muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19241, Karar No: 2015/15520, Tarih: 12.10.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/19241 E.  ,  2015/15520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇEŞME ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ(HAKEM SIFATIYLA)

TARİHİ : 18/12/2013

NUMARASI : 2007/5-2013/655

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; İzmir ili,.......... ilçesi, ........... Köyü ,......... mevkiinde bulunan ..... pafta, .........parsel sayılı taşınmazın ........... Köy Tüzel Kişiliği adına yapılan tespitine, Hazine tarafından itiraz edildiğini, Tapulama Komisyonun 28/04/1972 tarihli kararı ile taşınmazın Maliye Hâzinesi adına tesciline karar verildiğini,Köy tüzel Kişiliği tarafından Çeşme Tapulama Mahkemesi'ne dava açılarak, Çeşme Tapulama Mahkemesi'nin 28.04.1972 tarih,1972/28 E. ve 1974/58 K. sayılı kararla, nizalı taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu belirterek, tapulama dışı bırakılmasına karar verildiği; ancak, söz konusu taşınmazın .......... Belediye Encümeninin 30/04/1986 tarih ve 218 sayılı kararı ile konut alanı içinde kalması nedenine dayanılarak, davalı Belediye tarafından 3194 sayılı İmar Kanuna göre senetsizden 2207 parsel sayısı ile .......... Belediyesi adına idari yoldan tescil yapıldığı, daha sonra imar uygulaması yapılarak çeşitli imar ada ve parsellere ayrıldığı, parsellerden bir kısmının Belediye uhdesinde kaldığı, bir kısmının ise belediye tarafından üçüncü kişilere devredildiğini; dava konusu taşınmazın, hâzinenin tapulu malı olmayıp, mahkeme kararıyla tescil harici bırakılan "Devletin Hüküm ve Tasarrufu altındaki yerlerden olduğu, özel mülkiyete konu olabilecek hale getirildiğinde belediye adına değil, hazine adına tapu düzenlenmesi gerektiğini; bu nedenle, ........... ilçesi, .............. köyü ............ mevkiinde bulunan .........pafta, .......... parsel sayılı taşınmazın .......... Belediyesi adına .......... parsel sayısı ile tescil edilip imar görmesi nedeni ile oluşan ve üçüncü şahıslara devredilen taşınmazlar için, şimdilik 165.710 .90 TL'nin devir tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ........... Belediye Başkanlığı vekili; söz konusu taşınmazların idari işlem ile belediye adına tescil edildiğini ve davacı tarafın bu idari işlemin iptali için idare mahkemesinde dava açmadığını, Ç.. M..nün, söz konusu taşınmazlar hakkında meni müdahale tesbit ve tescil istemli dava açtığı, Çeşme Asliye Hukuk Mahkemesinin 1991/129 E. 1994/376 K. Sayılı ilamı ile mahkemenin 14/12/1994 tarihinde, davalı belediye imar planı içinde kalan konut alanı olarak gözüken kadastro harici bırakılan dava konusu taşınmazı yasanın verdiği yetkiye ve öngördüğü usule uygun şekilde gerekli idari işlemleri yapmak suretiyle, taşınmazı tescil ettirdiğini, idarenin işleminin yasalara aykırılık nedeniyle iptalinin idari yargının görevi alanında olduğu belirtilmek suretiyle davanın reddine karar verildiği ve bu kararın 12/09/1995 tarihinde Yargıtay 1.Hukuk Dairesinin 95/7888 E.11428 K. ile kesinleştiğini, Ç.. M..'nün yine söz konusu taşınmazların tapusunun iptali ile müdahalenin meni için açtığı davanın da ,Çeşme Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 93/95 Esas 95/333 karar sayılı ilamı ile hazinenin dava açma yetkisinin bulunmadığı belirtilerek reddedildiğini, bu kararın da Yargıtay l. Hukuk Dairesi'nin 14.05.1996 tarih, 96/4716 Esas ve 5712 sayılı kararı ile onanarak kesinleştiği ,dava konusu taşınmazların 3.şahıslara devredildiği ve söz konusu taşınmazların devir tarihleri incelendiğinde 10 yıllık sürenin geçtiği bu nedenle davanın zamanaşımı bakımından reddini istemiştir.

Mahkemece; davalı tarafın işleminin dayanağı olan idari işlemin iptal edilmediği, imar uygulamasının halen geçerli olduğu, bu nedenle davacı idarenin davalıdan üçünçü kişilere devrettiği taşınmazların bedelini talep edemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş,hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3533 Sayılı Kanunun 1.maddesinde "umumi, mülhak ve hususi bütçelerle idare edilen daireler ve belediyelerle sermayesinin tamamı devlete, belediyeye veya hususi idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan ihtilafların tahkim yolu ile çözümleneceği" belirtilmiştir.

3533 Sayılı Kanunun 6.maddesinde “hakemler tarafından verilecek kararların kat 'i olup, tescile tabi olmadığı ve aleyhine hiç bir makam ve mahkemeye müracaat edilemeyeceği ancak dördüncü maddede yazılı hakem tarafından verilmiş olan karara karşı yeniden tedkiki icab ettirecek haklı sebeblerin mevcudiyeti halinde kararın tebliği tarihinden itibaren 30 gün içinde kararı veren hakeme itiraz olunabileği”belirtilmiştir.

Somut olayda; Ç.. M.. ve ......... Belediye Başkanlığı arasında görülmekte olan dava, mahkemece, 3533 sayılı yasa gereği, hakem usulü ile görülüp karara bağlanmıştır.

Bu nedenle temyiz dilekçesinin itiraz dilekçesi olarak kabulü ile gereği yapılmak üzere dosyanın mahkemesine İADESİNE, 12.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9668, Karar No: 2012/9353, Tarih: 14.09.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/9668 E.  ,  2012/9353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Tereke hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... 14.Sulh Hukuk ve ... 2.Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, tereke hukukuna ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 589. maddesinde "miras bırakanın yerleşim yeri Sulh Hakimi, istem üzerine veya re’sen tereke mallarının korunması ve hak sahiplerine geçmesini sağlamak üzere gerekli olan bütün önlemleri alır", aynı Yasanın 19. maddesinde de "Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyeti ile oturduğu yerdir" hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, müteveffanın adrese dayalı nüfus kayıt sistemine göre yerleşim yeri olan "... Mahallesi, 66.Sokak, NO:22 .../ ... " adresinin Huzurevi adresi olduğu, huzurevinin 07.10.2011 tarihli yazısı ile müteveffa ...'un huzurevine yerleşmeden önceki adresinin ise, "... Mahallesi, Yukarı ... Sokak, NO:26 ..." adresi olduğu anlaşılmıştır. Bu durumda uyuşmazlığın, ... 2.Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25 ve 26.) maddeleri gereğince Uşak 2.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 14.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1190, Karar No: 2019/9407, Tarih: 29.05.2019

**12. Hukuk Dairesi         2019/1190 E.  ,  2019/9407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre UYAP sisteminde kayıtlı elektronik dosyadaki belgeler okundu, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın ....02.2015 tarihli mal beyanının, yaşam tarzına göre geçim kaynak ve olanakları bildirilmemesi nedeniyle İİK’nın 74.maddesinde düzenlenen şartları taşır nitelikte mal beyanı olarak kabulü mümkün bulunmadığından atılı suçun oluşmadığının anlaşılması karşısında bu gerekçe ile beraat kararı verilmesi gerekirken, sanığın mal beyanında bildirmediği malların mal beyanından önce alacaklı tarafından bilinmesi nedeniyle beraat kararı verilmiş ise de, sonuç itibariyle doğru olduğundan, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Eyleme ve yükletilen suça yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 29/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13113, Karar No: 2012/24839, Tarih: 07.12.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/13113 E.  ,  2012/24839 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :986-287

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, davalılardan işveren şirkete ait mobil vinç işletmeciliği işyerinde 15.06.2005 – 04.08.2007 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığı iddiasıyla diğer davalı Kuruma bildirilmeyen sürelerin ve prime esas ücretinin 1.000 TL. olduğunun tespitine karar verilmesini istemiş, Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun geçici 7/1. maddesi uyarınca uygulama alanı bulan mülga 506 sayılı Kanunun 79’uncu maddesidir. Bu tür sigortalı hizmetlerin saptanmasına ilişkin davalar kamu düzeni ile ilgili olup, ispatı için özel bir usul öngörülmemiştir. Resmi belge veya yazılı delil esas ise de; somut bilgilere dayanması ve inandırıcı olmaları koşuluyla tanık beyanları ile de ispatı mümkündür. Bu kapsamda, davalı Kuruma bildirilen dönem bordrolarındaki tanıklar veya hizmet ilişkisini bilebilecek konumdaki komşu işyeri işveren ya da çalışanları ile davalı işverenin iş ilişkisi içinde olduğu kişilerin beyanları ile sonuca gidilebilir.

Somut olayda; davacının 04.06.2005 - 30.06.2005 ve 17.08.2006 - 04.08.2007 tarihleri arasında davalı işyerinden bildirimleri bulunmaktadır. Dinlenen tanıklardan işveren şirket yöneticisinin kızı davacının bildirilen süreler kadar çalıştığını, davacının eski işyerinden arkadaşı olduğunu beyan eden bir diğer tanık davacının 2005 yılı altıncı ayından itibaren çalıştığını beyan ederken, dinlenen diğer iki tanık tam işe giriş tarihini bilmediklerini beyan etmişlerdir. Oysa, işyeri dönem bordrolarından işyerinde çalışan başka sigortalılar da olduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle; tanık beyanları arasındaki açık çelişki giderilerek, dönem bordrolarında yer alan diğer çalışanlar ile gerekirse kolluk vasıtasıyla tespit edilecek komşu işyeri işveren ve bordrolarında kayıtlı kişilerin tanık olarak beyanlarına başvurulmalı, davacının 30.06.2005 - 17.08.2006 tarihleri arasındaki kesintisine esas işe giriş bildirgesi getirtilmeli, davacının çalışma süresi belirlenip, deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

Öte yandan; davanın niteliği gereği çalışma olgusunun her türlü delille ispatlanabilmesine karşılık ücretin ispatında bu denli serbestlik söz konusu değildir. Hukuk Genel Kurulu’nun 2005/21-409-413 sayılı kararında belirtildiği üzere, HukukMuhakemeleri Kanununun 288’inci maddesindeki yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır. Ücret miktarı 6100 sayılı Hukuk Muhakemesi Kanununun Geçici 1’inci maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 288’inci maddesinde belirtilen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliği haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkündür. Yazılı delille ispat sınırının altında kalan miktar için yine HMK’nun Geçici 1’inci maddesinin ikinci fıkrası delaletiyle HUMK’nun 289’uncu maddesi gereğince tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür. 506 sayılı Kanunun 78’inci maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı HUMK’nun 288’inci maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanmasının pratikte önemi kalmayacaktır. Zira 506 sayılı Kanunun 78’inci maddesine göre, “...günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanır.” Ücretin alt sınırla tespit edilen miktardan az olması halinde ise günlük kazancın hesaplanmasında asgari ücret esas alınır. Mahkemece, prime esas kazancın tespitinde yukarıdaki esaslar dâhilinde delillerin celp ve takdirinin gerekeceği bozma sonrası yapılan yargılama sırasında nazara alınmalıdır.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve araştırma sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 07.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2111, Karar No: 2013/7438, Tarih: 27.03.2013

**7. Ceza Dairesi         2013/2111 E.  ,  2013/7438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4926 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın beraatine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Gerekçeli kararın, yokluğunda verilen hükmü temyiz etmeyen sanıklardan ...'ün daha önce yakalama esnasında bildirdiği adrese gönderilmesinde ve bulunamaması üzerine yakalama esnasında otobüs şoförü olarak çalıştığını beyan ettiği Mardin Dilmenler Seyahat adresine gönderilmesinden sonra bu tebligatların sanığın adreste, bulunmadığı şerhi ile iade olunması üzerine 6099 sayılı yasa ile değişik 7201 sayılı Tebligat Kanunun 21/2. maddesi gereğince sanığın adres kayıt sistemindeki adresine yapılması gerekirken Tebligat Kanunun 35. maddesine göre yapılması usulsüz olup, 7201 sayılı Tebligat Kanununun, 6099 sayılı yasa ile değişik 10. maddesi hükmü de gözetilerek, gerekçeli kararın usulüne uygun olarak tebliği ile kararın temyiz edilmesi halinde, temyiz dilekçesi de eklenerek bu hususta ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere mahalline gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/16828, Karar No: 2008/1263, Tarih: 07.02.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/16828 E.  ,  2008/1263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 5.4.2001 gününde verilen dilekçe ile satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali tescil veya tazminat istenmesi üzerine bozma ilamınada uyularak yapılan duruşma sonunda; tazminat isteminin kabulüne dair verilen 18.6.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar ve davalılardan ... vd. vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, taşınmaz satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil, ikinci kademedeki istek ise satış vaadine konu taşınmaz bedeli olan 70,000,00 YTL.nin tahsili istemlerine ilişkindir.

Mahkemece davacıların mülkiyet aktarımı istemlerinin reddine, tazminat isteminin kısmen kabulü ile 3.638.80 YTL.nin faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacılara verilmesine karar verilmiştir.

Hükmü davacılar ile davalılardan ... Varlı mirasçıları temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriği ile hükmüne uyulan Dairemiz bozma kararında değinildiği biçimde araştırma ve inceleme yapılmış olmasına göre davalı ... Varlı mirasçılarının tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2- Borçlar Kanununda bir tanımı olmasa da ifa, borç ilişkisinde borçlunun yüklendiği edimini sözleşme ve yasanın belirlediği çerçevede yerine getirmesi demektir. İfanın konusu borçlunun edimidir. Kural olarak da, borçlunun borçlanılan edimi ifa etmesi asıldır. Borçlunun borçtan kurtulması ancak bu şekilde mümkün olur. Yine kural olarak, borcun ifa edilmemesi

halinde borçlu kusurlu sayılır. Borçlar Kanununun 96.maddesi gereğince de kendisine hiçbir kusur yüklenemeyeceğini ispat edemeyen borçlu ademi ifadan dolayı alacaklının zararını tazmine mecburdur. Satış vaadi borçlusunun alacaklıya ödemesi gereken tazminatın esasını da borçlunun taahhüdünü ihlal etmesi teşkil eder. Kısaca söylemek gerekirse, borçlu borcunu kısmen veya tamamen ifa etmemişse alacaklının zararlarını tazminle sorumludur. Borçlunun taahhüdü genellikle bir akte dayandığından ödemesi gereken tazminata akdi tazminat, borçlunun sorumluluğuna da akti sorumluluk denilir.

Somut olayda; davacılar, biçimine uygun düzenlenen 5.12.1977 tarihli satış vaadi sözleşmesine dayanmış, ancak satış vaadine konu pay, vaad borçlusu tarafından tapuda mahkemece iyiniyetli oldukları kabul edilen kişilere temlik edildiğinden taahhüt işlemi sonuç doğurmamıştır. Burada borçlunun akdi sorumluluğu söz konusu olduğundan, Borçlar Kanununun 96.maddesi hükmünce tazminat ödemesi gerektiği açıktır.

Somut olayda; davacılar, biçimine uygun düzenlenen 5.12.1977 tarihli satış vaadi sözleşmesine dayanmış, ancak satış vaadine konu pay, vaad borçlusu tarafından tapuda mahkemece iyiniyetli oldukları kabul edilen kişilere temlik edildiğinden taahhüt işlemi sonuç doğurmamıştır. Burada borçlunun akdi sorumluluğu söz konusu olduğundan, Borçlar Kanununun 96.maddesi hükmünce tazminat ödemesi gerektiği açıktır.

Mahkemece yukarıda konulan ilke doğrultusunda işlem yapılmış, ancak; ödenmesi gereken tazminat miktarı 14.10.1997 olan taşınmaz mülkiyetinin diğer davalılara geçirildiği tarih itibariyle hesaplanmıştır. Ne var ki, davacıların taşınmaz mülkiyetini değil, tazminat isteyebilecekleri davanın açıldığı 5.4.2001 tarihinden sonra ortaya çıktığından başka bir anlatımla, tazminat borçluları iade için temerrüde, dava tarihinde düştüklerinden ödenmesi gereken tazminat miktarının taşınmazın dava tarihindeki rayicine göre bulunması gerekir.

Mahkemece değinilen saptama bir yana bırakılarak, ödenmesi gereken tazminat miktarının dava tarihine göre değil mülkiyetin diğer davalılara geçirildiği 14.10.1997 tarihine göre belirlenmesi doğru olmamıştır.

Karar açıklanan nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davalı ... mirasçıları ve davacıların temyiz itirazlarının reddine, 2.bent gereğince hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 7.2.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14734, Karar No: 2016/5805, Tarih: 23.03.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/14734 E.  ,  2016/5805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı erkek yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK m. 174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Boşanma veya ayrılık davası açılınca hakim, davanın devamı süresince gerekli olan özellikle eşlerin barınmasına (TMK m. 186/1), geçimine (TMK m. 185/3) ilişkin geçici önlemleri kendiliğinden almak zorundadır (TMK m. 169). Tedbir nafakasına hükmedilirken, tarafların kusuru aranmaz. O halde, davalı kadının boşanmaya sebep olan olaylarda kusurlu olduğu gerekçesiyle yararına hükmedilen tedbir nafakasının karar tarihi itibarıyla kaldırılması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) ve (3.) bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.23.03.2016 (Çrş.)

2-ZDO/HA/SS
Yargıtay — Esas No: 2016/2003, Karar No: 2017/8534, Tarih: 06.07.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/2003 E.  ,  2017/8534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, kusur belirlemesi, tazminat ve nafaka miktarları, kişisel ilişki süresi ve ziynet alacağı talebinin reddedilen kısmı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı erkeğin süresinde cevap dilekçesi vermeyerek usulüne uygun şekilde herhangi bir vakıaya dayanmaması sebebiyle kadına kusur yüklenemeyeceğinin ve boşanmaya sebep olan olaylarda mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen kusurlu davranışlara göre davalı erkeğin tam kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre davacı kadının aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacı kadın mahkemece reddedilen ziynet alacağını gösterdiği delillerle kanıtlayamamıştır. Ancak dava dilekçesinde açıkça "yemin" deliline de dayandığı halde, kadına yemin teklif etme hakkı hatırlatılmamıştır. Bu nedenle, mahkemece reddedilen ziynet alacağı istemiyle ilgili olarak davacı kadına, diğer tarafa yemin teklif etme hakkı bulunduğu hatırlatılarak, kabul edildiği takdirde usulünce yemine ilişkin yargılama işlemlerinin yerine getirilmesi (HMK m. 227-238) ve gerçekleşecek sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Mahkemece, velayeti davacı anneye verilen ortak çocuk 2013 doğumlu ... ile baba arasında "aynı şehirde ikamet etmeleri hali" ve "farklı şehirde ikamet etmeleri hali" için ayrı ayrı kişisel ilişki düzenlenmiştir. Taraflar mevcut duruma göre ayrı şehirlerde yaşıyor olmakla birlikte, günümüzdeki ulaşım olanaklarındaki kolaylık gözetildiğinde, kişisel ilişkiye dair düzenleme yapılırken, taraflar bu hususun dikkate alınmasını açıkça talep etmemişlerse, "ayrı şehir, aynı şehir ayrımına" gidilmesinin de önemi bulunmamaktadır. Kişisel ilişkinin değişen koşullara göre her zaman yeniden düzenlenmesi istenebilir. Bu bakımdan, aynı şehir-ayrı şehir ayrımına gidilmeksizin küçüğün üstün yararları dikkate alınarak kişisel ilişki tesisi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 06.07.2017 (Prş.)