muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1673, Karar No: 2018/251, Tarih: 21.02.2018

Bilindiği gibi feragat yalnız mevcut davadan değil, o dava ile istenen haktan da vazgeçme anlamına gelmektedir. Davadan feragat neticesinde feragate konu teşkil eden hak tamamen düşer ve artık bir daha dava konusu yapılamaz (Postacıoğlu, İ.E.: Medeni Usul Hukuku Dersleri, 6. Bası, İstanbul 1975, s. 479).

Ne var ki bir usul hukuku kavramı olarak davadan feragatin açık, kesin ve koşulsuz olması kanun gereğidir. Davadan feragatin kesin hükmün sonuçlarını doğurucu nitelikte olması nedeniyle bütün bu özellikleri içermesi zorunludur.

Nitekim aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulunun 13.04.2005 gün ve 2005/11-242 E., 2005/249 K.; 29.04.2009 gün ve 2009/13-76 E., 2009/120 K.; 29.04.2009 gün ve 2009/12-112 E., 2009/126 K. sayılı kararlarında da benimsenmiştir (Feragatin açık olmasına ve söylenen sözün özüne bakılmasına dair olan kararlar için ayrıca Bkz. Hukuk Genel Kurulu'nun 07.01.1970 gün 1969/2-681 E., 1970/11 K.; 13.1.1972 gün ve 1970/8-773 E., 1972/164 K.; 01.11.1978 gün ve 1977/575 E., 1978/906 K. sayılı kararları).

Yine Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 22.05.1987 gün ve 1986/4 E., 1987/5 K. sayılı kararının gerekçesinde ise yasaların uygulanmasında, hakların korunması doğrultusunda hareket etme gereği karşısında, açık bir irade beyanı olmadan davadan feragat edildiği sonucunun çıkarılamayacağı kabul edilmiştir.

Öğretide de feragatin açık ve kesin olması gerektiği belirtilmektedir (Belgesay, M. R.: Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu Şerhi, Cilt:I, İstanbul 1939, s.254; Ansay, S.Ş.: Hukuk Yargılama Usulleri, Ankara 1947, s. 146; Üstündağ, S.: Medeni Yargılama Hukuku, Cilt:I-II, İstanbul 1997, s.573; Kuru, B.: Hukuk Muhakemeleri Usulü, Cilt: IV, İstanbul 2001, s.3593; Pekcanıtez, H./Atalay, O./Özekes, M.: Hukuk Muhakemeleri Kanunu Hükümlerine Göre Medeni Usul Hukuku, Ankara 2011, s.552-553).

Buraya kadar yapılan açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde;

Davacı ... ile davalı ... 31.10.2005 tarihinde evlenmişler, Kartal 3. Aile Mahkemesi'nin 2008/705 E., 2010/200 K. sayılı kararı ile 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (TMK) 166/1. maddesi gereğince verilen boşanma kararının temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Hukuk Dairesinin 09/06/2011 gün ve 2010/8803 E., 2011/10163 K. sayılı kararı ile onama kararı verilmiş ve karar 25/07/2011 tarihinde kesinleşmiştir.

Davacı ... ilk boşanma davasını 18.10.2006 tarihinde Alanya 4. Asliye Hukuk (Aile Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi'nde açmış, boşanma ile birlikte aynı gerekçelerle davalı tarafından davacının gönderdiği paralarla alındığı iddia edilen Alanya’daki 18 nolu bağımsız bölüm ile davalı adına trafikte kayıtlı bulunan aracın maddi değerlerinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte dava tarihindeki % 50 pay bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, mezkur davada mahkemece 28.02.2007 tarihinde feragat nedeni ile davanın reddine karar verilmiş, karar temyiz edilmeksizin 10.05.2007 tarihinde kesinleşmiştir.

TMK’nın 225/2. maddesi uyarınca eşler arasındaki mal rejimi, kabulle sonuçlanan boşanma davasının açıldığı 22.07.2008 tarihinde sona ermiştir. Dolayısıyla 24.01.2007 tarihinde yapılan beyanın doğmamış haktan feragatin hukuki sonuç doğurmayacağına ilişkin kural gereğince eldeki davaya bir etkisinin bulunmadığının kabulü gerekmiştir.

Ayrıca davacının boşanma ile birlikte açtığı mal rejimine ilişkin davanın yargılaması sırasında 24.01.2007 tarihinde mahkemeye sunduğu dilekçede yer alan beyanlarının mahkeme içi ikrar niteliği taşımadığı, davacının eşi ile tekrar birlikte yaşamaya başlaması nedeniyle evlilik birliğinin yürütülmesini sağlamak amacıyla davasından vazgeçtiği, davacının bu davranışının genel hayat tecrübelerine uygun olduğu, bu nedenle 24.01.2007 tarihli beyanın klasik anlamda ikrar niteliği taşımayıp, feragat beyanının gerekçesine ilişkin açıklamalar niteliğinde olduğu benimsenmiştir.

Hâl böyle olunca mahkemece feragatin kesin hükmün sonuçlarını doğurduğu, davacının bu mallarda hak sahibi olmadığını beyan ettiği ve haklarından vazgeçtiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Öte yandan mal rejiminin devamı süresince bir eşin sahip olduğu edinilmiş malda, diğer eşin artık değerin yarısı oranında katılma alacak hakkı vardır. Katılma alacağı, 01.01.2002 tarihinde yürürlüğe giren TMK uyarınca eklenecek değerlerden (TMK m. 229) ve denkleştirmeden (TMK m. 230) elde edilen miktarlar da dâhil olmak üzere, eşin edinilmiş mallarının (TMK m. 219) toplam değerinden, bu mallara ilişkin borçlar çıktıktan sonra kalan artık değerin (TMK m. 231) yarısı üzerindeki diğer eşin alacak hakkıdır (TMK m. 236/1). Katılma alacağı kanundan kaynaklanan bir hak olup, bu hakkı talep eden eşin gelirinin olmasına veya söz konusu mal varlığının edinilmesine, iyileştirilmesine ya da korunmasına katkıda bulunulmasına gerek yoktur.

Evlilik birliği herhangi bir nedenle tasfiye aşamasına girdiğinde eşlerin yaptıkları katkıları talep edip edemeyecekleri sorusunun cevabı ise değer artış payı kavramı ile çözümlenmiştir. Değer artış payı, bir eşin evlilik birliği devam ederken diğer eşin gerek mal edinmesine, gerek mevcut malın iyileştirilmesine veya malının korunmasına katkıda bulunduğu oranda sahip olduğu alacak hakkıdır (Kılıçoğlu, A.: Katkı – Katılma Alacağı, Ankara 2011, s.9).

Maddi olayları ileri sürmek taraflara, hukuki nitelendirme yapmak ve uygulanacak kanun maddelerini belirlemek hâkime aittir (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu m.33).

Dava dilekçesindeki anlatım, yargılama oturumundaki davacı taraf beyanları ve mahkemenin kabulünde olduğu üzere dava, değer artış payı alacağı isteğine ilişkin olmakla Özel Daire bozma kararı metninden “katılma alacağı” ibaresi çıkartılmak suretiyle değişiklik yapılarak yerine “değer artış payı” ibaresinin eklenmesine karar verilmiştir.

Dava dilekçesindeki anlatım, yargılama oturumundaki davacı taraf beyanları ve mahkemenin kabulünde olduğu üzere dava, değer artış payı alacağı isteğine ilişkin olmakla Özel Daire bozma kararı metninden “katılma alacağı” ibaresi çıkartılmak suretiyle değişiklik yapılarak yerine “değer artış payı” ibaresinin eklenmesine karar verilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında davacının Alanya Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/214 E., 2007/79 K. sayılı dosyasında vermiş olduğu 24.01.2007 tarihli dilekçe içeriğinin Özel Daire kabulünün aksine doğmamış haktan feragat niteliğinde olmadığı, davacının yaklaşık üç yıl önce mahkemeye sunduğu dilekçede bu davanın konusu olan para ve mallarda kendi hakkının olmadığının imzalı dilekçe ile bildirilmesinin mahkeme içi ikrar niteliğinde olup, kesin delil teşkil ettiği, bu nedenle direnme kararın onanması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

Şu hâlde direnme kararı yukarıda açıklanan bu değişik nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Özel Daire bozma kararında yer alan “katılma alacağı” ifadelerinin karar metninden çıkartılarak, yerine “değer artış payı” ifadesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine, direnme kararının yukarıda açıklanan bu değişik nedenlerden dolayı BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, tebliğ tarihinden itibaren on beş günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.02.2018 gününde oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Davacı vekili 2006 yılında açtığı ilk boşanma davası ile birlikte aynı zamanda davalı adına kayıtlı taşınmaz ve aracın kaydının iptali ile adına tesciline, olmazsa araç ve taşınmazın bedelinin %50'sinin davalı ile aralarında taksimini istediği, ancak mahkemeye sunduğu 24.11.2007 tarihli dilekçede: “1-Boşanma talebinden feragat ediyorum…2-..davalının banka hesabında bulunan paranın davalıya ait olması, aracın davalının kendi parası ile alınmış bulunması, ev için ödenen bedelin bir kısmının davalının parası olması ve kalan miktar olan 10.000,00 TL'nin davalıya bağış olarak verilmiş olması nedeniyle bu yöndeki dava ve talebinden feragat ediyorum…” şeklindeki beyanı nedeniyle davanın reddine karar verilmiş ve bu karar kesinleşmiştir.

Sonradan açılan boşanma davasının kesinleşmesinden sonra davacı vekili 21.05.2010 havale tarihli dava dilekçesi ile; davalı ile boşandığını boşanmanın kesinleştiğini, evlenmelerinden kısa bir süre sonra davalının borcunun bulunması nedeniyle müvekkilinin kendisine ait iki adet daireyi satarak yaklaşık 350.000 TL parayı banka havalesiyle davalıya gönderdiğini, davalının bu para ile ev ve araç aldığını böylece davalının edindiği mallara katkıda bulunduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak kaydıyla 150.000,00 TL alacağının, mal rejiminin sona erme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Yerel mahkeme davanın reddine karar vermiş, Özel Daire, Yerel Mahkemenin kararını bozmuştur. Yerel mahkeme ilk kararında direnmiştir.

Davacının Alanya Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/214 E., 2007/79 K. sayılı dosyasında vermiş olduğu 24.01.2007 tarihli dilekçe içeriği Yargıtay Özel Dairesinin kabulünün aksine, doğmamış haktan feragat niteliğinde değildir. Mahkemeye sunulan dilekçe içeriği, bu davada talep ettiği hakla bire bir örtüşmektedir. Davacı, 24.1.2007 tarihli dilekçede özetle; bu paralarda kendi hakkı olmadığını sadece 10.000 TL lik kısmının kendisine ait olduğunu söz konusu 10.000 lirayı da davalıya bağışladığını beyan etmiştir. Davacının bu beyanı HMK nın 188. maddesi gereğince mahkeme içi basit ikrardır. Bilgi açıklaması niteliğinde olan bu ikrar kesin delil mahiyetindedir.Davacının bu beyanını, reddedilen boşanma ve mal rejimi davasında açıklanmasının da bir önemi yoktur. Davacı yaklaşık üç yıl önce mahkemeye sunduğu dilekçede bu davanın konusu olan para ve mallarda kendi hakkının olmadığın (inkar etmediği) imzalı dilekçe ile bildirmesine rağmen bu ikrar ve yazılı beyan hiç yokmuş gibi yeniden dava açması halinde söz konusu taleplerin “kesin delil” nedeniyle hukuken himaye görmesi mümkün değildir. Bu nedenle, direnme kararı onanması gerekirken, Sayın Hukuk Genel Kurulu çoğunluğunun “yerel mahkeme kararının bozulmasına” dair kararına muhalifim.
Yargıtay — Esas No: 2015/13247, Karar No: 2015/9325, Tarih: 15.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/13247 E.  ,  2015/9325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, ... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının MERNİS adresinin "... Mah. ... Sokak No:... .../..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verildiği, yine ... Sulh Hukuk Mahkemesince kolluk tarafından düzenlenen 16.05.2015 tarihli tutanakta kısıtlı adayının "... Mah. ... Sokak No:... .../..." adresinde oturduğu belirtilse de; tutanağın kısıtlı adayının beyanına göre düzenlendiği, vasi adayının duruşmadaki beyanı ve dava dilekçesinde adresin ".../..." olarak belirtildiği gerekçe gösterilerek yetkisizlik kararı verilmiş ise de, ... Sulh Hukuk Mahkemesince yaptırılan kolluk araştırmasının akıl hastalığı nedeniyle kısıtlanması istenilen kısıtlı adayının beyanına dayanılarak yapıldığı anlaşıldığından, yeniden her iki adres esas alınarak kolluk gücü marifetiyle araştırma yapılması, ondan sonra merci tayini incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahalli mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 15/10/2015 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15052, Karar No: 2014/17962, Tarih: 18.06.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/15052 E.  ,  2014/17962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 2004 yılı Ekim ayından itibaren davalı okulun anasınıfında hizmetli olarak çalıştığını, 31.01.2012 tarihine kadar çalıştığını, iş sözleşmesinin feshi nedeniyle kendisine kıdem ve yıllık izin alacağı ödendiğini, ancak fazla mesai yapmasına rağmen fazla mesaisinin ödenmediğini, 07:00-07:15 saatlerinde işe başladığını, 19:30 saatine kadar çalıştığını belirterek fazla mesai alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 08:45'de işe başladığını, 12:00'de sabah görevinin sona erdiğini, 13:30'da çalışmaya başladığını, 17:35'de görevinin sona erdiğini, sürekli çalıştığı varsayılsa bile günlük dokuz saati geçen çalışmasının bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflara arasındaki uyuşmazlık konusu ara dinlenme süresi noktasındadır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu'nun 63. maddesi hükmüne göre, günlük

çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Davacı 07:00-19:30 saatleri arasında çalıştığını, fazla mesai yapmasına rağmen ücretlerinin ödenmediğini beyan etmiştir. Davalı taraf ise davacının fazla mesai yapmadığını belirtmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacı tanık beyanlarına göre davacının haftanın beş günü 07:30-19:00 saatleri arasında bir saat ara dinlenme ile çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Davacı ve davalı tanıklarının davacının ara dinlenme saati bakımından net bir beyanda bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Açıklama kısmında da belirtildiği üzere günlük onbir saati aşan çalışmalar bakımından birbuçuk saat ara dinlenmesinin kabul edilmesi gereklidir. Bu sebeple davacının günlük onbirbuçuk saat çalıştığının anlaşılmasına göre ara dinlenme olarak birbuçuk saatin çalışma süresinden düşülmesi gerekli iken mahkemece bir saat ara dinlenme süresinin kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 18.06.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6083, Karar No: 2024/2144, Tarih: 19.02.2024

**6. Ceza Dairesi         2022/6083 E.  ,  2024/2144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1568 E., 2021/2673 K.

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Hükmün kaldırılarak yeniden hüküm kurulması

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

1. 23.01.2018, 29.01.2018 ve 30.01.2018 tarihli yağma suçlarına ilişkin olarak İlk Derece Mahkemesince hükmolunan cezaların tür ve miktarları ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince hapis cezalarını artırmayan mahkûmiyet kararları nazara alınarak 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu yağma suçlarının, 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık ve sanık müdafiinin 23.01.2018, 29.01.2018 ve 30.01.2018 tarihli yağma suçlarına yönelik temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gerektiği belirlenmiştir.

2. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 18.11.2021 tarihli ve 2021/1568 Esas, 2021/2673 Karar sayılı kararın sanığın yüzüne karşı verildiği ve karar eteğinde 5271 sayılı Kanun'un 295 inci maddesi gereğince temyiz için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 7 gün içerisinde temyiz gerekçelerini içeren ek dilekçesini bildirmesi, bildirmediği takdirde başvurunun sebep yokluğundan ret edileceğine ilişkin ihtarın bulunmadığı ve yine gerekçeli kararın sanığa tebliğ edilmediği anlaşıldığından sanığın temyiz aşamasında sunduğu dilekçelerin gerekçeli temyiz dilekçesi mahiyetinde olduğunun kabul edilmesi gerektiği belirlenmiştir.

3. 19.01.2018, 06.02.2018, 20.02.2018 ve 27.02.2018 tarihli yağma suçlarına ilişkin olarak ilk Derece Mahkemesince verilen hükümlerine yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Burdur Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.06.2020 tarihli ve 2020/994 Esas numaralı iddianamesi ile sanık hakkında yağma suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 148 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Burdur Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.06.2020 tarihli ve 2020/994 Esas numaralı iddianamesi ile sanık hakkında yağma suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 148 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Burdur Ağır Ceza Mahkemesinin 19.04.2021 tarihli ve 2020/261 Esas, 2021/268 Karar sayılı kararı ile;

a. Sanığın 19.01.2018, 06.02.2018, 20.02.2018 ve 27.02.2018 tarihli yağma suçlarından 5237 sayılı Kanun’un 148 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 kez 6 Yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

b. Sanığın 23.01.2018, 29.01.2018 ve 30.01.2018 tarihli yağma suçlarından 5237 sayılı Kanun’un 148 inci maddesinin birinci fıkrası ve 150 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3 kez 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 18.11.2021 tarihli ve 2021/1568 Esas, 2021/2673 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında duruşmalı olarak yapılan inceleme sonucunda;

a. 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlerin kaldırılmasına,

b. Sanığın 19.01.2018, 23.01.2018, 29.01.2018, 30.01.2018, 06.02.2018, 20.02.2018 ve 27.02.2018 tarihli yağma suçlarından 5237 sayılı Kanun’un 148 inci maddesinin birinci fıkrası, 150 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 7 kez 2 Yıl 6 Ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın cezasının ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.06.2022 tarihli ve 2022/930 numaralı Tebliğnamesi ile sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükümlerinin onanması talep edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve Sanık Müdafinin Temyiz İstemleri Özetle

Delil bulunmadığına, Eksik inceleme ile karar verildiğine, yüklenen suçların unsurlarının oluşmadığına, Kanunun tatbikinde hataya düşüldüğüne, 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesi kapsamında rapor aldırılmadan karar verildiğine, beraat kararı verilmesi gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü