muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/970, Karar No: 2024/5062, Tarih: 30.04.2024

. vekili sunduğu cevap dilekçesinde özetle; kat irtifakı ve kat mülkiyetinin kurulması sırasında arsa payları bizzat kendileri tarafından düzenlenen davacıların aradan uzunca bir zaman geçtikten sonra bunun düzeltilmesini istemekte iyi niyetli olmadıklarını, bu hususun 634 sayılı Kanun'da belirtildiğini, yine davacıların aynı kanun gereğince korunmaya değer hukuki yararları olmadığını, dava konusu taşınmazlar üzerinde kat mülkiyeti ve kat irtifakı kurulur iken kat mülkiyeti yasası ve hukukun genel hükümlerine uygun davranıldığını, 634 sayılı Kanun'da kat mülkiyeti ile kat irtifakı kurulur iken bu mülkiyete konu olan gayrimenkullerin bağımsız bölümlerinin her birinin konum ve büyüklüklerine göre hesaplanan değeri ile oranlı olarak projesinde tahsis edilen arsa payının ortak mülkiyet esaslarına göre açıkca gösterilmesi suretiyle kurulması gereğinin belirtildiğini, dava konusu taşınmazlarda da bu hususun göz önüne alınarak kurulduğunu, yine yüksek mahkeme kararlarının da kanuna uygun olarak bağımsız bölümlerin konum ve büyüklüklerinin, cinslerinin, bulunduğu katların, alanının, ısınma ya da aydınlatma sistemlerinin, mimari kullanım şeklinin, cephesinin, manzarasının, kullanım amacının, eklentilerinin durumunun, güneşten yararlanma durumunun, rüzgar ve dış etkenlerden etkilenme durumunun bağımsız bölümlere arsa payı belirlenmesinde esas alınacağının belirtildiğini, arsa payı, kat irtifakı ve kat mülkiyeti kurulurken amacın ana yapının veya yapıların bulunduğu parsel arsasından bağımsız bölümlere rayiç değerleri oranında arsadan pay verilmesi olduğunu, yalnızca arsa payının bağımsız bölüm sayısına bölünerek eşit pay verilemeyeceği gibi bağımsız bölümlerin metrekarelerine göre de pay verilemeyeceğini, arsa payının belirlenirken bağımsız bölümün değerinin bulunarak bu değerin bağımsız bölüme özgülenen arsa payı karşılaştırılarak denklik sağlanacağını, dava konusu bağımsız bölümlere de arsa payı belirlenip özgülenirken bu gereğe uyulduğunu, her bir bloktaki 1, 2 ve 9, 10 numaralı bağımsız bölümlerin arsa payının farklı olması bu bağımsız bölümlerin değerinin esas alınarak belirlendiğini, 1 ve 2 nolu bağımsız bölümlerin binanın giriş katı, 9-10 numaralı bağımsız bölümlerin ise çatı katına denk geldiğini, bu bölümlerin sorunlu olduğu ve değerleri düşük olduğu için her iki kattaki taşınmazlara arsa payının denklik oluşması adına kanuna uygun olarak belirlendiğini, diğer bağımsız bölümler içinde bu gereği uyulduğunu, A blokun diğer bloklar ile ilgisinin olmadığını ve kendine ait arsa ve kat mülkiyeti hükümlerine tabi olduğunu ve arsa payı özgülemesinin yapıldığını, arsa payı tahsisine göre B ve C blokların ortak kullanım alanlarının A bloktan farkli olduğu gibi, B ve C blokun gider ve harcamalarının da kendine özgün olduğunu, B ve C blok tarafından çevre düzenlemesi ve diğer ortak kullanım alanları için yapılan harcamaların sadece aynı blok sakinleri tarafından karşılandığını, yakın zamanda Belediyenin düzenleme ortaklık payı kesintilerinin sadece B ve C

ve kendine ait arsa ve kat mülkiyeti hükümlerine tabi olduğunu ve arsa payı özgülemesinin yapıldığını, arsa payı tahsisine göre B ve C blokların ortak kullanım alanlarının A bloktan farkli olduğu gibi, B ve C blokun gider ve harcamalarının da kendine özgün olduğunu, B ve C blok tarafından çevre düzenlemesi ve diğer ortak kullanım alanları için yapılan harcamaların sadece aynı blok sakinleri tarafından karşılandığını, yakın zamanda Belediyenin düzenleme ortaklık payı kesintilerinin sadece B ve C blokun bulunduğu arsa üzerinde yapıldığını ve 540 m² azaldığını, söz konusu azalmanın imar uygulamasından sonra tapuda güncellendiğini ve arsa paylarından düşülmediğini, bu payların güncellenmesi halinde davalı bağımsız bölümlerin arsa paylarının davacılara göre fazla olmadığının açık olduğunu belirterek; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemece verilen kararın usul ve kanuna aykırı olduğunu, yapılan bütün dairelerin kooperatif tarafından yapıldığını, daha sonradan kura çekilerek ferdileştirme işlemi yapıldığını, bütün kooperatif üyelerinin aynı bedeli ödediklerini, dönemin kooperatif başkan ve yönetim kurulu üyesinin istemleri doğrultusunda A, B, C bloklar üzerinde 05.11.1991 tarihinde kat mülkiyet tesis edildiğini, yürütülen bütün usulü işlemlerde 104 ada 41 ve 42 no’lu parseller ayrımı yapılmaksızın kooperatif adına işlemlerin gerçekleştirildiğini, hak ve yükümlülüklerin herkes adına eşit olduğunu, kat mülkiyeti geçişi sırasında B ve C blok ayrı tutularak A blok maliklerinin arsa payları eksik hesaplanmak suretiyle tapuya kayıt yapıldığını, Mahkemece gerekçesinde kat mülkiyetinin kurulması aşamasında arsa paylarının tüm maliklerin bilgisi olduğunu, müvekkilinin dava dilekçesinde belirtiği kooperatifin tasfiye olmadan önce taşınmazların bloklarının belirlendiğini, taşınmazların tapularını alırken arsa paylarının belli olması ve bu paylardan haberdar olduklarını, eldeki davaya kadar uzun bir süre boyunca itirazlarının olmadığını görüldüğüne değinildiğini, bu gerekçenin hukuken kabul edilemeyeceğini, tapuda kat mülkiyeti işlemini gerçekleştiren kişilerin müvekkillerinin olmadığını, kat mülkiyetine geçiş işlemini gerçekleştiren kişilerin B ve C blokta hak sahibi olan başkan ve yöneticilerinin olduğunu, tapuda hangi şekilde arsa payı dağıtıldığından davacıları bilgisinin bulunmadığını, tapu kayıtlarında ve dosyaya sunulan kooperatif kayıtlarında davacıların bütün kat maliklerini arsa paylarını bildiklerine dair bir belge bulunmadığını, maliklerin tek bildikleri şeyin kendilerine hangi bloktan kaçıncı katın çıktığını, arsa payı düzeltim davalarında herhangi bir zamanaşımı ve hak düşürücü süre söz konusu olmayacağını, kat maliklerinin her zaman için davayı açma haklarının bulunduğunu, Mahkemenin eldeki davaya kadar uzun bir süre geçmiş olması gerekçesinin hatalı olduğunu, Mahkemece alınan bilirkişi raporunun hüküm kurmaya elverişli olmadığını, rapora karşı itirazlarının detaylı şekilde sunduklarını, bu itirazlarının değerlendirilmediğini, raporun hiçbir bölümünde A, B, C blok arsa payı dağıtımının orantılı olduğuna dair tek bir tespitte yapılmadığını, Mahkemenin ve bilirkişilerin davanın esasını değerlendirmediklerini, ikinci planda davanın esasının B ve C blok lehine A blok aleyhine olacak şekilde arsa payı dağıtılması olgusu olduğunu, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanun'undan kaynaklı arsa paylarının toplu yapı esasları nazara alınarak yeniden düzenlenmesi gerektiğini, Mahkemenin aksi kabulle davanın reddine karar verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu ileri sürerek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arsa payları arasında orantısızlık olduğu hususunun ispat edilemediği, böylece Mahkeme kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığından davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki itirazlarını tekrar ederek kararın eksik araştırma ve inceleme neticesinde verildiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların kat maliki oldukları ana gayrimenkulde bağımsız bölümlerin arsa paylarının değerleriyle orantılı olup olmadığının tespiti ile yeni arsa paylarının tapu siciline tesciline ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu ana gayrimenkullerde 1991 yılında kat mülkiyetinin tesis edildiği hususunda uyuşmazlık yoktur. İki parselin ayrı ayrı kat mülkiyetli olduğu gözetildiğinde bir bütün olarak arsa payı düzeltilmesi yapılamayacağı gözetilerek Mahkemece yazılı olduğu şekilde davanın reddine karar verilmesi yerindedir.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacılardan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

LÇ
Yargıtay — Esas No: 2021/3148, Karar No: 2021/11445, Tarih: 04.10.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/3148 E.  ,  2021/11445 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesi

Dava, boşandığı eşi ile birlikte yaşadığı gerekçesiyle, aylığının kesilmesi işleminin iptaliyle kesilen yetim aylığının yeniden bağlanması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, davanın kabulüne dair verilen karara karşı, davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne, kararın ortadan kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi ...Hukuk Dairesi kararının taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere göre, davacının tüm temyiz itirazlarının reddine,

2- Davalı Kurumun temyizine gelince;

24.11.2020 tarih ve 31314 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yayımı tarihinde yürürlüğe giren “2021 yılı Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi"nin ikinci kısım ikinci bölümünde Asliye Mahkemelerinde takip edilen davalar için avukatlık vekalet ücretinin 4.080,00-TL yazılı olduğu anlaşılmaktadır. Bölge Adliye Mahkemesi’nce 04.12.2020 tarihli kararı ile ilk derece mahkemesinin kararının ortadan kaldırılarak davanın reddine karar verilmiş olması nedeniyle, davalı ... kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihi itibariyle yürülükte olan AAÜT’ye göre hesaplanan maktu vekalet ücreti 4.080,00-TL’nin davacıdan alınarak davalı SGK'ya verilmesine karar verilmesi gerekirken, davalı lehine eksik vekalet ücretine hükmedilmesi hatalı olmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 01/01/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 370. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen 04/12/2020 tarihli hükmün 4.bendinde yer alan “3.400” rakamlarının çıkartılarak yerine “4.080” rakamlarının yazılmasına, Bölge Adliye Mahkemesi hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, Üye ...'ın muhalefetine karşı, Başkan ... ile Üyeler ..., ... ve ...'nın oyları ve oy çokluğuyla, 04.10.2021 gününde karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİDİR

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen 04/12/2020 tarihli hükmün 4.bendinde yer alan “3.400” rakamlarının çıkartılarak yerine “4.080” rakamlarının yazılmasına, Bölge Adliye Mahkemesi hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, Üye ...'ın muhalefetine karşı, Başkan ... ile Üyeler ..., ... ve ...'nın oyları ve oy çokluğuyla, 04.10.2021 gününde karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİDİR

1.Çoğunluk ile aradaki temel uyuşmazlık “506 sayılı kanun döneminde eşi ile 2004 yılında boşandıktan sonra babası 1986 yılında ölen hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla 24.11.2004 tarihinde yetim aylığı bağlanan davacının 5510 sayılı kanunun getirdiği düzenleme nedeni ile boşandığı eşiyle fiili birlikteliği nedeni ile aylık kesilmesine yönelik Kurum işleminin yerinde olup olmadığı, bu kapsamda sadece birlikte yaşama olgusunun aranıp aranmayacağı ” noktasında toplanmaktadır.

2.İlk derece mahkemesinin “5510 Sayılı Kanunun 56. Maddesinin 2 .fıkrasında, daha önce Sosyal Güvenlik Kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen (eylemli olarak) birlikte yaşama olgusu gelir/aylık kesme nedeni olarak düzenlenmiş, eylemli olarak birlikte yaşama aynı zamanda gelir / aylık bağlama engeli olarak belirlenmiştir. 56. Maddede, "eşinden boşandığı halde, boşandığı eşi ile fiilen birlikte yaşadığı belirlenen " ibarelerinin yer almakta olduğu, sade olarak ifadelere yer verildiği açıktır. Burada kanun koyucunun iradesine ve maddenin konuluş amacına bakmak gerekir. Eylemli olarak birlikte yaşama, tarafların boşandıkları halde evlilik birliğinin getirdiği hak ve yükümlülüklerin sürdürüldüğü beraberlik veya kesinleşmiş yargı kararına bağlı olarak gerçekleşmiş boşanmanın var olan sonuçlarını ortadan kaldırıcı nitelikli birliktelik olarak düşünülmüştür. Ortak çocuklar yönünden boşanma kararına bağlanan veya bağlanmayan kişisel ilişkilerin yürütülmesine sağlamaya yönelik olarak eşlerin belirli aralıklarda veya günlerde zorunlu bir şekilde bir araya gelmeleri durumunda ise kanun koyucunun bu türden ilişkinin varlığının gelir / aylık bağlanmaması veya kesilmesi nedeni olarak ön görmediği kabul edilmelidir. Davacının ciddi sağlık sıkıntılarının olması , davacıya bakacak kimsenin bulunmaması, maddi durumu, boşanmış olduğu eşinin davacının ağır rahatsızlığı döneminde davacıyı sorması evlilik birliğinin fiili olarak tekrar kurulduğu anlamına gelmez.” gerekçesi ile davanın kabulü ile kurum işleminin iptaline, yetim aylığının kesildiği tarihten itibaren yeniden bağlanmasına karar verilmiştir.

3.Kurumun kararı istinaf etmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi “dinlenen tanıkların tamamı davacı ile eski eşinin birlikte yaşam iradesini devam ettirdiklerini belirttikleri, hatta eski eşinin davacının ev işlerini yapmakta, ona yardım etmekte olduğu, boşanan eşlerin bu nevi yardımda bulunmasının beklenir bir davranış olmadığı, davacının kurum denetim elemanının tespitinin aksini ispat edemediği gibi dinlenen tanık anlatımları ile eski eşlerin birlikte yaşadıkları sübuta ermiş olduğu” gerekçesi ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın esastan reddine karar verilmiştir.

4.Kararın hak sahibi kız çocuğu tarafından temyiz edilmesi üzerine de çoğunluk görüşü ile ilk derece mahkemesinin kararının onanmasına karar verilmiştir.

5.Çoğunluk görüşü 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56. Madde gerekçesine, bu konudaki Anayasa Mahkemesinin kararına, Sosyal Güvenlik Hakkı ile sigortalı lehine yorum ilkelerine aykırılık oluşturduğundan, aşağıda belirtilen açıklamalar nedeni ile katılınmamıştır.

6. Önceye etki yasağı:

Somut uyuşmazlıkta önceye etki yasağından söz etmek gerekecektir. Kanunlar kural olarak yürürlüğe girdikleri tarihten itibaren, yürürlükte bulundukları dönem içinde ortaya çıkan olay ve ilişkilere uygulanırlar. Hukuki güvenlik ilkesi, herkesin bağlı olacağı hukuk kurallarını önceden bilmesi, tutumunu ve davranışlarını buna göre güvenle düzene sokabilmesi anlamına gelir. Kişilerin davranışlarını düzenleyen kurallar onlara güvenlik sağlamalıdır. Bu güvenliğin sağlanabilmesi her şeyden önce, devletin kendi koyduğu hukuk kurallarına kendisinin uymasına bağlıdır.

Hukuk devletinde devlet, hukuk güvenliğini sağlama yükümlüdür. Hukuki güvenlik ilkesi kural olarak yasaların geriye yürütülmemesini gerekli kılar. “Yasaların Geriye Yürümezliği İlkesi” uyarınca yasalar kural olarak yürürlük tarihlerinden sonraki olay, işlem ve eylemlere uygulanmak üzere çıkarılırlar. Yürürlüğe giren yasaların geçmişe ve kesin nitelik kazanmış hukuksal durumlara etkili olamaması hukukun genel ilkelerinden "‘Kazanılmış Hakların Korunması” ilkesinin gereğidir.

Yasa koyucuyu önceye etkili kural getirmekten engelleyen genel bir hukuk kuralı bulunmamaktadır.

Yasa koyucuyu önceye etkili kural getirmekten engelleyen genel bir hukuk kuralı bulunmamaktadır.

Önceye etki kavramı, yasaların yürürlüğe girmelerinden önceki zamana uygulanabilirliği konusu ile ilgilidir. Önceye etki özgürlükçü bir anayasanın temel koşullarına, hukuk düzeninin güvenilirliğine aykırı düşer ve bu yüzden kural olarak caiz değildir. Kişiler hukuka uygun davranışlarından dolayı daha sonra zarar görmeyeceklerinden emin olmalıdırlar. Önceye etki yasağı hukuk güvenliği ve vatandaş için güveninin korunmasını sağlar. Kazanılmış olan haklara saygı ancak bu şekilde gerçekleşir. Önceye etki yasağı, yaşamları Anayasal garanti altında olan fertlerin beklenmedik hak kayıplarına uğramasını engellemek için tanınmıştır. (Sözer, A. N. Kanunların Önceye Etki Yasağı: Sosyal Sigortalar Hukuku Bakımından Bir Değerlendirme. https://journal.yasar.edu.tr/wp-content/uploads/2014/01/9 s: 2477 vd). Anayasadaki “hukuk devleti ilkesi” yasa koyucuya bir yasanın kabulünden önceki zaman bakımından aleyhe sonuçlar doğuran bir yasa kabulü için dar sınırlar çizmektedir (ÖZEKES Muhammet, Özel Hukuk-Kamu Hukuku ve Yargılama Hukuku Bakımından Kanunların Zaman İtibariyle Uygulanması, Prof. Dr. Fırat Öztan’a Armağan, C:II, ..., 2010, 2759-2875).

Çıkarılan yasa önceden oluşan güveni sağlıyor, kazanılmış hakları koruyorsa açık hüküm olmasa da istisna olarak geçmişe uygulanmalıdır. Önceye etki yasağında istisna için gerekli sebep, hukuki işlemin inşası sırasında mevcut olmalıdır. Kişi yeni düzenleme ile daha iyi bir konuma getirilmekte ise önceye etki kabul edilmelidir.

Mülkiyeti koruma kapsamına, edime hak sağlayan sigorta olayları dahildir. Önceden doğmuş bir sigorta olayının edim sağlayıcı etkisi kolaylıkla ortadan kaldırılamaz. Sosyal Sigortalar Hukukunda kazanılmış (müktesep) haklar dinamik nitelik taşırlar (Sözer, A. N. Kanunların Önceye Etki Yasağı: Sosyal Sigortalar Hukuku Bakımından Bir Değerlendirme. Https://journal. yasar.edu.tr/wp-content/uploads/2014/01/9 s: 2477 vd).

Getirilen kuralın önceye etkili olmasında, sigortalı lehine yorum, amaca uygunluk yorumu, Sosyal Güvenlik Hukuku’nun kamusal nitelikte olması, maddi hukukun yetersizliği (her zaman, hayatın değişen sosyal akışı içinde gelişen tüm olayları ve ayrıntıları kurallaştırma gücüne sahip olmaması), çıkarlar dengesi ve adalet duyguları gerekçe olarak dikkate alınmalı, ayrıca, süregelen uyuşmazlıklarda, tamamlanmamış (ucu açık) hukuki durumlara yeni kanunun derhal uygulanması esası ölçü olarak alınmalıdır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 05.12.2019 tarih ve 2016/21-396 Esas, 2019/1125 Karar sayılı karar gerekçesinde de belirtildiği gibi “5510 sayılı Kanun’un “Malullük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlıklı 17.04.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5754 sayılı Kanun’un 68. maddesi ile değişik geçici 1. Maddesine göre:

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 05.12.2019 tarih ve 2016/21-396 Esas, 2019/1125 Karar sayılı karar gerekçesinde de belirtildiği gibi “5510 sayılı Kanun’un “Malullük, yaşlılık ve ölüm sigortasına ilişkin bazı geçiş hükümleri” başlıklı 17.04.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5754 sayılı Kanun’un 68. maddesi ile değişik geçici 1. Maddesine göre:

“Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önce, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu ile 2925 sayılı Tarım İşçileri Sosyal Sigortalar Kanunu'na tabi olanlar, bu Kanunun 4'üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında, 1479 sayılı Esnaf ve Sanatkârlar ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kanunu ve bu Kanunla mülga 2926 sayılı Tarımda Kendi Adına ve Hesabına Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kanunu'na tabi olanlar, bu Kanunun 4'üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi kapsamında; 5434 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Emekli Sandığı Kanunu'na tabi olanlar, bu Kanunun 4'üncü maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi kapsamında kabul edilir.

17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 2/9/1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17/10/1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17/10/1983 tarihli ve 2926 sayılı Kanunlara göre bağlanan veya hak kazanılan aylık, gelir ve diğer ödenekler ile 8/2/2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanunun 1'inci maddesine göre ödenmekte olan ek ödemenin verilmesine devam edilir. Bu gelir ve aylıkların durum değişikliği nedeniyle artırılması, azaltılması, kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, bu Kanunla yürürlükten kaldırılan ilgili kanun hükümleri uygulanır.

Bu Kanunun 4'üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentlerine göre sigortalı sayılanlara ve bunların hak sahiplerine bağlanmış olan aylık ve gelirler, 55'inci maddenin ikinci fıkrasına göre artırılır…” şeklinde bir düzenleme içermektedir.

Kanun koyucu tarafından anılan geçici madde ile 5510 sayılı Kanun'un yürürlüğünden önce sosyal güvenlik kanunları uygulanmak suretiyle hak sahiplerine bağlanan gelir veya aylığın, durum değişikliği sebebine bağlı olarak kesilmesi veya yeniden bağlanmasında, yine anılan hükümlerin esas alınması gerektiğinin benimsendiği anlaşılmaktadır. Söz konusu kanunlarda, boşanılan eşle fiili olarak birlikte yaşama olgusu, gelirin veya aylığın bağlanması engeli veya kesilmesi nedeni olarak öngörülmediğinden, 56. maddenin zaman bakımından uygulanması hususu da çözüme kavuşturulmalıdır.

Toplum barışının temel dayanağı olan hukuka ve özellikle kanunlara karşı güveni sağlamak ve hatta, kanun koyucunun keyfi hareketlerine engel olmak için, öğretide kanunların geriye yürümemesi esası kabul edilmiştir. Buna göre, gerek özel Hukuk ve gerekse kamu Hukuku alanında, kural olarak her Kanun, ancak yürürlüğe girdiği tarihten sonraki zamanda meydana gelen olaylara ve ilişkilere uygulanır; o tarihten önceki zamana rastlayan olaylara ve ilişkilere uygulanmaz. Hukuk güvenliği bunu gerektirir.