muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/23946, Karar No: 2018/21068, Tarih: 21.11.2018

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında fazla mesai alacağının hesaplanma şeklinde ihtilaf mevcuttur.

Davalı tanığı davalı iş yerinde idari işler müdürü olup "işyerinde güvenlik elemanları 2 gün gündüz saat 08:00-20:00 saatleri arasında 2 gün gece saat 20:00-08:00 saatleri arasında çalışıyordu iki gün ise izinliydi, tekrardan liste bu şekilde devam ediyordu, kendisine aylık olarak 25 saat üzerinde fazla mesai parası ödeniyordu günde 1 saat yemek molası 2 defa da 15'er dakikalık çay molası vardı" yönünde beyanda bulunduğu, davacı tanıkları da bu çalışma düzenini doğruladığı görülmekle davacının aslında fazla mesai ücretinin eksik ödendiği yorumu çıkmaktadır.Nöbet çizelgelerinde de 20:00-08:00, 08:00-20:00 çalışması görünmekle birlikte bu belgeler çeşitli yılların çeşitli dönemlerine ait olduklarında hesaba esas alınmaya elverişli değildir.

Dosyadaki İşkur yazısı davacı tanığı İ.Y.ye hitaben yazılmış olup, güvenlik elemanlarının haftada 5 gün 08:00-20:00, 20:00-08:00 saatleri araısnda 1 saat ara dinlenmesi ile 10 saat haftalık fazla mesai yaparak çalıştığı belirtilmiştir.

Tüm bu deliller birlikte değerlendirildiğinde; Mahkeme tarafından yapılacak iş, İşkur'dan davacı tanığı İ.Y.ye hitaben yazılmış bulunan cevabi yazının dayanağı olan şikayet dilekçesi, inceleme raproru, İşkur çalışanı ile işverenin birlikte tuttuğu tutanak, bu inceleme nedeni ile işveren ve/veya işçi tarafından İşkur'a verilen belgeler, İşkur tarafından alınmış ise işçi ifadeleri ve sair İşkur dosyasında bulunan ilgili ve dayanak her türlü belgeyi İşkur'dan celbetmektir.

İşkur'dan gelecek belgeler incelenmeli ve fazla mesaiye ilişkin eldeki hesaplama ile İşkur'un hesaplaması arasında mevcut farklılıklar ve nedenleri tespit edilip hangi farklılığa itibar edilp edilmeyeceği tespit edilmelidir.

Ayrıca, eldeki hükme esas hesaplamada sadece bordrosunda fazla mesai tahakkuku olmayan aylar için fazla mesai ücreti hesaplanmıştır. Ancak mevcut delil durumuna göre fazla mesai tahakkuku içerse de davacının imzasını içermeyen bordroların ait oldukları aylarda için fazla mesai ücreti hesaplanmalı, bordrolardaki tahakkukların bankaya ödenip ödenmediği kontrol edilerek ödenmiş ise bu fazla mesai tahakkukları mahsup edilmelidir. Yani, davacının imzasını taşımayan fakat fazla mesai tahakkuku içeren bordroların ait olduğu aylar dışlanmamalıdır, içerdikleri fazla mesai tahakkukları fazla mesai alacağından mahsup edilmelidir.

Bir diğer husus, bilirkişi raporunda mevcut kabule göre hata olmasıdır. Şöyle ki, 2 gün gündüz 08:00-20:00, 2 gün gece 20:00-08:00 saatleri arası çalışma ve 2 gün dinlenme şeklindeki çalışma sistemi, kendisini 6 haftalık döngüler halinde tekrarlamaktadır. İlk 4 hafta, haftada 5'er gün, son 2 hafta haftada 4'er gün çalışılmaktadır. Buna göre ilk 2 hafta 45 saati aşan normal fazla mesai 7,5'ar saat, günlük 7,5 saati aşan gece mesaisi ise 6'şar saat, 3. ve 4. haftalarda 45 saati aşan normal fazla mesai 7,5'ar saat, günlük 7,5 saati aşan gece fazla mesaisi ise 9'ar saat, son 2 hafta 45 saati aşan fiili çalışma olmamakla birlikte günlük 7,5 saati aşan gece mesaisi 6'şar saattir. Bir hafta içinde hem normal fazla mesai hem gece mesaisi şeklinde fazla mesai var ise hangisi daha yüksekse onun üzerinden o hafta için fazla mesai hesaplanacağı gözetilerek, 6 haftalık döngüde davacının fazla mesaisi, (7,5+7,5+9+9+6+6) / 6 hft = haftalık ortalama 7,5 saat fazla mesai etmektedir. Bilirkişi raporunda, mevcut çalışma sistemine göre örneğin 1. haftada Pazartesi ve Salı 08:00-20:00, Çarşamba ve Perşembe 20:00-08:00 arası çalışılacağı, Cuma ve Cumartesi dinlenme olacağı, Pazar günü 08:00-20:00 saatleri arası çalışılacağı, bu çalışma sisiteminin haftalık çalışılan gün ve saatler değişime uğrayarak kendini 6 haftada bir tekrarlayacağı, 20:00-08:00 çalışmasında örneğin Perşembe 20:00 saatinde başlayan çalışmanın Cuma sabah 08:00da sona ereceği gibi hususlar gözetildiğinde yukardaki açıklamalar sonucu ulaşılan doğru neticeye varılacaktır. 20:00-08:00 saatleri arasındaki çalışmanın yarısından fazlasının gece çalışması olarak geçmesi nedeni ile tamamının gece çalışması olarak kabulünün gerektiği ve haftalık fiili çalışma saati 45 saate ulaşmasa / 45 saati geçmese de ara dinlenmesi düşüldükten sonra artan fiili gece çalışması süresinin günlük 7,5 saat aşan kısmının fazla mesai olarak kabulünün gerektiği de gözetilmelidir.

Diğer yönden, Dairemiz tarafından yukarda açıklanan hesaplama şekli ile İşkur'dan gelecek belgeler karşılaştırılarak, bu hesaplama şeklinde İşkur'dan gelecek belgelere göre değiştirilmesi gerekli olduğu sübut bulan kısımlar değiştirilmelidir. Aksi halde Dairemizce yukarda belirtilen hesaplama şekli uygulanmalıdır.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu'nun 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (... bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliği'nin 3. maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliği'nin 3. maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut uyuşmazlıkta, 12 saatlik çalışmada 1,5 saat ara dinlenmesi verilmesi kural olarak doğru ise de, eğer İşkur'dan gelen bilgi ve belgeler ile aksi ispatlanır ise ara dinlenmesi süresi de buna göre belirlenmelidir.

4-Davacının çalışmasının 22.07.2011 tarihine kadar devam ettiği anlaşılmakla davacının talebini aşacak şekilde ulusal bayram ve genel tatil ücretinin 2012 tarihine kadar hesaplanması hatalıdır.

5-Davalı Üniversitenin 2547 sayılı Kanun’un 26/b maddesinin delaleti ile Harçlar Kanunu’nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu gözetilmeden, Üniversite aleyhine harca hükmedilmesi hatalıdır. Davacının ödediği tüm harçların davacıya iadesine karar verilmesi gerekirken harçların yargılama giderine katılarak davalıya yüklenmesi isabetsizdir. Ayrıca, kabule göre, yargılama harçlarının kabul edilen ve reddedilen miktarlara göre oranlanamayacağının gözetilmemesi de hatalıdır.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.11.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4760, Karar No: 2017/6703, Tarih: 19.10.2017

**16. Hukuk Dairesi         2017/4760 E.  ,  2017/6703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın onanmasına ilişkin yukarda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi ... tarafından süresinde istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sonucunda ... Mahallesi çalışma alanında bulunan 2776 ada 2 parsel sayılı 226,14 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı ve taşınmaz ile üzerindeki tek katlı evin ... oğlu ...’a ait olduğu şerhi yazılarak arsa vasfıyla Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ... Belediye Başkanlığı vekili, taşınmazla ilgili güncelleme çalışmaları yapılırken Belediye'nin haberdar edilmediği iddiasıyla taşınmazın beyanlar hanesine Belediye adına kullanıcı şerhi verilmesi istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiştir. Davacı ... Belediye Başkanlığı vekili ve dahili davalı ... vekili tarafından kararın temyiz edilmesi üzerine Dairemiz 03.07.2017 tarih ve 2017/3505 Esas, 2017/5021 Karar sayılı ilamıyla hükmün onamasına karar verilmiş, bu kez davalı ... vekili vekalet ücretine yönelik olarak karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dairemiz temyiz incelemesi sonucunda; dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı ... Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz itirazları yerinde olmamakla birlikte davanın reddine karar verildiği halde kendisini vekille temsil ettiren davalı ... lehine vekalet ücreti takdir edilmemiş olmasının isabetsizliği nedeniyle davalı ... vekilinin temyiz itirazı yerinde olduğundan hükmün bu yönden bozulmasına karar verilmesi gerekirken temyiz incelemesi sırasında davalı ... vekilinin temyiz itirazının sehven hükme bağlanmayarak hükmün onandığı anlaşılmış olup, davalı ... vekilinin karar düzeltme istemi yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 03.07.2017 tarih ve 2017/3505 Esas, 2017/5021 Karar sayılı onama kararının kaldırılarak hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, aşağıda yazılı karar düzeltme ve temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 19.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7141, Karar No: 2012/12592, Tarih: 27.06.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/7141 E.  ,  2012/12592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura düzenlemek

HÜKÜM : 2002, 2003 ve 2004 takvim yıllarında işlenen suçlardan mahkumiyet

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2002, 2003 ve 2004 takvim yıllarında muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihlerinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, yüklenen suç tarihleri olan 31.12.2002, 31.12.2003 ve 30.04.2004'den temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 27.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4911, Karar No: 2012/14193, Tarih: 12.07.2012

**6. Ceza Dairesi         2012/4911 E.  ,  2012/14193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm sanık savunmanı tarafından duruşmalı olarak da temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık savunmanının duruşmalı inceleme isteminin hükmolunan ceza süresine göre 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca REDDİNE,

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak ;

1-) 5237 Sayılı TCY’nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları oluşmadığı halde aynı Yasanın 150/2. maddesiyle değer az kabul edilerek hükmolunan cezadan 1/3 oranında indirim yapılması,

2-Yakınanın 08.03.2011 tarihli oturumdaki '' ..benim cep telefonum bozuk da olsa bulunup Mahkemenize iade edilmiş,emanete alınmış, sanıktan para vs istemiyorum, sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasını istiyorum '' şeklindeki anlatımı, sanık savunmanının 21.04.2011 Hakim havaleli dilekçesinin (3) nolu bendindeki iddiası karşısında: sanık hakkında 5237 sayılı TCY'nın 168/3. maddesinin uygulama koşullarının karar yerinde tartışılıp değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, Sanık ... ve savunmanı ile Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, ceza süresi bakımından kazanılmış hakkın gözetilmesine, 12/07/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26964, Karar No: 2014/5259, Tarih: 03.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/26964 E.  ,  2014/5259 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/21562

Mahkemesi : Ereğli (Konya) Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 30/11/2012

Numarası : 2012/98 - 2012/171

Dava : 466 sayılı Kanuna göre tazminat

Davacının manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı ve davacı vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Tazminat davasının dayanağı olan ceza dava dosyasındaki yargılama sonunda davacı (sanık) hakkında 31.01.2006 tarihinde verilen beraat hükmünün temyiz incelemesi sonucu 27.02.2012 tarihinde kesinleştiği ve bu tarih itibariyle sanık (davacı) ile müdafii arasındaki vekalet ilişkisinin son bulduğunun kabulü gerektiği, oysa davacı (sanık) vekilinin, 10.06.2003 tarihinde ceza dava dosyasına ilişkin olarak verildiği anlaşılan vekaletnameye istinaden tazminat talebinde bulunduğu, davacı vekilinin tazminat davası sırasında davacıyı hazır edemediği, davacı hakkında yapılan adres ve sosyal ekonomik durum araştırma tutanaklarına göre de, davacının açık adresi ile sosyal ve ekonomik durumunun tespit edilemediği ve davacı vekilinin dava dilekçesi ile birlikte, 02.10.2012 havale tarihli mazeret ve beyan dilekçesi ile, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığın'ca tebliğ edilen tebliğnameye karşı verdiği 23.12.2013 tarihli dilekçede, davacı ile irtibat ve iletişim kuramadığına ilişkin yazılı beyanları karşısında, haksız işlem tarihinde yürürlükte bulunan ve uygulanması gereken 466 sayılı Kanun'un 3. maddesi gözetilip davanın; davacının bilgi ve muvafakati doğrultusunda açılmadığının kabulü ile davanın reddi yerine yazılı şekilde kısmen kabulüne karar verilmesi,

Kabule göre de;

Gerekçeli karar başlığında, dava türü olarak ''466 sayılı Kanuna göre tazminat'' ibaresi yerine, ''5271 sayılı CMK 141. maddesine göre tazminat istemi'' ibaresi yazılarak, değerlendirmenin de haksız işlem tarihinde yürürlükte olmayan 5271 sayılı Kanun maddeleri gösterilerek yapılmış olması ve 03/08/2012 olan dava tarihinin 10/08/2012 olarak yazılması,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 03.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1610, Karar No: 2012/32837, Tarih: 19.12.2012

**7. Ceza Dairesi         2012/1610 E.  ,  2012/32837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kaçakçılık

HÜKÜM : Beraatine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Dava konusu eşya hakkında, ODTÜ Petrol Araştırma Merkezi'nin 30/01/2006 ve 02/02/2009 tarihli raporlarında sanığın yükleme yaptığı antrepodan alınan numune ile araçtan alınan numunelerin farklı ürünler olup birbirleriyle bir ilişkisinin bulunmadığının belirtildiği ve mahkemece talimatla yaptırılan bilirkişi incelemesinde Batman TPAO'da petrol mühendisi olarak görev yapan bilirkişinin 06/07/2009 tarihli raporunda ise her iki numunenin de aynı olduğu belirtildiği cihetle, suça konu sanığın aracında yakalanan motorin ile yükleme yerindeki motorin numunelerine ait analiz raporlarının TÜBİTAK Marmara Araştırma Merkezi'ne gönderilerek, her iki numune raporunda belirtilen yükleme yapılan antrepodaki motorin ile sanığın aracında yakalanan motorinin aynı ürün olup olmadığının sorularak belirlenmesi ile bilirkişi raporları arasında var olan çelişkinin giderilmesinin gerekmesi,

2-Dava konusu motorinin yüklendiği .... Ltd. .... Kasabası ... Petrol Ür.Tesi. D.No Dörtyol'da bulunan antrepoda depolanan ve 04/08/2005 tarihinde numune alınıp analizi yapılan "motorin 500" cinsi akaryakıtın, depolama tarihi ile sanığın yönetimindeki araca yüklendiği tarihe kadar olan zaman dilimindeki stok kayıtları ile yükleme kayıtlarının araştırılarak, depolama tarihinde antrepoya anılan akaryıttan ne miktarda konulduğu ve bu akaryakıtın antrepoya konulduğu tarihten sanığın aracına yüklendiği tarihe kadar ne kadar motorinin depodan çıkışının yapıldığı belirlendikten sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulması,

3-Dava konusu motorin hakkında bir karar verilmemesi,

Yasaya aykırı olup, katılan temsilcisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.12.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9351, Karar No: 2014/11527, Tarih: 23.10.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/9351 E.  ,  2014/11527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 7. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/03/2014

NUMARASI : 2014/64-2014/159

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kira bedelinin tespiti davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece, mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiş hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK.nun 6.maddesinde “Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir.” 10.maddesinde “Sözleşmeden doğan davalar, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde de açılabilir.” 17.maddesi "tacirler ve kamu tüzel kişileri, aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında, bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşmeyle yetkili kılabilirler. Taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça dava sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde açılır.” hükmü getirilmiştir. Ancak, yetki itirazında bulunmak için HMK'nun 19/2.maddesi gereğince "Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi, birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz."

HMK.nun 19/4.maddesinde; "Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir" hükmü getirilmiştir.

Tahliye davalarında olduğu gibi kira tespiti davalarında da yetkili mahkeme kural olarak kiralananın bulunduğu yer mahkemesi olmakla birlikte, davalının ikametgahının bulunduğu yer mahkemeleri de yetkilidir. Ayrıca tahliye davaları taşınmazın aynına ilişkin davalardan olmadığı için taraflar (HMK 17) HUMK.nun 22.maddesi uyarınca sözleşme ile de yetkili mahkemeyi belirleyebilirler. Ancak yetki sözleşmesi yapılması genel yetkili mahkemelerin yetkisini bertaraf etmez. Öte yandan özel yetki, genel yetkiyi ortadan kaldırmaz ise de, onun yanında varlığını sürdürür; dolayısıyla dava, davacının seçimine göre hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir. HGK'nun 16.2.2005 gün ve 2005/19-63 -61 sayılı kararı da bu doğrultudadır.