muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1589, Karar No: 2013/349, Tarih: 09.07.2013

**Ceza Genel Kurulu         2012/1-1589 E.  ,  2013/349 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname :   2011/261004

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Kasten öldürme suçuna teşebbüsten sanık M. K..ın 5237 sayılı TCK’nun 82/1-a, b, 35/2, 31/3, 62 ve 63. maddeleri uyarınca 7 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve mahsuba ilişkin, Isparta Ağır Ceza Mahkemesince verilen 17.05.2011 gün ve 246-167 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 19.03.2012 gün ve 7942-1925 sayı ile;

“...Oluşa ve dosya kapsamına göre; lsparta Kapalı Ceza infaz Kurumu çocuk koğuşunda tutuklu olarak bulunan sanıklar M..ve İ..'ın, cinsel saldırı ve kasten öldürme iddiası ile tutuklanarak kuruma getirilen mağdur T..'ın işlediği iddia edilen suçunu basın yayın organlarından duyduktan sonra mağdura tepki göstererek, birlikte olaydan bir gün önce mağduru darp ettikleri, olay günü sanık M..ın cezaevinde resim kursuna katılarak burada bulunan mahkumlarla konuştuktan sonra mağduru öldürmeye karar vererek bu durumu diğer sanık İ..'a anlattığı, sanık İnan'ın da bu teklifi kabul ettiği ve sanıkların mağduru koğuşun yatakhane bölümüne çağırdıkları, daha sonra mağdurun ellerini bezle bağlayarak suçta kullanmak amacıyla önceden yatakhanede saklamış oldukları su ısıtıcının kablosunu mağdurun boğazına dolayarak birlikte sıkmaya başladıkları, tanık E..'in durumu görerek infaz koruma memurlarına haber vermesi üzerine, cezaevi görevlilerinin sanıklara müdahale ettikleri olayda; sanıkların ölüm sonucunu alabilmek amacıyla gerçekleştirdikleri eylemde canavarca hisle veya eziyet ederek öldürme suçunun koşullarının oluşmadığı, ancak mağdurun 10.11.1989 doğumlu olup, suç tarihinde 18 yaşından küçük olması nedeniyle, sanıkların eylemlerinin 5237 sayılı TCK.nun 82/1-a madde yanında ayrıca TCK.nun 82/1-e maddesine girer nitelikte olduğu, bu nedenle 5237 sayılı TCK.nun 82/1-a-e, 35, 62. maddeleri ile uygulama yapılması gerektiği düşünülmeksizin, 5237 sayılı TCK.nun 82/1-a-b maddeleri esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması" isabetsizliğinden ceza miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla bozulmasına karar verilmiştir.

Özel Dairece yapılan vasıflandırmaya ilişkin herhangi bir itirazı bulunmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 03.05.2012 gün ve 261004 sayı ile;  5237 sayılı TCK'nun 82. maddesinde aşağı ve yukarı haddi olmayan sabit bir ceza (ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası) öngörülmesine göre hükmün düzeltilerek onanması gerektiği görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 04.12.2012 gün ve 4399-9027 sayı ile, itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 04.12.2012 gün ve 4399-9027 sayı ile, itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İnceleme, sanık M. K..hakkında kasten öldürme suçuna teşebbüsten kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmış olup, eylemin sübutuna ilişkin bir uyuşmazlık ve bu kabulde dosya içeriği itibarıyla da herhangi bir isabetsizlik bulunmayan somut olayda, Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; aleyhe temyiz bulunmayan davada, eylemin suç niteliğinin değiştiğinden bahisle "düzeltilerek onama" mı, yoksa cezayı aleyhe değiştirme yasağı gözetilerek "bozma" kararı mı verileceğinin belirlenmesine ilişkindir.

Ayrıntılarına Ceza Genel Kurulunun 03.04.2012 gün ve 353-129 sayılı kararında yer verildiği üzere, aleyhe bozma yasağı; "temyiz davası yalnızca sanık veya müdafii ya da sanık lehine Cumhuriyet savcısı veya sanığın eşi ya da yasal temsilcisi tarafından açıldığında, hükümde, yaptırımın türü ve ağırlığı bakımından sonucu sanığın aleyhine ağırlaştırıcı, diğer bir deyişle, aleyhe sonuç verici düzeltmelerin yapılamaması veya kurulacak yeni hükümdeki cezanın, sanığın aleyhine olarak ilk hükümden daha ağır olamaması" şeklinde tanımlanmaktadır.

Latince "reformatio in pejus" olarak adlandırılan, öğreti ve uygulamada ise, "lehe kanun yolu davası üzerine hükmü aleyhe değiştirmeme zorunluluğu, aleyhe düzeltme yasağı, aleyhe bozma yasağı, aleyhe bozmama zorunluluğu, yaptırımı ve sonuçlarını aleyhe kötüleştirememe yasağı, yaptırımı ve sonuçlarını ağırlaştıramama kuralı" olarak ifade edilen bu ilkenin amacı; hükmün aleyhine de bozulabileceğini düşünen sanığın, bazı davalarda istinaf ya da temyiz kanun yoluna başvurmaktan çekinmesinin önüne geçmek ve kanun yoluna başvurma hakkını daha özgürce kullanabilmesini sağlamaktır.

Anılan kural, 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanununun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326. maddesinin 4. fıkrasında; "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291. maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz" şeklinde kanuni düzenlemeye kavuşturulmuştur. Ceza muhakemesi hukukumuzda bu madde dışında yaptırım ve cezayı aleyhe değiştirme yasağını düzenleyen başka bir hüküm de bulunmamaktadır. Buna göre ceza hukukunda genel anlamda kazanılmış hak kavramından bahsedilemeyeceği, yalnızca 1412 sayılı CMUK'nun 326. maddesinin son fıkrası uyarınca sınırlı biçimde uygulanabilecek bir "cezayı aleyhe değiştirememe ilkesi" veya "aleyhte düzeltme yasağı"nın söz konusu olduğunun kabulü gerekmektedir.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 307/4. maddesinde de; "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262. maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz" düzenlemesine yer verilmek suretiyle, aleyhe bozmama ilkesi korunmuştur.

Kanunun açık düzenlemesinden de anlaşılacağı üzere; yaptırım ve sonuçlarını aleyhe değiştirme yasağının kapsamı yalnızca ceza ve yaptırım miktarı ile sınırlıdır. Kanun koyucu suçun niteliği veya adı yönünden sanık yararına kazanılmış bir hak tanımamıştır.

Temyiz davasının yalnızca sanık veya varsa müdafii ya da sanığın yararına olarak Cumhuriyet savcısı ya da 1412 sayılı Kanunun 291. maddesinde belirtilen kişiler tarafından açılması veya hükmün kendiliğinden temyize tâbi olması halinde, Yargıtayca suç niteliğinde hataya düşüldüğü saptandığında aleyhe temyiz bulunmasa bile, cezanın tür ve miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak şartıyla hükmün bozulmasına karar verilecektir. Aksinin kabulü hukuk kuralları ile kanuni düzenlemelerin ülke genelinde farklı uygulanmasına yol açar ki, bu durum eşitlik, adalet ve hakkaniyet ilkelerine aykırılık oluşturacaktır. Zira aynı fiil nedeniyle farklı mahkemelerde yargılanan sanıklardan, suçunun hukuki niteliği doğru olarak belirlenen sanığın mahkûmiyeti ile zamanaşımı, süreli veya süresiz olarak bir kamu görevini üstlenmekten yoksun bırakılma, seçme ve seçilme hakkının kaybı gibi hak yoksunluklarının yanında, muhtemel bir genel veya özellikle de özel af karşısında değişik sonuçlarla karşılaşmasına rağmen, suç vasfı hatalı belirlenen sanığın, açıklanan sonuçlarla karşılaşmaması söz konusu olabilir ki, bu durum eşitlik ilkesi ile hak ve adalet duygusuna da uygun değildir. O halde, lehe temyiz davası üzerine suç vasfının saptanmasında hataya düşüldüğünün belirlenmesi halinde cezanın tür ve miktarı yönünden kazanılmış hak saklı tutularak hükmün bozulmasına karar verilmelidir.

Somut olay bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde;

Suç tarihinde 18 yaşından küçük olan mağdur T. Ö..a yönelik kasten öldürme suçuna teşebbüsten, eylemin tasarlayarak ve eziyet çektirerek gerçekleştirildiğinin kabulü ile sanığın TCK'nun 82/1-a,b, 35/2, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 7 yıl 2 ay 20 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin yerel mahkeme hükmünün, Özel Dairece suçun canavarca hisle veya eziyet çektirme şeklindeki nitelikli hallerinin gerçekleşmediği, çocuğa karşı tasarlayarak gerçekleştirilen eylemin  aynı kanunun 82/1-a, e maddelerinde düzenlenen nitelikli kasten öldürme suçuna uyduğunun kabulü ile hükmün yalnızca sanık lehine temyiz edilmiş olması nedeniyle, ceza miktarı yönüyle kazanılmış hak saklı tutulmak şartıyla bozulmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının  REDDİNE,

2-Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.07.2013 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22632, Karar No: 2014/15645, Tarih: 12.09.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/22632 E.  ,  2014/15645 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/233229

MAHKEMESİ : Silivri 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/02/2010

NUMARASI : 2009/786 (E) ve 2010/153 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Birleştirmede fayda ve olanak koşulları yargıca bırakıldığından, ihtiyarilikten bahsedilmekte ise de; yargılamanın tümü bakımından faydalı olacağı durumda davaların birleştirilmesi yoluna gidilmelidir. Kaldı ki dava konuları aynı veya eylemin başlangıç ve bitiş süreçlerindeki suç örgüsünün tümünün birlikte ortaya çıktığı durumlarda birleştirmenin zaruret olduğu ve sanıkların bir bütünlük arzeden eylemlerine farklı sonuçlar yükleyip aynı eylemler sebebiyle birden fazla hüküm verilmesine neden olunmaması için birleştirilmenin gerekliliği değerlendirilmelidir.

Bu bağlamda sanık A.. G..'ler hakkında İstanbul 10.Ağır Ceza Mahkemesinde hırsızlık ve yağma suçlarını işleyen bir örgütün üyesi olduğundan bahisle kamu davası açıldığı, yakınan B.. G..’a ait aracın çalınmasının da bu davanın konularından biri olduğunun anlaşılması karşısında, öncelikle İstanbul 10.Ağır Ceza Mahkemesinin 13.09.2012 gün ve 2009/256-2012/236 sayılı dosyasının Dairemizin 12.09.2012 gün ve 2013/25207 Esas sayılı kararı ile adı geçen yakınana yönelik eylemden dolayı bozulduğu da gözönüne alındığında, bu dosyanın akibetinin araştılıp birleştirme hususunun değerlendirilmesi gerekliliği; kabule göre de; tanıkların, sanığın aracı çalıştırdığını farkedince aracın kaputuna atlayarak ve açık olan camından uzanarak engellemeye çalıştıkları, ancak aracın hareket etmesi sebebi ile düştükleri ve sanığın araç ile olay yerinden uzaklaştığı şeklindeki anlatımlarına göre de; sübutu halinde eylemin yağma suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin kanıtları takdir ve tartışma görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık A.. G.. ve savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 12.09.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4588, Karar No: 2011/8943, Tarih: 07.07.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/4588 E.  ,  2011/8943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 159 ada 93 parsel sayılı 4921,16 m² yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla niteliğiyle davalı gerçek kişi adına tesbit edilmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın kayıp ve yitik kişilerden Hazineye kalan devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasıyla ... Kadastro Mahkemesine dava açmış ancak askı ilan süresi içinde dava açılmadığı gerekçesiyle ... Kadastro Mahkemesince verilen görevsizlik kararı üzerine davacı yanın başvurusu ile dosya Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmiş, katılan davacı ... Yönetimi ise 10/05/2010 tarihli dilekçe ile taşınmazın orman vasfında olduğu iddiasıyla davaya katılmıştır. Mahkemece, davacı Hazinenin davasının reddine, katılan davacı ... yönetiminin davasının kabulüne ve dava konusu Kahramanmaraş ili, ... ilçesi, ... köyü, 159 ada 93 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yer ve orman iddiasına dayalı tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılarak 27/08/2008 ila 25/09/2008 tarihleri arasında sonuçları ilan edilerek kesinleşmiş ve çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli ... fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve Hazinenin dayandığı Nisan 1289 tarih 203 ve 221 sayılı tapu kayıtlarının keşfen yapılan uygulamada mahalline uymadığı belirlenerek, ... biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 07/07/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14214, Karar No: 2024/3566, Tarih: 04.03.2024

**2. Ceza Dairesi         2022/14214 E.  ,  2024/3566 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/25 E., 2022/672 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1. Suç tarihi itibarıyla 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 31/2. maddesi uyarınca hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarının hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği hususunda uzman hekim raporu alınması gerektiği gözetilmeyerek yazılı şekilde karar verilmesi,

2. Önceki hükmün suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında, lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin suça sürüklenen çocuğa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

3. Suça sürüklenen çocuk hakkında hüküm kurulurken, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 106/4. maddesi gereğince çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde, aynı maddenin 11. fıkra hükmünün uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1624, Karar No: 2014/17291, Tarih: 23.10.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/1624 E.  ,  2014/17291 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : IC - 2013/292762

MAHKEMESİ : Hatay İcra Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/02/2013

NUMARASI : 2012/337 (E) ve 2013/77 (K)

SUÇ : Gerçeğe aykırı beyanda bulunmak

Sanığın yokluğunda verilen hükmün, Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine göre bilinen adresi yerine, doğrudan mernis adresine aynı Yasa'nın 21/2. maddesine göre tebliğinin geçersiz olması nedeniyle, sanığın öğrenme üzerine 15.05.2013 tarihli temyiz istemi süresinde kabul edilip yapılan incelemede,

Sanığa çıkarılan duruşma gününün, Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine göre bilinen adresi yerine, doğrudan mernis adresine aynı Yasa'nın 21/2. maddesine göre tebliği geçersiz olup, sanığın yokluğunda savunma hakkının kısıtlanarak yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 23.10.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2752, Karar No: 2006/3259, Tarih: 17.04.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/2752 E.  ,  2006/3259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece dava konusu taşınmazın sulu tarım arazisi olarak kabulünde bir isabetsizlik yoksa da bilirkişi kurulunca düzenlenen rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik ll.maddesinin l.fıkrasının f bendi uyarınca bilirkişi kurulu, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise bilirkişi kurulunca –taşınmazın sulu ya da kuru niteliğine göre- münavebeye alınan ürünlerin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatlarını içeren veri cetvelleri İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip, değerlendirmenin bu verilere uygun biçimde yapılması ilkesi benimsenmiştir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan Yasa maddesi ve Yargıtay uygulamaları doğrultusunda, öncelikle bilirkişi kurulunca münavebeye alınmış bulunan buğday, mısır ve pamuk ürünlerinin değerlendirme tarihi (2003) yılı itibariyle sulu şartlarda dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatlarını gösteren veri cetvellerinin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip bilirkişi kurulu raporunun bu verilere uygunluğunun denetlenmesi bu resmi verilere uygun düşmeyen hususların varlığının saptanması durumunda bunun giderilmesi için bilirkişi kurulundan ek rapor alınması gerekirken; resmi veriler getirtilip yukarıdaki gibi gerekli inceleme ve araştırma yapılmadan hüküm kurulması,

2-Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarına göre davanın niteliği gereği yargılamada kendisini vekil ile temsil ettiren davacı yararına maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile vekalet ücret takdirine yer olmadığına karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.4.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2275, Karar No: 2022/3830, Tarih: 23.05.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/2275 E.  ,  2022/3830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

... 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 07/06/2017 tarih ve 2016/255 Esas 2017/209 Karar sayılı kararı ile; "sanık ... hakkında; kasten öldürmeye yardım suçundan, 5237 sayılı TCK’nin 81/1, 39/2-c, 62/2, 53, 58. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık ... hakkında; kasten öldürmeye yardım suçundan, 5237 sayılı TCK’nin 81/1, 39/2-c, 62/2, 53, maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık ... hakkında; kasten öldürmeye yardım suçundan, 5237 sayılı TCK’nin 81/1, 39/2-a-c, 62/2, 53, maddeleri uyarınca 14 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık ... hakkında; kasten öldürmeye yardım suçundan, 5237 sayılı TCK’nin 81/1, 39/2-a-c, 62/2, 53, 58, maddeleri uyarınca 14 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık ... hakkında; suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme suçundan; 5271 sayılı CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca beraatine, sanık ... hakkında, kasten öldürme suçundan; 5237 sayılı TCK’nin 37, 81/1, 53, 58, maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık ... hakkında; kasten öldürme suçundan; 5237 sayılı TCK’nin 37, 81/1, 53, maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık ... hakkında; kasten öldürme suçundan; 5237 sayılı TCK’nin 37, 81/1, 53, 58, maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık ... hakkında; kasten öldürme suçundan; 5237 sayılı TCK’nin 37, 81/1, 53, maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına," karar verildiği, kararın istinafı üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 21/05/2018 tarih ve 2018/701 Esas, 2018/1142 Karar sayılı kararı ile; istinaf başvurularının esastan reddine ve düzeltilerek esastan reddine karar verildiği, kararın temyizi üzerine Dairemizin 04/12/2019 tarih ve 2019/537 Esas, 2019/5364 Karar sayılı kararı ile ‘’bozma kararı’’ verilerek dosyanın ... 10. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesi üzerine; ... 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/10/2020 tarih ve 2020/9 Esas, 2020/262 Karar sayılı kararı ile; "sanık ... hakkında suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme suçundan; 5271 sayılı CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca beraatine, sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan 5237 sayılı TCK'nin 81/1, 39/2-a-c, 53, 63. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık ... hakkında; kasten öldürme suçundan; 5237 sayılı TCK'nin 81/1, 39/2-a-c, 53, 63. maddeleri uyarınca 14 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan; 5237 sayılı TCK'nin 81/1, 39/2-a-c, 53, 58, 63. maddeleri uyarınca 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan; 5237 sayılı TCK'nin 81/1, 39/2-c, 62, 53, 58, 63. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan; 5237 sayılı TCK'nin 81/1, 53, 63. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık ..