muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6669, Karar No: 2024/663, Tarih: 18.01.2024

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonucunda; hükme esas alınan bilirkişi raporunda münavebeye alınan ürünlere ait verilerin, dosya kapsamında yer alan 2019 yılı Çorum İl Tarım ve Orman Müdürlüğü resmî verilerine göre denetlenerek, davalı vekilinin ilk kararı istinaf etmediği de gözetilmek suretiyle sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle hüküm kurulması, kabule göre de tespit edilen kamulaştırma bedelinin mahkemenin ilk kararıyla tespit edilen bedelden az olduğu ve bedelin ilk kararla ödenmesine hükmedildiği gözetilmeksizin, tespit edilen kamulaştırma bedeline ilk karar tarihine kadar faiz uygulanması gerekirken, tüm bedele infazda tereddüt oluşturacak şekilde karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesinin doğru görülmediği gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile bu bedelin davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak tapudan terkinine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; Çorum İl Tarım ve Orman Müdürlüğünün il verileri ile merkez ilçe verileri arasında farklılıklar olduğunu, aradaki bu farklılıklar nedeniyle dava konusu taşınmazın metrekare birim bedelinin yüksek belirlendiğini, kamulaştırma bedeli hesaplanırken il verilerinin kullanılması gerektiğini ileri sürmüştür.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; kapitalizasyon faiz oranının daha düşük oranda alınmasını, objektif değer artışının en az %100 oranında uygulanması gerektiğini, kamulaştırmadan arta kalan 116 ada 129 parsel sayılı taşınmazda bulunan 6 dönümlük arazi içerisinde yaklaşık 2-3 dönümü kaplayan üç adet büyük kayanın olduğunu, arta kalan bu yerde ekonomik olarak tarım yapılmasının mümkün olmadığını ve farklı bir amaç ile kullanılamaması nedeniyle değerinin azaldığını, ancak bu hususun dikkate alınmadığını, bozma sonrası hükme esas alınan bilirkişi raporunda 390.806,06 TL kamulaştırma bedeli hesaplandığı halde, Mahkemece 219.149,43 TL bedele hükmedilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı idare ile davalı tapu maliki arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı idare ile davalı tapu maliki arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası, 11 inci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkan bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

18.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26578, Karar No: 2013/29513, Tarih: 10.09.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/26578 E.  ,  2013/29513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Olaydan sonra alınan mağdur beyanı ve bu beyanla uyumlu doktor raporu içeriğine göre mağdurun kovuşturma aşamasında dinlenilmemiş olması sonuca etkili görülmediğinden tebliğnamenin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 10.09.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18581, Karar No: 2014/1657, Tarih: 30.01.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/18581 E.  ,  2014/1657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Yerel mahkemece yukarıda tarih ve numarası verilen karar, Dairemizin 23.11.2012 tarih ve 2010/14587 E, 2012/19052 K. sayılı bozma ilamına karşı direnmeye ve davanın reddine ilişkindir.

Kararın açıklanan bu nitelemesine göre, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 15. maddesi uyarınca, temyiz incelemesini ve bu aşamada dile getirilen davadan ve temyizden feragat beyanı incelemekle görevli Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıdaki açıklanan nedenlerle, dava dosyasının Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'na sunulmak üzere Hukuk Genel Kurulu Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 30.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7159, Karar No: 2014/12906, Tarih: 27.05.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/7159 E.  ,  2014/12906 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Adana 1. İş Mahkemesi

Tarihi :21.01.2014

No :2011/230-2014/11

Dava, ölüm aylığının kesilmesi yönündeki Kurum işleminin iptali ile aylığın yeniden bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hakkında verilen boşanma kararı 16.09.2009 tarihinde kesinleşen davacıya, 13.04.2005 tarihinde yaşamını yitiren sigortalı babası üzerinden 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu hükümlerine göre hak sahibi kız çocuğu sıfatıyla bağlanan ölüm aylığının, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığının belirlendiği gerekçesiyle davalı Kurumca 01.10.2009 tarihi itibarıyla kesilerek, 01.10.2009 – 23.01.2011 döneminde yersiz ödendiği ileri sürülen aylıklar yönünden borç tahakkuk ettirildiği anlaşılmaktadır.

506, 1479, 2925, 2926, 5434 sayılı Kanunlarda yer almamakla birlikte ilk kez 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun “Gelir ve aylık bağlanmayacak haller” başlığını taşıyan 56. maddesinin ikinci (son) fıkrasında düzenlenen davanın yasal dayanağı niteliğindeki norm 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe girmiş, fıkrada “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96'ncı madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiş olup, hükmün Anayasa'ya aykırı olduğu gerekçesiyle iptali istemiyle yapılan başvurunun, Anayasa Mahkemesi'nin 15.12.2011 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 28.04.2011 gün ve 2009/86 Esas - 2011/70 Karar sayılı kararı ile reddedildiği, dolayısıyla iptal edilmeyen fıkranın yürürlükte olduğu belirgindir.

Anılan maddeye dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, özellikle Anayasa'nın 20., 5510 sayılı Kanunun 59., 100., 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanunun 28., 45., 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 3., 45 – 53., 4857 sayılı İş Kanununun 32., 01.10.2011 günü yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 6., 24 – 33., 189., 190., 191., 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 6., 19., 20., maddeleri ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak; muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanılan eş 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta ise adına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı, talep konusu dönemde boşanan eşlerin kayıtlı oldukları yerde görev yapmış/yapmakta olan, mahalle/köy muhtar ve azalarından kanaat edinmeye yetecek kadarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu yasal düzenleme ve açıklamalar ışığı altında, Mahkemece yapılacak iş; Kurum işleminin dayanağı raporda, boşanılan eş ve davacının denetim esnasında aynı adreste bulundukları, ifadelerinin alındığı, buna ilişkin iki adet ifade tutanağının tanzim olunduğu belirtilmekle, rapor eki bu tutanaklar Kurumdan celbedilmeli ve değerlendirilmeli, Nüfus Müdürlüğünden bildirilen boşanılan eşin Yurt Mahallesi adresinde yapılan zabıta araştırması sonuçları ile Hakkıbey Köyü'nde ikamet etmediğine ilişkin 23.01.2011 tarihli emniyet araştırması sonuçları değerlendirilmeli, 16.09.2009 tarihinde kesinleşen boşanma kararı, 10.06.2010 tarihinde Kuruma yapılan ihbar, 18.08.2010, 07.09.2010 ve 13.04.2011 tarihlerinde hakaret ve tehdit nedeniyle davacı tarafından boşanılan eşin savcılık ve karakola şikayet edilmesi, davacının 04.04.2010 tarihli apartman karar defterini boşandığı eşinin soyadını kullanmak suretiyle B..Ü.. olarak imzaladığı hususları ile A.. GSM operatörü tarafından bildirilen boşanılan eş adresi ve davacının 27.04.2011 tarihinde beyan ettiği G.. Mah. adresi gözetilmeli, Nüfus Müdürlüğünden adres hareketleri tarihleri ile birlikte istenilmeli, boşanan eşlerin elektrik, su, doğalgaz ve telefon abonelik kayıtları dava konusu dönem dikkate alınmak suretiyle celbedilmeli, yine davacı ve boşanılan eşin medula sisteminde kayıtlı adresleri araştırılmalı, ilgili mahalle muhtar ve azalarından yeteri kadarının bilgi ve görgüsüne başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8264, Karar No: 2019/3574, Tarih: 20.02.2019

**18. Ceza Dairesi         2018/8264 E.  ,  2019/3574 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Ankara Batı Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 06/09/2018 tarihli ve 2018/28215 soruşturma, 2018/17658 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Ankara Batı 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 24/09/2018 tarihli ve 2018/3972 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında; “5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar nazara alındığında,

Dosya kapsamına göre, müştekiye karşı şüpheli tarafından hakaret edildiği iddiasıyla başlatılan soruşturma kapsamında, şüpheli hakkında delil yetersizliği gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de; müşteki tarafından sunulan ve atılı suça konu ses kayıtlarını içerdiği iddia edilen CD üzerinde inceleme yaptırılarak çözüm tutanağı hazırlanmaksızın, eksik soruşturma ile verilen karara yönelik itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Hukuksal Değerlendirme:

CMK'nın 160. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar." 2. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." 170. maddesinin 2. fıkrasında, “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler." 172. maddesinin 1. fıkrasında, “Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir.” hükümleri düzenlenmiştir.

Aynı Kanun'un 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten sonraki “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173. maddesinde ise;

“(3) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, O Yer Cumhuriyet Başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.” hükümleri yer almaktadır.

Soruşturma evresinin asıl yetkilisi olan Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez ceza yargılamasının temel amacı olan maddi gerçeğin ortaya çıkarılması için soruşturmaya başlayacaktır.

Bir fiilin işlendiği haberinin alınması üzerine, suçu takibe yetkili makamlar tarafından derhal hazırlık soruşturmasına başlanmasını ifade eden ilkeye "araştırma mecburiyeti ilkesi"; hazırlık soruşturmasının neticesinde fiilin takibini gerektirecek hususlarda fiilin ve failin belli olması, yeterli emareler teşkil edecek vakıaların bulunması, başka bir ifade ile, şüphelerin ciddi olduğunun tespit edilmesi ve dava şartlarının gerçekleşmiş olması durumunda, yetkili makam tarafından kamu davasının açılmasını ifade eden ilkeye ise "kamu davasını açma mecburiyeti ilkesi" denilmektedir.

Diğer taraftan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin (AİHS) 13. maddesi uyarınca da, temel hak ve özgürlükleri ihlal edilen kimselere etkili bir başvuru yapma hakkı tanınması zorunlu olup, anılan hükmün uygulanmasına ilişkin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi (AİHM) kararlarında, (Örn: Vilko E. - Finlandiya kararı 2007; Sürmeli - Almanya kararı 2006) etkili başvuru yolunun hem teoride, hem pratikte erişilebilir, yeterli ve etkili olması gerektiği belirtilmektedir.

İncelenen dosyada, müşteki tarafından sunulan suça konu ses kayıtlarını içerdiği iddia edilen CD incelenmeden delil yetersizliği gerekçesiyle takipsizlik kararı verildiği görülmektedir.

Bu nedenle itiraz merciince soruşturmanın eksik yapılmış olduğu gözetilerek, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Şüpheli ... hakkındaki Ankara Batı 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 24/09/2018 tarihli ve 2018/3972 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Aynı Kanun maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Yüksek Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 20/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2598, Karar No: 2013/3487, Tarih: 30.05.2013

**15. Hukuk Dairesi         2013/2598 E.  ,  2013/3487 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 1.969 metre kumaşın dikilmek üzere davalıya teslim edilmiş olmasına karşın iş yapılmadığı gibi, kumaşın da iade edilmediği ileri sürülerek kumaşın iadesi; olmadığı takdirde 21.777,12 TL bedelinin davalıdan alınarak davacıya verilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ve verilen karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, müvekkilinin dikilmek üzere 19.05.2008 tarihli iki sevk irsaliyesi ile toplam 1.969 metre kumaşın davalı şirkete teslim olunduğunu; ancak, dikim işlemi yapılmadığı gibi, kumaşların da iade edilmediğini ileri sürerek, olanaklı ise kumaşların aynen iadesine; değilse, bedeli olan 21.777,12 TL alacağın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili ise, kumaşın davalıya teslim olunmadığını, sevk irsaliyelerinde kumaşın teslim alındığına ilişkin davalı yetkilisinin imzasının bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Yanlar arasında yazılı sözleşmenin yapılmadığı tarafların da kabulündedir. Davalı tarafın savunması değerlendirildiğinde; davacı tarafından, varlığı ileri sürülen ve eser sözleşmesi niteliğindeki akdî ilişkinin inkâr edildiği sonucuna varılmaktadır. Yanlar arasında yapıldığı ileri sürülen eser sözleşmesinin davacı tarafından yazılı delil ile olmadığı takdirde kesin delil sayılan karşı tarafa önerilen yemin delili ile kanıtlanması gerekir ise de; davada kumaşların teslimine ilişkin sevk irsaliyelerinin bizzat davalı şirketin temsilcisi olan Tony Vuçiadis tarafından el yazısı ile doldurulduğu ileri sürülmüş olduğuna göre; şirketin adı geçen temsilcisi tarafından sevk irsaliyelerinin yazıldığının mahkemece belirlenmiş olması halinde bu belgeler, 6100 Sayılı HMK’nın 202. maddesi hükmü gereğince, “delil başlangıcı” niteliğinde olabileceğinden, davacının eser sözleşmesi niteliğindeki akdî ilişkinin varlığını ve bu ilişkiyi kanıtladıktan sonra da “maddi olay" niteliğinde olduğundan kumaşların davalıya teslimini de tanık delili ile kanıtlama hakkı doğmuş olur. Bu yasal nedenle; mahkemece, öncelikle sevk irsaliyelerini yazdığı ileri sürülen şirket temsilcisi ...’e HMK’nın 169-175 maddeleri hükümleri uyarınca, sevk irsaliyelerindeki yazıların kendisi tarafından yazılıp yazılmadığının belirlenebilmesi için isticvap davetiyesi gönderilmesi ve davete

uyulduğunda irsaliyelerdeki yazıların kendisine yazdırılması ile birlikte başka kurum ve kuruluşlarda resmi işlemlerde kullanılan el yazısının bulunduğu belgeler mevcut ise getirtilerek uzman bilirkişiye ya da bilirkişi kuruluna inceleme yaptırılması; sevk irsaliyelerindeki yazıların davalı şirket temsilcisine ait olduğunun saptanması durumunda veya davete uymaması halinde bu belgelerin yazılı delil başlangıcı olduğunun kabulü ile davacının ve davalının gösterdiği tanıkların bilgilerinin alınması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan usul ile yanlar arasındaki akdî ilişkinin varlığının kanıtlanamaması durumunda ise; davacı, “yasal delil” kapsamında yemin deliline dayanmış bulunduğundan varlığı ileri sürülen akdî ilişkinin kanıtlanmasına yönelik olarak davalıya “yemin önerme” hakkının bulunduğunun davacı tarafa hatırlatılması ve yemin önerilmesi halinde yeminle ilgili yargısal işlemin tamamlanması ile varılacak sonuca göre akdî ilişkinin kanıtlanmış olduğunun kabulü halinde de yine kumaşların teslimine ilişkin taraf delillerinin toplanması ve varılacak sonuca göre yanlar arasındaki uyuşmazlığın sonuçlandırılması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan hususlar gözetilmeden mahkemece davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış ve hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeplerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 30.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.