muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/872, Karar No: 2017/1826, Tarih: 22.03.2017

**4. Hukuk Dairesi         2017/872 E.  ,  2017/1826 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vekili tarafından, davalı ... aleyhine 21/03/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/11/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, haksız eylem nedeni ile manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Hakim, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi mal varlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda; olay tarihi, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile yukarıda anılan ilkeler gözetildiğinde davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Davacı yararına daha alt seviyede manevi tazminata karar verilmesi gerekirken yazılı biçimde karar verilmiş olması doğru değildir. Bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

./..

-2-

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte gösterilen nedenle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 22/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15133, Karar No: 2014/6705, Tarih: 04.09.2014

**10. Ceza Dairesi         2011/15133 E.  ,  2014/6705 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2010/80417

Mahkeme : İZMİR 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 09.11.2009 - 2009/997 esas ve 2009/2295 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında sanığın ikinci kez aynı suçu işlediğinin anlaşılması karşısında; hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 04/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5256, Karar No: 2014/8193, Tarih: 05.05.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/5256 E.  ,  2014/8193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davacı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı ...'a ...Mahallesi ... sokak No: ... .../... adresine tebliğe çıkarılan dava dilekçesi davalının eşine usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş; mahkemenin gerekçeli kararı ve temyiz dilekçesi ise ... Köyü .../Osmaniye adresine tebliğe çıkarılmış, ancak ilgilisinin köyde ikamet etmediğinden bahisle iade edilmesi üzerine ...i Nüfus Müdürlüğü yazı cevabında davalının mernis adresinin ... Mahallesi ...sokak No:... Yüreğir/... olduğu belirtildiğinden sözkonusu adrese yapılan gerekçeli karar ve temyiz dilekçesi tebligatının tebliğ edilmeden iade edildiği anlaşılmakla, davalının nüfus müdürlüğü tarafından gönderilen adresine yeniden usulüne uygun olarak mahkeme kararı ve temyiz dilekçesinin tebliği ile temyiz ve cevap sürelerinin beklenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1023, Karar No: 2013/2238, Tarih: 14.02.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/1023 E.  ,  2013/2238 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Dava, ... rant sigortasına giriş tarihinin Türkiye’de sigortalılık başlangıcı olarak tespiti, 3201 sayılı Yasa kapsamında yapılan yurtdışı borçlanma süresinin 5510 sayılı Yasanın 4/1-a bendi kapsamında sayılması gerektiğinin tespiti ile aksi kurum işlemlerinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, ... rant sigortasına giriş tarihi olan 10.08.1982 tarihinin Türkiye’de sigortalılık başlangıcı olarak tespitini, 3201 sayılı Yasa kapsamında yapılan yurtdışı borçlanma süresinin 5510 sayılı Yasanın 4/1-a bendi kapsamında sayılması gerektiğinin tespiti ile aksi kurum işlemlerinin iptalini istemiştir.

Mahkemece, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320’nci maddesi uyarınca dosya üzerinden esasa ilişkin olarak yapılan inceleme ve değerlendirme sonucunda, davanın kabulüne karar verilmiştir.

1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanununda; yazılı, sözlü, basit ve seri olmak üzere dört yargılama usulü düzenlenmiş iken 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda yazılı ve basit yargılama usulleri düzenlenmiştir.

Bir davada hangi yargılama usulünün uygulanacağı uyuşmazlığın niteliği veya davanın görüleceği mahkemeye göre belirlenmektedir. Bu bağlamda; 5510 sayılı Kanununun 101’inci maddesinde, anılan Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili çıkan uyuşmazlıkların çözümlenmesinde İş Mahkemelerinin görevli olduğu belirtilmiş, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 7’nci maddesinde ise, İş Mahkemelerinde sözlü yargılama usulünün uygulanacağı hüküm altına alınmıştır. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 447’nci maddesindeki diğer kanunların sözlü yahut seri yargılama usulüne atıf yaptığı hallerde bu Kanununun basit yargılama usulü ile ilgili hükümlerinin uygulanacağına ilişkin hüküm karşısında; artık, iş mahkemelerinde basit yargılama usulünün uygulanması gerekecektir.

Yazılı yargılama usulü 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda ayrıntılı olarak düzenlenmiş, basit yargılama usulü ise temel özellikleriyle kaleme alınmış, 322/1’inci maddesinde basit yargılama usulü hakkında hüküm bulunmayan hâllerde, yazılı yargılama usulüne ilişkin hükümler uygulanacağı belirtilmiştir. (Hakan Pekcanıtez, Oğuz Atalay, Muhammet Özekeş, Medeni Usul Hukuku, 12. Baskı, ... 2011, s.586).

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320’nci maddesinin birinci fıkrasında “mümkün olan hallerde” mahkemenin tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verebileceği öngörülmüş, ancak “mümkün olan haller”in neler olduğu madde metninde sayılmamıştır.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320’nci maddesinin birinci fıkrasında “mümkün olan hallerde” mahkemenin tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar verebileceği öngörülmüş, ancak “mümkün olan haller”in neler olduğu madde metninde sayılmamıştır.

Hukuk Muhakemeleri Kanununun “hukuki dinlenilme” başlıklı 27’nci maddesi, T.C. Anayasası’nın hak arama hürriyetini düzenleyen 36’ncı maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin adil yargılanma hakkına ilişkin 6’ncı maddesi nazara alındığında “bir dava hakkında karar verilirken duruşma yapılması esastır.” Gerek Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin ve gerekse Yargıtay ve doktrinin kabulü de bu yöndedir. Duruşma yapılmasında amaç, tarafların iddia ve savunmalarını yazılı beyanlar dışında bir kez de sözlü olarak hâkime aktarmalarına imkan tanıyarak, hâkime de bu iddia ve savunmalarda açık olmayan, tereddüt oluşturan konularda soru sormasını sağlamaktır. Tecrübeler bu uygulamanın uyuşmazlıkların sağlıklı çözümü için büyük önem taşıdığını, taraflar ve hâkimin yüzyüze gelmesinin gerçeğe erişimi kolaylaştırdığını göstermektedir. (Ejder Yılmaz, Geçici Hukuki Himaye Tedbirleri, C1, ... 2001, s. 888) (Cenk Akil, Terazi Aylık Hukuk Dergisi, Kasım 2012, s.17).

Ayrıca, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Yargılama ile ilgili bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini içeren bu hakkın ve yargılamanın aleniliği ilkelerinin gerçekleşmesinin en önemli aracı duruşma yapılmasıdır.

Duruşma yapılmaksızın dosya üzerinden karar verilmesi ise istisna olup, ancak bu konuda kanuni dayanak bulunması halinde mümkündür. Eş deyişle; ancak hukukun izin verdiği “ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz, delil tespiti, İcra ve İflas Kanununun 17 ve 18’inci maddelerinde öngörülen şikâyet davaları” gibi durumlarda dosya üzerinden karar verilebilir. Hukuk Muhakemeleri Kanununun 320/1’inci maddesi hükmünün de bu çerçevede değerlendirilmesi gerektiği açıktır.

Öte yandan; Hukuk Muhakemeleri Kanunu, hukuk yargılama usulüne önemli bir yenilik olarak “ön inceleme” müessesesini getirmiştir. Kanun gerekçesinden “...yargılamanın gecikme sebebi olarak gösterilen, mahkemelerce tam hazırlık yapılmadan tahkikata başlanılmasını” engellemek amacına yönelik olduğu anlaşılan bu müessese ile; tarafların iddia ve savunmalarına ilişkin dilekçelerin verilmesinin ardından, ancak tahkikat aşamasına geçilmeden önce, ama bu aşamaya hazırlık niteliğinde tarafların sulhe teşviki, delillerin toplanması ve sunulması için gerekli işlemlerin yapılması, tarafların anlaştıkları ya da uyuşamadıkları konuların tespiti ve dava şartları ile ilk itirazların değerlendirilerek sonuca bağlanması ön incelemenin kapsamını oluşturmaktadır. Bu nedenle mahkeme, ön inceleme için bir gün tespit ederek taraflara tebliğ edecektir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulduğunda; ... rant sigortasına giriş tarihinin Türkiye’de sigortalılık başlangıcı olarak belirlenmesi, 3201 sayılı Yasa kapsamında yapılan yurtdışı borçlanma süresinin 5510 sayılı Yasanın 4/1-a bendi kapsamında sayılması gerektiğinin tespiti ile aksi kurum işlemlerinin iptaline dair eldeki davada, ön inceleme ve tahkikata ilişkin duruşma açılıp, işin esasına girilerek çözümlenmesi gerekirken; Mahkemenin duruşma açılmaksızın dosya üzerinde karar vermiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 14.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17302, Karar No: 2009/26052, Tarih: 24.12.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/17302 E.  ,  2009/26052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sincan İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunu'nun 67.maddesinde; "Belediye sınırları ve mücavir alanlar içinde belediyelere ait hal, balıkhane, mezat yerleri ve ilgilinin isteğine bağlı olarak belediye münadisi veya tellalı bulunduran sair yerlerde, gerçek veya tüzel kişiler tarafından her ne surette olursa olsun her çeşit menkul ve gayrimenkul mal ve  mahsullerin satışı, tellallık harcına tabidir." hükmü öngörülmüştür.

2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu'nun 68.maddesine göre harcın mükellefi, mal ve mahsulünü satan kişidir. Harç, anılan Kanunun 71.maddesi gereğince belediyelerce görevlendirilen yetkililerce tahsil edilmektedir.

Kanundaki bu düzenleme, belediyenin hizmeti karşılığı alınan tellallık harcının, mezat yerinde ihalenin yapılmasıyla tahakkuk ettiğini ve ihale sonucunda belirlenen satış bedeli üzerinden ihale tutanağı düzenlendikten sonra tahsil edildiğini göstermektedir.

Diğer bir ifadeyle harcı doğuran ve tahakkuk ettiren işlem, tellal ve alıcının da imzasını taşıyan artırma tutanağı ile ihalenin tekemmülüdür.

Şu açıklamalardan da anlaşıldığı üzere; tellaliye harcının, tellallık hizmeti karşılığında belediyece görevlendirilen yetkililerce tahsil edilen belediyenin kendi geliri olduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

O halde uyuşmazlık konusu tellallık harcının, icra müdürlüğü aracılığıyla satışa çıkarılan borçluya ait taşınmazın ihalesine alıcı sıfatıyla katılan ve ihale üzerinde kalan davalı/alacaklı banka tarafından ödenmesi gerekir.

Belirtilen nedenlerle alacaklı banka tellallık harcının mükellefi olduğundan, bu da istisna kapsamında bulunmadığından tellallık harcından sorumludur. Mahkemece şikayetin kabulüne karar vermek gerekirken reddi isabetsizdir.

SONUÇ   : Şikayetçi Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda belirtilen nedenlerle  İ.İ.K. 366 ve H.U.M.K.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 24.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21691, Karar No: 2017/1074, Tarih: 03.02.2017

**8. Hukuk Dairesi         2016/21691 E.  ,  2017/1074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün davalı ...A.O. vekili ve birleşen dosya davalı alacaklı vekili taraflarından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Asıl ve birleşen dosyada davacı 3. kişi vekili; Samsun 8. İcra Müdürlüğü’nün 2013/9698 sayılı dosyasında 13.12.2013, Samsun 2. İcra Müdürlüğü’nün 2014/170 sayılı dosyasında 10.01.2014 tarihinde yapılan hacizlere konu 2 adet ... marka, 2011 MODEL, ÖZM 100 DLS, 1345 ve 1346 seri numaralı, dilimleme T-shırt poşet kesme makinasının mülkiyetinin müvekkiline ait olduğunu, haciz işlemlerinin usul ve yasaya aykırı olduğunu iddia ederek, istihkak davasının kabulü ile tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Asıl dosyada davalı alacaklı Türkiye Vakıflar Bankası T.A.O. vekili; davanın süresinde açılmadığını, sözleşme süresinin bitmiş olması durumunda mülkiyetin borçluya geçeceğini, sözleşmenin içeriğinin incelenmediğini açıklayarak davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur

Birleşen dosyada davalı alacaklı... Plastik ve Kimya San. Tic. A.Ş. vekili, söz konusu Finansal Kiralama Sözleşmesinin, borçlunun sözleşme tarihindeki ikametgahında özel sicile kaydedilmemiş olma ihtimali nedeniyle geçersiz olabileceğini açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; sözleşmenin Yasanın aradığı gibi düzenleme şeklinde noter sözleşmesi olduğu, borçlunun ikametgahının bulunduğu yerdeki Noterliğin ilgili siciline kaydedildiği, ekli faturalardan haczedilen malların finansal kiralama konusu mallar olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, asıl ve birleşen dosyada davalı alacaklı vekilleri tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

Dava, 3. kişinin İİK’nun 96 ve devamı maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

./.

Mahkemece, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiş ise de; yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye elverişli bulunmamaktadır. Şöyle ki; hem davacı hem de davalı alacaklı taraf keşif ve bilirkişi incelemesine delil olarak dayanmıştır. Hal böyle olunca, Mahkemece, tarafların iddia ve savunmaları kapsamında konusunda uzman bilirkişilerden oluşacak üç kişilik bilirkişi heyeti ile mahallinde keşif yapılarak, dava konusu mahcuzlar ile davacının dayandığı Finansal Kiralama Sözleşmesi ve ekinde bulunan faturadaki makinaların seri numaraları dahil tüm ayırt edici unsurları karşılaştırılarak, hacze konu makineler ile Finansal Kiralama Sözleşmesinin konusu olan makinaların aynı makineler olup olmadığının belirlenmesi, bu kapsamda hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru olmamış, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle asıl dosyada davalı alacaklı Türkiye Vakıflar Bankası vekili ile birleşen dosyada davalı ... Plastik ve Kimya San. Tic. A.Ş. vekillerinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nun 366. ve HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, istek halinde peşin harcın temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, 0

3.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4122, Karar No: 2020/1918, Tarih: 12.02.2020

**15. Ceza Dairesi         2018/4122 E.  ,  2020/1918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm sanık müdafi tarafından vekalet ücretiyle sınırlı olarak ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin, son celsede mazeret sunup duruşmaya katılmadığı, ancak sanığın hazır bulunduğu anlaşıldığından, sanık müdafiinin 1412 sayılı CMUK'nun 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık süre geçtikten sonra 20/04/2015 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla, temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanığın, katılan ...’nın sahibi olduğu ... Gıda isimli şirkette pazarlama elemanı olarak çalıştığı, mal teslim ettiği marketlerden şirket adına para tahsilatları yaptığı, ancak şirket adına yapmış olduğu tahsilatları şirkete teslim etmeyerek kendi kişisel ihtiyaçları için kullandığı iddia edilen somut olayda; sanığın savunması, şikayetçi şirket iddiaları, tanıklar beyanı ile dosya kapsamından, Yargıtay bozma ilamı doğrultusunda ilgili şirketten defterlerin talep edildiği, ancak şirket vekilinin şirketin kapandığını ve talep edilen defterlerin temininin mümkün olmadığını bildirdiğinden bilirkişi incelemesi yapılamayacağından yargıtay bozma ilamı doğrultusunda sanığın hukuki durumu tespit edilemediği gerekçesiyle sanığın üzerine atılı suçun işlendiğine dair yeterli delil bulunmadığına yönelik mahkemece verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Beraat edip kendisini vekille temsil eden sanık lehine Hazineden alınarak vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği halde katılandan alınarak sanığa verilmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun'un 8.maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, fakat, bu aykırılığın yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının 3. paragrafındaki "katılandan alınarak" ibaresinin "Hazineden alınarak" olarak değiştirilmesi suretiyle 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12/02/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3434, Karar No: 2021/809, Tarih: 11.03.2021

**15. Hukuk Dairesi         2021/3434 E.  ,  2021/809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Davacı ... vekili kesinleşen kararın hukuki gerekçesinin sakat olduğu gerekçesiyle yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunmuştur.Mahkemece HMK 379/2 maddesi uyarınca HMK'nın 375. maddesinde belirlenen sebeplerin bulunmadığı gerekçesiyle yargılanmanın yenilenmesi talebinin reddine karar verilmiştir.Karar davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.Yargılamanın yenilenmesi HUMK 449 ve 381/1, Harçlar Kanunu’nun 10. maddelerinde açıkça düzenlendiği üzere bağımsız bir dava niteliğindedir. Mahkemelerce ilk davadan bağımsız olarak ayrı bir esasa kaydedilerek karar verilir.

5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkındaki Kanun’un 25 ve geçici 2. maddeleri uyarınca kurulan Bölge Adliye Mahkemeleri 20.07.2016 tarihinde göreve başlamış olup, bu tarihten sonra verilen kararlar istinaf incelemesine tabi olması kanun gereğidir. Bu nedenle az yukarıda belirtildiği üzere yeni ve ayrı bir karar olan iade-i muhakame kararları istinaf kanun yolu incelemesine tabi olmalıdır. Kaldı ki 7251 sayılı Kanun’un 47. maddesi ile 6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesinin 2. fıkrasındaki 454 ibaresi 444 olarak değiştirilmiş olup bu değişiklikle iade-i muhakeme talepleri hakkında verilen kararlar hakkında HUMK hükümlerinin uygulanmayacağı açık bir şekilde belirlenmiştir. Usul hükümlerinde yapılan değişiklik derdest davaları da kapsayacak şekilde derhal uygulanır. Tüm bu hususlar nazara alındığında iade-i muhakeme talepleri hakkında 20.07.2016 tarihinden sonra verilen ilk derece mahkemeleri kararlarına HMK hükümleri uygulanacağından bu kararlar istinaf incelemesine tabidir. Bu gerekçelerle istinaf incelemesi yapılması için dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere ilk derece mahkemesine iadesine karar vermek gerekmiştir.SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle ilk derece mahkemesince 10.09.2020 tarihinde verilen kararın istinaf incelemesine tabi olduğundan istinaf incelemesi yapılması için dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesine gönderilmek üzere ilk derece mahkemesine İADESİNE, 11.03.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.