muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1218, Karar No: 2016/974, Tarih: 23.02.2016

Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Tüzüğünün 142. maddesinde; "(1) İzinden dönmeyen veya iki günden fazla bir süre geçtikten sonra dönen hükümlüler hakkında 5237 sayılı Kanunun 292'nci ve izleyen maddelerinde yazılı hükümler uygulanır.

(2) İzin süresini iki gün veya daha az bir süre geçiren hükümlüler hakkında disiplin işlemi yapılır. İzinli iken firar eden hükümlüye bir daha izin verilmez.

(3) Hastalık veya zorunlu bir nedenle dönüşün imkânsız hâle gelmesi durumunda, hükümlü izin belgesiyle bulunduğu yer Cumhuriyet Başsavcılığına başvurur. Bu hâlde, hükümlü o yer kurumuna alınır ve durum, en seri haberleşme araçlarıyla izne ayrıldığı kuruma bildirilir.

(4) Hastalığın tedavisinin tamamlanması veya zorunlu nedenin ortadan kalkması hâlinde, hükümlü dış güvenlik görevlisi nezaretinde izne ayrılmış ise, yine dış güvenlik görevlisi nezaretinde, aksi takdirde serbest olarak izne ayrıldığı kuruma gönderilir.

(5) İzne gidiş veya dönüş sırasında yolda herhangi bir zorunlu nedenin doğması hâlinde, hükümlü en yakın kuruma alınır, bu durum izne ayrıldığı kuruma derhâl bildirilir.

6) İzin dönüşlerinde, yolda geçecek yeterli süreyi dikkate almayan hükümlülerin, ikinci fıkrada belirtilen süreler içerisinde gecikmeleri durumunda, mazeretlerine bakılmaksızın haklarında disiplin işlemi yapılır." şeklinde düzenlemelere yer verilmektedir.

İncelenen dosya kapsamına göre somut olayda; ... Açık Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan hükümlü ...'in, 24.10.2012 günü saat 09.20'den itibaren 7 gün idari izne ayrıldığı, iznin bitim tarihi olan 31.10.2012 tarihinden itibaren 48 saat geçmesine rağmen ceza infaz kurumuna dönmediği, izinden dönmesi gereken 31.10.2012 tarihinden itibaren henüz iki gün geçmeden 02.11.2012 tarihinde tedavi için ...Araştırma Hastanesine yatışının yapıldığı tespit edildiğinden, sanığın üzerine atılı suçu oluşturmayacağı gözetilmeden, sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesinde,

İsabet görülmediğinden anılan kararın kanun yararına bozulmasına karar verilmesi uygun görülmüştür.

IV) Sonuç ve karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının istemi yerinde görüldüğünden, ...Anadolu (Kapatılan) 31. Sulh Ceza Mahkemesinin 22.05.2013 tarihli ve 2013/910 esas, 2013/485 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Sanık hakkında kurulan hükmün iptali ile yerine;

“Her ne kadar sanık hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan kamu davası açılmış ise de atılı suçun unsurları oluşmadığından CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca sanığın BERAATİNE,” hükmünün eklenmesi ile diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.02.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6118, Karar No: 2006/7649, Tarih: 01.12.2006

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2006/6118 E.  ,  2006/7649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 141 ada 8 parsel sayılı 107 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduğundan söz edilerek malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiştir. Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan tapu iptali davası görevsizlik kararı ile Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Kadastro Mahkemesinde çekişmeli parsel tutanağı ve dava dosyası birleştirilerek yapılan yargılama sonunda; davanın kabulü ile çekişmeli parselin kıyı vasfında tapulama dışı bırakılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA 1.12.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15305, Karar No: 2015/274, Tarih: 21.01.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/15305 E.  ,  2015/274 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Yenişehir Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Tarihi : 22/05/2014

Numarası : 2013/176-2014/186

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, ... Halk Eğitim Merkezi işyerinde 20.03.2000-30.06.2011 tarihleri arasında temizlik işçisi olarak çalıştığını, iş akdinin davalı tarafından haksız ve geçersiz şekilde feshedildiğini bildirerek kıdem ve ihbar tazminatı ile ücret farkı alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının kendi işçileri olmadığını, Okul Aile Birliğince çalıştırıldığını, bu nedenle kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Anayasanın 141'inci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297'nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır.

Somut olayda mahkemece gerekçeli karar yazılırken 6100 sayılı HMK 297/1-c maddesinde detaylı şekilde belirtilen hususlara uyulmaması, sadece bilirkişi raporunun özeti çıkarılmak suretiyle, dava konusu alacakların kabulüne veya reddine ilişkin olarak hiçbir hukuki gerekçe belirtilmemesi doğru olmayıp bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 21.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23025, Karar No: 2013/2647, Tarih: 20.02.2013

**5. Hukuk Dairesi         2012/23025 E.  ,  2013/2647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Bilirkişi raporunda münavebe ürünü olarak alınan bağday, beyaz lahana ve mısırın dekar başına verim miktarlarının İl Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2012 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan sorulmasından,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12944, Karar No: 2018/8769, Tarih: 27.09.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/12944 E.  ,  2018/8769 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 10.03.2015

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1,89/2-b,62,51,53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak;

1-Olay günü sanığın sevk ve idaresindeki kapalı kasa kamyonet ile tek yönlü cadde üzerinde seyri sırasında, yaya geçidi üzerine geldiğinde, yaya geçidi üzerinden karşıdan karşıya geçmek isteyen yayaya çarpması şeklinde meydana gelen olayda; iki sınır arasında temel ceza belirlenirken, cezanın alt ve üst sınırını oluşturan ceza miktarları, suçun işleniş biçimi, kusur durumu, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığının dikkate alınması esas olup, dava konusu olayda sanık asli kusurlu olmakla birlikte, bir kişinin kemik kırığı meydana gelecek şekilde yaralanması, maddede öngörülen cezanın alt sınırı da nazara alınmak suretiyle, adalet, hakkaniyet ve nesafet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi ve alt sınırdan bir miktar uzaklaşılması gerektiği gözetilmeden, üst sınırdan temel ceza tayin edilerek teşdidin derecesinde yanılgıya düşülmek suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

2-5237 TCK'nın 51/1. maddesi gereğince sadece hapis cezalarının ertelenmesinin mümkün bulunduğu gözetilmeden, güvenlik tedbiri niteliğinde bulunan sürücü belgesinin geri alınmasına ilişkin cezanın da fer'i ceza kabul edilerek ertelenmesine karar verilmesinin kazanılmış hak teşkil etmeyeceğinin gözetilmemesi;

Kabule göre de;

Sanık hakkında 1 yıl hapis olarak tayin edilen temel cezadan TCKının 89/2-b maddesi gereğince 1/2 oranında arttırım yapılması akabinde TCK'nın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılması sırasında, hesap hatası yapılması sonucu sonuç cezanın ''1 yıl 3 ay hapis'' cezası yerine ''11 ay hapis'' cezası olarak eksik belirlenmesi;

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı kanunun 8/1. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA; aynı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına; 27.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17185, Karar No: 2021/19697, Tarih: 16.12.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/17185 E.  ,  2021/19697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça Sürüklenen Çocuk ... 'ın tebligatın yapıldığı tarihte asker olduğu, gerekçeli karar tebliğinin askerlik görevini yaptığı yerde 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 14. maddesinin 1. fıkrası ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 22. maddesi hükümleri uyarınca kıta komutanı ve kurum amiri gibi en yakın üste yapılacağı şeklindeki düzenleme dikkate alındığında, gerekçeli hükmün, ... J. Krk komutanına yapıldığı ve suça sürüklenen çocuğa usulüne uygun olarak 29/01/2017 tarihinde tebliğ edildiği, ancak suça sürüklenen çocuğun 09/05/2017 tarihli temyiz isteminin süresinde olmadığı, CMUK'nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra hükmü temyiz ettiği anlaşılmakla; aynı Kanunun 317. maddesi uyarınca, temyiz itirazının REDDİNE, 16.12.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6418, Karar No: 2019/5443, Tarih: 19.06.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/6418 E.  ,  2019/5443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belge ibraz etmemek

HÜKÜM : Beraat

Dosya kapsamındaki ... Ankara Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığının 11/06/2013 tarih ve 2013-A-2012/17 sayılı vergi inceleme raporunun Ek-2-A sırasında yer alan 09.11.2012 tarihli incelemeye başlama tutanağına göre; şirket müdürü olan ...’a 2007, 2008, 2009, 2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarına ait defter ve belgelerini incelemeye ibraz etmesinin tebliğ edildiği, bunun üzerine sanığın da iş yerinin müsait olmaması nedeniyle incelemenin resmi dairede yapılmasını isteyerek söz konusu takvim yılları hesap dönemlerine ait defter ve belgelerinin muhasebecilerinde bulunduğuna ve incelemeye kanuni sürede ibraz edeceğine dair beyanı, vergi müfettişi ile birlikte bu tutanağı imzalaması ve defter ve belgelerin ibraz edilmemesi karşısında, suçun yasal unsurlarının oluştuğu anlaşıldığından atılı suçtan mahkumiyeti yerine isabetsiz gerekçe ile beraatine karar verilmiş olması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10166, Karar No: 2020/8063, Tarih: 29.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/10166 E.  ,  2020/8063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti

Davacı vekili, Müvekkilinin 01/12/2010 - 12/08/2015 tarihleri arasında ... Merkez şubesi adresinde ... Bölge Müdürlüğüne ... Emeklilik AŞ elemanı olarak gelecek planlama uzmanı sıfatıyla çalıştığını, müvekkilinin 15/08/2014 tarihinde doğum yaptığını ve yasal doğum iznini kullanarak tekrar 27/05/2015 tarihinde işe başladığını, yasal süt izni hakkı olduğu için her gün işten 16.00 da çıktığını, doğum yaptıktan sonra yeniden işe başladığında müvekkilinin çalışma koşullarının zorlaştırıldığını, yaptığı satışların başkalarının hesabına geçildiğini, buna rağmen müvekkilinin özverili çalışmaya devam ettiğini, ancak 23/07/2015 tarihinde müvekkilinin bir üst birimi olan Saha Yönetmeninden gelen e-posta ile “ 24/07/2015 tarihinden itibaren 31/08/2015 tarihine kadar tüm iş günlerinde ... Şubesinde takibinde ise günleri sonradan belirlenmek kaydı ile 3 gün ... 2 gün ... şubesinde görevlendirildiğinizi bilgilerinize sunarım" şeklinde görev değişikliği görevlendirme bilgisinin müvekkiline bildirildiğini, müvekkilinin ikametgahı olan ... Merkezden ... ilçesinin otobüs ile yaklaşık 2,5 saat uzaklıkta olduğunu, bu uzaklıktaki bir ilçeye her gün otobüsle gidip gelmesinin süt iznini kullanmasına engel olduğunu ve henüz 11 aylık olan çocuğunu ve kendisini mağdur ettiğini, müvekkilinin hem yasal süt izni hakkının kullanılmasına engel olunması hem de rızası dışında iş koşullarında esaslı değişiklik yapılması sebebiyle iş akdini haklı nedene dayanarak 10/08/2015 tarihinde feshettiğini iddia ederek kıdem tazminatı ile yıllık izin ücretinin hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının müvekkili şirkette gelecek planlama uzmanı olarak işe başladığını ve iş akdini sona erdirdiği 10/08/2015 tarihine kadar çalıştığını, davacının 15/08/2014 tarihinde doğum yaptığını, 09/08/2014-28/11/2014 tarihleri arasında ücretli doğum izni kullandığını, 29/11/2014 - 27/05/2015 tarihleri arasında da ücretsiz doğum izni kullandığını, davacının hizmet sözleşmesindeki düzenleme ve görevlendirmenin geçici olduğu nazara alındığında görev yeri değişikliğin esaslı değişik mahiyetinde olmadığının sabit olduğunu, davacının süt izni kullanma hakkının iş akdini feshettiği 10/08/2015 tarihinden 5 gün sonra sona erecek olduğu nazara alındığında davacının iddialarının iş akdini feshetmek için haklı sebep oluşturmaya yönelik olduğunun açık olduğunu, tüm bu açıklamalar doğrultusunda davacının ihtarnamesinde ileri sürdüğü iddiaların dayanağı bulunmadığından ve iş akdinin feshi haklı sebeplerle dayanmadığından kıdem tazminatı taleplerinin reddinin gerektiğini, davacının çalıştığı dönem boyunca yıllık izinlerini kullandığını, bakiye kullanmadığı 43 günlük yıllık izin ücreti de davacıya ödendiğini belirterek haksız davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İlk Derece Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, taraflar arasındaki hizmet sözleşmesi incelendiğinde; sözleşmenin 2/d maddesinde şirketin sözleşme süresince personelinin görevini veya görev yerini, görev yaptığı şehrini, çalıştığı hizmet ünitesini değiştirebileceği, yurt içi veya yurt dışı başka mahalde geçici veya daimi görevlendirebileceğinin belirtildiği, her ne kadar 4857 Sayılı Yasanın 22. maddesinde çalışma koşullarında yapılacak esaslı değişikliğin işçinin rızası alınmadan yapılamayacağı belirtilmekte ise de; taraflar arasında imzalanan sözleşmeye göre işverene işçinin görev yaptığı şehri ve hizmet ünitesini değiştirme imkanı tanınmış olup, yapılan geçici görevlendirmenin bu madde kapsamında kaldığı ve işçinin rızasının alınmasına gerek olmadığı dolayısıyla 4857 Sayılı Yasanın 22. maddesine aykırılık teşkil etmediği sonucuna varıldığı, bunun yanı sıra davacının yasal süt izninin 15/08/2015 tarihi itibariyle sona erdiği, davacının kendisine yapılan 24/07/2015 tarihli görevlendirmeden sonra yine rapor almaya devam ettiği, çalışmadığı ve süt izninin bitmesine 5 günlük kala 10/08/2015 tarihinde iş akdini feshettiğinden davacının süt izninin kullandırılmadığı yönündeki iddiasının da samimi olmadığını gösterdiği, sonuç olarak; davacının iş akdini fesih ettiği, ancak feshin haklı bir sebebe dayanmadığı, kıdem tazminatı almaya hak kazanmadığı, yine izin ücreti alacağı yönünden de hak ettiği alacağın 31/08/2015 tarihinde banka kanalı ile davacıya ödendiğinin anlaşıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Karının Özeti

İstinaf Başvurusu

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Karının Özeti

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının, davalıya ait işyerinde 01/10/2010 tarihinde çalışmaya başladığı, değişiklik kaydı içeren sözleşmenin ise 25/11/2010 tarihinde düzenlendiği, bu hizmet sözleşmesinin 2/d. maddesinde, şirketin işlerin icabı olarak sözleşmeli yurtdışı ve yurtiçinde herhangi bir yerde çalıştırabileceği yönünde kayıt bulunduğu, ve kaydın olduğu geçerli olduğu, yapılan geçici görev değişikliğinin dürüstlük kuralına aykırı olarak yapıldığı yönünde dosyada bir delil bulunmadığı, tüm dosya kapsamı ve alınan bilirkişi raporuna göre davacının kullanmadığı izni olmadığından davacı işçinin yaptığı istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, yasal süresi içinde davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında uyuşmazlık iş sözleşmesinin davacı tarafından haklı sebeple feshedilip edilmediği noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davacının 01.12.2010 tarihinden itibaren davalı şirketin ... Merkez Şubesinde gelecek planlama uzmanı olarak görev yapmakta iken,15.08.2014 tarihinde doğum yaptığı, 28.11.2014 tarihine kadar ücretli, 27.05.2015 tarihine kadar ücretsiz izin kullandığı, 28.05.2015-20.06.2015 tarihleri arasında raporlu olduğu, 22.06.2015 tarihinde iş başı yapıp 13.07.2015-17.07.2015 tarihleri arasında rapor kullandığı davalı işverenin 23.07.2015 tarihli e-posta ile davacının 24.07.2015 tarihinden 31.08.2015 tarihine kadar tüm iş günlerinde ... Şubesinde takibinde ise günleri sonradan belirlenmek üzere 3 gün ..., 2 gün ... Şubesinde görevlendirildiği hususunun bildirildiği ve akabinde davacının 24.07.2015 ile 27.07.2015-08.08.2015 tarihleri arasında yeniden rapor aldığı ve iş başı yapması gereken 10.08.2015 tarihinde ihtarname çekerek dava dilekçesindeki iddiaları ile işverence yapılan görevlendirmenin kendisini mağdur ettiğinden iş akdini haklı nedenle feshettiğini bildirmiştir.

Taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesinin 2. Maddesi –d- bendinde '' Şirket bu sözleşme süresince personelinin görevini veya görev yerini görev yaptığı şehrini, çalıştığı hizmet ünitesini, değiştirebilir, yurt içi veya yurt dışı başka mahalde geçici veya daimi görevlendirebilir. Personel , şirketin bu değişiklikleri yapma hakkının ve sözleşmede belirtilen işin şeklini, tanımını, yerini içeriğini ve çalışma saatlerini değiştirme hakkının bulunduğunu kabul eder. “düzenlemesi yer almaktadır. Ancak sözleşmedeki bu nakil yetkisi, işverene görevin makul sınırları aşar nitelikte bir yetki tanındığı anlamında yorumlanamaz.

Türk Medeni Kanunun 2. maddesi uyarınca “herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz.” Objektif iyiniyet olarak da tanımlanan ve dürüstlük kuralını düzenleyen madde, bütün hakların kullanılmasında dürüstlük kuralı çerçevesinde hareket edileceğini ve bir kimsenin başkasını zararlandırmak ya da güç duruma sokmak amacıyla haklarını kötüye kullanılmasını yasanın korumayacağını belirtmiştir. Bu nedenle davalı işveren davacı ile aralarında ki hizmet sözleşmesinin 2-d- maddesinden kaynaklanan hakkını iyi niyetli ve objektif olarak kullanmalıdır.

Ayrıca işverene tanınan nakil yetkisi sınırsız bir yetki olmayıp, bu yetkinin objektif olarak, dürüstlük kuralına uygun ve işçiyi gözetme (koruma) borcu kapsamında kullanılması gerekir. İşveren gözetim borcu gereği işçinin kişiliğini korumak, kişilik haklarına saygı göstermek zorundadır. İşçinin kişiliğinin korunması onun yaşamının, sağlığının, bedensel ve ruhsal bütünlüğünün, şeref ve onurunun, kişisel ve mesleki saygınlığının korunmasını içerir.

Somut olayda, davacıya doğum izninden sonra süt iznini kullanmakta olduğu bir dönemde davacının görevlendirildiği yerde süt iznini amaca uygun şekilde kullanma imkanının bulunmadığı açık olmasına rağmen bu işleminin yapılması tanık beyanlarına göre yaklaşık 2 saatlik mesafede bulunan başka bir şubede yaklaşık 40 gün süreyle görevlendirilmiştir. İşverenin işçiyi gözetme borcuna ve dürüstlük kuralına aykırıdır. Medeni Kanunu’nun 2’nci maddesinde düzenlenen hakkın kötüye kullanılması yasağı gereği, işveren dürüstlük kuralına aykırı davranamaz. Hal böyle olunca iş sözleşmesinin davacı işçi tarafından haklı sebeple feshedildiği kabul edilmelidir. Bu itibarla, mahkemece kıdem tazminatı yönünden davanın kabulü gerekirken, davanın reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.