muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4350, Karar No: 2022/5803, Tarih: 11.05.2022

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile;

"...

Davacının ... Sendikası üyesi olduğu, davacının alt işverenleri ile YHK tarafından bağıtlanan 17.11.2016 tarih ve 2016/1264-1394 ve 2016/1265-1395 Esas Karar sayılı TİS hükümlerinden faydalandığı, söz konusu TİS’nin ilgili maddeleri gereği çocuk yardımı ve öğrenim yardımlarının ödenmediği anlaşılmıştır. Alınan bilirkişi raporunda TİS hükümleri uyarınca davacının ödenmeyen çocuk yardımı ve öğrenim yardımı alacakları hesaplanmıştır. Davalı zamanaşımı def’inde bulunmuşsa da, söz konusu alacaklarının 5 yıllık zamanaşımına tabi olduğu, alınan bilirkişi raporunda zamanaşımı dikkate alınarak hesaplama yapıldığı ve hata bulunmadığı, ayrıca davacı tarafından daha önce açılan davada da çocuk ve öğrenim yardımı dışındaki alacakların hüküm altına alındığı ve derdestliğin bulunmadığı anlaşılmıştır.

..." gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebeplerle kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Taraflar arasında davacı işçinin talep ettiği toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan çocuk ve öğrenim yardımı alacaklarına hak kazanıp kazanmadığı hususu uyuşmazlık konusudur.

2. İlgili Hukuk

1.6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu.

2.4857 sayılı İş Kanunu'nun "Tanımlar" kenar başlıklı 2 nci maddesinin altıncı fıkrası; "Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur." düzenlemesini içermektedir.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda; dava konusu öğrenim yardımı alacağı hesaplanırken davacının bir çocuğunun üniversite, bir çocuğunun ise lise öğrencisi olduğu kabul edilmiştir. Ancak davacının üniversiteye giden çocuğunun 2019 yılında üniversiteye girdiği, alacağın ise 2016 ve 2017 yılları için hesaplandığı anlaşılmaktadır. Bu durumda; hesaplamaya esas dönem itibariyle davacının üniversiteye giden çocuğu olmamasına rağmen, bir çocuğunun üniversite öğrencisi olduğu kabul edilerek sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

11.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2139, Karar No: 2023/3656, Tarih: 06.07.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/2139 E.  ,  2023/3656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/844 E., 2021/2562 K.

KARAR : Davanın kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : Şile Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/255 E., 2019/517 K.

Taraflar arasındaki ön alım hakkından kaynaklanan payın iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın asıl davada davalı ... tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı asıl davada davalı ... tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

1. Asıl davada davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkillerinin maliki olduğu 787 parselin 45/128 payının davalı ... tarafından dava dışı paydaşlardan 24/03/2015 tarihinde 100.00 TL bedelle satın alındığını, bu bedelin gerçeği yansıtmadığını ve fahiş derecede yüksek olduğunu, mahalinde uzman bilirkişilerce yapılacak keşif ile arsa payının değerinin belirlenmesini ve bu bedel karşılığı taşınmazın 45/128 payın iptali ile müvekkilleri adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

2. Birleşen davada davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkillerin maliki olduğu 787 parselin 3/64 payının davalı ... tarafından 10.03.2017 tarihinde 10.000,00 TL bedelle satın alındığını, bu bedelin muvazaalı olmakla birlikte fahiş derecede yüksek olduğunu belirterek dava konusu 3/64 oranındaki payın tapu kaydının iptali ve müvekkiller adına tescilini talep ve dava etmiştir.

II.CEVAP

1. Asıl dava davalısı ... cevap dilekçesinde; davacıların satıştan haberdar olduğunu, dava konusu taşınmazın bedelinde muvazaa olmadığını, arsa vasfında olup değerinde artış olduğunu, davanın öncelikle reddini aksi halde mahalinde yapılacak keşif ile taşınmazın bugünkü değerinin belirlenerek davacıların bedeli depo etmesi halinde davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

2. Birleşen dosya davalısı ... vekili cevap dilekçesinde; davacıların satıştan haberlerinin olduğunu, muvazaa olmadığını, Mahkeme aksi kanaatte ise bilirkişi incelemesi yapılarak taşınmazın değerinin tespiti ile bedelin kesin süre verilerek depo edilmesini, aksi taktirde davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1. İlk Derece Mahkemesinin 18/07/2018 tarih ve 2017/79 Esas, 2018/242 Karar sayılı ilmıyla ''davacı tarafın gerçek satış bedelinin daha düşük olduğu iddiasının yapılan keşif sonucu belirlenen değer ve tanık beyanları dikkate alındığında ispatlanamadığı", gerekçesiyle kanuni önalım bedeli üzerinden davanın kabulüne karar verilmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1. İlk Derece Mahkemesinin 18/07/2018 tarih ve 2017/79 Esas, 2018/242 Karar sayılı ilmıyla ''davacı tarafın gerçek satış bedelinin daha düşük olduğu iddiasının yapılan keşif sonucu belirlenen değer ve tanık beyanları dikkate alındığında ispatlanamadığı", gerekçesiyle kanuni önalım bedeli üzerinden davanın kabulüne karar verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesinin 18/07/2018 tarihli kararına karşı davacılar tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesinin 2018/2336 Esas 2019/1010 Karar sayılı ilamı ile ''tanık Sezai'nin beyanlarındaki çelişkinin giderilmesi gerektiği'' gerekçesiyle hükmün kaldırılmasına karar verilerek dosya mahkemeye gönderilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, ''Asıl dava yönünden; payını davalı ...'ya satan tanık ..., hissesini 15.000,00 TL bedelle davalı ...'ya sattığını, kardeşi olan diğer hissedarların da 15.000,00 TL para aldıklarını beyan ettiği, alınan bilirkişi raporuna göre de, davalının hissesi satış tarihi itibariyle 38.341,86 TL değerinde olup resmi senette belirtilen bedelin muvazaalı olduğunun sabit olduğu, davacı tarafça satış bedelinin muvazaalı olduğu hususu ispat edildiği" gerekçesiyle 62.206,25 TL bedel üzerinden davanın kabulüne karar verilmiştir.

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl davada davalı ... istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Asıl davada davalı ... istinaf başvuru dilekçesinde; tapu müdürlüğünce emsal satışlar sunulmadığını, tanık olarak dinlenen ... ile davacıların yakın akraba olduklarını, dava konusu işlemlerin de tarafı olduğunu, beyanlarının çelişkili olduğunu, bilirkişi raporunda belirtilen miktarların da hatalı olduğunu işlemin tarafı olan tanığın beyanına dayanarak muvazaanın ispat edilmiş sayılamayacağını ileri sürerek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, ''İlk derece mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğun'' gerekçesiyle asıl dosya davalısı ... vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde asıl davada davalı ... temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Asıl davada davalı ... temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebeplerle kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, ön alım hakkına dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 732, 733 ve 734 üncü maddeleri,

3. Değerlendirme

B. Temyiz Sebepleri

Asıl davada davalı ... temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebeplerle kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, ön alım hakkına dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 732, 733 ve 734 üncü maddeleri,

3. Değerlendirme

1. Ön alım hakkı paylı mülkiyet hükümlerine tâbi taşınmazlarda payın üçüncü kişiye satılması hâlinde, diğer paydaşlara o payı öncelikle satın alma yetkisi veren bir haktır. Bu hak paylı mülkiyet ilişkisi kurulduğu anda doğar ve payın üçüncü kişiye satılması ile kullanılabilir hâle gelir. Ön alım hakkının kullanılmasıyla bu hakkı kullanan paydaş ile alıcı arasında kapsam ve şartları satıcı ile davalı arasında yapılan sözleşmenin aynı olan bir satım ilişkisi kurulmuş olur. Ön alım bedeli tapuda gösterilen satış bedeli ile davalı tarafından ödenen harç ve masrafların toplamından ibarettir.

2. Dava konusu payın satışına ilişkin hukuki işlemin tarafı olan davalı, üçüncü kişi durumundaki davacıya karşı bedelde muvazaa iddiasında bulunamaz ise de davacı ön alım hakkına engel olmak amacıyla satış bedelinin resmî satış senedinde yüksek gösterildiğini iddia edebilir ve bu iddiasını tanık dahil her türlü delil ile ispat edebilir.

3. Somut olayda; mahkemece muvazaa iddiasının kanıtlandığına dair beyanına dayanılan tanık Zekai Özgür'ün dava konusu olan 24.03.2015 tarihli Resmi Akit'in tarafı olduğu anlaşıldığından, resmi satış sözleşmesini imzalayan bu tanığın beyanına dayanılarak muvazaa iddiasının ispat edilmiş sayılması doğru olmadığı gibi, keşif ile belirlenen bedelin de tek başına bedelde muvazaa iddiasını kanıtlamaya yeterli olmayıp, davacının diğer kanıtlarını doğrulamak bakımından önem taşımaktadır, bu durumda davacı tarafın bedelde muvazaa iddiası kanıtlanamamıştır.

4. Mahkemece bedelde muvazaa iddiası ispatlanamadığından dava konusu payın tapuda gösterilen satış bedeli ile ödenmesi zorunlu harç ve masrafın toplamından oluşan ön alım bedelinin 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 734. maddesi uyarınca hükümden önce belirlenecek uygun bir zaman içinde depo edilmesi için süre verilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Asıl davada davalı ...'un temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7398, Karar No: 2019/13948, Tarih: 08.10.2019

**18. Ceza Dairesi         2019/7398 E.  ,  2019/13948 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan sanık ...'un, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125/1, 43/1, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 1.740,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Adana 4. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 28/01/2014 tarihli ve 2012/1601 esas, 2014/141 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 27/05/2019 gün ve 53037 sayılı istem yazısıyla Dairemize gönderilen dava dosyası incelendi.

İstem yazısında; “Adana 4. Sulh Ceza Mahkemesi'nce verilen kararın, Yargıtay 4. Ceza Dairesi'nin 16/10/2017 tarihli ve 2015/14872 esas, 2017/22409 karar sayılı ilâmı ile tehdit suçundan verilen mahkûmiyet hükmü yönünden bozulmasına karar verilerek dosyanın Adana 22. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2017/947 esas numarasına kaydedildiği ve yargılamanın halen derdest olduğu tespit edilerek yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre;

1) 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/7. maddesinde “Aynı fiil nedeniyle, aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine karar verilir.” hükmünün yer aldığı, dosya kapsamına göre, sanığın müştekiye karşı gerçekleştirmiş olduğu hakaret suçu nedeniyle Adana 4. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 28/01/2014 tarihli ve 2012/1601 esas, 2014/141 sayılı kararı ile mahkûmiyetine hükmedilmesine rağmen, bu kez de Mersin 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 11/12/2012 tarihli ve 2012/888 esas, 2012/1137 sayılı kararı ile mahkûmiyetine hükmedilerek, sanık hakkında aynı eylem sebebiyle açılan mükerrer davanın, 5271 sayılı Kanun’un 223/7. maddesi gereğince reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olunmasında,

2) Adana Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 13/09/2012 tarihli iddianamesiyle, sanık ... hakkında hakaret ve tehdit suçlarından dava açıldığı, iddianamenin anlatım kısmında, sanığın, olay tarihi itibariyle ikamet ettikleri evlerinde aile içi geçimsizliğe bağlı olarak tartıştığı katılana karşı sinkaflı sözlerle hakaret ettiği belirtilmesine karşın, katılana mesaj göndermek suretiyle hakaret ettiğine dair anlatımın yer almadığı ve yargılamanın iddianameye konu edilen sanığın, katılana ikamet ettikleri evde hakaret etmesi eylemi üzerinden yapılması gerektiği düşünülmeden, sanığın katılana mesaj göndermek suretiyle hakaret ettiği kabul edilmek suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 225. maddesine aykırı davranılmasında,

3) Sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125/1. maddesi gereğince 90 gün adli para cezası verilerek, suçun zincirleme şekilde işlenmesi nedeniyle aynı Kanun'un 43/1. maddesi uyarınca cezanın 1/4 oranında artırılmasıyla 112 gün adli para cezası yerine 105 gün adli para cezası belirlendiği anlaşıldığından, sonuç cezanın 1.860,00 Türk lirası yerine, 1.740,00 Türk lirası olarak eksik tayininde,

İsabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

3) Sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125/1. maddesi gereğince 90 gün adli para cezası verilerek, suçun zincirleme şekilde işlenmesi nedeniyle aynı Kanun'un 43/1. maddesi uyarınca cezanın 1/4 oranında artırılmasıyla 112 gün adli para cezası yerine 105 gün adli para cezası belirlendiği anlaşıldığından, sonuç cezanın 1.860,00 Türk lirası yerine, 1.740,00 Türk lirası olarak eksik tayininde,

İsabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

1- "1" numaralı istem açısından yapılan değerlendirmede;

5271 sayılı CMK'nın 223. maddesinin 7. fıkrasında "Aynı fiil nedeniyle aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa, davanın reddine karar verilir" hükmü yer almaktadır.

Mükerrer davadan bahsedilebilmesi için, sanık hakkında açılan her bir davanın tarafları, suç tarihleri ve olayının aynı olması gerekmektedir.

Bu bilgiler ışığında sanık hakkında mükerrer açıldığı iddia edilen kamu davaları incelendiğinde;

Adana Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 13/09/2012 tarih ve 2012/17316 esas sayılı iddianamesiyle sanık ... hakkında hakaret ve tehdit suçlarından dava açıldığı, iddianamenin anlatım kısmında, sanığın, olay tarihi itibariyle ikamet ettikleri evlerinde aile içi geçimsizliğe bağlı olarak tartıştığı katılana karşı sinkaflı sözlerle hakaret ettiği belirtilmesine karşın, katılana mesaj göndermek suretiyle hakaret ettiğine dair anlatımın yer almadığı ve yargılamanın iddianameye konu edilen sanığın, katılana ikamet ettikleri evde hakaret etmesi eylemi üzerinden yapılması gerektiği düşünülmeden, sanığın katılana mesaj göndermek suretiyle hakaret ettiği kabul edilerek yapıldığı, mükerrir dava olarak nitelendirilen Mersin (Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2012/888 esas sayılı dosyası kapsamında Mersin Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 31/07/2012 tarih ve 2012/10414 esas sayılı iddianamesi uyarınca yargılama yapıldığı, bahse konu kararda iddianameye uygun olarak sanığın 22/02/2012 ile 29/02/2012 tarihleri arasında katılana gönderdiği mesajlar esas alınarak yargılama yapılıp hüküm verildiği, kanun yararına bozma talebine konu Adana 4.Sulh Ceza Mahkemesi'nin 28/01/2014 tarihli ve 2012/1601 esas, 2014/141 sayılı kararı kapsamında ise yargılamaya konu olay esas alınarak hüküm kurulmadığı ve bu suretle aynı olay nedeniyle yapılan iki ayrı yargılamanın bulunmadığı anlaşıldığından, bu husus açısından kanun yararına bozma talebinin reddine karar verilmiştir.

2- "2" numaralı istem açısından yapılan değerlendirmede;

2- "2" numaralı istem açısından yapılan değerlendirmede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 13/03/2012 gün ve 3/270-88 sayılı kararında belirtildiği üzere; ceza muhakemesi hukukumuzda mahkemelerce bir yargılama faaliyetinin yapılabilmesi ve hüküm kurulabilmesi için, yargılamaya konu edilecek eylemle ilgili, usulüne uygun olarak açılmış bir ceza davası bulunması gerekmektedir. 5271 sayılı CMK’nın 170/1. maddesi uyarınca ceza davası, kural olarak Cumhuriyet Savcısı tarafından düzenlenecek bir iddianame ile açılır. Anılan Kanun'un 170. maddesinin 4. fıkrasında da; “iddianamede, yüklenen suçu oluşturan olaylar, mevcut delillerle ilişkilendirilerek açıklanır” düzenlemesine yer verilmiştir.

CMK'nın 225. maddesinde yer alan; “hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir. Mahkeme, fiilin nitelendirilmesinde iddia ve savunmalarla bağlı değildir” şeklindeki düzenleme gereğince de hangi fail ve fiili hakkında dava açılmış ise ancak o fail ve fiili hakkında yargılama yapılarak hüküm verilebilecektir.

Anılan yasal düzenlemelere göre, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen eylemin dışına çıkılması, dolayısıyla davaya konu edilmeyen fiil veya olaydan dolayı yargılama yapılması ve açılmayan davadan hüküm kurulması yasaya açıkça aykırılık oluşturacaktır.

Öğretide “davasız yargılama olmaz” ve “yargılamanın sınırlılığı” olarak da ifade edilen bu ilke uyarınca, hâkim ancak hakkında dava açılmış bir fiil ve kişi ile ilgili yargılama yapabilecek ve önüne getirilen somut uyuşmazlığı hukuksal çözüme kavuşturacaktır.

İnceleme konusu somut olayda; Adana Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 13/09/2012 tarihli iddianamesiyle, sanık ... hakkında hakaret ve tehdit suçlarından dava açıldığı, iddianamenin anlatım kısmında, sanığın, olay tarihi itibariyle ikamet ettikleri evlerinde aile içi geçimsizliğe bağlı olarak tartıştığı katılana karşı sinkaflı sözlerle hakaret ettiği belirtilmesine karşın, katılana mesaj göndermek suretiyle hakaret ettiğine dair anlatımın yer almadığı ve yargılamanın iddianameye konu edilen sanığın, katılana ikamet ettikleri evde hakaret etmesi eylemi üzerinden yapılması gerektiği düşünülmeden, sanığın katılana mesaj göndermek suretiyle hakaret ettiği kabul edilmek suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 225. maddesine aykırı davranılması hukuka aykırı bulunmuştur.

3- "3" numaralı istem açısından yapılan değerlendirmede;

Sanık hakkında hakaret suçundan, TCK’nın 125/1 maddesi gereğince 90 gün adli para cezası verilerek, suçun zincirleme şekilde işlenmesi nedeniyle aynı Kanunun 43/1 maddesi uyarınca cezanın 1/4 oranında artırılmasıyla 112 gün adli para cezası yerine 105 gün adli para cezası belirlendiği anlaşıldığından, sonuç cezanın 1860 TL yerine 1740 TL olarak eksik tayini kanuna aykırı bulunmuştur.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, Kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce kısmen yerinde görüldüğünden,

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, Kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce kısmen yerinde görüldüğünden,

1) "1" numaralı kanun yararına bozma isteminin, mükerrir dava olmaması nedeniyle yerinde görülmediğinden, CMK'nın 309. maddesi koşullarını taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEĞİNİN REDDİNE,

2) "2" ve "3" numaralı istemler açısından ise hakaret suçundan sanık ... hakkında, Adana 4. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 28/01/2014 tarihli ve 2012/1601 esas, 2014/141 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, "3" numaralı istem açısından 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 4-c fıkrası uyarınca aleyhe sonuç doğurmaması ve yeniden yargılama yapılmamasına,

3) CMK'nın 309/4-b fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, 08/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10585, Karar No: 2010/14785, Tarih: 01.11.2010

**10. Hukuk Dairesi         2010/10585 E.  ,  2010/14785 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirler için açılan ilk rücu davasından bakiye kusur farkı ve gelirlerde meydana gelen artışlar nedeniyle kaynaklanan kurum alacağının 506 sayılı Yasanın 26. maddesi gereğince tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak, davanın konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ile davalılardan.... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum vekilinin tüm, davalı .... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Mahkemece, Dairemizin 26.02.2008 tarihli bozma ilamına uyulmasına karar verilmiş ise de, davalıların sorumlu olduğu tutarın belirlenmesinde, hak sahiplerine yapılan yardımların ilk peşin sermaye değerlerinin esas alınmadığı gibi, ilk rucu davasında hükmolunan tazminat miktarının gözetilmemesi nedeniyle, bozma gereğinin yerine getirilmediği görülmektedir.

Davalı tarafından yargılama sürecinde yapılan ödeme ihtirazi kayıtla yapılmış olup, bu haliyle uyuşmazlığı sonlandıran bir yargısal işlem niteliğinde olmadığından; davanın Yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın 26. maddesindeki halefiyet ilkesi uyarınca, Kurumun rücu alacağı; hak sahiplerinin tazmin sorumlularından