muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2073, Karar No: 2015/1957, Tarih: 30.09.2015

Yukarıda belirtilen fıkra hükümlerinin özel sektör işverenleri ile kamu işverenleri arasında eşitsizlik oluşturacağına dair düşünceler kanunun açık hükmünün yorumla ortadan kaldırılacağı anlamına gelmektedir. Alt işveren işçilerinin asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinden yararlanmayı sınırlandırma anlamına gelen hükümler bir tarafa konulacak olursa kamu kurumuna muvazaa sonucu işçi atanması 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’na da aykırıdır. 657 sayılı Kanunun 4. maddesine göre, “Kamu hizmetleri; memurlar, sözleşmeli personel, geçici personel ve işçiler eliyle gördürülür.” ve 5. maddesine göre, “Bu Kanuna tabi kurumlar, dördüncü maddede yazılı dört istihdam şekli dışında personel çalıştıramazlar.”

94 sayılı ILO Sözleşmesi’nin somut olayda uygulanamayacağı

Alt işveren işçinin asıl işverenin yaptığı toplu iş sözleşmesinden yararlanabilmesi için yapılan alt işverenlik sözleşmesinin geçerli, diğer bir deyişle muvazaalı olmaması gerekir. Alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğuna hükmedilmesi halinde ILO’nun çalışma şartlarına ilişkin 94 sayılı Sözleşmesinin uygulanma imkânı yoktur. Anılan Sözleşmenin alt işverenler veya iş sözleşmesini devir alan şahıslar tarafından yapılan işler hakkında uygulanacağı 94 sayılı Çalışma Şartları (Kamu Sözleşmeleri) Sözleşmesi’nin 1. maddesinde açıkça belirtilmiştir. Sözleşme, alt işveren işçilerinin asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin lehe olan hükümlerinden, aynı iş kolu, aynı bölge ve aynı işte çalışma şartıyla yararlanacağına dair hüküm içermektedir. Alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğuna hükmedilmesi halinde işçiler asıl işverenin işçisi sayılacağı için anılan sözleşmenin uygulanmasından söz edilemez. Çünkü asıl işverenin işçisi olan kimse zaten diğer koşulların varlığı halinde asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanacaktır. Sözleşmenin 2. maddesi “Bu Sözleşme’nin kapsamına giren sözleşmeler, ilgili işçilere, işin yapıldığı aynı bölgedeki iş kolu veya sanayide ayni mahiyetteki iş için: toplu sözleşme yoluyla veya ilgili sanayi veya iş kolundaki işçi veya işverenlerin önemli bir kısmını temsil eden işçi ve işveren sendikaları arasında tensip edilmiş diğer bir müzakere usulü veya hakem kararı yolu ile ya da milli mevzuatla: Tespit edilmiş olanlardan daha az elverişli olmayan ücretleri (ödenekler dâhil), iş müddetlerini ve diğer çalışma şartlarını garanti eden hükümleri ihtiva edecektir.” şeklinde hüküm içermektedir. Somut olayda asıl işverenin bakım ve onarım işini yapan değil, sadece bu işlerde koordinasyon ve denetim görevini yerine getirecek işçileri bulunmaktadır.

Geçerli bir alt işverenlik sözleşmesi kapsamında çalıştırılan bir işçinin, anılan Sözleşme’nin ilgili maddesine dayanarak asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin lehe olan hükümlerinden yararlanma veya fark ücret isteme talebi karşısında diğer koşulların varlığı halinde sözleşme hükümlerinin uygulanabileceği konusunda herhangi bir tartışma bulunmamaktadır. 94 sayılı ILO Sözleşmesi, alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olmasına veya hangi hallerde alt işveren işçisinin asıl işverenin işçisi sayılacağına dair hükümler içermemektedir. Dolayısıyla 94 sayılı ILO Sözleşmesi’ne dayanarak alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı ve dava açan işçinin de asıl işverenin işçisi olduğuna hükmedilmesi hukukun açık ve ağır bir ihlalidir. Alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğu, bu nedenle de dava açan işçinin asıl işverenin işçisi olduğu hususu ile davacı işçinin asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanması gerektiği, hukuki sonuçları itibarıyla tamamen farklı konulardır. Kısaca; 94 sayılı Sözleşme, geçerli bir alt işverenlik ilişkisi kapsamında çalışan bir işçinin, diğer koşulları taşıması halinde asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanmak istemesi halinde dayanılacak bir normdur.

Kaldı ki, davacı dava ve ıslah dilekçesinde ILO Sözleşmesi’ne dayanmamış, yargılamanın hiçbir aşamasında anılan sözleşmeyi dile getirmemiş, yerel mahkeme de gerekçeli kararında hiçbir şekilde dolaylı da olsa sözleşmeden bahsetmemiştir. Davacı, sadece asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin hükümlerinden yararlanmak istememiş, ayrıca alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğundan bahisle asıl işverenin işçisi olduğuna hükmedilmesini talep etmiştir. Somut olayda uygulama kabiliyeti olmayan, muhtemelen de bu nedenle davacı ve yerel mahkeme tarafından bir kez bile zikredilmeyen 94 sayılı ILO Sözleşmesinin çoğunluk görüşü tarafından ileri sürülmesi ve bu nedenin onama kararında esas alınması son derece hatalıdır.

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Yapılan işlerin, üretimin eşit parçası şeklinde değerlendirilmesi her iki işin aynı veya benzer işler olduğu anlamına gelmez. Aksi halde çoğunluk görüşünde de hatalı şekilde belirtildiği gibi bir makinenin bakım ve onarımıyla uğraşan bir teknisyenin o makineyi çalıştıran işçi ile aynı işi yaptığına hükmetmek gerekir. Oysa bir makinenin bakım ve onarım işiyle o makinede çalışmanın tamamen farklı işler olduğu izahtan varestedir. Alt işverenlik sözleşmesine konu olan jeneratör, kömür değirmeni, kömür kırıcısı, buhar kazanı, türbin, konveyör ve motor ile elektrik ve su tesisatının bakım ve onarımı asıl işin bir parçası olsa da elektrik üretim işi olarak değerlendirilemez. Anılan makinelerin bakım ve onarımı olmadan elektrik enerjisi üretilemeyeceğini söylemek ve bu işi üretim işi gibi değerlendirmek hatalıdır. Bir makinenin veya aracın imal, bakım, tamir ve onarımı ile bunun üretim amacıyla kullanımı birbirinden tamamen farklı konulardır. Örneğin, işyerinde bulunan buhar kazanını imal eden usta ile kazanın tamir ve onarımını yapan usta, bu kazana sürekli kömür atarak belli basınçta buhar elde eden ve bunu türbine gönderen işçinin görevi birbirinden ayrıdır.

İşyeri veya iş sözleşmesi devrinin muvazaa olarak değerlendirilemeyeceği

Doktrinde farklı görüşler bulunmakla birlikte ihaleyi kazanamayan bir alt işverenin kendi işçilerini ihaleyi kazanan işverene devretmesi işyeri veya iş sözleşmesi devri olarak değerlendirilmelidir. Doğal gibi görünen husus ihaleyi kaybeden alt işverenin tüm işçilerini alarak asıl işverene ait işyerinden ayrılması ve işçilerini kendi işyerine götürmesidir. Alt işverenin kendi işyerinin asıl işverenin işyerine yakın olması durumunda alt işveren bünyesinde çalışan işçiler açısından önemli bir sorun yoktur. Ne var ki alt işverenin kendi işyeri bir başka ilde veya uzak yerde ise çalışanlar için iş koşullarının ağırlaması açısından ciddi bir sorun bulunmaktadır. Uygulamada bir işyerinde çalışan işçilerin önemli nedenler olmadığı sürece çalışma yerini değiştirmek istemedikleri görülmektedir. İşte çalışma ve sosyal hayatın gerçeklerine uygun olan durum da budur. Alt işverenin işyerinin başka il veya uzak yerlerde olması durumunda işçiler evlerini ve çocuklarının okullarını işyerine yakın yere taşımak zorunda kalacaktır. Bu açıdan bakıldığında iş sözleşmesinin veya işyeri devrinin işçiler lehine olduğu görülecektir. İşyeri veya iş sözleşmesinin birden fazla devri halinin muvazaa oluşturacağına dair herhangi bir hukuksal ve yasal bir düzenleme bulunmamaktadır.

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Yerel mahkeme kararında, aynı konu hakkında verilen kararların 22. Hukuk Dairesi tarafından onandığı, somut olaya ilişkin verilen aynı tür kararın bozulması halinde hukuki güvenilirliğin zedeleneceği, bu durumun Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin "sürpriz karar verme" yasağı çerçevesinde kalacağı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. Maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkına aykırılık teşkil edeceği ileri sürülmüş ise de; zaman zaman Yargıtay kararlarında maddi hatalara rastlanmakta, yine aynı kararlarda maddi hatanın taraflardan birisi lehine usuli kazanımlaş hak bahşetmeyeceği vurgulanmaktadır. Mahkeme kararlarında eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması, adil yargılanma hakkının ihlâli sonucunu doğurur. Yargı organları, her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirip, hangi maddî ve hukukî sebeplerle karar verdiklerini gerekçelerine yansıtmalıdırlar. Ortaya çıkacak karar, hukukun genel ilkelerine, mevzuata ve yerleşik içtihatlara tamamen aykırı ve sürpriz sayılacak nitelikte olmamalıdır. Bu durum yerel mahkeme kararında de değinildiği üzere "sürpriz karar yasağı" olarak da ifade edilmektedir. Ne var ki mevzuata aykırı olan veya bir kanun normunun unutularak hatalı şekilde verilen karardan dönülmesi sürpriz karar olarak değerlendirilemez. Kısaca, sürpriz bir karardan dönülmesi sürpriz olarak kabul edilemez. Aksi takdirde her içtihat değişikliğinin salt bu nedenle sürpriz karar olarak değerlendirilmesi gerekir. Sürpriz olan husus, kararın sonuç değil, gerekçe kısmıyla ilgilidir. Hukuka ve kanuna aykırılık teşkil eden veya hakkaniyete uygun olmayan kararlar emsal gösterilemez. Elektrik Piyasası Kanununun 15. maddesinin söz konusu olmaması halinde 22. Hukuk Dairesinin önceki kararlarında hukuka aykırılıktan bahsedilemez. Asıl işin bölünerek alt işverenlere verilemeyeceği, ancak özel bir yasal düzenleme durumunda verilebileceği Yargıtay ilgili daireleri tarafından kabul edilmektedir. Örneğin, karayollarına ilişkin işler, posta hizmetleri, sağlık hizmetleri ve belediye hizmetleri yasalarındaki özel düzenlemeler nedeniyle bölünerek alt işverenlere verilebilmektedir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 15. Maddesinin (g) bendi 14.03.2013 tarihli 6446 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılmış ve bu yeni yasal düzenlemenin 22. Maddesi gereğince hangi faaliyetlerin hizmet alımı yoluyla yaptırılabileceğinin enerji piyasası kurulu tarafından belirleneceği düzenlenmiştir. Yeni düzenlemeye göre asıl işlerin bölünerek alt işverene verilmesi önünde yasal bir engel yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2015/13326, Karar No: 2016/3967, Tarih: 01.03.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/13326 E.  ,  2016/3967 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Tarafların ...'da yaşama konusunda anlaştıkları, 20.05.2011 tarihinde evlendikleri, evlendikten sonra davacı kadının ...'ya döndüğü, davalı erkeğin ise ...’de kaldığı, davacı kadının 2012 yılında ...’dan dönerek ...'ye geldiği, bundan sonra tarafların biraraya gelip altı ay süreyle birlikte yaşadıkları ve kadının 2013 yılının şubat ayında ...'ya döndüğü, bu tarihten sonra biraraya gelmedikleri anlaşılmıştır. Yapılan yargılama ve toplanan delillerden boşanmayı gerektirir erkeğe atfedilecek herhangi bir kusurlu davranışın varlığı kanıtlanamamıştır. Bu durumda davanın reddi gerekirken kabulü doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 01.03.2016 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2014/17095, Karar No: 2017/6465, Tarih: 22.02.2017

**15. Ceza Dairesi         2014/17095 E.  ,  2017/6465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1-TCK’nın 158/1-f, 62/1, 52/2-4, 53/1-2-3 maddeleri

2- TCK’nın 204/1, 62/1, 53/1-2-3 (iki kez) maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından verilen mahkumiyet hükümleri sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ....’in müştekiye ait çek karnesi içinden ele geçirdiği çeki 30.07.2008 keşide tarihli 4.480 TL bedelli hamiline keşide ederek aldığı mal karşılığı .....’ ya verdiği, yine müştekiye ait çek karnesinden ...... numaralı 30.09.2008 keşide tarihli ve 10.000 TL bedelli çeki müştekinin bilgisi olmaksızın sahte imza ile kendi emrine havale ederek bankadan aldığı kredi karşılığı teminat olarak bir senet ile birlikte bankaya verdiğinin iddia edildiği olayda, sanığın aşamalarda alınan savunmalarında; müşteki ...’in eşinin kardeşi olduğu ve emlakçılık ile uğraştığı, müştekiden zaman zaman çek yaprağı alarak kullandığı, dava konusu çek yapraklarının ait olduğu koçan için başvuruyu birlikte yaptıklarını ve müştekinin çek koçanını yanında teslim aldığını, çekleri müştekinin bilgi ve rızası dahilinde kullanıldığını beyan etmesi, katılan ...'ın talimat ifadesinde; ciro yoluyla eline geçen 4480 TL'lik çekin karşılığının çıkmaması üzerine, müşteki ...’in avukatının kendisini arayarak taksitle ödeme teklifinde bulunduğunu belirtmesi, sanık ile birlikte başvurusunu yaptığı çek karnesini almadan bankadan ayrıldığını savunan katılan ...'in, çeklerin karşılıksız çıkması ve aleyhinde şikayet yoluna başvurulmasından sonra, 01/09/2009 tarihinde bankaya kayıp başvurusunda bulunması, çek karnesinin çalındığını iddia etmesine rağmen konu hakkında yetkili mercilere başvuru yapmaması ve sanığın çekleri gerçek imzası ile imzalaması hususları birlikte değerlendirildiğinde; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından; müşteki ......'in hangi tarihte çek karnesini teslim aldığı, çek karnesindeki diğer çeklerin ve katılana ait başka çeklerin sanık tarafından kullanılıp kullanılmadığı, kullanıldığı takdirde bedellerinin ödenip ödenmediği hususları araştırılarak sonucuna göre,sanığın hukuki durumunun tayin ve tespiti gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8.maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22/02/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8023, Karar No: 2011/15370, Tarih: 03.10.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/8023 E.  ,  2011/15370 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu taşınmaz bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına yol olarak terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma konusu taşınmaz bedelinin tespiti ve bu hakkın davacı idare adına yol olarak terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Kısmen kapama fındık bahçesi, kısmen çay bahçesi niteliğindeki taşınmaza net geliri esas alınarak değer biçilmesi yöntem olarak doğrudur. Ancak;

1-Taşınmazın kapama fındık bahçesi niteliğindeki bölümünün değerinin net fındık gelirine göre belirlenmesi gerektiği halde, odun ve kuru ot gelirinin de fındık gelirine ilave edilmesi suretiyle taşınmaz bedelinin fazla tesbiti,

2-Kamulaştırmaya konu bölümün yol durumuna dönüştüğü dikkate alınarak tapudan terkinine karar verilmesi gerekirken Hazine adına tesciline karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 03.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4801, Karar No: 2014/7459, Tarih: 12.09.2014

**10. Ceza Dairesi         2012/4801 E.  ,  2014/7459 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2010/186544

Mahkeme : TARSUS 2. Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi - Numarası : 15/12/2009 – 2009/347 esas ve 2009/960 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında sanığın ikinci kez aynı suçu işlediğinin anlaşılması karşısında; hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 12/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/36505, Karar No: 2016/6146, Tarih: 02.03.2016

**22. Hukuk Dairesi         2014/36505 E.  ,  2016/6146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde 07.06.2005 tarihinden itibaren temizlik işçisi olarak asıl işveren bünyesinde çalışmaya başladığını, ancak davacının temizlik işçiliği dışında aynı zamanda çaycı, garson ve bulaşıkçılık yaptığını, çalışma saatlerinin 07.00-18.00 saatleri arasında olduğunu belirterek kıdem, ihbar tazminatı ve fazla mesai ücretlerinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili , müvekkili Başkanlığın merkez binasının temizlik hizmetinin 4734 sayılı Kamu İhale Kanuna göre hizmet satın alınarak yürütüldüğünü, davacı ile müvekkili Başkanlık arasında iş akdi olmadığını, belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Oto, İnş. San ve Tic. Ltd. Şti. temsilcisi, davalı ... Başkanlığının merkez binası genel temizlik hizmet alımı ihalesini 02.05.2013 tarihinde alarak işe başladığını, davacıyı şirket prensipleri ve kanuni çerçeve içinde işe başlatmadığını, davacının şirket bünyesinde çalışmadığı için herhangi bir akdi ve kaydı olmadığını, ayrıca davacı ile aralarında bir borç alacak ilişkisi bulunmadığını, bu sebeple davada taraf olmadıklarını, davadan ayrı tutulmalarını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalı ... ile dava dışı ihale alan firmalar arasında alt işveren-asıl işveren ilişkisi olduğu, davalı Başkanlığın asıl işveren olması sebebiyle davacının alacaklarının tamamından sorumlu olduğu, davalı şirket ile davacı arasında iş sözleşmesinin hiç kurulmaması sebebiyle davalı şirketin davada davalı sıfatının ve pasif husumet ehliyetinin olmadığı gerekçesi ile davanın davalı Başkanlık yönünden kabulüne davalı şirket yönünden reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ... Başkanlığının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla mesai ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Temyiz:

Kararı davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ... Başkanlığının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla mesai ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık beyanlarına göre davacının; haftanın beş günü 07.30-18:00 saatleri arasında bir saat ara dinlenme ile çalıştığı, buna göre bir haftalık ikibuçuk saat fazla mesai yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Dairemiz temyiz incelemesinden geçen aynı işyerinde benzer nitelikte işte çalışan davacı tanığına ait 2014/30854 esas sayılı dosyada , davacının diğer tanığının haftanın beş günü 07.30-17.30 saatleri arasında çalıştıklarını beyan ettiği anlaşılmaktadır. Buna göre davacının, haftalık çalışmasının kırkbeş saati aşmadığı ve fazla mesai alacağının bulunmadığının kabulü dosya içeriğine, emsal dosyadaki kabule, işin niteliği ve dosyadaki delil durumuna daha uygun düşecektir. Mahkemece yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6872, Karar No: 2024/9312, Tarih: 01.10.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/6872 E.  ,  2024/9312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/80 E., 2024/775 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 16. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/8 E., 2021/366 K.

Taraflar arasındaki ölüm aylığının kesilmesine ve yersiz aylıkların tahsiline ilişkin Kurum işleminin iptali davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 2010 yılında eşinden boşandığı, kendisine Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu 56 ncı maddesi gereği babasının ölümü ile kendisine maaş bağlandığı, daha sonra SGK'nın 2019 tarih 18472706 sayılı yazısı ile 5510 sayılı Kanun'un 96 ncı maddesinin gereği maaşının kesildiği ve 109.802,81 TL borç tahakkuk ettirildiği, davacının eski eşi ile birlikte olduğu iddiası ile maaşının kesildiği, davacının eşinden 04.06.2010 yılında boşandığı, boşanma tarihinden itibaren davacının eşi ile birlikte karı koca hayatının olmadığı, davacının ... Mah. ... Sok No:3/A ... adresinde ikamet ettiği, davacının sürekli tedavi görmesi gereken, dikkat eksikliği ve hiper aktivite bozukluğu hastalığı olan müşterek çocuklarının olduğu, bu nedenle zaman zaman görüşmelerinin söz konusu olduğu, ancak birlikte yaşamalarının söz konusu olmadığı iddiasıyla ölüm aylığının kesilmesine ve yersiz aylıkların tahsiline ilişkin Kurum işleminin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II.CEVAP