muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14355, Karar No: 2015/14948, Tarih: 21.12.2015

-/-

-2-

2015/14355 - 2015/14948

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle dahili davalılar yararına BOZULMASINA, dahili davalıların diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/12/2015 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

KARŞI OY YAZISI

Dava kasten adam öldürmek nedeniyle maddi ve manevi tazminat talebine ilişkindir.

Maddi tazminat bir kimsenin şahıs veya malvarlığında iradesi dışında meydana gelen eksilmenin, yani zararın telafisi için bundan sorumlu olan kimsenin yerine getirmesi gereken edimdir.

Manevi tazminat ise duyulan ve duyulacak moral acı, elem ve ızdırap şeklinde ortaya çıkan zararın telafisi için yerine getirilmesi gereken bir edimdir.

Maddi ve manevi zarar ister birlikte isterse ayrı ayrı meydana gelmiş olsun, bir kimsenin maddi ve manevi varlığında haksız tecavüz sonucu meydana gelen bir eksilmedir. Ancak maddi zarar miktar ve değer itibarıyla hesaplanabilir bir zarardır. Manevi zarar ise taktire dayalıdır. Maddi zarar gibi hesap edilemez. Manevi zarar maddi zarar kadar kolay paraya çevrilememesi, matematik cetvellerle hesaplanıp saptanamaması onun parasal maddi denkleştirme işleminin bir parçası olmasını zorlaştırmaktadır. Bu bağlamda, kişilerin hukuka aykırı eylem sonucu yaralanmaları ve sakatlanmaları ile bir yakınlarının ölmesi yüzünden acı ve üzüntü duymaları nedeniyle takdir edilecek manevi tazminat miktarı dengeleyici, caydırıcı, tamamlayıcı ve önleyici olmalıdır. Genellikle uygulamada acı ve üzüntüyü dindirme duyguları yatıştırma aracı olarak nitelenen manevi tazminatın hesaplanması nedeniyle benzer olaylar ve benzer davalarda talep edilen ve hükme bağlanan tazminat miktarları arasında büyük farklılıklar oluşmaktadır. Bunun temel sebeplerinden biri dava açanların ne miktar manevi tazminat isteyeceklerini bilmemeleri, istek tutarlarının hiçbir hesaba ve hiçbir ölçüye dayanmamasıdır. Kimileri yüksek harç ödememek için isteklerini düşük tutmakta, kimileri ise abartılı isteklerde bulunmaktadır. İşte bunun için manevi tazminatın miktarını belirlemede BK'nın 47 (TBK 55/son) maddesi ve 22/06/1966 gün 7/7 sayılı İBK'na göre değerlendirme yapan yargıç başlangıçta düşük tutulan manevi tazminat isteminin hiçbir indirim yapmadan tamamını hüküm altına alabilmelidir. Keza maddi tazminatın yeterli tatmini sağlamadığı durumda yargıç manevi tazminatın tamamlayıcı özelliğini kullanarak taleple bağlı kalmak suretiyle manevi tazminatı dilediği gibi belirleyebilmelidir.

Somut olayda, istekle bulunanların sosyal ve ekonomik durumları, aile şartları ve hüküm altına alınan maddi tazminatın yetersizliği, istek sahiplerinin duyduğu elem ve acının derecesi ile manevi tazminatın caydırıcılığı dikkate alındığında hükmedilen manevi tazminattan haksız tahrik nedeniyle indirim yapılması hususundaki dairemiz değerli çoğunluğunun görüşüne katılmıyorum. 21/12/2015
Yargıtay — Esas No: 2018/81, Karar No: 2018/3583, Tarih: 26.06.2018

**19. Hukuk Dairesi         2018/81 E.  ,  2018/3583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülmekte olan alacak davasının ilk derece mahkemesinde yapılan yargılaması sonunda verilen kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine ... BAM 16. Hukuk Dairesi tarafından verilen istinaf talebinin esastan reddine ilişkin hükmün davalılar vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili Av.... ve davalılar vekili Av. ...'ın geldiği görülmekle duruşmaya başlanarak hazır bulunan taraf vekillerinin sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacı ile davalılardan ...Ltd. Şti. arasında 05/10/2004 ve 18/05/2010 tarihli bayilik sözleşmeleri imzalandığını, davalı şirketin sözleşmelere ek olarak imzalanan taahhütname ile yıllık 1250 m3 beyaz ürün satmayı taahhüt etmesine rağmen taahhüdünü yerine getirmediğini, diğer davalıların 275.000,00 TL limitle müşterek ve müteselsil kefil olduğunu, çekilen ihtardan sonuç alınamadığını ileri sürerek 422.488 USD'lık kar mahrumiyetinden şimdilik 20.000 USD'nin bankaların yabancı paralara uyguladığı en yüksek ticari temerrüt faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesi talep ve dava etmiş, 22/06/2016 tarihli dilekçesi ile talebini 60.780,00 USD olarak ıslah etmiştir.

Davalılar vekili, ... ve ...'e davanın yöneltilmeyeceğini husumetten reddi gerektiği, 18/05/2010 tarihli sözleşmenin özgür iradeleri ile imzalanmadığını, ekonomik ve manevi baskı altında imzalandığı için geçersiz olduğunu, sözleşmenin davalı şirket tarafından haklı nedenle feshedildiğini, 05/10/2004 tarihli sözleşmenin 18/05/2010 tarihli sözleşme ile ortadan kaldırıldığını, 05/10/2004 tarihli sözleşmeye istinaden ödemelerin ihtirazı kayıt konulmadan kabul edilmesi ve tonaj taahhütü ile tonaj taahhütünün 6 yıldır uygulanmaması ve sözleşmenin feshedilmeyerek yeniden sözleşme yapılmasının davacının cezai şarttan zımnen vazgeçtiğini gösterdiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince; yapılan yargılama, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, taraflar arasındaki 2010 tarihli protokol ile 2004 tarihli sözleşmenin feshedildiği, böylece cezai şart hükümlerinin de iptal edilmiş olduğu ayrıca davacının uzun yıllar talep etmediği cezai şarta ilişkin davalıda haklı güven oluşturduğu bu nedenlerle 2004 tarihli sözleşme nedeniyle cezai şart talep edemeyeceği, taraflar arasında imzalanan 18/05/2010 tarihli sözleşmeden kaynaklanan cezai şartın talep edilebileceği, davalının yıllık alım taahhütünün 1.250 m3 olduğu, davalının 18/05/2010-18/05/2011 tarihleri arasında 237 m3 alım yaptığı, davalının 1.013 m3 alım yapmadığı, cezai şart miktarının 60.780,00 USD olduğu, taahhüt yıllık olarak verildiğinden 18/05/2011 ile fesih tarihi arası için cezai şart talep edilemeyeceği, davacı tarafından çekilen 29/07/2011 tarihli ihtarın davalılara 02/08/2011 tarihinde tebliğ edildiği ve aynı gün bu davanın açıldığı gerekçesiyle 60.780 USD'nin dava tarihinden itibaren bankalarca yabancı paralara uygulanan en yüksek faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmiş, hükme karşı davalılar vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda; davalının, tonaj taahhüdü nedeniyle cezai şart talep edilmesinin rekabet hukukuna aykırı olduğu, taahhüdün ekonomik baskı altında imzalattırıldığı iddialarının tarafların tacir olması ve serbestçe cezai şart kararlaştırabilcekleri hususu gözetilerek yerinde görülmediği, davalıların davadan önce temerrüde düşürüldüğü gözetildiğinde ıslahla talep edilen miktara dava tarihinden itibaren faiz istenilemeyeceğine yönelik itirazın yerinde olmadığı, davacının son dönem için davalının alım taahhüdünü ihlal etmesine sessiz kalmadığı, ihtarname göndererek sözleşmeyi feshetmesi ve cezai şart talebinde bulunması karşısında artık aylar dikkate alınmadan son döneme ilişkin taahüt ihlali için bir yıl üzerinden hesaplanan eksik alım ve buna bağlı cezai şart talebinin yerinde olduğu, davalı ...'ün sözleşme ve taahhütlerden doğmuş ve doğacak borçlar için 275.000,00 TL üzerinden kefil olduğu için bu davalıya husumet yöneltilmeyeceğine yönelik savunmanın da yerinde olmadığı gerekçeleriyle davalılar vekilinin istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalılar vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı vekili, dava dilekçesinde alacağa faiz uygulanacağı tarih yönünden daha önce çekilen ihtara herhangi bir atıf yapmadan ve tarih belirtmeden faiz istemiş olmakla alacağın 20.000 USD'lik kısmına dava tarihinden, ıslahla artırılan kısmına ıslah tarihinden faiz uygulanması gerekirken, alacağın tamamına dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi yanlış olmuştur.

2-Davacı vekili, dava dilekçesinde alacağa faiz uygulanacağı tarih yönünden daha önce çekilen ihtara herhangi bir atıf yapmadan ve tarih belirtmeden faiz istemiş olmakla alacağın 20.000 USD'lik kısmına dava tarihinden, ıslahla artırılan kısmına ıslah tarihinden faiz uygulanması gerekirken, alacağın tamamına dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi yanlış olmuştur.

3-Davalılardan ... ve ... kefil olup, kefalet limitleri 275.000,00 TL'dir. Kefiller kefalet limitleri ve kendi temerrütlerinin sonuçlarından sorumlu olduklarından hükümde kefillerin sorumluluk sınırı gösterilmeden asıl borçlu... Ltd. Şti. ile birlikte borcun tamamından müteselsil sorumlu tutulması doğru olmamıştır.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) ve (3) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalılar yararına takdir edilen 1.630,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara ödenmesine, dosyanın ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesine, karardan bir örneğin ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesine gönderilmesine, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalılara iadesine, 26/06/2018 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

İlk derece mahkemesince davacı şirket ile davalı şirket arasında 18/05/2010 tarihinde imzalanan ve davacı şirket tarafından 29/07/2011 tarihli olup 02/08/2011 tarihinde tebliğ edilen ihtarname ile feshedilen akaryakıt bayilik sözleşmesi gereğince davalı şirketin 18/05/2010-18/05/2011 tarihleri arasında gerçekleşen 1 yıllık dönem için davalı şirketin asgari alım taahhüdüne uymaması nedeniyle sözleşmeye göre hesaplanan cezai şartın davalı şirket ve diğer davalı kefillerden tahsiline karar verilmiş, davalıların istinaf başvurusu ise esastan reddedilmiştir. Ancak ilk derece mahkemesinin hükme esas alınan bilirkişi raporu eksik incelemeye dayalı olup, davacı şirketin davalı şirkete 18/05/2010- 18/05/2011 tarihleri arasında gerçekleşen 1 yıllık süreden sonra 18/05/2011-29/07/2011 tarihleri arasında ihtirazı kayıt koymadan akaryakıt satıp satmadığı hususunda herhangi bir tespit bulunmamaktadır. Şayet davacı şirket bu dönemde herhangi bir ihtirazı kayıt koymadan davalı şirkete akaryakıt satışı yapmış ise 18/05/2010-18/05/2011 döneminde gerçekleşen eksik alım için cezai şart talep edemeyecektir. Bu itibarla ilk derece mahkemesince eksik tahkikata dayalı yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığı gibi istinaf mahkemesince bu hususların dikkate alınmamış olması muhakeme hukukuna ve maddi hukuka aykırı olmuş, istinaf mahkemesi kararının bu nedenle bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan saygıdeğer çoğunluğun (1) nolu ve davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine ilişkin kararına muhalifim. 26.06.2018
Yargıtay — Esas No: 2023/10158, Karar No: 2024/3767, Tarih: 26.03.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/10158 E.  ,  2024/3767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2600 Esas, 2023/1266 Karar

KARAR : Esastan ret

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili, tapudan yol olarak terkini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; İstanbul ili, ..., ..., 3257 parsel (yeni 3273 ada 27 parsel) ve 3287 parsel (yeni 3273 ada 35 parsel) sayılı taşınmazların kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili ile tapudan yol olarak terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazların gerçek değerinin tespitini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 19.01.2022 tarihli celsede tespit edilen fark kamulaştırma bedelini depo etmek üzere davacı vekiline 15 günlük kesin süre verildiği, verilen süre içerisinde depo edilmemesi durumunda davanın reddine karar verileceğine dair ihtar da yapıldığı, duruşma zaptının davacı vekiline usulüne uygun tebliğ edildiği, kesin süreye rağmen depo kararının yerine getirilmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemece verilen sürenin usul ve kanuna aykırı olduğunu, karar tarihinden sonra fark kamulaştırma bedelinin depo edildiğini, usul ekonomisi ve gelinen aşama gözetilerek davanın kabulü gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemece verilen sürenin usul ve kanuna aykırı olduğunu, karar tarihinden sonra fark kamulaştırma bedelinin depo edildiğini, usul ekonomisi ve gelinen aşama gözetilerek davanın kabulü gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; İlk Derece Mahkemesince davacı vekiline verilen sürenin kanuna uygun olduğu, yargılama sırasında bedelin depo edilmediği, karar tarihinden sonra depo kararının yerine getirilmiş olmasının hukuken bir değerinin bulunmadığı, kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesiyle, davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazların kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 7/a maddesi.

3. Elektronik Tebligat Yönetmeliğinin 5 inci maddesi ile 9 uncu maddesinin beşinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlk Derece Mahkemesince, davacı idare vekilinin yokluğunda 19.01.2022 tarihli celsede, tespit edilen fark kamulaştırma bedelinin depo edilmesi yönünde davacı idare vekiline 15 günlük kesin süre verildiği, duruşma tutanağının davacı idare vekiline posta yoluyla tebliğe çıkarıldığı, verilen kesin süre içerisinde depo kararının yerine getirilmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş ise de 7201 sayılı Kanun'un 7/a maddesi ile Elektronik Tebligat Yönetmeliği'nin 9 uncu maddesinin beşinci fıkrası uyarınca, 19.01.2022 tarihli duruşma tutanağının tebliğine dair tebligatın davacı ... Müdürlüğünün elektronik tebligat adresine yapılması gerekirken, vekile posta yoluyla çıkartılan tebligatın usulüne uygun olmaması nedeniyle, depo kararının kesin süre içerisinde yerine getirildiğinin kabulü ile işin esasına girilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinden, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı idare vekilinin temyiz itirazının kabulü ile temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesinin kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9258, Karar No: 2014/9056, Tarih: 13.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/9258 E.  ,  2014/9056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın ikamet adresine 10.02.2010 tarihinde tebligat yapıldığında askerde olduğunun anlaşılması karşısında, 08.11.2010 tarihli temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'ın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 13.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3015, Karar No: 2011/6769, Tarih: 02.06.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/3015 E.  ,  2011/6769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 159 ada 57 ve 59 parsel sayılı sırasıyla 1057,16 m² ve 500,74 m² yüzölçümündeki taşınmazlar, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle Tarla niteliğiyle davalı gerçek kişi adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın kayıp ve yitik kişilerden Hazineye kalan devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasıyla ... Kadastro mahkemesine dava açmış ancak askı ilan süresi içinde dava açılmadığı gerekçesiyle ... kadastro mahkemesince verilen görevsizlik kararı üzerine davacı yanın başvurusu ile dosya Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmiş, Orman Yönetimi ise orman savı ile davaya katılmıştır. Mahkemece davacı Hazinenin davasının reddine, katılan davacı ... yönetiminin davasının kabulüne ve dava konusu ... ili, ... ilçesi, ... köyü, 159 ada 57 ve 59 parsel sayılı taşınmazların tapu kaydının iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yer ve orman iddiasına dayalı tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılarak 27/08/2008 ila 25/09/2008 tarihleri arasında sonuçları ilan edilerek kesinleşmiş ve çekişmeli parseller orman alanı dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve Hazinenin dayandığı tapu kaydının keşfen yapılan uygulamada mahalline uymadığı belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 02/06/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1096, Karar No: 2018/1384, Tarih: 02.10.2018

**Hukuk Genel Kurulu         2017/1096 E.  ,  2018/1384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki “ manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Ankara 22. Asliye Hukuk Mahkemesince “davanın kısmen kabulüne” dair verilen 15.04.2014 tarihli ve 2014/128 E., 2014/198 K. sayılı karar davacılar ..., ..., ... vekili tarafından temyiz edilmekle; Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 16.09.2014 tarihli ve 2014/12985 E., 2014/11911 K. sayılı kararı ile;

"...Hükmüne uyulan Yargıtay bozma ilamında; davacılar için takdir olunan manevi tazminatların çok düşük olduğu, hakkaniyet uygun bir manevi tazminata hükmedilmesi gereğine değinilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, davacı ... için 10.000 TL, davacı ... ve Mustafa için 4.000'er TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

BK.'nın 47. maddesi hükmüne göre (6098 sayılı TBK. md. 56), hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Manevi tazminat, zarara uğrayanda manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. Takdir edilecek miktarın, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.6.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Mahkemece davacının manevi tazminat talebi yönünden yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de; somut olayda, davacıların desteği kusursuz olup, meydana gelen olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amacıyla tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli, davalının sorumluluğun niteliği de göz önünde tutularak, davacılar için hak ve nesafet kuralları çerçevesinde daha yüksek manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, somut olay ile bağdaşmayan çok düşük miktarda manevi tazminata hükmedilmesi doğru görülmemiştir…"

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki belgeler okunduktan sonra gereği görüşüldü: