muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/956, Karar No: 2024/1826, Tarih: 26.02.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/956 E.  ,  2024/1826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/145 E., 2023/388 K.

KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti ve aylıkların faizi ile ödenmesi davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 06.09.2018 tarihli tahsis talebi doğrultusunda 01.10.2018 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespitini ve ödenmeyen aylıkların faizi ile tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 24.11.2020 tarihli ve 2020/61 E., 2020/192 K. sayılı kararıyla; davacının ilk tahsis talebinde bulunduğu 06.09.2018 tarihinde aylık bağlama koşullarının prim borcunun bulunması nedeniyle oluşmadığı, prim borcu ödendikten sonra davacının aylık almaya hak kazanacağı, koşulların sonradan tamamlanmasının ilk tahsis talebi tarihinde aylık almasına olanak sağlamayacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 09.06.2022 tarihli ve 2021/220 E., 2022/1014 K. sayılı kararıyla; davacının prim borcu bulunduğu ve prim borcunun ödenmesi üzerine davacıya aylığın bağlandığı, aylık bağlanması için prim borcunun bulunmaması gerektiği, talebin reddine ilişkin mahkeme kararının yerinde olduğu gerekçesiyle istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairece, "15.09.1966 doğumlu davacının 01.03.1988 tarihli sigorta başlangıcına göre 06.09.2018 tahsis talep tarihinde 25 yıl sigortalılık süresi, 5375 gün prim ödeme gün sayısı ve 50 yaş koşullarını haiz olduğu, uyuşmazlığa konu 2008/4-9 aylara ait sigortalılık süresi dahil edilmeden de 506 sayılı Kanun Geçici 81/B-g maddesi kapsamında tahsis koşullarının gerçekleştiği anlaşılmaktadır. Tahsis talep tarihi itibariyle mevcut sigortalılık süresinin tahsise hükmedilmesine yeterli bulunması karşısında, primi ödenmemiş bulunan 2008/4-9 aylara ait sürenin 506 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesi kapsamındaki prim olup, bunların Kurumca tahsilinin her zaman mümkün bulunmasına göre, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi isabetsiz bulunmuştur." gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozmaya uyularak davanın kabulü ile davacının tahsis talebinde bulunduğu 06.09.2018 tarihini takip eden aybaşından itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespitine, ödenmeyen aylıklarından 1.000,00 TL'sinin davalıdan tahsiliyle davacıya verilmesine, ödenmeyen aylıklarının ödenmesi gereken tarihten itibaren yasal faizi ile birlikte davacıya ödenmesinin tespitine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, 1136 sayılı Kanunun mülga 186.madde hükmünün avukatların 506 sayılı Kanunun 86. Maddesinde düzenlenen topluluk sigortasına girmelerini zorunlu kılmış ise de, kabule konu sürede topluluk sigortası kapsamında prim borcunun sonradan ödenmesi suretiyle dahi önceki tahsis başvurusu çerçevesinde yaşlılık aylığı bağlanması mümkün olmadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesinin hatalı olduğunu belirterek temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, yaşlılık aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu’nun mülga 86 ncı maddesi, 506 sayılı Kanun'un Geçici 81 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Uyuşmazlık, yaşlılık aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu’nun mülga 86 ncı maddesi, 506 sayılı Kanun'un Geçici 81 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı Kurum vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

26.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2825, Karar No: 2020/862, Tarih: 03.02.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/2825 E.  ,  2020/862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 28/03/2017 tarih ve 2015/414 E- 2017/127 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 22/03/2019 tarih ve 2018/956 E- 2019/312 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının TR 2014/12868 Y sayılı faydalı model belgesinin konusunun Flekso Matbaa baskı tekniğine ilişkin olduğunu ve bu tekniğin yüzyıllardır kullanıldığını, faydalı model konusunun yenilik vasfının bulunmadığını ileri sürerek, davalı adına tescilli bulunan TR 2014/12868 Y numaralı faydalı model belgesinin hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın gerçek amacının müvekkilince çekilen ihtarlar üzerine firma aleyhinde görülebilecek davaların sürüncemede bırakılması olduğunu, iddiaların asılsız bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesi talep edilmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; davalıya ait TR 2014 12868 Y sayılı faydalı model belgesinin dosyada mevcut deliller karşısında yenilik vasfına sahip olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, dosya üzerinden yapılan istinaf incelemesinde; mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı ve dava konusu faydalı model belgesi ile korunanın, davacının iddia ettiği gibi "flekso baskı tekniği" veya "bu tekniği uygulayan bir makine" değil, herhangi bir teknik sınırlaması olmaksızın, şingıl üzerine desen verebilen "temizleme modülü" ile "silkeleme bobini" içeren bir makine olduğunun ve davalıya ait TR 2014 12868 Y sayılı faydalı model belgesinin yenilik vasfına sahip bulunduğunun, mahkemece usulüne uygun şekilde yaptırılan uzman bilirkişi heyet incelemesi sonucunda anlaşılmakla, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, faydalı model belgesinin hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

551 sayılı Patent KHK'da faydalı model belgesi ile sağlanan korumalar için, patentler için zorunlu olan, tekniğin bilinen durumunu aşma yani buluş basamağı koşulu öngörülmemiştir. Şayet küçük buluşa konu ürün kullanma kolaylığı, hız veya ucuzluk gibi pratik hayatta olumlu sonuçlara yol açan her hangi bir teknik ilerleme içermekte ise ve daha önce o ürünle ilgili başkalarınca kamuya açıklanmamış ise o üründe sağlanan teknik ilerleme faydalı model belgesi verilerek korunabilir.

551 sayılı Patent KHK'da faydalı model belgesi ile sağlanan korumalar için, patentler için zorunlu olan, tekniğin bilinen durumunu aşma yani buluş basamağı koşulu öngörülmemiştir. Şayet küçük buluşa konu ürün kullanma kolaylığı, hız veya ucuzluk gibi pratik hayatta olumlu sonuçlara yol açan her hangi bir teknik ilerleme içermekte ise ve daha önce o ürünle ilgili başkalarınca kamuya açıklanmamış ise o üründe sağlanan teknik ilerleme faydalı model belgesi verilerek korunabilir.

Davada hükümsüzlüğü istenen TR 2014/12868 Y sayılı faydalı model belgesi ile ilgili olarak davalı teknik yeniliğin temizleme modülü ve silkeleme bobini kısmında olduğu ve bununla desen baskı makinelerinde teknik ilerleme sağlandığını savunmuş, davacı ise temizleme modulü ve silkeleme bobini bulunan tekniğin ''Flekso Baskı Tekniği'' uygulanılan makinelerde uzun yıllardır kullanıldığını ileri sürmüş olup, Mahkemece benimsenen ve aralarında ilgili teknik alanda uzmanın bulunmadığı bilirkişi heyeti raporunda bu kısım yönünden herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda, Mahkemece, aralarında ilgili teknik alanda uzman bilirkişinin de bulunduğu yeni bir bilirkişi heyetinden faydalı model belgesindeki ''temizleme modülü ve silkeleme bobini'' tekniğinin bu tür desen veren makinalarda daha önce kullanılıp kullanılmadığı ve bunun teknik yenilik niteliğinde olup olmadığının değerlendirildiği, denetime elverişli bilirkişi raporu alınarak neticesine göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi isabetli olmamış olup, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı yararına BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 03/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2551, Karar No: 2012/7285, Tarih: 04.06.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/2551 E.  ,  2012/7285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda davanın reddine dair verilen hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi. Gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; aracı trafik kazasında hasarlanan müvekkilinin hasar bedelinin davalı kasko sigortasından tazminine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davacıya ait aracın kasko sigortacısı olduklarını ancak alkollü sürücünün neden olduğu zararın sorumluluk haricinde olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacıya ait aracın sürücünün kazanın vuku'unda tam kusurlu oluşu nedeni ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dava, kasko sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminat talebine ilişkindir.

Dosya arasında mevcut iddia, savunma ve sair bilgi ve belgelere göre ihtilaf, sigortalı aracındaki hasarın teminat haricinde kalıp kalmadığı noktasındadır.

2918 sayılı KTK'nun 48. maddesinde; alkollü içki alması nedeniyle güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu ifade edilmiştir.

Karayolları Trafik Yönetmeliğinin "Uyuşturucu ve Keyif Verici Maddeler ile İçkilerin Etkisinde Araç Sürme Yasağı" başlıklı 97/1. maddesinde; alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli sürme yeteneğini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu açıklandıktan sonra, bu konu ile ilgili olan "b-2" bendinde; alkollü içki almış olarak araç kullandığı tesbit edilen diğer araç

sürücülerinden kandaki alkol miktarı 0.50 promil üstünde olanların araç kullanamayacakları belirtilmiştir.

Öte yandan, Kasko sigortası Genel Şartlarının B.5.5 maddesinde; ayrıca Kara Taşıtları Kasko Sigortası Genel Şartlarının A.5.5. Maddesinde, taşıtın Karayolları Trafik Kanunu uyarınca yasaklanan miktardan fazla içki almış kişiler tarafından kullanılması sırasında meydana gelen zararların, kasko poliçe teminatı dışında olduğu belirtilmiştir.

Bununla birlikte, Kasko Sigortası Genel Şartlarının A.5.5 maddesinin dayanağını teşkil eden KTK'nun 48. maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup, aynı maddenin 2. fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine olanak tanıyan hükümde, yasaklama yetkisi yönetmeliğe bırakılmış olmadığından, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 97. maddesinde, yukarıda anılan yasa hükmü tekrarlandıktan ve mütakip, uyuşturucu veya keyif verici maddeler ile alkollü içkilerin oranlarının ne şekilde saptanacağı belirlendikten sonra, yasada yer alan hükmü dikkate almadan salt 0.50 promilin üstünde alınan alkol miktarına göre araç kullanma yasağı getirilmesinin yasal dayanağı bulunmadığından geçersiz bulunmaktadır. Geçersiz yönetmelik hükümlerinin yasaya aykırı bir şekilde genel şart olarak kabülü de mümkün değildir.

O halde, hasarın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün münhasıran alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Bir başka ifade ile sürücünün alkollü olması tek başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Kaldı ki, böyle bir durumda hasarın teminat dışı kaldığının ispat yükü TTK'nun 1281. maddesi hükmü gereğince sigortacıya düşmektedir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurlarında olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin saptanması durumunda, oluşan hasarın poliçe teminatı dışında kalacağından davanın kabulüne aksi halinde

reddine karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir. (YHGK 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7.4.2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2.3.2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713 sayılı ilamları)

Somut olayda; davalı araç sürücüsü 0,24 promil alkollü olarak araç kullanırken aynı istikamete seyir halinde araca çarpmış, bu şekilde meydana gelen kazada davacının aracı hasarlanmıştır. Şu halde, alkollü olduğu tespit edilen Murat Kuşçu'nun sürücü olduğu kabul edilerek, aralarında 2 nöroloji ve 1 trafik uzman bilirkişilerden oluşacak bilirkişi heyetinden, olayın salt alkol etkisi altında gerçekleşip gerçekleşmediğinin, başka unsurların da kazanın vuku'unda etkili olup olmadığının tespiti ve sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekir iken eksik inceleme sonucu verilen hükmün, davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 4.6.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2355, Karar No: 2014/501, Tarih: 21.01.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/2355 E.  ,  2014/501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı ... yanında davaya feri müdahil olarak katılan ...-Tem Temizlik Hizm. Nak. Tur. İnş. Taah. Tic. ve San. Ltd. Şti. İle ...i. Mak. Ek. Kimy. Mad. Çev. Tem. Tes. Öd. Nak. ve Ser Tic. Ltd. Şti. - ...-Tem Temizlik Hizm. Nak. Tur. İnş. Taah. Tic. ve San. Ltd. Şti. Ortak Girişimi'nin 08.11.2012 tarihinde tefhim edilen kısa kararı süre tutum dilekçesi ile temyiz ettiği görülmektedir. İlgili karar davayı ... tarafından da süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Bir davada verilen hükmü temyiz etme hakkı taraflara, asli müdahillere, yanında katıldığı kişiyle birlikte olmak üzere fer'i müdahillere ve aleyhinde hüküm verilen üçüncü kişilere aittir. Bu durumda feri müdahillerinin kararı temyiz etme hakları bulunmaktadır.

Mahkemece hükmün tefhiminin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 321/2. maddesine uygun biçimde biçimde yapılmadığı ve gerekçeli kararın da feri müdahillere tebliğ edilmediği anlaşılmaktadır. Gerekçeli karar feri müdahillere tebliğ edilerek temyiz süresi beklenildikten sonra temyiz incelemesine gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.01.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1514, Karar No: 2012/8812, Tarih: 24.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/1514 E.  ,  2012/8812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/12/2010 tarih ve 2009/247-2010/531 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin müvekkilinden para tahsil edip ve ödemediğini, müvekkili tarafından davalı şirket aleyhine açılan davada Essen Asliye Hukuk Mahkemesi’nce müvekkili lehine 24.542,01 Euro'nun tahsiline karar verildiğini, kararın 15.06.2007 tarihinde kesinleşerek Apostille ile onandığını ileri sürerek Essen Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen kararın tenfizini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yabancı mahkeme kararının usulüne uygun olarak müvekkiline tebliğ edilmediğini, bu nedenle savunma haklarının kısıtlandığını, kararın gerekçeden yoksun olması nedeni ile kamu düzenine aykırı olduğunu, davacının müvekkili şirketin ortağı olup verilen kararın TTK'nun 329. ve 405. maddelerine aykırı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, tenfizi istenen yabancı mahkeme kararı gıyapta verilip davalıya doğrudan posta yoluyla tebliğ edildiği, savunma hakkının kısıtlandığı, Türkiye'nin 1965 tarihli Hukukî ve Ticarî Konularda Adlî ve Gayrı Adlî Belgelerin Yabancı Memleketlerde Tebliğine Dair Lahey Sözleşmesi’nin 10. maddesine çekince koyduğu, bu durumda anılan kararın kesinleşmiş sayılamayacağı, MÖHUK'un 54/c maddesi gereğince kamu düzenine açıkça aykırı yabancı mahkeme ilamlarının tenfiz edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, yabancı mahkeme kararının tenfiz edilebilmesi için, kararın Lahey Sözleşmesi hükümleri uyarınca kesinleşmesinin gerekmesine, somut olayda ise tenfizi talep edilen kararın Lahey Sözleşmesi uyarınca yetkili makamlar aracılığıyla tebliğ edilmeyip, posta yoluyla tebliğ edilmesi nedeniyle kesinleşmediğinden, mahkemece sırf bu nedenle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, ayrıca yerinde bulunmayan diğer gerekçelerin de davanın reddine dayanak yapılması doğru değil ise de yukarıda da belirtildiği üzere, usulünce kesinleştirilmiş bir karar bulunmadığından, yerinde olan bu gerekçeye göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile sonucu itibariyle doğru olan hükmün gerekçesi değiştirilerek ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 24/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9200, Karar No: 2018/1800, Tarih: 21.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2016/9200 E.  ,  2018/1800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Beraat, Düşme

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5846 sayılı Kanuna 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki "71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir” şeklindeki düzenlemeye göre, hak sahipliğine ilişkin hukuken geçerli belgelerin yasal süresi içinde sunulmadığı ve davaya katılmasına karar verilmesinin de kanun yoluna başvurma hak ve yetkisini kazandırmayacağı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak, şikayetçi vekilinin TEMYİZ İSTEMİNİN REDDİNE, 21/02/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.