muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12191, Karar No: 2015/9652, Tarih: 10.09.2015

Mahkemece, yayınlarda davacıyı incitici beyanların bulunduğu hakaret içeren sözlerin sarf edildiği bu ifadelerin davacının kişilik haklarına saldırı teşkil eder nitelikte olduğu, davacının haksız yollardan kazanç elde ettiği çevresini dolandırdığı, sahtekar olduğu biçimindeki ifadelerin bir haklılığının bulunmadığı, bu tür ifadelerin kullanılmasının zorunlu olmadığı gerekçesiyle dava edilen dört yayın nedeni ile takdiren 10.000 TL manevi tazminat ödetilmesine karar verilmiştir.

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Dosya arasındaki bilgi ve belgelerden, dava konusu edilen yayınlar nedeni ile davalı Güngör hakkında basın yoluyla hakaret suçundan soruşturma açıldığı, 15/09/2009 ve 24/06/2009 tarihli yayınlar nedeni ile ek kovuşturma yapılmasına yer olmadığına kararı verildiği, 06/08/2009 ve 10/08/2009 tarihli yayınlar nedeni ile kamu davası açıldığı, yargılama sonunda davalı Güngör 'ın basın yoluyla hakaret suçundan mahkumiyetine dair verilen kararının Yargıtay 4. Ceza Dairesi tarafından karardan sonra yürürlüğe giren 6352 sayılı yasa uyarınca kovuşturmanın ertelenmesi için bozulması üzerine bozmaya uyularak kovuşturmanın ertelenmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Dava konusu edilen 15/09/2009 tarihli KOSİAD'ın AB'den aldığı para ne oldu? başlıklı yayın içeriğinde, Kocaeli Sanayici ve İş Adamları Derneğinin ''Kocaeli Güvenilir Ellerde'' başlıklı projesi nedeni ile AB' den aldığı hibe parasının nerelere harcandığının sorulduğu, hibenin alındığı tarihte KOSİAD başkanı olan davacının bu soruyu cevaplamasının istendiği görülmektedir. 24/06/2009 günlü “Dayak yiyen medya patronu” başlıklı yayın içeriğinde ise gerçekliği kesin olarak kanıtlanmadığı için Kocaeli'nde konuşulan bir dedikodu olarak nitelendirme yapılarak işleri bozulan bir medya patronunun işçilerine verdiği çeklerin karşılığı çıkmayınca işçileri tarafından saldırıya uğradığı ve dövülerek kolunun kırıldığı, ancak şahsın etrafındakilere tenis oynarken kolunun kırıldığını beyan ettiğinin yazıldığı görülmüştür.

Davacı dört ayrı yayın için toplamda 100.000 TL manevi tazminat isteminde bulunmuş, mahkemece, dört yayının da davacının kişilik haklarına saldırı içerdiği kabul edilerek 10.000 TL manevi tazminat ödetilmesine karar verilmiş ise de yukarıda anılan 15/09/2009 ve 24/06/2009 tarihli yayınlarda, gazetenin hitap ettiği Kocaeli halkının ilgisini çekebilecek güncel nitelikte konulara değinildiği, kamu yararı ve toplumsal ilgi unsurlarının bulunduğu, basının haber verme, toplumunda haber alma hakkı kapsamında kaldığı, haberlerin verilişinde düşünsel bağlılığın da korunduğu anlaşılmaktadır. Gazetecilik tekniği gereği okuyucunun ilgisini artırmak için çarpıcı başlıkların kullanıldığı görülmüş ise de ayrıntı niteliğindeki unsurların bütünü ile haberlerin hukuka uygunluğunu değiştirmeyeceği, bu iki yayın bir bütün olarak değerlendirildiğinde eleştiri sınırları içinde olup ikisi yönünden istemin reddi gerekirken bu yayınlar nedeni ile de davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olmaları doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle davalılar Güngör ve E. Gazetecilik Yayıncılık Matbaacılık İnşaat Sanayi ve Ticaret A.Ş. yararına BOZULMASINA, davalıların öteki temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 10/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10545, Karar No: 2009/10746, Tarih: 23.11.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/10545 E.  ,  2009/10746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Birinci ve ikinci ürün taze fasulye ve buğday ürünleri ile kayısı ürününün 2009 yılı dekar başına (ağaç başına değil) ortalama verimi, toptan satış fiyatı ve üretim maliyeti resmi verilerinin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iade edilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20033, Karar No: 2018/4968, Tarih: 16.10.2018

**19. Hukuk Dairesi         2016/20033 E.  ,  2018/4968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davacının, davalıdan 1 adet fine marka makinayı 29.04.2011 tarihinde KDV dahil 9.847,86 TL bedelle satın aldığını ve karşılığında iki adet çekin davalı şirkete teslim edildiğini ancak davalı tarafından çeklerin güvenilir olmadığı belirtilerek makina bedelinin bu kez davacı şirketin hesabından davalı şirket ortağı Kemal Yargı'nın hesabına 9.500,00 TL olarak ödemede bulunulduğunu ancak davalı şirketin iade ile yükümlü olduğu çeklere dayalı haksız olarak icra takipleri başlattığını ileri sürerek davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafından çek bedeline ilişkin yapıldığı iddia edilen ödemenin Kemal Yargıcı hesabına yapıldığını,yapılan bu ödemenin davalı şirketin alacağı ile ilgisi bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre, davacı tarafından paranın dava dışı 3. kişi adına gönderildiği, dava konusu çeklerin makina için verildiği ve bedelinin ödenmediğinin sabit olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 16/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/600, Karar No: 2015/2061, Tarih: 30.09.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/600 E.  ,  2015/2061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mah. sıfatıyla)

TARİHİ : 02/01/2015

NUMARASI : 2014/1000-2015/92

Taraflar arasındaki “işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bingöl 1. Asliye Hukuk Mahkemesince (İş Mahkemesi sıfatıyla) davanın kabulüne dair verilen 02.05.2014 gün ve 2014/224 E. 2014/231 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 30.09.2014 gün ve 2014/19205 E. 2014/26137 K. sayılı ilamı ile;

“…Davacı vekili, müvekkili işçinin aylık ücret alacaklarından spor aidatı adı altında yapılan haksız kesintiden kaynaklı ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca spor kesintisi adı altında yapılan kesintinin işçiye ödenmesi talebini içermektedir.

Somut olayda, işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca, işçilerin ücretlerinden 15.07.2004 tarihinden itibaren başlamak üzere, spor kesintisi adı altında kesinti yapıldığı, 01.03.2008 tarihinden itibaren ise spor kesintisi miktarına denk düşecek şekilde işçilere temizlik yardımı adı altında ödeme yapıldığı, son olarak 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle, temizlik yardımı ödemesi ve spor kesintisi yapılması uygulamalarının kaldırılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır.

Gerek Dairemizce gerekse de Yargıtay 9. Hukuk Dairesince temyiz incelemesi yapılan emsal nitelikli davalarda işçinin ücretinden spor kesintisi adı altında yapılan kesintiyi karşılamak üzere, işçiye temizlik yardımı adı altında ödeme yapılarak, belediyenin spor kulübüne, kaynak sağlandığı belirlenmiştir. Gerek emsal dava dosyaları gerekse eldeki dava dosyası içeriğinden anlaşıldığı üzere, temizlik yardımı adı altında yapılan ödemenin amacı, spor kesintisini karşılamak olduğundan, bu durumda işçi ücretinde gerçek anlamda bir kesintiden söz edilemez. Yıldan yıla artarak yüksek miktarlara ulaşan temizlik yardımı ile spor kesintisinin, 16.12.2013 tarihli toplu iş sözleşmesi ek protokolüyle aynı tarihten itibaren birlikte uygulamadan kaldırılmış olması da, bu hususu doğrulamaktadır. Bu sebeplerle, davacının 01.03.2008 tarihinden sonraki döneme ilişkin spor kesintisinden kaynaklı ücret alacağı talebi haksız olup, kabul edilemez. Mahkemece, davacının sadece 01.03.2008 tarihinden önceki dönemde yapılan kesintileri talep etmekte haklı olduğu kabul edilerek, zamanaşımı savunması yeniden değerlendirilmeli ve zamanaşımına uğramamış alacak miktarı tespit edildiği takdirde hüküm altına alınmalıdır. Hatalı değerlendirmeyle karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.…”

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca işçi ücretlerinden dava dışı spor kulübü adına yapılan kesintilerin iadesi istemine ilişkindir.

Davacı vekili, toplu iş sözleşmelerinde işçi aleyhine hükümlere yer verilemeyeceği ve sendika üyelik aidatı dışında bir kesinti öngörülemeyeceği gerekçesiyle işçi ücretlerinden toplu iş sözleşmesi uyarınca yapılan spor aidatı kesintisi miktarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili,talebin zamanaşımına uğradığını, davacıya toplu iş sözleşmesi ile 2008 yılından itibaren temizlik yardımı ödemesinin yapıldığını, temizlik yardımı ile spor aidatının bir ilişkisi bulunmadığı belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, talebin davacı işçinin aylığından yapılan spor kesintisine yönelik olduğu, 2821 sayılı Sendikalar Kanunu'nun 61. maddesi gereği sendika üyelik aidatı kesilmesi dışında toplu iş sözleşmelerine işçilerin ücretlerinden kesinti yapılmasına dair hüküm konulamayacağı; işçi ücretinden spor aidatı kesilmesi yolundaki düzenlemenin geçerli olmadığı, sendikanın işçisine haklar sağlayabileceği onu borç altına sokamayacağı, ayrıca toplu iş sözleşmesinin 15/c maddesinde sportif kesintilerin ancak işçinin yazılı muvafakatına bağlı olduğunun düzenlendiği, somut olayda ise davacı işçinin kesintiye muvafakat ettiğine dair herhangi bir delilin de ibraz edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Özel Daire tarafından yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuş, mahkemece; toplu iş sözleşmesi işçilerin oylamasına sunulmadığından bu hakkın amacına uygun kullanılıp kullanılmadığının ancak dava yoluyla denetlenebileceği; davaya konu hüküm hakkında davalı aleyhine açılan çok sayıda davanın işçilerin sendika tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümlerine muvafakatlerinin olmadığını gösterdiği, ayrıca toplu iş sözleşmelerine işçi aleyhine hüküm konulamayacağı, öte yandan; spor kulübüne gelir aktarmak için toplu iş sözleşmesine önce işçi lehine hüküm konulup, sonra aynı miktarda kesinti yapılmasının toplu iş sözleşmesinin taraflarının işçi ve işveren olduğu, spor kulübünün üçüncü kişi konumunda olduğu düşünüldüğünde hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğu ve emsal kabul kararlarının onandığı belirtilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, toplu iş sözleşmesi ile işçi ücretinden spor aidatı kesintisi yapılması yönündeki düzenlemelerin geçerli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, toplu iş sözleşmesi ile işçi ücretinden spor aidatı kesintisi yapılması yönündeki düzenlemelerin geçerli olup olmadığı noktalarında toplanmaktadır.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 30.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4830, Karar No: 2019/15318, Tarih: 10.10.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/4830 E.  ,  2019/15318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 10.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/23464, Karar No: 2013/14906, Tarih: 24.06.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/23464 E.  ,  2013/14906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : TCK nun 145 ve CMK nun 223/4-d maddeleri gereğince sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına,

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Kasıtlı suçtan önceki hükümlülüğü bulunan sanık hakkında 8.2.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nın 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanamayacağının anlaşılmasıyla yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK'nın 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüde düşük miktarlar esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye sevk amacının dışında yorumlar getirilerek uygulama yapılması, kabule görede; sanık hakkında 5237 sayılı TCY’nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlendikten ve ilgili maddeler uygulandıktan sonra değer azlığı nedeniyle aynı yasanın 145. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre sanık ... savunmanının temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 24.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1985, Karar No: 2021/3761, Tarih: 22.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/1985 E.  ,  2021/3761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mirasın reddi istemine ilişkin olarak açılan davada, Ankara 7. Sulh Hukuk ile İmranlı Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, mirasın gerçek reddi istemine ilişkindir.

Ankara 7. Sulh Hukuk Mahkemesince, ...'in vefat etmeden önceki son yerleşim yeri adresinin ...olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İmranlı Sulh Hukuk Mahkemesince, ...'in ikamet adresinin Ankara İli Keçiören İlçesi olduğu gerekçesiyle yetksizlik kararı verilmiştir.

4721 sayılı TMK'nun 609. maddesinin dördüncü fıkrasında "Süresi içinde yapılmış olan ret beyanı, mirasın açıldığı yerin sulh mahkemesince özel kütüğüne yazılır ve reddeden mirasçı isterse kendisine reddi gösteren bir belge verilir." hükmüne yer verilmiştir.

Bu yasal düzenlemeye göre mirasın reddi istemi, mirasın açıldığı yerin sulh hukuk mahkemesinde mirasçı tarafından sözlü veya yazılı beyanla yapılabilir. Buradaki yetki kesin olup, miras bırakanın son yerleşim yerindeki sulh hukuk mahkemesi görevli ve yetkili mahkemedir. (TMK 609. md - Y.2.HD 2009/129191 E. - 2009/17413 K.) Dosya kapsamındaki İmranlı İlçe Jandarma Komutanlığınca yapılan kolluk araştırması sonucunda; müteveffa ... isimli şahsın ölmeden önce " Keçiören / ANKARA '"adresinde ikamet ettiğinin bildirildiği anlaşıldığından uyuşmazlığın Ankara 7. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nun 21 ve 22. maddeleri ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Ankara 7. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 22/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5291, Karar No: 2023/3550, Tarih: 04.07.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/5291 E.  ,  2023/3550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

HÜKÜM/KARAR : Ret

Taraflar arasındaki mal rejiminin tasfiyesinden kaynaklanan alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı kaıdn vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 24.10.2022 tarihli ve 2022/7642 Esas, 2022/8438 Karar sayılı kararıyla hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Dava, mal rejiminin tasfiyesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkin olduğu, İlk Derece Mahkemesince 31.01.2020 tarihli kararla davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince 17.12.2021 tarihli kararla başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, önce Dairemizin 07.06.2022 tarihli ve 2022/1432 Esas, 2022/5436 Karar sayılı kararıyla eksik belge temini nedeniyle dosyanın geri çevrilmesine karar verilmiştir.

İlgili evrak tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmiş, Dairemizin 24.10.2022 tarihli ve 2022/7642 Esas, 2022/8438 Karar sayılı kararıyla Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bunun üzerine dosyada başkaca herhangi bir talep olmadığı halde, Mahkemece inceleme yapılmak üzere gönderme formu düzenlenerek dosyanın Dairemize yeniden gönderilmiş, Dairemizin 16.03.2023 tarihli 2023/627 Esas, 2023/1148 Karar sayılı kararı ile Dairemizce yapılacak işlem bulunmadığından dosyanın İlk Derece Mahkemesine geri çevrilmesine karar verilmiştir.

Son olarak, yine dosyada başkaca herhangi bir talep olmadığı halde, Mahkemece inceleme yapılmak üzere gönderme formu düzenlenerek dosyanın Dairemize yeniden gönderildiği, dosyanın temyiz incelemesinin yapılmış olduğu ve kararın Dairemizin 24.10.2022 tarihli ve 2022/7642 Esas, 2022/8438 Karar sayılı kararıyla bozulmasına karar verildiği anlaşılmakla, Dairemizce yapılacak işlem bulunmadığından dosyanın İlk Derece Mahkemesine geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Dairemizce yapılacak işlem bulunmadığından dosyanın İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

04.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.