muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/10339, Karar No: 2024/3076, Tarih: 13.03.2024

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arsa niteliğindeki davaya konu taşınmaza 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak adil ve hakkaniyete uygun olarak tespit edilen bedelin davalılara ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine karar verilmesi yerindedir.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7275, Karar No: 2019/12063, Tarih: 23.12.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/7275 E.  ,  2019/12063 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 22/3, 62/1, 51/1-3, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin kusur durumuna, eksik incelemeye ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

İstisnai bir kusurluluk şekli olan taksir, 5237 sayılı TCK’nın 22/2. maddesinde “dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla, bir davranışın suçun kanuni tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesi” şeklinde tanımlanmış olup, 5237 sayılı TCK’da, 765 sayılı TCK’da yer verilen, “tedbirsizlik”, “dikkatsizlik”, “meslek ve sanatta acemilik”, “nizamat, evamir ve talimata riayetsizlik”, “kayıtsızlık veya tedbirsizlik”, “hataen ve kayıtsızlıkla”, “müsamaha ve dikkatsizlik” şeklindeki taksir kalıplarına ilgili suç tiplerinde yer verilmemiş, ancak gerek öğretide, gerekse uygulamada, bu taksir kalıplarına yer verilmemiş olmasının, bir eksiklik veya farklılık oluşturmayacağı kabul edilmektedir.

Toplumsal yaşamda belli faaliyetlerde bulunan kimselerin başkalarına zarar vermemek için bir takım önlemler alması ve bazı davranış kurallarına uyma zorunlulukları bulunmaktadır. Bu kurallar toplum olarak yaşama zorunluluğundan doğabileceği gibi, Devletin müdahalesiyle de ortaya çıkabilmektedir. Taksirli suç bu kuralların ihlal edilmesi sonucu belirir, fail tedbirli ve öngörülü davranmamış olduğu için cezalandırılır. Bu bakımdan sorumluluğun nedeni, öngörebilme imkân ve ödevinin varlığına rağmen sonuca iradi bir hareketle neden olmaktan kaynaklanmaktadır.

Öğretide ve yargı kararlarında taksirin unsurları,

a) Fiilin taksirle işlenebilen bir suç olması,

b) Hareketin iradiliği,

c) Neticenin iradi olmaması,

d) Hareketle netice arasında nedensellik bağının bulunması,

e) Neticenin öngörülebilmesi, ancak bu neticenin fail tarafından öngörülmemesi,

şeklinde belirtilmiştir.

Bilinçli taksir kavramı mülga 765 sayılı TCK’nın 45. maddesine 8.1.2003 tarihli ve 4758 sayılı Kanun ile eklenen son fıkra ile hukukumuza girmiş olup, anılan fıkrada, “Failin öngördüğü neticeyi istememesine rağmen neticenin meydana gelmesi halinde bilinçli taksir vardır; bu halde ceza ... arttırılır.” hükmüne yer verilmiş, aynı hüküm, 5237 sayılı TCK’nın 22. maddenin 3. fıkrasında da korunmuştur.

Taksirden söz edilebilmesi için neticenin öngörülebilir olması gerekli ve yeterli olmasına karşılık, bilinçli taksir halinde failin somut olayda ayrıca bu neticeyi öngörmüş olması da gereklidir.

Taksirden söz edilebilmesi için neticenin öngörülebilir olması gerekli ve yeterli olmasına karşılık, bilinçli taksir halinde failin somut olayda ayrıca bu neticeyi öngörmüş olması da gereklidir.

Bilinçli taksirde gerçekleşen sonuç, fail tarafından öngörüldüğü halde istenmemiştir. Gerçekten neticeyi öngördüğü halde, sırf şansına veya başka etkenlere, hatta kendi beceri veya bilgisine güvenerek hareket eden kimsenin tehlike hali, bunu öngörmemiş olan kimsenin tehlike hali ile bir tutulamaz; neticeyi öngören kimse, ne olursa olsun, bu neticeyi meydana getirecek harekette bulunmamakla yükümlüdür.

Bilinçli taksirde netice somut olarak öngörüldüğü halde, istenmemiştir.

Bilinçli taksiri, taksirden ayıran özellik, bilinçli taksirde istenmeyen netice fiilen öngörülürken, taksirde öngörülmemektedir.

Yasada, taksirin bir türü olarak düzenlenmiş bulunan bilinçli taksir esas itibariyle olası kastın sınırlarını daraltıcı bir işlev görmektedir. Bu nedenle, olası kastın anlamı ve sınırları belirlenmeden, bilinçli taksirin kapsamının tayini mümkün değildir.

Olası kast ve bilinçli taksir öngörme unsuru itibariye örtüşmesine rağmen, isteme unsuru bakımından ayrılmaktadır.

Olası kastı bilinçli taksirden ayıran özellik, mümkün ya da muhtemel olarak öngörülen neticenin kabullenilmesi, failin öngördüğü tipik neticenin meydana gelmeyeceğine yönelik bir güveni olmadan hareket etmesidir. Başka bir anlatımla, fail öyle ya da böyle herhalde hareketi gerçekleştirirdim diyorsa olası kast, neticenin gerçekleşeceğini bilseydim hareketi gerçekleştirmezdim, diyorsa bilinçli taksir söz konusudur.

Somut olaya gelince; olay günü katılanın meskun mahal içindeki, iki şeritli, iki yönlü, azami hız limitinin 50 km/s olduğu, yağış dolayısıyla ıslak yolda seyir halindeyken, kendisi ile aynı yönde ve önünde seyreden sanığın idaresindeki otomobili sollamaya başladığı anda, sanığın aracını katılanın aracını sıkıştıracak şekilde yönlendirmesi sebebiyle katılanın solunda kalan park halindeki 3 araca çarpmasını takiben takla atarak durduğu ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı olayda, sanığın meydana gelen neticeyi öngördüğü, bununla beraber öngördüğü tipik neticenin meydana gelmeyeceğine yönelik bir güveni olmadan hareket ettiğinin kabulü ile TCK'nın 21/2.ve 86/2. maddeleri uyarınca "olası kastla yaralama" suçundan cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek "bilinçli taksirle yaralama" suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 23/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10021, Karar No: 2013/13135, Tarih: 24.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/10021 E.  ,  2013/13135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28/02/2012 tarih ve 2011/11-2012/34 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı-karşı davalı vekili, müvekkili şirketin “maxtrans+şekil” markasının tescili için başvurduğunu, davalı şirketin “metrans medium transfer şekil'” ve “metrans şekil” ibareli markaları ile benzerlik bulunduğuna dair itirazının YİDK tarafından kısmen kabul edilerek 06, 07, 35. sınıf mal ve hizmetlerin tescil kapsamından çıkarıldığını, her iki marka arasında şekil itibariyle bir ayniyet ve iltibas yaratma durumunun mevcut olmadığını ileri sürerek TPE YİDK’nun 29.11.2010 tarih ve 2010-M-4550 sayılı kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı- karşı davacı şirket vekili, müvekkilinin “Metrans” markasını 1991 yılından beri çok yoğun bir şekilde sıvı akışkan transferi ile alakalı kullandığını, markaların benzer olduğunu, 06, 07 ve 35. sınıflardaki tescilin reddine dair kurum kararının hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiş,Birleşen davada, YİDK tarafından verilen kısmi ret kararında, “maxtrans” markasının müvekkili temel iştigal konusunu oluşturan 06, 07 ve 35. sınıfların çıkartılmakla beraber ortak olmayan fakat mezkur sınıflarla yakın alakalı 37. ve 42. sınıflarda yer alan hizmetlerin için tescil işlemlerinin devamına karar verildiğini, müvekkilinin temel iştigal konusunu oluşturan sıvı akışkan transferinin temelde bir mühendislik pratiği olduğundan mühendislik hizmetleriyle ve sıvı akışkan transferi için gereken kurulumun inşaat yapmayı gerektirdiğinden inşaat hizmetleriyle yakın alakalı olduğunu ileri sürerek TPE YİDK’nun 29.11.2010 tarih ve 2010-M-4550 sayılı kararının iptalini, 2009/11074 numaralı “maxtrans+şekil” marka başvurusunun tamamen reddini veya tecil edilmişse hükümsüz kılınmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, YİDK kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı TPE vekili, YİDK kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu “Maxtrans” ibaresi ile itiraza mesnet “Metrans” markaları arasında 556 sayılı KHK 8/1-b maddesi uyarınca dava konusu markanın tescilli olduğu 06 ve 07. sınıflarda iltibas ihtimali bulunmadığı, asıl dosya yönünden, YİDK’ nun 29.11.2010 tarih ve 2010-M-4550 sayılı kararının 06 ve 07. sınıftaki emtiaları yönünden hatalı olduğu ve bu sınıflar yönünden anılan kararın iptali koşullarının gerçekleştiği, 35.sınıftaki emtialar açısından ise davalı markası ile iltibas yaratma ihtimali bulunduğu, bu sınıf yönünden YİDK kararının iptali koşullarının oluşmadığı, birleşen dosya davacı markasının, 556 sayılı KHK 8/4 hükmü uyarınca sektöründe bilinen bir marka olmasına rağmen, “maxtrans” markasının 37 ve 42. sınıftaki tesciline engel olacak derecede geniş bir tanınmışlığa sahip olmadığı, YİDK’ nın 29.11.2010 tarih ve 2010-M-4550 sayılı kararının 37 ve 42. sınıflardaki emtialar yönünden yerinde olduğu ve iptali koşullarının oluşmadığı, gerekçesiyle davanın asıl dava yönünden kısmen kabul kısmen reddine, birleşen dosya yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 27,45 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 24.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18811, Karar No: 2014/18647, Tarih: 01.12.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/18811 E.  ,  2014/18647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVACILAR : ... V.D.

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hâkimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, tapu kaydındaki kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, iddianın ispatlandığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacılar, mirasbırakanları ....'ın paydaşı oldukları çekişme konusu 19 parça taşınmazın tapu kayıtlarında soyadlarının yazılmadığını ileri sürerek, mirasbırakan....'in “.....”, mirasbırakan ...'nin “....” olan soyadları eklenerek tapu kayıtlarının düzeltilmesi isteğiyle eldeki davayı açmışlardır.

Bilindiği üzere; taşınmazların, kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet hakkı sahibinin adı, soyadı, baba adı gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme davalarının kaynağını oluşturur. Bu tür davalarda kimlik bilgileri düzeltilirken, taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla mülkiyet aktarımına neden olunmaması gerekir.

Bu davalar, taşınmazın aynına ilişkin bulunduğundan 6100 sayılı HMK’nın 12. maddesi uyarınca taşınmazın bulunduğu yer mahkemesinde açılır.

Tapuda kayıt düzeltilmesi davasını, tapu maliki ile mirasçıları açabilir. Bunun yanı sıra 01.01.2002 tarihinde yürürlüğe giren Türk Medeni Kanununun 702. maddesinin son fıkrası gereğince ortaklardan her birinin topluluğa giren hakların korunmasını sağlayabileceği ve bu korumadan bütün ortakların yararlanabileceği öngörüldüğünden elbirliği mülkiyetinde, ortaklardan her hangi biri de tek başına tapuda murisin kimlik bilgileri ilgili olarak düzeltme isteyebilir. Ayrıca bu davaların, bir başka dava nedeniyle verilen yetkiye dayanılarak açılması da mümkündür. Böyle bir yetki verildiğinde yetkiye dayanarak dava açan kişinin aktif dava ehliyeti vardır.

Tapu Müdürlüğüne husumet yöneltilerek açılması gereken kayıt düzeltme davalarında, mahkemece sağlıklı bir inceleme yapılmalı, kayıt maliki ile ismi düzeltilecek kişinin aynı kişi olduğu kuşkuya yer vermeyecek şekilde saptanmalıdır. Bu saptama yapılırken de aşağıda açıklanan yöntem izlenmelidir.

1-Kimlik bilgilerinde düzeltme yapılması istenen dava konusu taşınmazların tapu kayıtları (ilk tesis ve tedavülleriyle) ve kadastro tutanakları (tespit ve tescile esas alınan tüm dayanak belgeleriyle) ayrıca taşınmazlar kadastrodan sonra edinilmişse buna ilişkin tüm belgeler ile birlikte getirtilmelidir.

1-Kimlik bilgilerinde düzeltme yapılması istenen dava konusu taşınmazların tapu kayıtları (ilk tesis ve tedavülleriyle) ve kadastro tutanakları (tespit ve tescile esas alınan tüm dayanak belgeleriyle) ayrıca taşınmazlar kadastrodan sonra edinilmişse buna ilişkin tüm belgeler ile birlikte getirtilmelidir.

2-Nüfus Müdürlüğünden, dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarında malik olarak görünen kişi ile aynı kimlik bilgilerine sahip bir başka kişi veya kişilerin nüfus kayıtlarının bulunup bulunmadığı araştırılmalı, mevcut ise bu kişi veya kişiler duruşmaya çağrılarak dava konusu taşınmazlarda mülkiyet hakkı iddiaları bulunup bulunmadığı kendilerinden sorulmalı, kaydı düzeltilecek kişilerin nüfus kayıtları, tapu kayıtları ve dayanakları ile bağlantı kurulacak şekilde incelenmelidir.

3-Taşınmazın bulunduğu yerleşim yerinde zabıta aracılığı ile kayıt maliki ile aynı ismi taşıyan başka kişi veya kişilerin bulunup bulunmadığı da araştırılmalıdır.

4-İstem konusunda tanıklar dinlenmelidir.

5-Tüm bu araştırmalar sonucu hala kesin bir kanaat oluşmamış ise mahallinde keşif yapılarak; tanıklar ve varsa tespit bilirkişileri taşınmaz başında dinlenmelidir.

Açıklanan bu hususlar çerçevesinde yapılacak inceleme ve araştırma sonucu, tapu ve nüfus bilgileri arasında bağlantı ve tutarlılık sağlandığında davanın kabulü yoluna gidilmelidir.

Davanın niteliği gereğince, yargılama harcı ve vekâlet ücreti maktu olarak belirlenmelidir.

Tapu Müdürlüğü yasal hasım olduğundan yargılama giderlerinden (ve yargılama giderlerinden olan vekalet ücretinden) sorumlu tutulmamalıdır.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında; mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hükme elverişli ve yeterli olduğu söylenemez.

Şöyle ki; kayıtta yer aldığı şekilde; “...kızı ...” ve “...kızı ....” ile aynı kimlik bilgilerine sahip bir başka kişi veya kişilerin nüfusta kayıtlı olup olmadıkları ilgili nüfus müdürlüğünden sorulmadığı gibi, kayıt malikleri ile aynı ismi taşıyan başka kişi veya kişilerin bulunup bulunmadığı ve kayıt malikleri ile davacının aynı şahıslar olup olmadığının zabıta aracılığıyla araştırılmadığı görülmektedir.

O halde; yukarıda değinilen ilkeler ve olgular çerçevesinde nüfus ve zabıta araştırmaları yapılarak talebe konu taşınmazların malikleri ile davacıların mirasbırakanlarının aynı kişi olup olmadığının duraksamaya yer bırakmayacak şekilde saptanması ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yetinilerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Kabule göre de; karar tarihinden sonra çekişme konusu taşınmazlar imar işlemine tabi tutularak yeni parsel numarası almış olduğu gözetilerek, yeni parsel numaraları üzerinden karar verilmesi gerekirken, kaydı kapatılan parseller üzerinden hüküm kurulmuş olması da isabetsizdir.

Kabule göre de; karar tarihinden sonra çekişme konusu taşınmazlar imar işlemine tabi tutularak yeni parsel numarası almış olduğu gözetilerek, yeni parsel numaraları üzerinden karar verilmesi gerekirken, kaydı kapatılan parseller üzerinden hüküm kurulmuş olması da isabetsizdir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları belirtilen nedenlerle yerindedir. Kabulüyle hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 01.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/30751, Karar No: 2011/25692, Tarih: 22.12.2011

**3. Ceza Dairesi         2011/30751 E.  ,  2011/25692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Eşe karşı basit yaralama

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın yokluğunda verilen hükümde temyiz süresi gösterilmesine rağmen ‘temyiz süresinin tefhimden mi yoksa tebliğden mi başlayacağı açıkça belirtilmediğinden, bir haftalık süreden sonra temyiz eden sanığın temyiz istemi süresinde kabul edilerek ek kararın KALDIRILMASINA, karar verilerek,

Asıl hükmün incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

Sanık hakkında kamuya yararlı bir işte gönüllü olarak çalışma tedbirinin infazı sınırlar şekilde ‘temizlik işinde çalıştırma’olarak belirtilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1.maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK’un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'nun 322. maddesi gereğince hükümden “ temizlik işinde çalıştırma” ibaresinin çıkarılarak “6 ay süreyle kamuya yaralı bir işte çalıstırma seçenek yaptırımına çevrilmesine” şeklinde değiştirilmek suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/12/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9012, Karar No: 2015/12615, Tarih: 14.09.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/9012 E.  ,  2015/12615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, .... taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de gereği tam olarak yerine getirilmemiştir.

Şöyle ki:

1-Dairenin bozma kararında kat mülkiyeti kurulu olan dava konusu taşınmazın değerinin Kat Mülkiyeti Yasası'nın 46. maddesinin son fıkrası hükmü doğrultusunda hesaplanacağı, buna göre de taşınmaz üzerindeki yapının tamamı için Kamulaştırma Yasasının 11. maddesinin 1.fıkrasının (h) bendi uyarınca ...'nca yayımlanan değerlendirme tarihindeki resmi birim fiyatları ve yapı maliyetleri hesaplarını gösteren listelere göre (yıpranma payı da düşülerek) değer verildikten sonra arsa bedeli ile yapı değerleri toplanıp kamulaştırmaya konu edilen bağımsız bölümün tapu kaydında yazılı olan arsa payına oranlanmasıyla o bağımsız bölümün kamulaştırma bedelinin tespit edilmesi gerektiği belirtilmesine rağmen, bozma ilamından sonra alınan ve açıklanan esaslara uygun olmayan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

2-Bilirkişi kurulu raporunda somut emsal alınarak incelenen taşınmazın değerlendirmeye esas alınan satışlarının alıcı, satıcı ve satış bedelleri ile satışa konu miktarlarını gösteren resmi akit tabloları ve tapu kayıtları ile bu satışlar ihale yolu ile yapılmışsa buna ilişkin bilgi ve belgeler mahkemece dosyaya getirtilip rapor bu yönden denetlenmediği gibi, bilirkişi raporundaki açıklamalara göre somut emsal olarak alınan bu satışların dükkan veya iş yeri satışına ilişkin olduğu izlenimini uyandırmaktadır. Bu nedenle sözü edilen emsal satışlara ilişkin tapu kaydı ve resmi satış akit tablolarının ve ihale ile satılmışsa buna ilişkin bilgi ve belgelerin onaylı örneklerinin tapu müdürlüğü ve ilgilisinden temin edilmesinden sonra bu satışların dükkan ve iş yeri satışına ilişkin olduğunun saptanması durumunda, satış işleminin zeminden çok üzerinde yer alan işletmeye yönelik olduğu, emsal taşınmaz üzerindeki yapının değeri hesaplanıp satış bedelinden düşülerek zemine isabet eden bedel bulunmaya çalışılsa da, bu hesaplamada ticari işletmeden kaynaklanan değerinin yer almayacağı ve esasen böyle bir hesaplamanın objektif olarak yapılamayacağı kuşkusuz olduğundan, bu tür bir emsalin gerçek zemin değerine de ulaşılamayacaktır. Bu durumda söz konusu taşınmaz satışların uygun ve isabetli emsal olduğundan söz edilemeyeceği dikkate alınmadan yetersiz araştırma ve eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmesi,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

3-Taşınmazın zemin (arsa) değeri tespit edilirken, incelenen emsalin satış tarihi, dava konusu taşınmazın da değerlendirme tarihi itibariyle imar parseli olup olmadıkları araştırılıp emsalin imar parseli, dava konusu taşınmazın bu nitelikle olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Kanunu'nun 18. maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerekeceğinden dava konusu taşınmazın dava tarihi itibarıyla, incelenen emsallerin ise satış tarihleri itibarıyla imar parseli olup olmadığının ilgili tapu müdürlüğü ve belediyeden sorulup araştırılmadan eksik incelemeyle hüküm kurulması,

4-2942 sayılı Yasanın 11. maddesinin (d) bendi gereğince dava konusu taşınmazla somut emsalin emlak vergi değerlerinin karşılaştırmada gözönünde tutulması gerekir. Bu itibarla emsallerin bulunduğu cadde ve sokak itibarıyla belediyece belirlenen 2011 yılındaki emlak vergisine esas tutulan arsa asgari m² değerleri ilgili belediyeden getirtilip bilirkişi raporundaki kıyaslama denetlenmeden karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.