muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2334, Karar No: 2016/14291, Tarih: 10.05.2016

Dosya içerisinde yer alan ........ 9. Noterliğine ait 30.10.2009 tarihli ve 24045 yevmiye sayılı "...... Genel Müdürlüğü Ege Linyitleri İşletmesi Müessesesi Müdürlüğü Eynez Yeraltı Sahalarından Kömür Üretme İşi Devir Protokolü"nde özetle, “Ege Linyitleri Müessese Müdürlüğü, Eynez Yeraltı sahalarından Hukuku İdarenin Uhdesinde Kalmak Kaydıyla IR 4009 Ruhsat Sahası İçerisinde Mevkii ve Sınırları Teknik Şartnamede Belirtilmiş Sahalardan termin programına bağlı olarak 3.860 günde toplam 15.000.000 ton Tüvenan Kömürün Üretimi ve üretilen tüvenan kömürün Teknik Şartnamede tanımlanan yerlere teslim edilmesi işine” dair 27.07.2006 tarihli (........ 32. Noterliği 21714 No) sözleşmesinin ........ Teknik Elektrik Mad. Turz. ve Tic. A.Ş. tarafından ........ A.Ş.'ye devredildiği ve iş bu devre TKİ Genel Müdürlüğünce muvafakat verildiği anlaşılmıştır.

Dosya kapsamında dinlenen tanık beyanlarından, dosya içerisinde yer alan davaya konu teşkil eden hizmet alım sözleşmesi ve eklerinden, TKİ. işçilerinin, ........ A.Ş.'de çalıştırılmadıkları, davalı ... Müdürlüğünün işçiyi işe alma ve değiştirmede ye........li olmadığı, şirket işçileri üzerindeki yönetim hakkının TKİ. tarafından kullanılmadığı, şirket işçilerinin sözleşmede belirtilen işler dışında çalıştırılmadığı, araç ve gereçlerin bir kısmı TKİ tarafından karşılanmış olsa da, asıl gerekli araç ve gereçlerin şirket tarafından karşılandığı ve toplu iş sözleşmesi yapılması esnasında işin alt işverene verilmediği, zaten davacı tarafın bu yönde de bir iddiasının bulunmadığı, davacı tanıkları beyanlarında davalı TKİ. ye........lilerinin kendilerine emir ve talimat vermediğini, kendileriyle muhatap olmadıklarını, ocak içinde TKİ. personelinin bulunmadığını, sadece ocak dışında 3 TKİ. mühendisi bulunduğunu, bunların da denetim ve kontrolleri yaptıklarını, ocağa inmediklerini, emir ve talimatları dava dışı olan ........ A.Ş. ye........lilerinden aldıklarını, ........ A.Ş.'nin Eynez Ocağı dışında, Işıklar ve Atabacası Ocaklarının da bulunduğunu, hatta daha önce Geventepe Ocağının da bulunduğunu, ancak Geventepe'de üretimin sona ermesi sebebiyle kapatıldığını, orada çalışan işçilerin iş bu üç ocağa aktarıldığını, yine söz konusu üç ocakta çalışan işçilerin geçici görevlendirmeler ve nakillerle yer değişikliğine tabi tutulabildiğini, işe başlarlarken ........ A.Ş.'ye ait hangi ocakta çalışacaklarının belli olmadığını, hangi işçinin nerede çalışacağına ........ A.Ş.'nin bizzat kendisinin karar verdiğini söyledikleri, ........ A.Ş.'nin hangi işçi ile çalışacağını seçme konusunda TKİ.'nin herhangi bir ye........sinin bulunmadığı, TKİ.'ye tanınan ye........lerin denetim ve koordinasyon sınırlarını aşmadığı anlaşılmaktadır.

Dairemizce daha önce taraflar arasında alt işverenlik ilişkisi olduğuna hükmedilmiş ise de hukuki nitelemede maddi hata yapıldığı ve söz konusu ilişkinin rödövans sözleşmesi olduğu, maddi hataya dayalı hukuki nitelemenin de taraflar açısından kazanılmış hak oluşturmayacağı göz önünde tutulmalıdır.

Dairemizce daha önce taraflar arasında alt işverenlik ilişkisi olduğuna hükmedilmiş ise de hukuki nitelemede maddi hata yapıldığı ve söz konusu ilişkinin rödövans sözleşmesi olduğu, maddi hataya dayalı hukuki nitelemenin de taraflar açısından kazanılmış hak oluşturmayacağı göz önünde tutulmalıdır.

Sözleşmeye taraflarca konulan ad önemli değildir. Sözleşmenin içeriğine ve uygulamasına bakılarak hukuki niteliği belirlenmelidir. “TKİ Genel Müdürlüğü Ege Linyitleri İşletmesi Müessesesi Müdürlüğü Eynez Yeraltı Sahalarından Kömür Üretme İşi Hizmet Alım Sözleşmesi”nin yukarıda yapılan açıklamalar karşısında rödövans sözleşmesi olduğunun kabulü ile sonuca gidilmesi gerekmektedir. Mahkemece verilen kararın bozulması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz. 10.05.2016
Yargıtay — Esas No: 2009/3288, Karar No: 2009/4449, Tarih: 13.04.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/3288 E.  ,  2009/4449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KOCAELİ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/04/2008

Taraflar arasındaki davadan dolayı  Kocaeli  2. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 15.4.2008 gün ve  415-136 sayılı  hükmün bozulmasına  ilişkin olan 12.1.2009 gün ve  12537-65 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde  davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, çekişme konusu  taşınmazın kıyı-kenar  çizgisine  göre kıyıda  kaldığı iddiasına dayalı tapu iptal isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne  karar verilmiştir.

Dosya içeriğine ve toplanan  delillere göre; çekişme  konusu taşınmazın  kadastro  tespitinin 06.08.1980 tarihinde yapıldığı, 31.03.1981 de kesinleştiği ve davanın 06.12.2005  tarihinde  açıldığı  anlaşılmaktadır.

Her nekadar,  nizalı  taşınmazın kıyı-kenar çizgisi içinde  kaldığı, devletin hüküm ve  tasarrufu  altında ve kamu malı niteliğinde  özel  mülkiyete  konu olamayacak  (Anayasanın 43, 3402 Sayılı  Kadastro Yasasının 16/C  maddesi gereğince)  yerlerden  olduğu  keşfen saptanmış ise de; 25.2.2009  tarihinde  kabul edilip 14.3.2009  tarihinde yürürlüğe giren  5841 Sayılı Yasanın 2.  maddesi ile  3402 Sayılı Yasanın 12.  maddesinin 3. fıkrasına  eklenen  "Bu hüküm iddia ve taşınmazın  niteliğine  yahut  Devlet ve  diğer kamu tüzel kişileri  dahil  tarafların sıfatına  bakılmaksızın  uygulanır" ve 3. maddesi ile eklenen geçici 10. maddesinin  " Bu kanunun 12.  maddesinin 3. fıkrası hükmü devletin hüküm ve  tasarrufu altında  olduğu iddiası  ile yürürlük  tarihinden önce  açılmış ve  henüz kesin   hükme  bağlanmamış olan davalarda  dahi  uygulanır"  şeklindeki  hükmü  gözetildiğinde  kadastro  tespitinin  kesinleştiği tarih olan  31.03.1981 tarihi  ile davanın açıldığı tarih arasında, 3402 Sayılı Yasanın 12.  maddesinde  sözü edilen  10 yıllık  hak düşürücü sürenin  geçmiş  olduğu sabittir.

Bilindiği üzere, hak düşürücü süre olumsuz dava şartlarından olup kamu düzeni ile ilgilidir. Mahkemece davanın her aşamasında res'en gözetilmesi gerekli bir kuraldır.

Hemen belirtmek gerekir ki; sonradan çıkan yasa ve İçtihadı Birleştirme Kararları kazanılmış hakkın (usuli müktesep hakkın) istisnasını teşkil eder. Bu durumda 14.03.2009 tarihinde yürürlüğü giren 5841 Sayılı Yasa’nın eldeki davada gözetilmesi gerekeceği ve somut olayda uygulanacağı tartışmasızdır.

Bilindiği üzere, hak düşürücü süre olumsuz dava şartlarından olup kamu düzeni ile ilgilidir. Mahkemece davanın her aşamasında res'en gözetilmesi gerekli bir kuraldır.

Hemen belirtmek gerekir ki; sonradan çıkan yasa ve İçtihadı Birleştirme Kararları kazanılmış hakkın (usuli müktesep hakkın) istisnasını teşkil eder. Bu durumda 14.03.2009 tarihinde yürürlüğü giren 5841 Sayılı Yasa’nın eldeki davada gözetilmesi gerekeceği ve somut olayda uygulanacağı tartışmasızdır.

Hal böyle  olunca, sonradan  yürürlüğe giren  ve kesin  hüküm  halini  almamış eldeki davalara da  uygulanacağı öngörülen  yukarıda  değinilen  5841 Sayılı Yasa  düzenlemeleri  karşısında; davacının karar düzeltme isteğinin açıklanan nedenlerle HUMK’nun 440. maddesi uyarınca kabulüne, Daire’nin 12.01.2009 tarih, 2008/12537 Esas, 2009/65 Karar  sayılı bozma  kararının gerekçesi itibariyle ortadan  kaldırılmasına, yukarıda değinilen ilkeler doğrultusunda değerlendirme yapılarak bir karar verilmesi bakımından yerel  mahkemenin  15.04.2008  tarih, 2005/415 E., 2008/136 Karar sayılı kararının HUMK.'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.4.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/15784, Karar No: 2010/1955, Tarih: 15.02.2010

**9. Ceza Dairesi         2008/15784 E.  ,  2010/1955 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : 466 sayılı Kanuna göre tazminat talebi

Dava Tarihi : 26.02.2007

Hüküm : 700 TL manevi tazminat

Temyiz edenler : Davacı vekili, Davalı vekili

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin yerinde görülmeyen diğer itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.03.2000 tarih ve 2000/8-44-48 esas, karar sayılı kararı da nazara alındığında, tazminat istemine ilişkin davanın, beraat kararının verildiği tarihten itibaren uzun bir süre geçtikten sonra açıldığı, davacının bu süre içinde hakkındaki hükmün kesinleştiğini bilmediğinden söz edilmesinin yaşamın olağan akışına uygun bulunmadığı, bu durumda davanın süre yönünden reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde davanın kabulü ile tazminata hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, davalı vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün BOZULMASINA, 15.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19128, Karar No: 2014/10753, Tarih: 28.05.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/19128 E.  ,  2014/10753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

... Asliye Ceza Mahkemesi’nin 27.03.2008 tarih ve 2007/84-2008/98 sayılı sanıkların yokluğunda verilip, usulünce tebliğ edilen kararını sanık ...’ün süresinden sonra temyiz ettiği, ancak kararın son bölümünde hükme karşı başvurulacak kanun yolları açıklanırken “... kararın tefhim ve tebliğinden itibaren 7 gün içerisinde dilekçe ile başvurmak koşulu ile Yargıtay’da temyiz yolu açık olmak üzere...” denildiği, temyiz süresinin başlangıcı konusunda yanıltıcı ifadenin kullanıldığı, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 40/2, 5271 sayılı CMK'nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddelerine göre; mahkeme kararlarında ilgili kişilerin hangi kanun yolları ve mercilere başvuracağını, sürelerini ve şeklini kuşkuya yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir şeklindeki açık ve buyurucu hükümleri karşısında, temyizin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Kolluk görevlilerince düzenlenen 12/02/2007 tarihli olay, yakalama, üst arama ve muhafaza altına alma tutanağına göre; “... İl Emniyet Müdürlüğü’ne, suça konu arazi içerisinde kablo yakıldığının ihbar edilmesi üzerine polis ekipleri olay yerine gittiklerinde, dört şahsı gördüklerini ve kendilerini fark eden şahısların dere yatağını takiben zeytin ağaçlarının bulunduğu yamaca doğru kaçtıkları, kovalamaca sonucuda sanıklardan ...’ın suçüstü yakalandığı, diğer faillerin ise kaçmayı başardıkları, olay yerinde bulunan aracın da yakınana ait bir gece önce hırsızlanan araç olduğu” belirtilmiş, yakalanan sanık ..., tüm aşamalarda “kaçan şahısların birisinin diğer sanık ..., diğerlerinin de ...’ın arkadaşı olan sadece ismini bildiği Mevlüt ile hiç tanımadığı dördüncü bir şahsın olduğunu” belirtmiş olması, firari sanık ... bu telefon kablosu hırsızlığı nedeniyle yakalandığında Cumhuriyet Savcılığı’nda vermiş olduğu savunmasında da suçunu inkar etmekle birlikte; “sanık ...’in savunmasında geçen ...isimli şahsın, ... Cumhuriyet Başsavcılığı’nda daha önce birlikte hırsızlık suçundan evrak düzenlenen ...” olduğunu belirtmiş olması ve bu bilgiler doğrultusunda, adı geçen üç sanık hakkında ... Asliye Ceza Mahkemesi’nde kablo hırsızlığından dolayı yapılan yargılama neticesinde, UYAP’tan yapılan kontrolde, ... Asliye Ceza Mahkemesi’nin, 11/12/2013 tarih, 2007/62 Esas, 2013/518 sayılı Kararı ile üç sanığın da mahkumiyetine karar verildiği, sanıklar ... ve ...’in temyizi üzerine bu dosyanın Yargıtay’a gönderildiği, sanık ...’nin ise, hakkındaki mahkumiyet kararının temyiz edilmeden kesinleştiği anlaşılmakla; sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde, haksız olarak ele geçirdikleri yedek anahtar ile yakınana ait aracı hırsızladıklarının tüm dosya kapsamındaki delillerden anlaşılmakla, tebliğnamedeki sanık ... hakkında bozma isteyen düşünce benimsenmemiştir.

Gerekçeli kararda suç tarihinin 11.02.2007 yerine, 12.02.2007 olarak yanlış yazılması, mahallinde düzeltilmesi olanaklı olduğundan, olay günü, ...’ta güneşin, kış saati uygulamasına göre saat 17:48’de battığı ve yakınanın da, olayın gerçekleştiği saat olarak kolluktaki ifadesinde “saat 20:20-21:10 sıraları” demiş olması karşısında, sanıkların, eylemlerinin 5237 sayılı TCK’nın 6/1-e. maddesi yollamasıyla, aynı Yasanın 143/1 maddesi gereğince cezada arttırma yapılması gerektiğinin gözetilmemesi, tekerrüre esas alınacak nitelikte eski hükümlülüğü bulunan sanık ... hakkında TCY’nin 58. maddesinde öngörülen tekerrür hükümlerinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakim’in takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğinin kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakim’in takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğinin kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Kasten işlemiş oldukları suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetlerinin yasal sonucu olarak sanıkların, 5237 sayılı TCY’nin 53/1. maddesinin “a, b, c, d, e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum oldukları hapis cezalarından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesi gereğince suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları gerekirken, hesaplanan yargılama giderlerinin sanıklardan nasıl tahsil edileceği konusunda bir karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...’ün temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından; “TCY’nin 53. maddesinin uygulanmasına” ve “sanıklardan tahsiline” ilişkin bölümler çıkartılarak, sırasıyla yerlerine “sanıkların, TCY’nin 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezalarının infazları tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmalarına, 3. fıkrası uyarınca da kendi alt altsoyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına” ile “sanıklardan neden oldukları yargılama giderinin ayrı ayrı alınmasına” cümlelerinin eklenmesi suretiyle, eleştiriler dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3352, Karar No: 2020/2601, Tarih: 27.10.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/3352 E.  ,  2020/2601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ :Kasten yaralama, kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : A- Gaziantep 5. Ağır Ceza Mahkemesi Kararı:

TCK'nin 81/1, 35, 29, 62, 53, 63. maddeleri gereğince 6 yıl 8 ay hapis cezası,

B- Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi Kararı:

TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son, 29/1, 62/1, 53, 63. maddeleri gereğince 3 yıl 20 ay 7 gün hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında katılan ...'a karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçu nedeniyle Gaziantep 5. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından verilen 13.02.2018 tarih ve 2017/430 esas, 2018/65 karar sayılı mahkumiyet hükmüne karşı istinaf yasa yoluna başvurulması üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin vermiş olduğu 31.01.2019 tarih ve 2018/879 esas, 2019/ 264 karar sayılı kararıyla hükmün kaldırılarak sanık ve müdafii ile katılan vekilinin yüzüne karşı sanığın Nitelikli Kasten Yaralama suçundan mahkumiyetine dair karar verildiği, sanık müdafiinin 04.02.2019 tarihinde, katılan vekilinin ise 01.02.2019 tarihinde tefhimden itibaren 15 günlük yasal süre içinde süre tutum verdikleri, ancak gerekçeli kararın sanık müdafiine ve katılan vekiline 13.03.2019 tarihinde ayrı ayrı usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesine rağmen sanık müdafiinin 21.03.2019 tarihinde, katılan vekilinin ise 25.03.2019 tarihinde 7 günlük yasal süre geçtikten sonra gerekçeli temyiz dilekçelerini sundukları, süre tutum dilekçelerinde de temyiz nedenlerini belirtmedikleri anlaşıldığından, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nin 298. maddesi uyarınca REDDİNE, dosyanın Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.10.2020 gününde heyetimizden sayın ... ile ...'in temyiz istemlerinin sebebe bağlı olmaksızın incelenmesi gerektiğine yönelen karşı oyları ve oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY:

Sanık ... ve katılan ... vekillerinin yasal süresi içerisinde ayrı ayrı Bölge Adliye Mahkemesi kararını kabul etmediklerini dosyanın temyizen Yargıtay tarafından incelenmesini istediklerini bildirir dilekçe verdikleri halde gerekçeli temyiz dilekçelerini yasal süresi geçtikten sora verdikleri, yasal süre içinde verdikleri temyiz dilekçelerinin ise sebepsiz olduğundan reddedilmiş olup dosya incelenmeksizin taleplerin reddine dair Dairemiz çoğunluğunun görüşlerine katılmıyoruz

Şöyleki;

Sanık ... ve katılan ... vekillerinin yasal süresi içerisinde ayrı ayrı Bölge Adliye Mahkemesi kararını kabul etmediklerini dosyanın temyizen Yargıtay tarafından incelenmesini istediklerini bildirir dilekçe verdikleri halde gerekçeli temyiz dilekçelerini yasal süresi geçtikten sora verdikleri, yasal süre içinde verdikleri temyiz dilekçelerinin ise sebepsiz olduğundan reddedilmiş olup dosya incelenmeksizin taleplerin reddine dair Dairemiz çoğunluğunun görüşlerine katılmıyoruz

Şöyleki;

5271 sayılı CMK'de olağan kanun yolları başlığı altında yer alan 294/1.md: Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır, 295.md: Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir. Cumhuriyet savcısı temyiz dilekçesinde, temyiz isteğinin sanığın yararına veya aleyhine olduğunu açıkça belirtir, 298. md: Yargıtay...... yada temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermediğini saptarsa temyiz istemini reddeder, 301 md: Yargıtay yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında inceleme yapar şeklinde düzenlemeler yapılmakla Bölge Adliye Mahkemelerinden geçerek Yargıtay incelemesine tabi olan dosyalarda temyizin ancak temyiz dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılabileceğini düzenlemiştir.

Yine 5271 sayılı CMK'de olağanüstü kanun yolları başlığı altında 5271 sayılı CMK'nin 308. maddesinde Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itiraz yetkisini düzenlemiştir.

CMK'nin 308. md: Yargıtay ceza dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, re'sen veya istem üzerine, ilâmın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kuruluna itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz.

İtiraz üzerine dosya, kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderir.

5271 sayılı CMK'nin 232. maddesinin başlığında Hükmün gerekçesi ve hüküm fıkrasının içereceği hususlar düzenlenmiş olup CMK'nin 232/6. fıkrasında; Hüküm fıkrasında, 223'üncü maddeye göre verilen kararın ne olduğunun, uygulanan kanun maddelerinin, verilen ceza miktarının, kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir. şeklinde düzenlenmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulumuzun kendisine itirazen gelen bir dosyada sadece itiraz sebepleriyle sınırlı kalmayıp dosyada bulunan Yasaya aykırılıkların tamamını re'sen inceleyip bu hususlarda kararlar verdiği bilinmektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulumuzun kendisine itirazen gelen bir dosyada sadece itiraz sebepleriyle sınırlı kalmayıp dosyada bulunan Yasaya aykırılıkların tamamını re'sen inceleyip bu hususlarda kararlar verdiği bilinmektedir.

Görüldüğü üzere aynı yasada olağan kanun yollarından temyiz yolunda temyiz davasını açan sanık veya katılan tarafın veya müdafilerinin dilekçesinde sebep bildirme zorunluluğu getirilmiş (CMK'nin 294/1) sebepten yoksun sadece kendi aleyhine verilen karara karşı temyiz hakkının kullandığını yasal süreleri içerisinde yargı merciine bildiren ve kararı davaya temyiz ediyorum diyen tarafın talebinin ise temyiz sebebi içermemesi nedeniyle reddolunacağını yasa koyucu hüküm altına almıştır. (CMK 298. md.)

Yasa koyucu CMK'nin 232/6. maddesinde kararı veren mahkemenin hükmünde bu karara karşı yasa yollarının neler olduğunu süresini ve merciini tereddüte mahal vermeyecek şekilde kararında belirtmesi gerektiğini belirtmiş ancak bu düzenlemeden daha sonra yürürlüğe giren mevzuatla mahkeme kararlarının temyizinin sebep içermesi gerektiği sebepsiz temyizin geçerli olmayacağı öngörülemediğinden olacak ki mahkemenin kararında temyiz sebebinin de dilekçede bulunması gerektiğini mahkemenin kararında bildirilmesi yasada düzenlenmemiştir. Uygulamada da böyle bir bildirim yapılmamaktadır.