muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/736, Karar No: 2013/1005, Tarih: 03.07.2013

Davacı, konutun sözleşmede kararlaştırılan sürede teslim edilmediğini ileri sürerek, geç teslimden kaynaklanan tazminat isteminde bulunmuştur.

818 sayılı Borçlar Kanunu (BK)’nun 106.maddesinde, karşılıklı yükümlülükleri içeren sözleşmelerde borcun yerine getirilmemesi (ifade gecikme) halinde, alacaklının hakkını, nasıl kullanacağı düzenlenmiştir.

Alacaklı, 106/2’de öngörülen seçimlik haklardan birisini kullanabilmesi için borcu yerine getirmekte direnen borçluya mehil vermek zorundadır (BK.m.106/1). Ancak aynı Kanun’un 107.maddesinde yazılı hallerden birinin bulunması halinde (1-Borçlunun hal ve vaziyetinden bu tedbirin tesirsiz olacağı anlaşılırsa; 2-Borçlunun temerrüdü neticesi borcun ifası alacaklı için faidesiz kalmış ise; 3- Akdin hükümlerine göre borç tayin ve tesbit edilen muayyen bir mehil içinde ifa edilmek lazım geliyorsa) mehil tayinine gerek yoktur. Davalı satıcının, borcunu 16 ay içinde yerine getireceği sözleşmede kabul edildiğine göre, BK.nun 106/1.maddesi gereğince bir önel (mehil) belirlenmesine gerek yoktur.

BK.nun 106/2 maddesinde, borcun yerine getirilmemesi halinde alacaklıya üç seçimlik hak verilmiştir. Bunlar, 1-Her zaman gecikmiş işi yerine getirme (ifayı) ve gecikme tazminatı isteme; 2-Sözleşmenin ifasından vazgeçilerek olumlu zararı isteme; 3-Sözleşmeyi feshederek olumsuz zararı isteme şeklide açıklanmaktadır. Davacı görülmekte olan davada, bu seçimlik haklardan aynen ifa ve gecikme tazminatını istemiştir. (Aynı ilkeler, Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.1991 gün ve 1991/15-340-467 sayılı kararında da vurgulanmıştır.)

Hukuk Genel Kurulu’nda ki görüşmeler sırasında bazı üyeler, taşınmazın teslimindeki gecikme nedeniyle davalı idarenin taksit ödemelerini ve dönemsel artışları durdurduğu, bu durum gözetilerek BK.nun 44.maddesi gereğince davacı lehine verilecek tazminat miktarından bir miktar hakkaniyet indirimi yapılması gerektiğini savunmuş iseler de, davalı idarenin kendi kusuru nedeniyle taşınmazın geç tesliminden dolayı, tazminat miktarında indirim isteyemeyeceğini, bir kısım üyelerce de mahkeme kararının onanması gerektiğini ileri sürmüş iseler de, bu görüşler Kurul çoğunluğu tarafından kabul edilmemiştir.

Taraflar arasındaki sözleşmede, taşınmazın 16 ay içerisinde teslim edileceği belirtildiğinden, bu sürenin dolmasıyla, davalı borcunu yerine getirmekte direndiği ve bu olgunun hukuksal sonuçlar doğurduğu (BK m.101/1) gözetildiğinde, davacı BK.nun 106/1 maddesi uyarınca, davalıya mehil vermeden dava açabilir. Sözleşmede taksitler bitmeden taşınmazın kiraya verilemeyeceği şartının yazılması, davacının BK.nun 106.maddesinde belirtilen “teahhur nedeniyle zarar (gecikme nedeniyle tazminat)” hakkını ortadan kaldırmaz.

Bu durumda mahkemece, taşınmazın geç teslim edilip edilmediği, geç teslim edilmiş ise, geciken teslim süresine ilişkin tazminat belirlenerek, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, hatalı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu durumda mahkemece, taşınmazın geç teslim edilip edilmediği, geç teslim edilmiş ise, geciken teslim süresine ilişkin tazminat belirlenerek, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, hatalı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Aynı yöne işaret eden ve Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire Bozma kararına uyulmak gerekirken, yanılgılı gerekçe ile önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırı olup; kararın bozulması gerekir.

S O N U Ç : Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununa eklenen “ Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı kanunun 440.maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 03.07.2013 gününde, oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7789, Karar No: 2012/15621, Tarih: 10.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/7789 E.  ,  2012/15621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21/03/2011 tarih ve 2009/337-2011/94 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin %50 hisseye sahip ortağı olan ...un, bu hissesini 16.03.2007 tarihinde devrettiğini, hissesini devrettikten sonra davalı şirketi kurduğunu ve şirketin müdürü olduğunu, davalı şirketin web sayfasında müvekkilinin portföyünü oluşturan tüm projeleri ve görselleri izinsiz olarak sanki kendisi tarafından yapılmış gibi kullandığını ve müvekkilinin itibarını zedelediğini ileri sürerek, 15.000 TL'nın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin kurucusu ve müdürü olan ...un davacı şirketin de kurucusu olduğunu, dava konusu edilen mimari projelerin Kayhan Poroy ve Abdullah Burnaz tarafından meydana getirildiğini, eser niteliğinde bulunan bu projelerin sahibi olan ...un söz konusu eserler üzerinde hak sahibi bulunduğunu ve bu haklarını devretmediğini, davalı şirketin referanslar başlığı altında anılan projelere yer verdiğini ve bu kullanımın haksız olmadığını, kaldı ki internet sitesinde projelerin menşeinin açıkça belirtildiğini, aidiyet konusunda herhangi bir karışıklığa mahal bırakılmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu görsellerin, davalı şirketin web sayfasında “Kurumumuz kurucusu ...un 1998-2006 yıllarında ortağı bulunduğu KA Mimarlık firmasında yapımında ve planlanmasında yer aldığı mağaza iç dekorasyon çalışmalarını sol taraftaki menüden detaylı bir şekilde inceleyebilirsiniz” açıklaması ile kullanıldığı, bu kullanım şeklinin herhangi bir iltibasa yol açmadığı ve haksız rekabet oluşturmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, haksız rekabetten kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir. Yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere davacı taraf, kendisinin portföyünü oluşturan proje ve görsellerin izinsiz olarak davalıya ait web sitesinde yayınlandığını ileri sürmüş, davalı şirket vekili, söz konusu eserlerin müvekkili şirketin kurucusu olan Kayhan Poroy ile davacı şirketin ortağı olan Abdullah Burnaz tarafından meydana getirildiğini, dolayısıyla ...un bu eserler üzerinde hak sahibi olduğunu, dava konusu kullanımın haksız olmadığını savunmuş olup mahkemece ise söz konusu proje ve görsellerin davalıya ait web sitesinde kullanılış şeklinin herhangi bir iltibasa yer vermediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. 5846 sayılı FSEK'nin 18/2. maddesinde, “Aralarındaki özel sözleşmeden veya işin mahiyetinden aksi anlaşılmadıkça; memur, hizmetli ve işçilerin işlerini görürken meydana getirdikleri eserler üzerindeki haklar bunları çalıştıran veya tayin edenlerce kullanılır. Tüzel kişilerin uzuvları hakkında da bu kural uygulanır.” düzenlemesi mevcuttur. O halde, davaya konu eserler davacı şirketin ortakları olan Abdullah Burnaz ve Kayhan Poroy tarafından meydana getirilmiş olsalar dahi bu eserler üzerindeki hakları kullanma hakkı davacı şirkete ait bulunmaktadır. Kullanım hakkı davacı şirkete ait olan iş mahsullerinin, davalı şirketin internet sitesinde izinsiz olarak gösterilmesi ise 6762 sayılı TTK'nun 56. vd. maddeleri uyarınca haksız rekabet oluşturduğundan yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 10/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/24229, Karar No: 2019/21632, Tarih: 27.11.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/24229 E.  ,  2019/21632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının elektrik elektronik bakım ustası olarak 17.09.2008 -12.09.2014 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini beyan ederek ödenmeyen kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.Davalılar vekili, davacının devamsızlık yaptığını kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanmadığını, ödenmeyen ücret alacağının da bulunmadığını beyan ederek davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

1. Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2. İş sözleşmesinin, işçinin işyerine devamsızlıkta bulunması nedeniyle işverence haklı olarak işverence feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.4857 sayılı İş Kanununun 25 II- ( g) bendinde, “işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü, yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi” halinde işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu kurala bağlanmıştır.

İşverenin ücretli ya da ücretsiz olarak izin verdiği bir işçinin izin süresince işyerine gitmesi beklenemeyeceğinden, bu durumda bir devamsızlıktan söz edilemez. Ancak yıllık izin zamanını belirlemek işverenin yönetim hakkı kapsamında olduğundan, işçinin kendiliğinden ayrılması söz konusu olmaz. İşçinin yıllık iznini kullandığını belirterek işyerine gelmemesi, işverence izinli sayılmadığı sürece devamsızlık halini oluşturur.

İşçinin işe devamsızlığı, her durumda işverene haklı fesih imkanı vermemektedir. Devamsızlığın haklı bir nedene dayanması halinde işverenin derhal ve haklı nedenle fesih imkanı bulunmamaktadır. İşçinin hastalığı, aile fertlerinden birinin ya da yakınlarının ölümü veya hastalığı, işçinin tanıklık ve bilirkişilik yapması gibi haller, işe devamsızlığı haklı kılan nedenlerdir. Mazeretin ispatı noktasında, sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadığı sürece özel sağlık kuruluşlarından alınan raporlara da değer verilmelidir.

Devamsızlık süresi, ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü ya da bir ayda üç işgünü olmadıkça, işverenin haklı fesih imkanı yoktur. Belirtilen işgünlerinde hiç çalışmamış olunması gerekir. Devamsızlık saatlerinin toplanması suretiyle belli bir gün sayısına ulaşılmasıyla işverenin haklı fesih imkanı doğmaz.Devamsızlık, işçinin işine devam etmemesi halidir. İşyerine gittiği halde iş görme borcunu ifaya hiç başlamayan bir işçi devamsızlıkta bulunmuş sayılmamalıdır. İşçinin yapmakla yükümlü olduğu ödevleri hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar etmesi ayrı bir fesih nedeni olup, bu durumda 4857 sayılı İş Kanununun 25/II- h bendi uyarınca değerlendirme yapılmalıdır. Maddede geçen “bir ay” ifadesi takvim ayını değil ilk devamsızlıktan sonra geçecek olan bir ayı ifade eder. İlk devamsızlığın yapıldığı gün ayın kaçıncı günüyse takip eden ayın aynı günü bir aylık süre sona erer. Son ayda ilk devamsızlığının gerçekleştiği günün bulunmaması halinde son ayın son günü bir aylık süre dolmuş olur. Sonraki devamsızlar söz konusu ise takip eden aylık dönemler içinde değerlendirilir.İşgünü, işçi bakımından çalışılması gereken gün olarak anlaşılmalıdır. Toplu iş sözleşmesinde ya da iş sözleşmesinde genel tatil günlerinde çalışılacağına dair bir kural mevcutsa, bu taktirde söz konusu günlerde çalışılmaması da işverene haklı fesih imkanı tanır.Somut olayda, davacı iş sözleşmesinin davalı tarafça haksız feshedildiğini beyan etmiş, davalı davacının devamsızlık yaptığını savunmuştur. Mahkemece, iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğinin ispat külfetinin davalı işverene ait olduğu, feshin işveren tarafından yapıldığı ve haksız olduğu değerlendirilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.Davacının 02.09.2014-03.09.2014 tarihleri arasında devamsızlık yaptığına ilişkin tutanakların davalı tarafça dosyaya sunulduğu, davalı tanıklarının duruşmada dinlenerek davacının devamsızlık yaptığını doğruladıkları, davalının davacıya gönderdiği ihtarnameyle davacıdan devamsızlık yapmasının haklı ve geçerli bir mazerete dayanması halinde mazeretini bildirmesini istediği ve davalının 12.09.2014 tarihli noter kanalıyla gönderdiği ihtarnameyle devamsızlık nedeniyle iş sözleşmesinin sona erdirildiğini davacıya bildirdiği görülmüştür. Açıklanan nedenler ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; davacı işçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki iş günü yahut bir ayda üç iş günü işine devam etmediği, bu nedenle davalı tarafça yapılan feshin haklı sebebe dayandığı, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağı gözetilmeden, Mahkemece davalı tarafça yapılan feshin haksız olduğu gerekçesiyle kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/41034, Karar No: 2014/6828, Tarih: 05.09.2014

**10. Ceza Dairesi         2010/41034 E.  ,  2014/6828 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2009/39597

Mahkeme : ESKİŞEHİR 3. Sulh Ceza Mahkemesi

Kararın Tarihi - Numarası : 26/06/2008 – 2006/666 esas, 2008/693 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında sanığın ikinci kez aynı suçu işlediğinin anlaşılması karşısında; hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 05/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14701, Karar No: 2023/19231, Tarih: 11.12.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/14701 E.  ,  2023/19231 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2307 E., 2023/2076 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 23. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/728 E., 2022/192 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve dosyanın davanın yeniden görülmesi için İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince kaldırma kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davacının 22.02.2016 tarihinden sonra 7,5 saatlik çalışma kapsamına alındığı, bu tarihten sonraya ilişkin uyuşmazlık bulunmadığı, somut davada verilen hükmün temyiz kesinlik sınırını aşacak mahiyette ileriye yönelik etkisinin bulunmadığı anlaşılmakla; hüküm altına alınan ve temyize konu edilen miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 238.730,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1815, Karar No: 2012/1295, Tarih: 13.02.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/1815 E.  ,  2012/1295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KIYI KANUNU GEREĞİNCE AÇILAN

Taraflar arasındaki davadan dolayı Giresun 1. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 21/04/2011 gün ve 2011/109 Esas,2011/126 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Gerek gerekçeli kararın tebliğine ilişkin tebligat parçasının, gerekse eksiğin tamamlatılması yoluyla getirilen 19/01/2012 tarihli Giresun PTT Merkez Müdürlüğünün cevabi yazısının incelenmesinde; hükmün davacı Hazine vekiline 10.06.2011 tarihinde tebliğ edildiği, temyiz dilekçesinin ise 28 06 2011 günü verildiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda, 15 günlük yasal temyiz süresi geçmiş bulunduğundan 6100 sayılı HMK’nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı H.U.M.K.’nun 432. maddesi ve Yüksek Yargıtay Büyük Genel Kurulu’nun 01.06.1990 tarih ve 3/4 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca temyiz isteğinin SÜREDEN REDDİNE 13.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21908, Karar No: 2015/808, Tarih: 13.01.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/21908 E.  ,  2015/808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

6360 sayılı Yasa uyarınca Büyükşehir Belediye sınırları içinde kalan taşınmazla ilgili olarak verilen kararın, belde belediyelerinin kaldırılması nedeniyle, yokluğunda verilen hükmün, suçtan zarar görme olasılığı bulunan ...mahalle olarak bağlı bulunduğu Belediye Başkanlıklarına tebliğ edildiğine ilişkin bir belgeye rastlanılmadığından, varsa dosyasına konulması, aksi halde gıyabi hükmün CMK.nun 34/2. madde ve fıkrasında belirtilen başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekli de belirtilmek suretiyle yöntemine uygun olarak ilgili Belediye Başkanlığına tebliği sağlanarak tebellüğ belgesi ve temyiz edilmesi halinde dilekçesi de eklenip ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi, temyiz etmemesi halinde ise sanığın temyizine hasren inceleme yapılmak üzere dosyanın geri gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavılığına (TEVDİİNE), 13.01.2015 gününde oybiliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13446, Karar No: 2013/8086, Tarih: 28.02.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/13446 E.  ,  2013/8086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen fen bilirkişi raporunda, dava konusu yerin 1955 yılında yapılan kadastro çalışmalarında kadastro harici bırakılarak parsel numarası almadığının, orman mühendisi bilirkişinin raporunda da yerin amenejman haritasında 168 nolu bölmede OT-2 rümuzlu orman toprağı olarak belirlenmiş alanda kaldığının, ancak amenejman haritası yapılırken ziraat yapılmayan boş arazilerin ağaçlandırma programına alınmasını kolaylaştırmak amacıyla orman toprağı olarak adlandırıldığının, memleket haritasına göre beyaz renkli alanda kalıp orman sayılmayan yerlerden olduğunun belirtilmesine göre yerin kadastro çalışmalarında hangi vasıfla tescil harici bırakıldığının tesbit edilip dava konusu yere ait hava fotoğraflarının da celbedilerek konusunda uzman orman mühendisi ve harita mühendisinden oluşturulacak bilirkişi heyeti vasıtasıyla zabıt mümziilerinin yer gösterimi suretiyle yeniden keşif yapılıp en eski tarihli memleket haritası ile amenejman haritası ve hava fotoğraflarının mahalline birlikte tatbiki suretiyle dava konusu yerin orman sayılan yerlerden olup olmadığının, evveliyatı itibariyle ormandan açılıp açılmadığının, halihazırdaki durumu itibariyle orman vasfında olmamakla birlikte salt toprağının dahi orman olarak kabulü gerektiği de gözetilerek yerin vasfının kesin bir şekilde belirlenmesinden sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş katılan idare temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16936, Karar No: 2014/8229, Tarih: 24.04.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/16936 E.  ,  2014/8229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Müşteki Gümrük İdaresi vekilinin temyizine göre yapılan incelemede;

Açılan davanın niteliğine göre suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen Gümrük İdaresinin hükmü temyiz hakkı bulunmadığından gümrük idaresi vekilinin temyiz isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Sanığın temyizine göre yapılan incelemede;

Katılan ... lehine vekalet ücreti yerine dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık hakkında doğrudan tayin olunan adli para cezasının taksitle tahsiline karar verilirken, 5237 sayılı TCK.nun 52/4. maddesi hükmüne aykırı olarak ve infazda tereddüt oluşturacak şekilde taksit aralığının karar yerinde gösterilmemesi,

Yasaya aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca; hükmün 1 nolu fıkrasının 5.bendinde yer alan "cezasının" ibaresinden sonra gelmek üzere "birer ay ara ile" ibaresinin eklenmesi ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.04.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.