muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4966, Karar No: 2015/2530, Tarih: 13.05.2015

**15. Hukuk Dairesi         2014/4966 E.  ,  2015/2530 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, sözleşmede kararlaştırılan ceza-i şartın tahsili istemine ilişkin olup, mahkemenin; davanın kısmen kabulüne dair kararı davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı davasında, davalı ile yapmış olduğu sözleşme hükümleri uyarınca ....Orman İşletme Müdürlüğü sınırları içersinde bulunan mermer arama ruhsatlı sahayı 30.04.2004 tarihine kadar işletme hakkını davalıya devredeceğini, bunun karşılığında da davalının 2 adet 4 haneli yaklaşık 60 m2 büyüklüğünde prefabrik evi 30.04.2004 tarihine kadar imal ederek kendisine teslim edeceğini, kendisinin üzerine düşen yükümlülüklerini yerine getirmesine karşın davalı tarafından prefabrik evlerin yapılıp teslim edilmediğini iddia ederek sözleşmede belirtilen ceza-i şartın tahsiline karar verilmesini istemiş, davalı ise savunmasında; prefabrik evlerin su basmanı hariç montajını yapacağını, sözleşme hükümlerinin davacı tarafından yerine getirilmediğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Taraflar arasında yapılan 14.06.2004 tarihli sözleşme niteliği itibarıyla zaman bakımından uygulanması gereken mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen bir "eser sözleşmesi"dir. Davacı bu sözleşmenin iş sahibi davalı ise yüklenicisidir. Sözleşme hükümleri uyarınca davacı iş sahibi, ....Orman İşletme Müdürlüğü sınırları içersinde ve 3.Oluk mevkiinde bulunan mermer arama ruhsatlı sahanın ruhsatını 30.06.2004 tarihine kadar davalı şirkete devredecek, davalı yüklenici de bunun karşılığında 2 adet 4 haneli yaklaşık 60 m2 büyüklüğündeki prefabrik evleri imal edip 30.06.2004 tarihine kadar davacıya teslim edecektir. Yine sözleşme hükümlerine göre, bu evlerin su basmanları davacı iş sahibi tarafından yapılacaktır. Evler süresi içersinde teslim edilmediği taktirde davalı yüklenici davacı iş sahibine 30.000,00 TL ceza-i şart ödeyecektir.

Yüklenicinin ifada temerrüde düşmesi halinde iş sahibinin hangi seçimlik hakları kullanabileceği Borçlar Kanunu'nun 106 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Buna göre; yüklenicinin temerrüdü halinde iş sahibi, sözleşmenin aynen ifası ile gecikmeden dolayı tazminat ya da aynen ifa ve gecikmeden dolayı tazminat isteme hakkından vazgeçerek müspet zararın tahsili veyahut da sözleşmeyi feshederek menfi zararın tahsilini isteyebilir.

Ceza-i şart ise, niteliği itibariyle bir müspet zarardır. Müspet zarar, sözleşmenin hiç veya gereği gibi ifa edilmemesinden doğan zararlardır. Müspet zararın istenebilmesi için, yüklenicinin ifada temerrüde düşmesinde iş sahibine yüklenecek bir kusur olmaması gerekir.

Ceza-i şart ise, niteliği itibariyle bir müspet zarardır. Müspet zarar, sözleşmenin hiç veya gereği gibi ifa edilmemesinden doğan zararlardır. Müspet zararın istenebilmesi için, yüklenicinin ifada temerrüde düşmesinde iş sahibine yüklenecek bir kusur olmaması gerekir.

Tüm bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince: Taraflar arasında düzenlenen 14.06.2004 tarihli sözleşmede, yüklenici tarafından imâl edilip montajı yapılacak olan prefabrik evlerin su basmanları iş sahibi tarafından hazırlanacağı, evlerin ise 30.06.2004 tarihine kadar iş sahibine teslim edileceği, belirtilen bu süre içerisinde teslim edilmezse yüklenici tarafından 30.000,00 TL ceza-i şart ödeneceği kararlaştırılmıştır. Sözü edilen ceza-i şart niteliği itibarıyla Borçlar Kanunu'nun 158/II. maddesinde düzenlenen ifaya ekli ceza niteliğindedir. İş sahibi tarafından bu cezanın istenebilmesi için yüklenicinin temerrüdünde iş sahibinin kusurunun olmaması gerekmektedir. Oysa dosya kapsamından; prefabrik evlerin imâl edileceği su basmanlarının iş sahibi tarafından hazır edilmediği, böylece yüklenicinin ifada temerrüde düşmesinde iş sahibinin kusurlu olduğu, yüklenici tarafından da; sözleşmede prefabrik evlerin teslim tarihine ilişkin kesin vade olmasına karşın, su basmanlarının hazır edilerek kendisine teslim edilmesi gerektiği konusunda iş sahibine ihtar çekmeyerek ifada temerrüde düşmekte kusurlu olduğu, sonuç olarak; prefabrik evlerin imal edilip teslim edilmemesinden dolayı her iki tarafında kusurlu olduğu anlaşılmıştır. Oysa, az yukarda açıklandığı üzere, müspet zarar kapsamında olan ceza-i şartın istenebilmesi için yüklenicinin ifada temerrüde düşmesinde iş sahibinin kusurunun olmaması gerekir. Şayet, kusuru varsa ceza-i şartı isteyemez. Bu sebeple açılan davanın tümden reddine karar vermek gerekirken kısmen kabulü yolunda hüküm kurulması doğru olmamış, açıklanan nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 13.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/369, Karar No: 2006/383, Tarih: 14.06.2006

**Hukuk Genel Kurulu         2006/11-369 E.  ,  2006/383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/03/2006

Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İzmir Asliye 5.Hukuk Mahkemesi’nce davanın kısmen kabulüne dair verilen 15.7.2004 gün ve 2001/998 E, 2004/331 K. sayılı kararın incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 11.Hukuk Dairesi’nin 20.10.2005 gün ve 2004/12564 E. 2005/10034 K. sayılı ilamıyla; (...Davacı vekili, davalı şirketin işleteni olduğu otobüste yolcu olan müvekkilinin, lastik patlaması nedeniyle oluşan kazada yaralandığını ve davalı işletenin kaza nedeniyle kusurlu olduğunu ileri sürerek, 2.500.000.000. TL maddi ve 5.000.000.000. TL manevi tazminatın olay tarihinden temerrüt faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, maddi ve manevi tazminat hesabının fahiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalıların birlikte vekili, istemin fahiş olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın 400.000.000.TL maddi ve 5.000.000.000. TL manevi tazminat miktarının olay tarihinden temerrüt faiziyle birlikte tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm ve davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan ve diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu kapsamında, haksız eyleme dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Borçlar Kanunu'nun 47. maddesi hükmüne göre, hakimin özel durumları göz önünde tutarak hükmedeceği manevi tazminat miktarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktarın, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.6.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde de takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Somut olayda, davacı otobüste yolcu iken yaralanmış olup, sakatlandığı dönem için SSK'ndan ücretini almıştır. Davalı işletenin sürücüsü kusurlu olmadığı halde, kendisi işleten sıfatıyla sorumlu tutulmuştur. Bu durumda hükmedilen manevi tazminat miktarı, somut olayın özelliklerine, davacının tedavi süresi ve sonrasına, sorumluluğun niteliği ve olay tarihindeki paranın alım gücüne uygun düşmemekte olup, fazla olmuştur. Ayrıca, mahkemece usulüne uygun olarak, davacının somut veriler ile ekonomik ve sosyal durum araştırması yapılmamış, yalnızca bilinen geçici ve sürekli iş göremezlik süreleri dosyaya getirtilmiştir.

Bu durumda mahkemece, davacının ekonomik ve sosyal durumu yeterince araştırıldıktan sonra, davacı yönünden daha ılımlı ve adalete uygun makul bir manevi tazminat takdir edilmek üzere, kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, haksız eyleme dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili; davalının işleteni olduğu otobüste yolculuk yapmakta olan müvekkilinin, lastik patlaması sonucu oluşan kazada yaralandığını, sağ bacak tibia kemiğinin iki yerden kırılması nedeniyle iki kez ameliyat edildiğini; tedavi gördüğü on beş aylık sürenin çoğunu yatağa bağlı olarak geçiren müvekkilinin dayanılmaz acılar çekmiş olup halen işine dönemediğini, gelir ve kariyer kaybına uğradığını, bu dönemde tedavi nedeniyle masraf yapmış olmasına karşın SSK nın verdiği kısmi ödeme ile yetinmek zorunda kaldığını, daha da önemlisi kaza sonrası belediye otobüslerinde yaptığı yolculuklarda tedirginlik yaşadığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 2.500.000.000 TL maddi ve 5.000.000.000 TL manevi tazminatın, ceza davası sonunda %100 kusurlu olduğu belirlenen davalıdan yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı .......Ulaşım Hizmetleri ve Makina Sanayi A.Ş vekili; ceza davasında tesbit edilen kusur oranının hukuk mahkemesini bağlamadığını; Karayolları Trafik Kanununda, kaplama lastik kullanılmasını engelleyen bir düzenleme bulunmadığını; bu tür vakıaların diğer olumsuz koşulların birleşmesiyle çok ender durumlarda meydana geldiğini savunarak, haksız ve hukuki mesnetten yoksun davanın reddine karar verilmesini cevaben bildirmiştir.

Davalı .......Ulaşım Hizmetleri ve Makina Sanayi A.Ş vekili; ceza davasında tesbit edilen kusur oranının hukuk mahkemesini bağlamadığını; Karayolları Trafik Kanununda, kaplama lastik kullanılmasını engelleyen bir düzenleme bulunmadığını; bu tür vakıaların diğer olumsuz koşulların birleşmesiyle çok ender durumlarda meydana geldiğini savunarak, haksız ve hukuki mesnetten yoksun davanın reddine karar verilmesini cevaben bildirmiştir.

Mahkemenin, “güvensiz otobüsü ve güvensiz lastiği ile yolcu taşıyan ...AŞ'nin %100 kusurlu bulunduğu olayda davacının yaralanması sonucu meslekte kazanma gücünde %15 oranında azalma olduğu ve uzun süre tedavi gördüğü belirlenmiş olup, haksız eylem sonucu oluşan maddi ve manevi zarardan davalının sorumlu tutulması gerektiği” gerekçesiyle “davanın kısmen kabulü ile, 400.000.000TL maddi ve 5.000.000.000TL manevi tazminatın haksız eylem tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline” dair verdiği karar Özel Daire’ce yukarıda yazılı gerekçeyle bozulmuş; Yerel Mahkemece “davacının, olay sonrası uzun süre yatarak tedavi gördüğü, hizmet sözleşmesinin askıya alındığı, eşinin de işinden ayrılması ve yedi yaşındaki kızının bakımına muhtaç olması nedeniyle maddi ve manevi sıkıntı yaşadığı, iki kez ameliyat edilmesine karşın ömür boyu sürecek bedensel güç kaybı nedeniyle aynı nitelikte bir işte çalışma imkanını, kazanç ve kariyerini kaybettiği göz önüne alınarak, davacı yararına takdir edilen 5.000.000.000 TL manevi tazminatın yerinde olduğunun anlaşıldığı” gerekçesiyle, hükmedilen manevi tazminat miktarına ilişkin direnme kararı verilmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; somut olayın özelliği, davacının tedavi süresi ve sorumluluğun niteliği göz önünde bulundurulduğunda, Mahkemece davacı yararına hükmedilen 5.000.000.000 TL manevi tazminatın makul olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Borçlar Kanunun 47. maddesi uyarınca hâkim, özel halleri nazara alarak cismani zarara duçar olan kimseye manevi zarar namiyle adalete muvafık tazminat verilmesine karar verebilir.

Manevi tazminatın ve kapsamının takdiri hâkime aittir. Ancak hâkim, Borçlar Kanununun 47. maddesinin açıklığından da anlaşıldığı gibi, bu takdir hakkını kullanırken özel durumları göz önünde tutarak, hak ve nesafetle karar vermek durumundadır.

Burada sözü edilen tazminat, zarara uğrayan kişinin duyduğu manevi acıyı bir oranda gidermek, bozulan ruhi dengeyi onarmak, olanak dâhilinde yeniden elde edilmesini sağlamak amacına yöneliktir. İşte bu nedenledir ki, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile somut olayın özelliğinin yanı sıra, zarar görende uyandırdığı elem ve ıstırabın derecesi, tazminat takdirinde önemli etkenlerdir.

Burada sözü edilen tazminat, zarara uğrayan kişinin duyduğu manevi acıyı bir oranda gidermek, bozulan ruhi dengeyi onarmak, olanak dâhilinde yeniden elde edilmesini sağlamak amacına yöneliktir. İşte bu nedenledir ki, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile somut olayın özelliğinin yanı sıra, zarar görende uyandırdığı elem ve ıstırabın derecesi, tazminat takdirinde önemli etkenlerdir.

Bu açıklamalardan sonra somut olaya bakıldığında; davalının işleteni olduğu otobüste yaralanan davacının, uzun bir tedavi dönemi ve iki ameliyat geçirdiği, bu süre zarfında çalışamamış olmasının yanı sıra meslekte kazanma gücündeki %14,1 oranında azalma nedeniyle önceki işinde ve eşdeğer bir işte çalışma olanağının bulunmadığı anlaşılmaktadır. 32 yaşında olan davacının, ömür boyu sürecek maluliyete duçar olmasının, yaşadığı elem ve ıstırabın ağırlığını artıracak nitelikte olduğu kuşkusuzdur.

Her ne kadar, davacının ekonomik ve sosyal durumunun araştırılması için Mahkemece yazılan müzekkereye bila ikmal cevap verilmiş ise de; dosyadaki bilgi ve belgelerden, davacının olay öncesinde baskı ustası olarak asgari ücretle çalıştığı, olaydan sonra çalışamaz duruma gelmesi nedeniyle eşinin çalışmaya başladığı ve bundan başka bir gelirinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

Tüm bu olgular birlikte değerlendirildiğinde, Mahkemece davacı yararına hükmedilen 5.000.000.000 TL manevi tazminat miktarının makul olduğu kuşku ve duraksamadan uzaktır. Bu nedenle, usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararının onanması gerekir.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile, direnme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle ONANMASINA, gerekli temyiz ilam harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 14.06.2006 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4163, Karar No: 2022/2456, Tarih: 16.02.2022

**11. Ceza Dairesi         2020/4163 E.  ,  2022/2456 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

Sanığa yüklenen “ 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden; sanığa yüklenen “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanığın sorgusunun yapıldığı 24/04/2013 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımları nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 16.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3096, Karar No: 2020/6145, Tarih: 08.12.2020

**2. Hukuk Dairesi         2020/3096 E.  ,  2020/6145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı erkek tarafından tazminatların miktarı, velayet, kadın lehine hükmedilen tedbir nafakası yönünden; davalı kadın tarafından ise hükmün tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı erkeğin tüm, davalı kadının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı erkek yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerin yukarıda 1.bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davacıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 267.80 TL temyiz başvuru harcı peşin yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran davalıya geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 08.12.2020 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2022/8501, Karar No: 2023/1324, Tarih: 08.05.2023

**3. Hukuk Dairesi         2022/8501 E.  ,  2023/1324 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

DAVA TARİHİ : 24.09.2018

KARAR : Davanın reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/372 E., 2022/130 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekilinin başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düsünüldü:

I. DAVA

Davacı; tarımsal sulama aboneliği için trafo ve sayaç taktırdığını, davalı şirket tarafından 2012 yılında borcu olduğu gerekçesiyle elektriğin kesildiğini, elektrik kullanım borcu nedeniyle başlatılan icra takibine itiraz edilmesinin ardından açılan itirazın iptali davasının reddedildiğini, talep edilmesine rağmen elektriğin verilmediğini, bu sırada hem kendi tarlasını hem de komşu taşınmazları ekerek geçimini sağladığını, elektriğin kesilmesi neticesinde geçimini sağlayamadığını, sulama yapamadığı için pancar, kabak ve soğan ekiminden dolayı maddi zararı oluştuğunu, tarlada kullandığı dalgıç pompanın kullanılamaz hale geldiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, şimdilik 100,00 TL'nin işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı; davacının 2008 yılında başvuru yaparak elektriğin kapatılmasını talep ettiğini, 2008-2013 yıllarında her hangi bir tüketim kaydı bulunmadığını, 2013/10 döneminde enerjinin aktif olduğu tespit edilerek, sayaçta tüketim kaydı bulunması nedeniyle borcundan dolayı kesme işleminin 12.10.2013 tarihinde yapıldığını, belirtilen borca ilişkin icra takibi başlatıldığını, davacının itirazında söz konusu araziyi işlemediğini, nadas ve mera olarak bıraktığını ifade ettiğini, kazancından mahrum kalma durumunun bulunmadığını, elektriğin açılması yönünde ilgili süreler içerisinde başvuruda bulunmadığını, dalgıç pompanın kullanılmaz hale gelmesi ile elektrik kesilmesi arasında illiyet bağı olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının elektriğin kapanması için davalı şirkete 2008 yılında talepte bulunduğu hususunun tarafların kabulünde olduğu, elektrik mühendisi bilirkişi raporuna göre kaçak elektrik kullanımının 2009-2011 yılları arasında gerçekleştiği ve fatura bedelinin uygun belirlendiği, davalı şirket tarafından davacı hakkında belgeye dayanmadan 2013 yılında icra takibi başlatıldığı, takibe itiraz üzerine açılan itirazın iptali davasında davacı vekilinin 2015 yılında verdiği cevap dilekçesinde, müvekkilinin yaklaşık 7 yıl önce köyden taşındığını, tarlayı bu tarihten sonra hiç ekmediğini, tarlayı kimseye de kullandırmadığını, müvekkilinin 2008 yılında elektriğin kapanması için müracaat ettiğini ve tamamen elektriğini kapatığını, müvekkilini 7 sene önce tarlanın 20 dekarlık bölümünü kullandığını, kullanılan alana bakıldığında gelen faturanın yüksek olduğunu belirterek müvekkilinin kuruma borcunun bulunmadığını beyan ettiğinin görüldüğü, ziraat bilirkişi raporu ile taşınmazda kuru tarımın da yapılabileceği, elektrik kesintisinin zarara sebebiyet vermeyeceği, makine mühendisi bilirkişi raporuna göre de, elektrik kesintisi ile pompanın bozulması arasında illiyet bağının bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; 2012 yılında işlerinin bitmesinin ardından başvuru yaparak elektriği kapattırdığını, 2013 yılında tekrar açtırmak istediğinde davalı şirket tarafından kabul edilmediğini, borcu olduğu ve kaçak kullandığı belirtilerek elektrik kullanımının imkansızlaştırıldığını, aleyhe açılan icra takibine itirazın iptali davasının belge sunulmaması nedeniyle reddedildiğini, kullanılan taşınmazların icar ve tapu bilgilerinin ibraz edildiğini, ilgili dönemde sulama yapamadığını, kuru tarım olsa dahi suya ihtiyaç bulunduğunu, dalgıç pompaya ilişkin değerlendirmenin doğru olmadığını, 2009 yılında alındığını, kullanım yapmadığı halde elektriği kesilerek haksız borç çıkarıldığını, raporlara itirazlarının dikkate alınmadığını, 2008 yılından sonra elektrik kullanılmadığını, buna rağmen yüklü borç çıkarıldığını, dalgıç pompanın haksız kesinti neticesinde bakımının yapılamadığını, yeni abonelik için ödenen bedelin iade edildiğini ileri sürerek; İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; İlk Derece Mahkemesince aldırılan bilirkişi raporundaki tespit, hesaplama ve sair değerlendirmelerin dosya içeriğine ve yürürlükteki mevzuata uygun olduğu, Mahkemenin delilleri takdirinde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ