muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/6656, Karar No: 2012/9169, Tarih: 23.05.2012

Somut olayın gelişim biçimi, olayın meydana gediği tarih, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıda anılan ilkeler birlikte değerlendirildiğinde hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Şu durumda yerel mahkemece davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminata hükmolunmak üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının yukarıda (1) nolu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 23/05/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, davacı ile evli olduğunu bildiği davacının eşi ile davalının duygusal ve cinsel ilişkiye girmek suretiyle davacı eşinin kişilik haklarına saldırıda bulunduğu iddiası ile davalı hakkında açılan tazminat davasıdır.

Davalı ile davacının eşi arasındaki duygusal ve cinsel ilişki, davacı yönünden Türk Medeni Kanunu'nda boşanma nedeni olarak kabul edilen "zina" fiilini oluşturur. Bu durumda davacı, Türk Medeni Kanunu'nun 185. maddesinde düzenlenen eşler arasındaki "birlikte yaşamak ve sadık kalmak" yükümlülüklerine aykırı davrandığından bahisle zina yapan kendi eşi hakkında Türk Medeni Kanunu'nun 161. maddesine dayanarak "zina" nedeniyle boşanma davası açabilir ve aynı yasanın 174/2 maddesine göre de manevi tazminat isteyebilir.

Türk Medeni Kanunu'nun 185. maddesindeki düzenleme anlamında davalının davacıya karşı "birlikte yaşamak ve sadık kalmak" yükümlülüğünün bulunmaması, davalının duygusal ve cinsel ilişki fiilinin tarafının davacı olmayıp, davacının eşi olması, "zina" fiilinin ceza yasalarımıza göre suç olmaktan ve dolayısıyla davalının fiilinden dolayı sanık veya hükümlü olmaması karşısında haksız fiillerde manevi tazminatı düzenleyen Borçlar Kanunu'nun 47. ve 49. maddelerindeki düzenlemeler ile Türk Medeni Kanunu'nun manevi tazminata ilişkin 174/2 maddesindeki düzenlemenin davalının eylemine uymaması, davalının eyleminin davacıya karşı saldırı oluşturabileceğine ve tazminat verilmesine dair başka hiç bir yasal düzenlemenin bulunmamasına, davaya konu eylemin bir tarafının da davacının eşi olmasına göre ortada yani davacı ile eyleme katılan eşi arasında bir aile bütünlüğünden bahsedilemeyeceği gibi, davalıyı da aile bütünlüğüne (ortada aile bütünlüğü kalmadığından) eylemi ile saldırıda bulunduğunun kabulünün mümkün olmamasına ve ayrıca aile bütünlüğüne saldırı ile ilgili yasalarımızda tazminatı gerektirir bir düzenleme bulunmamasına göre, davalı hakkında açılan davanın yasal dayanağı yoktur. Yasama organınca bu konuda yasal düzenleme yapılana kadar bu yönde açılan davalarda davalıyı sorumlu tutmak mümkün değildir. Bu anlamada davalının pasif davalı olma sıfatı bulunmadığından açılan davanın reddine karar verilmesi gerekir.

Diğer yandan, davaya konu eylemden dolayı davalı ile davacının eşinin, davacıya karşı müteselsilen sorumlu kabul edilmeleri gerekir. Zira, iddia edilen eylem, en az iki kişinin birlikte hareketi ile meydana gelebilir. Bunun sonucu olarak davacı, kendisine karşı müteselsilen sorumlu olan kendi eşi hakkında bu eylemden dolayı, (geçimsizlik veya zina nedeniyle) boşanma davası açmadığı, manevi tazminat istemediği veya dava açıp, sonradan manevi tazminat isteğinden vazgeçtiği veya sadece kendi eşine karşı Türk Medeni Kanunu'nun 174/2 maddesine dayanarak manevi tazminat davası açıp manevi tazminat aldığı hallerde; Türk Medeni Kanunu'nun 161/3 maddesi gereğince kendisine karşı müteselsil sorumlu olan ve eylemin tarafı olan eşini affettiği kabul edileceğinden, eşten manevi tazminat alınan halde ise, manevi tazminatın tekliği ve bölünmezliği ilkesi gereğince davalıdan ayrıca manevi tazminat alınması mümkün olmadığından Borçlar Kanunu'nun 147/2. maddesi gereğince davalının sorumlu tutulması mümkün değildir.

Açıkladığım nedenlerle sayın çoğunluğun aksi yönündeki düşünce ve kararlarına katılmıyorum.23/05/2012
Yargıtay — Esas No: 2020/1718, Karar No: 2021/4961, Tarih: 16.03.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/1718 E.  ,  2021/4961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli yağmaya teşebbüs

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Oluş ve dosya içeriğine göre, suç tarihinde anne ve babasının yaşadığı eve giden sanığın, annesi olan mağdur ...’dan para istemesi üzerine mağdur tarafından kendisine verilen 10 TL parayı beğenmeyerek. "80-TL daha para bul" dediği annesinin bulamayacağını söylemesi üzerine, annesine vurarak orta(2) derece kırık olacak şekilde yaralaması şeklinde gerçekleşen olayda; özgülediği kastına göre sanığın, mağdura yönelik eyleminin bir bütün halinde TCK'nin 149/1-d maddesindeki konutta yağmaya teşebbüs suçunu oluşturduğu ve TCK’nın 150/2 maddesi gereği değer azlığı indiriminin uygulandığı, aynı Kanun’un 87/3 maddesi kapsamındaki nitelikli yaralamadan dolayı suça sürüklenen çocuk hakkında açılan davada verilen mahkumiyet kararının Dairemiz’in 11/03/2019 tarihli ilamı ile onandığı anlaşılmıştır.

TCK'nın “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar indirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 145. (veya 150/2) maddelerinde veya gerekçelerinde “Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” koşulu yoktur. Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır. Ancak; her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, TC. Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim, TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, suç tarihi, 28.07.2012, suç konusu 90 Türk lirasıdır. Mağdur, sanığın annesidir ve şikayetinden vazgeçmiştir. Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk madde bağımlısı olması nedeniyle tedaviye muhtaç bir gençtir. Bütün bu hususlar paranın satın alma gücü ve ekonomik koşulları ile birlikte değerlendirildiğinde, sanığı verilen cezada değer azlığı indiriminin yapılması hukuka uygun olduğundan tebliğnamede bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, O yer Cumhuriyet Savcısının temyiz istemleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 16/03/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9842, Karar No: 2016/15031, Tarih: 10.11.2016

**13. Ceza Dairesi         2015/9842 E.  ,  2016/15031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme, işyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğa yüklenen eylemin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a, 116/2, 152/1-a, 31/2. maddelerine uyan hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarını oluşturduğu ve suça sürüklenen çocuğun yaşı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın lehe olduğu, suça sürüklenen çocuğa yüklenen ve 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a, 116/2, 152/1-a, 31/2. maddelerine uyan ve hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçları için öngörülen cezaların türü ve üst sınırlarına göre, aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 6 yıllık zamanaşımının, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 28.02.2012 tarihi itibariyle durduğu ve suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içerisinde işlediği kasıtlı suçtan dolayı verilen hükmün kesinleşmiş olması karşısında, denetim süresi içerisindeki suçun işlendiği 26.09.2012 günü yeniden işlemeye başladığı nazara alındığında, suç tarihi olan 03/06/2009 tarihinden itibaren inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 10/11/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19862, Karar No: 2014/10336, Tarih: 15.05.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/19862 E.  ,  2014/10336 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, sigaraların müsaderesine, nakil aracını iadesine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Katılan ... adına hazine vekilinin temyiz istemine yönelik yapılan incelemede;

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ...'nin 4733 sayılı yasaya muhalefet suçundan davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, ... adına hazine vekilinin temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesiyle yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Sanık ...'ın temyiz istemine yönelik yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ... ...'ün muhalefetiyle oyçokluğuyla ONANMASINA,

3-Sanık ... müdafii ve sanık ...'ın temyiz istemine yönelik yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 52/2 maddesinde "... adli para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsî hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir." düzenlemesi karşısında, sanıklar hakkında doğrudan hükmedilen adli para cezasının paraya çevrilmesi sırasında gerekçe gösterilmeden bir gün karşılığının "50 TL" olarak belirlenmesi,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafii ve sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.05.2014 günü oyçokluğuyla karar verildi.

...

KARŞI OY

5237 sayılı TCK.nun 52/2.maddesinde "... adli para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir." düzenlemesi karşısında, sanık ... hakkında doğrudan hükmedilen adli para cezasının paraya çevrilmesi sırasında gerekçe gösterilmeden bir gün karşılığının "50 TL" olarak belirlenmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bu bakımdan sanık ... hakkındaki hükmün bozulması gerektiği düşüncesindeyim.

...

... ...
Yargıtay — Esas No: 2015/16777, Karar No: 2015/18908, Tarih: 22.10.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/16777 E.  ,  2015/18908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hatay 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/02/2014

NUMARASI : 2012/333-2014/48

S.. D.. ile F.. D.., dahili davalılar A.. D.. ve müşterekleri aralarındaki muhtesadın tespiti davasının kabulüne dair Hatay Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 11.02.2014 gün ve 333/48 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı F.. D.. vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, tarafların paydaşı olduğu ve ortaklığın giderilmesi davasına konu edilen dava konusu 439 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan bodrum, zemin ve tek kattan oluşan 3 katlı binanın davacı tarafından meydana getirildiğini açıklayarak davacıya aidiyetinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı F.. D.., ilk iki katın mirasbırakan tarafından sadece 3. katın davacı tarafından meydana getirildiğini açıklayarak davanın reddini savunmuş, davaya dahil edilen A.. D.., N.. D.., N.. D.., M.. D.., ve F.. D.. binanın tamamının davacı tarafından meydana getirildiğini açıklamışlardır.

Mahkemece, davanın kabulüne, 16.04.2013 tarihli bilirkişi raporunda özellikleri belirtilen 3 katlı binanın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespitine, alınması gereken 3.090.34 TL harçtan peşin alınan 772,58 TL harcın indirimi ile geriye kalan 2.317, 76TL harcın davalı F.. D..'dan tahsiline, davacı tarafça yapılan dökümü yazılı 1.619.83 TL yargılama giderinin ve Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca hesaplanan 5.276 TL vekalet ücretinin davalı F.. D..'dan alınıp, davacıya verilmesine karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı F.. D.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 439 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan binanın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespiti isteğine ilişkindir.

1-Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek davanın kabulüne karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davalı F.. D.. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının REDDİNE,

2-Davalı F.. D.. vekilinin, yargılama giderleri, harç ve vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

1-Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek davanın kabulüne karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davalı F.. D.. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının REDDİNE,

2-Davalı F.. D.. vekilinin, yargılama giderleri, harç ve vekalet ücretine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Bilindiği üzere, 6100 sayılı HMK'nun 326/1.maddesi uyarınca Kanunda yazılı haller dışında yargılama giderlerinin aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verilir. Kanunda yazılı hallerden birisi hiç şüphesiz Yasa'nın 312/2.maddesidir. Bu madde hükmüne göre davalı taraf davanın açılmasına sebebiyet vermemiş ve yargılamanın ilk duruşmasında da davacının talep sonucunu kabul etmiş ise yargılama giderinden sorumlu değildir. Hemen belirtmek gerekir ki; anılan maddenin uygulanabilirliği, bu iki koşulun birlikte gerçekleşmesine bağlıdır. Somut olaya gelince, dava konusu muhdesatın üzerinde bulunduğu 439 parsel sayılı taşınmazda davacı, davayı kabul eden dahili davalılar ve davalı F.. D..'ın paydaş olduğu, dahili davalıların taraflar arasında görülen ortaklığın giderilmesi davasında da davacının muhdesat iddiasına itirazlarının bulunmadığı, davalı F.. D..'ın ise binanın ilk iki katı açısından davalının muhdesat iddiasını kabul etmediği görülmüştür.

Saptanan bu olgular kapsamında; dahili davalıların davanın açılmasına sebebiyet vermedikleri ancak; davalı F.. D..'ın davanın açılmasına sebebiyet verdiği ve yargılama giderlerinden sorumlu tutulması gerektiği kuşkusuzdur. Bununla birlikte, davanın konusu (müddeabih) davalı F.. D..'ın payına isabet eden muhdesat değeridir (zemin bedeli hariç). Buna göre, yargılama sonucunda hüküm altına alınan nispi karar ve ilam harcından, aynı şekilde 6100 sayılı HMK'nun 326/2. mad. uyarınca yargılama giderinden ve davacı yararına takdir edilen vekalet ücretinden, davalı F.. D..'ın payına isabet eden nizalı muhdesat değeri (zemin bedeli hariç) üzerinden sorumlu tutlması gerekirken, tapu payları dikkate alınmaksızın dava konusu binanın ilk iki katının toplam değeri üzerinden davalı taraf aleyhine fazla miktarda harç ve vekâlet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda 2. bentte açıklanan nedenlerle davalı F.. D.. vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün harç, avukatlık ücreti ile yargılama giderlerine ilişkin bölümünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının 1. bentte yazılı sebeplerle yerinde görülmediğinden REDDİNE, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 772,60 TL peşin harcın istek halinde davalı Fehmi'ye iadesine 22.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4484, Karar No: 2015/6818, Tarih: 05.10.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/4484 E.  ,  2015/6818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıkların kiracı olarak oturduğu evin ilk önce, sanıkların kızı olan ...''a ait olduğu, 08/03/2007 tarihinde katılanın, evi satın aldığı, tahliye davası esnasında sanıkların evi tahliye ederken bir takım demirbaş eşyaları da beraberlerinde götürdükleri iddia edilen olayda, sanıkların oturduğu eve ilişkin kira kontratı olup olmadığı var ise çalındığı iddia edilen eşyaların bu kontratta gösterilip gösterilmediğinin belirlenmesi, ...''ın tanık sıfatıyla ifadesine başvurularak evin kiracılara teslimi esnasında çalınan malzemelerin kiracılara teslim edilip edilmediği, elektrik ve su sayaçlarının ilgili kurumlarca sökülerek götürülüp götürülmediği hususları araştırılmadan eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 05/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1390, Karar No: 2024/4881, Tarih: 11.06.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/1390 E.  ,  2024/4881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

SAYISI :2020/224 Esas, 2022/1633 Karar

HÜKÜM :Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ :Ankara 8. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI :2013/288 E., 2019/833 K.

Taraflar arasındaki yönetim kurulu kararının yokluğunun tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin hastane işletmek üzere kurulan davalı şirketin ortağı olduğunu, Ankara Asliye 3. Ticaret Mahkemesinin 2012/221 esasına kayden 12.04.2012 tarihinde alınan yönetim kurulu kararının yok sayılması istemli davanın derdest olduğunu, müvekkilinin sermaye payının ödenip ödenmediğinin bu davada dava konusu haline geldiğini, davalı şirketin müvekkilinin yaptığı sermaye taahhüt ödemesinin yoklukla malül olduğu iddiasının yerinde olmadığını, alınan kararların kötü niyetli olup müvekkili hisselerinin elinden alınması amacına yöneldiğini, davalı şirketin yıllardır kâr payı dağıtmadığı gibi şirketin en son genel kurulunda yaklaşık 600.000,00 TL zarar edildiğini, tüm amacın müvekkilinin ortaklık haklarından yararlanmasının önüne geçmek olduğunu, davalı şirket muavin defterinin ve şirket kayıtlarının incelenmesiyle müvekkilinin sermaye taahhüdü nedeniyle borcu bulunmadığının anlaşılacağını, şirketin 31.12.2005 tarihinden sonra defalarca yapılan genel kurul toplantılarında sunulan, tasdik edilen, şirket bilançolarında müvekkilnin sermaye koyma borcunun ödenmediğine ilişkin kayıt bulunmadığını, 31.12.2005 tarihinden sonra 2 defa genel kurul kararı ile sermaye artırımına gidildiğini ve sermayenin arttığını, esas sermayesinin tamamen ödenmemiş şirketin sermaye artırımına gidemeyeceğini, alınan yönetim kurulu kararının hukuken bir gerekçesi ve yerinde olmadığını, şirketteki usulsüz işlemlerin şikayet konusu yapılan soruşturmanın halen devam ettiğini, 2012/1407 soruşturma sayılı dosyada da davalı şirketin yönetim kurulu başkanı tarafından davacının şikayet edildiğini, bu dosyada da şirket mali işleyişine ilişkin belgelerin toplandığını, şirket harcamalarının ne şekilde belgelendirildiğinin ortaya çıktığını, şirketin usulsüz ve ortaklık haklarını ihlal etmek kastı ile yaptığı genel kurul ve diğer işlemlere karşı yargı yoluna başvurulduğunu ve birden fazla dava açıldığını ileri sürerek davalı şirketin 01.09.2012 tarihli 87 sayılı yönetim kurulu toplantısında şirket ortaklarından ...'nun şirketin esas mukavelesi uyarınca kuruluşta taahhüt ettiği ve bedelini ödemediği beheri 500,00 TL nominal değeri haiz toplam 64 adet şirket hissesi karşılığı olmak üzere ortaklıktan çıkarılmasına, 64 adet hissenin şirketin mevcut hissedarlarına hisseleri nispetinde satışının teklif edilmesine, ...'ya ait işbu 64 pay karşılığında bu tarihe kadar ödenmiş kar payı ve temettülerinin şirkete faizi ile birlikte iadesinin talep edilmesine yönelik alınan kararların, 12.05.2012 tarihli ve 80 sayılı yönetim kurulu toplantısında şirket ortaklarından ...'nun şirket esas mukavelesi uyarınca en geç 31.12.2001 tarihine kadar ödemeyi taahhüt ettiğini, 31.916,29 TL sermaye taahhüt borcunu 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6102 sayılı Kanun) 407 nci maddesi uyarınca 31.12.2005 tarihinden itibaren işlemiş ticari temerrüt faizi olan 54.655,55 TL ile birlikte toplam 86