muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1837, Karar No: 2020/5822, Tarih: 18.06.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/1837 E.  ,  2020/5822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki Çorum ili Osmancık ilçesi Çiftlik Mahallesi 194 ada 26,51 parsel sayılı taşınmazlara emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Tespit edilen kamulaştırma bedeli, ilk bozma sonrası (2. kararla) tespit edilen bedelden az olduğundan ve bu bedel ilk bozma sonrası depo edildiğinden ilk kararla tespit edilen 42.774,11 TL'ye 15.10.2012 tarihinden ilk karar tarihi olan 21.11.2012 tarihine, tespit edilen fark bedel 39.859,73 TL'ye ise 15.10.2012 tarihinden 2. karar tarihi olan 28.12.2016 ilk karar tarihine kadar faiz uygulanması gerekirken, faiz bitiş tarihinin son karar tarihi 19.06.2019 olarak hatalı şekilde gösterilmesi.

Doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; faize ilişkin 3 numaralı bendinin hükümden çıkarılmasına yerine (İlk kararla tespit edilen 42.774,11 TL'ye 15.10.2012 tarihinden ilk karar tarihi olan 21.11.2012 tarihine, tespit edilen fark bedel 39.859,73 TL'ye ise 15.10.2012 tarihinden 2. karar tarihi olan 28.12.2016 tarihine kadar faiz uygulanmasına, fazla yatan kamulaştırma bedelinin davacı idareye iadesine) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 18/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/30122, Karar No: 2021/10985, Tarih: 01.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/30122 E.  ,  2021/10985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Müştekinin ve suça sürüklenen çocuğun ikrar niteliğindeki savunmaları birlikte değerlendirildiğinde suça sürüklenen çocuğun belirli aralıklarla birden fazla kez iş yerine gelerek para aldığı, suça sürüklenen çocuğun iş yeri sahibi şüphelenmesin diye bu eylemleri 10 gün arayla gerçekleştirdiğini ve yalnızca son eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı anlaşılmasına rağmen suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 35. maddesinin uygulanması ve TCK'nın 43. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Müştekinin beyanına göre, bir buçuk ay boyunca toplamda 3.500 TL, sadece 18/11/2014 günü 85 TL parasının çalındığı gözönüne alınarak TCK'nın 145. maddesinin uygulanmamasının hukuka uygun olduğu anlaşılmakla bu sebeple bozma isteyen tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, uyulan bozmaya, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 01/06/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13648, Karar No: 2017/1118, Tarih: 07.02.2017

**17. Hukuk Dairesi         2014/13648 E.  ,  2017/1118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkiline sigortalı işyerinin işyeri yangın sigortası ile sigortalandığını, işyeri gece kapalıyken binanın su tesisatına bağlı lavabo altındaki spiral borunun patlaması sonucu işyerindeki malzemelerin hasar gördüğünü, sigortalısına 31.07.2009 tarihinde 6.152,56 TL hasar tazminatı ödendiğini, kusurun kiracı olan sigortalısında değil, kiralayan ve malik olan davalıda olduğunu, ödenen tazminatın davalıdan rücuen tahsili için davalı aleyhine başlatılan takibe davalının haksız itirazının iptali ile takibin devamına ve %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının sigortalısının müvekkilinin kiracısı olduğunu, kiracının kullanımındaki lavabonun altındaki spiral borunun çıkması sonucu su basmasında müvekkilinin kusuru olmadığını, hasarın taşınmazın ortak yerlerine ait bir kusurdan kaynaklanmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı tarafından ispatlanamayan davanın reddine, yasal şartları bulunmadığından davalı tarafın inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, işyeri sigorta poliçesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

../...

-2-

2014/13648

2017/1118

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu’nun 22.03.1944 Tarih E. 37, K. 9, RG. 3.7.1944 sayılı kararında "Sigortacının sorumlu kişi aleyhine açacağı dava, sigorta poliçesinden doğan bir dava değildir. Bu nedenle, halefiyet davası bir ticarî dava sayılamaz. Bu dava, aynen sigortalı kimsenin sorumlu kişiye karşı açmış olduğu bir dava gibidir. Sigortalının muhtelif mahkemelerde dava açma hakkı varsa, aynı hak sigortacının halefiyet hakkına dayanan rücu davası için de söz konusudur." şeklinde vurgulanmaktadır.

Öte yandan, TTK'nun “Halefiyet” başlığı altındaki 1472. maddesinde “Sigortacı, sigorta tazminatını ödediğinde, hukuken sigortalının yerine geçer. Sigortalının, gerçekleşen zarardan dolayı sorumlulara karşı dava hakkı varsa bu hak, tazmin ettiği bedel kadar, sigortacıya intikal eder.” hükmüne yer verilmiştir.

Öte yandan, TTK'nun “Halefiyet” başlığı altındaki 1472. maddesinde “Sigortacı, sigorta tazminatını ödediğinde, hukuken sigortalının yerine geçer. Sigortalının, gerçekleşen zarardan dolayı sorumlulara karşı dava hakkı varsa bu hak, tazmin ettiği bedel kadar, sigortacıya intikal eder.” hükmüne yer verilmiştir.

6100 Sayılı HMK'nun “Sulh hukuk mahkemelerinin görevi” başlığı altındaki 4. maddesinde de “(1) Sulh hukuk mahkemeleri, dava konusunun değer veya tutarına bakılmaksızın; a) Kiralanan taşınmazların, 9/6/1932 tarihli ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununa göre ilamsız icra yoluyla tahliyesine ilişkin hükümler ayrık olmak üzere, kira ilişkisinden doğan alacak davaları da dâhil olmak üzere tüm uyuşmazlıkları konu alan davalar ile bu davalara karşı açılan davaları, b) Taşınır ve taşınmaz mal veya hakkın paylaştırılmasına ve ortaklığın giderilmesine ilişkin davaları, c) Taşınır ve taşınmaz mallarda, sadece zilyetliğin korunmasına yönelik olan davaları, ç) Bu Kanun ile diğer kanunların, sulh hukuk mahkemesi veya sulh hukuk hakimini görevlendirdiği davaları, görürler.” hükmüne yer verilmiştir. Görev kamu düzenine ilişkin olup re'sen dikkate alınmalıdır.

Somut olayda, davacı ... şirketi olup davalıdan rücuen tazminat talebinin nedeni, davalı ile davacının sigortalısı arasındaki kira ilişkisinden kaynaklanmaktadır. Bu durumda mahkemece davanın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yürürlük tarihinden sonra açıldığı ve yukarıda belirtilen yasa hükmüne göre kira ilişkisine dayalı uyuşmazlıklarda sulh hukuk mahkemesinin görevli olduğu gözetilerek dava dilekçesinin görevsizlik nedeniyle usulden reddine karar verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma neden ve şekline göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

../...

-3-

2014/13648

2017/1118

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle bozma neden ve şekline göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 07.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3759, Karar No: 2020/15136, Tarih: 07.09.2020

**8. Ceza Dairesi         2020/3759 E.  ,  2020/15136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nın 268/1. maddesinde düzenlenen başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçunun oluşabilmesi için işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla, başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılarak soruşturma ve kovuşturma işlemlerinin kimlik bilgileri verilen mağdur hakkında yapılmasına neden olunması gerekir. Bir adli soruşturma ya da kovuşturma işlemi olmaksızın kimlik bilgilerinin gizlenmesi amacıyla başkalarına ait kimlik bilgilerinin kullanılması ve verilen kimlik bilgilerine göre resmi belge düzenlenmesi halinde TCK.nın 206. maddesinde düzenlenen resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunma suçu, bir resmi belge düzenlenmemiş olması halinde 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 40/1. maddesinde düzenlenen kimliği bildirmeme kabahati oluşur.

Somut olayda, şüpheli hareketleri nedeniyle kolluk kuvvetleri tarafından kimlik kontrolü yapılan sanığın kendisini "..." olarak tanıttığı, sanığın gerçekleşen eyleminde mağdur adına hiç bir belge düzenlenmediği gibi, herhangi bir suç soruşturması veya kovuşturmasından da bahsedilemeyeceğinin anlaşılması karşısında, eylemin 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 40. maddesine uyduğu ve idari yaptırımı gerektirdiği, ancak anılan Yasanın 20/2-c maddesi uyarınca soruşturma zamanaşımı süresinin 3 yıl olduğu, kabahat tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşılmakla sanığın temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmekle sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 1412 sayılı CMUK.nın 322. ve Kabahatler Kanunu'nun 24. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan Kabahatler Kanunu'nun 20/1. maddesi uyarınca sanık hakkında İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 07.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16927, Karar No: 2014/17571, Tarih: 03.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/16927 E.  ,  2014/17571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/09/2013

NUMARASI : 2011/950-2013/474

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı Belediye, açılan ihaleler sonucunda, davalı işverenlerle hizmet sözleşmeleri yapıldığını, davalı şirketlerin çalıştırmış oldukları işçilerden Nurettin Alçın’ın, kıdem, ihbar tazminatı ve benzeri işçilik alacakları nedeniyle, iş mahkemesinde açmış olduğu davanın Belediye aleyhine sonuçlandığını, başlatılan icra takibi üzerine ödeme yapmak zorunda kaldıklarını ileri sürerek, dava dışı işçiye yapılan ödemenin, faiziyle birlikte davalılardan rücuen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, ilamda her bir davalı yönünden ayrı ayrı belirtilen miktarların, 2.12.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, asıl işveren davacı Belediyenin, davalı şirketler tarafından çalıştırılan işçinin açmış olduğu dava sonrasında ödemek zorunda kaldığı miktarın rücuen tahsili istemine ilişkindir. Her ne kadar mahkemece, Belediye tarafından ödenen işçi alacaklarından, davalılardan A., A., Y., Ç. ve M.. …Limited Şirketlerinin, asıl işveren davacı Belediye ile birlikte yarı yarıya sorumlu olduklarının kabulü ile hüküm kurulmuş ise de, Dairemizce temyiz incelemesi yapılan, davacı Belediye ile adı geçen davalılar arasındaki aynı sözleşmelerden kaynaklanan uyuşmazlıklara

ilişkin emsal davalarda; ., A., Y., Ç. ve M. …Limited Şirketleri ile Belediye arasında imzalanan hizmet sözleşmeleri ve eki olan şartnamelerde, “yüklenicinin sözleşme ile ilgili kıdem tazminatı gibi işçilik haklarından ve işçi ile arasındaki ihtilaflardan kendisinin sorumlu olacağı” şeklinde hükümlerin mevcut olduğu anlaşılmıştır. Buna göre, sözleşme ve eki olan şartnamelerde bu şekilde açık hüküm bulunan davalılar Andaç, Altay, Yıldırım, Çarı ve Miray …Limited Şirketleri yönünden tam sorumluluğa hükmedilmesi gerekirken, mahkemece adı geçen davalılarla Belediyenin yarı yarıya sorumlu olduklarının kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ :1. bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent gereğince temyiz edilen hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 24,30 TL harcın istek halinde iadesine, 03.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/172, Karar No: 2011/385, Tarih: 28.09.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/172 E.  ,  2011/385 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan suça sürüklenen çocuk ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Yusufeli Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 24.10.2007 gün ve 2006/43 Esas, 2007/28 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Suça sürüklenen çocuk hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dolayı zamanaşımı süresi içerisinde dosya ele alınarak dava açılması mümkün görülmüştür.

Mağdurenin anlatımı, buna atfen annesi müştekinin beyanı ve dosya içeriğinden eylemin cebirle işlendiği anlaşıldığından, tebliğnamedeki bu hususa ilişkin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazları ile katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Olay tarihinde 6 yaş içerisinde olup, ruh sağlığının bozulup bozulmadığı yönünde soruşturma aşamasında Cumhuriyet Başsavcılığınca rapor alınması gerekli görülen mağdure hakkında, bir adli tıp uzmanı tarafından ruh sağlığının bozulmadığına ilişkin verilen rapor mevcut ise de; mağdure ve annesi kovuşturma aşamasında dinlenmediklerinden bu konuda bilgi ve gözleme dayalı bir belirlemenin bulunmadığı da gözetilerek, bu konuda Adli Tıp Kurumu Kanununun 7 ve 23. maddeleri gereği usulüne uygun teşekkül edecek İhtisas Kurulundan mağdurenin olay nedeniyle beden ve ruh sağlığının bozulup bozulmadığı konusunda rapor alınıp, 5237 sayılı TCK.nun 103/6. maddesinin uygulama alanı bulup bulmayacağının saptanmasından sonra uygulama yapılması gerekirken, bu husus yerine getirilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/101, Karar No: 2022/693, Tarih: 03.11.2022

**Ceza Genel Kurulu         2022/101 E.  ,  2022/693 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 9. Ceza Dairesi

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'ün TCK’nın 103/1-a maddesi delaletiyle 103/2, 103/3-d, 62, 53 ve 63. maddeleri uyarınca 22 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve mahsuba ilişkin ... 15. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 17.07.2020 tarihli ve 451-186 sayılı resen istinafa tabi hükmün, katılanlar vekili, katılan ... vekili ile sanık müdafisi tarafından da istinaf edilmesi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesince 02.10.2020 tarih ve 1117-1161 sayı ile istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş, bu kararın da katılanlar vekili, katılan ... vekili ile sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 14.04.2021 tarih, 1097-2977 sayı ve oy çokluğuyla onanmasına karar verilmiş,

Daire Üyeleri S. Aker ve M. Artuç;

"Sayın Çoğunlukla aramızdaki ihtilaf suçun, sübuta erip ermediği başka bir deyişle kesin delillerle ispat edilip edilmediği ve suçun vasıflandırılması hususudur:

Olay irdelendiğinde sanık ... ...’ın 19 yaşında ve röntgen teknisyeni olduğu, mağdure Hira’nın ise 6 yaşında ve boğazındaki ağrılar nedeniyle hastaneye ve dolayısıyla röntgen çektirmeye gelen hasta olduğu, olay günü ...için sanığın önce bir röntgen filmi çektiği, ancak daha önceden doktorlar tarafından uyarılması nedeniyle, çekilen filmden tereddüt ederek yeniden mağdureyi odaya aldığı, Hastanenin rutin uygulaması olarak, kapıları kilitlediği ve hastanın hazırlanması aşamasına geçtiği, burada sanığın mağdurenin dudaklarını içe bükmesi nedeniyle dudakları düzelttiği veya sonraki beyanına göre parmağını ağzına soktuğunu söylediği, mağdure ise annesinin söylemesi üzerine film çekileceği zaman gözlerini kapattağını, ağzına yumuşak bir cisim sokulduğunu hissettiğinde, gözlerini açtığını ve sanığın cinsel organının dışarda olduğunu gördüğünü bildirmiştir.

Dairemizin son dönemde artık istikrar kazanmış içtihatlarına göre, beyan delilinin değişken olması nedeniyle mağdur beyanının mahkumiyet için yeterli olmadığı, beyanın başka deliller ile desteklenmesi halinde mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğidir.

Dairemizin son dönemde artık istikrar kazanmış içtihatlarına göre, beyan delilinin değişken olması nedeniyle mağdur beyanının mahkumiyet için yeterli olmadığı, beyanın başka deliller ile desteklenmesi halinde mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğidir.

Bu durumda eğer sanık penisini mağdurenin ağzına sokmuş ise, ağza giren penis daha sonradan çamaşırın içine yeniden alındığında, çamaşıra mağdurenin DNA’sının bulaşmış olması gerekir. Nihayet alınan Kriminal rapora göre, sanığın iç çamaşırında inceleme yapıldığı meni lekelerine rastlandığı (ki sanık bu hususu çamaşırının 3 günlük olması nedeniyle bu lekelerin kaldığını savunmuş, ayrıca sanığın penisinden bir sıvı geldiğine ilişkin mağdurenin herhangi bir iddiası da bulunmadığından, bu meninin olay nedeniyle bulaşmadığının kabulü zorunludur.) ancak sanığa ait iç çamaşırı üzerinde kazıma yöntemi ile alınan örnek üzerinde tükürük belirleme testinde, negatif sonuç çıkmıştır, başka bir deyişle sanığın çamaşırında mağdurenin DNA’sına rastlanmamıştır.

Mağdure beyanı ile Kriminal rapor birlikte değerlendirildiğinde, mağdure ağzına yumuşak bir cisim sokulduğunu söylemektedir ancak çamaşırdan alınan örneklere göre bu cisim penis değildir, ayrıca mağdure bu yumuşak cismin ne olduğunu bilmemektedir. Mağdure duruşmada gereği gibi ifade verememiş ve soruşturma aşamasındaki ifadesinin ise yönlendirme içerdiğine ilişkin dosyaya bilirkişi mütalaası sunulmuştur.

Sanık savunmasında ise böyle bir olayın olmadığını ve gerek pantolonunun fermuarının olmadığını gerekse 1-2 dakika içerisinde böyle bir olayın olmasının mümkün olmadığını bildirmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, mağdurenin Kriminal raporla da doğrulanmayan beyanı dışında sanığın cezalandırılmasına yeterli kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğinden mahkumiyete ilişkin kararın bozulması yerine hükmün onanmasına ilişkin sayın çoğunluğun görüşüne katılmamaktayız.

" görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 13.07.2021 tarih ve 118412 sayı ile;

"...İtirazın konusu sanığın eyleminin nitelikli cinsel istismarı vasfında olduğunun ispat edilememesi nedeniyle basit cinsel istismarı suçundan cezalandırılması gerektiğine dairdir.

" görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 13.07.2021 tarih ve 118412 sayı ile;

"...İtirazın konusu sanığın eyleminin nitelikli cinsel istismarı vasfında olduğunun ispat edilememesi nedeniyle basit cinsel istismarı suçundan cezalandırılması gerektiğine dairdir.

İtiraz nedenleri: İlk derece mahkemesinde yapılan yargılama sonunda; '6 yaşındaki mağdur çocuğun gerek çocuk izleme merkezindeki beyanında açık bir şekilde yaşadığı olayı anlattığı, sanığın gözlerini kapattığını, ağzını açmasını istediğini, bu halde iken ağzında bir yumuşaklık hissettiğini ve gözlerini açtığında sanığın cinsel organını açık bir vaziyette gördüğünü beyan ettiği, Mahkememizdeki beyanında ise olayı yazılı olarak ifade ettiği, çizdiği resimde sanığın cinsel organının bulunduğu bölgeyi işaretlediği, dosya kapsamında yer alan ATK raporundan ve adli görüşmeci raporunda mağdur çocuğun zihinsel ve psikolojik gelişiminin normal olduğunun bildirildiği, buna karşın sanığın aşamalardaki savunmalarında yukarıda izahı yapıldığı şekilde olay anına ilişkin farklı beyanlarda bulunduğu, mağdur çocuğun sanıkla önceye dayalı bir tanışıklığının olmadığı, mağdurenin ve ailesinin sanığa atfı cürüm de bulunacak nedeninin bulunmaması ve küçük mağdurenin sanığa kendisini ileride zor duruma düşürebilecek bir iddiayı gerçek dışı şekilde yapmasını gerektirecek makul ve yeterli bir neden görülmemiş olması hususları birlikte değerlendirildiğinde mağdur çocuğun aşamalarda değişmeyen beyanlarına itibar etmek gerektiği ve sanığın üzerine atılı suçu işlediği sonuç ve vicdani kanaatine varılmakla; sanık ...'ün suç tarihinde 12 yaşından küçük mağdureye karşı vücuda organ sokmak suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği' sabit kabul edilmiştir. Bu kabul istinaf mahkemesi ve Yüksek Daire çoğunluğu tarafından da benimsenmiştir.

Mağdurun ağzına yumuşak bir cismin sokulduğunu hissedip gözünü açtığında sanığın cinsel organını dışarıda gördüğünü beyan ettiği, ağzına giren cismi tam olarak görmediği, sanığın kovuşturma aşamasında mağdurun ağzına parmağını soktuğuna dair savunmada bulunduğu gözetildiğinde ağza organ sokarak cinsel istismar eyleminin kabulü için sanığın cinsel organını mağdurun ağzına soktuğunun kesin olarak saptanması gerektiği, ancak bu saptamanın mağdurun anlatımı ile yapılamadığı gözetildiğinde cinsel organı kıyafetinin dışında olacak şekilde mağdurun ağzına parmak sokan sanığın eyleminin çocuğun basit cinsel istismarı olarak kabul edilmesi gerektiği," görüşüyle itiraz kanun yoluna müracaat etmiştir.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 9. Ceza Dairesince 22.12.2021 tarih ve 22468-10202 sayı ile; itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI