muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1911, Karar No: 2015/1795, Tarih: 30.09.2015

Geçerli bir alt işverenlik sözleşmesi kapsamında çalıştırılan bir işçinin, anılan Sözleşme’nin ilgili maddesine dayanarak asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin lehe olan hükümlerinden yararlanma veya fark ücret isteme talebi karşısında diğer koşulların varlığı halinde sözleşme hükümlerinin uygulanabileceği konusunda herhangi bir tartışma bulunmamaktadır. 94 sayılı ILO Sözleşmesi, alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olmasına veya hangi hallerde alt işveren işçisinin asıl işverenin işçisi sayılacağına dair hükümler içermemektedir. Dolayısıyla 94 sayılı ILO Sözleşmesi’ne dayanarak alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı ve dava açan işçinin de asıl işverenin işçisi olduğuna hükmedilmesi hukukun açık ve ağır bir ihlalidir. Alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğu, bu nedenle de dava açan işçinin asıl işverenin işçisi olduğu hususu ile davacı işçinin asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanması gerektiği, hukuki sonuçları itibarıyla tamamen farklı konulardır. Kısaca; 94 sayılı Sözleşme, geçerli bir alt işverenlik ilişkisi kapsamında çalışan bir işçinin, diğer koşulları taşıması halinde asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanmak istemesi halinde dayanılacak bir normdur.

Kaldı ki, davacı dava ve ıslah dilekçesinde ILO Sözleşmesi’ne dayanmamış, yargılamanın hiçbir aşamasında anılan sözleşmeyi dile getirmemiş, yerel mahkeme de gerekçeli kararında hiçbir şekilde dolaylı da olsa sözleşmeden bahsetmemiştir. Davacı, sadece asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin hükümlerinden yararlanmak istememiş, ayrıca alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğundan bahisle asıl işverenin işçisi olduğuna hükmedilmesini talep etmiştir. Somut olayda uygulama kabiliyeti olmayan, muhtemelen de bu nedenle davacı ve yerel mahkeme tarafından bir kez bile zikredilmeyen 94 sayılı ILO Sözleşmesinin çoğunluk görüşü tarafından ileri sürülmesi ve bu nedenin onama kararında esas alınması son derece hatalıdır.

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Yapılan işlerin, üretimin eşit parçası şeklinde değerlendirilmesi her iki işin aynı veya benzer işler olduğu anlamına gelmez. Aksi halde çoğunluk görüşünde de hatalı şekilde belirtildiği gibi bir makinenin bakım ve onarımıyla uğraşan bir teknisyenin o makineyi çalıştıran işçi ile aynı işi yaptığına hükmetmek gerekir. Oysa bir makinenin bakım ve onarım işiyle o makinede çalışmanın tamamen farklı işler olduğu izahtan varestedir. Alt işverenlik sözleşmesine konu olan jeneratör, kömür değirmeni, kömür kırıcısı, buhar kazanı, türbin, konveyör ve motor ile elektrik ve su tesisatının bakım ve onarımı asıl işin bir parçası olsa da elektrik üretim işi olarak değerlendirilemez. Anılan makinelerin bakım ve onarımı olmadan elektrik enerjisi üretilemeyeceğini söylemek ve bu işi üretim işi gibi değerlendirmek hatalıdır. Bir makinenin veya aracın imal, bakım, tamir ve onarımı ile bunun üretim amacıyla kullanımı birbirinden tamamen farklı konulardır. Örneğin, işyerinde bulunan buhar kazanını imal eden usta ile kazanın tamir ve onarımını yapan usta, bu kazana sürekli kömür atarak belli basınçta buhar elde eden ve bunu türbine gönderen işçinin görevi birbirinden ayrıdır.

İşyeri veya iş sözleşmesi devrinin muvazaa olarak değerlendirilemeyeceği

Doktrinde farklı görüşler bulunmakla birlikte ihaleyi kazanamayan bir alt işverenin kendi işçilerini ihaleyi kazanan işverene devretmesi işyeri veya iş sözleşmesi devri olarak değerlendirilmelidir. Doğal gibi görünen husus ihaleyi kaybeden alt işverenin tüm işçilerini alarak asıl işverene ait işyerinden ayrılması ve işçilerini kendi işyerine götürmesidir. Alt işverenin kendi işyerinin asıl işverenin işyerine yakın olması durumunda alt işveren bünyesinde çalışan işçiler açısından önemli bir sorun yoktur. Ne var ki alt işverenin kendi işyeri bir başka ilde veya uzak yerde ise çalışanlar için iş koşullarının ağırlaması açısından ciddi bir sorun bulunmaktadır. Uygulamada bir işyerinde çalışan işçilerin önemli nedenler olmadığı sürece çalışma yerini değiştirmek istemedikleri görülmektedir. İşte çalışma ve sosyal hayatın gerçeklerine uygun olan durum da budur. Alt işverenin işyerinin başka il veya uzak yerlerde olması durumunda işçiler evlerini ve çocuklarının okullarını işyerine yakın yere taşımak zorunda kalacaktır. Bu açıdan bakıldığında iş sözleşmesinin veya işyeri devrinin işçiler lehine olduğu görülecektir. İşyeri veya iş sözleşmesinin birden fazla devri halinin muvazaa oluşturacağına dair herhangi bir hukuksal ve yasal bir düzenleme bulunmamaktadır.

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Yerel mahkeme kararında, aynı konu hakkında verilen kararların 22. Hukuk Dairesi tarafından onandığı, somut olaya ilişkin verilen aynı tür kararın bozulması halinde hukuki güvenilirliğin zedeleneceği, bu durumun Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin "sürpriz karar verme" yasağı çerçevesinde kalacağı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. Maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkına aykırılık teşkil edeceği ileri sürülmüş ise de; zaman zaman Yargıtay kararlarında maddi hatalara rastlanmakta, yine aynı kararlarda maddi hatanın taraflardan birisi lehine usuli kazanımlaş hak bahşetmeyeceği vurgulanmaktadır. Mahkeme kararlarında eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması, adil yargılanma hakkının ihlâli sonucunu doğurur. Yargı organları, her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirip, hangi maddî ve hukukî sebeplerle karar verdiklerini gerekçelerine yansıtmalıdırlar. Ortaya çıkacak karar, hukukun genel ilkelerine, mevzuata ve yerleşik içtihatlara tamamen aykırı ve sürpriz sayılacak nitelikte olmamalıdır. Bu durum yerel mahkeme kararında de değinildiği üzere "sürpriz karar yasağı" olarak da ifade edilmektedir. Ne var ki mevzuata aykırı olan veya bir kanun normunun unutularak hatalı şekilde verilen karardan dönülmesi sürpriz karar olarak değerlendirilemez. Kısaca, sürpriz bir karardan dönülmesi sürpriz olarak kabul edilemez. Aksi takdirde her içtihat değişikliğinin salt bu nedenle sürpriz karar olarak değerlendirilmesi gerekir. Sürpriz olan husus, kararın sonuç değil, gerekçe kısmıyla ilgilidir. Hukuka ve kanuna aykırılık teşkil eden veya hakkaniyete uygun olmayan kararlar emsal gösterilemez. Elektrik Piyasası Kanununun 15. maddesinin söz konusu olmaması halinde 22. Hukuk Dairesinin önceki kararlarında hukuka aykırılıktan bahsedilemez. Asıl işin bölünerek alt işverenlere verilemeyeceği, ancak özel bir yasal düzenleme durumunda verilebileceği Yargıtay ilgili daireleri tarafından kabul edilmektedir. Örneğin, karayollarına ilişkin işler, posta hizmetleri, sağlık hizmetleri ve belediye hizmetleri yasalarındaki özel düzenlemeler nedeniyle bölünerek alt işverenlere verilebilmektedir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 15. Maddesinin (g) bendi 14.03.2013 tarihli 6446 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılmış ve bu yeni yasal düzenlemenin 22. Maddesi gereğince hangi faaliyetlerin hizmet alımı yoluyla yaptırılabileceğinin enerji piyasası kurulu tarafından belirleneceği düzenlenmiştir. Yeni düzenlemeye göre asıl işlerin bölünerek alt işverene verilmesi önünde yasal bir engel yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2017/6062, Karar No: 2017/4409, Tarih: 15.05.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/6062 E.  ,  2017/4409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile Mahkemesi sıfatıyla)

Çocuk mallarının korunması istemine ilişkin olarak açılan davada ....Aile ile ....Asliye Hukuk (Aile Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 352 ve devamı maddeleri uyarınca çocuk mallarının korunması istemine ilişkindir

Aile Mahkemesince, küçüğün babası ...'ın nüfus kayıtlarına göre MERNİS adresinin "...." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

...Asliye Hukuk (Aile Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi tarafından ise kollukça yapılan araştırma sonucu küçüğün babasının ikamet adresinin, yerleşim yerinin "....Mah. 469. Sk. No:11 İç Kapı No:1 ...." olduğu gerekçesiyle karşı yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medeni Kanununun Velayet, Vesayet ve Miras Hükümlerinin Uygulanmasına İlişkin Tüzüğün 4/1. maddesinde “Ana ve babadan birinin ölümü halinde nüfus memuru veya evliliğin mahkeme kararı ile sona ermesi halinde kararı veren mahkeme, sağ kalan veya velayet kendisine verilen eşin yerleşim yeri aile mahkemesine, yoksa Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun belirlediği mahkemeye durumu derhal bildirir. Mahkeme, belirleyeceği süre içinde, sağ kalan veya velayet kendisine verilen eşten çocuğun varsa, mal varlığının dökümünü gösteren bir defter vermesini ve bu mal varlığında veya yapılan yatırımlarda gerçekleşecek önemli değişiklikleri de bildirmesini ister” hükmüne yer verilmiştir.

Dosya kapsamında, küçüğün velayetinin babasına verildiği ve ....İlçe Jandarma Müdürlüğünce yapılan kolluk araştırması sonucunda 23.12.2016 tarihli yazısından, küçüğün babası ...'ın "Turgut Reis Mah. 469. Sk. No:11 İç Kapı No:1 Esenler/İSTANBUL" adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ...Aile Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddeleri gereğince ...Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 15/05/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10692, Karar No: 2015/5211, Tarih: 03.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2014/10692 E.  ,  2015/5211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Mahkemece, dava konusu taşınmaz ve etrafını gösterir keşif sırasında uygulandığı belirtilen 1958 ve 1986 yılı hava fotoğrafları dışında 1990-1995 yıllarına ait hava fotoğrafları var ise bulunduğu yerlerden istenerek dosya içine konulduktan sonra, dava dosyasının, hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek, keşif sırasında uygulandığı bildirilen 1958 ve 1986 yılı hava fotoğrafları ile 1990-1995 yıllarına ait hava fotoğraflarının (1/5000, 1/25000 ölçekli olarak ayrı ayrı) ölçeğini kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (... veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterildiği, hava fotoğraflarının streoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, taşınmaz üzerindeki bitki örtüsünü oluşturan unsurların açıklandığı, taşınmaz üzerindeki ağaçların cinsi, sayısı, yaşı ve kapalılık durumlarını belirtir müşterek imzalı açıklamalı ek raporun kendilerinden alınarak dosya içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 03/06/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/322, Karar No: 2023/682, Tarih: 25.01.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/322 E.  ,  2023/682 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/122 E., 2022/264 K.

DAVA TARİHİ : 17.04.2015

KARAR : Red

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen kurum işleminin iptali davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulü ile incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının müteveffa babası ...'den yetim aylığı almakta iken, Kurum tarafından muvazaalı boşandığı gerekçesi ile yetim aylığının kesildiğini, 01.12.2009-30.05.2010 tarihleri arasında ödenen 1.626,25 TL aylık ve 36,93 TL faiz alacağının talebiyle Kemer Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/665 esas 2013/356 karar sayılı dosyası ile açılan davanın reddine dair karar verildiğini, kararın Yargıtay'ca onanarak kesinleştiğini, 04.06.2014 tarihli dilekçe ile Kurumdan yeniden yetim aylığının bağlanması ve ödenmeyen aylıkların ödenmesi talebinde bulunduğunu, bu arada davacının annesinin vefatı nedeniyle annesinden yetim aylığı bağlandığını, ancak bu aylığında Kurum tarafından muvazaalı boşandığı gerekçesi ile kesildiğini belirterek, davacının Kemer Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/665 Esas sayılı 2013/356 Karar sayılı dosyası ile iptal edildiğinin tespitine, davacının babası ...'den almakta olduğu ve kurumca kesilen yetim aylıklarının ve 01.11.2008 tarihinden itibaren ödenmesine, annesi ... 'den aldığı ve kesilen yetim aylığının kesilmesi işleminin iptaline, tekrar bağlanmasına, 01.11.2013 tarihinden itibaren yetim aylıklarına yasal faiz ödenmesine, 01.11.2013-30.11.2014 tarihleri arasında 13.402,33 TL aylık ututarı ile 558,67 TL faiz olmak üzere toplam 13.961 TL borcun iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; Kurumun yaptığı işlemin doğru olduğunu, herhangi bir eksiklik bulunmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 04.02.2016 tarihli ve 2015/287 E. 2016/22 K. sayılı kararıyla; davanın kabulüne, davalı Kurum tarafından davacıya annesi ile babasından dolayı bağlanan aylıkların iptaline ilişkin, kurum işleminin iptaline, davacıya ödenen aylıklardan dolayı davacının davalı kuruma borçlu olmadığının tespitine, davalı Kurum tarafından kesilen aylıkların kesilme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davacıya ödenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin 04.02.2016 tarihli ve 2015/287 E. 2016/22 K. sayılı kararıyla; davanın kabulüne, davalı Kurum tarafından davacıya annesi ile babasından dolayı bağlanan aylıkların iptaline ilişkin, kurum işleminin iptaline, davacıya ödenen aylıklardan dolayı davacının davalı kuruma borçlu olmadığının tespitine, davalı Kurum tarafından kesilen aylıkların kesilme tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davacıya ödenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Birinci Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı davalı SGK vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2.Dairemizin 21.05.2018 tarihli ve 2016/8180 E.2018/4974 K. sayılı ilamında, Kurum işlemine dayanağı olan Kurum denetmen raporunun celbedilmesi, davacıya annesinden dolayı hak sahibi sıfatıyla hangi dönemlerde aylık ödemesi yapıldığının Kurumdan sorulması ile birlikte yaşama olgusunun mevcut olup olmadığının ayrıntılı şekilde belirtilen usulde araştırılmak suretiyle sonucuna göre birlikte yaşama olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediğinin belirlenmesi yönünde, karar bozulmuştur.

B. İkinci Bozma Kararı

1.Bozmaya uyan Mahkemece verilen 18.06.2020 tarihli ve 2018/488 E. 2020/88 K. sayılı kararıyla; davanın reddine karar verilmiş; karara karşı davacı Kurum vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

2.Dairemizin 03.03.2021 tarihli 2020/9898 E. 2021/2582 K. sayılı ilamında; mahkemece eksik araştırma yapıldığı belirlenerek adres geri izleme belgelerinin istenmesi, muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, davacı ve eşinin ikamet ettiklerini beyan ettikleri adreslerde dava konusu dönemde birlikte yaşayıp yaşamadıkları hususunda bölge-bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü-Jandarma Komutanlığı araştırması yapılması, beyan edilen bu adreslerde tespit edilecek komşu/komşu işyeri, apartman yöneticisi, kapıcı olan kişilerin tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulması gerektiği belirtilerek karar bozulmuştur.

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

C. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; "...davacı adına ağustos 2014 sonrasında elektrik ve su abonelik kaydı bulunup boşandığı eşi adına kayıt bulunmaması, aynı tarihlerde aynı hastanelere gidip 2009–2014 yılları arasında aynı ve yakın tarihlerde aynı doktora gidip aynı eczaneden ilaçlarını almaları, 2008 yılı mayıs ayına kadar adreslerin ortak olması, adres kayıt sisteminde davacı adresi olarak gözüken aslanbucak mahallesi 175 sok. Adresinde davacının eltisinin ikamet ettiğinin, davacının burada ikamet etmediğinin, posta adresi olarak kullandığının tespit edilmesi, kamu tanığı muhtarın 10 yıl önce birlikte yaşama beyanı mevcut olup bu tarihin boşanma tarihinden çok sonraya ilişkin olması, zabıta araştırması, komşu tanıklarının beyanları ve tüm dosya kapsamı karşısında davacının muvazaalı boşanmadığını ispat edemediği, böylece annesinden dolayı bağlanan aylık nedeniyle borç çıkarılması işleminin iptali, aylığın yeniden bağlanması, ödenmeyen aylıkların ödenmesi, babasından dolayı yeniden aylık bağlanması, ödenmeyen aylıkların ödenmesi taleplerinin yerinde olmadığı kanaati..." gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, mahkemece toplanan delillerin davacı lehine olup birlikte yaşama olgusunun olmadığına yönelik deliller olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

2. 5510 sayılı Kanunun 56 ıncı maddesinin 2 inci fıkrası hükümleridir.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

25.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/9712, Karar No: 2015/5821, Tarih: 16.06.2015

**9. Ceza Dairesi         2015/9712 E.  ,  2015/5821 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ağır Ceza

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Tüm sanıklar hakkında; TCK'nın 37/1. maddesi delaletiyle 188/3-4, 62, 52/2-4, 53/1, 54, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Sanıklar ..., ... ve ... yönünden duruşmalı, usulüne uygun tebligata rağmen sanık ... müdafiinin duruşmaya gelmediği ve geçerli bir mazerette bildirmediği anlaşıldığından, sanık ... yönünden ise duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü:

1- Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik incelemede;

Yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmanın toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp sanıkların suçlarının sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezaları azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar ve müdafilerinin temyiz dilekçeleri ile sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme sırasında ileri sürdüğü yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle resen de temyize tabi olan hükümlerin ONANMASINA,

2- Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyize gelince;

Kendilerinde herhangi bir uyuşturucu ya da uyarıcı madde ele geçmeyen sanıkların; savunmalarının aksine, diğer sanıklara ait olup 21.09.2013 tarihli aramada ele geçirilen uyuşturucu maddelerle ilgilerinin olduğuna dair, maddi bulgularla desteklenmeyen, farklı anlamlar taşıyabilecek telefon görüşmeleri dışında, her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanıklar ve müdafilerinin temyiz dilekçeleri ile duruşmalı inceleme sırasında sanıklar müdafilerinin ileri sürdükleri temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, sanıklar ... ve ... hakkındaki tutuklama kararları kaldırılarak tutuklu olan sanıkların TAHLİYESİNE, başka bir suçtan tutuklu ya da hükümlü değilseler salıverilmeleri için ilgili Cumhuriyet Başsavcılıklarına yazı yazılmasına, 16.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM ŞERHİ:

16.06.2015 tarihinde verilen iş bu karar, Yargıtay Cumhuriyet savcısı ...'nın huzurunda, duruşmada sanık ...'ın savunmasını yapmış bulunan Av. ..., sanık ...'ın savunmasını yapmış bulunan Av. ..., sanık ...'nin savunmasını yapmış bulunan Av... yokluklarında 17.06.2015 tarihinde usulen ve açık olarak tefhim olundu.