muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/4319, Karar No: 2011/12308, Tarih: 15.12.2011

Öte yandan ... Genel Şartlarının B.4.d maddesinde; tazminatı gerektiren olay işletenin veya eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin veya motorlu aracın hatır için karşılıksız olarak kendilerine verilen kişilerin uyuşturucu veya keyif verici maddeler almış olarak araç sevk ve idare etmeleri esnasında meydana gelmiş veya olay yukarıda sayılan kişilerin alkollü içki almış olmaları nedeniyle aracı güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş bulunmalarından ileri geliyorsa sigortacının sigorta ettirene rücu hakkı olduğu açıklanmıştır.

Bununla birlikte ... Genel Şartlarının B.4.d maddesinin dayanağını teşkil eden KTK.nun 48. maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında alkollü içki almış olması sebebiyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup, aynı maddenin 2. fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine olanak tanıyan hükümde yasaklama yetkisi yönetmeliğe bırakılmış olmadığından Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 97. maddesinde yukarıda

anılan yasa hükmü tekrarlandıktan ve mütakip uyuşturucu veya keyif verici maddeler ile alkollü içkilerin oranlarının ne şekilde saptanacağı belirlendikten sonra yasada yer alan hükmü dikkate almadan salt 0.50 promilin üstünde alınan alkol miktarına göre araç kullanma yasağı getirilmesinin yasal dayanağı bulunmadığından geçersiz bulunmaktadır. Geçersiz yönetmelik hükümlerinin yasaya aykırı bir şekilde genel şart olarak kabulüde mümkün değildir.

O halde, hasarın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla sürücünün alkollü olması tek başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Üstelik böyle bir durumda hasarın teminat dışında kaldığının ispat yükü TTK.nun 1281. maddesi hükmü gereğince sigortacıya düşmektedir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından mahkemece nöroloji uzmanı hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin alkol dışında başka unsurların da olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin belirlenmesi durumunda oluşan hasarın poliçe teminatı dışında kalacağından davanın kabulüne, aksi halinde reddine karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir. (YHGK.nun 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK.nun 14.12.2005 gün 2005/ 11-624-713 sayılı ilamları)

Somut olayda davalı aracının sürücüsü... 0,65 promil alkollü olarak araç kullanırken karşı istikametten gelen dava dışı ...'ya ait ...'ın yönetimindeki araçla çarpışmıştır. Yukarıda açıklanan ilkelere göre davalı aracının sürücüsünün alkollü olması yalnız başına hasarın teminat dışında kalmasını gerektirmez. Oluşan hasarın salt alkolün etkisi altında oluşup oluşmadığının saptanması gerekir. Kaza tesbit tutanağında ve hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı aracının sürücüsünün şeride tecavüz etme kuralını ihlalden %75 oranında (asli) ve kazaya karışan karşı aracın sürücüsünün aracın hızını aracın yük ve teknik özellikleriyle görüş, yol, hava, ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uydurmamak

kuralını ihlal etmekten %25 oranında (tali) kusurlu olduğu belirtilmiş; davacı vekili 31.12.2010 tarihli oturumda bilirkişi raporuna diyeceği olmadığını beyan etmiştir. Mahkemece bilirkişi raporunda tesbit edilen 3.027,39 TL hasarın davalı tarafın kusur oranına tekabül eden 2.270 TL asıl alacak ve ferileri yönünden itirazın iptaline, takibin devamına karar verilmiştir.

Her ne kadar kazanın oluşunda alkolün münhasıran etkisi yönünden nöroloji uzmanı bilirkişi incelemesi yapılmamış ise de; kazaya karışan 3. kişiye ait aracın sürücüsünün de kusurlu olması münhasırlığı ortadan kaldıran sebeplerden olduğundan buna gerek kalmamıştır. Bu durumda mahkemece davaya konu trafik kazasının tek başına (salt münhasıran) alkolün etkisiyle meydana gelmediğinin, karşı aracın sürücüsünün kusurunun da olayın meydana gelmesinde rol oynadığının, 3. kişiye ait araçta oluşan hasarın davacı tarafça düzenlenen ... poliçesi teminatı kapsamında kaldığının kabulü ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken kendi içinde çelişkiye düşülerek hem karşı aracın sürücüsünün olayda %25 oranında kusurlu olduğunun hem de kazanın münhasıran davalı aracın sürücüsünün aldığı alkolün etkisiyle meydana geldiğinin kabulü ile yazılı olduğu biçimde davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ...'un temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'a geri verilmesine 15.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2641, Karar No: 2022/17765, Tarih: 28.11.2022

**8. Ceza Dairesi         2022/2641 E.  ,  2022/17765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜMLER : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bozma sonrası ...'nin usulüne uygun davetiye tebliğine rağmen geçerli bir mazereti olmadan duruşmaya katılmadığı ve katılan sıfatını almadığı bu nedenle hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmayan müşteki vekilinin temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanık ...'ın savunmasının 16.04.2021 tarihinde alındığı Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2017/5-30 Esas, 2021/17 Karar sayılı kararı uyarınca Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.03.2012 tarihli ve 241-114 sayılı Kararı ile 31.01.2012 tarihli ve 243-7 sayılı kararında 5237 sayılı TCK'da dava zamanaşımının sirayeti konusunda fıile bağlılığı esas alan nesnel ölçütün kabul edildiği, iştirak halinde suç işleyen sanıklardan bir kısmı hakkında verilen mahkumiyet kararının tüm sanıklar için dava zamanaşımını keseceği vurgulanmıştır. Dolayısıyla objektif bu bağ kapsamında meydana gelen ve dava zamanaşımını kesen nedenlerin kişilerden bağımsız olarak hukuki sonuç doğuracağı ve fiil nedeniyle birleşen tüm şerikler hakkında da geçerli olacağı anlaşıldığından iştirak halinde işlenen suçlarda ortaklardan birisinin savunmasının alınmasının dava zamanaşımını kesilmesi yönünde diğer ortakları da etkileyeceğinin kabul edilmesinde zorunluluk bulunmaktadır. Sanık ..., sanık ... ve inceleme dışı sanık Mehmet Sait Polat'ın 5237 sayılı TCK'nın 154/2 .maddesinde tanımlı köy tüzel kişiliğine ait veya köylünün ortak yararlanmasındaki taşınmazlara tecavüz suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre davanın 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 67.

maddelerinde öngörülen 8 yıllık olağan, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresine tabi bulunduğu, sanık ...’ın savunmasının 01.05.2014, sanık ...'ın savunmasının 16.04.2021, inceleme dışı sanık Mehmet Sait Polat'ın 15.06.2011 tarihinde savunmasının alındığı hususları dikkate alındığında sanıklar ... ve ... açısından zamanaşımı sürelerini son kesen sebebin 16.04.2021 tarihindeki ...'ın savunması olduğu, 16.04.2021 tarihinden sonra sanık ... hakkında verilen 13.07.2021 tarihli beraat hükmüne kadar 8 yıllık olağan dava zamanaşımının gerçekleşmediği gözetilerek yapılan incelemede;

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip, gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararları usul ve yasaya uygun bulunduğundan katılan ... Başanlığı vekilinin sanıkların cezalandırılması gerektiğine yönelik temyiz itirazı yerinde görülmediğinden reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 28.11.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1046, Karar No: 2010/13014, Tarih: 27.05.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/1046 E.  ,  2010/13014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/11/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

HUMK'nun 23. maddesi son cümlesi hükmüne göre mahkemenin yetkili olmadığını iddia eden taraf yetkili mahkemeyi beyan etmeye mecburdur. HGK'nun 22/09/1976 gün ve 10/1957-2554 sayılı kararında da benimsendiği gibi; anılan hükümde yetki itirazında bulunana birden fazla yetkili icra dairesini (mahkemeyi) gösterme olanağı yasaklanmamıştır. Yetkili olmaları koşulu ile birden çok icra dairesi (mahkeme) belirtilmiş olsa dahi, yetkili yeri bildirme yükümlülüğü yerine getirilmiş olur.

Borçlu yetkili yer olarak Kaş ve Kumluca İcra Dairelerini gösterdiğine ve bunlardan biri için tercihini belirtmediğine göre; mahkemece yapılacak inceleme sonucu bu yerlerin ikisinin de yetkili olduğunun anlaşılması halinde, borçlu bir tercih yapmadığı cihetle tercih hakkı artık karşı tarafa geçeceğinden, duruşma açılıp alacaklı tarafın beyanı alınarak sonuca gidilmesi gerekirken dosya üzerinde karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 27/05/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/297, Karar No: 2021/2568, Tarih: 24.03.2021

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2017/297 E.  ,  2021/2568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davalıların dayandığı Haziran 1983 tarih, 22 sıra, Ocak 1983 tarih 34 ve 35 sıra numaralı tapu kayıtlarının tesisinden itibaren tüm tedavüllerini gösterir şekilde ayrıntılı kayıtlar (eksiksiz ve tedavülleri birbiriyle bağlantılı olacak şekilde) ile varsa kroki ve haritasının onaylı örneklerinin mahalli Tapu Müdürlüğünden (eski yazı tapu kayıtlarının Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü Arşiv Dairesi Başkanlığından) ayrı ayrı sorulup getirtilmesi, ayrıca bu tapu kayıtlarının kadastro çalışmaları sırasında revizyon görüp görmediği sorularak; revizyon görmüş ise revizyon gördüğü taşınmazların kadastro tutanakları ve kadastro sonucu oluşan tapu kayıtları ile tespite dayanak belgelerin onaylı örneklerinin getirtilerek dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.03.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8771, Karar No: 2021/4194, Tarih: 24.05.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/8771 E.  ,  2021/4194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığa yüklenen "2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçunun Kanun'daki cezasının türü ve üst sınırına göre 5237 sayılı TCK‘nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle "31/12/2008" olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar, sanığa yüklenen "2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçunun ise Kanun'daki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan sanık hakkında mahkûmiyet hükmünün kurulduğu 14/05/2013 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış; sanığın temyiz talepleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun‘un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 24/05/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15704, Karar No: 2019/7073, Tarih: 30.05.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/15704 E.  ,  2019/7073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki, trafik kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda, kararda yazılı nedenlerle, davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen hüküm, davalı ... vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; davacının yolcu olarak bulunduğu araçla davalıların sürücü malik ve zorunlu trafik sigortacısı olduğu aracın karıştığı kazada davacının yaralandığını belirterek Davacı ... için toplam 17.400,00 TL maddi tazminatın ve 150.000,00 TL manevi tazminatın, Davacı ... için 20.000,00 TL manevi tazminatın, davacılar Batıhan ve ... için ayrı ayrı 10.000,00 TL'den toplam 20.000,00 TL manevi tazminatın, Kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...'den tahsiline, diğer davalı ...Ş.'den 17.400,00 TL maddi tazminatın 07.05.2014 tarihinden itibaren en yüksek ticari temerrüt faizi ile tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; davanın kısmen kabulü ile davacı ... tarafından dava dilekçesi ve ıslah dilekçesi ile açılan maddi ve manevi tazminat davası ile ilgili olarak, 1.414,55

TL geçici iş göremezlik tazminatı ve 244.606,46 TL sürekli iş göremezlik tazminatı olmak üzere toplam 246.021,01 TL maddi tazminatın -davalılar ... ve ... yönünden kaza tarihi 07.04.2014'ten, davalı ...Ş. yönünden 17.05.2014'ten itibaren- işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ..., ... ve davalı ...Ş.'den tahsili ile davacı ...'ya verilmesine, 80.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi 07.04.2014'ten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...'den tahsili ile davacı ...'ya verilmesine, 10.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi 07.04.2014'ten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...'den tahsili ile davacı ...'ya verilmesine, 5.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi 07.04.2014'ten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...'den tahsili ile davacı ...'ya verilmesine, 5.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi 07.04.2014'ten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... ve ...'den tahsili ile davacı ...'ya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili, dava konusu kaza sonucu yaralanmasından duyduğu üzüntü nedeniyle, davacı için toplam 150.000,00 TL manevi tazminat isteminde bulunmuş; mahkemece talebin kısmen kabulüne karar verilerek hükümde belirtilen miktarda manevi tazminata karar verilmiştir.

Dava, trafik kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili, dava konusu kaza sonucu yaralanmasından duyduğu üzüntü nedeniyle, davacı için toplam 150.000,00 TL manevi tazminat isteminde bulunmuş; mahkemece talebin kısmen kabulüne karar verilerek hükümde belirtilen miktarda manevi tazminata karar verilmiştir.

6098 sayılı TBK'nun 56.(818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 47.) maddesi hükmüne göre, hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Manevi tazminat, zarara uğrayanda, manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.6.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre

değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

O halde mahkemece; meydana gelen trafik kazası sonucu davacının yaralanması nedeniyle duyduğu acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amacıyla; zararın ağırlığı, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ve kazanın meydana geldiği tarih ve olay tarihindeki paranın alım gücü göz önünde bulundurularak davacı ... için hak ve nasafet kuralları çerçevesinde daha düşük manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, somut olay ile bağdaşmayan, yüksek miktarda manevi tazminata hükmedilmesi uygun görülmemiş ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'e geri verilmesine 30/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10327, Karar No: 2016/14438, Tarih: 01.12.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/10327 E.  ,  2016/14438 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, sigorta primine esas kazanç tutarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Kanunun “... esas kazançlar” başlıklı 80. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinde, sigortalıların prime esas kazançlarının nasıl belirleneceği açıklanmıştır. Diğer taraftan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun; 288. maddesinde, bir hakkın doğumu, düşürülmesi, devri, değiştirilmesi, yenilenmesi, ertelenmesi, ikrarı ve itfası amacıyla yapılan hukuki işlemlerin, yapıldıkları zamanki miktar veya değerleri belirli bir tutarı geçtiği takdirde senetle kanıtlanması gerektiği, bu hukuki işlemlerin miktar veya değeri, ödeme veya borçtan kurtarma (ibra) gibi herhangi bir sebeple belirli bir tutardan aşağı düşse bile senetsiz kanıtlanamayacağı bildirilmiş, 289. maddesinde, 288. madde uyarınca senetle kanıtlanması gereken konularda yukarıdaki hükümler hatırlatılarak karşı tarafın açık muvafakati durumunda tanık dinlenebileceği, 292. maddesinde de, senetle kanıtlanması zorunlu konularda yazılı bir delil başlangıcı varsa tanık dinlenebileceği açıklanarak delil başlangıcının, dava konusunun tamamen kanıtlanmasına yeterli olmamakla birlikte, bunun var olduğunu gösteren ve aleyhine sunulmuş olan tarafça verilen kağıt ve belgeler olduğu belirtilmiştir.

Kuruma ödenmesi gereken sigorta primlerinin hesabında gerçek ücretin/kazancın esas alınması gerekmekte olup hizmet tespiti davalarının kamusal niteliği gereği, çalışma olgusu her türlü kanıtla ispatlanabilmesine karşın ücret konusunda aynı genişlikte ispat serbestliği söz konusu değildir ve değinilen maddelerde yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır. Ücret tutarı maddede belirtilen sınırları aştığı takdirde, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe sahip olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, sigortalının imzasını içeren aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle kanıtlanması olanaklıdır. Yazılı delille ispat sınırının altında kalan miktar için tanık dinlenebileceği gibi, tespiti istenen miktar sınırı aşsa dahi varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinlenmesi mümkündür. 506 sayılı Kanunun 78. maddesinde ve

5510 sayılı Kanunun 82. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, “....günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır”. 82. madde de bu düzenlemeye paralel bir hüküm içermektedir. Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan fazla olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 20.10.2010 gün ve 2010/10-480 Esas - 2010/523 Karar, 20.10.2010 gün ve 2010/10-481 Esas - 2010/524 Karar, 20.10.2010 gün ve 2010/10-482 Esas - 2010/525 Karar, 19.10.2011 gün ve 2011/10-608 Esas - 2011/649 Karar ilamlarında da aynı görüş ve yaklaşım benimsenmiştir.

Aynı zamanda Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2012/10-1617, 2013/850 kararına göre; "Yerel mahkemece, işveren tarafından bankaya yazılan 05.05.2005 tarihli yazı ve tanık anlatımları esas alınarak karar verilmiş ise de; davacının gerçek ücreti ile ilgili söz konusu belgenin doğruluğunu destekler başkaca işyeri kayıt ve belgeleri araştırılıp gerçek ücretinin tespiti konusunda yöntemince araştırma yapılmadan davacının aylık ücretinin net 1.500,00 TL olduğuna dair verdiği karar doğru değildir." denilmektedir.

Somut uyuşmazlıkta; davacı, 24.10.2010-11.07.2013 tarihleri arasında davalı işveren nezdinde çalıştığını, 3500,00 TL ile işe başladığını, son ücretinin ise 4250,00 TL olduğunu, prime esas ücretinin tespitini talep etmiş, Mahkemece, davacının çalıştığı işin önemi ve niteliği, işyerinin kapsamı, Ticaret Sicil Müdürlüğü yazı cevabı ve davacının dilekçesine ekli belgeler yazılı delil başlangıcı kabul edilmiş, tanık beyanları ile de desteklendiğinde davacının Ticaret Sicil Müdürlüğü tarafından bildirilen emsal ücret ile çalıştığı kabul edilerek karar verilmesi isabetsizdir.

Bu hususlar doğrultusunda, davacının gerçek ücretinin tespitinde, tanık beyanları, işin önemi ve niteliği, banka yazısı ve emsal ücret araştırmasından hareketle sonuca gidilmiş ise de, yukarıdaki esaslar dahilindeki deliller celp edilmeli, davacı vekilinin davalı işyerine ait ücret bordrolarındaki bazı imzaların davacıya ait olmadığı yönündeki beyanı karşısında imza incelemesi yapılmalı, aksi halde ücret bordroları yazılı delil olup aksinin yazılı delil ile ispatlanması gerektiği hususları değerlendirilerek sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ....'ye iadesine, 01.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.