muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/17057, Karar No: 2024/1652, Tarih: 07.02.2024

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; sürekli işçi kadrosuna geçirilen davacının, 696 sayılı KHK'nın 127 inci maddesi ile 375 sayılı KHK'ya eklenen geçici 23 üncü maddesindeki düzenleme uyarınca sadece kadroya geçiş işlemi yapılmadan önceki ihale sözleşmesi kapsamındaki hizmetleri yürütmek üzere istihdam edilebileceği, buna göre toplu iş sözleşmesinin 29 uncu maddesi hükmünün, 375 sayılı KHK'ya eklenen geçici 23 üncü madde karşısında uygulanabilirliğinin olmadığı, iddiaya göre davacının vasıflı işte çalışırken vasıfsız iş olan temizlik işçisi olarak görevlendirildiği, anılan toplu iş sözleşmesi incelendiğinde "vasıflı iş" veya "vasıfsız iş" tanımlarına ilişkin bir düzenleme bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; müvekkilin sürekli işçi kadrosuna alındığı tarihten itibaren vasıflı işte çalıştırılmasına rağmen temizlik personeli olarak görevlendirilmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'na ve toplu iş sözleşmesine aykırı olduğunu, karar gerekçesinde bahsi geçen KHK hükmünün, geçiş aşamasıyla ilgili olduğunu, somut uyuşmazlığa uygulanamayacağını, Anayasal hakların ve işçi lehine yorum ilkesinin ihlal edildiğini, vekâlet ücreti ve yargılama giderine ilişkin hükmün de hatalı olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; 375 sayılı KHK'nın geçici 23 üncü maddesi uyarınca, davacının, sadece sürekli işçi kadrosuna geçiş işlemi yapılmadan önceki ihale sözleşmesi kapsamındaki hizmetleri yürütmek üzere istihdam edilmesinin mümkün olduğu, toplu iş sözleşmesinin 29 uncu maddesi hükmünün, 375 sayılı KHK'nın geçici 23 üncü maddesi karşısında, davacı açısından uygulama imkânının bulunmadığı, davacının geçici şekilde farklı görevlerde çalıştırılmış olmasının varılan sonuca etkili olmadığı, Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 17.10.2022 tarihli ve 2022/9178 Esas, 2022/12405 Karar sayılı ilâmının da bu yönde olduğu, buna göre davanın reddine karar verilmesinin isabetli olduğu, vekâlet ücreti ve yargılama giderine ilişkin hükmün de doğru olduğu gerekçeleriyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçelerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçelerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; 375 sayılı KHK'nın geçici 23 üncü maddesine tâbi davacının sürekli işçi kadrosuna geçtiği andan itibaren fiilen veri giriş personeli ve sekreter olarak çalıştığı hâlde 2021 yılında temizlik işinde görevlendirilmesinin toplu iş sözleşmesinin 29 uncu maddesine aykırı olduğunun tespiti istemidir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 371 inci maddesi.

2. 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 4/D maddesi, 696 sayılı KHK ile 375 sayılı KHK'ya eklenen geçici 23 madde.

3. Dairemizin 17.10.2022 tarihli ve 2022/9178 Esas, 2022/12405 Karar sayılı kararı.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3726, Karar No: 2020/2044, Tarih: 25.02.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/3726 E.  ,  2020/2044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 27/02/2018 tarih ve 2015/369 E- 2018/23 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 16/05/2019 tarih ve 2018/1137 E- 2019/597 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi asıl davada davalı Kurum vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl ve birleşen davada davacı vekili, müvekkilinin uzun yıllardır birçok ilde café, restoran ve döner satışı sektöründe faaliyet gösteren saygın bir firma olduğunu, davacının uzun yıllar kullanarak meşhur ve maruf hale getirdiği KATIK DÖNER adı ile ilk başvurusunu 2010 yılında yaptığını, davalının, bu marka ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki “AKD ANTAKYA KATIK DÖNER N.Ç” ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere davalı TPMK’na başvuruda bulunduğunu, 2014/02255 kod numarasını alan başvuruya müvekkili tarafından itirazda bulunulduğunu, ancak itirazın yerinde görülmeyerek reddedildiğini, bu kararın yeniden incelenmesi talebinin de nihai olarak YİDK tarafından reddedildiğini, oysa, dava konusu marka işaretlerinin benzer olduğunu, müvekkili markasında asli unsurun "KATIK DÖNER" ibaresinden oluştuğunu, katık usulünün müvekkilinin oluşturduğu bir tarz olduğunu, müvekkili markalarının tanınmış bulunduğunu ve başvurunun bu markalarla karıştırılma ihtimali bulunacak düzeyde benzer olduğunu, tanınmışlığından haksız yararlanılacağını ileri sürerek, YİDK'in 2015-M-7127 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, başvuru konusu ibare ile davacının itirazına mesnet marka arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında benzerlik ve iltibas tehlikesinin bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, başvuru konusu ibare ile davacının itirazına mesnet marka arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında benzerlik ve iltibas tehlikesinin bulunmadığı, markalar arasında benzerlik bulunmadığından, benzerliğe dayalı sonuç doğurması mümkün olan aynı KHK'nın 8/3, 8/4 ve 35. maddeleri kapsamında başkaca bir değerlendirme yapmaya gerek olmadığı gerekçesiyle asıl ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davada davacı vekili istinaf etmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davada davacı vekili istinaf etmiştir.

Bölge adliye mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, başvuru markasınının esas unsurunun “katık”, mesnet davacı markasının esas unsurunun ise “çoban katık” olduğu, tararf marka ve tescil kapsamlarının iltibas yaratacak düzeyde benzer olduğu gerekçesiyle istinaf isteminin kabulüne ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne, YİDK kararı iptaline ve markanın hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davalı Kurum vekili temyiz etmiştir.

1-Asıl ve birleşen dava, davalı marka başvurusuna itiraz sonucu verilen kurum kararının iptali istemine ilişkindir.

Davacı, asıl ve birleşen dava dilekçelerinin netice-i talebinde, davalı Kurum kararının iptalini talep etmiş, uyuşmazlık mahkemece 03.05.2016 tarihli celsede de bu şekilde belirlenmiştir. Mahkemenin, 6100 sayılı HMK’nın 26. maddesi gereği taleple bağlı kalarak anılan talep için karar vermek yerine, talep edilmediği halde marka hükümsüzlüğüne kararı vermesi doğru olmamıştır.

2- Hukukumuzda, markalar arasında karşılaştırma yapılırken bütümsel inceleme yapılması ve marka içerisinde yer alan tanımlayıcı unsurların karşılaştırmada geri planda kalacağı prensibi hakimdir. Zira tanımlayıcı bu unsurlar markanın tali unsuru niteliğindedir. [BAHADIR, Zeynep, Markanın Hükümsüzlüğü ve İptali, Turhan Kitabevi, Ankara, 2018, s64.]Somut olayda, davalı marka başvurusu içerisindeki “KATIK DÖNER” ibaresindeki “KATIK” kelimesinin, sıfat olduğu ve yiyecek adını nitelediği gözönüne alınarak; davalı söz konusu ibarenin tanımlayıcı olduğu yönünde değerlendirilmeden karar verilmesi doğru olmamış, kararın davalı taraf lehine bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının re’sen; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı Kurum vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 25/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5731, Karar No: 2010/2466, Tarih: 08.03.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/5731 E.  ,  2010/2466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 17/10/2008 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 03/02/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, haksız şikayet nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, mahkeme hakimi olarak görevini yerine getirirken, davalı tarafından verilen dilekçelerle kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu ileri sürmüştür.

Davalı ise, haksız davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, davalının dilekçelerle yer verdiği deyim ve sözcüklerin iddia ve savunma hakkı kapsamı dışında kaldığı ve davacının kişilik hakkına saldırı oluşturduğu gerekçesiyle, istemin bir bölümünün kabulüne karar verilmiştir.

Davalı, dava dışı borçlu ... Bankası Genel Müdürlüğü aleyhine alacak davaları açmıştır. Kararın icra yoluyla alınması aşamasında, borçlu ... Bankası Genel Müdürlüğü ise takibinin durdurulması amacıyla ihtiyati tedbir isteyerek şikayet yoluna başvurmuştur. Davacının mahkeme hakimi olarak görev yaptığı Ankara 9. İcra Hukuk Mahkemesi'nce, 01/07/2008 günlü karar ile icra takibinin durdurulması istemi reddedilmişken, 07/07/2008 günlü kararla, yeni istem ve kanıtlar birlikte incelenerek dava sonuna kadar takibin durdurulmasına karar verilmiştir. Dosya içeriğinden, şikayetin yeniden incelenmesine ve sonunda durdurma kararına, alacak davasının görüldüğü mahkemece verilen kesinleşme şerhinin kaldırılması kararı olduğu anlaşılmaktadır.

Davalı bu olaylar sonucu, davacı ile dava dışı kişiler hakkında tazminat davası açmış ve davacı hakimi reddeden dilekçeler sunmuştur. Davacı ise bu şikayet dilekçelerindeki sözler nedeniyle eldeki davayı açmıştır. Açılan tazminat ve davalı hakkındaki ceza davası henüz sonuçlanmamıştır.

Davalı bu olaylar sonucu, davacı ile dava dışı kişiler hakkında tazminat davası açmış ve davacı hakimi reddeden dilekçeler sunmuştur. Davacı ise bu şikayet dilekçelerindeki sözler nedeniyle eldeki davayı açmıştır. Açılan tazminat ve davalı hakkındaki ceza davası henüz sonuçlanmamıştır.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hak ve nısfetle karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayların gelişimi, açılan davalar ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 10.000,00 TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, yerel mahkemece takdir edilen tutar % 50 oranda indirilerek davalının 5.000,00 TL manevi tazminat ile sorumlu tutulması suretiyle kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat tutarına ilişkin 1 nolu bendinde yer alan “…10.000,00…” biçimindeki sayıların silinerek yerine “…5.000,00…” sayılarının yazılmasına, harç alınmasına ilişkin 2 nolu bendinin tümden silinerek yerine 2 nolu bent olarak “2-Alınması gereken 270,00 TL karar harcının davalıdan alınarak Hazine'ye gelir yazılmasına, davacıdan peşin alınan 540,00 TL harcın karar kesinleştiğinde ve isteği durumunda davacıya geri verilmesine,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; davacı yararına vekalet ücreti takdirine ilişkin 3 nolu bendinde yer alan “…1.200,00…” biçimindeki sayıların silinerek yerine “…600,00…” sayılarının yazılmasına; yargılama giderlerine ilişkin 4 nolu bendinde yer alan “…7,75…” biçimindeki sayıların silinerek yerine “…6,00…” sayılarının yazılmasına; davalının öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/03/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13664, Karar No: 2018/10468, Tarih: 27.09.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/13664 E.  ,  2018/10468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Müştekiye ait evin önünde bulunan sokakta motosikletin 09.06.2013 tarihinde çalındığı, motosikletin 13.06.2013 günü polisler tarafından sokakta terk edilmiş vaziyette bulunması, 24.01.2014 tarihinde düzenlenen ekspertiz raporunun suça sürüklenen çocuk ... ile uyuşması, suça sürüklenen çocuğun suça konu motosikleti...’den binmek için aldığını 13.06.2013 günü polislerin kendisini ve motosikleti yakaladığını beyan etmesi, şüpheli ...’in kendisini doğrulamaması karşısında, suça sürüklenen çocuğun savunmasının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu gözetilerek, dosya içeriğine göre, suça sürüklenen çocuğun TCK'nın 142/1-e maddesine uyan hırsızlık suçunu işlediği gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek TCK'nın 165/1. maddesi uyarınca hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 27.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17619, Karar No: 2012/17551, Tarih: 16.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/17619 E.  ,  2012/17551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu ölümünden doğan manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi ve davalı vekilince de duruşma talep edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 435/2. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, 03.03.1992 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu % 72 oranında meslekte kazanma güç kaybına uğrayan sigortalının, 22.05.2006 tarihinde iş kazasına bağlı olarak öldüğünden bahisle hak sahibinin manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 20.000,00TL manevi tazminatın ölüm tarihi olan 22.05.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Davacılar murisinin 03.03.1992 tarihinde iş kazası geçirdiği ve bu kaza sonunda %72 oranında sürekli iş göremezlik nedeniyle gelir bağlandığı, 28.08.2006 tarihinde öldüğü, ölüm nedeniyle Sosyal Güvenlik Kurumu’nun hak sahiplerine ölüm geliri bağladığı uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık 03.03.1992 tarihinde meydana gelen iş kazası ile 22.05.2006 tarihli ölüm olayı arasında illiyet bağının bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Dosya içerisindeki evraklardan ... Maluliyet ve Sağlık Kurulları Daire Başkanlığı’nın 12.06.2009tarihli yazısıyla “murisin ölümünün geçirdiği iş kazasıyla ilgili olmadığına”karar verildiği,Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu’nun 04.12.2009 ve 23.03.2012tarihli raporlarında “ölümle kazanın ilişkilendirilebileceğine”karar verildiği görülmüştür.

Mahkemece Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulunun 20.04.2011 tarihli raporundaki “ölüm olayının meydana gelmesinde 03.03.1992 tarihinde meydana gelen grizu patlaması,karbonmonoksit zehirlenmesi sonucu gelişen organik beyin sendromu hastalığının etkisi olduğunun kabulü gerektiğine oy çokluğu ile kabulüne” karar verildiğine ilişkin görüşe değer verilerek karar verilmişse de varılan bu sonucun eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olduğu anlaşılmaktadır.
Yargıtay — Esas No: 2024/808, Karar No: 2024/5623, Tarih: 08.05.2024

**5. Hukuk Dairesi         2024/808 E.  ,  2024/5623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1674 Esas, 2023/1865 Karar

DAVA TARİHİ: 10.10.2018

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/12 Esas, 2022/518 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle;...Mahallesi 1150 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın arsa olarak değerlendirilerek gerçek değerinin belirlenmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, kamulaştırma bedelinin tespiti ile bu bedelin bloke ettirilerek davalılara derhal ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri