muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/9162, Karar No: 2019/10459, Tarih: 11.09.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/9162 E.  ,  2019/10459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümde TCK'nun 151/1 maddesine göre 4 ay hapis olarak belirlenen temel cezadan TCK'nun 31/3. maddesine göre 1/3 oranında indirim yapıldığında 2 ay 20 gün olması gereken ceza 3 ay 10 gün olarak hesaplanmış ise de netice olarak doğru ceza tayin edildiğinden, bu hatalı uygulama sonuca etkili görülmediğinden; bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53/4. maddesine göre, 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hüküm fıkrasından 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Müştekinin beyanında, iş yerini saat 22.30 sıralarında kapattığını, ertesi gün olayı fark ettiğini söylediği, olay yeri görgü ve tespit tutanağında, müştekinin eylemi saat 07.30 sıralarında fark ettiğinin belirtildiği, suça sürüklenen çocuğun suçu kabul etmediği ve suç tarihinde güneşin 07.19’da doğdununun anlaşılması karşısında;

Ancak;

1-Müştekinin beyanında, iş yerini saat 22.30 sıralarında kapattığını, ertesi gün olayı fark ettiğini söylediği, olay yeri görgü ve tespit tutanağında, müştekinin eylemi saat 07.30 sıralarında fark ettiğinin belirtildiği, suça sürüklenen çocuğun suçu kabul etmediği ve suç tarihinde güneşin 07.19’da doğdununun anlaşılması karşısında;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 10/03/2015 tarih, 2014/10-613 Esas ve 2015/35 Karar sayılı kararında yer alan “Amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suçu işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden biri de, öğreti ve uygulamada; "Suçsuzluk" ya da "Masumiyet Karinesi" olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede; "İn dubio pro reo" olarak ifade edilen "Şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkumiyetine karar verilebilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi halinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikle ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti; herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp diğer kısmı gözardı edilerek ulaşılan kanaate değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı ve hiçbir şüphe veya başka türlü oluşa imkân vermeyecek açıklıkta olmalıdır. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.” şeklindeki ifadelerde de belirtildiği üzere şüphe suça sürüklenen çocuk lehine yorumlanarak suçun gündüz vakti işlendiğinin kabulü gerektiği gözetilmeden ve eylemin gece işlendiğine dair delillerin neler olduğu da kararda gösterilmeden, 5237 sayılı TCK'nın 143. ve 116/4. maddelerinin uygulanması suretiyle suça sürüklenen çocuk hakkında fazla cezaya hükmolunması,

2-Suça sürüklenen çocuğun suç tarihi itibarıyla 18 yaşını doldurmamış olmasına rağmen, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümde hakkında 5237 sayılı TCK'nın 31/3. maddesi uygulanmayarak fazla ceza tayini,

3-5237 sayılı TCK'nın 53/4. maddesine göre, 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2-Suça sürüklenen çocuğun suç tarihi itibarıyla 18 yaşını doldurmamış olmasına rağmen, iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümde hakkında 5237 sayılı TCK'nın 31/3. maddesi uygulanmayarak fazla ceza tayini,

3-5237 sayılı TCK'nın 53/4. maddesine göre, 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı ile suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 11.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16425, Karar No: 2012/18991, Tarih: 15.10.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/16425 E.  ,  2012/18991 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :264-73

Dava, davacının davalı ... Medikal İnşaat Elektrik Sanayi ve Ticaret Ltd. şirketine ait işyerinde 01.01.2007-03.01.2008 tarihleri arasında çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın Geçici 7. maddesi kapsamında uygulama alanı bulan 506 sayılı Yasanın 79/10 maddesidir. Bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Eldeki dava dosyasına konu olayda, mahkemece yapılan araştırma ve inceleme, hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

Mahkemece, dinlenen tanık beyanlarına göre hüküm kurulmuş ise de, gösterilen tüm tanıkların dinlenilmediği görülmektedir. Hal böyle olunca, mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler ışığında, dava konusu dönemde davacı ile birlikte çalışan ve işverenin bordrolarında kayıtlı kişiler ile, aynı yörede komşu işverenler veya benzeri işleri yapan başka işverenler ve bu işverenlerin çalıştırdığı bordrolara geçmiş kişiler saptanarak, bilgi ve görgülerine başvurulmalı, bunun dışında sigortalının kayıtlarda gözükmeyen çalışmalarının hangi nedenlerle kayıtlara geçmediği ya da bildirim dışı kaldığı hususu gereğince araştırılmalı, iş kazası nedeniyle var olduğu söylenen ceza dosyası getirtilip incelenmeli, davacının askerlik ve okul durumu araştırılmalı, davacının çalışma şekli ve süresi dosyada mevcut sevk irsaliyesi ve faturalar da dikkate alınarak deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek, varılacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeden eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı biçimde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... Med. İnş. Elekt. San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne iadesine, 15.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2755, Karar No: 2011/1123, Tarih: 03.02.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/2755 E.  ,  2011/1123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 26.07.2007 tarih ve 2005/295-2007/509 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 01.02.2011 gününde davacı avukatı ... ile davalı avukatı .... ... gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin paydaşı bulunduğu davalı anonim şirketin 03.05.2001 tarihli olağanüstü genel kurul toplantısında ve B grubu hisse senedi sahipleri özel toplantısında şirket sermayesinin (4.114.000.000.000) TL'den (25) trilyon liraya çıkarılmasının, artırılan sermayenin ise iştirakler yeniden değerlendirme artış fonundan bir kısım ortaklarca konulacak ayni sermaye ile karşılanmasının kararlaştırıldığını, toplantıdan önce TTK.nun 394 ncü maddesi uyarınca ortaklara rüçhan haklarını kullanma olanağı tanınmadığı gibi müvekkilince toplantıda dile getirilen bu talebin kabul edilmediğini, nakdi sermaye artışı olanakları araştırılmadan ve ortaklara bu hak tanınmadan ayni sermaye artışına gidilmesinin objektif iyiniyet kurallarına aykırı olduğunu, kaldı ki bir kısım ortaklarca sermaye artışına karşılık tevdi edilen halka açık olmayan grup şirketlerine ait hisse senetlerinin kısa vadeli getirisi olamayacağını, zaten sermayelerin değer takdirine ilişkin bilirkişi raporlarının ortakların incelenmesine sunulmadığını ileri sürerek, anılan genel kurul kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yönetim kurulunca dış kaynaklardan sağlanacak sermaye artışının ayni olarak yapılmasının kararlaştırıldığı, ilanların da bu yolda gerçekleştirildiğini, genel kurul ve imtiyazlı pay sahipleri kurullarının iradesinin de ayni sermaye artırımında rüçhan hakkının kullanılmaması yönünde oluşmasının TTK.nun 394. maddesine aykırı olmadığını, bununla sermaye artırımının daha çabuk ve kolay gerçekleştirilmesinin sağlandığını, ayni sermaye olarak konulan şirket paylarına sahip olan davacının bu olanağı kullanmadığını, kararın yasaya, anasözleşmeye ve iyiniyet kurallarına uygun olduğunu, kaldı ki TTK.nun 381 nci maddesine uygun muhalefet şerhi konulmadığından dava hakkı bulunmadığını savunmuştur.

Mahkemece, şirket kayıtlarına, genel kurul tutanaklarına ve bilirkişi kurulu raporuna dayanılarak, yönetim kurulunca yapılan ilanda TTK.nun 394 ncü maddesine aykırı olarak (11) gün süre verildiği, genel kurul kararında yeni payların kısmen veya tamamen 3. kişilere bırakılması konusunda bir karar alınmadığı, şirket anasözleşmesinin 10. maddesiyle de rüçhan hakkının tanındığı, şirkete para girişi sağlamak amacıyla sermaye artışına gidilmesine karşın özvarlığı eksi değerdeki grup şirketleri hisse senetlerinin ayni sermaye olarak davalı şirkete katılmasının ekonomik bakımdan riskli olduğu, davacının payının %4,1676’dan %1,5’a düşürüldüğü, kararın hak ve nesafet ile objektif iyiniyet kurallarına aykırı olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiş, kararın davalı vekili tarafından temyizi üzerine Dairemizin 28.10.2004 tarihli kararı ile mahkeme kararı davalı yararına bozulmuştur. Mahkemece bozma kararına uyularak ve bilirkişi raporu alınarak davalı holdingin sermaye artırımına ihtiyacı olduğu, artırımın niteliği gereği davacının TTK.394 maddesi uyarınca rüçhan hakkının bulunmadığı, şirket tarafından zamanında duyuru yapılmasına rağmen davacının hisselerini sermaye olarak koymadığı, kararın iptalini gerektirir bir durumun olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir edilen 825.00 TL duruşma vekillik ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4504, Karar No: 2015/18065, Tarih: 08.12.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/4504 E.  ,  2015/18065 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Gemlik 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/12/2014

NUMARASI : 2014/340-2014/585

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazın 31.07.2014 olan değerlendirme tarihi itibarıyla 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olup olmadığı, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının belediye başkanlığından,

2-Bilirkişi kurulunca değerlendirmeye alınan zeytinin 2014 yılı itibarıyla dekar başına asgari ve azami verimini, ayrıntılı üretim giderlerini (üretim maliyet cetvelini oluşturan masraf kalemlerini gösterir biçimde tüm harcama kalemlerini açıklayan) ve kilogram başına toptan satış fiyatını gösterir biçimde veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Karşılaştırıldı SA.
Yargıtay — Esas No: 2012/12605, Karar No: 2012/17177, Tarih: 19.11.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/12605 E.  ,  2012/17177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; davacının ... Oto San. Tic. A.Ş. firması ile ... 1.5 dci 110 . ... marka araç alımı konusunda görüşmeler yaptığını, yapılan görüşmeler neticesinde ek olarak sunmuş olduğu katalog incelenerek aracın şehir içi yakıt tüketiminin 100 km'de 5.2 lt şehir dışı tüketiminin ise 4 lt olduğu ibaresini görerek ve bu tüketim değerlerini dikkate alarak 16/12/2010 tarihinde 561031 numaralı fatura ile aracı satın aldığını, aracın kullanımı esnasında yapılan teste istinaden katalogda belirtilen ölçünün çok üzerinde yakıt harcadığını, şehir içinde 100 kilometrede 14 litre yakıt tüketimi yaptığını belirterek ayıplı malın davalı şirket tarafından iade alınmasını, ve araç bedelinin dava değerine esas olması bakımından 10.000 TL' lik kısmının yasal faizleri ile birlikte davacıya ödenmesini talep ve dava etmiştir

Davalı vekili davacının satın aldığı aracın kataloğunda şehir içi yakıt tüketiminin 100 km'de 5,2 litre şehir dışı tüketiminin ise 4 litre olduğu hususunun doğru olduğunu, araçların yakıt tüketimi testlerinin 100 km sabit hızla rüzgar, hava ve rakım şartlarının en uygun olduğu ortamlarda yapıldığını, bu nedenle pratikte araçların yakıt tüketim miktarının bulunulan coğrafyanın rakım, hava şartları , yol durumu ve araç sürücüsünün kulanım biçimine göre değişiklik gösterebileceği, 0 km araçlarda aracın rodaj dönemi olarak bilinen 0-5000 km arasında aracın normal yakıt tüketiminin %10-30 arası fazla yakıt tüketmesinin piyasadaki tüm marka ve model araçlar için olağan bir teknik veri olduğu, aracın arızasının ayıp olarak nitelendirilemeyeceği ve aracın kullanılmasına engel teşkil etmeyeceğinin Yargıtay'ın 13. Hukuk Dairesi 05/05/2003 tarih ve 2003/5464 karar sayılı ilamı ile karara bağlandığı , her seferinde onarım ile giderilebilecek bir arıza olduğu ve bu arıza nedeniyle aracın yenisi ile değiştirilmesinin mümkün olmadığını davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İhbar olunan vekili;davacının ihbar yükümlülüğünü yasal süresi içinde yerine getirmediğini, müvekkilinin arcın üreticisi değil dağıtıcısı olduğundan husumet itirazında bulunduklarını,serviste yapılan incelemelerde arcın yakıt tüketiminin nomal değerlerde olduğunun ve teknik bir problemin bulunmadığının tespit edildiğini,yakıt tüketiminin artmasının kullanım ve yakıtın kalitesi ile alakalı olduğunu,araçta ayıbın bulunmadığını,aracın kullanımına engel durumun bulunmadığını,davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; dosya kapsamına uygun, bilimsel verilere göre hazırlanmış ve mahkememizce yargı denetimine açık olması nedeniyle kabul gören 29/02/2012 tarihli teknik bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından , davacı her ne kadar davalı firmadan satın almış olduğu aracın satın aldığı tarihte kendisine verilen katalog değerlerin çok üzerinde yakıt yakmış olması nedeniyle; bu ayıplı malın davalı şirket tarafından iade alınması amacıyla bu davayı açmış ise de davaya konu söz konusu araçta üretim hatası olmayıp aracın yakıt tüketiminin katalog değerlere yakın olduğu ve bu değerlerin piyasadaki diğer marka ve modellerle karşılaştırma amacıyla kataloglarda yer aldığı ve bu değerlere pratikte ulaşılmasının mümkün olmadığı, TKHK'nun 4. maddesinde açıklandığı şekilde ayıplı mal olarak kabul edilemeyeceği gerekçesiyle davacının davasının reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 19.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1222, Karar No: 2024/4663, Tarih: 29.05.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/1222 E.  ,  2024/4663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2793 E., 2022/1691 K.

SUÇLAR : Uyuşturucu madde ticareti yapma, 2313 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Red, onama

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında 2313 sayılı Uyuşturucu Maddelerin Murakabesi Hakkında Kanun'a (2313 sayılı Kanun) aykırılık suçundan hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı dikkate alındığında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca hükmün temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I.HUKUKİ SÜREÇ

A. Adana Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.06.2022 tarihli ve 2022/15804 Esas, 2022/29924 Soruşturma sayılı iddianamesi ile sanığın; uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca; esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçundan 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca ayrı ayrı cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Adana 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.10.2022 tarihli ve 2022/282 Esas, 2022/316 Karar sayılı kararı ile sanığın;

1.Uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan 8 yıl 4 ay hapis ve 16.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

2. Sanığın esrar elde etmek amacıyla kenevir ekme suçundan, 2313 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin beşinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis ve 8.320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

Karar verilmiştir.

C. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 12.12.2022 tarihli ve 2022/2793 Esas, 2022/1691 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

1. Kenevir ekme suçundan, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 286 ıncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca kesin olarak reddine,