muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/754, Karar No: 2025/253, Tarih: 30.04.2025

24. Hâl böyle olunca Mahkemece verilen direnme kararı usul ve yasaya uygun olduğundan onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı ... EDAŞ vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının ONANMASINA,

Aşağıda dökümü yazılı (930,05 TL) harcın temyiz edene iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, karardan bir örneğin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.04.2025 tarihinde oy çokluğuyla ve kesin olarak karar verildi.

''K A R Ş I O Y''

Hukuk Genel Kurulu (HGK) önüne gelen olayda, ön sorun olarak temyiz istemine konu olan İlk Derece Mahkemesi kararının kesin nitelikte olup olmadığı değerlendirme konusu yapılmıştır.

Somut olayda davacı; enerji akımına kapılarak yaralanması nedeniyle 354.460,50 TL maddi ve 100.000,00 TL manevi tazminat talebinde bulunmuş; İlk Derece Mahkemesince talebin kabulüne hükmedilmiş; bu karara yönelik istinaf istemi de Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddedilmiştir.

Anılan hükmün temyiz incelemesini yapan Yargıtay 3. Hukuk Dairesi ise "davacının yaralanmasına ilişkin olayda bölüşük kusuru bulunduğundan talep edilen manevi tazminat miktarından bir miktar indirim yapılması" gerektiğinden bahisle Bölge Adliye Mahkemesi kararının -manevi tazminata yönelik istinaf başvurusunun reddi yönünden- ortadan kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesinin manevi tazminata ilişkin kararının davalı yararına bozulmasına karar vermiştir.

İlk Derece Mahkemesi ise önceki hükmünde direnilmesine karar vermiş; direnme hükmü davalı (Toroslar EDAŞ) tarafından temyiz edilmiştir.

Buna göre temyize konu direnme hükmü 100.000,00 TL manevi tazminata ilişkindir. Bir başka anlatımla İlk Derece Mahkemesi ve Yargıtay 3. Hukuk Dairesi arasındaki temyize konu uyuşmazlık yalnızca manevi tazminat talebine ilişkin olduğundan hükmün temyizi kabil bulunup bulunmadığı 100.000,00 TL'lik manevi tazminat istemine göre belirlenecektir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 341. maddesinde istinaf yoluna başvurulabilen kararlar; 361. ve 362. maddelerinde ise temyiz edilebilen ve temyiz edilemeyen kararlar hüküm altına alınmıştır.

HMK'nın "İstinaf yoluna başvurulabilen kararlar" kenar başlıklı 341. maddesinin (1) numaralı fıkrasında ilk derece mahkemelerinin istinaf kanun yoluna başvurulabilen kararları sayıldıktan sonra (2) numaralı fıkrada "Miktar veya değeri üç bin Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararlar kesindir. Ancak manevi tazminat davalarında verilen kararlara karşı, miktar veya değere bakılmaksızın istinaf yoluna başvurulabilir." hükmüne yer verilmiştir.

Sayın Çoğunluk somut olayda İlk Derece Mahkemesince hükmedilen 100.000,00 TL manevi tazminata ilişkin kararın anılan kanun hükmü sebebiyle temyizi kabil olduğunu kabul etmiştir.

Sayın Çoğunluk somut olayda İlk Derece Mahkemesince hükmedilen 100.000,00 TL manevi tazminata ilişkin kararın anılan kanun hükmü sebebiyle temyizi kabil olduğunu kabul etmiştir.

Oysaki HMK'nın 341. maddesi; kenar başlığından ve içeriğinden de açıkça anlaşıldığı üzere İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen kararlara ilişkin istinaf kanun yoluna başvurma bakımından düzenlemeler içermektedir. Yine maddenin (2) numaralı fıkrasında öngörülen parasal sınır ve bu sınıra dair manevi tazminatlar bakımından öngörülen istisna istinaf kanun yoluna ilişkindir.

HMK temyiz kanun yolu bakımından uygulanacak sınırlamaları ise 361 ve 362 maddelerde açıkça düzenleme altına almıştır. Bu kapsamda kanun koyucu, "Temyiz edilemeyen kararlar" kenar başlıklı 362. maddenin (1) numaralı fıkrasının (a) bendinde; miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararların temyiz edilemeyeceğini belirtmiştir.

Dolayısıyla bir hükmün miktar bakımından temyiz edilebilir nitelikte olup olmadığının belirlenmesinde esas alınacak ölçütün HMK 341. maddenin (2) numaralı fıkrasında öngörülen istinaf sınırı değil, aynı Kanun'un 362. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (a) bendinde öngörülen temyiz sınırı olduğunda tereddüt bulunmamaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu HMK'nın 46. ve 47. maddeleri uyarınca Yargıtay hukuk daireleri tarafından ilk derece mahkemesi sıfatıyla verilen kararlara ilişkin temyiz denetiminde esas alınan parasal sınırın, HMK'nın 362. maddesinde öngörülen temyiz sınırı olduğunu kabul etmektedir (bkz. HGK'nın 04.12.2024 tarihli ve 2024/9-47 Esas, 2024/648 Karar; 20.12.2023 tarihli ve 2023/2-484 Esas, 2023/1272 Karar sayılı kararları).

Somut olayda İlk Derece Mahkemesince verilen karara ilişkin olarak istinaf kanun yoluna başvurulmuş, Bölge Adliye Mahkemesince -İlk Derece Mahkemesi hükmü isabetli bulunarak- istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Anılan hükmün temyiz incelemesini yapan Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, sair temyiz itirazlarını reddetmiş; ancak davacının talep ettiği ve Mahkemece hükmedilen 100.000,00 TL manevi tazminatta indirim yapılması gerektiğinden bahisle Bölge Adliye Mahkemesi kararını kaldırarak İlk Derece Mahkemesi hükmünü bozmuştur.

HMK'nın 373. maddesinin (1) numaralı fıkrası uyarınca "Yargıtay ilgili dairesinin tamamen veya kısmen bozma kararı, başvurunun bölge adliye mahkemesi tarafından esastan reddi kararına ilişkin ise bölge adliye mahkemesi kararı kaldırılarak dosya, kararı veren ilk derece mahkemesine veya uygun görülecek diğer bir ilk derece mahkemesine, kararın bir örneği de bölge adliye mahkemesine gönderilir.

" Somut olayda da Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, anılan kanun hükmü uyarınca bozma ilâmı sonrasında dosyayı, kararı veren İlk Derece Mahkemesine göndermiştir.

" Somut olayda da Yargıtay 3. Hukuk Dairesi, anılan kanun hükmü uyarınca bozma ilâmı sonrasında dosyayı, kararı veren İlk Derece Mahkemesine göndermiştir.

İlk Derece Mahkemesince direnme kararı verildiğinden bu karar anılan maddenin (5) numaralı fıkrası uyarınca temyiz kanun yoluna tabidir ve Yargıtay 3. Hukuk Dairesince direnme kararı yerinde görülmediğinden dosya, anılan kanun hükmü uyarınca Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmiştir.

Dolayısıyla somut olayda Hukuk Genel Kurulu önünde yapılan kanun yolu incelemesi temyizdir ve direnme hükmünün temyizi kabil olup olmadığı temyiz kanun yoluna ilişkin hükümler çerçevesinde belirlenmelidir.

Bu bağlamda Sayın Çoğunluğun kabul ettiği; "istinaf kanun yolu denetiminden geçen bir dava dosyası söz konusu olduğunda; direnme hükmünün İlk Derece Mahkemesi tarafından verildiği durumlarda miktar bakımından temyiz sınırının HMK 341. maddesine, direnme hükmünün Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verildiği durumlarda ise miktar bakımından temyiz sınırının HMK 362. maddesine göre belirlenmesi" yönündeki yaklaşım HMK'nın kanun yollarına ilişkin öngördüğü sistematiğe ve Kanun'da yer alan hükümlerin lafzına uygun düşmemektedir.

Somut olayda İlk Derece Mahkemesinin direnme hükmü 100.000,00 TL manevi tazminata ilişkindir. Anılan hükmün verildiği tarih (27.10.2023) itibarıyla HMK 362. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (a) bendi uyarınca temyiz edilebilirlik sınırı yeniden değerleme oranlarına göre hesaplandığında 238.730,00 TL'dir.

Buna göre İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm miktar itibarıyla kesin olup temyiz isteminin miktar bakımından reddi gerekmektedir (aynı yöndeki bir HGK kararı için bkz. 29.10.2022 tarihli ve 2020/2-364 Esas, 2022/1618 Karar sayılı karar).

Sonuç olarak eldeki davada Sayın Çoğunluğun, temyiz talebi bakımından ön sorun bulunmadığı yönündeki değerlendirmesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/7046, Karar No: 2019/7664, Tarih: 26.02.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/7046 E.  ,  2019/7664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, özel hayatın gizliliğini ihlal

HÜKÜM : Çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet, özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılması

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan mağdure vekilinin 21.06.2013 tarihli temyiz dilekçesiyle, suça sürüklenen çocuk müdafisinin ise 14.06.2013 günlü süre tutum ve 09.07.2013 tarihli temyiz dilekçeleriyle suça sürüklenen çocuk hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararını da temyiz etmelerine rağmen, tebliğnamede bu hüküm yönünden görüş bildirilmediği anlaşıldığından, ek tebliğname düzenlenmek suretiyle anılan noksanlığın tamamlanmasından sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10819, Karar No: 2025/490, Tarih: 13.01.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/10819 E.  ,  2025/490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/209 Esas, 2024/8 Karar

VASİ ADAYI : ...

KISITLI ADAYI : ...

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Iğdır Sulh Hukuk Mahkemesinin 25.11.2022 Tarihli ve 2021/1525 Esas, 2022/1511 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının adresinin ... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Büyükçekmece 7. Sulh Hukuk Mahkemesinin 04.09.2024 Tarihli ve 2024/209 Esas, 2024/8 Karar Sayılı Kararı

Vasi adayının dava açarken kısıtlı adayının Iğdır İlinde yaşadığını beyan ettiği, geçici olarak bir süreliğine Büyükçekmece İlçesinde oturmak amacıyla gittiği, yapılan kolluk araştırmalarında kısıtlı adayının yargı çevresi içinde ikamet etmediğinin tespit edildiği, gerek dava açılırken gerekse de yargılama sürecinde ikamet adresinin Iğdır İli olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık ,4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı kanun) 405 inci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamına ve yapılan kolluk araştırmasına göre kısıtlı adayının dava tarihindeki yerleşim yeri adresinin Merkez/Iğdır olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Iğdır Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Iğdır Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

13.01.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3200, Karar No: 2012/5433, Tarih: 14.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/3200 E.  ,  2012/5433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu raporunda münavebeye alınan patlıcan, taze fasulye, buğday ve samanın sulu tarlada 2011 yılına ilişkin dekar başına ortalama verim ve üretim gideri (ayrıntılı olarak) ile kg. başına toptan satış fiyatının Karaman Gıda, Tarım ve Hayvancılık İl Müdürlüğünden istenilerek dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1786, Karar No: 2024/2677, Tarih: 19.02.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/1786 E.  ,  2024/2677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/3753 E., 2023/3988 K.

KARAR : Davacının istinaf başvurusunun esastan reddi, davalının istinaf başvurusunun kesinlikten reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 30. ... Mahkemesi

SAYISI : 2022/435 E., 2023/486 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Kaldırma kararı sonrasında İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, davalı vekilinin istinaf başvurusunun İlk Derece Mahkemesi kararının miktar itibarıyla kesin olması nedeniyle reddine; davacı vekilinin istinaf başvurusunun ise esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 ... Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi raporunda bahsi geçen ve hesaplamalara dayanak teşkil ettikleri anlaşılan ... sözleşmesi, ücret bordroları, vardiya çizelgelerinin de yer aldığı işyeri kayıtlarının dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda bulunmadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

19.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4268, Karar No: 2017/6927, Tarih: 30.11.2017

**1. Hukuk Dairesi         2015/4268 E.  ,  2017/6927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar bir kısım davalılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... 'nun raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmaza el atmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Davacılar, paydaşı oldukları 109 ada 1 ve 113 ada 2 parsel sayılı taşınmazlardan 109 ada 1 parsel sayılı taşınmazın davalılar ...,, 113 ada 2 parsel sayılı taşınmazın da davalı ... tarafından kullandığını ileri sürerek davalıların müdahalesinin önlenmesine karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, duruşmalara katılmamış, her hangi bir savunma da getirmemişlerdir.

Mahkemece, el atma olgusunun sabit olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalılar ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, dava konusu 109 ada 1 parsel sayılı taşınmazda davacı ... hariç diğer davacıların, 113 ada 2 parsel sayılı taşınmazda ise davacıların tamamının paydaş oldukları, 12.06.2012 tanzim tarihli bilirkişi raporundan 109 ada 1 parsel sayılı taşınmazda A harfi ile gösterilen 58850 m2lik kısmı ile 113 ada 2 parsel sayılı taşınmazda B harfi ile gösterilen 57830 m2lik bölümüne el atıldığının saptandığı, davalıların dava konusu taşınmazlarda kayıttan ve mülkiyetten kaynaklı bir hakkının bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, el atma olgusu haksız bir eylem olup, Türk Medeni Kanununun 683. maddesi hükmünden kaynaklanan el atmanın önlenmesi davalarının haksız fiil kimin tarafından gerçekleştirilmiş ise, ona karşı açılacağı, başka bir ifade ile husumetin 6100 sayılı HMK. nun 50. maddesi hükmü uyarınca eylemi yapan kişiye yöneltilmesi gerekeceği tartışmasızdır. Başka bir deyişle, davanın haksız eyleme sebebiyet veren kişi ya da kişilere karşı açılması zorunludur.

Öte yandan, davacı taraf dava dilekçesinde tanık deliline dayanmış, ancak isimlerini bildirmemiştir. 6100 sayılı HMK'nun 190. maddesi ile 4721 sayılı TMK'nun 6. maddesi uyarınca herkes iddiasını ispatla mükelleftir. Bir başka ifade ile dava konusu taşınmazlara davalılar tarafından el atıldığı hususunun davacılar tarafından ispatlanması gerekmektedir.

Hâl böyle olunca, 6100 sayılı HMK'nun 140/5. maddesi gereğince davacılar vekiline tanık isimlerini bildirmesi için süre verilmesi, bildirdiği takdirde mahallinde yeniden keşif yapılarak tanıklara, dava konusu taşınmazlarda kim ya da kimler tarafından ne şekilde tasarruf edildiğinin sorulması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken mahalli bilirkişi sıfatıyla keşif mahallinde re'sen dinlenilen kişilerin beyanlarına itibar edilerek eksik araştırma ile yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Kabule göre de; 12.06.2012 tanzim tarihli fen raporuna göre çekişmeli 109 ada 1 parsel sayılı taşınmazın davalı ... ve kardeşleri, 113 ada 2 parsel sayılı taşınmazın da davalı ... tarafından kullanıldığı bildirildiği halde bu tespite aykırı olarak hüküm kurulması da isabetsizdir.

Bir kısım davalıların temyiz itirazı açıklanan nedenden ötürü yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 30/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4107, Karar No: 2017/10607, Tarih: 14.12.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/4107 E.  ,  2017/10607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar ve davalı vekilleri tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, dava dilekçesinde; müvekkillerinin 01/06/2009 başlangıç tarihli kira sözleşmesi ile dava konusu olan anataşınmazda kiracı olarak ikamet ettiklerini, apartmanın pis su gideri şebekesinde meydana gelen taşma sonucunda pis suyun müvekkilinin bulunduğu konutu bastığını, bu olay nedeniyle müvekkilinin ev eşyalarının zarar gördüğünü, bu olay nedeniyle müvekkillerinin üzüntüden rahatsızlandıklarını, uzun süre tedavi gördüklerini, evdeki maddi hasarların tespiti amacıyla keşif yapıldığını ve bilirkişi raporu alındığını, bu raporda maddi zararların 5.175,00.-TL ve kusurun tamamının yöneticiliğe ait olduğunun tespit edildiğini, belirtilen nedenlerle maddi zararın tespiti ile 5.175,00.-TL kısmî maddi zarar, 824,00.-TL tespit gideri ve 65.-TL ihtarname giderinin ve ayrıca her bir davacı için ayrı ayrı 10.000,00.-TL'den toplam 20.000,00.-TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline, yargılama giderlerinin ve vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.Mahkemece; 634 sayılı KMK'nın 4/b maddesinde; "Her kat malikinin kendi bölümü dışındaki kanalizasyon tesisleri ve çöp kanalları ile kalorifer, su, havagazı ve elektrik tesisleri, telefon, radyo ve televizyon için ortak şebeke ve antenler, sıcak ve soğuk hava tesisleri," şeklinde düzenleme olup, kanalizasyon sisteminin taşınmazın ortak yerlerinden sayıldığı, dava konusu taşınmazda oluşan zararın, ana taşınmazın pis su gider borusunun deşarj edildiği rögardaki borunun ucuna çekwalf sisteminin konulmamasından meydana geldiği, yani apartmanın ortak alanındaki bir eksiklikten dolayı hasarın oluştuğu, davacı tarafın davalı apartman yönetimine ihtarname göndererek zararının giderilmesini talep ettiği, bu talebin davalı yönetimce reddedildiği, apartmanın ortak yerlerinden olan kanalizasyondan meydana gelen hasarlardan kat maliklerinin arsa payı oranında sorumlu olacakları kanaatiyle maddi tazminat yönünden açılan davanın kabulü gerektiği; manevi tazminatın, bozulan manevi dengenin yerine gelmesi için kanunun ön gördüğü telafi şekli olup, amacının olaydan duyulan acı, ızdırap, elem ve kızgınlığı kısmen olsun dindirmek, olayı unutturacak tekrar normal hayata dönüşü sağlamak olduğu, bir ceza olmadığı gibi mamelek hukukuna ilişkin bir zararın giderilmesini de amaç edinmediği, sayılan bu ana özelikleri ile de manevi tazminatın bir taraf için zenginleşme, diğer taraf için de fakirleşme aracı olarak görülemeyeceği, manevi tazminatın miktarının belirlenmesinde, eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur durumu, sıfatı, işgal ettiği makam, diğer sosyal ve ekonomik durumlarının dikkate alınması gerektiği gerekçesi ile davacı tarafın, pis su gideri şebekesindeki arıza nedeniyle taşınmazına dolan kanalizasyon suları nedeniyle sıkıntı yaşadığı, elem ve acı çektiği gerekçesi ile manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne ve maddi tazminat yönünden açılan davanın kabulüne karar verilmiş hüküm davacılar ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir

. Açılan dava, davacıların kiracı olarak ikamet ettikleri taşınmazda pis suyun taşması ve taşınmazda hasar meydana getirmesi nedeniyle hasar bedelinin (maddi zararın) davalılardan tahsili ile manevi tazminat istemine ilişkindir.

1-Davalı ... vekilinin temyiz istemi yönünden; davalı vekilinin, Uyap sistemi üzerinden temyiz dilekçesinin gönderildiği ve temyiz harcının yatırıldığı tarih 05.06.2015 olup, 14.05.2015 gerekçeli karar tebliğ tarihine göre temyiz süresi geçmiş olmakla, temyiz süresi içerisinde temyiz dilekçesi ibraz edilip süresi içerisinde harcı yatırılmadığından, davalı vekilinin temyiz dilekçesinin süre yönünden REDDİNE temyiz harcının istek halinde iadesine,

2-Davacılar vekilinin temyiz istemi yönünden; davacılar vekilince yalnızca manevi tazminata ilişkin verilen hüküm yönünden temyiz isteminde bulunulmuş olup; manevi tazminatın zenginleşme aracı olmadığı, manevi tazminat hakkında hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesinin amaçlanması, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şeklinin de gözönünde tutulması suretiyle hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılması gerektiği göz önünde bulundurularak davalıların sorumlu olduğu miktar tespit edilerek hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, bu bağlamda her iki davacı için takdir olunan manevi tazminatın düşük olduğu yönündeki yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının istek halinde iadesine 14/12/2017 günü oy birliği ile karar verildi.