muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/6361, Karar No: 2013/2594, Tarih: 18.02.2013

O halde, yerel mahkemece yukarıda yapılan açıklamaların ışığında, özel kanun niteliğindeki 5510 sayılı Kanunun 96.maddesinin değerlendirilmesi suretiyle karar vermesi gerekmektedir.

Ne var ki, 5510 sayılı Kanunun 96/1-b bendinin son cümlesi uyarınca ilgililerin Kurumdan alacakları yoksa yersiz ödemelerin genel hükümlere göre geri alınması gerektiğine ilişkin yasal düzenlemede göz ardı edilmemelidir. (Yargıtay HGK. 2011/10-476 E., 2011/584 K)

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunun 56.maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda, eylemi olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere Anayasanın 20. maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm deliller toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak, muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğünden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/ Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azaların tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucun davanın kabulüne karar verilmesi; usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 18/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1606, Karar No: 2019/4995, Tarih: 04.11.2019

**4. Hukuk Dairesi         2018/1606 E.  ,  2019/4995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve ... vekilleri Avukat ... tarafından, davalılar ... ve Türk Telekom AŞ aleyhine 11/09/2014 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 15/04/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazlarına gelince:

Dava, trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle oluşan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili, davalı ...'in, yönetimindeki araçla trafiği kontrol etmeden dönüş hareketi yaptığı sırada, davacılardan ...'ın kullandığı motorsiklete çarpması şeklinde meydana gelen trafik kazasında, motorsiklette yolcu olarak bulunan ...'ın, hayati tehlike geçirecek, kafasında çatlak ve vücudunun çeşitli yerlerinde kemik kırıkları oluşturacak şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiğini, olay nedeniyle davacı ...'ın bir yıla yakın süre ile yürüyemediğini, halen yürümekte zorlandığını, diğer davacı ...'ın ise, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek, ağır derecede kemik kırıkları oluşacak şekilde yaralandığını, bir yıl boyunca koltuk değneği ile yürüdüğünü, olayın meydana gelmesinde davalı ...'in asli kusurlu olduğunu ve bu nedenle cezalandırıldığını, davacıların tedavi için para harcamak zorunda kaldıklarını, kaza nedeniyle çektikleri acılardan dolayı manevi olarak yıprandıklarını belirterek uğranılan maddi ve manevi zararın tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı ..., kazaya karışan aracın ...Turizm Petrol Ürünleri Pazarlama Ticaret Ltd. Şti.'ye ait olduğunu, bu nedenle husumetin bu şirkete yöneltilmesi gerektiğini, keza Mapfre Genel Sigorta AŞ'nin de davalı olarak gösterilmesi gerektiğini, maddi tazminat açısından sigorta şirketinin sorumluluğunun esas olduğunu, davacıların ilgili sigorta şirketinden belirli bir meblağ alıp almadığı; almış ise bunun miktarının ne olduğunu açıklamaları gerektiğini; kazanın, davacıların yüksek oranda kusuru nedeniyle meydana geldiğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ... AŞ, davalı gösterilmesinin mümkün olmadığını, aracın ...Turizm Petrol Ürünleri Pazarlama Ticaret Ltd. Şti. adına kayıtlı olduğunu, aracı kullanan şoförün, yanında çalışıyor olmasının davalı sıfatı kazanmasına sebebiyet vermeyeceğini, olayın meydana geldiği iddia edilen yerin çelişkilerle dolu olduğunu, olayın meydana gelmesinde davacı ...'ın kusurlu olduğunu, iddiaların gerçeği yansıtmadığını, davacı ...'nın, olaydan sonra birkaç kez daha trafik kazası geçirdiğini, maddi kayıplarının olduğu iddia edilmesine rağmen, bunu karşılamakla sorumlu Mapfre Genel Sigorta AŞ'ye başvuru yapılmadığını, davanın öncelikle sigorta şirketine ve araç malikine yöneltilmesi gerektiğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporu dikkate alınarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Olay tarihinde yürürlükte olan 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 56. maddesi (818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi) hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi mal varlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Davaya konu olayda; davacıların yaralanma dereceleri, olay tarihi, olayın oluş şekli ve yukarıdaki ilkeler göz önüne alındığında hükmedilen manevi tazminat miktarı azdır. Mahkemece, daha üst düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) no'lu bentte gösterilen nedenlerle davacılar yararına BOZULMASINA, davalıların tüm, davacıların diğer temyiz itirazlarının (1) no'lu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve davacılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/11/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24652, Karar No: 2013/24397, Tarih: 18.12.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/24652 E.  ,  2013/24397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz istemine yönelik incelemede:

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen Gümrük İdaresi'nin 4733 sayılı yasaya muhalefet suçundan davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, Gümrük İdaresi adına hazine vekilinin temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesiyle yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317.maddesi uyarınca REDDİNE;

II- Şikayetçi TAPDK vekilinin temyiz istemine gelince;

Suçtan doğrudan doğruya zarar gören şikayetçi TAPDK'nın davadan haberdar edilmeden ve fiile katılma imkanı tanınmadan hüküm kurulmak suretiyle CMUK.nun 234.maddesine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı, şikayetçi TAPDK vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18/12/2013 günü oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

4733 sayılı yasanın 8/4 fıkrasında "ambalajlarında bandrol, etiket, hologram, pul, damga veya benzeri işaret bulunmayan ürünleri ya da taklit işaretleri taşıyan ürünleri ticari amaçla bulunduran, nakleden, satışa arz eden veya satanlar ile ambalajlar üzerinde bulunan ürün bilgileri ile bandrol, etiket, hologram, pul, damga veya benzeri işaretleri içerdiği bilgilerin farklı olması halinde bu ürünleri üreten veya ithal edenlere" müeyyide getirilmiş olup bu fıkranın uygulanabilmesi için ürünün yurt içinde üretilmesi veya yurt dışından yasal olarak ithal edilmesi gerekir. Yurt dışından kaçak getirilen eşyaya bandrol, etiket, pul, hologram vs konması mümkün değildir. Dolayısıyla 4733 sayılı yasa yönünden işlenemez suç söz konusu olduğundan kaçak sigara bulunduranlar için ancak 5607 sayılı kaçakçılık yasası uygulanabilir. İzah edilen nedenlerle hükmün esastan incelenmesi yerine çoğunluğun verdiği red ve bozma kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2008/5661, Karar No: 2009/1771, Tarih: 26.03.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/5661 E.  ,  2009/1771 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, alacağın tahsili istemi ile açılmış, mahkemece davanın kabulü ile 1.534,00 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmiş ve verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı, yanlar arasında “sözlü” olarak yapılan sözleşme gereğince davalının binasına “enerji sistemi” kurarak, teslim ettiğini ve 23.12.2005 tarihli ve 1.534,00 TL iş bedelini içeren faturanın kendisine tebliğ edilmesine rağmen, iş bedelinin ödenmediğini ileri sürmüştür. Davalı taraf ise, davacı iddiasını kabul etmemiş ve dolayısı ile kurulduğu ileri sürülen akdî ilişkiyi inkâr etmiştir. Buna göre, HUMK’nın 288. maddesi hükmü gereğince dava değeri itibariyle yanlar arasında akdî ilişkinin kurulmuş olduğunu davacı yüklenici şirketin, yasal ve yazılı delillerle kanıtlanması zorunludur. Somut olayda, davacı yazılı delil başlangıcı niteliğindeki delile dayanmadığından HUMK’nın 292; davalının, açık onayı bulunmadığı için de aynı Kanunun 287. maddesi hükümleri gereğince yanlar arasında akdî ilişkinin kurulmuş olduğunu davacı, tanık delili ile kanıtlayamaz. Ancak; davacı, dava dilekçesinde yasal delil kapsamında “yemin” deliline de dayanmış olduğundan akdî ilişkinin kurulmuş olduğunu, yani yanlar arasında bedeli uyuşmazlık konusu olan işin davacı yüklenici tarafından yapımına ilişkin yanlar arasında “sözlü” sözleşmenin yapılmış olduğunu kanıtlayabilmesi için davalıya yemin önerme hakkının bulunduğunun mahkemece, davacıya hatırlatılması zorunludur. Mahkemece, önerilen yeminle ilgili hakkın davacı tarafından kullanılması ve bununla ilgili yargılama işleminin yapılmasıyla akdî ilişkinin kurulmuş olduğunun kanıtlanmış olduğunun kabulü halinde de; işin, iş sahibi davalıya teslim ve onun tarafından da kabul edilmiş olduğunu yasal delillerle kanıtlamakla davacı ödevli ve teslimde maddi olay olduğundan her türlü yasal delille teslimin kanıtlanabileceği dikkate alınarak tarafların delilleri sunması olanağı sağlanıp değerlendirilmelidir. Teslimin davacı tarafından kanıtlanması durumunda da; iş bedelinin, faturadaki gösterilen miktarda olduğunu açıklar bilirkişi raporu, BK’nın 366. maddesine uygun olduğundan dava konusu 1.534,00 TL alacağın davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekmektedir. Açıklanan hususlar gözetilmeden, eksik soruşturma ile verilen karar doğru değildir.

BK’nın 101/I. maddesi uyarınca, mahkemece, davası kabul edilen alacağa, temerrüt faizi uygulanabilmesi için istenebilir olması yeterli olmayıp, ayrıca davalının borçlu temerrüdüne düşürülmesi gereklidir. Mahkemece, faturanın tebliğ tarihi olan 03.01.2006 tarihinden temerrüt faizi uygulanmış ise de; faturanın temerrüt ihtarı niteliğinde sayılabilmesi için “ödeme istemini” de içermesi gerektiği gibi, bu nitelikteki faturanın da borçlu davalıya tebliği zorunludur. Oysa, somut olayda davalı, dava tarihi itibariyle borçlu temerrüdüne düşürülmüş olduğu halde; faturanın tebliğ tarihinden itibaren temerrüdünün gerçekleşmiş olduğunun mahkemece kabulü, kabul şekli bakımından da doğru olmamıştır.

Açıklanan sebeplerle karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 26.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4739, Karar No: 2016/5373, Tarih: 06.04.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/4739 E.  ,  2016/5373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı borçlu aleyhine Bingöl İcra Müdürlüğünün 2011/3917 Esas sayılı icra takip dosyasıyla takip yapıldığını, davalı vekilinin borca itiraz etmesi üzerine takibin durdurulduğunu, icra takibine konu edilen elektrik faturasının bulunduğu yerin aboneliğinin 20014494 tesisat numarası ile davalı adına kayıtlı olduğunu, bu nedenle elektrik borcundan davalının sorumlu olduğunu belirterek alacağın tahsili için Bingöl İcra Müdürlüğünün 2011/3917 sayılı dosyası üzerinden yapılan itirazın iptali ile takibin devamına, yasal azami sınır oranında davalının tazminata mahkum edilmesine, karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, ayrı bir Tüketici Mahkemesinin kurulmadığı yerlerde Asliye Hukuk Mahkemelerinin Tüketici Kanunundan kaynaklanan davalara Tüketici Mahkemesi sıfatıyla baktığı, davanın genel mahkemede özel mahkeme sıfatıyla bakılmasına gerek olmadığı, dava genel mahkeme sıfatıyla açılmış olsa bile, genel mahkemenin davaya bakmak zorunda olduğu, genel mahkemenin sadece bu sebeple görevsizlik kararı veremeyeceği gerekçesiyle Bingöl 2. Asliye Hukuk Mahkemesi olarak uyuşmazlığa bakıldığı, taraflar arasındaki uyuşmazlığa Tüketici Kanununun hükümleri uygulandığı ve davanın nihayetlendirildiği belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, mesken aboneliği nedeniyle davalı aleyhine elektrik tüketim faturasına dayalı alacak için yapılan takibe vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Uyuşmazlık, mesken aboneliği nedeniyle davalı aleyhine elektrik tüketim faturasına dayalı alacak için yapılan takibe vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Dava tarihinde yürürlülükte bulunan 4822 sayılı yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun “Amaç” başlıklı 1. maddesinde yasanın amacı açıklandıktan sonra “Kapsam” başlıklı 2. maddesinde “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar” hükmüne yer verilmiştir. Yasanın 3. maddesinde mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları, hizmet; bir ücret veya menfaat karşılığında yapılan mal sağlama dışındaki her türlü faaliyeti ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise, bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişiyi ifade eder, şeklinde tanımlanmıştır.

./..

-2-

Bir hukuki işlemin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gereklidir.

Somut olayda; davaya konu faturalar mesken aboneliği nedeniyle tahakkuk ettirilmiştir, bu nedenle Mahkemenin kabulünde de olduğu üzere 4077 sayılı kanun hükümlerinin uygulanması gerekmektedir. Bir diğer anlatımla, uyuşmazlığın çözümü tüketici mahkemelerinin görevi içerisindedir. Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup, taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında resen gözetilir. Görev konusunda kazanılmış hak da olmaz.

Belirli kişiler arasında çıkan uyuşmazlıklara veya belli çeşit uyuşmazlıklara bakmak için kurulmuş olan mahkemelere "özel görevli mahkemeler" denir. Özel ve genel görevli mahkemeler arasındaki ilişki bir görev ilişkisidir.

Özel görevli mahkemede uygulanacak yargılama usulü hakkında ilgili kanunları ile bazı özel usul hükümleri konulmuştur, bu özel usul hükümleri dışında, HMK hükümleri özel görevli mahkemelerde de uygulanır.

Buna göre, özel görevli mahkemelerin kuruluşu, işleyişi ve bu mahkemelerde uygulanan yargılama usulü, genel görevli mahkemeye oranla bazı özellikler taşır.

İş veya hakim azlığı nedeniyle bazı yerlerde özel mahkeme yoktur. Bu yerlerde özel(görevli) mahkemelerin görevine giren davalara da genel mahkemelerde bakılır. Bu halde, davanın genel mahkemede özel mahkeme sıfatıyla açılmasına gerek yoktur. Dava genel mahkeme sıfatıyla açılmış olsa bile, genel mahkeme davaya bakmak zorundadır, görevsizlik kararı veremez. Yalnız genel mahkemenin davaya özel mahkeme sıfatıyla baktığını belirtmesi gerekli ve yeterlidir.

İş veya hakim azlığı nedeniyle bazı yerlerde özel mahkeme yoktur. Bu yerlerde özel(görevli) mahkemelerin görevine giren davalara da genel mahkemelerde bakılır. Bu halde, davanın genel mahkemede özel mahkeme sıfatıyla açılmasına gerek yoktur. Dava genel mahkeme sıfatıyla açılmış olsa bile, genel mahkeme davaya bakmak zorundadır, görevsizlik kararı veremez. Yalnız genel mahkemenin davaya özel mahkeme sıfatıyla baktığını belirtmesi gerekli ve yeterlidir.

Mahkemece; davaya tüketici mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken, davanın genel mahkemede özel mahkeme sıfatıyla bakılmasına gerek olmadığı, dava genel mahkeme sıfatıyla açılmış olsa bile, genel mahkemenin davaya bakmak zorunda olduğu, genel mahkemenin sadece bu sebeple görevsizlik kararı veremeyeceği gerekçesiyle genel mahkeme sıfatıyla bakılması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Bozma nedenine göre, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 06.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10609, Karar No: 2009/18838, Tarih: 13.10.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/10609 E.  ,  2009/18838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gebze İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/03/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

5393 Sayılı Belediye Yasasının 15/son maddesine göre, belediye vergi ve resimleri ile kamuya tahsis edilmiş ve akar olmayan taşınır ve taşınmaz mallar haczolunamaz. Ayrıca 277 sayılı Kanunun 1. maddesine göre, 5237 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu ve diğer kanunlarla belediyelere kamu hizmetini ifa etmesi için verilmekte olan paylar, belediye vergi ve resmi hükmünde olup, bu paraların da haczi kabil değildir. Bu maddeye göre haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması gerekli olup kamuya tahsis kararı alınmasının sonuca etkisi bulunmamaktadır.

Somut olayda şikayet dilekçesine ekli olarak sunulan banka hesap ekstrelerinde, haczedilemez nitelikte olan vergi, resim, harç vb.gelirler olduğu gibi, gerçek kişiler tarafından yatırılan niteliği belli olmayan gelirlerin de olduğu görülmektedir. Bu durumda mahkemece şikayetin mahiyeti dikkate alınarak usulüne uygun duruşma açılarak, borçlu belediyeden yatan bu paraların nitelikleri konusunda belge sorulup, tüm deliller toplandıktan sonra gerektiğinde bilirkişiden denetime elverişli rapor alınarak, oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 13/10/2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.