muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2355, Karar No: 2020/543, Tarih: 16.01.2020

**20. Ceza Dairesi         2017/2355 E.  ,  2020/543 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ÜNYE 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

6545 sayılı kanunla yapılan değişiklik uyarınca sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün sair yönler incelenmeksizin BOZULMASINA, 16/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9123, Karar No: 2012/2178, Tarih: 08.02.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/9123 E.  ,  2012/2178 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna muhalefet

Hüküm : 1- Sanık ... hakkında 2863 sayılı Kanunun 74/2, TCK'nın 51/1-3-5-7-8. maddeleri uyarınca mahkûmiyet

2- Sanık ... hakkında 2863 sayılı Kanunun 74/2, TCK'nın 50, 52/4. maddeleri uyarınca mahkûmiyet

2863 sayılı Kanuna muhalefet suçundan sanıkların mahkûmiyetlerine ilişkin hüküm sanık ... ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık ... hakkındaki hüküm yönünden yapılan incelemede;

Hükme esas alınan cezanın nevi ve miktarına göre, 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 3/B maddesi ile değişik CMUK'un 305/1 maddesi gereğince suç ve hüküm tarihine göre temyiz yeteneği bulunmadığından, sanık ... katılan vekilinin temyiz isteğinin CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyize gelince;

a) Sanığın eylemi 2863 sayılı Kanun kapsamında olan Kale alanında kazı yapmaktan ibaret olup 2863 sayılı Kanunun 74/1 maddesi gereğince ceza verilmesi gerekirken aynı Kanunun 74/2 maddesi gereğince ceza tayini,

b) Hükmün aslını oluşturan kısa kararın yer aldığı, 18.03.2008 tarihli duruşma tutanağının 1, 2 ve 3. sayfaları ile 14.03.2008 tarihli duruşma tutanağının zabıt katibi tarafından imzalanmayarak CMK'nın 219. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup katılan vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, 08.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11723, Karar No: 2007/12951, Tarih: 30.10.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/11723 E.  ,  2007/12951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 16.5.2007 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 25.7.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine temsilcisi tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu kaydı ve zilyetlik hukuki nedenlerine dayalı tapu iptali ve tescil istemiyle açılmıştır.

Davada, 11.07.1985 tarih 111 sıra numaralı kayda dayanılmış, mahkemece kadastroda 9.468,46 metrekare yüzölçümü ile davalı Hazine adına tespit edilen 104 ada 52 parselin bu kayıt kapsamında kaldığı ve miktar fazlasının da zilyetlik ile edinildiği gerekçesiyle istem kabul edilmiş, hükmü davalı Hazine temyiz etmiştir.

Mahkemece, dayanak tapu kaydı ilk tesisinden tüm tedavülleri ile birlikte getirilmediği gibi kaydın harita, plan ve krokiye dayanıp dayanmadığı araştırılmamış, kayıt mevcut hali ile de yapılan keşifte uygulanmamıştır. Bundan ayrı çekişme konusu 52 parsele sınır teşkil eden taşınmazlardan kayıt ve belgeye dayanılarak revizyon görenlerin kayıt ve belgeleri de getirilmemiş, bunlarda çekişmeli parsel yönünün kime ait taşınmaz olarak gösterildiği yönü üzerinde durulmamış, davacı dayanağı tapu kaydı ile dava konusu taşınmazın tapu kaydındaki köy farklılıklarının nedeni de tespit edilmeden salt davacı tanıklarının sözleri yeterli kabul edilerek dava kabul edilmiştir.

Gerçekten harita ve krokisi bulunan tapu kayıtlarına Türk Medeni Kanunun 719, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 20. maddeleri uyarınca harita ve krokisine göre kapsam belirlenmelidir. Ancak böyle bir harita ve kroki yoksa veya uygulanabilir nitelik taşımıyorsa kapsamları az yukarıda söylendiği üzere tapu kaydının ilk tesisinden itibaren bütün gittileri ile birlikte sağlanarak yüzölçümlerinde veya sınırlarında değişiklik varsa nedenleri incelenip doğru esasa dayandığı sonucuna ulaşılırsa ilk tesisindeki sınırlara itibar edilerek tayin edilmeli, bu uygulamada da civar parsel kayıtlarından yararlanılmalıdır. Kuşkusuz, bu doğrultuda inceleme ve araştırma yapılırken, keşif yerinde yöreyi iyi bilen yaşlı ve taraflarla ilgisiz bilirkişi veya bilirkişiler sözlerinden faydalanmak gerekir. Yine bu uygulama sırasında kayıt kapsamının sağlıklı tayini için bilirkişilere tek tek dayanılan kayıtlardaki sınırlar sorulmalı, bunların arz üzerindeki yerlerinin nereler olduğu arazide gösterilmeli, hazır bulundurulacak fenni bilirkişiye de düzenleyeceği krokide yerleri işaret ettirilmelidir. Zaman zaman olduğu gibi bilirkişi veya bilirkişilerin kayıtlardaki bazı sınırları bilememesi durumunda o sınır yönünden tarafların tanık dinletme hakları bulunduğundan taraflara da gerek görülürse bu hakları hatırlatılmalıdır. Dayanılan kayıtların ilk tesisinde veya bunların gitti kayıtlarında değişebilir nitelikte sınırlar varsa veya kayıtlar taşınmazı geometrik olarak tüm sınırları ile kapsamamakta ise kayda değişmez nitelikteki sınırlarla bağlantı kesilmemek suretiyle miktarına göre değer tanınmalı, bütün yapılacak uygulama Yargıtay denetimine elverişli olarak fenni krokiye yansıtılmalıdır.

Mahkemece, yukarıdan beri sıralanan ilkeler bir yana bırakılarak eksik inceleme ve araştırmaya dayalı kurulan hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı hazine temsilcisinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 30.10.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/826, Karar No: 2020/3055, Tarih: 04.06.2020

**12. Ceza Dairesi         2020/826 E.  ,  2020/3055 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 22/3, 62/1, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf başvurularının esastan reddi

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda 15.10.2019 tarihli, 2019/4176 Esas – 2019/1746 Karar sayılı ''istinaf başvurularının esastan reddine" ilişkin karar sanık müdafii ile katılanlar vekilleri tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

24 Aralık 2017 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 100. maddesi ile CMK'nın 299 maddesinde yapılan değişiklik neticesinde, her ne kadar sanık müdafii duruşmalı temyiz isteminde bulunmuş ise de, duruşma açılmaksızın, dosya üzerinden yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafii ile katılanlar vekillerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Dosya içeriğine göre olay gecesi sanığın sevk ve idaresindeki otomobille, hız sınırının 82 km olduğu meskun mahalde, ortadan metro tüneli geçen refüjle bölünmüş tek yönlü, çift şeritli, virajlı cadde üzerinde sol şeritten seyri sırasında direksiyon hakimiyetini kaybetmesi ile, yolun sağ tarafına doğru kayan aracın sağa yönelen 55 metre fren izi ile yolun sağ tarafındaki yan yol otobüs durağında kaldırımda araç bekleyen yayalara ve sonrasında da otobüs durağı ile demir bariyerlere çarpması sonucu yayalardan birinin yolun alt kısımlarındaki yeşil alana düşmesi şeklinde meydana gelen ve bir kişinin ölmesi, bir kişinin de hayat fonksiyonlarına orta ve 3. derece etkili kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralanması ile sonuçlanan olayda, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle aynı Kanun'un 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekmekte olup, dava konusu olayda sanık tamamen kusurlu olmakla birlikte bir kişinin ölmesi, bir kişinin de nitelikli yaralanması, maddede öngörülen cezanın alt sınırı nazara alınmak suretiyle, cezada orantılılık ilkesi ile adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, alt sınırdan çok fazla uzaklaşılarak teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmek suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini;

2-Olaydan 188 dakika sonra yapılan ölçümde 0.60 promil alkollü olduğu ve dosyada mevcut Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulu raporuna göre olay sırasında 1.07 promil alkollü olduğu tespit edilen sanığın, olay sonrası yapılan incelemede aracının hızının 102 km/saat takılı kaldığının belirlendiği, sanığın aşamalardaki savunmalarında; olay gecesi aracı ile seyir halinde iken, başka bir araçla yanından geçen arkadaşlarına yetişmek için birden hızını arttırdığını ve en sol şeride geçmek istediğini, bu nedenle orta şeritte bulunan aracın arkasından sol şeride geçtiğini, arkadan gelen araçların kendisine sellektör yapması üzerine tekrar aracını orta şeride geçirdiği sırada arabanın arkasının kayması ve yolun ortasında iki kez dönmesi üzerine aracı kontrol edebilmek düşüncesi ile önce gaza basmaya devam ettiğini, ancak aracı toparlayamayınca frene bastığını beyan ettiği; kovuşturma aşamasında yapılan keşfe katılarak yapılan canlandırma sonucu düzenlenen 07.06.2019 tarihli bilirkişi raporunda, sanığın, en sağ şeritte bulunmasına rağmen en sol şeride geçme hamlesi ve tekrardan en sağ şeride geçme hamlesinde bulunmak suretiyle, art arda şerit değiştirerek makas tabir edilen manevra hareketlerini gerçekleştirdiğinin, otomobilin savrulmanın sonunda hız düşümü ile çarpışmanın etkisinde takılı kalan 102 km/saat hızı gösterir ibre çizgisinin çok üzerinde bir hızdaki seyrinin devamında, kontrolsüz şerit değiştirme hareketlerinin sonucunda sağa ani manevra hareketinin ile aracını sola doğru düz yol şeridi üzerinde toparlayamaması neticesinde mevcut savrulma ve çarpma eylemi şeklinde kazanın gerçekleştiğinin belirtildiği; tüm bu tespitlere göre, olay anında güvenli sürüş yeteneğini kaybettirecek şekilde 1.07 promil alkollü olan sanığın, seyir güvenliğini tehlikeye düşürecek şekilde art arda şerit değiştirmek suretiyle makas tabir edilen manevra hareketlerini gerçekleştirmesi sonucu kazanın meydana gelmesine sebebiyet verdiğinin anlaşılması karşısında, bilinçli taksir kabul edilen birden fazla kural ihlalini gerçekleştiren sanık hakkında belirlenen temel cezanın, TCK'nın 22/3. maddesi gereğince alt sınırdan uzaklaşılarak arttırılması gerekirken, TCK'nın 22/3. maddesi gereğince arttırım miktarının alt sınırdan ve eksik belirlenmesi;

3-Dosya içerisinde yer alan sürücü belgesi bilgilerine göre sanığın aynı belge numarası altında B, B1, D1, F, M sınıfı sürücü belgesinin bulunduğu, F, B1 ve M sınıfı belgeler ile otomobil kullanılmasının mümkün olmadığı, B sınıfı sürücü belgesi ile otomobil kullanılmasının, D1 sınıfı sürücü belgesi ile de minibüs ve otomobil kullanılmasının mümkün olduğu, sanık hakkında TCK'nın 53/6. maddesindeki hükümlerin uygulanmasına karar verilirken, yargılamaya konu kazayı idaresindeki otomobil ile yaptığı, bu nedenle sanığın somut olaya konu taksirle öldürme suçu sebebiyle F, B1, M sınıfı sürücü belgelerinin geri alınamayacağı gözetilmeden ve sanığa ait sürücü belgesinin sınıfı belirtilmeden, ilgili madde hükmünün amacına aykırı şekilde sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmesi;

Kanuna aykırı olup, sanık müdafii ile katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda 15.10.2019 tarihli, 2019/4176 Esas – 2019/1746 Karar sayılı ''istinaf başvurularının esastan reddine" dair hükmünün, 5271 sayılı CMK'nın 302/2. madde ve fıkrası uyarınca BOZULMASINA; bozma kararı doğrultusunda işlem yapılmak üzere 5271 sayılı CMK'nın 7165 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 8. maddesi ile değişik 304/2. maddesi uyarınca, dosyanın gereği için Bursa 7. Ağır Ceza Mahkemesine; kararın bir örneğinin de Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na GÖNDERİLMESİNE; 04.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/46203, Karar No: 2018/3476, Tarih: 15.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/46203 E.  ,  2018/3476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalı asıl işveren Sağlık Bakanlığı'na bağlı işyerinde, alt işveren şirket işçisi olarak çalıştığını, 2010 yılının Aralık ayı itibariyle almakta olduğu aylık ücret miktarının 2011 yılının Ocak ayından itibaren rızası olmadan düşürüldüğünü ileri sürerek fark ücret alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı isteminin özeti:

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizin 30.06.2015 tarihli kararıyla, davacının sağlık ve sosyal hizmetler iş kolunda kurulu bulunan Türkiye Sağlık İşçileri Sendikasına üye olmasının mümkün olmadığından üyeliğinin geçersiz olduğu, dolayısıyla sendikanın işçiyi temsilen dava açma yetkisinin bulunmadığı belirtilerek, davacı işçiye davasını bizzat veya vekili aracılığıyla takip etmesi için tebligat yapılması gerekliliğiyle bozulmuştur. Mahkemece, bozmaya uyularak devam edilen yargılama neticesinde, yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı vekilince temyiz etmiş ve Dairemizce '''.....01.01.2012 tarihli anılan sözleşmeye karşı davacı taraftan beyanları sorulmalı ve sözleşmeyle birlikte dosya kapsamı yeniden değerlendirmeye tabi tutularak uyuşmazlık çözümlenmelidir..... hükme esas alınan bilirkişi raporunda, uyuşmazlık döneminde asgari ücrete yapılan artış oranlarının uyarlanarak zamlı şekilde belirlenen ücrete göre hesaplama yapıldığı anlaşılmaktadır. Ne var ki, belirtili hesaplama yönteminin dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre bir dayanağı bulunmamaktadır. Bu halde, davacı işçinin düşürülmeden önceki son ücreti esas alınarak bu ücret ile ödenenler arasında tespit edilecek fark tutarların hesaplanmasıyla sonuca gidilmesi yerine, belirtili şekilde hesaplama yönteminin esas alınarak hüküm tesisi hatalı olmuştur.'' gerekçeleriyle bozma kararı verilmiş, bozma ilamına uyulmasına karar veren Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Temyiz:

Karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacıya 2011 yılı Ocak ayından itibaren ödenen aylık ücretinin önceki seneye göre az ödenmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 22. maddesi kapsamında geçerli olup olmadığıdır.

4857 sayılı Kanun'un "Çalışma Koşullarında Değişiklik ve İş Sözleşmesinin Feshi" başlıklı 22. maddesinde iş yeri şartlarında yapılacak esaslı değişikliklerin yapılabilme şartları düzenlenmiştir.

4857 sayılı Kanun'un 22. maddesinde: "İşveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir sebebe dayandığını veya fesih için başka bir geçerli sebebinin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17. ila 21. madde hükümlerine göre dava açabilir. Taraflar aralarında anlaşarak çalışma şartlarını her zaman değiştirebilir. Çalışma şartlarında değişiklik geçmişe etkili olarak yürürlüğe konulamaz." hükmünü içermektedir.

Madde metninde de açıkça "İşyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamayacaktır".

4857 sayılı Kanun'un 22. maddesinin birinci fıkrasının asıl konuluş amacı işverenin tek taraflı değişiklik işlemlerine karşı işçiyi korumak; işçinin isteği dışında işini, işyerini ve diğer çalışma şartlarını değiştirecek işveren davranışlarına engel olmaktır. Öte yandan 4857 sayılı İş Kanun'un 62. maddesinde, her türlü işte uygulanmakta olan çalışma sürelerinin kanuni olarak daha aşağı sınırlara indirilmesi veya işverene düşen kanuni bir yükümlülüğün yerine getirilmesi nedeniyle ya da bu Kanun hükümlerinden herhangi birinin uygulanması sonucuna dayanılarak işçi ücretlerinden her ne şekilde olursa olsun eksiltme yapılamayacağı belirtilmiştir. 4857 sayılı Kanun'un 62. maddesinde düzenlenen ücretlerde indirim yapılamıyacağı yasağı, işverenin tek taraflı indirim yapamaması ile ilgilidir. Taraflar karşılıklı anlaşarak ve ileriye dönük her zaman asgari ücretin altına inmemek şartıyla ücrette indirim yapabilirler. Zira işyerinin ekonomik şartları bunu zorunlu kılabilir ve işçi işsiz kalmamak için bunu kabul edebilir.

Davalı Sağlık Bakanlığı ile dava dışı alt işverenler arasında yapılan önceki dönem hizmet alım sözleşmelerinin eki olan idari şartnamelerde ücretin asgari ücrete endekslenerek işçinin yaptığı işe ve eğitim durumuna göre asgari ücrete endekslenerek belirlendiği, Bakanlık tarafından çıkarılan genelgeler doğrultusunda sonraki dönem için aktedilen hizmet alım sözleşmelerine ait idari şartnamelerde ise ücretin işçinin yaptığı işe ve eğitim durumuna göre değişmekle birlikte önceki dönem hizmet alım sözleşmelerinde kararlaştırılandan daha düşük oranlarda belirlendiği ve bu şekilde işçilerin ücretlerinde indirim yoluna gidildiği, asgari ücretteki artış oranına bağlı olarak ödenen ücret artmakla birlikte oranın düşürülmesi nedeni ile ücrette azalma olduğu dosya kapsamı ve emsal dosya içeriklerinden anlaşılmaktadır.

Bu şekilde hizmet alımı sözleşmeleri ile yapılan ücretteki indirim 4857 sayılı Kanun'un 62. maddesine aykırı olduğu gibi, aynı Kanun'un 22. maddesi hükmüne uygun biçimde işçinin yazılı rızası alınmadığından işçiyi bağlamayacağı açıktır. Temel uyuşmazlık, fark ücret alacağının ne şekilde hesaplanacağına ilişkin olup davacının düşürülmeden önceki ücreti asgari ücretin belli bir orandan fazlası olarak kararlaştırıldığına göre bu oranın yeni dönemde de korunması esastır. Her ne kadar bozma kararları ile uyuşmazlık döneminde asgari ücrete yapılan artış oranlarının uyarlanarak zamlı şekilde belirlenen ücrete göre hesaplama yapılmasının hatalı olduğu yönünde maddi hataya dayalı hüküm kurulmuşsa da mahkemece verilen uyma kararı usuli müktesep hak oluşturmayacak olup Mahkemece 2010 ve 2011 yılına ait davacının çalıştırıldığı hizmet alım sözleşmelerinin idari şartnameleri dosya içerisine alınıp ücrete ilişkin hükümler denetlenerek bilirkişinin, 2010 yılı Aralık ayındaki ücreti o dönemdeki asgari ücrete oranlayarak tespit ettiği kat sayıyı esas alarak işçinin 2011 yılı Ocak ayı ve sonrasındaki dönemde alması gereken ücreti belirledikten sonra ödenen ücreti mahsup ederek fark alacak hesabı yapması gerekmektedir.

Diğer taraftan Mahkemece gerekçeli kararda ''alt işveren şirket tarafından dosyaya sunulan 01.01.2012 tarihli iş sözleşmesinde işçiye ödenecek aylık ücret miktarına yönelik düzenleme olduğu görülmüştür. Bu kapsamda, davacının 01.01.2012 tarihli sözleşmeye karşı diyecekleri sorulmuş ve söz konusu sözleşme davacı tarafından kabul görmüştür. Gerek bu sözleşme gerekse davacı işçinin ücreti düşürülmeden önceki son ücreti esas alınarak, bu ücret ile ödemeler arasında tespit edilen fark tutarlar hesaplanmış ve hüküm altına alınmıştır'' denilmiş ise de hükme esas alınan bilirkişi raporunda '' Davacı açık bir biçimde sözleşmenin özgür iradeye dayanmadığını, sözleşmenin devamını sağlamak amacıyla imzaladıklarını beyan etmiştir. Bu halde 2012 sözleşmesiyle düşürülen ücret değil, 2010 ücretinin 4857 sayılı yasa md. 62'ye uygunluğu çerçevesinde aradaki fark kapanıncaya kadar hesabı yapılmıştır.'' denilmiş ve 01.01.2012 sonrası fark alacağın hesaplandığı görülmektedir. Gerekçe ile hükme esas alınan bilirkişi raporu arasında çelişki olmuştur. Öte yandan, 01.01.2012 tarihli sözleşme üzerindeki imza davacı tarafça kabul edilmiş, irade fesadı hali ispat olunmamıştır. O halde sözleşmeye değer verilerek hüküm tesisi gerekirken hükme esas alınan bilirkişi raporunda dikkate alınmaması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacı tarafa iadesine, 15/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.