muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/10148, Karar No: 2011/253, Tarih: 19.01.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/10148 E.  ,  2011/253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile Mah.Sıfatı ile)

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ziynet eşyalarının aynen iadesi bu mümkün olmadığı takdirde bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; tarafların birlikte yaşadıkları dönemde davalının eşine karşı kötü davrandığını, nitekim 02.03.2004 tarihinde davalının eşine hakaret ettiğini, taraflar arasında tartışma çıktığını, müvekkilinin hamile hali ile yanına hiçbir eşya almadan gece yarısı evi terk etmek zorunda kaldığını, altın ve ziynet eşyalarının davalıda kaldığını belirterek, nitelik ve adedi dava dilekçesinde belirtilen ziynetlerin aynen iadesi bu mümkün olmadığı takdirde bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı vekili ise, evi terk ederken davacının ziynet eşyalarını beraberinde götürdüğünü, davacının müşterek haneden annesi, kardeşi ve gelinleri ile birlikte ayrıldığını oysa müvekkilinin bu sırada tek başına olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Davacı kadın dava konusu edilen ziynet eşyasının davalıda kaldığını ileri sürmüş, davalı koca ise onun tarafından götürüldüğünü savunmuştur. Hayat deneylerine göre olağan olanın bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Başka bir anlatımla bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz.

Diğer taraftan ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir.

Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, evi terk ederken bunların zorla elinden alındığını ve götürülmesine engel olunduğunu veya evde kaldığını, ispat yükü altındadır.

Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, evi terk ederken bunların zorla elinden alındığını ve götürülmesine engel olunduğunu veya evde kaldığını, ispat yükü altındadır.

Olayımızda, davacı, müşterek konuttan annesi, kardeşi ve yengesi ile birlikte ayrılmıştır. Davacının evden ayrıldığı sırada taşınabilir miktardaki dava konusu ziynet eşyasının götürülmesine engel olunduğunu ve zorla elinden alındığını, daha önce de götürme fırsatı elde edemediğini dinlettiği tanıkların beyanı ile ispat edememiştir. Bununla birlikte davacı, dava dilekçesinde “her türlü delil” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan davacıya ziynetlerin elinden alındığı, götürülmesine engel olunduğu, davalı tarafta kaldığı konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 19.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15423, Karar No: 2015/20354, Tarih: 10.11.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/15423 E.  ,  2015/20354 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/40414

MAHKEMESİ : Patnos Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/12/2012

NUMARASI : 2012/660 (E) ve 2012/796 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın hırsızlık eylemini gece sayılan zaman dilimi içinde işlemesine rağmen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin uygulanmamış olması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 10/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6283, Karar No: 2006/6590, Tarih: 16.11.2006

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/6283 E.  ,  2006/6590 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R

Dava, BK.nun 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinin bir türü olan kat karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı alacak istemine ilişkin olup, mahkemece taraflar arasındaki sözleşmede yetkili mahkemenin İstanbul Mahkemeleri olarak gösterilmesi nedeniyle davaya bakmaya anılan yer mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

HUMK.nun 22.maddesine göre, yetkinin kamu düzenine ilişkin olmadığı hallerde, tarafların yetki sözleşmesi yaparak, yetkili olmayan bir mahkemenin yetkili olduğunu kararlaştırmaları mümkündür. Ancak böyle bir sözleşmenin yapılması kanunen yetkili olan genel ve özel yetkili mahkemelerin yetkisini kaldırmaz. Bu durumda davacı davasını sözleşme ile yetkili kılınan mahkemede açabileceği gibi, kanunen yetkili olan diğer mahkemelerde de açabilir.

Dava tarihinde davalının ikametgahı ... olduğu (HUMK Md.9) gibi, eser sözleşmesinin ifa yeri de (HUMK.Md.10) aynı yerdir. O halde mahkemece davanın yetkili mahkemede açıldığı kabul edilerek işin esasına girilerek hüküm kurulması gerekirken, yetkisizlik kararı verilmiş olması doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 16.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7537, Karar No: 2013/23459, Tarih: 23.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/7537 E.  ,  2013/23459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 26. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 16.10.2012 tarih ve 2011/145-2012/197 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin müzik piyasasında hayran kitlesine sahip, tanınan bir sanatçı olduğunu, davalı BBA Beymen Boğaziçi Alboy Mağazacılık Teks. San. ve Tic.A.Ş. (T-Box)'nin ürettiği “cep kurtaran” isimli ürünün diğer davalı tarafından Capitol Mağazasında satışa sunulduğunu, ürünün kullanım talimatnamesini içeren arka yüzündeki metinsel yazıda ...'in isminin “Sayko Cepkin” olarak yazılmak suretiyle ...'in resmi ve fiziksel görüntüsü karakterize edilerek haksız rekabet hükümlerine aykırı davranıldığını, müvekkilinin gelebilecek iş tekliflerini kaçırdığını, isim ve görüntüsünün eskitildiğini, itibar ve güvenilirlik bakımından hayranlarının gözünde bir kayıp yaşadığını ileri sürerek, 25.000,00 TL manevi, 25.000,00 TL maddi tazminatın davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, husumet itirazında bulunarak eylemin haksız rekabet teşkil etmediğini, cep kurtaran isimli ürünün arka yüzünde çok küçük puntolarla yazılmış bir hikaye içerisinde yer alan “Sayko Cepkin” ifadesinin ürün satışını artırma gücüne sahip olmadığını, T-Box markasının yüksek bir marka değerine sahip olup haksız kazanç sağlamanın söz konusu olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu eylemin haksız rekabet teşkil etmediği, haksız kazanç sağlamaya yönelik olmadığı, davalıların kazançlarında bu üründen dolayı bir artış meydana gelmediği, davacının bu ürünün varlığı nedeniyle başkaca reklam ya da benzeri işleri kaybetmiş sayılamayacağı, dolayısıyla bir kazanç kaybının davacı yönünden söz konusu olmadığı, ancak davacının kişilik haklarının zedelendiği gerekçesiyle, maddi tazminat talebinin reddine, manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 267,25 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 23.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10088, Karar No: 2013/17100, Tarih: 03.12.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/10088 E.  ,  2013/17100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak tazminat istemine ilişkin olup mahkemece taşınmazın bir kısmına fiilen el atıldığı, kalan kısmının ise imar planında yol olarak belirlendiği ve mülkiyet hakkının kısıtlandığı belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerin incelenmesinde; 1.734,11 m²’lik taşınmazın 336,50 m²’lik kısmına sokak yolları yapılmak suretiyle el atıldığının belirtildiği, 176,96 m²’lik bölümünün imar planında konut alanında kaldığı, el atılmayan büyük kısmının ise imar planında ana arter niteliğinde yol olarak belirlendiği görülmüştür.

Her ne kadar taşınmazın bir kısmına fiilen el atıldığı belirtilmiş ise de taşınmazın imar planında yol olarak belirlenen kısımlarında yapıların bulunduğu ve bu şekilde kullanıldığı, ara sokak niteliğindeki el atılan kısımlara davalı ... Belediyesince yol yapıldığına ilişkin bir tespitte bulunulmadığı, taşınmazın imar planında ana arter niteliğinde yol olarak belirlenmesi nedeniyle husumetin davalı idareye yöneltildiği, dava dilekçesinde de taşınmazın fiilen yol olarak kullanılmadığı ve uzun süredir hukuki el atmada bulunulduğuna dair ibarelere yer verildiği hususları birlikte değerlendirildiğinde davanın dayanağı ve mahkemenin kabul gerekçesi taşınmazın imar planında kamuya özgülenmesinden dolayı mülkiyet hakkının kısıtlanmasına ilişkin olup davalı idare tarafından taşınmaza fiilen el atılmadığı anlaşılmaktadır.

Uygulama ve öğretide kamu idarelerinin, kamu hizmetlerinin yürütmesi sırasında tek yanlı irade açıklamalarıyla kamu hukuku esaslarına dayanarak ilgililerin hukuki durumlarını etkileyecek şekilde yaptıkları işlemlerin idari işlem, görev ve yetki alanlarına giren konularda hukuka uygun olarak yaptığı fiiller ile bu görevleriyle ilgili hareketsiz kalmaları idari eylem olarak tanımlanmaktadır. Somut olayda idarenin icra yetkisini hukuka aykırı olarak kullanması olarak nitelendirilebilecek fiili el atma durumu söz konusu olmadığına göre, 3194 sayılı İmar Kanunu'nun ilgili maddeleri uyarınca tek yanlı idari işlemle düzenlenen imar planları ve bu planlara dayanılarak yapılan işlemlerin idari nitelik taşıdığı, söz konusu imar planlarının zamanında uygulamaya geçirilmemesi durumunun da idari eylem olarak kabulünün gerektiği kabul edilmektedir.

Ayrıca 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun değiştirilen Geçici 6. maddesinin 10. fıkrasında da “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 03/05/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacının mülkiyet hakkına getirilen kısıtlamanın, dava konusu taşınmazın, genel ve düzenleyici bir işlem olan imar planıyla kamu hizmetine özgülenmesinden ve bu planda öngörülen kamulaştırma işlemlerinin zamanında yapılmamasından kaynaklandığının kabulü ile idari işlem ve eylemden doğan zarara ilişkin davanın Uyuşmazlık Mahkemesi kararı da dikkate alınarak 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu hükümleri uyarınca idari yargı yerinde çözümlenmesi gerektiğinden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 114/1-b ve 115/2. maddeleri uyarınca davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2686, Karar No: 2024/2180, Tarih: 26.02.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/2686 E.  ,  2024/2180 K.**

**"İçtihat Metni"**

KANUN Y A R A R I N A

B O Z M A

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

SAYISI : 2021/2990 Değişik iş

SUÇ : Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan

İNCELEME KONUSU

KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

...Cumhuriyet Başsavcılığının 06.05.2021 tarihli ve 2020/2365 Soruşturma, 2021/1371 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı yapılan itirazın kabulüne ilişkin mercii ... 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 30.09.2021 tarihli ve 2021/2990 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 271 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle karar tarihi olan 30.09.2021 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 11.04.2023 tarihli ve 2022/21684 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.05.2023 tarihli ve KYB-2023/44798 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.05.2023 tarihli ve KYB-2023/44798 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"3194 sayılı İmar Kanunu'na 7143 sayılı Kanun'un 16. maddesi ile eklenen geçici 16. maddesinde yer alan, "Afet risklerine hazırlık kapsamında ruhsatsız veya ruhsat ve eklerine aykırı yapıların kayıt altına alınması ve imar barışının sağlanması amacıyla, 31/12/2017 tarihinden önce yapılmış yapılar için Çevre ve Şehircilik Bakanlığı ve yetkilendireceği kurum ve kuruluşlara 31/10/2018 tarihine kadar (31/12/2018 tarihine kadar uzatılmıştır) başvurulması, bu maddedeki şartların yerine getirilmesi ve 31/12/2018 tarihine kadar kayıt bedelinin ödenmesi halinde Yapı Kayıt Belgesi verilebilir. Yapı Kayıt Belgesi yapının kullanım amacına yöneliktir..." şeklindeki,

Çevre ve Şehircilik Bakanlığının Yapı Kayıt Belgesi Verilmesine İlişkin Usul ve Esaslara İlişkin Tebliğ'in 10. maddesinde yer alan "..(2) (Değişik:RG-20/9/2018-30541) Yapı Kayıt Belgesi düzenlenmesi safhasında e-Devlet sistemi üzerinden veya kurum ve kuruluşlara yapılan müracaatta yalan beyanda bulunulması durumunda; a) Yapı Kayıt Belgesi bedeli eksik olarak ödenmiş ise müracaat sahibince e-Devlet üzerinden gerekli düzeltme işlemi yapılması ve eksik olanmeblağın ödenmesi sağlanarak, duruma uygun yeni Yapı Kayıt Belgesi düzenlenir. Eksik olan meblağın ilgilisince ödenmemesi halinde verilmiş olan Yapı Kayıt Belgesi iptal edilir, daha önce yatırılmış olan bedel iade edilmez ve yalan beyanda bulunan hakkında 5237 sayılı Kanunun 206 ncı maddesi uyarınca suç duyurusunda bulunulur.." şeklindeki düzenlemeler ile,

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 28/06/2018 tarihli ve 2016/1023 esas, 2018/5983 karar sayılı ilâmında yer alan, "..5237 sayılı TCK'nın 206. maddesinde düzenlenen ve doktrinde "fikri sahtecilik" olarak adlandırılan "resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunmak" suçunun oluşabilmesi için, kişinin açıklamaları üzerine bir resmi belge oluşturulması ve bu belgenin beyanın doğruluğunu ispat edici bir güce sahip olması gereklidir. Maddenin gerekçesinde de belirtildiği üzere beyanı alan memur bu beyanın doğruluğunu araştırıp daha sonra edindiği kanaate göre resmi belgeyi düzenlemek durumunda ise, bir başka ifade ile resmi belge sadece kişinin (sanığın) beyanına göre değil de memur tarafından yapılacak inceleme sonucuna göre meydana getirilmekte ise bu maddede tanımlanan suç oluşmayacaktır.." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında,

7143 sayılı Kanun ile 3194 sayılı İmar Kanun'a eklenen Geçici 16. maddenin 1. fıkrasına göre afet risklerine hazırlık kapsamında ruhsatsız veya ruhsat ve eklerine aykırı yapıların kayıt altına alınması ve imar barışının sağlanması amacıyla, 31/12/2017 tarihinden önce yapılmış yapılar için Çevre ve Şehircilik Bakanlığı ve yetkilendireceği kurum ve kuruluşlara 31/10/2018 tarihine kadar başvurulması, anılan maddedeki şartların yerine getirilmesi ve 31/12/2018 tarihine kadar kayıt bedelinin ödenmesi halinde yapı kayıt belgesi verilebileceği, başvuruya konu yapının ve arsasının mülkiyet durumu, yapı sınıf ve grubu ve diğer hususların Bakanlık tarafından hazırlanan Yapı Kayıt Sistemine yapı sahibinin beyanına göre kaydedileceği, somut olayda, ... ili, ...ilçesi, Beldibi mahallesi, Başkomutan Atatürk Caddesi, No:346, 568 nolu parselde bulunan taşınmaz için 1775936 nolu başvuru üzerine 20/09/2018 tarihli ve LLP21BKS belge nolu yapı kayıt belgesinin düzenlendiği, 2017 yılı ekim ayına ilişkin uydu görüntülerinde imalat olmamasına karşın, 2018 yılı ekim ve 2019 yılı temmuz aylarındaki uydu görüntülerinde imalat tespit edilmiş ancak 2019 yılı ... ayı uydu görüntüsünde ise söz konusu imalatın görünmediği ve 10/07/2020 tarihinde yerinde yapılan incelemede de bahse konu imalatın yerinde olmadığının görüldüğü ve yapının 31/12/2017 tarihinden sonra inşa edildiğinin tespit edilerek yapı kayıt belgesinin iptal edildiği; bu nedenle sanığın görevli memurları aldatabilecek, hile oluşturabilecek nitelikte davranışının bulunmadığı, yalan beyanda bulunma suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı, bu nedenle kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu cihetle, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun‘un 160 ıncı maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında; Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlayacağı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlü olduğu belirlenmiştir.

2. 5271 sayılı Kanun’un, “Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar” başlıklı 172 nci maddesinin birinci fıkrası;

“(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.

...“

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. 5271 sayılı Kanun’un, “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173 üncü maddesinin inceleme konusu ile ilgili olan birinci, ikinci, üçüncü ve dördüncü fıkralarında;

“(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3)(Değişik: 18/6/2014-6545/71 md.) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

...“

Hükümleri yer almaktadır.