muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/10143, Karar No: 2009/8976, Tarih: 26.10.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/10143 E.  ,  2009/8976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporları hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Bilirkişi kurullarının somut emsal olarak dava konusu taşınmazla karşılaştırdıkları parsel, şehrin ticari faaliyetinin yoğun olduğu bölgesinde yer alan ve 29,36 m2’lik kargir bir dükkan olan taşınmaz iken dava konusu taşınmaz merkezden uzakta bir bölgededir. Somut emsalin bulunduğu yer ve cinsi dikkate alındığında, satış işleminin zeminden çok üzerinde yer alan ticari işletmeye yönelik olduğu sonucuna ulaşılır. Emsal taşınmaz üzerindeki yapının, değeri hesaplanıp satış bedelinden düşülerek zemine isabet eden bedel bulunmaya çalışılmış ise de, bu hesaplamada ticari işletmenin değerinin yer almadığı ve esasen böyle bir hesaplamanın objektif olarak yapılamayacağı kuşkusuz olduğundan, bu tür bir emsalin gerçek zemin değerine de ulaşılamayacaktır. Bu sebeple bilirkişi kurullarının emsal seçimini isabetli yaptıklarından sözedilemez. Emsalin özel amaçlı olmayan, özel nitelikleri bulunmayan taşınmaz satışlarından seçilmesi gerekir.

Bu hususlar dikkate alınmadan düzenlenen bilirkişi raporlarına göre hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.10.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27294, Karar No: 2015/2493, Tarih: 17.02.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/27294 E.  ,  2015/2493 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, hizmet ve prime esas kazanç (ücret) tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerekçelere göre, davalı Kurum vekilinin, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın niteliği gereği, çalışma olgusu her türlü delille ispatlanabilmesine karşın, ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Hukuk Genel Kurulu'nun 2005/21-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 288. maddesindeki (Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 200. maddesi) yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır. 506 sayılı Kanunun 78. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı, HUMK'nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira, 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile, ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanacaktır. İncelenen dosyada prime esas kazancın asgari ücretin üstünde olduğuna ilişkin usulüne uygun yazılı delil mevcut olmamasına karşın, asgari ücretin üzerinde ücretle çalıştığının tespitine karar verilmesi, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu aykırılığın düzeltilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanmakta olan mülga 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 438’inci maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hüküm fıkrasının birinci bendinin tamamen silinerek, yerine; “Davanın kısmen kabulü ile davacının 01.09.2006 ile 28.11.2009 tarihleri arasında asgari ücretle davalı yanında hizmet akdi ile çalıştığının tespitine,” sözcük ve tarihlerinin yazılmasına, dördüncü bendin devamına; “1.500,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak kendisini vekil ile temsil ettiren davalı Kuruma verilmesine,” sözcük ve rakamlarının yazılmasına, yargılama giderinin düzenlendiği beşinci bendde yer alan, “(davalı SGK'nın harçlar hariç 379,00 TL ile sorumluluğuna)” sözcük ve rakamlarının silinerek, yerine; “(davalı SGK'nın kısmen kabul nedeniyle harçlar hariç 189,50 TL ile sorumluluğuna)” sözcük ve rakamlarının yazılmasına, kısa kararın da bu şekilde düzeltilmesine ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6544, Karar No: 2019/5393, Tarih: 17.09.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/6544 E.  ,  2019/5393 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1)Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20. ve 21. Maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2)Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zafla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebilgat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

Gerekçeli kararın davalılardan ..., ..., ..., ..., ... ve ...'a doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu anlaşılmıştır.

Yukarıda açıklamalar ışığında, gerekçeli kararın usulsüz olarak tebliğ edilen adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 17/09/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17003, Karar No: 2012/20335, Tarih: 19.11.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/17003 E.  ,  2012/20335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, iş kazası sonucu %56 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan davacının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Yerel mahkeme, davacının maddi zararının SGK tarafından karşılanması nedeniyle maddi tazminat talebinin reddine, manevi tazminat talebinin ise kısmen kabulü ile 15.000.00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 21/08/2001 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar vermiştir.

İş kazası nedeniyle hükmedilecek maddi ve manevi tazminatın miktarını doğrudan etkilemesi nedeniyle, işçide oluşan meslekte güç kayıp oranının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin kesin olarak saptanması gerekir.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 95. maddesidir. Anılan maddeye göre "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usûl ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usûlüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir. Usûlüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usûlüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurumun birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir.Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşleri Yönetmeliğinin Geçici 1. maddesinde; bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce çalışma gücü kaybı, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malullüğü, harp malullüğü sonucu meslekte kazanma gücü kaybı ile erken yaşlanma durumlarının tespiti talebinde bulunan sigortalılar ve hak sahipleri için, yürürlükten kaldırılan ilgili sosyal güvenlik mevzuatının 5510 sayılı Yasaya aykırı olmayan hükümlerinin uygulanacağı, 5. maddesinde sigortalı ve hak sahiplerinin çalışma gücü oranlarının a) Sağlık Bakanlığı eğitim ve araştırma hastaneleri, b) Devlet Üniversitesi, c) Türk Silahlı Kuvvetlerine bağlı asker hastaneleri, ç) sigortalıların ikamet ettikleri illerde (a), (b), (c) bentlerinde belirtilen hastanelerin bulunmaması durumunda Sağlık Bakanlığı tam teşekküllü hastanelerin yetkili olduğu, bildirilmiş, Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 56. maddesinde ise Kurum Sağlık Kurulunca verilen karara karşı yapılan itirazların Yüksek Sağlık Kululunca inceleneceği bildirilmiştir.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Adli Tıp 3. İhtisas Kurulundan alınacak rapor ile Yüksek Sağlık Kurulu Kararı arasında sürekli iş göremezlik oranına yönelik görüş ayrılığı bulunduğu takdirde çelişkinin giderilmesi için dosyanın Adli Tıp Genel Kuruluna gönderilerek çıkacak sonuca göre karar verilmesi gerekir.

Somut olayda, davacının 21/08/2001 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucunda yaralandığı, olayın kurum tarafından iş kazası kabul edilip SSK Tedavi Hizmetleri ve Maluliyet Daire Başkanlığınca ve Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca davacıdaki sürekli iş göremezlik oranının %56 olarak belirlenmesi üzerine davacıya gelir bağlandığı, davacıda oluşan sürekli iş göremezlik oranına davalı vekilince itiraz edilerek Adli Tıp Kurumundan maluliyet oranına ilişkin rapor alınması talep edilmiş ise de böylece iş kazası sonucu davacıda oluşan meslekte güç kayıp oranının kesin olarak saptanmadığı anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş; davacının maluliyet oranına davalı tarafın itirazı gözönüne alınarak öncelikle Adli Tıp 3.İhtisas Kurulundan rapor alarak davacının sürekli iş göremezlik oranını belirlemek ,Adli Tıp 3. İhtisas Kurulundan alınacak rapor ile Yüksek Sağlık Kurulu kararı arasında sürekli iş göremezlik oranına yönelik görüş ayrılığı bulunduğu takdirde çelişkinin giderilmesi için dosyanın Adli Tıp Genel Kurulundan davacıda iş kazası sonucu oluşan sürekli iş göremezlik oranını belirleyen karar almak ve kesinleşen maluliyet oranına göre maddi tazminat hesabı yaptırmak ve manevi tazminata karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın, davacıda oluşan sürekli iş göremezlik oranı kesin olarak belirlenmeden karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, sair hususlar incelenmeksizin davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre,tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 19/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11170, Karar No: 2013/15342, Tarih: 12.11.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/11170 E.  ,  2013/15342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu tarafından münavebeye alınan buğday, saman, mısır (2.ürün) ve pamuğun, sulu ve kuru şartlarda 2012 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verimine, üretim giderlerine (tüm harcama kalemlerini açıklayan) ve kilogram başına toptan satış fiyatlarına ait veri cetvelinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5514, Karar No: 2008/5824, Tarih: 07.10.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/5514 E.  ,  2008/5824 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı-k.davacı ... vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı-k.davalı vekili avukat ... ile davalı-k.davacı vekili avukat ... Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R –

Davacı yüklenici şirket tarafından açılan asıl davada; sözleşmenin davalı arsa sahibi tarafından haksız olarak feshedildiğinin, sözleşmenin halen geçerli olduğunun tesbiti ile 21.06.2005 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesinin ifasına karar verilmesi talep edilmiştir.

Davalı arsa sahibi açılan davanın reddini savunmuş, birleştirilen davasında ise sözleşmenin feshine karar verilmesini istemiş, mahkemece asıl davanın kabulü ile taraflar arasında akdedilen 21.06.2005 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesinin feshine yönelik işlemin geçersizliğine sözleşmenin devam ettiğinin tesbitine, arsa sahibi tarafından açılan ve birleştirilen davanın ise reddine karar verilmiş, karar davalı ve karşı davacı arsa sahibi tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında düzenlenen 21.06.2005 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesine göre mülkiyeti davalıya ait olan 127 ve 128 parseller ile 2066 ada, 1, 2065 ada 1 parseller üzerine toplam 109 adet konut yapılacak, vaziyet planına göre 30 adet konut arsa sahibine, 78 adet konut yüklenici şirtete ait olacak 1 adet konut ise sosyal tesis binası ve hizmetli lojmanı olarak yapılıp site yönetimine devredilecektir. Yapılacak inşaatın bilcümle projeleri yüklenici tarafından hazırlanacak ve tasdik ettirilerek inşaat ruhsatı alınacak, müteahhit bu hisselerin içinde bulunduğu imar parselleri için ... Belediyesinden aldığı imar durumlarına ve imar yönetmelikleri esaslarına göre projeleri hazırlayarak inşaat ruhsatı alacaktır.

Sözleşmede arsalar üzerine yapılan toplam 109 adet bağımsız bölüm yapılacağı yazılı iken, ... Belediye Başkanlığının cevabı yazısına göre 1/1000 ölçekli uygulama imar planına göre ayrık nizam 2. kat 1. zon konut (500 m2’ye bir bağımsız bölüm yapılacak) imarlı olup toplam 65 adet bağımsız bölüm yapılabilmektedir. Sözleşme tarihinden sonra imar plan değişikliği söz konusu olmayıp 02.06.1998 tarihli pafta halen geçerlidir. Davacı yüklenici sözleşme şartlarının hazırlanması sırasında davalı tarafın sözleşmeye konu arsaların imar durumları konusunda hatalı bilgi verdiğini bu nedenle bağımsız bölüm sayısının hatalı olarak 109 adet belirtildiğini ileri sürmüş ise de bu iddiasına itibar edilmesi mümkün görülmemiştir. Yüklenici şirketin müdebbir bir tacir olarak sözleşme yapmadan önce ilgili belediyeye başvurarak imar durumunu öğrenmesi taşınmazlar üzerine kaç adet bağımsız bölüm yapılacağını belirleyerek buna göre sözleşme akdetmesi gerekir. Bu konuda davalı arsa sahibine bir kusur izafesi söz konusu olamaz. Değişecek imar durumuna göre fazla bağımsız bölüm yapılacağı taahhüdünde bulunularak arsa sahibi ile sözleşme yapan davacı yüklenici kusurlu olup taahhüt edilen miktarda bağımsız bölüm yapılamadığından arsa sahibinin güvenini kaybetmiş sözleşmenin 5. maddesinde inşaat ruhsatının sözleşme anındaki imar durumuna göre 2 ay içerisinde alınacağı hükmüne rağmen ve arsa sahibi tarafından keşide edilen 23.08.2005 tarihli ihtarla verilen süre içinde dahi imar durumunu belediyeden resmen alıp projeleri onaylatmayarak ve inşaat ruhsatını almayarak temerrüde düşmüştür. Bu nedenle yüklenici şirket tarafından açılan asıl davanın reddi ile arsa sahibi tarafından açılan ve birleştirilen davanın kabulüne, yanlar arasındaki sözleşmenin feshine karar verilmek üzere yerel mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalı ve karşı davacı arsa sahibi yararına BOZULMASINA, 550,00 YTL duruşma vekalet ücretinin davacı ve karşı davalı yükleniciden alınarak, davalı ve karşı davacı arsa sahibine ödenmesine, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı-k.davacı ...’a geri verilmesine, 07.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/394, Karar No: 2019/8496, Tarih: 25.09.2019

**17. Hukuk Dairesi         2017/394 E.  ,  2019/8496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı ...A.Ş davalılardan ... ile aralarında akdedilen 22.05.2013 tarihli Genel Kredi Sözleşmesi uyarınca kullandırılan kredinin geri ödenmemesi nedeniyle alacaklı olduğunu ve Adana 7.İcra Müdürlüğünün 2015/9034 sayılı dosya ile genel haciz yolu ile takip başlattığını, 25.08.2015 tarihli haciz tutanağı ile haczi kabil mal bulunmadığının tespit edildiğini ve bunun geçici aciz vesikası hükmünde olduğunu, davalı ... ile akdedilen kredi sözleşmesinden sonra ve takipten kısa süre önce adına kayıtlı ...,... Parselde bulunan taşınmazının 35/41 hissesini diğer davalı ...'na tapu senedinde 37.000,00 TL bedelle değerinin oldukça altında devrettiğini, davalı ...'in devir işlemine rağmen taşınmazın üçüncü katında ikamet ettiğini, haciz esnasında zemin katta oturan kişinin davalı ...'in kiracısı olduğunu beyan ettiğini, davalı ...'in vergi dairesi kayıtlarında faaliyetini terk etmiş gibi göstererek diğer davalı ... adına aynı adreste ve aynı iş kolunda vergi levhası düzenlendiğini ancak işyerini halen ... tabelası ile işlettiğini iddia ederek, ...,... Parselde bulunan taşınmazının 35/41 hissesinin satışına ilişkin tasarrufun iptali ile Adana 7.İcra Müdürlüğünün 2015/9034 sayılı dosyasındaki alacak için cebri icra isteme yetkisinin tanınmasını ve yargılama giderleri ile avukatlık ücretinin davalıya yükletilmesini talep etmiştir.

Davalılara usulüne uygun tebligat yapılmış, davaya cevap vermemiş, duruşmalara katılmamışlardır.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan delillere göre; davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere mahkeme kararının gerekçesinde ve değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davaya konu taşınmazın tapudaki satış bedeli ile mahkemece tespit edilen gerçek değeri arasında, üzerindeki ipotekler nedeniyle fark olmasa da dosyadaki bilgi, belge ve beyanlardan borçlunun halen taşınmazda ikamet ettiği, dava dışı işyerini (kuaför dükkanı)davalı 3. kişiye devrettiği ve davalıların aynı iş kolunda faaliyet gösterterdikleri dosya kapsamı ile sabit olduğundan davalı ...’in yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1.124,04 TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...'den alınmasına 25/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.