muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10807, Karar No: 2014/15885, Tarih: 25.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/10807 E.  ,  2014/15885 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Manisa 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 08.04.2014

No : 2011/829-2014/269

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı, 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesi olup bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde, re'sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Dava, murisinin, babasına ait nakliye işyerinde 13.11.1997 ile 5.5.2002 tarihleri arasında şoför olarak çalıştığının tespiti istemine ilişkin olup, davalı ile davacının murisinin baba-oğul olduğu, davalı işverenin, oğlu Mehmet Özuysal'ın hizmet akdiyle çalışmadığını, kendi nam ve hesabına bağımsız çalıştığını savunarak davanın reddini talep ettiği, çalışmanın varığına ilişkin olarak işe giriş bildirgesi verilmediği, çalışmaya ilişkin bildirim yapılmadığı, işyerinin kapsama alınmadığı ve bu nedenle dönem bordrosu bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Bozma ilamı sonrası yapılan yargılama sonunda, davacının murisinin 1479 sayılı Yasa kapsamında sigorta tescilinin bulunmadığı, nakliye işyerine ilişkin olarak Kurum tespit ve müfettiş raporu bulunmadığı, trafik ceza tutanaklarının ise 18..4.2002 ie 30.4.2002 tarihleri arasındaki döneme ait oduğu belirlenmiş olup, komşu işveren ve işyeri çalışanlarının ise beyanlarına başvurulamadığı görülmüştür.Mahkemece, komşu işveren ve işyeri çalışanlarının tespiti için kolluğa yazılan yazıda, davalının işyeri

adresi olduğu anlaşılan "Turgutlu Otogarajı" yerine, davalının ikamet adresinin yazıldığı, böylece komşu işyeri çalışanı ve işverenlerin tespit edilemediği ve bu nedenle bozma ilamının gereklerinin tam olarak yerine getirilmediği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davalının işyeri adresi olan Turgutlu Otogarajı'ndan kolluk marifetiyle tespit edilecek komşu işyeri sahip ve çalışanları tespit edilerek, re'sen tanık olarak bilgilerine başvurulmalı çalışmanın niteliği, süresi hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilip, takdir edilerek, varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

Anılan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Anılan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7931, Karar No: 2017/869, Tarih: 01.02.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/7931 E.  ,  2017/869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekilinin dilekçesinde; 24/12/2010 tarihinde müvekkili idarenin Döner Sermaye İşletmesi demirbaşına kayıtlı ve davalı ...'nun sevk ve idaresindeki 35 HPN 30 plaka resmi araç ile...'ün sürücüsü olduğu .... plaka sayılı kamyonetin çarpışması sonucunda maddi hasarlı trafik kazasının meydana geldiğini, ... 6. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/105 D.İş sayılı dosyasıyla.... plakalı resmi araçta oluşan hasarın 12.072,30 TL olarak belirlendiğini,

Kaza nedeniyle resmi araçta meydana gelen zararın tahsili istemi ile... plakalı araç sürücüsü..., araç işleteni ... ... Kiralama A.Ş. Ve sigorta şirketi ... Sigorta A.Ş. Hakkında ... 13. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/690 esas sayılı dosyası ile dava açıldığını, yargılama sırasında ... plakalı aracın finansal kiralama yolu ile ... İnş. ve Tic. A.Ş.'ye kiralandığının öğrenilmesi üzerine ... İnş. ve Tic. A.Ş. aleyhine ... 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/434 esas sayılı dosyasında dava açıldığını ve bu davanın ... 13. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/690 esas sayılı dosyası ile birleştirildiğini, ... 13. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/690 esas sayılı dosyası üzerinden bilirkişi incelemesi yaptırıldığını, alınan raporlar neticesinde... plakalı resmi araçta meydana gelen hasar miktarının 10.118,12 TL olduğu, resmi araç sürücüsü davalı ...'nun %50,... plakalı araç sürücüsünün %50 oranında kusurlu olduğunun tespit edildiğini, Adli Tıp Kurumunca düzenlenen raporda ise resmi araç sürücüsü ...'nun %65 oranında kusurlu, diğer araç sürücüsünün de %35 oranında kusurlu olduğunun belirlendiğini, alınan raporlar doğrultusunda mahkemece 11/12/2013 tarihinde davanın kısmen kabulüne dair hüküm kurulduğu, kararın temyizi üzerine Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 2014/15245 esas 2014/12483 karar sayılı ilamı ile kararın bozulduğunu ve mahkemece

bozma ilamına uyulduğunu, Yargıtayca kusur oranlarına yapılan itirazların yerinde görülmediğini, bu yönden belirlenen kusur oranlarının kesinleştiğini, davanın kabulü ile fazlaya ilişkin haklarının saklı kalması kaydıyla 6.576,78 TL hazine zararının 24/12/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Dava dilekçesi tebliğ edilen davalı davaya cevap vermemiştir.

Davalılar...ve Prestij Mim. İnş. Dek. San. ve Tic. Ltd. Şti. davaya cevap vermemişlerdir.

Dava dilekçesi tebliğ edilen davalı davaya cevap vermemiştir.

Davalılar...ve Prestij Mim. İnş. Dek. San. ve Tic. Ltd. Şti. davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, ... 13. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/690 esas sayılı dosyası üzerinden alınan 23/08/2013 tarihli kusur raporu ve 06/02/2013 tarihli hasar raporuna ve tüm dosya kapsamına göre; vukuu bulan trafik kazası nedeniyle davaya konu araçta meydana gelen hasar zarar miktarının toplam 10.118,12 TL olduğu, bu kazanın oluşmasında, davalı sürücü ...'nun meydana gelen kazada %65 oranında asli kusurlu olduğu anlaşılmakla; %65'lik kusuruna denk gelen 6.576,78 TL tutarındaki davacı zararının olay tarihi olan 24/12/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, maddi hasarlı trafik kazası sebebi ile açılan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece yapılan araştırma, inceleme karar vermeye yeterli değildir.

Mahkemece ... 13. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/690 E. sayılı dosyasından alınan kusur ve hasar raporlarına göre karar verildiği, söz konusu dava dosyasında davalı ... nun taraf olmadığı, ... 13. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/ 690 E. sayılı dosyadan alınan ilk raporda taraf olmayan ...'nun %50, Adli Tıp Kurumundan alınan raporda ise %65 oranında kusurlu olduğunun tespit edildiği, başka bir dosyadan alınan raporların davalıyı bağlamamasına rağmen iş bu dosya davalısı ...'nun kusuruna ilişkin ve hasara ilişkin dosyadan rapor alınmadığı ve araştırma yapılmadığı anlaşılmış olup, o halde Mahkemece araştırma yapıldıktan sonra çeyişkilerde giderilmek üzere alınacak kusur ve hasar raporuna göre yazılı şekilde karar verilmesi gerekirken davalının taraf olmadığı davadaki raporlara göre hüküm kurulması isabetli görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 01.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1528, Karar No: 2015/1795, Tarih: 08.06.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/1528 E.  ,  2015/1795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın hırsızlık eylemini geceden sayılan zaman dilimi içinde gerçekleştirdiğinin anlaşılmasına karşın, TCK'nın 143. maddesi uygulanmayarak eksik ceza tayin edilmiş ise de aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre sanık ...'un temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 08.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2015, Karar No: 2023/4256, Tarih: 11.09.2023

**8. Hukuk Dairesi         2023/2015 E.  ,  2023/4256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2022/179 E., 2022/202 K.

KARAR : Davanın reddine

Taraflar arasında görülen kadastro tespitine itiraz davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Kadastro sırasında Bingöl ili Merkez ilçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan 109 ada 13 parsel sayılı taşınmaz senetsizden tarla vasfı ile davalılar ..., ... ve ... adlarına tespit edilmiştir.

2. Davacı Hazine vekili dava dilekçesinde, dava konusu taşınmazların Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu ileri sürerek davalılar adına yapılan tespitinin iptali ile Hazine adına tapuya tescilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalılar, çekişmeli taşınmazın kendilerine ait olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 15.03.2016 tarihli ve 2015/94 Esas, 2016/82 Karar sayılı kararı ile, temyize konu 109 ada 13 parsel sayılı taşınmaz yönünden Kadastro Kanunu'nun aramış olduğu 20 yıllık kesintisiz, nizasız ve amacına uygun zilyetlik koşullarının oluştuğu, davalıların dava konusu taşınmaza malik sıfatıyla zilyet olduğu, dava konusu yerin uzun zamandır davalıların kullanımında olduğu, orman sayılan yerlerden olmadığı, dava konusu taşınmazın özel mülkiyete konu olabilecek yerlerden olduğu gerekçesiyle davanın reddi ile tespit gibi tescilini istemiştir.

IV. İLK DERECE MAHKEMESİ SONRASI YARGILAMA SÜRECİ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davacı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Onama Kararı

Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 25.11.2019 tarihli ve 2019/5213 Esas, 2019/6880 Karar sayılı kararı ile ret kararı onanmıştır.

V. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuranlar

Yargıtay onama kararına karşı, davacı Hazine vekili tarafından karar düzeltme başvurusunda bulunulmuştur.

B. Karar Düzeltme Nedenleri

Davacı Hazine vekili karar düzeltme dilekçesinde, çekişmeli taşınmazların orman vasfında olduğunu ve bu sebeple özel mülkiyete konu edilemeyeceğini, verilen ret kararının hukuka aykırı bulunduğunu ileri sürerek kararın düzeltilmesini istemiştir.

C. Bozma Kararı

V. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuranlar

Yargıtay onama kararına karşı, davacı Hazine vekili tarafından karar düzeltme başvurusunda bulunulmuştur.

B. Karar Düzeltme Nedenleri

Davacı Hazine vekili karar düzeltme dilekçesinde, çekişmeli taşınmazların orman vasfında olduğunu ve bu sebeple özel mülkiyete konu edilemeyeceğini, verilen ret kararının hukuka aykırı bulunduğunu ileri sürerek kararın düzeltilmesini istemiştir.

C. Bozma Kararı

Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 15.09.2020 tarihli ve 2020/1845 Esas, 2020/2970 Karar sayılı ilamıyla; taşınmazların en eski tarihli ve kadastro tespitinden 20 yıl önceki tarihli hava fotoğraflarıyla bu fotoğraflarda üretilen memleket haritalarının yöntemince uygulanarak taşınmazın öncesinin hukuki niteliği ile 20 yıllık zilyetlik bulunup bulunmadığının araştırılarak tereddüte mahal bırakmayacak şekilde sonucun netleştirilmesi gerekirken, bu şekilde bir araştırma yapılmadan, orman bilirkişi tarafından 1957 tarihli memleket haritası esas alınarak, ayrıca tarihi belirtilmeyen hava fotoğrafı incelendiği belirtilmek suretiyle düzenlenen yetersiz rapor esas alınarak hüküm kurulduğu gerekçesiyle, İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmuştur.

D. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 28.07.2022 tarihli ve 2022/179 Esas, 2022/202 Karar sayılı kararıyla, temyize konu 109 ada 13 parsel sayılı taşınmaz üzerinde davalılar lehine iktisap koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, davacı Hazine vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Nedenleri

Davacı Hazine vekili temyiz dilekçesinde, Mahkemece reddine karar verilmiş çekişmeli taşınmaz yönünden imar ihya olgusunun davalılar tarafından tamamlanmadığını ve iktisap koşullarının davalılar lehine gerçekleşmediğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Hazine tarafından devletin hüküm ve tasarrufunda olan yerlerden olduğu iddiasıyla tespit maliklerine yönelik açılan kadastro tespitine itiraz istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 Sayılı Kanun) Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 Sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedinci fıkrası ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, Anayasa'nın "Ormanların Korunması ve Geliştirilmesi" kenar başlıklı 169 uncu maddesi, 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 1 inci maddesi.

3. Değerlendirme

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 Sayılı Kanun) Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 Sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedinci fıkrası ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, Anayasa'nın "Ormanların Korunması ve Geliştirilmesi" kenar başlıklı 169 uncu maddesi, 6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 1 inci maddesi.

3. Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılarak, mevcut deliller takdir edilerek karar verildiğine, uygulanması gereken hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığına, bozmaya uyulmakla taraflar lehine ve aleyhine kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça imkan olmadığı gibi 6100 sayılı Kanun’un Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de var olmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı Hazinenin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

11.09.2023 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20476, Karar No: 2015/9690, Tarih: 30.12.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/20476 E.  ,  2015/9690 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/315623

MAHKEMESİ : Malatya 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/10/2012

NUMARASI : 2011/599 (E) ve 2012/702 (K)

SUÇ : 213 Sayılı Kanuna Aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

5237 sayılı TCK'nın 51. maddesinin 3. fıkrasında yer alan "Cezası ertelenen hükümlü hakkında, bir yıldan az, üç yıldan fazla olmamak üzere, bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı, mahkûm olunan ceza süresinden az olamaz" şeklindeki hüküm karşısında; yapılan uygulama ile 2 yıl denetim süresi veren mahkemenin kararında bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamenin bu hususa ilişen düzeltme görüşüne iştirak olunmamıştır.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sahte fatura kullanmak suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, vergi inceleme raporlarında faturaların varlığından söz edilmesine rağmen dosya içine konulmadığının anlaşılması karşısında;

Öncelikle; suça konu 2008 takvim yılına ilişkin faturaların onaylı suretlerinin getirtilip incelenmesi, faturaların mevcut olmadığının yada kanunda öngörülen şekil şartlarını taşımadığının tespiti halinde beyannameye fatura eklenmesinin zorunlu olmaması nedeniyle sanığın gerçeğe aykırı beyanname vermesi şeklinde gerçekleşen eyleminin özel usulsüzlük cezasını gerektireceği ve faturaların şekil şartlarını taşıdığının tespiti halinde ise; sanığın, 2008 takvim yılında kullandığı iddia olunan faturaları düzenleyen beş ayrı firma hakkında düzenlendiği belirtilen vergi inceleme raporları ve eklerinin aslı veya onaylı örnekleri getirtilerek, anılan raporlarla ilgili olarak faturaları düzenleyenler hakkında ''2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek'' suçundan dava açılmış olup olmadığının ilgili vergi dairesinden araştırılması, açıldığının tespiti halinde mümkünse birleştirilmesi mümkün olmadığı takdirde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma sonucu yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Kabule göre ise;

2-Kabule göre ise;

a-Mütalaa ve ekindeki vergi suçu raporuna uygun olarak 2008 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kamu davası açılmasına ve mahkemenin de gerekçesinde bu şekilde kabul etmesine karşın uygulama maddesinin VUK' nın 359/b-1 yerine aynı Kanun'un 359/a-2 olarak yazılması,

b-Sahte fatura kullanmak eylemi bakımından 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 4369 sayılı Kanun ile değişik 359/b-1. maddesinde onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası öngörülmüş olup, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun'un 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b maddesinde ise üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü nazara alındığında, suç tarihinde sahte fatura kullanmak suçunun temel cezasının 3 yıl hapis olduğu gözetilmeden temel cezanın 18 ay olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

c-Aynı takvim yılında değişik tarihlerde birden fazla sahte fatura kullanılması halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

d-Suça konu son fatura tarihi itibariyle suç tarihinin, 25.01.2009 olduğunun gözetilmemesi,

e-Kasıtlı suçtan erteli kısa süreli olmayan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunluklarına hükmedilmiş ise de, 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 E, 2015/85 K. sayılı kararı ile anılan maddenin bazı hükümlerinin iptal edilmiş olması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak hükmün BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı itibariyle sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 30.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2449, Karar No: 2013/9543, Tarih: 13.05.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/2449 E.  ,  2013/9543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, kesilen maaşının tekrar bağlanması gerektiğinin tespitiyle biriken aylıkların faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

Dava, davacının maaşını kesen Kurum işleminin iptali ile maaşın yeniden bağlanması v istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne, davacıya bağlanan maaşın kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptali ile maaşın yeniden bağlanmasına ve kesilen aylıkların davacıya ödenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası kanunun 56. maddesinin ikinci fıkrası olup, uyuşmazlığın çözümünde sosyal güvenlik, sosyal güvenliğin amaç ve yöntemleri, sosyal sigortalar, sosyal güvenlik sistemi gibi kavram ve olguların değerlendirilmesine gereksinim bulunmaktadır.

Sosyal sigorta sistemlerinde sigortalılar veya hak sahipleri belli şartların yerine getirilmesi halinde sosyal edime (yardıma) hak kazanırlar. Sosyal edim ya da sosyal yardım hakkı kişilerin belli bir yardım ya da edim üzerinden yargısal yönden icrası mümkün kamusal talep hakkını ifade eder. Sosyal sigortalar; sosyal koruma, dayanışma, sosyal denkleştirme, zorunluluk ilkelerine dayanmakta olup, özellikle inceleme konusu 5510 sayılı Kanunun 56. maddesi yönünden önem arz eden sosyal koruma ilkesiyle, toplumun ekonomik ve sosyal yönden en fazla gereksinimi olan bireylerini/gruplarını koruma, güvenceye kavuşturma ve onlara hizmet amaçlanmakta, yaşamlarını sürdürebilmeleri için bu kişilerin sosyal güvenlik şemsiyesi altına alınması hedefi öne çıkmaktadır. Devletler tarafından amaç olarak benimsenen sosyal güvenlik genellikle sosyal sigortalar ile sosyal yardım ve hizmetler olarak adlandırılan iki ... yöntem uygulanmak suretiyle sağlanmaya çalışılmaktadır. İki ana rejimden meydana gelen Türk Sosyal Güvenlik Sisteminde, yardımlar genellikle devlet bütçesinden veya gönüllü özel yapılanmalardan karşılandığı, katılmasız veya primsiz rejim olarak adlandırılan sosyal yardım ve hizmetlerin yanı sıra sistemin ... dayanağını oluşturan ve ilgililerin herhangi bir maddi katkısının söz konusu olmadığı katılmalı veya primli rejimde bulunmaktadır.