muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/314, Karar No: 2013/1520, Tarih: 06.11.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2013/21-314 E.  ,  2013/1520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 1.İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/10/2012

Taraflar arasındaki “manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Zonguldak 1.İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 28.02.2012 gün ve 2012/40 E.-2012/98 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekilince istenilmesi üzerine, Yargıtay 21.Hukuk Dairesinin 21.05.2012 gün ve 2012/10390 E.-2012/8580 K. sayılı ilamı ile;

(...1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, meslek hastalığı sonucu sürekli işgöremez hale gelen davacının %39,73 fark malüliyeti nedeniyle oluşan manevi zararının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, manevi tazminat isteminin kabulü ile 40.000,00 TL manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine dair 14.07.2011 tarihli kararın Dairemizin 05.12.2011 tarihli kararı ile bozulması üzerine uyma kararı verilerek yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulü ile 36.000,00 TL manevi tazminatın 26.08.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline ve fazla istemin reddine karar verilmiştir.

Davacının meslek hastalığı sonucu, 01/07/1992 tarihli raporda %19,27 oranında, 26/08/2010 tarihli raporda ise %59 oranında  sürekli iş göremezliğe uğradığı olayda, davacı vekilinin kaçınılmazlığı kabul ettiği dosya içeriğinden  anlaşılmaktadır.

Borçlar  Kanunu’nun  47.maddesi hükmüne göre hakimin özel  halleri  göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata  benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin  bu takdir hakkını kullanırken,  ülkenin ekonomik  koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü,  tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı , olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince almamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23/06/2004, 13/291-370 )

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı yararına hükmedilen manevi tazminatın fazla olduğu ortadadır.

O halde, davalı Türkiye Taşkömürü Kurumu'nun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve daha uygun bir miktara hükmedilmek üzere karar bozulmalıdır...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ  EDEN  : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, meslek hastalığı sonucu oluşan frk maluliyet nedeni ile manevi tazminat  istemine ilişkindir.

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kuruma ait iş yerinde   işçisi olarak çalıştığı sırada meslek hastalığına yakalanarak   maluliyete uğradığını ileri sürerek fazlaya ilişkin haklarını sıklı tutup, 39,73  fark maluliyet nedeni ile 40.000,00 TL manevi tazminatın  olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davanın  reddini savunmuştur.

Mahkemece verilen ilk  hükümde  davanın kabulü ile 40.000,00 TL manevi tazmihnat isteminin kabulünene karar verilmiş, temyiz edilen bu hüküm Yargıtay 21.Hukuk Dairesi’nin 05.12.2011 tarih 2011/15382 E, 2011/12248 K sayılı kararıyla  bozulmuştur.

Mahkemece bu kez bozma kararına uyularak, davanın kısmen kabul ile 36.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiş, hükmün davalı vekilince temyizi üzerine, Özel Daire’ce metni aynen yukarıda alınan gerekçeler ile karar bozulmuş; yerel mahkemece, önceki gerekçeler tekrarlanmak suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararını davalı vekili temyize getirmektedir.

Açıklanan maddi olgu, iddia ve savunma ile bozma ve direnme kararlarının kapsamları itibariyle Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; , meslek hastalığı nedeni ile uğranılan %39,73 fark maluliyet nedeniyle takdir edilen manevi tazminat miktarının fazla olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Manevi tazminat isteminin temelinde davalıların haksız eylemi yatmaktadır. Bilindiği üzere, haksız eylemin unsurları zarar, zarar ile fiil arasında illiyet bağı, fiilin hukuka aykırı olmasından ibarettir.

Manevi tazminat isteminin temelinde davalıların haksız eylemi yatmaktadır. Bilindiği üzere, haksız eylemin unsurları zarar, zarar ile fiil arasında illiyet bağı, fiilin hukuka aykırı olmasından ibarettir.

Öte yandan, Mülga 818 sayılı Borçlar Kanununun 47.(6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 56.) maddesinde düzenlenen manevi tazminatta kusurun gerekmediği, ancak takdirde etkili olabileceği 22.06.1966 tarih ve 1966/7 Esas 1966/7 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıkça vurgulanmıştır. Bu kararın gerekçesinde taktir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hâkim bu konuda taktir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Yine BK 47.(TBK 56). maddesi hükmüne göre hâkimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği tutar adalete uygun olmalıdır. Bu para tutarı aslında ne tazminat nede cezadır. Çünkü mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını amaç edinmediği gibi kusurlu olana yalnız hukukun ihlalinden dolayı yapılan bir kötülük de değildir. Aksine, zarara uğrayanda bir huzur duygusu uyandırmayı, aynı zamanda ruhi ızdırabın dindirilmesini amaç edindiğinden tazminata benzer bir fonksiyonu da vardır. 0 halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Taktir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Manevi tazminat, beden gücü kaybı nedeniyle bozulan ruh huzurunun, duyulan ve ileride duyulacak elem ve ızdırabın kısmen ve imkan nisbetinde iadesini amaçladığından hâkim, M.K.nun 4.maddesi gereğince hak ve nesafete göre takdir hakkını kullanarak, manevi tazminat miktarını tesbit etmelidir.

Hâkim belirlemeyi yaparken somut olayın özelliğini, zarar görenin ekonomik ve sosyal durumunu, paranın alım gücünü, maluliyet oranını, beden gücü kaybı nedeniyle duyulan ve ileride duyulacak elem ve ızdırabı gözetmelidir (Hukuk Genel Kurulunun 28.05.2003 gün 2003/21-368-355,  23.06.2004 gün 2004/13-291-370  ve 21.11.2012 gün 2012/21-737-824 K. sayılı kararları).

Somut olayın incelenmesinde, davalı tarafından işletilen kömür madeni ocağında 1972-1993 yılları arsında çalışan davacının 01.07.1992 tarihinde meslek hastalığı nedeni ile uğradığı maluliyet oranının %19,27 olduğunun tespit edildiği, 17.09.1993 tarihinde emekli olması nedeniye işen ayrılan davacının maluliyet oranının 26.08.2010 tarihi itibari ile %59 olduğunun tespit edildiği, olayda kaçınılmazlık bulunduğu taraflarca kabul edilmektedir.

Somut olayın incelenmesinde, davalı tarafından işletilen kömür madeni ocağında 1972-1993 yılları arsında çalışan davacının 01.07.1992 tarihinde meslek hastalığı nedeni ile uğradığı maluliyet oranının %19,27 olduğunun tespit edildiği, 17.09.1993 tarihinde emekli olması nedeniye işen ayrılan davacının maluliyet oranının 26.08.2010 tarihi itibari ile %59 olduğunun tespit edildiği, olayda kaçınılmazlık bulunduğu taraflarca kabul edilmektedir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve mesleğin niteliğinden kaynaklanan kaçınılmazlığa, fark maluliyetin tespit edildiği  tarihteki paranın alım gücüne göre hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Bu bakımdan, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırı olup, direnme kararının bozulması gerekmiştir.

S O N U Ç : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 8/3.fıkrası uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 06.11.2013 gününde yapılan ikinci görüşmede oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14315, Karar No: 2022/16919, Tarih: 28.12.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/14315 E.  ,  2022/16919 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

No :

Dava, Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, Üye ...'ın muhalefetine karşı, Başkan ..., Üyeler ..., ... ve ...'nın oyları ve oy çokluğuyla 28.12.2022 gününde karar verildi.

(M)

KARŞI OY GEREKÇESİ

Somut uyuşmazlıkta, davacı kadın 2007 yılında eşinden boşanmıştır. Davalı kadına boşanma kararı verildikten sonra ölen 2008 yılında ölen babasından dolayı 2014 yılında bağlanan yetim aylığı 2018 yılında yapılan denetim sonrasıfiili birliktelik nedeni ile 2014-2018 yılları için 5510 sayılı Kanunun 56. maddesi uyarınca ödenen aylıkların yersiz ödendiği gerekçesi ile borç çıkarılmıştır.

Dairemizin 07.10.2021 tarih ve 2021/7072 Esas, 2021/11762 Karar sayılı ilamında yazılan karşı oy gerekçelerimde belirttiğim gibi davacı boşandığında 506 sayılı Kanun yürürlüktedir. 5510 sayılı Kanunun 5754 sayılı Kanunun 68. Maddesi ile değişik geçici 1. Maddesi uyarınca kesilmede 506 sayılı Kanun uygulanmalıdır. Anılan kanunda ise boşanılan eş ile birlikte yaşama olgusu bir kesilme nedeni olarak düzenlenmemiştir. 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinden önce gerçekleşen boşanma olgusuna uygulanması olanağı, önceye etki yasağı nedeni ile olanaklı değildir.

Çoğunluğun önceye etki yasağı ilkesine aykırı olarak, lafzi yorum ve sigortalı aleyhine yorumu benimseyerek, sonradan gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılarak salt birlikte yaşama ve boşanan eşin desteğini alma koşulunu yeterli kabul etmesi, Kanunun ve Anayasa Mahkemesinin iptal kararının gerekçelerine aykırıdır.Kaldı ki davacı boşandığında baba halen yaşamaktadır. Bir kişinin ilerde ölecek babasından aylık almak için önceden boşandığını, kabul etmek saiklerle hareket etmek demektir. Murisin ölümünden önce eşinden ayrılan kadının, murisinden kalan sosyal güvenlik hakkının devamı niteliğinde olan yetim aylığından mahrum bırakılmaması, sosyal devlet olmanın gereğidir. Davacının burada boşanma hakkını kötüye kullandığından söz edilemez.
Yargıtay — Esas No: 2022/14713, Karar No: 2022/15716, Tarih: 30.11.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/14713 E.  ,  2022/15716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı asılın davalı Şirkete bağlı 7 nci Bölge Müdürlüğü kapsamında yer alan trafo merkezinde çalıştığını, ... Sendikası üyesi olduğunu, sendika ile dava dışı şirketler arasında yapılan toplu ... sözleşmeleri görüşmelerinde uyuşmazlık çıkması üzerine Yüksek Hakem Heyeti Kurulu Başkanlığınca 01.04.2016-31.03.2018 yürürlük süreli toplu ... sözleşmesinin karar altına alındığını; ancak toplu ... sözleşmesinin hiçbir hükmünün davacıya uygulanmadığını ileri sürerek çocuk yardımı alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı ve derdestlik itirazlarının olduğunu, müvekkili Kurumun ihale makamı olduğunu, dava konusu alacaklardan dava dışı firmaların sorumluluğunun bulunduğunu, davacıya gerekli ödemelerin yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

... 44. ... Mahkemesinin 04.11.2021 tarihli ve 2021/411 Esas, 2021/640 Karar sayılı kararı ile toplanan kanıtlar ve alınan bilirkişi raporuna itibar edilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 15.02.2022 tarihli ve 2022/156 Esas, 2022/435 Karar sayılı kararı ile davacının ... Sendikası üyesi olduğu, Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan 17.11.2016 tarihli ve 2016/1264 Esas, 1394 Karar ve 2016/1265 Esas, 1395 Karar sayılı toplu ... sözleşmesi hükümlerinden yararlanması gerektiği; ancak çocuk yardımı alacağının ödenmediğinin anlaşıldığı, hükme esas alınan bilirkişi raporunda zamanaşımı dikkate alınarak çocuk yardımı alacağının hesaplandığı ve hata bulunmadığı, davacı tarafından daha önce açılan davada çocuk yardımı dışındaki alacakların hüküm altına alındığı ve derdestliğin bulunmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 11.05.2022 tarihli ve 2022/4352 Esas, 2022/5804 Karar sayılı kararı ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda çocuk yardımı alacağının hesabında davacının üç çocuğu olduğu kabul edilerek sonuca gidildiği; ancak davacının bir çocuğunun 21.02.2019 doğum tarihli olduğu, alacağın 2016 ve 2017 yılları için hesaplandığı dikkate alındığında, bu yıllar için de davacının üç çocuğu olduğu kabul edilerek hesaplama yapılmasının hatalı olduğu gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozularak ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Yargıtay bozma kararı doğrultusunda, davacının 2016, 2017 ve 2018 yıllarında iki çocuğu olduğunun anlaşıldığı belirtilerek ve resen yapılan hesaplama ile çocuk yardımı alacağı belirlenmek suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; davacının müvekkili Kurumun işçisi olmadığından davanın husumetten reddi gerektiğini, davacının daha önce açtığı davalarda hüküm altına alınan alacaklarının eksiksiz ödendiğini, alacaklarının hatalı hesaplandığını, derdestlik itirazını tekrar ettiklerini, davalı Kurumun ihale makamı olduğunu, eksik inceleme ile hüküm kurulduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyetine ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, çocuk yardımı alacağının hesabı noktasındadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Doyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,30.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10014, Karar No: 2013/11630, Tarih: 17.09.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/10014 E.  ,  2013/11630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmazda meydana gelen zeytin ürün zararının faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi davalılar vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalı ... İnşaat A.Ş. vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden davalılar vekilleri Av.... Hadimli ve ... ile aleyhine temyiz olunan davacı vekili Av.... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava, kamulaştırılan yerde yapılan çalışma sırasında sulama borularının tahrib edilmesi nedeniyle dava konusu zeytin bahçesinin sulanamadığından bahisle meydana gelen zararın tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içerisinde bulunan bilgi ve belgelerin incelenmesinden; dava konusu taşınmaz bir bütün iken sulama kanalı yapılması amacıyla kamulaştırıldığı, 858 ve 860 numaralı parsellerin zeytin bahçesi niteliğinde olup davacının bu parsellerde intifa hakkının bulunduğu, 859(eski 779) numaralı parselin ise sulama kanalı olarak kamulaştırıldığı, 2000 yılında DSİ adına tapuya tescil edildiği, 2007 yılında taşınmazın olduğu yerde sulama kanalı inşasının yapıldığı, 858 parseldeki su kuyusundan boru döşenerek 860 parseldeki zeytinlerin sulandığı, kanal çalışması sırasında 860 parsele su intikalini sağlayan boruların tahrip edilmesi nedeniyle taşınmazın sulanamadığı ve taşınmazda bulunan zeytin ağaçlarında verim kaybının oluştuğu anlaşılmıştır.

Kamulaştırma Kanununun 12. maddesine göre kısmen kamulaştırma yapılması durumunda kamulaştırma bedeli tespit edilirken kamulaştırılmayan (arta kalan) kısmın değerinde kamulaştırma nedeniyle eksilme meydana gelirse bu eksilen değer miktarının kamulaştırma bedeline ilave edileceği öngörülmüştür.

Dava konusu sulama kanalı inşası, idare tarafından kamulaştırılan ve bedeli ödenerek adına mülkiyeti tescil edilen zemin üzerinde yapılmış, kamulaştırılan taşınmaz bölümünde yer alan su kuyusu ve borular da kanal yapımı nedeniyle ortadan kaldırılmıştır. Ayrıca kamulaştırılan 860 parsel sayılı taşınmazda davacı lehine sulama borusu geçirilmesi için bir irtifak hakkı da kurulmamıştır. Kaldı ki bilirkişi raporlarında kanal çalışması yapılan yerin 40-50 m. sağından veya solundan boru hattı güzergahı değiştirilip fazladan 100-150 m. su borusu kullanılarak taşınmazın sulanabilmesinin mümkün olduğu da belirtilmiştir.

Taşınmazın kamulaştırılmayan kısmında varsa bir değer düşüklüğü bunun kamulaştırma bedel tespiti yapılırken dikkate alınması gerektiği, idarenin haksız bir el atmasının bulunmadığı, dava konusu taşınmazda meydana gelen zarardan davalı tarafın sorumlu olmadığı anlaşıldığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken, kabulüne ilişkin hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı idare yararına takdir edilen 990,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, 17.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.