muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1586, Karar No: 2013/425, Tarih: 01.10.2013

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kapsamı günümüze kadar çeşitli Ceza Genel Kurulu kararlarına konu olmuş, bu bağlamda; "eleştiriye ilişkin düşüncelerin reddine dair daire kararlarının itiraz olunabilecek nitelikte kararlardan olmadıkları" (CGK’nun 16.11.1964 gün ve 470-464), "kabule göre yapılan bozmalara karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itiraz yoluna başvuramayacağı” (CGK’nun 17.03.1998 gün ve 18-91), “Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının olağanüstü bir kanun yolu olması nedeniyle sonuca etkili olmayacak türden hukuka aykırılıkların bu kanun yoluna konu olamayacağı” (CGK’nun 30.11.2010 gün ve 233-241) “Yargıtay Ceza Daireleri tarafından verilen sanığının tutukluluk halinin devamına ilişkin kararlara karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının olağanüstü itiraz kanun yoluna başvurma yetkisinin bulunmadığı” (CGK’nun 29.03.2011 gün ve 49-28), “görev konusunun Yargıtayca inceleme konusu dahi yapılamayacağı bir durumda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kesin nitelikteki merci tayini kararını hükümsüz kılacak bir sonuç doğmasına neden olacak şekilde itiraz kanun yoluna başvurma imkanının bulunmadığı” (CGK’nun 27.12.2011 gün ve 158-296) kabul edilmek suretiyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının itiraz yetkisinin belirli yönlerden sınırlandırılması gerektiğine karar verilmiştir.

Görüldüğü üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca itiraz kanun yoluna başvurabilmesi için hukuka aykırılık halinin ciddi boyutlara ulaşması gerektiği, sonuca etkili olmayan kanuna aykırılıkların bu yöntemle denetlenmesinin, itirazının amaç ve kapsamıyla bağdaşmayacağı söylenebilecektir.

Diğer taraftan, haksız tahrik 765 sayılı TCK'nun 51. maddesinde;

"Bir kimse haksız bir tahrikin husule getirdiği gazap veya şedit bir elemin tesiri altında bir suç işler ve bu suç ağırlaştırılmış müebbet ağır hapis cezasını müstelzim bulunursa müebbet ağır hapis cezasına ve müebbet ağır hapis cezasını müstelzim bulunursa yirmi dört sene ağır hapis cezasına mahkûm olur. Sair hallerde işlenen suçun cezasının dörtte biri indirilir.

Tahrik ağır ve şiddetli olursa ağırlaştırılmış müebbet ağır hapis cezası yerine yirmi dört sene ve müebbet ağır hapis cezası yerine on beş seneden aşağı olmamak üzere ağır hapis cezası verilir.

Sair cezaların yarısından üçte ikisine kadarı indirilir" şeklinde düzenlenmiş iken, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nun 29. maddesinde;

“Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmidört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verilir, diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir” biçiminde hüküm altına alınmıştır.

“Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmidört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verilir, diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir” biçiminde hüküm altına alınmıştır.

Görüldüğü üzerine 765 sayılı TCK’da ağır tahrik-hafif tahrik şeklinde ikili bir ayırım yapılarak her tahrik hali için farklı oranlarda cezadan indirim yapılması kabul edilmesine karşın, 5237 sayılı Kanununda böyle bir ayrıma gidilmeyip tahriki oluşturan fiilin, somut olayın özelliklerine göre hakim tarafından değerlendirilmesi yapılıp, sanığın iradesine olan etkisi ve tahrikle ilgili diğer bir kısım nedenler birlikte göz önüne alınarak maddede gösterilen iki sınır arasında belirlenen oranda indirim yapılması kabul edilmiştir. Ancak bu durum 5237 sayılı TCK döneminde gerek ilk derece, gerekse temyiz mahkemesince tahrikin ağırlığının derecelendirilmeyeceği anlamına gelmemektedir. 5237 sayılı TCK'nun 29. maddesi gerekçesinde de hakimin tahrikin ağırlık derecesine göre yapılacak indirim oranını saptayacabileceği belirtilmiştir. Nitekim, Ceza Genel Kurulunun 31.03.2009 gün ve 248-82 sayılı kararına konu bir olayda da tahrikin derecelendirilmesi yapılmış sanık hakkında hafif düzeyde haksız tahrikin uygulanmasını gerektirdiği sonucuna ulaşılmıştır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Özel Dairenin sanık A.A.ile ilgili haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin bozma ilamında “hafif” ibaresine yer verilmesi kanuna aykırı olmadığı gibi, kanuna aykırı olduğu kabul edilse bile ilamda "hafif" ibaresine yer verilmesi yerel mahkeme kararının sonuçta haksız tahrik yönünden bozulması gerekliliğini ortadan kaldırmayacak, yerel mahkemece bozma ilamına uyulması durumunda "uymadan sonra serbestlik ilkesi" uyarınca tahrikin derecesiyle ilgili serbestçe değerlendirme yapılacağından sonuca etkili olmayacaktır. Bu nedenle sonuca etkili olmayan kanuna aykırılıklar bakımından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının olağanüstü kanun yolu olan itiraza başvurmasında hukuki yarar bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Özel Dairece bozma ilamının sanık A. A. hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin kısmında "hafif" ibaresine yer verilmesinin kanuna aykırılık oluşturduğu konusunda Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraza gelemeyeceği kabul edildiğinden itirazın reddine karar verilmelidir.

Bu uyuşmazlık konusuna ilişkin olarak çoğunluk görüşüne katılmayan iki Genel  Üyesi; "Yargıtay Cumuriyet Başsavcılığınca Özel Daire bozma ilamından 'hafif' ibaresinin çıkartılması amacıyla itiraz kanun yoluna başvurulmasının mümkün olduğu ve itirazın kabulü ile ilamdan 'hafif' ibaresinin çıkarılması gerektiği" görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

Bu uyuşmazlık konusuna ilişkin olarak çoğunluk görüşüne katılmayan iki Genel  Üyesi; "Yargıtay Cumuriyet Başsavcılığınca Özel Daire bozma ilamından 'hafif' ibaresinin çıkartılması amacıyla itiraz kanun yoluna başvurulmasının mümkün olduğu ve itirazın kabulü ile ilamdan 'hafif' ibaresinin çıkarılması gerektiği" görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

Ön soruna ilişkin olarak varılan bu sonuç nedeniyle (1) nolu uyuşmazlığın incelenmesine gerek kalmadığından diğer uyuşmazlığın değerlendirilmesi gerekmektedir.

Sanık Ç.A. hakkında “haksız tahrik” hükümlerinin uygulanması gerekip gerekmediğine ilişkin uyuşmazlığa gelince:

İncelenen dosya kapsamından;

Sanık Ç. ile A.’in evli oldukları, maktul M.’in ise sanıkların eski komşusu olduğu, maktulün 15.01.2009 gün saat 18.30 sıralarında evinden ayrıldığı ve bir daha da geri dönmediği,

Sanık Ç.’in maktulün kayıp olmasından yaklaşık 5 ay sonra kocası diğer sanık A.başka suçtan cezaevindeyken önce arkadaşı tanık D. Y. aracılığıyla maktulün kardeşi tanık E. S.’e iletip, bilahare de 10.06.2009 günü kendiliğinden polis merkezine gelerek maktulü A.A.’ın öldürdüğünü,  daha sonra da cesedini yaktığını söyleyip polis memurlarına cinayet mahallini ve cesedin yakıldığı yeri gösterdiği, suçta kullandığını belirttiği 1 adet satırı da polislere teslim ettiği,

Cinayet mahalli olarak gösterilen ahırda yapılan incelemede ahırın içindeki taş duvarda ve ahşap direk üzerinde kan lekelerinin tespit edildiği, cesedin yakıldığı yerde yapılan incelemede ise kömürleşmiş küçük kemik parçaları ile kumaş gömlek parçası ve kol saati alt kapağının bulunduğu,

Bulunan bu materyallerin biyolojik ve genetik incelemesi sonucunda ahırda bulunan ahşap direk üzerinde tespit edilen 2 adet kan örneğinin sahibinin % 99,97 Z.S.’in (maktulün kızı) biyolojik babası ve katılan E. S.(maktulün kardeşi)  ile baba tarafından aynı soy ağacına dahil erkek bireyler olabileceğinin tespit edildiği, karbonize durumdaki kemik parçalarının analize cevap vermediği,

Sanık Ç.A.10.06.2009 ve 11.06.2009 tarihinde kollukta; 12.06.2009 ve 13.08.2009 tarihinde savcılıkta, 12.06.2009 tarihinde sulh ceza mahkemesinde ve 17.09.2009, 16.10.2009, 29.01.2010, 09.04.2010, 15.06.2010, 21.07.2010 tarihli oturumlarda sözlü, 30.07.2010 havale tarihli dilekçesiyle de yazılı olarak suçlamayla ilgili açıklamalarda bulunduğu,

Sanık Ç.A.10.06.2009 ve 11.06.2009 tarihinde kollukta; 12.06.2009 ve 13.08.2009 tarihinde savcılıkta, 12.06.2009 tarihinde sulh ceza mahkemesinde ve 17.09.2009, 16.10.2009, 29.01.2010, 09.04.2010, 15.06.2010, 21.07.2010 tarihli oturumlarda sözlü, 30.07.2010 havale tarihli dilekçesiyle de yazılı olarak suçlamayla ilgili açıklamalarda bulunduğu,

Bu bağlamda 10.06.2009 tarihli ilk kolluk ifadesinde özetle; M.S.'in daha önce oturdukları K. köyünden komşuları olduğunu, K.’a taşındıktan sonra da ailece ilişkilerinin devam ettiğini, tarihten yaklaşık 1 yıl önce M. S.’in kendisine aşk teklifi yaptığını, sevdiğini söylediğini, ancak M.’in bu teklifini kabul etmediğini, eşi A. A.’ın kendisini M. S.’den kıskandığını, A.'in 2009 yılı Ocak ayında bir gün M. S.’i çaldığı koyunları satmak bahanesi ile aradığını, M. S.’in saat 19.00 sıralarında evlerine geldiğini, kocasının hayvanları göstermek için M. S.’i evlerinin ahırına götürdüğünü, bir müddet sonra ahırdan sesler geldiğini, ahıra inip baktığında kocası A.'in M. S.’i öldürdüğünü anladığını, kocasının kendisini "bu olayı başkasına anlatırsan seni de çocuklarını da öldürürüm" diyerek tehdit ettiğini, o gece korkudan evinde kalamadığını, yalnız yaşayan komşusu A.U.’ın evinde kaldığını, ertesi gün eve geldiğinde kocasının M. S.’in cesedini bir çuvala koyup üzerini kartonla kapatarak hurda alıp satarken kullandığı tekerli tabla üzerine yerleştirdiğini gördüğünü, cesedi bu şekilde birlikte belediye çöplüğüne götürüp attıklarını, bu olaydan iki sonra kocasının akşam saatlerinde eve üzeri pis ve yağ kokar vaziyette geldiğini, sorduğunda cesedi yaktığını söylediğini, daha sonra kocasının hırsızlık suçundan cezaevine girdiğini, çıkınca kendisini de öldüreceği endişesi ile önce arkadaşı D.. Y.vasıtasıyla M.S.’in kardeşi E.S..’i arattırıp cinayetle ilgili bilgi verdiği ve kocasının cinayette kullandığı bıçağı teslim ettiğini, daha sonra da polise müracaat ettiğini söylediği,

11.06.2009 tarihli ikinci kolluk ifadesinde özetle; 2009 yılı Ocak ayında tahminen bir Perşembe günü kocasının kendisine M. S.’i cep telefonundan arayıp “A.portakal almak için Gaziantep’e gitti, evim müsait, evime gelebilir misin” diye sor dediğini, kocasının söylediği şekilde M.’i aradığını, M.’in "Mersindeyim, geleceğim" şeklinde cevap verdiğini, kocasının "ben ahırda olacağım M. gelirse onu ahıra yönlendir" dediğini, akşam saat 20.00 sıralarında M.’in eve geldiğini, M. S.’e evde çocuklar olduğunu ahıra gitmesini söylediğini, M.’i takip ettiğini, ahırda bekleyen A.’in et tahrası ile M.’in kafasına vurduğunu, M.’in yere düşüp çırpınmaya başladığını, A.’in bu kez eli ile M.’i boğduğunu daha sonra da boğazını kestiğini, korkudan ne yapacağını bilemediğini, o gece komşusunda kaldığını, ertesi gün eve geldiğini, kocasının M.S.’in cesedinin üzerini bir battaniye ve kartonla örtüp çuvala koyup daha sonra da tekerlekli tabla üzerine yerleştirip bu şekilde cesedi birlikte belediye çöplüğüne götürüp attıklarını, iki gün sonra E.S.’in evlerine gelerek kardeşi M. S.’in kayıp olduğunu, görüp görmediğini sorduğunu, görmediğini söyleyince kendisinden eşinin telefonunu istediğini, A.’in bu olaydan sonra cesedin bulunacağı korkusuyla "cesedi yakacağım" dediğini, bu konuşmadan bir gün sonra aile dostları olan  İ.U.’ın evlerinde misafirlikte bulunduğu sırada kocasının üzeri pis ve yağ kokar vaziyette geldiğini, cesedi yaktığını, yanmayan büyük kemikleri de yakın bir yere gömdüğünü söylediğini, A. gelmeden İ. U.ile konuştuğunda, İ.U.’ın A.’in kendisine M. S.’i öldürdüğünü anlattığını, hatta cesedi yakacağını söyleyerek kazma istediğini söylediğini, İ.U.’ın cinayetle bir ilgisinin olmadığını ancak cinayeti bildiğini beyan ettiği,

12.06.2009 tarihli ilk savcılık ifadesinde ikinci kolluk ifadesine benzer şekilde anlatımlarda bulunarak; yaklaşık 1 yıl önce M. S.’in kendisine aşk teklifi yaptığını, kendisini sevdiğini söylediğini, M.’in bu teklifini kabul etmediğini, eşi A. A.’ın M.S. ile ilişkisi olduğu yönünde dedikodular duyduğundan kendisini M. S.’den kıskandığını hissettiğini dile getirdiği,

13.08.2009 tarihli ikinci kez savcılık ifadesinde ve 12.06.2009 tarihinde sulh ceza mahkemesinde; cesedin taşınmasına ve yakılmasına yardım etmediğini sadece eşinin zorlaması ile maktulü telefonla çağırıp ahıra inmesini sağladığını söylediği,

13.08.2009 tarihli ikinci kez savcılık ifadesinde ve 12.06.2009 tarihinde sulh ceza mahkemesinde; cesedin taşınmasına ve yakılmasına yardım etmediğini sadece eşinin zorlaması ile maktulü telefonla çağırıp ahıra inmesini sağladığını söylediği,

17.09.2009 tarihli duruşmadaki sorgusunda; M. S.’in hiçbir zaman kendisine "seninle birlikte olmak istiyorum, birlikte olalım" şeklinde bir teklifte bulunmadığını, eşinin maktülü neden öldürmeye karar verdiği konusunda herhangi bir fikri olmadığını, sanık A.’in iddia ettiği gibi İ. U.ile arasında herhangi bir duygusal yakınlık bulunmadığını, maktulü kendisinin değil eşinin “benim birkaç tane hayvanım var, bu hayvanları sana satmak istiyorum, gel bak" diye telefon açıp çağırdığını,  M. S.'e telefon açıp "eşim Gaziantep'e portakala gitti, eve gel seninle birlikte olalım" diye söylemediğini, eşinin de kendisine böyle bir talimat vermediğini, cinayeti görmediğini, cinayetin işlendiği gece babasının evinde olduğunu, daha sonra cinayeti A.’in kendisine anlattığını, eşi ile birlikte belediye çöplüğüne eski battaniye yorgan gibi şeyler attıklarını ancak içinde ceset olduğunu bilmediğini ifade ettiği,

16.10.2009 ve 29.01.2010 tarihli oturumlarda; cinayetten haberinin olmadığını, Mehmet Sonel’in kaybolduğunu ilk olarak İ. U.’tan duyduğunu beyan ettiği,

09.04.2010 tarihli oturumda; M. S.’in devamlı kendisini rahatsız ettiğini, sevdiğini söyleyip kaçma teklif ettiğini, bu durumu eşinin arkadaşı İ.U.’ı söylediğini, onun da kendisine bir hat verdiğini, bu hatla maktulü arayıp eve çağırdığını, eşinin o gün ilçe dışında olduğunu, maktulün eve gelip gelmediğini ve daha sonra yaşananları bilmediğini,  İ. U.'a ne oldu diye sorduğunda; “M.'in K.'a geldiğini, onunla konuştuklarını” söylediğini, daha sonra M.’in kayıp olduğunu öğrendiğini, İ. U.’ın kocası cezaevinde iken  kendisini tehdit ederek “ben senin yüzünden adam öldürdüm, gidip Devlete M.S.'i benim kocam öldürdü diyeceksin ve sen hiç tutuklanmayacaksın” diye söylediğini, M.S.'in kendisine karşı yakınlık duyduğunu ve taleplerde bulunduğunu eşine söylediğini ancak eşi A.’in “o benim arkadaşım” diyerek tepki gösterdiğini, bunun üzerine bu durumu İ..'ya anlatıp kendisinden yardım istediğini, bu konuda ailesine bir şey söyleyemediğini, zira doğu kökenli olduğundan kendisine tepki duyarlar diye endişe ettiğini dile getirdiği,

15.06.2010 tarihli oturumda talebi üzerine CMK’nun 200. maddesi uyarınca diğer sanığın dışarı çıkarılmasından sonra; kocası diğer sanık A.’in kendisini ve ailesini öldürmekle tehdit ettiğini, bu nedenle işin içine İ.U.’ı kattığını, eşinin aldığı yeni bir hatla maktulü arayıp eve çağırdığını, M.S.’e “A. evde yok, tek başıma yatmaya korkuyorum, bizim eve gelebilir misin” dediğini, eşinin M.S.’e tahammülü olmadığını, ancak cinayeti kendisini kıskandığı için gerçekleştirmiş olabileceğini düşünmediğini, maktulü arayıp eve çağırdığında A.’in M. S.’i öldürmeyi düşündüğünü bilmediğini, A.’in kendisine “Ç., ben ahırda olacağım, M.gelirse ahıra yönlendirirsin, onunla konuşacağım” dediğini, M. S.’in olay tarihinden yaklaşık üç sene kadar önce kendisini sevdiğini söylediğini, ona “ben seni kardeşim gibi görüyorum” diye cevap verdiğini, bu olay nedeniyle eşine “M.bir daha bizim eve gelmesin” dediğini, açıkça M.S.’in “seni seviyorum” dediğini söylemediğini ancak başka bahanelerle bunu izaha çalıştığını, buna rağmen M.’in evlerine ara sıra gelip gittiğini, maktulün saat 20.00 sıralarında eve geldiğini, o geldiğinde eşi A.’in ahırda olduğunu, maktule “çocuklarım uyuduktan sonra seni içeriye alırım, bu süre içerisinde git ahırda bekle” dediğini, onun da kabul edip ahıra gittiğini, ondan sonra ahıra hiç inmediğini, cinayeti görmediğini, A..’in bu celse anlattıklarını bilmesini istemediğini, zira kendisinden çok korktuğunu, zarar verebileceğini düşündüğünü söylediği,

21.07.2010 tarihli celsede; maktül M. S.’in kendisine hiçbir zaman cinsel bir talepte bulunmadığını, sevdiğini söylemediğini, önceki aşamalardaki savunmalarında maktülün kendisine müteaddit defalar cinsel birliktelik önerdiğini ifade ettiği hatırlatılarak sorulduğunda ise, M.’in sadece bir kez “seninle birlikte olmak istiyorum” dediğini, ancak şaka yaptığını sandığını, ciddiye almadığını, cinayet olayından ne kadar süre önce bu teklifte bulunduğunu hatırlamadığını, M.’in bu teklifi telefonda söylediğini, M. ile kesinlikle cinsel birlikteliğinin olmadığını, sanık İ.U.’la da hiçbir cinsel ilişkide bulunmadığını, M.’in bir defaya mahsus olmak üzere telefonda önerdiği cinsel birliktelik teklifini ciddiye almadığını, bu yüzden bu teklifin hiçbir zaman kendisini rahatsız etmediğini, A.’e bu konuyu hiç açmadığını, olay günü de A.’in kendisine telefonu verip M.’e “kocam şehir dışında, gece tek başımayım, bize gel” diye söylediğini, bu sözleri eşi A.'in söylettirdirdiğini beyan ettiği,

30.07.2010 tarihli son celsede sunduğu yazılı savunmasında; maktulü kocasının öldürdüğünü, ona hiçbir şekilde yardım etmediğini, duruşma başladıktan sonra A..’in kendisine “suçu İ.U.’ın üzerine atacaksın, yoksa firar eder seni, çocukların ve aileni öldürürüm” dediğini, bu nedenle geçen celselerde İ. U.’ı işin içine katmak zorunda kaldığını, ailesinin cinayetle alakasının olmadığını, her yiğidin namus taşıyamadığını, eşinin böyle biri olmadığını ifade ettiği,

30.07.2010 tarihli son celsede sunduğu yazılı savunmasında; maktulü kocasının öldürdüğünü, ona hiçbir şekilde yardım etmediğini, duruşma başladıktan sonra A..’in kendisine “suçu İ.U.’ın üzerine atacaksın, yoksa firar eder seni, çocukların ve aileni öldürürüm” dediğini, bu nedenle geçen celselerde İ. U.’ı işin içine katmak zorunda kaldığını, ailesinin cinayetle alakasının olmadığını, her yiğidin namus taşıyamadığını, eşinin böyle biri olmadığını ifade ettiği,

Sanık A.A. aşamalarda önce suçlamaları kabul etmediği, cinayeti kimin nasıl işlediğini bilmediğini savunduğu, daha sonra cinayeti eşi ve eşinin sevgilisi İ. U.’ın birlikte işlemiş olabileceklerini söylediği, bilahare Ç.ve ailesinin zorlaması ile öldürme olayına iştirak ettiğini ancak maktulü eşinin öldürdüğünü anlattığı, son olarak da 16.10.2012 tarihli dilekçesi ile M. S.’i kendisinin öldürdüğünü, eşinin hiçbir suçu olmadığını belirtiği,

12.06.2013 tarihli savcılık ifadesinde özetle; Ç. A.’ın ikinci eşi olduğunu, yaklaşık 9 yıl önce evlendiklerini, bir süre İstanbul’da yaşadıktan sonra A. K. köyüne gelip yerleştiklerini, uzun sürede burada kaldıklarını, M.S.’in köyden komşuları olduğunu, aralarında hiçbir sorun olmadığını, M. S.’in karısı ile herhangi bir samimi ilişkisi ya da aşk hayatı olduğu yönünde hiçbir söylenti, dedikodu duymadığını, geçmişte bu konuda her hangi bir endişe veya tereddüt yaşamadığını, daha sonra köyden ayrılıp K.'a yerleştiklerini, K.’a taşındıktan sonra da M. S. ile ailecek görüşmeye devam ettiklerini, 2009 yılı Ocak ayında bir gün M.S.'in ağabeyi E.’in kendisini telefonla arayarak M..S.’in kayıp olduğunu söylediğini, haberi olup olmadığını sorduğunu, bilmediğini söylediğini, yaklaşık iki ay kadar önce hırsızlık suçu mahkûmiyeti nedeni ile cezaevine girdiğini, halen de hükümlü olduğunu, 14.06.2009 tarihinde tahliye olabileceğini, cezaevinde iken karısının gayri meşru bir yaşantısını duymadığını, ancak cezaevine girmeden önce Z. T.’un, Ç. ile İ..U. arasında ilişki olduğunu, görüştüklerini söylediğini, ancak bunun doğru olduğuna ihtimal vermediğini, karısının ifadelerini kabul etmediğini, tahliye olmasına iki gün kala böyle bir iftiraya maruz kaldığını savunduğu,

12.06.2009 tarihli savcılık ifadesinde; M.S.’in eşi ile ilgilendiğini duymadığını, maktulü öldürmek için bir nedeninin bulunmadığını, maktulü eşi ile İ..’nın öldürmüş olabileceğini, suçu üstüne atmaya çalıştıklarını söylediği,

17.09.2009 tarihli sorguda, evinden tabla üzerinde yorgan, battaniye vs bulunan bir şeyi çıkardığına ilişkin tanık beyanları üzerine sorulduğunda eski kiracılardan kalan bitlenmiş yatak, yorgan olduğunu, bunları ev götürüp çöpe attığını beyan ettiği,

12.06.2009 tarihli savcılık ifadesinde; M.S.’in eşi ile ilgilendiğini duymadığını, maktulü öldürmek için bir nedeninin bulunmadığını, maktulü eşi ile İ..’nın öldürmüş olabileceğini, suçu üstüne atmaya çalıştıklarını söylediği,

17.09.2009 tarihli sorguda, evinden tabla üzerinde yorgan, battaniye vs bulunan bir şeyi çıkardığına ilişkin tanık beyanları üzerine sorulduğunda eski kiracılardan kalan bitlenmiş yatak, yorgan olduğunu, bunları ev götürüp çöpe attığını beyan ettiği,

15.06.2010 tarihli celsede; olaydan üç yıl kadar önce eşinin kendisine “M.S. bir daha bizim eve gelmesin, yoksa kendimi öldürürüm” dediğini, nedenini sorduysa da cevap vermediğini, sadece ısrarlı bir şekilde M.’in bundan böyle evlerine gelmesini istemediğini ifade ettiğini, ancak ona itibar etmediğini,  bu yüzden aralarında tartışma çıktığını, Ç.'in ilaç alıp intihara teşebbüs ettiğini, hastanede midesinin yıkandığını dile getirdiği,

21.07.2010 tarihli celsede ise cinayet olayında İ. U.’ın hiçbir suçu olmadığını, İ.’nın Ç.’in dostu olduğunu, bir gün eşi Ç.’in kendisine “M.bu eve gelirse kendimi öldürürüm” dediğini, "niye böyle söylüyorsun, M.’in sana karşı kusurlu bir hareketi mi var" deyince eşinin bir şey söylemediğini, ancak "M.’le konuşup bir daha bizim eve gelmemesini söylemezsen ben de kendimi öldürürüm" dediğini, eşinin beyanlarına itibar etmediği için M..’e bu konuda bir şey söylemediğini, bu konuşmadan bir müddet sonra eşinin intihara teşebbüs ettiğini, eşi hastaneden çıktıktan sonra kendisine "ya M.’i öldürürsün ya da ben seni boşarım" dediğini, ilk başta bu teklifi kabul etmediğini, ancak eşinin ailesi de M.’in Ç.’e sarktığını, ona uygunsuz tekliflerde bulunduğunu, bu durumun kızlarını rahatsız ettiğini, M.’i öldürmesini, aksi takdirde kızlarını boşatıp başka biriyle evlendireceklerini söyleyince tekliflerini kabul etmek zorunda kaldığını, olay günü Ç.’le beraber bir telefoncuya gittiklerini, Ç.’e hiç kimsenin üzerine kayıtlı olmayan bir telefon kartı satın aldığını, bu kartla M.S.’i arayıp “eve gel seninle birlikte olalım, eşim şehir dışında, evde değil” diye söylediğini, M.gelmeden önce ahıra indiğini, elinde satırla beklediğini, M. gelince Ç.’in ona “bu işi ahırda yapalım” dediğini, M.’in kabul etmediğini, Ç.’in M.’i itekleyerek zorla ahır kapısından içeriye soktuğunu, kendisinin de elindeki satırla M.’in kafasına bir kere vurduğunu, M.’in yere düştüğünü boğuşmaya başladıklarını, Ç.’in de eline aldığı kilolarla M.’in kafasına, yüzüne, gözüne vurmaya başladığını, ardından eline balta alıp M.’in arkadan kafasına vurduğunu, bu şekilde M.’i öldürdüğünü, cesed ile eşinin ve akrabalarının ilgilendiğini, ne yaptıklarını bilmediğini, Ç.’e sorduğunda götürüp yakıp gömdüklerini söylediğini savunduğu,