muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3834, Karar No: 2025/2840, Tarih: 14.05.2025

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; dava konusu sözleşme ve şartname içeriğinde kiralananın "... Evlendirme Dairesi yanında bulunan fotoğraf ve video dükkanı" şeklinde tanımlandığını, nikah ve kokteyl salonlarının aynı yerleşke içerisinde ve yanyana bulunduklarını ve tek bir fotoğraf dükkanı üzerinden kiraya verilmekte olduğunu, imzalanan kira sözleşmesi ile ihale şartnamesi, yerleşkenin yapısı, ticari teamüller, emsal kararlar ve sunulan belgelerle sabit olduğu üzere tüm kompleksteki video ve fotoğraf işinin kiralandığını, aynı zamanda nikah saatlerinin değiştirilerek nikah sayısının düşürülmesinin de sözleşmeye aykırılık teşkil ettiğini ve gelir kaybına neden olduğunu, her ne kadar sözleşmede bu yönde bir hüküm bulunmasa da tamamlayıcı ve mutad davranışların sözleşme kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini, nikah saatlerinin değiştirilerek gelir kaybına yol açılması, sözleşmeye konu hizmet alanının daraltılması, sözlü mutabakat ve teamüle aykırı davranılması, zararın gerçekçi şekilde hesaplanmaması ve sözleşmenin niteliğinin hizmet sözleşmesi olmasına rağmen kira hükümleriyle değerlendirilmesinin hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğunu ileri sürerek; kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık; kiralananda ortaya çıkan ayıp nedeniyle, kira bedelinin ayıpla orantılı olarak indirilmesi ve tazminat istemine ilişkindir.

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında belirtilen gerekçeye, taraflar arasında imzalanan sözleşmenin 2886 sayılı Kanun hükümlerine tabi olmasına, bu nedenle idari yoldan iptal ettirilinceye kadar geçerli olduğundan taraflarını bağlamasına, kira sözleşmesinin eki niteliğinde olan kiralanan yer ile ilgili şartnamenin (20.) maddesinde; fotoğraf-video dükkanının kiracısının, kira süresince aynı yerde yapılmakta olan evlendirme dairesinin de fotoğraf ve video işini üstleneceği kararlaştırılmış ise de, davacının ihaleye katıldığı tarihte kokteyl salonlarında başka bir kiracının bulunduğunun anlaşılmasına, bu haliyle basiretli bir tacir gibi davranması gereken davacı kiracının; ihaleden önce kira konusu yeri gezdiği, gördüğü, incelemiş olduğu haliyle kabul etmiş sayılacağı, buna bağlı olarak kokteyl salonlarının kiralanan alana dahil olduğundan bahsedilemeyeceği gibi nikah sayısı ve saati ile ilgili kiraya veren tarafından kiracıya herhangi bir taahhütte bulunulmadığı anlaşılmakla, davacının temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1526, Karar No: 2024/2574, Tarih: 10.09.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/1526 E.  ,  2024/2574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/120 E., 2023/46 K.

DAVALILAR : 1- ... VekiliAvukat ...

Oğuz 2- ... 3- Akyazı İnşaat Nakliyat

Turizm Sanayi Ve Ticaret Limited Şirketi

DAVA TARİHİ : 22.05.2014

HÜKÜM : Davanın Kabulü

Davacı vekili, davalı ... ile davalı şirket arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunduğunu, sözleşmede 1 no.lu dairenin yükleniciye verileceğinin karalaştırıldığını, yüklenicinin daireyi gayrimenkul satış sözleşmesi ile müvekkiline sattığını, davalı şirketin taşınmazı teslim etmediğini, taşınmazın halen davalı ... adına kayıtlı olduğunu ileri sürerek taşınmazın tapusunun iptali ile müvekkili adına tescilini, mümkün olmadığı takdirde davalı şirket yetkilisine ödenen 110.000 TL'nin yasal faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davaya cevap vermemiştir.

İlk derece mahkemesinin 17/12/2015 tarih 2014/378 E., 2015/432 K. sayılı kararında; yüklenici davalı ile alıcı davacı arasında düzenlenen adi yazılı satış sözleşmesi geçerli olup, dairenin bedeli de ödendiği gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı davalı ... vekili tarafından temyiz yoluna başvurulması üzerine İlk derece mahkemesinin kararı, Yargıtay (Kapatılan) 23.Hukuk Dairesi 12.09.2019 tarih 2016/5605 E. ve 2019/3546 K. sayılı ilamı ile arsa sahipleri arasında dava konusu bağımsız bölüm ile ilgili tapu iptal ve tescil davasının bulunduğunu, bu davanın bekletici mesele yapıldıktan sonra sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozularak dosya ilk derece mahkemesine gönderilmekle, ilk derece mahkemesinin bozma ilamına uyarak verdiği davanın kabulüne ilişkin kararın davalı ... vekili tarafından temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Bozmaya uyulduktan sonra, ilk derece mahkemesince verilen karara ilişkin incelemede, alacağın temliki ve borcun nakli mülga Borçlar Kanunu'nun 162 ila 181. maddelerinde düzenlenmiştir. Temlik, alacağın ona bağlı bütün (yan ve öncelik) hakları ile birlikte devralana geçmesini sağlar ve bu işlem yapılırken borçlunun rızasının alınması gerekmez. Temlik, borçlunun muhalefetine rağmen geçerli olarak doğar ve hükümlerini hasıl eder. Borçlunun temlikten sonraki asıl muhatabı artık alacağı temellük eden (devralan) kişidir. Bu itibarla borçlunun borçtan kurtulabilmesi için temlik işleminden sonra borcunu devralan kimseye ifa etmesi gerekir.

Temlikin, temlik edenle borçlu (arsa sahibi) arasında bazı ilişkilerin doğmasına neden olduğu çok açıktır. Zira temlik alan evvelki alacaklının yerine geçmiş olan borçludan (arsa sahibinden) ifayı istemek, gerektiğinde de borçluyu ifaya zorlamak onun hakkı olmuştur.

Temlikin, temlik edenle borçlu (arsa sahibi) arasında bazı ilişkilerin doğmasına neden olduğu çok açıktır. Zira temlik alan evvelki alacaklının yerine geçmiş olan borçludan (arsa sahibinden) ifayı istemek, gerektiğinde de borçluyu ifaya zorlamak onun hakkı olmuştur.

Arsa sahibi ile aralarında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunan yükleniciden sözleşmede ona bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü temlik alan üçüncü kişinin, arsa sahibini (borçluyu) ifaya zorlayabilmesi için öncelikle temlik işlemini ve işlemin sıhhatini kanıtlaması gerekir. Fakat temlik işlemi kanıtlanmış olunsa da yukarıda açıklandığı üzere ifa talebinin muhatabı olan arsa sahibi ifaya derhal uymak zorunda değildir. Gerçekten mülga Borçlar Kanunu'nun 167. maddesi hükmüne göre “Borçlu, temlike vakıf olduğu zaman; temlik edene karşı haiz olduğu def'ileri, temellük edene karşı dahi dermeyan edebilir”. Buna göre temliki öğrenen borçlu temlik olmasaydı önceki alacaklıya karşı ne tür def'iler ileri sürebilecekse, aynı def'ileri yeni alacaklıya (temlik alan üçüncü kişiye) karşı da ileri sürebilir hale gelir. Temlikin konusu yüklenicinin arsa payı karşılığı arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından, temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden hak kazanmadığını üçüncü kişiye temlik etmesi arsa sahibi bakımından önemsizdir. Diğer taraftan yüklenici arsa sahibine karşı öncelikli edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye temlik etmişse, üçüncü kişi mülga Borçlar Kanununun 81. maddesinden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Burada yüklenicinin eser sözleşmesinden kaynaklanan borçlarının neler olduğuna ilişkin bazı açıklamaların yapılması gerekmektedir. Genel olarak eser sözleşmelerinde yüklenici, belli bir sonucu meydana çıkararak onu iş sahibine teslim etmeyi taahhüt eder. Eser sözleşmelerinde yüklenicinin "eseri meydana getirme borcu" dayanağını mülga Borçlar Kanununun 355. maddesinden alır. Anılan hükme göre; "İstisna bir akittir ki onunla bir taraf (müteahhit), diğer tarafın (iş sahibinin) vermeyi taahhüt eylediği semen mukabilinde bir şey imalini iltizam eder". Yasada “şey” olarak ifade edilen "eser"dir.

Bir iş görerek eseri meydana getirmek ve meydana getirilen eseri iş sahibine teslim etmek (arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde, binayı sözleşmeye, amacına ve fen ve sanat kurallarına uygun imal ederek arsa sahibine teslim etmek) yüklenicinin ana borcudur. Kural olarak da aslolan sözleşmenin kararlaştırıldığı şekilde eksiksiz ifasıdır. Aksi halde, sözleşmeden beklenen yararlar dengesi bir taraf aleyhine bozulur. Böyle bir durumda da bir taraf edimini yerine getirmiş kabul edilemez.

Bir iş görerek eseri meydana getirmek ve meydana getirilen eseri iş sahibine teslim etmek (arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde, binayı sözleşmeye, amacına ve fen ve sanat kurallarına uygun imal ederek arsa sahibine teslim etmek) yüklenicinin ana borcudur. Kural olarak da aslolan sözleşmenin kararlaştırıldığı şekilde eksiksiz ifasıdır. Aksi halde, sözleşmeden beklenen yararlar dengesi bir taraf aleyhine bozulur. Böyle bir durumda da bir taraf edimini yerine getirmiş kabul edilemez.

Yukarıda belirtilen ilkeler ve yapılan açıklamaların ışığında somut olayın arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesine gelince; arsa sahibi ile yüklenici arasında imzalanan kat karşılığı inşaat sözleşmesinin anahtar teslim olarak kararlaştırıldığı, dosya kapsamında inşaatın aşamasının belirlendiği sadece 2015 tarihli bilirkişi raporunun ve yine 2015 tarihli belediye yazısının bulunduğu, bunlara göre ise inşaatın natamam olduğu ve %80 seviyesinde olduğu anlaşılmakla, mahkemece karar verilmeden önce yeniden mahallinde keşif yapılarak inşaatın aşaması ve yüklenici tarafından iskanın alınıp alınmadığının belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiği anlaşıldığından usul ve yasaya uygun görülmeyen kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Gelibolu 1 Asliye Hukuk Mahkemesince verilen karar usul ve yasaya aykırı olduğundan davalı ... vekilinin temyiz sebeplerinin kabulü ile hükmün davalı ... lehine BOZULMASINA, dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 10.09.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8038, Karar No: 2015/8959, Tarih: 28.05.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/8038 E.  ,  2015/8959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... Köyü 1638 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın davalılardan ... vd. yönünden kabulüne, davalı ..., ... yönünden ise reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Dairenin geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen ilçe gıda tarım ve hayvancılık müdürlüğünün çilek ürününe ait veri cetveline göre çok yıllık tarımsal ürün olduğu ve üretim evreleri itibariyle ortalama verim, toptan satış fiyatı ve üretim giderlerinin yıllara göre değişkenlik gösterdiği, tek yıllık ürünlerle beraber münavebe planına dahil edilmesi halinde arazinin değerlendirilmesinde hatalı sonuçlara götürülebileceği gözetilerek çileğin münavebeye dahil edilmemesi gerektiği düşünülmeden çileği münavebeye dahil eden rapora göre hüküm kurulmuş olması,

2-Taşınmaz üzerinde bulunan meyve ağaçlarının sayısı, cinsi ve yaşına göre gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğünden 2013 yılı rayiç değerleri sorularak buna göre değerlendirme yapılması gerekirken idarece düzenlenen kıymet takdir komisyonu raporundaki ağaç bedellerini aynen alan rapora göre hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 28.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/16369, Karar No: 2020/19207, Tarih: 09.12.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/16369 E.  ,  2020/19207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nın 268/1. maddesinde düzenlenen başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçunun oluşabilmesi için işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla, başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılarak soruşturma ve kovuşturma işlemlerinin kimlik bilgileri verilen mağdur hakkında yapılmasına neden olunması gerekir. Bir adli soruşturma ya da kovuşturma işlemi olmaksızın kimlik bilgilerinin gizlenmesi amacıyla başkalarına ait kimlik bilgilerinin kullanılması ve verilen kimlik bilgilerine göre resmi belge düzenlenmesi halinde TCK.nın 206. maddesinde düzenlenen resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunma suçu, bir resmi belge düzenlenmemiş olması halinde 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 40/1. maddesinde düzenlenen kimliği bildirmeme kabahati oluşur.

Somut olayda, sahte para verilmesi olayıyla ilgili olarak suç mahallinde yapılan araştırmalarda bir aracın içinde bulunan sanığın, kolluk kuvvetleri tarafından kimlik kontrolü yapıldığı esnada kendisini "..." olarak tanıttığı, sanığın gerçekleşen eyleminde mağdur adına hiç bir belge düzenlenmediği gibi, herhangi bir suç soruşturması veya kovuşturmasından da bahsedilemeyeceğinin anlaşılması karşısında, eylemin 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 40. maddesine uyduğu ve idari yaptırımı gerektirdiği, ancak anılan Yasanın 20/2-c maddesi uyarınca soruşturma zamanaşımı süresinin 3 yıl olduğu, kabahat tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşılmakla sanığın temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmekle sair

yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 1412 sayılı CMUK.nın 322. ve Kabahatler Kanunu'nun 24. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan Kabahatler Kanunu'nun 20/1. maddesi uyarınca sanık hakkında İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 09.12.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11707, Karar No: 2019/6239, Tarih: 12.09.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/11707 E.  ,  2019/6239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi Belgede Sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yoklukta verilen hükmün 23.09.2014 tarihinde aynı konutta ikamet eden sanığın eşi ...’a Tebligat Kanunun 16. maddesine göre usulüne uygun olarak tebliğ edildiği, sanığın, hükmü karar tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nin 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık yasal süresinden sonra 11.11.2014 tarihli dilekçe ile temyiz ettiği anlaşıldığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken aynı Kanunun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 12.09.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2764, Karar No: 2014/6849, Tarih: 02.05.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/2764 E.  ,  2014/6849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

... 1.Vesayet hukukuna ilişkin davada ... 2.Sulh Hukuk Mahkemesi , ... 1.Sulh hukuk Mahkemesince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, her ne kadar adrese dayalı nüfus kayıt sisiteminde hükümlünün adresi ... mahallesi, ... Sokak, No: ... olarak yazılı ise de, bu adresin cezaevi adresi olduğu; hükümlünün 12.09.2013 tarihli kendi imzalı beyanına göre cezaevine girmeden önceki ikametgahının ... Mahallesi, ... Sokak, ... olduğu, anlaşılmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın ... 1.Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HMK’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince ... 1.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 02.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/4714, Karar No: 2005/2292, Tarih: 31.03.2005

16. Hukuk Dairesi 2005/4714 E., 2005/2292 K.

**16. Hukuk Dairesi 2005/4714 E., 2005/2292 K.**

**- KESİN SÜRE

- KEŞİF**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 237 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 25 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 105 ada 575 parsel sayılı 59,25 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz irsen intikal, taksim, harici satış ve kazandırıcı zamlanışımı zilyetliği nedeniyle davacı İbrahim'e 9/57 pay ve geri kalan paylarda davalılar adına tespit edilmiştir. Davacı İbrahim, yasa! süresi içinde dedesi Hacı Mehmet'in bu suda 15/18 hissesi olduğuna dair mahkeme kararı bulunduğu kendisinin de dedesinden 17/36 hissesi bulunduğuna dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine ve çekişmeli parselin tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı İbrahim tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davacının, Hacı Mehmet'in mirasçısı olduğunu ispat ve bu yönde alınmış veraset ilamını ibraz edememesi nedeniyle davanın reddine karar verilmiş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hüküm için yeterli bulunmamaktadır. Davacı, murisi Hacı Mehmet'in zeminde ve Suda 15/18 hissesinin bulunduğunu, dedesinin ölümü nedeni ile bu hissenin 17/36 hissesinin kendisine intikal ettiğini iddia etmiş tanık beyanı ve mahkeme ilamına dayanmıştır. Mahkemece davacı tarafın dayanağını oluşturan 19.6.1941 tarih 941/2-181 sayılı ilamın dosyası, dosya yoksa ilamın kesinleşip kesinleşmediği hususu yeterli şekilde araştırılmamış, davacı ve davalı tarafın isimlerini bildirdiği tanıklar mahallinde dinlenilip taşınmazın kime ait olduğu ve suyun kadim kullanma hakkının nasıl oluştuğu belirlenmemiş 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 25/1, maddesi gereğince kadastro ile ilgili uyuşmazlıklarda mahkemenin veraset ilamı düzenleyebileceği nazara alınmadan hüküm kurulmuştur. Bu tür eksik ve yetersiz soruşturmaya dayanılarak karar verilemez. Doğru sonuca varılabilmesi için öncelikle taraflardan iddia ve savunmaları ile İlgili delilleri sorulup celbedilmeli, davacının dayanağını oluşturan ilamın dosyası araştırılmalı, dosya bulunamadığı takdirde ilamın onaylı sureti celbedilip dosyaya konulmalı, davacının dedesi Hacı Mehmet ile ilgili nüfus kayıtları getirtilip gerektiğinde uyuşmazlığın hallinde kullanılmak üzere veraset ilamı düzenlenmeli, bundan sonra mahallinde yerel ve uzman bilirkişiler huzuru ile keşif İcra olunmalıdır. Keşif sırasında dayanılan ilam okunup kapsamı belirlenmeli, taraflar yönünden kesin hüküm oluşturulup oluşturmadığı hususu üzerinde durulmalı, dinlenecek yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından taşınmazın niteliği, intikali, tasarrufu ve taşınmazdan çıkan kaynağın kadim kullanımı hususunda ayrıntılı ve maddi olaylara dayalı bilgi alınmalı, teknik bilirkişiye uygulanan kayıtların kapsamını belirtir ve keşfi takibe imkan verir kroki düzenlettirilmeli, tespite aykırı sonuca varıldığı takdirde tespit bilirkişileri tanık sıfatıyla dinlenilip aykırılığın giderilmesine çalışılmalı, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün (BOZULMASINA), 31.3.2005 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/680, Karar No: 2011/818, Tarih: 16.12.2011

**Hukuk Genel Kurulu         2011/4-680 E.  ,  2011/818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ            : Yargıtay 4.Hukuk Dairesi (İlk Derece)

TARİHİ            : 03/05/2011

TEMYİZ EDEN: Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek, 4.Hukuk Dairesinin ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği karara karşı davacı tarafın temyiz isteminin süresinde olduğunun anlaşılmasından ve dosyadaki tüm kağıtların okunmasından sonra gereği düşünüldü:

Dava, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573. (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 46.) maddesi uyarınca hakimler aleyhine açılan tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili; müvekkilinin yargılandığı ceza davasında ilgili hakimlerin 19.10.2009 tarihinden itibaren çoğunluk oyu ile vermiş oldukları davacının tutukluluğunun devamına ilişkin kararlarında belirtilen sebeplerin genel, soyut, basma kalıp ve gerekçeden yoksun bulunduğunu, kovuşturmanın başından itibaren deliller toplandığı ve sorgular yapıldığı halde tutuklama sebeplerinde hiç bir değişiklik yapılmadığını, aynı konumda ya da daha ağır isnada maruz bırakılan tutuklular tahliye edilirken ya da tutuksuz yargılanırken davacının tutukluluğunun devam ettirilerek eşitlik ilkesinin uygulanmadığını, davacının kişilik özellikleri dikkate alındığında uygulanacak teknik imkanlar nedeni ile tutukluluğun devamı sebebi olarak gösterilen kaçma ve delillerin karartılması ihtimalinin inandırıcı bulunmadığını; tutukluluğun bir tedbir olarak amacının dışında kullanılarak davacının tahliye taleplerinin reddinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 5. ve 6. maddelerine, Anayasanın 2., 9., 10., 19., 36., 38. ve 90/4. maddelerine, Ceza Muhakemeleri Kanunu’nun 100. ve 109. maddelerine, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 573/2. maddesi uyarınca yoruma ihtiyaç göstermeyecek derecede açık ve kesin aykırı olduğu gibi kişisel kusur içeren bu işlemlerin Borçlar Kanunu’nun 49. ve Türk Medeni Kanunu’nun 25. maddeleri uyarınca kişilik haklarının ihlali sonucunu yarattığını ileri sürerek, her bir davalı aleyhine 5.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Yargıtay 4. Hukuk Dairesi’nce ilk derece mahkemesi sıfatıyla yürütülen dava önce, ilgili hakimler aleyhine açılmış ise de; dava tarihinden sonra, 14 Şubat 2011 tarihinde yürürlüğe giren 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 12. maddesiyle 2802 sayılı Hâkimler ve Savcılar Kanununa 93 üncü maddeden sonra gelmek üzere eklenen 93/A-a maddesi ve aynı Kanunun 14/1-a maddesiyle değiştirilen 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 573/1, c.1 hükmü ve yine aynı Kanunun Geçici Madde 2/2 uyarınca Devlet’in yasal hasım haline gelmesi nedeniyle Hazine davaya dahil edilerek, Hazinenin husumeti ve ilgili Hakimlerin zorunlu ihbar olunan sıfatıyla davaya devam edilmiş, sonuçta;