muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/17806, Karar No: 2023/403, Tarih: 16.01.2023

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının kıdem tazminatı ile yıllık izin alacağı istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası.

2. 4857 sayılı ... Kanunu'nun (4857 sayılı Kanun) 53, 54, 56, 57 maddeleri.

3. Mülga 1475 sayılı ... Kanunu'nun 4857 sayılı Kanun'un 120 nci maddesi atfıyla hâlen yürürlükte olan 14 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

16.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1049, Karar No: 2025/2385, Tarih: 24.02.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/1049 E.  ,  2025/2385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/2098 Esas, 2024/2361 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Diyarbakır 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 01.07.2024 Tarihli ve 2024/1453 Esas, 2024/1800 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının nüfus kaydının yapılan incelenmesinde yerleşim yeri adresinin Tosunburnu ... No:3........./Kırşehir olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Kırşehir 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 26.12.2024 Tarihli ve 2024/2098 Esas, 2024/2361 Karar Sayılı Kararı

Yapılan kolluk araştırması sonucunda kısıtlının fiili yerleşim adresinin ............. Mahallesi.......... 8. Sokak No:14 .../Diyarbakır adresi olduğu ve yaklaşık 2 yıldır bu adreste ikamet ettiğinin bildirildiği, dolayısıyla davanın açıldığı tarihte bu adreste ikamet ettiğinin anlaşıldığı, vesayet dosyalarında kısıtlı adayının fiili yerleşim yerindeki mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin .../Diyarbakır olduğu anlaşıldığından, uyuşmazlığın Diyarbakır 1. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Diyarbakır 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

24.02.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5109, Karar No: 2024/5729, Tarih: 22.05.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/5109 E.  ,  2024/5729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/218 E., 2023/1288 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Mersin 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/130 E., 2022/358 K.

Taraflar arasındaki tespit davasında yapılan yargılama neticesinde İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı vekilince istinafı üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar davacı vekilince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının davalı işyerinde çalışırken 17.01.2014 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu el parmaklarının kırıldığını el bileğinin burkulup ezildiğini, davacının 17.01.2014 tarihinde geçirmiş olduğu kazanın iş kazası olduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... ve davalı ... Nakliyat İnş. Turizm Tarım Ürünleri Pazarlama San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili cevap dilekçesinde; kazanın meydana geldiği yer ve kaza ile doğrudan ve dolaylı hiçbir ilgilerinin bulunmadığını, müvekkili şirketin kaza ile ilgisini gösteren somut hiçbir delillin mevcut olmadığını, kazanın meydana geldiği yerin müvekkilinin mülkiyetine ait olmadığının, kardeşi ...'e ait olduğunun tapu kayıtları ile ... olduğunu, kazanın meydana geldiği yerdeki depolarda tek kiracı ... Gıda Şirketi olduğunu, kazaya konu kapı tamiratını yaptıranında kazaya karışan traktör kepçenin de bu firmaya ait olduğunu, kira kontratında da kapı tamirinin kiracı tarafından yaptırılacağının belirtildiğini beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

2.Davalı SGK vekili, SGK denetmelerince iş yerine ait 01.01.2014-31.01.2014 dönemine ilişkin kayıtların incelenmesi neticesinde davacının iş yeri çalışanı olduğuna dair tespit yapılamadığını bu hususta davacı tarafça davalıya ait iş yerinde 17.01.2014 tarihinde geçirdiği kazanın iş kazası olduğu iddiasının ileri sürülmüşse de belirtilen tarihte davacı tarafından sigortalı olarak değerlendirilmediğinden müvekkil Kurumca iş kazası tespit işlemleri yapılamadığını, davanın reddinin gerektiğini belirtmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kendi işini yapan bir kişi olduğunu kabul etmediğini, ortada bir iş kazası olduğu gerçeği karşısında Bağ-Kur kaydının ve vergi kaydının olmamasının bu gerçeği ortadan kaldırmayacağını, davalıların kusurları yüzünden geçirilen iş kazasının, iş kazası sayılmaması ve bu nedenle davacının maluliyeti nedeni ile hak kaybına uğratılmasının da hakkaniyete uygun olmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesindeki beyanlarını tekrarla kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 17.01.2014 tarihinde meydana gelen olayın iş kazası olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve Kanun'a uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde verilen hükmün yerinde olduğu anlaşılmakla, davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15818, Karar No: 2012/11409, Tarih: 22.03.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/15818 E.  ,  2012/11409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Beraate ilişkin

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

Sanığın soruşturma aşamasında alınan beyanında kardeşi mağdura tokat attığını beyan etmesi karşısında olayın tek görgü tanığı Mine Kurnaz'ın tanık sıfatıyla beyanı tespit edilmeden eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş,o yer cumhuriyet savcılarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 Sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 Sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 22/03/2012 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3347, Karar No: 2013/24377, Tarih: 13.12.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/3347 E.  ,  2013/24377 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :2012/102-2012/693

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 02.11.2010 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu geçici iş göremezlik durumuna giren sigortalıya yapılan masraf ve ödemelerin rücuan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı işverene ait yer altı kömür ocağı işyerinde sarma yapan ustaya malzeme verirken tavandan düşen taş parçasının isabet etmesi sonucu geçici iş göremezliğe maruz kaldığı, Mahkemece, yapılan yargılamada; alınan iki bilirkişi raporundan, ilkinde kazanın gerçekleşmesinde % 100 oranında kaçınılmazlığın bulunduğunun, ikincisinde ise % 50 oranında kaçınılmazlığın % 50 oranında işçinin kusurlu bulunduğunun belirtildiği anlaşılmakta olup, anılan rapora dayanılarak hüküm kurulmuştur. Somut olayda, her iki rapor arasındaki çelişki giderilmediği gibi güvenli yerde durmaması nedeniyle işçiye verilen kusur oranının bir kısmının bu konudaki denetimi yerine getirmeyen işverene verilmemesi isabetsiz olduğu gibi, kaçınılmazlık olgusunun da raporda yeterince tartışılmadığı anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinde; " İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır." cümlesi gereğince, iş kazalarında ilgililerin kusur durumları belirlenirken kaçınılmazlığın da göz önünde bulundurulması ve belirlenen kaçınılmazlık payından işverenin sorumlu tutulmaması gerekmektedir. Kaçınılmazlık olgusundan ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda geçerli mevzuat hükümleri çerçevesinde, doğabilecek olası zararlı sonuçların önlenmesi yönünde, duruma ve koşullara göre ilgililerden beklenebilecek tüm özenli ve dikkatli çabaya karşın sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan iş kazasının meydana gelmesi durumunda söz edilebilir. Günümüz teknolojisinde bir takım olayların sonuçlarının kısmen kaçınılmazlık/kötü rastlantılarla açıklanması, alınabilecek önlemler düşünüldüğünde olanaksızdır. Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların birçoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki, her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Ayrıca, “kaçınılmazlık, sosyal sigortalar uygulamasında, hukuksal ve teknik anlamda, olayın meydana geldiği tarihte geçerli olan bilimsel ve teknik tüm önlemlere rağmen zararın meydana geldiği ve önlenemediği durumları anlatan bir kavram …” (Prof. Dr. A.Can Tuncay, Kurumun işverene Rücuu - Olayda Kaçınılmazlık Durumu, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 185) olup, bu olgunun kabulünün koşulu, “ … vuku bulan olaya karşı koyulmazlık hali ve her türlü tedbirin alınmasına rağmen gerçekleşmesi önlenemeyen ve objektif bir kaçınılmazlık durumunun söz konusu olmasıdır. Umulmadık bir hal kaçınılmazlık olarak nitelenemeyecektir. Ummamak, ummayı düşünmemek ve zarar verici olay ile karşılaşmak, kaçınılmazlık olarak değerlendirilemez.” (Prof. Dr. Berin Engin, Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu İşverene Rücuya Nasıl Bakıyor?, Sicil İş Hukuku Dergisi, Sayı 4, s. 139).

Anayasanın “Kişinin dokunulmazlığı, maddi ve manevi varlığı” başlıklı 17’nci maddesinin birinci fıkrasında, herkesin, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtildikten sonra “yaşama hakkı” güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde, iş ve sosyal güvenlik mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir. Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; işyerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık koşullarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak önlemleri, aynı şekilde işyerinde iş kazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir. Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının belirlenmesi işidir. Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak önlemlerin neler olduğunun saptanmasıdır. Mevzuat hükümlerince öngörülmemesine karşın, alınması gerekli başkaca bir tedbir varsa, bunların da tespiti zorunluluğu açıktır. Anılan önlemlerin işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin önlemlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı belirlenecektir. Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve kanunda belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir

İşçi sağlığı, iş güvenliği ve yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin eğitimi, bir kısım mevzuat hükümlerini içerir belgelerin kendilerine verilmesini değil, eylemli olarak, bu bilgilerin aktarımı ve öneminin kavratılması ile sağlanabilir. Eğitimden sonraki aşama ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili önlemlerin alındığının ve uygulandığının denetlenmesidir. İşverenlerce, iş güvenliği açısından yaşamsal öneme sahip bulunan araç ve gereçlerin sigortalılar tarafından kullanılması sağlandığında, kazalanma olasılığının tamamen ortadan kaldırılabileceği de yadsınamaz bir gerçektir.

Bu açıklamalar ışığı altında inceleme konusu dava değerlendirildiğinde; tüm dosya içeriği ve olayın oluş şekline göre, davalı işveren ve sigortalının kusur durumlarının yasal mevzuat çerçevesinde irdelenmediği, yanılgıya dayalı, yargısal denetime elverişli olmayan raporların hükme dayanak alınması yerinde değildir. Bu bakımdan, 5510 sayılı Kanunun 21., davaya konu işkazasının meydana geldiği tarihte yürürlükte olan 1475 sayılı Kanunun 73. maddeleri ile İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü ve diğer yasal mevzuat kapsamında iş kazasının gerçekleştiği iş kolu ile işçi sağlığı ve iş güvenliği alanında uzman kişilerden seçilecek bilirkişi kurulundan yöntemince düzenlenecek bilirkişi raporu alınmalı, oluşan kazaya karşı hangi önlemlerin alınması gerektiği, bunların işverence alınıp alınmadığı ve alınmış tedbirlere sigortalı ve diğer ilgililerin uyup uymadığı hususları ortaya konulmalı, kaçınılmazlık olgusunun var olup olmadığı da ayrıca irdelenmeli ve elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddi yönünde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14436, Karar No: 2017/1929, Tarih: 12.04.2017

**1. Hukuk Dairesi         2016/14436 E.  ,  2017/1929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... 6. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 24.09.2013 gün ve 2010/440 Esas 2013/429 Karar sayılı hükmün Onanmasına ilişkin olan 12.5.2014 gün ve 3421-9641 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Davacı, çekişme konusu 968 parsel sayılı taşınmazda (ifraz sonrası 2091 ve 2092 parseller) 200/267000 oranında paydaş olduğunu, taşınmazda 1350 kişinin paydaş olması sebebiyle tapu siciline ek sayfa yapıldığını, tapu görevlilerinin beyanına göre bu sayfanın yıpranıp kaybolması nedeniyle tapu kaydında malik olarak isminin görünmediğini ileri sürerek, tapu kaydının düzeltilmesi ile çekişme konusu taşınmazda 200/267000 pay ile malik olduğuna ilişkin karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının baştan beri paydaş olmadığını, paydaş ise bunu ispat etmesi gerektiğini, talebin yersiz olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddianın ispatlandığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava, evveliyatında taşınmazın paydaşı olmasına rağmen sonradan tapu kütük kayıtlarının fersude olması nedeniyle payın tapu kaydında gözükmemesi nedeniyle paydaş olduğunun tespitine ilişkindir.

Davacı dava dilekçesine eklemiş olduğu tapu paydaşı olduğunu gösteren belgeye dayanmıştır. Bilindiği üzere bu tür bir belge tapu idaresi tarafından ilgiliye maliki olduğu tapu kaydı hakkında bilgi edinmesi amacıyla verilmektedir. Söz konusu belgede gösterilen bilgilerin karşılığı tapu kütüğünde bulunmuyorsa, bir başka ifade ile tapu sicil kaydında ilgili malik gözükmüyorsa söz konusu belgenin ilgiliye bir hak bahşettiğinden bahsetmek mümkün olmayacaktır.

Karar düzeltme aşamasında eksikliğin giderilmesi suretiyle getirtilen tapu kütük fotokopisi incelendiğinde çok miktarda paydaş bulunup, yine çok miktarda işlem yapıldığı, hangi paydaşın payının nereden gelip nereye gittiğinin tam olarak anlaşılamadığı gibi yargılama sırasında bilirkişi kadastro fen elemanı ... tarafından düzenlenen 22.1.2013 tarihli rapor ile davacı ...'nin paydaş olmadığı belirtilmekle birlikte tapu kütüğünde paydaş olanların payları toplanmak suretiyle payda ile bir bütün olup olmadığının denetlenmedigi, açık pay var ise bu açıklığın nereden kaynaklandığının tereddüte yer vermeyecek şekilde ortaya konmadığı anlaşılmaktadır. Bilindiği üzere tapu sicilinin en önemli ilkelerinden biri de "dolu pafta ilkesi"dir.

Hal böyle olunca; gerek dosya, gerekse tapu kütüğü üzerinde yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılarak, başından beri davacının payının bulunup bulunmadığı, davacının önceki malikten pay satın alıp almadığı, pay almışsa hangi nedenle tapu kaydında gözükmediği, dava konusu parselin pay ve payda toplamı birbirini tutmuyorsa bu eksikliğin nereden kaynaklandığı tereddüte yer vermeyecek şekilde saptanmalı, bundan sonra davacı talebi hakkında bir karar verilmelidir.

Değinilen bu nedenlerle kararın bozulması gerekirken onandığı bu kez yapılan karar düzeltme incelemesi ile anlaşılmakla HUMK'nun 440. Maddesi gereğince davacının karar düzeltme isteğinin kabulü ile Dairenin 2014/3421 Esas, 2014/9641 Karar sayılı 12.5.2014 tarihli ONAMA KARARININ ORTADAN KALDIRILMASINA, yerel Mahkemenin 2010/440 Esas, 2013/429 Karar sayılı 24.9.2013 tarihli kararının yukarıda açıklanan nedenlerle HUMK'nın 428. Maddesi gereğince BOZULMASINA, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 12.4.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/26324, Karar No: 2014/7599, Tarih: 15.09.2014

**10. Ceza Dairesi         2011/26324 E.  ,  2014/7599 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2010/227565

Mahkeme : KARŞIYAKA 1. Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 19/03/2010 - 2009/1281 esas ve 2010/446 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında sanığın ikinci kez aynı suçu işlediğinin anlaşılması karşısında; hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 15/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.