muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/817, Karar No: 2015/2126, Tarih: 18.02.2015

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, CMR Konvansiyonu'na tabi taşıma sözleşmesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

Taşıyıcının sorumluluğu ile ilgili temel kural, CMR'nin 17. maddesinde düzenlenmiştir. Bu madde hükmü uyarınca, taşıyıcı malları teslim aldığı andan, malların teslim edileceği zamana kadar malların tamamen veya kısmen kaybolmasından ve hasara uğramasından ve ayrıca gecikmeden sorumludur. İspat külfeti bakımından öncelikle gönderen veya gönderilenin taşıma konusu eşyanın taşıyana tam ve her türlü ayıptan ari olarak teslim olunmasına rağmen, bu eşyanın gideceği yere aynı şekil ve vasıfta varmadığını ispat etmesi halinde hasarın taşıyıcının kusur ve hatasından ileri geldiğinin ispat edilmesine gerek yoktur. Taşıyıcının sorumluluğu bir kusur sorumluluğu olmakla birlikte, genel kurallara aykırı olarak, ispat yükü tersine çevrilmiştir. Hasardan kaynaklı zarar nedeniyle sorumlu olmadığını savunan taşıyan, bu hasar sebebiyle kendisine atfı kabil bir kusurun bulunmadığını ispat etmelidir.

Taşıyıcıyı sorumluluktan kurtaran haller ise CMR'nin 17/2. maddesinde sayılmış olup, bu hallerden biri de, hasarın taşıyıcının kaçınamayacağı ve önleyemeyeceği bir halden kaynaklanmasıdır. Kaçınılamayacak durumun varlığı için taşıyıcı, deneyimli ve basiretli bir taşıyıcının göstermesi gereken özeni göstermiş olmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya dönüldüğünde, sigortalıya ait emtianın davalılara tam ve hertürlü ayıptan ari olarak teslim edildiği, ancak bu eşyanın gideceği yere varmadan hasarlandığı hususunda tereddüt bulunmamaktadır. Bu hususun tartışmasız olması nedeniyle artık taşıyıcı hasardan kaynaklanan zarar nedeniyle kendisine atfı kabil bir kusurun bulunmadığını ispat edecektir. Yukarıda zikredildiği üzere de, sorumluluktan kurtulmak isteyen davalı taşıyıcının hasarın, CMR'nin 17/2. maddesinde belirlenen, yani hasarın taşıyıcının kaçınamayacağı ve önleyemeyeceği nedenle ileri geldiğini ispat etmesi gerekir. Somut olayda araçta meydana gelen yangının elektrik tesisatından kaynaklandığı belirlenmiştir. Bu belirlemeye göre, sırf aracın muayenesinin yapılmış ve kaza anında geçerli olması hususu davalıları sorumluluktan kurtarmaya yetecek bir özen değildir. Bu itibarla, taşıyıcının kazayı önleyemeyeceği yolundaki bilirkişi raporlarına itibar edilerek hüküm kurulması doğru olmamış, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 18/02/2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

1- Dava, karayoluyla uluslararası yük taşınmasına konu eşyanın taşıyıcının kusuru sebebiyle hasara uğraması sebebiyle hasar bedelinin davalı taşıyandan rücuan tazmini istemine ilişkindir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 18/02/2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

1- Dava, karayoluyla uluslararası yük taşınmasına konu eşyanın taşıyıcının kusuru sebebiyle hasara uğraması sebebiyle hasar bedelinin davalı taşıyandan rücuan tazmini istemine ilişkindir.

2- Hasarın, taşıma sırasında araçta meydana gelen elektrik arızası sebebiyle çıkan yangından kaynaklandığı konusunda bir ihtilaf bulunmamaktadır. Davalı taşıyıcı aracın yasal yasal ve zorunlu trafik muayenesini kısa bir süre önce yaptırmak suretiyle araçta her hangi bir arıza ve bakım eksikliği bulunmadığını kanıtlamıştır. Olay günü olan 12/04/2012 tarihinde tutulan "Görgü Tespit Tutanağında" da, araç şoförünün, araçtan koku geldiğinde duruma vaziyet ederek aracı park etmeye çalıştığı esnada yangın olayı başladığı dikkate alındığında, araçta meydana gelen yangının önlenmesi hususunda davalı taşıyıcı tarafından gerekli tedbir ve önlemi aldığı anlaşılmaktadır. Nitekim yerel mahkemece, uzman makine mühendisi olan teknik bilirkişinin de 03/06/2013 tarihli raporunda yüke zarar veren yangının oluşumunda araç sahibi ve şoförüne atfı kabil bir kusurun bulunmadığı usulünce tespit edilmiştir. Davacı şirketin bu rapora itirazı üzerine yerel mahkemece, aralarında iki makine mühendisi bir sigorta hukukçusu bir taşıma hukukçusunun da bulunduğu beş kişilik heyetten alınan raporda da oybirliğiyle araçta meydana gelen yangında taşıyıcı ve şoförün bir kusuru bulunmadığı sonucuna ulaşılmıştır.

3- Hasarın, CMR 17/2 maddesinde de bahsedildiği üzere kaçınılmayacak ve önlenemeyecek bir sebepten kaynaklanmış olması sebebiyle, davalı taşıyıcı aleyhine açılan davanın reddine dair yerel mahkeme kararının doğru olduğu kanaatine varmam nedeniyle heyetimizin sayın çoğunluk görüşüne katılmıyorum. 25/02/2015
Yargıtay — Esas No: 2019/4869, Karar No: 2019/17476, Tarih: 11.11.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/4869 E.  ,  2019/17476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

S. SÜRÜKLENEN ÇOCUKLAR : ..., ...

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... ile birlikte iştirak halinde suç işleyen ve yaşı sebebiyle dosyası ayrı yürütülen sanıklar ....,....., hakkında ... 6. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 07.01.2016 tarihli,.... Karar sayılı ilamı ile verilen mahkumiyet kararının temyizi üzerine, Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 02.05.2017 tarihli,..... Karar sayılı ilamı ile hükmün onanmasına karar verildiği, temyize gelen suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkındaki davanın sanıklar ....,....., hakkında açılan anılan dava dosyası ile arasında hukuki ve fiili bağlantı bulunduğunun anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz istemlerinin de Yargıtay 17. Ceza Dairesince incelenmesinin daha uygun olacağı değerlendirildiğinden, dosyanın Yüksek 17. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 11.11.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17212, Karar No: 2024/4354, Tarih: 26.06.2024

**8. Hukuk Dairesi         2021/17212 E.  ,  2024/4354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/95 E., 2021/12 K.

KARAR : Davanın kabulü

Taraflar arasındaki tapusuz taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonunda Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili tarafından duruşma istemli, davalı ... İdaresi, Şile Belediye Başkanlığı vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçelerinin kabulüne, davalı Hazine vekilinin duruşma isteminin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği Göçe Köyünde bulunan 2.000 m² taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının vekil edeni yararına oluştuğunu iddia ederek 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 713 üncü maddesi hükmüne göre vekil edeni adına tescilini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince ilk olarak davanın reddine, krokide S1 ile gösterilen 3.002,197 m2 taşınmazın orman niteliği ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline dair verilen karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ve Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 03.11.2015 tarihli kararı ile eksik inceleme ve araştırma sebebiyle bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak devam eden yargılama neticesinde, "davanın kabulü ile, Şile İlçesi, Kalemköy Mahallesi dava konusu taşınmazın bilirkişilerin 17.01.2019 tarihli krokili raporlarında Ek 3/a da belirttiği üzere (A) harfi ile işaretli 1.234,75 m² lik kısmın, (B) harfi ile işaretli 554,02 m² lik ve (C) harfi ile işaretli 395,10 m² lik kısımlarının orman tahdit sınırları dışında, orman sayılmayan ve orman kadastro haritasında sarı renk ile gösterilen alan içerisinde kaldığı anlaşılmakla davacı ...'nun Şile Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 2017/163 Esas, 2017/168 Karar sayılı veraset ilamındaki hisseleri oranında davacılar adına tapuya kayıt ve tesciline, davalı Hazine vekilinin TMK'nin 713/6. maddesi gereğince dava konusu taşınmazın Hazine adına orman vasfı ile tescil talebinin reddine" karar verilmiş olup; hüküm, davalı Hazine, Orman İdaresi, Şile Belediye Başkanlığı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava tapusuz taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

Dava tapusuz taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince her ne kadar davacı taraf lehine kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği şartlarının oluştuğu belirlenerek tescil kararı verilmiş ise de parsel sorgu ve UYAP sistemleri üzerinden yapılan incelemede dava konusu taşınmazların bulunduğu bölgede kadastro çalışmaları yapıldığı ve çekişmeli taşınmazlar hakkında kadastro tutanağı düzenlendiği anlaşılmıştır.

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) 26 ncı maddesi hükmüne göre, bir taşınmaz hakkında kadastro tutanağının düzenlenmesi ile Kadastro Mahkemesinin görevinin başlayacağı, 27 nci maddesi hükmüne göre de, mahalli hukuk mahkemelerinde görülmekte olan veya henüz kesinleşmemiş bulunan taşınmaz mala ilişkin davalar hakkında o taşınmaz mal için kadastro tutanağı düzenlendiği tarihte bu mahkemelerin görevinin sona ereceği, dava dosyalarının re'sen kadastro mahkemesine devrolunacağı belirtilmiştir.

Hal böyle olunca; İlk Derece Mahkemesince, hakkında kadastro tutanağı düzenlenen dava konusu taşınmazlar hakkında görevli mahkemenin Kadastro Mahkemesi olduğu gözetilerek, 3402 sayılı Kanun'un 27 nci maddesi uyarınca görevsizlik kararı verilmek suretiyle dosyanın Kadastro Mahkemesine devredilmesi gerektiğinden, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un Geçici 3 üncü maddesi yollaması ile 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Peşin harcın istek halinde temyiz eden Şile Belediye Başkanlığına iadesine,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

26.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4304, Karar No: 2014/7734, Tarih: 15.05.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/4304 E.  ,  2014/7734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada... Sulh Hukuk Mahkemesi ve ... 1.Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R -

Dava, annesi küçük olan ve anne babası boşanmış olup velayet altında bulunmayan çocuğa, vasi atanması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 404. Maddesinde "velayet altında bulunmayan her küçük vesayet altıan alınır“ hükmüne yer verilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre ise “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, 12.11.2013 tarihinde yapılan zabıta araştırmasına göre küçüğün babasının adresi olan “... Mahallesi, ... Sokak, No.... adresinde oturmadığı, küçüğün adrese dayalı nüfus kayıt sistemindeki ikametgahının “... Mahallesi, ... Sokak, No:... olduğu ve yaşı küçük annesinin bayanı ile ... Nufüs Müdürlüğünce nüfusa kayıt edildiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ... 1.Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince... 1 Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 15.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12277, Karar No: 2025/1981, Tarih: 11.03.2025

**9. Ceza Dairesi         2023/12277 E.  ,  2025/1981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/315 E., 2014/329 K.

SUÇLAR : Reşit olmayanla cinsel ilişki, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, hakaret, şantaj, özel hayatın gizliliğini ihlal, özel hayata ilişkin görüntüleri ifşa etme

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, hakaret, şantaj, özel hayatın gizliliğini ihlal, özel hayata ilişkin görüntüleri ifşa etme suçlarını işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde sanığın değişen suç vasfına göre reşit olmayanla cinsel ilişki, hakaret ve özel hayata ilişkin görüntüleri ifşa etme suçlarından mahkumiyetine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve şantaj suçlarından beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılanlar Vekilinin Temyiz İsteği

Temyiz sebebi belirtilmemiştir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Özetle, alt sınırdan uzaklaşılarak ceza verilmesinin bozmayı gerektirdiğine, sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 231, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 51. maddelerinin uygulanmamasının bozmayı gerektirdiğine,hakaretlerin karşılıklı olduğuna, 5237 sayılı Kanun'un 129. Maddesinin ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, fotoğraf göndermede sanığın amacının ayrılmayan tarafın ... olduğunu göstermek olduğuna, kastının görüntüleri ifşa etmek olmadığına, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesinin uygulanmamasının ve müsadere kararının hatalı olduğuna, diğer temyiz sebeplerine ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma ve Şantaj Suçlarından Verilen Hükümler Yönünden

Yapılan yargılamaya, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Reşit Olmayanla Cinsel İlişki ve Hakaret Suçlarından Verilen Hükümler Yönünden

1.Sanığın yargılama konusu eylemleri için, 5237 sayılı Kanun'un 104/1 ve 125/1. maddeleri uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 04.12.2014 tarihli mahkûmiyet kararları olduğu ve bu tarihten temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

C. Özel Hayatın Gizliliğini İhlal ve Özel Hayata İlişkin Görüntüleri İfşa Etme Suçlarından Verilen Hükümler Yönünden

2. 5237 sayılı Kanun’un 67/2-d maddesi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 04.12.2014 tarihli mahkûmiyet kararları olduğu ve bu tarihten temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

C. Özel Hayatın Gizliliğini İhlal ve Özel Hayata İlişkin Görüntüleri İfşa Etme Suçlarından Verilen Hükümler Yönünden

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 24.03.22015 tarihli ve 2014/14-603-2015/66 Esas ve Karar sayılı kararında belirtildiği üzere; 5237 sayılı Kanun'un 226. maddesinin 3. fıkrasında müstehcen görüntü, yazı veya sözleri içeren ürünlerin üretiminde çocukların kullanılması yaptırım altına alınmıştır. Kanun koyucu bu suçun oluşumu için müstehcen ürünlerin profesyonel olarak hazırlanmasını aramamıştır. Yine müstehcen ürünlerin şekli şartları ya da bu ürünlerin üretiliş şekil ve amaçları konusunda bir sınırlama getirmemiştir. Buradaki müstehcen ürün içeriğinde müstehcenlik unsuru olarak çocuğun kullanıldığı resim, film, video, fotoğraf, grafik, imge, heykel, çizgi film, animasyon gibi görsel veya sesli ürünler ile şarkı sözü, roman, hikaye gibi yazılı ürünleri ifade etmektedir. Bu konuda bir sınırlama söz konusu değildir. Çocuğun bu müstehcen ürünün üretilmesinde haberinin ya da rızasının olup olmamasının da bir önemi yoktur. 5237 sayılı Kanun'un 226. maddesinin 3. fıkrasında düzenlenen suçla müstehcenliğe karşı çocuğun korunması amaçlanmıştır. Kanun koyucu 5237 sayılı Kanun'un 226. maddesinin üçüncü fıkrasının birinci cümlesindeki suçun oluşumu için müstehcen görüntülerin profesyonel olarak hazırlanmasını aramamış, müstehcen ürünlerin şekli şartları ya da bu ürünlerin üretiliş biçimi ve amaçları konusunda bir sınırlama getirmemiştir. Bunun yanında suçun unsurlarının oluşması bakımından müstehcen ürünlerin izlenmesi, izlettirilmesi, satılması ve dağıtılması gibi bir zorunluluk da söz konusu değildir. Bu müstehcen ürünlerin hiç izlenmemiş olması ya da bireysel amaç için üretilmiş olması da sonucu değiştirmeyecektir. Önemli olan bir çocuğun müstehcen ürün üretiminde kullanılmasıdır. Bu nedenle on beş yaşından küçük mağdure ile girdiği cinsel ilişkiyi kayda alan ve bu kayıtları bilgisayarında ve flash bellekte saklayan ve 3. kişilerle paylaşan sanığın eyleminin en ağır cezayı gerektiren 5237 sayılı Kanun'un 226. maddesinin üçüncü fıkrasının birinci cümlesindeki müstehcen görüntü, yazı veya sözleri içeren ürünlerin üretiminde çocukların kullanılması suçunu oluşturduğu kabul edilmelidir. Diğer yandan somut olayda olduğu gibi sanığın tek olan fiilinde kullandığı müstehcen görüntü, yazı veya sözlerin, ayrıca çocuğun özel hayatının gizliliğini ihlal niteliğini taşıdığı ancak 5237 sayılı Kanun'un 44. maddesi uyarınca en ağır cezayı gerektiren müstehcenlik suçundan cezalandırılması gerekmekte olup yazılı şekilde hükümler kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma ve Şantaj Suçlarından Verilen Hükümler Yönünden

IV. KARAR

A. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma ve Şantaj Suçlarından Verilen Hükümler Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesinin kararında katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Reşit Olmayanla Cinsel İlişki ve Hakaret Suçlarından Verilen Hükümler Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin ve katılanlar vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

C. Özel Hayatın Gizliliğini İhlal ve Özel Hayata İlişkin Görüntüleri İfşa Etme Suçlarından Verilen Hükümler Yönünden

Gerekçenin (C) bölümünde açıklanan nedenle Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, kararına yönelik sanık müdafii ile katılanlar vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6615, Karar No: 2024/7734, Tarih: 04.07.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/6615 E.  ,  2024/7734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/435 E., 2024/664 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Muğla İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/434 E., 2023/503 K.

Taraflar arasındaki davacı tarafından davalı Kuruma yapılan başvurunun hukuka uygun olduğunun tespiti istemli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne ve duruşmanın düzenlendiği 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili, hukuki niteliği itibarıyla eda davası değil, tespit davası olarak açtıkları ve bu hususun bilhassa gözetilmesini istedikleri mevcut davada, 5510 sayılı Kanun'un Ek 17 nci maddesi uyarınca Kurum tarafından iadesi gerekli olan prim miktarına işletilmesi gereken faiz tutarının ödenmesine ilişkin Kuruma yaptıkları ve davalı Kurumca herhangi bir cevap verilmeyen taleplerinin hukuka uygun olduğunun tespitini talep etmiştir.

II.CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi kararında özetle; "davanın reddine" dair karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri: