muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/26291, Karar No: 2019/23371, Tarih: 16.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/26291 E.  ,  2019/23371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili ve davalılardan ... ile ... Temizlik Hizmetleri .... Hiz. Turizm San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı ...'nda Temizlik İşleri Müdürlüğü bünyesinde temizlik görevlisi olarak işe başladığını, sigorta primlerinin ihale alan şirketler tarafından yatırıldığını, davalı Belediyenin asıl işveren, diğer davalıların alt işveren olduğunu, iş akdinin hiçbir neden olmaksızın davalı şirket tarafından feshedildiğini ileri sürerek bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davacı ve davalılar ... Temizlik Ltd. Şti. ile ... vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı ve temyiz eden davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, bu çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, bu çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, fazla mesai alacağı konusunda hesap yapılırken davacı tanık anlatımları dikkate alınmıştır. Ancak davacı tanıklarının davalı işveren aleyhine açmış oldukları davalarının bulunduğu ve aralarında husumetin olduğu anlaşılmaktadır. Salt husumetli tanık beyanları ile fazla çalışma alacağının kanıtlanması mümkün değildir. Dosya içeriğine göre, işverenle husumetli durumda bulunan tanıkların beyanlarını destekler mahiyette başkaca bir bilgi, belge de bulunmadığından, fazla çalışma iddiasının ispat edilemediği anlaşılmaktadır. Bu itibarla, Mahkemece söz konusu talebin reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

3-Taraflar arasında yıllık izin ücreti alacağının hesabı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı Yasa'nın 53.maddesindeki düzenlemeye göre, işçilere verilecek yıllık ücretli izin süresi hizmet süresine göre belirlenecek olup; bir yıldan beş yıla kadar (beş yıl dahil) olanlara ondört günden, beş yıldan fazla onbeş yıldan az olanlara yirmi günden, onbeş yıl (dahil) ve daha fazla olanlara yirmialtı günden az yıllık izin kullandırılmayacağı belirtilmiştir.

Davacının 04.05.2005- 18.06.2014 tarihleri arasında 9 yıl 9 ay 14 günlük hizmet süresinin olduğunun anlaşılması karşısında, davacının ilk 5 yıl için 14 gün üzerinden (5 yıl\*14 gün) 70 gün, kalan 4 yıl için (4 yıl x 20 gün ) 80 gün olmak üzere toplam 150 gün yıllık izin hakkına sahip olduğu kabul edilmeli iken, davacının hizmet süresi 10 yılmış gibi değerlendirme yapılarak 170 gün izin ücretine hak kazandığının kabul edilmesi yerinde değildir.

4-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 3. maddesinin ikinci fıkrasına göre “Müteselsil sorumluluk da dahil olmak üzere, birden fazla davalı aleyhine açılan davanın reddinde, ret sebebi ortak olan davalılar vekili lehine tek, ret sebebi ayrı olan davalılar vekili lehine ise her ret sebebi için ayrı ayrı avukatlık ücretine hükmolunur.”

Somut olayda, birden fazla davalıya karşı açılan eldeki davada, davalılar yönünden kısmen ret sebebi ortaktır. Belirtilen hüküm gereğince davalılar ... Temizlik Ltd. Şti. İle ... lehine tek vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi hatalıdır.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 16.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/722, Karar No: 2021/4228, Tarih: 18.02.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/722 E.  ,  2021/4228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ... 6. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait iş yerinde kayıtlarda düz işçi olarak görünmesine rağmen şoför olarak çalıştığını ancak fiilen çalıştığı işe dair ücretin kendisine ödenmediğini ileri sürerek, fark işçilik ücreti taleplerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacıya toplu iş sözleşmesine uygun olarak ücret ve diğer haklarının ödendiğini ve taleplerin zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve aldırılan bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının fiili olarak kayıtlarda geçen ve ücretlendirmeye tabi tutulduğu iş dışında başka bir işte çalıştırıldığının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Yargıtay Bozma Kararının Özeti :

Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi tarafından, davalının sair temyiz itirazlarının reddine karar verilerek, davacının fiilen yaptığı işin denetime elverişli şekilde belirlenmesi ve ardından toplu iş sözleşmelerindeki derece ve kademeye ilişkin hükümler ile sözleşme ekindeki pozisyon cetvelindeki üst derece sınırına dikkat edilmek suretiyle varsa fark işçilik alacaklarının denetime elverişli şekilde hesaplanıp hüküm altına alınması gerektiğine yönelik gerekçeyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma Sonrası İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti :

Bozmaya uyan İlk Derece Mahkemesince, aldırılan bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosya kapsamının değerlendirilmesiyle yapılan inceleme sonucunda, uyulan bozma kararı gereğince tesis edilmiş İlk Derece Mahkemesi kararında hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik olmamasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkan bulunmamasına göre, davacı temyizi ile incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan yönleri usul ve kanuna uygun görülmüştür

2- Somut uyuşmazlıkta, bozmadan sonra aldırılan bilirkişi raporunda davacının fiilen yaptığı işin 27.03.2014 tarihli ve 2014/02 karar sayılı Devir, Tasfiye ve Paylaştırma Komisyonu kararına göre belirlenmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Anılan karardan, davacının 17 yıllık çalışmasının 11 yılının şoför olarak geçtiği anlaşılmaktadır. Davalı işveren iş yerinde uygulanan toplu iş sözleşmelerine göre 01.03.2012 tarihine kadar şoför ünvanı ile çalışan işçinin alt derecesi 4, üst derecesi ise 13’tür. 01.03.2012 tarihinden itibaren ise üst derece 2 puan arttırılmış ve 15’e çıkartılmıştır. Bozmadan sonra aldırılan bilirkişi raporunda hesaplamaya esas dönem yönünden belirlenen derece ve kademenin yine denetime elverişli olmadığı anlaşılmaktadır. Belirtilen sebeple, öncelikle davacının başka kuruma devredildiği tarihe kadar olan dönemde son 11 yıl şoför olarak çalıştığı ve son 11 yıl için şoför için öngörülen dereceden ücret alabileceği de dikkate alınarak, mevsimlik işçilikte geçen süreler de dikkate alınarak daimi kadroya geçirildiği ilk tarihten itibaren derece ve kademesi denetime elverişli şekilde her bir yıl için ayrı ayrı gösterilmeli, buna göre derece ve kademesine isabet eden ücret üzerinden varsa fark işçilik alacakları hesaplanıp hüküm altına alınmalıdır. Denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna itibarla sonuca gidilmesi isabetsiz olup ikinci kez bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç :

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12526, Karar No: 2011/12881, Tarih: 21.06.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/12526 E.  ,  2011/12881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Urla İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Mahkemece hükümüne uyulan Dairemizin 10.12.2009 tarih ve 2009/16228 esas-2009/24684 karar sayılı bozma ilamında “mahkemece belediyeden taşınmazlara ait imar planları da getirtilerek hukukçu ve teknik bilirkişilerden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile taşınmazların başında ayrı ayrı keşif yapılarak, her bir taşınmazın kamu hizmetinde fiilen kullanılıp kullanılmadığının, bilirkişi kurulundan alınacak raporla tesbit edilerek oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerektiği belirtilmiştir. Bozma ilamına uyan mahkemece yapılan keşif sonucunda verilen 10.12.2010 tarihli bilirkişi kurulu raporunda, dosya kapsamından ve mahallinde yapılan keşiften dava konusu taşınmazların kamu yararına kullanıldıkları ifade edilmiş olup, mahkemece bu rapor hükme esas alınarak hacze konu taşınmazların fiilen kamu hizmetinde kullanıldığı gerekçesiyle haczin kaldırılmasına karar verilmiştir.

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur. Asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal bir düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir. Buna göre 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin de dar yorumlanması gerekip, madde de açıkça haczedilmezlik için "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşulunun kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir malın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. İmar planı vb. bir idari işlem ya da kararla taşınmazın kamu hizmetinin yürütülmesini sağlayacak bir amaç için tahsis edilmesi onun fiilen kamu hizmetinde kullanıldığı sonucunu doğurmayacağından, haczin kaldırılması için yeterli olmaz. Bunun için hakim bizzat taşınmazın başında bilirkişi eşliğinde keşif yaparak haczedilen taşınmazın fiili kullanım durumunu belirlemeli ve bu şekilde sonuca gitmelidir.

Haczedilmezlik şikayetine konu olan taşınmazlardan . Ada . parselin tapuda borçlu belediye adına tarla vasfıyla, diğer taşınmazların ise arsa vasfıyla kayıtlı olduğu, Urla Belediye Başkanlığı İmar Ve Şehircilik Müdürlüğü'nün 08.12.2010 tarihli yazısına göre taşınmazlardan 1077 Ada 1 ve 3 nolu parsellerin 1/1000 ölçekli revizyon imar planında turistik tesis alanı (T.T.) olarak, . Ada . parsel sayılı taşınmazın akaryakıt istasyonu olarak, . Ada . parsel sayılı taşınmazın belediye hizmet alanı (B.H.A.) olarak, . Ada .. parsel sayılı taşınmazın ise spor alanı olarak planlı olduğu, ancak söz konusu parselleri kapsayan alanda belediye encümenince 3194 sayılı yasanın 18. maddesine göre imar uygulamasına karar verildiği, bu nedenle imar durumlarının 3194 sayılı yasanın 18. maddesine göre yapıaln imar uygulamasının tescil edilmesinden sonra tekrar değerlendirileceğinin bildirilmiş olduğu görülmektedir.

Söz konusu taşınmazların zeminde bir kısmının üzerinde muhtelif ağaçlar olup, bir kısmında ise bitki örtüsü bulunmamaktadır. Taşınmazlardan . Ada . ve .nolu parsellerin 1/1000 ölçekli revizyon imar planında turistik tesis alanı (T.T.) olarak, . Ada . parsel sayılı taşınmazın akaryakıt istasyonu olarak, 1079 Ada 1 parsel sayılı taşınmazın belediye hizmet alanı (B.H.A.) olarak, . Ada . parsel sayılı taşınmazın ise spor alanı olarak planlı olmaları fiilen kamu hizmetinde kullanıldıklarının kabulünü gerektirmez. Bahsi geçen bu taşınmazların fiilen kamu hizmetinde kullanılmadıkları keşfen de anlaşılmasına göre mahkemece belirtilen taşınmazlar hakkındaki şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde bu söz konusu taşınmazlar yönünden de şikayetin kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 21/06/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2794, Karar No: 2012/30320, Tarih: 13.12.2012

**4. Ceza Dairesi         2012/2794 E.  ,  2012/30320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tefecilik

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yasal yetkisi bulunmayan 3. kişiden faizle borç para almanın hukuka aykırı olduğunu bilmesi gereken bu nedenle de suçun mağduru ya da doğrudan zarar göreni olmayan müştekinin mahkemece Yasaya aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün müştekiye bu niteliği ve dolayısıyla Yasa yoluna başvurma hak ve yetkisi kazandırmadığı,

Anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunane 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddesi uyarınca müşteki ...'ın tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 13.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/20740, Karar No: 2008/7906, Tarih: 15.05.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/20740 E.  ,  2008/7906 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Bursa 4. İş Mahkemesi

Tarih               : 28.6.2007

Davacı, ilk kesinti tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının Aralık -1995 tarihinden 26.9.2006 tarihine kadar   tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile davacının  1.1.1996-31.12.2000 tarihleri arasında  tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının Aralık -1995 tarihinden 26.9.2006 tarihine kadar   tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile davacının  1.1.1996-31.12.2000 tarihleri arasında  tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti karar verilmiştir.

Davanın,  yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre,  sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır. Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan  resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür.Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır.Bağ-Kur’un işbu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre, kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.

Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden , davacının sattığı ürün bedelinden  tevkifat yoluyla  ilk prim kesintisinin Aralık-1995 tarihinde yapıldığı, 1997,1998,1999,2000 yıllarında prim kesintilerinin bulunduğu, 2001-2006 yılları arasında prim kesintisi yapıldığını gösteren bir belgenin dosyada bulunmadığı,  1986 yılından beri ziraat odasına kayıtlı olduğu, 18.11.1986 tarihinden beri kooperatif kaydının devam ettiği ve  tarım arazisinin bulunduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece prim kesintisinin  bulunduğu, 01.01.1996-31.12.2000  tarihleri arasındaki dönem yönünden verilen tesbit kararı yerinde  ise prim kesintisi bulunmadığından bahisle reddedilen  1.1.2001-29.6.2006 tarihleri arasındaki dönem  yönünden davacının  1986 yılından beri ziraat odası ve kooperatif kayıtları devam ettiğine göre  2926 sayılı yasa’nın 10.maddesinde belirtilen kayıtlar bulunduğundan ve tarımsal faaliyet bu madde kapsamında kanıtlandığından bu dönemin kabulü yerine reddine karar verilmesi yasaya uygun değildir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 15.5.2008  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/29, Karar No: 2024/10826, Tarih: 30.09.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/29 E.  ,  2024/10826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/412 Değişik İş

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

İNCELEME KONUSU

KARAR : İtirazın reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Konya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.04.2023 tarihli ve 2022/344 Esas, 2023/291 Karar sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Konya 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.05.2023 tarihli ve 2023/412 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 271 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle karar tarihi olan 26.05.2023’de kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 04.12.2023 tarihli ve 2023/18849 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.12.2023 tarihli ve KYB-2023/131465 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.12.2023 tarihli ve KYB-2023/131465 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalafet suçundan sanık ...'nün, anılan Kanun'un 359/b-1, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 43/1 ve 62/1. (2'şer kez) maddeleri uyarınca 2 kez 3 yıl 1 ay 15 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair Konya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/03/2020 tarihli ve 2019/809 esas, 2020/156 sayılı kararının, Konya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 07/10/2020 tarihli ve 2020/1592 esas, 2020/2107 sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilerek kesinleşmesini müteakip, Konya Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 15/04/2022 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7394 sayılı Hazineye Ait Taşınmaz Malların Değerlendirilmesi Ve Katma Değer Vergisi Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun İle Bazı Kanunlarda Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 4, 5 ve 6. maddeleri ile 213 sayılı Kanun'da yapılan değişiklik nedeniyle uyarlama yapılması talebinde bulunulması üzerine, duruşma açılarak yapılan uyarlama yargılaması sonunda sanığın anılan suçtan 213 sayılı Kanun'un 359/b ve 5237 Kanun'un 43/1. (iki kez) maddeleri gereğince 4 yıl 8 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Konya 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/04/2023 tarihli ve 2022/344 esas, 2023/291 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair mercii Konya 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 26/05/2023 tarihli ve 2023/412 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre,