayılı Kanuna göre emekli maaşı alan belediye başkanlarına görev ve makam tazminatı

verilirken, SSK veya Bağ-Kur'dan emekli olan belediye başkanlarına görev ve makam tazminatı verilmemesi konusundaki farklı uygulamaların önlenmesi amaçlanmıştır.

Belirtilen kanun hükmü ile 5510 sayılı Kanundan önce uygulamada görülen, 5434 sayılı Kanuna göre emekli maaşı alan belediye başkanlarına görev ve makam tazminatı

verilirken, SSK veya Bağ-Kur'dan emekli olan belediye başkanlarına görev ve makam tazminatı verilmemesi konusundaki farklı uygulamaların önlenmesi amaçlanmıştır.

Ancak, farklı sosyal güvenlik kurumlarından emekli maaşı alan sigortalılar arasındaki bu eşitliğin sağlanması için, öncelikle sigortalıların fiili hizmet sürelerinin eşit olması gerektiği önkoşul olarak aranmıştır. Bu amaçla 5510 sayılı Kanunun Geçici m.4/XI ile mülga 5434 sayılı Kanunun m.39 ve Ek m.68 hükümlerine atıf yapılmış, SSK ve Bağ-Kur'dan yaşlılık aylığı alan belediye başkanlarının, görev ve makam tazminatı alabilmeleri için ayrıca atıf yapılan maddelerdeki koşullara haiz olmaları gerektiği belirtilmiştir. Belirtilen koşuların varlığı halinde 5510 sayılı Kanunun yürürlük tarihi olan 1.10.2008 tarihinden itibaren görev ve makam tazminatının verilmesi mümkün olacaktır. Fakat, bu koşullar gerçekleşmemişse, gerçekleştiği tarihten itibaren görev ve makam tazminatının verilebileceği de m.4/XI hükmünde belirtilmiştir. Böylece, kanun koyucu, atıf yapılan maddelerde belirtilen koşulların gerçekleşmesi halinde sosyal güvenlik kurumları arasındaki (T.C.Emekli Sandığı, SSK, Bağ-Kur) farklı uygulamaların giderilmesini ve eşitliğin sağlanmasını amaçlamıştır.

Açıklanan yasal düzenlemeler karşısında, evvelce belediye başkanlığı hizmeti bulunan, gerek, T.C Emekli Sandığı mensuplarına, gerekse SSK veya Bağ-Kur'dan yaşlılık aylığı alan sigortalılara 5510 sayılı Kanunun Geçici m.4/XI hükmüne göre görev ve makam tazminatı verilebilmesi için şu koşulların gerçekleşmesi gerekmektedir:

1-)Seçimler sonucunda belediye başkanı olarak görev yapmış olmak (5510 sayılı Kanunun Geçici m.4/XI),

2-)Fiilen 25 yıl (9000 iş günü) kesenek karşılık veya prim ödemekle birlikte 60 yaşını doldurmuş olmak yada 15 yıl (5400) kesenek karşılık veya prim ödemekle birlikte 61 yaşını da doldurmuş olmak (5434 sayılı Kanunun m.39/b ve k),

3-)Hizmetin en az 2 yıl süreyle gerçekleşmiş olması (5434 s.K Ek m.68).

Eldeki davaya ilişkin olarak, 5510 sayılı Kanun geçici m.4/XI ile bu maddeyle, atıf yapılan 5434 sayılı Kanunun m. 39 hükümleri uyarınca geçmişte belediye başkanlığı yapan ve SSK yahut Bağ-Kur'dan yaşlılık aylığı alan sigortalılara, ayrıca görev ve makam tazminatı verilebilmesi için 60 yaşı doldurma koşulunun gerçekleşmesinin gerektiği, davacı yönünden 5434 sayılı Kanunun m.39 koşullarının tümünün oluşmadığı belirgin olup davanın reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ :Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 04.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14282, Karar No: 2013/1064, Tarih: 11.02.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/14282 E.  ,  2013/1064 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı suçuna teşebbüs suçundan sanık ...'in, yapılan yargılaması sonunda; eylemi beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçuna teşebbüs suçu kabul edilerek bu suçtan mahkûmiyetine dair ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 21.05.2012 gün ve 2010/346 Esas, 2012/155 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun kabule göre, sanığın katılana karşı cinsel saldırı eylemini değişik zamanlarda birden çok kez işlediğinin anlaşılmasına karşın zincirleme suça ilişkin TCK.nın 43. maddesi uyarınca cezasından arttırım yapılmaması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 11.02.2013 oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8157, Karar No: 2007/12685, Tarih: 01.11.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/8157 E.  ,  2007/12685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı ile imzalanan gözlük ve çerçeve sözleşmesi gereğince kurum personeline verdiği gözlük bedellerinin faturaları kurum kayıtlarına geçmesine rağmen ödenmediğini, yapılan icra takibine itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın iptali ile inkar tazminatını istemiştir.

Davalı, yapılan müfettiş incelemesinde kurum mensuplarının çoğuna organik cam verildiğinin saptandığını, reçeteleri yazan doktor ile davacılar hakkında açılmış ceza davası olduğunu, ödemelerin normal cam üzerinden yapıldığını savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, her ne kadar bilirkişi tarafından saptanan 1.907,49 YTL üzerinden karar verilmesi gerekirse de kısa kararda bu miktarın zuhulen 834,65 YTL olarak yazılmış olduğu ve kısa kararla gerekçeli karar arasında fark olamayacağından davanın 834.65 YTL üzerinden kabulüne karar verilmiş ; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-HUMK 388 ve 389 maddeleri gereğince hükmün gerekçesi ile sonucunun, açık ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekirken; mahkeme kararının gerekçe kısmında hükmedilecek miktarın aslında bilirkişi tarafından hesaplanan 1.907,49 YTl olması gerekirken , kısa karara zuhulen 834,65 YTL yazılması nedeni ile bu şekilde hüküm kurulması mecburiyetinde kalındığı açıklanmış olduğundan, mahkeme kararının gerekçe kısmı ile hüküm kısmının çelişkili olduğu görülmüştür.Hal böyle olunca usul ve yasaya aykırı olan hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

2-Bozma nedenine göre tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerden dolayı mahkeme kararının BOZULMASINA, 2. bentte açıklanan nedenlerden dolayı tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde davacı tarafa iadesine, 1.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5283, Karar No: 2012/36584, Tarih: 08.05.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/5283 E.  ,  2012/36584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyizle ilgili eski hale getirme taleplerine ilişkin karar verme görevinin Yargıtay'a ait olması nedeniyle mahkemenin, sanıkların eski hale getirme isteğinin kabulüne ilişkin 23/02/2011 gün ve 2006/799-2008/884 E-K sayılı ek kararı ile sonraki işlemlerin hukuken yok hükmünde olduğu, bu kapsamda, sanığın yokluğunda verilen hükmün, sorgusunun alındığı sırada bildirmiş olduğu adrese tebliğ edildiği, adreste yer alan sokak isminin “Gelir” olarak yazılması gerekirken sehven “Geliş” olarak yazıldığı, ancak mahalle isminden apartman ve kapı numarasına kadar adresin doğru belirtildiği, Konur mahallesinde “Geliş” sokağın bulunmaması nedeniyle herhangi bir karışıklığın da söz konusu olmadığının anlaşılması karşısında, tebligatın geçerli olduğu ve eski hale getirme talebinin haklı bir nedene dayanmadığı kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın yokluğunda verilip 20.04.2009 tarihinde tebliğ olunan 03.11.2008 tarihli mahkumiyet hükmünün, karardan sonra vekaletnameyle atanan sanık müdafii tarafından yasal süresi geçtikten sonra 16.02.2011 günü temyiz edildiği anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.un 317. maddesi uyarınca temyiz isteminin REDDİNE, 08.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2154, Karar No: 2024/5474, Tarih: 16.05.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/2154 E.  ,  2024/5474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2443 E., 2023/2094 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tirebolu Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2019/233 E., 2021/651 K.

BİRLEŞEN DOSYA :Giresun İş Mahkemesi

SAYISI :2019/487 E., 2021/120 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptaline yönelik asıl dava ile itirazın iptaline yönelik birleşen davadan dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Asıl davada davacı vekili dava dilekçesinde; davacının Tirebolu Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi 16.05.2013 tarih, 2013/50 Esas ve 2013/254 Karar sayılı ilamıyla eşinden boşandığını, boşandıktan sonra ... babası ... ...'dan 3/233076 no.lu dosya ile ölüm aylığı bağlandığını, 09.06.2016 tarihinde eski eşiyle evlendiğini, 3 yıla yakın süre eşinden ayrı kaldığını ve ölüm aylığı aldığını, SGK'nın asılsız ihbar üzerine 46.588,94 TL geri ödeme talep ettiğini, davacının talebe itiraz ettiğini, ancak itirazının kabul edilmediğini, davacının boşandıktan sonra 1 yıla yakın süre babasının ... köyünde ikamet ettiğini, 6-7 ay damadı ve kızının evinde Demirci Mahallesinde kaldığını, 8-9 ay kadar İstanbul Sefaköy'de kaldığını, daha sonra kızı ...'yla İstanbul'da 6-7 ay kaldığını, bu sırada eski eşinin ... köyünde ikamet ettiğini, tarafların yeniden evlenmesi üzerine ölüm aylığının kesildiğini, davacının 2014 yılında babasından gelen maaş hesabına aylık ödeme talimatıyla kızı için kredi çektiğini ancak evlendikten sonra eşinin bu krediyi kapattığını, muvazaalı boşanma olsaydı davacının kredi borcu bitmeden resmi olarak evlenemeyeceğini ve hatta hiçbir zaman nikah yapmayacağını, davalı Kurumun borcu 2 nci evlilikten sonra oluşturduğunu, ihbarın kötü niyetli olduğunu, boşanılan eş ile yeniden evlenilmesinin hayatın olağan akışına uygun olduğunu belirterek, davacının muvazaalı olarak boşanmadığının ve boşanmış olduğu süre içerisinde eski kocasıyla birlikte yaşamadığının ve davacı aleyhine tutulan SGK tutanağının gerçeği yansıtmadığının tespiti ile yersiz ödeme adı altında tahakkuk ettirilen borcun ve faizlerinin tümden iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Birleşen davada davacı Kurum vekili dava dilekçesinde; Kuruma 02.01.2014 tarih ve 1259003 başvuru numaralı dilekçe ile davalı ... ... (...)'ın Giresun ili, Tirebolu ilçesi, ... köyünde dava dışı ... ile anlaşmalı boşanma yaparak yetim aylığı almaya devam ettiğinin, boşanmış oldukları dönemde fiilen birlikte ikamet ettiklerinin ve halen beraber yaşadıklarının ihbar edildiğini, gelen ihbar neticesinde gerekli araştırmalar yapılarak davalının 28.05.2013 tarihinde anlaşmalı olarak boşandığı dava dışı eşi ... ile 09.06.2016 tarihinde tekrar evlenmiş olduğunun, yine davalının aylık almakta olduğu dönemde eşi ile fiilen birlikte yaşamaya devam ettiğinin tespit edildiğini, Kurumca 25.10.2018 tarih ve 2018/FCA/22 sayılı inceleme raporu düzenlendiğini, Kurum denetmenlerince dayanak inceleme raporu ile davalının boşanıp daha sonra tekrar evlendiği dava dışı eşi ... ile davaya konu 23.06.2013 - 22.07.2016 tarihleri arasında fiilen birlikte yaşamaya devam ettiklerinin tespit edildiğini, ...'e Kurum tarafından yapılan yersiz ödemenin tahsil edilmesi gerektiğinden öncelikle davalıya 12.02.2019 tarihinde 2348961 sayılı borç bildirim yazısı gönderildiğini, davalı tarafça herhangi bir ödeme yapılmadığı için davalı borçlu hakkında Giresun İcra Müdürlüğünün 2019/8368 E. sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığını, davalı tarafından takibe itiraz edildiğini beyanla Giresun İcra Müdürlüğünün 2019/8368 E. sayılı dosyasına yapılan itirazın iptali ile takibin devamına, davalının haksız ve kötü niyetli itirazı nedeniyle %20 icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Asıl davada davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; dava dilekçesindeki aleyhe hususları kabul etmediğini, Alo 170'e isimsiz ihbar yapıldığını, çevre soruşturmasında ... ile ...'ın ... köyünde birlikte ikamet ettiklerinin, bir dönem İstanbul'a taşındıklarının, Kurumdan maaş alabilmek için muvazaalı boşanarak bir arada yaşamaya devam ettiklerinin tespit edildiğini, buna ilişkin denetmen raporunda beyanlar olduğunu, adres bilgilerinin de örtüştüğünü, tarafların aynı telefon numarasını ve adresi kullandıklarının tespit edildiğini, tarafların fiili olarak ayrı yaşamadıklarını, Kurumun işleminde hukuka aykırılık olmadığını, davacının yeğeninin evinde yeğeni ve damadıyla 8-9 ay yaşamasının hayatın olağan akışına uymadığını, bu durumun ortaya çıkmasından sonra tarafların yeniden evlendiklerini belirterek, davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada davalı vekili cevap dilekçesinde; hakkında icra takibi yapılmadan önce Tirebolu Asliye Hukuk Mahkemesinin 2019/233 Esas sayılı dosyasında iptal davası açtığını, o dava devam ederken hakkında icra takibi başlatıldığını, muvazaalı boşanma yapmadığını beyanla davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Birleşen davada davalı vekili cevap dilekçesinde; hakkında icra takibi yapılmadan önce Tirebolu Asliye Hukuk Mahkemesinin 2019/233 Esas sayılı dosyasında iptal davası açtığını, o dava devam ederken hakkında icra takibi başlatıldığını, muvazaalı boşanma yapmadığını beyanla davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulüne, Giresun İcra Dairesinin 2019/8368 Esas sayılı dosyasında davacı tarafından davalı aleyhine başlatılan icra takibinde davalı tarafından yapılan itirazın iptali ile davacı tarafından başlatılan icra takibinin devamına, davacı vekili tarafından icra inkar tazminatı talep edildiğinden İİK 67/2 gereği hükmedilen alacağın %20 si tutarında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacı tarafa ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri