muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14879, Karar No: 2020/2723, Tarih: 05.03.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/14879 E.  ,  2020/2723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalılar ..., ... ve ...’a yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak Tebligat Kanununun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesi daha sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 05.03.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7643, Karar No: 2015/6528, Tarih: 18.05.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/7643 E.  ,  2015/6528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, özel hayatın gizliliğini ihlal (sanık ..., çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (sanık ...)

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanların sanık ... hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan verilen beraat hükmünü aleyhe temyiz etmesine karşın, tebliğnamede bu hususta görüş bildirilmediği anlaşıldığından, ek tebliğname düzenlenerek anılan noksanlığın tamamlanmasından sonra Dairemize iade edilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10725, Karar No: 2008/15219, Tarih: 12.11.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/10725 E.  ,  2008/15219 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar ve davalılardan Orman Yönetimi vekili ve Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, Güvenli Köyü 120 ada 213 parsel sayılı 133 H. 1875 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, mera, 214 parsel nolu 30 H. 995 m2 yüzölçümündeki taşınmaz ise, orman olarak tesbit edilmiştir. Davacılar vekili, taşınmazların 2000 dönümünün müvekkillerine ait ... olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine ve dava konusu parsellerin tesbit gibi tescil ve sınırlandırılmasına, meranın aidiyeti konusunda mahkemenin görevsizliğine karar verilmiş, hüküm davacılar ve davalılardan Orman Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmıştır.

1) İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye; çekişmeli 213 parselin memleket haritasında kısmen yeşil ve dağınık orman ağacı kaplı ve orman sayılan yer olduğu belirlenmiş ise de, bu parsel hakkında Orman Yönetimi tarafından orman iddiası ile açılan bir davanın bulunmadığı, Orman Yönetimi ve Hazinenin her zaman dava açabileceği gözönünde bulundurularak tesbit gibi tescile karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığından 213 parsel hakkında Orman Yönetiminin temyiz dilekçesinin reddi gerekmiştir.

2) Davacıların temyizi yönünden;

Çekişmeli 120 ada 214 parselin dava edilen bölümünün eski tarihli belgelerde orman sayılan yerlerden olduğu, keza 120 ada 213 parselin kısmen orman sayılan yerlerden olduğu, davacıların ibraz ettikleri Niksar Noterliğinden tasdikli 01.07.1969 gün ve 1871 yevmiye numaralı belgenin aslının bulunamadığı ve bu belgelerde dahi yaylanın otundan ve suyundan belgede adı geçenlerin istifade ettiğinin yazılı olduğu, belgenin çekişmeli taşınmaza uygunluğunun belirlenemeyeceği, bir an için aksi düşünülse bile yaylanın otundan suyundan yararlanmanın davacılara mülkiyet ... kazandıramayacağı, taşınmazın özel mera iddiası ile açılmış olması ve mahkemece de taşınmazın kamu malı mera olduğunun kabulü ile 3402 Sayılı Yasanın 16/B maddesi gereğince mera olarak sınırlandırılarak, davacı kişilerin 213 ve 214 parseller hakkındaki davalarının reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığından temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

-2-

2008/10725 - 15219

3) Davalı Hazinenin 120 ada 213 parsel hakkındaki temyiz itirazlarına gelince;

-2-

2008/10725 - 15219

3) Davalı Hazinenin 120 ada 213 parsel hakkındaki temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece bu parselin kadim mera olduğu kabul edilerek 3402 Sayılı Yasanın 16/B maddesi gereğince sınırlandırılıp özel siciline yazılmasına karar verildiği ve dava iki köy arasında olmayıp, özel mera iddiası ile açıldığı, mahkemece de tesbit gibi parselin sınırlandırılmasına karar verildiği halde, sanki kadim meranın kullanma hakkının hangi köye ait olduğu konusunda bir uyuşmazlık varmış gibi meranın aidiyeti konusunda verilecek kararın yenilik doğurucu hak olduğu düşüncesiyle 3402 Sayılı Yasanın 25/3. maddesi hükmü gereğince görevsizlik kararı verilmiştir. Mahkemenin kabul şekline göre somut olayda genel mahkemece araştırılması gereken bir konu bulunmadığından mera parseli hakkında aidiyet konusunda görevsizlik kararı verilmesi isabetsiz ve davalı ... vekilinin temyiz itirazları yerinde ise de, bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını ve hükmün bozulmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu nedenle, 25.12.2007 günlü hüküm fıkrasının 1 nolu bendinin "meranın aidiyeti hususunda..." cümlesiyle başlayan 3. paragrafının hükümden tamamen çıkartılarak düzeltilmesi ve hükmün H.Y.U.Y.'nın 438/7. maddesi gereğince düzeltilmiş bu haliyle onanması gerekmiştir.

SONUÇ: 1) Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle; Orman Yönetiminin temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde iadesine,

2) 2. bentte açıklanan nedenlerle; davacı gerçek kişilerin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün davacılar yönünden ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının davacı gerçek kişilere yükletilmesine,

3) 3. bentte açıklanan nedenlerle; Hazinenin 213 pasel hakkındaki temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün düzeltilerek ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince Haziden harç alınmasına yer olmadığına 12/11/2008 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/23197, Karar No: 2025/2756, Tarih: 09.04.2025

**8. Ceza Dairesi         2024/23197 E.  ,  2025/2756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/119 E. 2024/193 K.

MÜŞTEKİLER : ...Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama, ret

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü.

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. İlk Derece Mahkemesi Kararı

Manisa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.11.2023 tarihli ve 2023/169 Esas, 2023/209 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109/1, 109/3-f, 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesi Kararı

Kararın sanık müdafii, mağdur vekili ve katılan bakanlık vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin kararı ile istinaf başvurularının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 280/1-a maddesi uyarınca istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Sanık Müdafinin Temyiz İstemleri

Mağdurenin suç tarihinde sanığa 18 yaşında olduğunu beyan etmesine, yargılama aşamasında sanık müdafii tarafından mağdurun kemik yaşının tespitine ilişkin rapor alınması talebinin reddine karar verilmesine ve mağdurenin ifadelerinin çelişkili olduğuna, mağdur beyanına dayalı olarak hüküm kurulduğuna ilişkindir.

Mağdur Vekilinin Temyiz İstemleri

Katılma talebinin daha evvel reddedildiği gerekçesiyle karara bağlanmaması ve İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesi 2024/119 Esas, 2024/193 Karar sayılı ilamında da bu hususta değerlendirme yapılmamasına ve sanığın üzerine atılı suçtan üst sınırdan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

Katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı Vekilinin Temyiz İstemleri

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçundan alt sınır gözetilerek karar verilmiş olmasına, şartları oluşmadığı halde sanık hakkında iyi hal indirimi uygulanmasına ve katılan kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmemesine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava dosyası kapsamına göre, sanığın olay tarihinde evden kaçan, 15 yaşından küçük mağduru rızası olmaksızın, ailesine ve kolluk kuvvetlerine bildirmeksizin 3 gün boyunca evde kapıları kitleyerek zorla tutarak hürriyetinden yoksun bıraktığı iddiasına ilişkin olarak;

1.Mağdur vekilinin temyiz istemi yönünden yapılan incelemede;

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava dosyası kapsamına göre, sanığın olay tarihinde evden kaçan, 15 yaşından küçük mağduru rızası olmaksızın, ailesine ve kolluk kuvvetlerine bildirmeksizin 3 gün boyunca evde kapıları kitleyerek zorla tutarak hürriyetinden yoksun bıraktığı iddiasına ilişkin olarak;

1.Mağdur vekilinin temyiz istemi yönünden yapılan incelemede;

Kovuşturma aşamasında şikayetçi olmadığını beyan eden ve kamu davasına katılmayan mağdura, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilinin 5271 sayılı Kanun’un 237/1. maddesi uyarınca kamu davasında katılan sıfatının bulunmadığı, aynı Kanun’un 260/1. maddesi gereği sanık hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin olmadığı anlaşılmakla, zorunlu vekilin temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

2.Sanık ... müdafinin temyiz istemi yönünden;

Dava dosyası içeriği, olayın kolluğa intikal şekli, kolluk görevlileri tarafından hazırlanan tutanaklar, mağdur beyanı, tanık anlatımları, sanık savunmaları, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesi'nin bozma ilamı ve tüm dava dosyası kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanığın davaya konu eylemi gerçekleştirdiğine ilişkin ilk derece mahkemesinin kabulünde isabetsizlik görülmediği, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin, sanığın üzerine atılı suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına, hata hükümleri değerlendirilmeden mahkumiyet kararları verildiğine, mağdurun kemik yaşının tespitine ilişkin herhangi bir araştırma yapılmadığına yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

3.Katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi yönünden yapılan incelemede;

Mahkemece verilen cezanın sanığın geleceği üzerindeki olası etkileri göz önünde bulundurularak sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesinin uygulanmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3.Katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi yönünden yapılan incelemede;

Mahkemece verilen cezanın sanığın geleceği üzerindeki olası etkileri göz önünde bulundurularak sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesinin uygulanmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

T.C. Anayasasının 41. maddesinde, ailenin huzur ve refahı ile özellikle anne ve çocukların korunmasına yönelik olarak her türlü istismar ve şiddete karşı çocukları koruyucu tedbirleri alma görevinin Devlete ait olduğu, aile ve çocukların korunması hakkının Anayasa ile güvence altına alındığı, 6284 sayılı Kanun'un 20/2. maddesi gereğince Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı'nın kadın, çocuk ve aile bireylerine yönelik olarak uygulanan şiddet veya şiddet tehlikesi nedeniyle açılan davalara katılabileceği, ancak Bakanlığın davaya katılmasının doğrudan Anayasa ve Kanun'dan kaynaklanan koruma görevine ilişkin olup Bakanlığa yüklenen bir kamu görevi olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 237 ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan doğrudan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı gözetilerek, katılan Bakanlık vekilinin, kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkin temyiz gerekçesi yerinde görülmemiştir.

III. KARAR

A. Mağdur vekilinin temyiz istemi yönünden:

Gerekçe bölümünde yer alan (1) numaralı paragrafta açıklanan nedenle mağdur vekilinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 298. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Katılan Bakanlık vekilinin ve sanık müdafinin temyiz istemi yönünden:

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 14.02.2024 tarihli ve 2024/119 Esas, 2024/193 Karar sayılı kararında sanık müdafii ve katılan Bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye uygun olarak oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Manisa 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.04.2025 tarihinde karar verildi.

(K.D)

KARŞI DÜŞÜNCE

Sayın çoğunluğun Türk Ceza Kanunu'nun 109/1. maddesindeki hürriyeti tahdit suçunun oluştuğuna dair görüşünü dayandırdığı gerekçe Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarih ve 2014/14-198 Esas 2015/428 Karar, ile 17.02.2015 tarihli 2014/14-307 Esas ve 2015/8 Karar sayılı kararlarında belirtilen 15 yaşını bitirmemiş küçüklerin alıkoyma suçuna rızalarının hukuka uygunluk nedeni olarak kabul edilemeyeceğine dair kararlarıdır.

(K.D)

KARŞI DÜŞÜNCE

Sayın çoğunluğun Türk Ceza Kanunu'nun 109/1. maddesindeki hürriyeti tahdit suçunun oluştuğuna dair görüşünü dayandırdığı gerekçe Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.12.2015 tarih ve 2014/14-198 Esas 2015/428 Karar, ile 17.02.2015 tarihli 2014/14-307 Esas ve 2015/8 Karar sayılı kararlarında belirtilen 15 yaşını bitirmemiş küçüklerin alıkoyma suçuna rızalarının hukuka uygunluk nedeni olarak kabul edilemeyeceğine dair kararlarıdır.

CGK. Kararı ve bu karara dayanan Yüksek Daire gerekçesine karşı görüşümüzün daha iyi anlaşılabilmesi bakımından Anayasa, Türk Ceza Kanunu ve Medeni Kanunun ilgili hükümlerinin Türk Ceza Kanunu'nun 109 ve 234. maddeleri ile birlikte değerlendirilmesi gerekmektedir.

Anayasada kişi hürriyeti ve güvenliği en temel insan haklarından biri olarak düzenlenmiştir. Nitekim, Anayasa’nın 12. maddesinde "herkes kişiliğine bağlı, dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilmez temel hak ve hürriyetlere sahiptir." Yine, 19. maddesinde "Herkes kişi hürriyeti ve güvenliğine sahiptir" şeklinde düzenlemeler yapılmıştır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu 1. maddesinde de "kanunun amacı kişi hak ve özgürlüklerini, kamu düzenini, güvenliğini, hukuk devletini, toplum barışını korumak, suç işlenmesini önlemek" olarak ifade edilmiştir.

Türk Ceza Kanunu'nun 2. maddesinde ise "suçta ve cezada kanunilik" ilkesi düzenlenmiştir. Bu madde ile de kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemeyeceği, kanunda suç olarak düzenlenmemiş eylemlerin idari düzenlemeler, yargı içtihatları, yorumları ve kıyas yolu ile suç haline getirilmeyeceği, eylem için kanunda belirtilen cezalardan ve güvenlik tedbirlerinden başkasına hükmedilemeyeceği açıkça belirtilmiştir.

Yine 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 26/2 maddesine göre de kişinin üzerinde mutlak surette tasarruf edebileceği bir hakkına ilişkin olmak üzere, açıkladığı rızası çerçevesinde işlenen fiilden dolayı kimseye ceza verilemeyeceği vurgulanmıştır.

Türk Medeni Kanunun 11 maddesine göre ise erginliğin 18 yaşını doldurulması ile başlayacağı belirtilmiş ancak temyiz kudretinin(ayırt etme gücü) ne zaman başlayacağı konusu düzenlenmemiştir.

Türk Medeni Kanunun 16. maddesinde de ayırt etme gücüne sahip küçüklerin kendilerine sıkı sıkıya bağlı haklarını kullanırken yasal temsilcilerinin rızalarının aranmayacağı belirtilmiştir.

Türk Ceza Kanununda mağdurların rıza ehliyetinin hangi yaşta başlayacağı konusunda doğrudan bir düzenleme yapılmamıştır.

Türk Medeni Kanunun 16. maddesinde de ayırt etme gücüne sahip küçüklerin kendilerine sıkı sıkıya bağlı haklarını kullanırken yasal temsilcilerinin rızalarının aranmayacağı belirtilmiştir.

Türk Ceza Kanununda mağdurların rıza ehliyetinin hangi yaşta başlayacağı konusunda doğrudan bir düzenleme yapılmamıştır.

Bu temel kanuni düzenlemelerden sonra Türk Ceza Kanunun 109. ve 234. maddelerine bakıldığında, 109. maddesinde düzenlenen kişi hürriyetini sınırlama suçunun kişilere karşı suçlar bölümünde düzenlendiği görülmektedir. Türk Ceza Kanunu'nun 109. maddesindeki kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun mağduru çocuk olsun, büyük olsun rızasına aykırı olarak özgürlüğü kısıtlanan herkestir. Kanundaki bu düzenlemeye göre hürriyeti tahdit suçunun oluşabilmesi için mutlaka kişinin rızasına aykırı olarak fiziki özgürlüğünün kısıtlanması gerekmektedir. Hürriyeti tahdit suçunda mağdurun var olan rızasının yok sayılması sureti ile suçun oluşacağına ilişkin bir düzenleme bulunmamaktadır.

Türk Ceza Kanunu'nun 234. maddesi ise topluma karşı suçlar kısmının 8 bölümünde aile düzenine karşı suçlar faslında "çocuğun kaçırılması ve alıkonulması" başlığı altında düzenlemiştir. Bu maddenin düzenlendiği yer, madde başlığı ve gerekçesi nazara alındığında maddenin bütün fıkralarında korunan hukuksal değerin aile düzeni ve bu değere karşı işlenen suçlar olduğu görülmektedir. Türk Ceza Kanunu'nun 234-1 fıkrasında "16 yaşını tamamlamamış" çocuk olmak ve çocuğun rızası suçun temel şekli olarak düzenlenmiştir. Maddenin 2. fıkrasında da "12 yaşını bitirmemiş çocukların rızasına bakılmayacağı" düzenlenmek suretiyle maddede rıza ile ilgili bir yaş düzenlemesi yapılmıştır. Maddenin 3. fıkrasında ise kendi isteği ile evini terk eden çocukların anne-baba veya yetkili makamlara bilgi verilmeksizin alıkonulması şikayete tabi suç olarak düzenlenmiştir.

Türk Ceza Kanunu'nun 234. maddesinde dikkat edilmesi gereken önemli bir husus da bu suçun mağdurunun anne-baba veya yetkili makamlar olmasıdır. Yani bu maddede yaşı küçük çocuklar ebeveyinlerinden biri tarafından diğerinin yanından kaçırıldığı veya kendisi evi terk ettiği için suçun mağduru değil konusudurlar. Dolayısıyla bu suçta çocuğun iradesine değil, anne-baba veya yetkili makamların iradesine üstünlük tanınmıştır. Ancak; burada dikkatten kaçan husus çocuğun rızasının yok sayılmayıp anne-baba veya yetkili makamların iradesinin çocuğun rızasına üstün tutulmasıdır. Yukarıda belirtiliği üzere maddenin 2. fıkrasında 12 yaşını bitirmemiş çocukların rızasına bakılmayacağı belirtilerek, mefhumu muhalifinden 12 yaşını bitirmiş çocukların rızalarının geçerli ve önemli olduğu dolaylı olarak vurgulanmıştır. Bu düzenlemeye rağmen 15 yaşından küçük tüm çocukların rızalarının geçersiz olduğunu iddia etmek kanun düzenlemesini görmezlikten gelmek olacaktır. Buradaki sıkıntı Türk Ceza Kanunu'nun 234/3. fıkrasının maddeye sonradan eklenmesinden kaynaklanmaktadır.