muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/11391, Karar No: 2019/14397, Tarih: 30.09.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/11391 E.  ,  2019/14397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde gece vakti katılanın işyerine kilidini zorlamak suretiyle girmesi şeklindeki eylemine uyan TCK'nın 116/1-4, 31/3. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezaların üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/3-4. maddelerinde belirtilen 7 yıl 12 aylık dava zamanaşımının, 13.03.2009 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

a- Suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçunu gece vakti işlemiş olmasından dolayı, TCK’nın 143/1. maddesi gereğince artırım yapılırken, anılan maddenin suç tarihinde yürürlükte bulunan haline göre en fazla cezanın 1/3'üne kadar artırılabileceği gözetilmeden, yazılı şekilde 1/2 oranında artırım yapılarak fazla ceza tayin edilmesi,

b- Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

c- Suç tarihi itibariyle 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 53/4. maddesi uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

d- Kabule göre de;

Suça sürüklenen çocuk hakkında katılana karşı hırsızlık suçundan kurulan hükümde, TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca belirlenen 3 yıl hapis cezasından, aynı Kanun'un 143/1. maddesi uyarınca 1/2 oranında artırım yapılması sırasında hesap hatası sonucu 4 yıl 6 ay yerine 4 yıl, devamla aynı Kanun’un 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirilmesi sırasında 3 yıl yerine 2 yıl 8 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

d- Kabule göre de;

Suça sürüklenen çocuk hakkında katılana karşı hırsızlık suçundan kurulan hükümde, TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca belirlenen 3 yıl hapis cezasından, aynı Kanun'un 143/1. maddesi uyarınca 1/2 oranında artırım yapılması sırasında hesap hatası sonucu 4 yıl 6 ay yerine 4 yıl, devamla aynı Kanun’un 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirilmesi sırasında 3 yıl yerine 2 yıl 8 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 30.09.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23685, Karar No: 2013/1780, Tarih: 07.02.2013

**3. Hukuk Dairesi         2012/23685 E.  ,  2013/1780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak kaydıyla 10.000 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacı vekili Av.... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının kayınpederi olan davalı ... ile davacının eşinin birlikte hayvancılık yaptıklarını, geçimlerinin bir olduğunu, davalının sürüsünün içinde 80 adet davacının eşine ait koyunun bulunduğunu, davacının eşi ....'nın 2009 yılında vefat ettiğini, ancak davalının davacının eşine ait 80 adet koyunu iade etmediği gibi semerelerinden de faydalanması nedeniyle, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla koyunların bedeli ve semereleri toplamı 10.000 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevabında; davacının eşinin (davalının oğlu) otlattığı hayvanların tamamının davalıya ait olduğu, davacının eşinin şahsına ait koyunlarının bulunmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece; bir kısım davacı tanıkları koyunların davalıda kaldığını beyan etmişler ise de, tanıkların davacının akrabası oldukları, duyuma dayalı ve yanlı beyanda bulundukları, davacı tanıklarının beyanlarına itibar edilemeyeceği ayrıca davalının kendi parasıyla davacının eşi adına aldığı aracın davacı tarafından satılarak bedelinin alındığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş olup, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Türk Medeni Kanunu'nun 6.maddesi uyarınca, kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür. Bu nedenle davacının, koyunların eşine ait olduğu hususunu usulünce ispat etmesi gerekmektedir. Davacı taraf da bu hususun ispatı için tanık deliline dayanmıştır. Mahkemece, davacı tanıklarının akraba olmaları nedeniyle anlatımları inandırıcı görülmediğinden dava red edilmiştir. Oysa ciddi ve inandırıcı kanıt bulunmadıkça asıl olan, tanıkların doğruyu söylemiş olmalarıdır. Dosyada tanıkların anlatımlarının inandırıcılığını olumsuz yönde etkileyecek delil ve olguya rastlanılmamıştır. Tanıkların akraba olması tek başına tanıklıklarının inandırıcılığını etkilemez.

Dinlenen ve birbirini doğrulayan tanık anlatımlarından davalıya ait koyun sürüsünün içinde davacının eşine de ait koyunların bulunduğu sabit olmakla, mahkemece davacı tanıklarının bu beyanlarına itibar edilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir. Bundan ayrı olarak, davacının eşi adına kayıtlı aracın, eşinin ölümü ile miras yoluyla davacıya intikal etmesi sebebiyle bu aracın satılarak bedelinin alınması davacının iş bu davada ileri sürdüğü alacak hakkını olumsuz etkilemeyeceğinden, davacının eşine ait aracın, satılarak bedelinin davacı tarafından alınması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8787, Karar No: 2015/6239, Tarih: 02.04.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/8787 E.  ,  2015/6239 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 21.12.2004 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalı Tuncer Koruli'ye bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerden oluşan sosyal sigorta yardımlarının 506 sayılı Kanun’un 26'ncı maddesi uyarınca davalılardan rücuan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, sigortalı tarafından davalılar aleyhine açılan tazminat davasının yargılaması sırasında alınan ve davalıların kusurunu %40'ar ve sigortalı kusurunu ise %20 olarak belirleyen bilirkişi kusur raporu esas alınmak ve Anayasa Mahkemesi’nin 26’ncı maddeye yönelik iptal kararı gözetilmek suretiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İşverenin, meydana gelen iş kazasından nedeniyle sigortalı ya da hak sahiplerine sosyal sigorta yardımları yapmakla görevli olan Kuruma karşı 506 sayılı Kanun’un 26’ncı maddesi uyarınca sorumluluğu, kusur sorumluluğu ile sınırlı bulunmaktadır. Anılan kusur sorumluluğu; ancak işverenin kastı, suç sayılır eylemi, işçilerin sağlığı ve iş güvenliği mevzuatına aykırı eyleminin ve bunlarla meydana gelen iş kazası arasında illiyet bağının bulunması halinde oluşmaktadır. Buna göre; işverenin iş kazasındaki kasıt veya kusurunun tespiti amacıyla; iş kazasının oluşumuna ilişkin maddi olguların eksiksiz biçimde saptanması, sorumluluğu gerektiren her koşulun, kendi özelliği çerçevesinde araştırılıp irdelenmesi, işveren ve diğer ilgililerin kusur oran ve aidiyetlerinin belirlenmesi gerekir.

Bu kapsamda; 6331 sayılı Kanunun 37’nci maddesi uyarınca yürürlükten kaldırılan ancak zararlandırıcı sigorta olayının meydana geldiği tarihte yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77’nci maddesi uyarınca, işverenler işyerlerinde iş

Bu kapsamda; 6331 sayılı Kanunun 37’nci maddesi uyarınca yürürlükten kaldırılan ancak zararlandırıcı sigorta olayının meydana geldiği tarihte yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77’nci maddesi uyarınca, işverenler işyerlerinde iş

sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumluluktan konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar. Anılan madde ile, işverenlere, işçi sağlığı ve iş güvenliği kavramından kapsamlı olarak, her türlü önlemi almak yanında, bir anlamda objektif özen yükümlülüğü de öngörülmektedir. Bu itibarla işverenin, mevzuatın kendisine yüklediği tedbirleri, işçinin tecrübeli oluşu veya dikkatli çalıştığı takdirde gerekmeyeceği gibi bir düşünce ile almaktan sarfınazar etmesi kabul edilemez.

Uluslararası Çalışma Örgütü (ILO) ile Dünya Sağlık Örgütü'nün (WHO) ortak Komisyonunda işçi sağlığının esasları: Bütün işkollarında işçinin fiziksel, ruhsal ve sosyo-ekonomik bakımdan sağlığını en üst düzeye çıkarmak ve bunun devamını sağlamak; çalışma şartları ve kullanılan zararlı maddeler nedeni ile işçi sağlığının bozulmasını engellemek; her işçiyi kendi fiziksel ve ruhsal yapısına uygun işte çalıştırmak; özet olarak işin işçiye ve işçinin ise uyumunu sağlamak olarak tanımlanmaktadır. Belirlenen amaçlara ulaşmak, dolayısıyla iş kazalarını ve meslek hastalıklarını önlemek temel sorumluluktur. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 08.11.2006 gün ve E: 2006/10-696, K: 2006/704 sayılı kararı).

Öte yandan; sigortalı veya hak sahipleri tarafından tazmin sorumlularına karşı açılan tazminat davasında alınan kusur raporu, rücu davası yönünden bağlayıcı olmayıp, kesinleşmesi halinde güçlü delil niteliğinde sayılması gerekmektedir.

Öte yandan; sigortalı veya hak sahipleri tarafından tazmin sorumlularına karşı açılan tazminat davasında alınan kusur raporu, rücu davası yönünden bağlayıcı olmayıp, kesinleşmesi halinde güçlü delil niteliğinde sayılması gerekmektedir.

Somut olayda; 21.12.2004 tarihinde davalı ... İş Makinaları Servis ve Ticaret AŞ. İşyerinde diğer davalının işlettiği liman içinde tır sürücüsü olarak çalışmakta olan sigortalının, liman sahasına park ettiği aracının kapısını açıp sırtı dönük biçimde indiği sırada, indiği bölümde bulunan ve kapağı bulunmayan rögar çukuruna düşerek kafasını çarptığı ve %23 oranında sürekli iş göremezlik durumuna girdiği anlaşılmaktadır. Eldeki davada hükme esas alınan ve hak sahipliği dosyasında alınan kusur raporunda çalışma sahasındaki güvenlik önlemlerini almadığı ve bu kapsamda rögarın kapatılması ya da etrafının korkulukla çevrilip gerekli ikazların yapılmasını sağlamadığının yanında sigortalıya eğitim vermediği gerekçesiyle işveren kusuru %40; liman sahasındaki çukuru kapatmadığı, düşmeyi engelleyecek tedbirleri almadığı gerekçesiyle Liman İşletmesinin kusuru %40; geri geri inerken zemini kontrol etmediğinden bahisle sigortalı kusuru %20 olarak belirlenmiştir. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı iş müfettişi raporundan iş kazasının gece 04:00 sıralarında meydana geldiği, aracın park edildiği yerin etrafı çevrili park alanı olduğu belirtilmektedir. Oluşa ilişkin bu hususlar ile olay mahallinin aydınlatmasının kazanın oluşumundaki etkileri tartışılmamış olup, anılan raporun 506 sayılı Kanunun 26’ncı maddesini uygun olmadığı açıktır. Esasen yukarıda açıklandığı üzere, tazminat dosyasındaki kusur oranlarının işbu davaya ilişkin bağlayıcılığı da bulunmadığı nazara alınarak, Mahkemece, iş güvenliği ve işçi sağlığı konularında uzman bilirkişilerden oluşacak kuruldan, 506 sayılı Kanun’un 26, 4857 sayılı Kanun’un 57, 6331 sayılı Kanunun 37’nci maddesi uyarınca yürürlükten kaldırılan ancak zararlandırıcı sigorta olayının meydana geldiği tarihte yürürlükte bulunan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77’nci ve İşçi İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğü’nün 2 ve devamı maddelerine uygun olarak düzenlenmiş kusur raporu alınarak, işverenin, sigortalının ve üçüncü kişilerin kusur oran ve aidiyetlerinin gerçeğe uygun olarak tespiti gerekirken, eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı biçimde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 02.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2374, Karar No: 2012/4912, Tarih: 12.07.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/2374 E.  ,  2012/4912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki birleştirilen tapu iptali ve tescil, alacak davalarının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kabulüne, birleşen davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, yüklenici olan davalı ... ile arsa sahibi müvekkilleri arasında arsa payı inşaat sözleşmesi düzenlendiğini, davalı yüklenicinin iki bloktan oluşan inşaatı sözleşme şartlarına ve hükümlerine uygun olarak verilen sürede yerine getirmediğini ve bundan sonra getirmesinin de mümkün olamayacağını ileri sürerek, 31.12.1997 tarih 07771 nolu arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin geçmişe etkili olmak üzere feshine,davalı adına kayıtlı payın tapu kaydının iptaline, müvekkillerinin arsa payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiş; davalı yüklenicinin kendi kusuruna dayanarak hak talep edemeyeceğini savunarak, birleşen davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada davacı-asıl davada davalı vekili, müvekkili ile davalılar arasında düzenlenen düzenleme şeklinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince inşaatın 1999 depremi nedeniyle bitirilmesinin imkansız hale geldiğini ileri sürerek, müvekkilince şimdiye kadar taşınmaz üzerinde yapılan imalat bedelinden fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 100.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiş; asıl davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; imalat bedeli olan 762.999,00 TL'den son iki katın imalat değeri ve hazır beton değeri olan 169.184,00 TL çıkarıldığında geriye 551.519,00 TL alacağın kaldığı, bu son iki kat bedelinin davacılardan ... tarafından ödendiğinin ispatlandığı, geriye kalan imalat bedelinin arsa sahiplerinden tahsili gerektiği, inşaatın %40 seviyesinde gerçekleştiği ve sözleşmeyle öngörülen sürede tamamlanamadığı gerekçesiyle asıl davada davanın kabulü ile arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin geçmişe etkili olarak feshine, taşınmazın 594/2000 arsa payının tapusunun iptaliyle davacı arsa sahipleri adına arsa payları oranında kayıt ve tesciline; birleşen davanın kısmen kabulü ile 100.000,00 TL'nin dava tarihinden; 451.519,00 TL'nin ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı arsa sahiplerinden müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı yükleniciye verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-Asıl davada davacılar-birleşen davada davalılar vekilinin temyiz istemi yönünden;

Karar, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-Asıl davada davacılar-birleşen davada davalılar vekilinin temyiz istemi yönünden;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl davada davacılar-birleşen davada davalılar vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Birleşen davada davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Birleşen dava, taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi nedeniyle imalat bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, son iki kat bedelinin arsa sahibi ... tarafından ödendiği gerekçesiyle bu iki kata ilişkin hesaplanan imalat bedelinin toplam imalat bedelinden mahsubu ile hüküm kurulmuştur. Son iki kat ile ilgili yüklenici tarafından sadece beton bedelinin davacı ... tarafından ödendiği iddia edilmiş, mahkemece yüklenicinin itiraz ve savunmaları üzerinde durulmamıştır. Mahkemece inşaat bilirkişisi refakatinde keşif ve inceleme yapılarak son iki katın beton bedeli ve imalat bedeli ayrı ayrı hesaplanarak, davalı-birleşen dosyada davacının itirazlarını da karşılar şekilde rapor alındıktan ve tarafların bu konudaki delilleri değerlendirildikten sonra, oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, asıl davada davacılar-birleşen davada davalılar vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle birleşen davada davacı yüklenicinin temyiz itirazlarının kabulü ile birleşen davada verilen hükmün birleşen davada davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı onama harcının asıl davada davacılar-birleşen dosyada davalılardan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde birleşen davada davacıya iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 12.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1050, Karar No: 2017/2308, Tarih: 08.03.2017

**13. Ceza Dairesi         2016/1050 E.  ,  2017/2308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adreste tebligatı düzenleyen 10. maddesinin 1. fıkrasına göre tebligat, muhatabın bilinen en son adresinde yapılır. 6099 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. fıkrasına göre ise bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır.

Somut olayda, yokluğunda verilen kararın suça sürüklenen çocuk ...'ın 20/09/2013 tarihinde talimat mahkemesi aracılığıyla alınan beyanı sırasında bildirdiği adresi olan ''... Mah. .... sokak No: 13 İç Kapı No: 2...'' adresi yerine doğrudan mernis adresi olan ''...Mah. .... sokak No: 3 ...'' adresine tebliğe çıkartılarak Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre 20.05.2014 tarihinde tebligat yapıldığı, bu itibarla yapılan tebligat işleminin geçersiz olduğu anlaşılmakla; gerekçeli kararın adı geçen suça sürüklenen çocuğun bildirmiş olduğu adresine usulüne uygun şekilde tebliği ile bunu gösterir belgeler ve sunarsa temyiz dilekçesi eklendikten ve gerekli görülürse ek tebliğname de düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 08/03/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5295, Karar No: 2018/440, Tarih: 15.01.2018

**17. Ceza Dairesi         2017/5295 E.  ,  2018/440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dairemizce benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.06.2010 tarih, 2010/6-124 Esas ve 2010/156 Karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, mevzuatımızda zorunlu müdafilik sistemini öngören yasanın amacı, kendisini savunmak için yeterli maddi olanağı bulunmayanların, bu hakkı kullanamamalarından kaynaklanabilecek olası hak kayıplarının önlenmesi, dolayısıyla da savunma hakkının etkin kullanılabilmesinin sağlanması suretiyle adil yargılamanın gerçekleştirilmesidir. Bunun doğal sonucu olarak, maddi olanakları elverişli olan sanık nasıl ki vekâletname vermek suretiyle dilediği avukatı serbestçe tayin edebiliyorsa, maddi olanağı bulunmayan sanığın da aynı şekilde müdafiliğini üstlenecek avukatını serbestçe belirleyebilmesi, en azından kendisine tayin edilen avukatı değiştirme hakkının bulunması, daha da ötesi, görülmeye başlayacak davada kendisine müdafi olarak bir avukat atanacağının sanığa bildirilmesi gereklidir. Kendisine müdafi atandığını dahi bilmeyen ya da kendisine müdafi atanmakla birlikte bu avukatın değiştirilmesini isteme hakkına sahip bulunmayan bir sanığın, atandığını dahi bilmediği veya beğenmediği halde muhatap olmak zorunda kaldığı müdafin tüm tasarruflarından sorumlu tutulması gerektiğini veya bu müdafin yaptığı tüm işlemleri peşinen kabul etmiş sayılacağını söylemek nasıl mümkün değilse, böyle bir durumda savunma hakkının tam anlamıyla kullanılabileceğini düşünmek de olası değildir.

Kendisine zorunlu bir müdafi görevlendirileceğinin sanığa bildirilmediği ve sanığın bu konudaki iradesine değer verilmediği ya da başka bir ifadeyle sanığın bu konudaki iradesinin dosya kapsamından anlaşılamadığı durumlarda, hükmün müdafi yanında sanığın kendisine de tebliğinin, adil yargılanma hakkının bir gereği olduğu kabul edilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; sanık ...'in yargılamada mahkemece atanan müdafi av. ...'dan haberdar olmadığı, sanığın yokluğunda, müdafinin yüzünde verilen 19.07.2016 tarihli kararın sanığa tebliğ edilmediği, müdafinin ise kararı temyiz etmediği, bu nedenle sanık ...'in sonradan vekaletname ile atadığı müdafi avukat Feride Laçin'in kararı süresinde temyiz ettiği anlaşılmakla yapılan incelemede;

Sanıkların eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 116/2, 119/1-c. maddelerindeki suçların gerektirdiği cezaların türü ve yukarı sınırlarına göre, aynı Yasanın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık dava zamanaşımının, suç tarihi olan 30.09.2005 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,