muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1468, Karar No: 2010/5057, Tarih: 01.03.2010

Öncelikle belirtmek gerekir ki, her ihale sözleşmesi kendi dönemi ve şartlarında değerlendirmeye tabi tutulmalıdır. Bu nedenle önceki ihale sözleşmelerinin kanuna uygun kurulmamış olması veya muvazaalı olması, sonrakilerin de aynı şekilde kanuna uygun kurulmadığını ya da muvazaaya dayandığını göstermez. Daha sonra yapılan sözleşmenin ayrıca kanuna uygunluk ve muvazaa yönünden değerlendirmeye tabi tutulması gerekir. Somut olay bakımından daha önceki ihalelerde araç ve gereçler belediyeye ait iken dava konusu ihale sözleşmesine ait şartnamede iş için gerekli araç ve gereçlerin yükleniciye ait olacağı açıkça belirtilmiştir. Bu nedenle davalı ... tarafından yapılan önceki sözleşmelerin kanuna uygun olmadığına ya da muvazaalı olduğuna ilişkin kesinleşmiş yargı kararlarının bu dava yönünden bağlayıcılığından söz edilemez. Kaldı ki, dava konusu ihale sözleşmesinin muvazaaya dayanmadığı Hukuk Genel Kurulunun 03.12.2008 gün ve 2008/704–730 Dairemizin 2008/28734–2009/14096 sayılı kararları ile belirlenmiş bulunmaktadır. Öte yandan, belediyelerin asli işi olan temizlik, çöplerin toplanması ve nakline ilişkin hizmetlerin 5393 sayılı Kanunun 67.maddesi uyarınca başkasından satın alınması mümkündür. Buna göre davalılar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunun 2.maddesine uygun olduğu kabul edilmelidir.

Taraflar arasında kanuna uygun olarak kurulduğu anlaşılan asıl işveren- alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı da uyuşmazlık konusudur. Hizmet alım sözleşmesinde, İdari ve teknik şartnamelerde yüklenicinin eleman seçiminde ve

Değişikliğinde idarenin uygun görüşünü alacağı, görev yerlerinin yüklenicinin bilgisi olmadan değiştirilmemesi, yıllık izin kullanma sürelerinin belirlenmesi konusunda idarenin bilgisi ve isteği doğrultusunda hareket edilmesi gibi düzenlemeler yer almakta ise de asıl işverenin denetim yetkisi, işyeri güvenliği ve işçilik alacaklarına karşı müteselsil sorumluluğu nedeniyle bu tür düzenlemelere yer verilmesi olağan karşılanmalıdır. Bu nedenle sözü edilen hükümler alt işverenlik sözleşmesinin muvazaaya dayandığını göstermez. Keza, alt işverenlerin değişmesine rağmen işçinin ara vermeden yine alt işverene bağlı olarak çalışmış olması da alt işverenlik uygulamasının muvazaalı olduğunu kabule yeterli değildir. Mevcut olgulara göre geçerli ve muvazaaya dayanmayan bir asıl işveren-alt işverenlik sözleşmesi bulunmaktadır. Mahkemece asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu sonucuna varılarak davacının davalı belediyeye ait işyerine iadesi doğru olmamıştır.

Öte yandan, dosya kapsamına göre İl İdare kurulunun 10.03.2009 tarih ve 9 sayılı kararı ile Adana ilinde ... adı ile yeni bir belediye kurulmasına karar verildiği, bu belediyenin ... Belediyesinin sorumluluk alanının bir bölümü üzerine kurulduğu, bu itibarla ... Belediyesinin yetki ve sorumluluğunda olan sahanın bir bölümünün ... belediyesi sahasına geçtiği, buna göre de temizlik ve çöp toplama işi ile ilgili davalı belediyenin sorumluluk alanının daraldığı, daha önce 1000 civarında işçi ile yürütülen temizlik işinin alanın küçülmesi sebebiyle daha az işçi ile yapılabilecek olması ve 29.03.2009 da yapılan yerel seçimler sonucu ... Belediyesinin de faaliyete geçtiği, yeni ihale açılıncaya kadar davalının son yaptığı ihale gereği ihaleyi alan... firmasının bir kısım personelinin ... Belediyesinde görevlendirildiği, bu yeni durum karşısında davalı Belediyenin 25.09.2009 da bitmesi gereken ihale dönemini mevcut durumun uygulamaya geçirilmesi için bitiş süresini 11.05.2009 tarihli yazı ile 31.07.2009 olarak değiştirdiği ve ihaleyi alan... firmasına bildirdiği, bunun üzerine... firmasının çalışan işçilerin tamamına 4.Noterlikten 25.05.2009 da ihtarname gönderdiği, yeni Belediyenin kurulması, ihalenin bitiş tarihinin 31.07.2009 tarihine çekilmesi sebebiyle iş akdinin 31.07.2009 tarihinde sona erdirileceğinin bildirildiği anlaşılmaktadır.

İhale dönemi sona ermeden davalı ... bölünme sonrası sorumluluk alanında kalan saha için çalışması gereken işçi sayısını 438 olarak tespit etmiş, yeni ihale açmış ve ihale sonunda ihaleyi yine... firması kazanmış, ara vermeden 01.08.2009 tarihinde 438 işçi ile çalışmasını sürdürmüştür.

Davacının gerçek işvereni olan davalı... Ltd.Şti. tarafından yapılan fesih bildirimine göre davalı belediyenin temizlik konusundaki sorumluluk alanının küçülmesi ve ihalenin 31.7.2009 tarihinde sonlandırılacağının bildirilmesinin feshe neden yapıldığı görülmektedir. Dosya içeriğine göre, iş sözleşmesi feshedilecek işçinin seçiminde işvereni bağlayan herhangi bir seçim kriteri kararlaştırılmış değildir. Bu nedenle kıdemli işçilerin işten çıkarılmış olması tek başına feshi geçersiz kılmaz. Keza, yeni ihaleden dolayı önceki işçilerin işe çağrılmamış olması ya da kıdemsiz olanlarının çağrılmış olması da feshin geçerliliğini etkilemez. Yukarıda da belirtildiği üzere dosya kapsamından fesih nedeni yapılan olguların gerçekleştiği sabit ise de, davalı şirketin fesihten önce davacıyı değerlendirilebileceği başka bir işyerinin bulunup bulunmadığı feshin son çare olması ilkesinin uygulanıp uygulanmadığının belirlenmesi bakımından önem arz eder.

Mahkemece fesih bildiriminin yapıldığı tarihte davalı şirketin başka bir işyerinin bulunup bulunmadığı, varsa diğer işyerinde davacının değerlendirilme imkânının olup olmadığı, kısaca feshin son çare olması ilkesinin dikkate alınıp alınmadığı araştırılarak sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması hatalı olmuştur.

Mahkemece fesih bildiriminin yapıldığı tarihte davalı şirketin başka bir işyerinin bulunup bulunmadığı, varsa diğer işyerinde davacının değerlendirilme imkânının olup olmadığı, kısaca feshin son çare olması ilkesinin dikkate alınıp alınmadığı araştırılarak sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.03.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/648, Karar No: 2024/1061, Tarih: 11.03.2024

**3. Hukuk Dairesi         2024/648 E.  ,  2024/1061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/288 E., 2023/129 K.

Taraflar arasındaki itirazın iptali ve kiralananın tahliyesi davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı asıl tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince dava değerinin miktar itibariyle istinaf kesinlik sınırının altında kaldığı ve bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle, istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı asıl tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı asıl tarafından sunulan temyiz dilekçesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, kesin olarak verilen karara karşı davalı tarafın temyiz başvurusunun değerlendirilmesi ve temyiz incelemesi için gereken işlemlerin yapılması için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği ve İlk Derece Mahkemesince dosyanın düzenlenen temyiz formu ile Dairemize gönderildiği anlaşılmakla; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun, "kıyas yoluyla uygulanacak hükümler" kenar başlıklı 366 ncı maddesi şöyledir:

"Bu kanunun istinaf yolu ile ilgili 343 ila 349 ve 352 nci maddeleri hükümleri, temyizde de kıyas yoluyla uygulanır"

Aynı Kanun'un, "temyiz dilekçesinin verilmesi" kenar başlıklı 356 inci maddesi ise şu şekilde düzenlenmiştir.

"(1) Temyiz dilekçesi, kararı veren bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine veya Yargıtayın bozması üzerine hüküm veren ilk derece mahkemesine yahut temyiz edenin bulunduğu yer bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine veya ilk derece mahkemesine verilebilir.

(2) Temyiz dilekçesi, kararı veren mahkemeden başka bir mahkemeye verilmişse temyiz defterine kaydolunur ve durum derhâl kararı temyiz edilen mahkemeye bildirilir.

(3) Temyiz edene ücretsiz bir alındı belgesi verilir."

Yine aynı Kanun'un "istinaf dilekçesinin verilmesi" kenar başlıklı 343 üncü maddesinin ikinci fıkrasında:

"...Kararı veren mahkemeden başka bir mahkemeye verilmiş olan istinaf dilekçesi, bu mahkemece yukarıdaki fıkraya göre işlem yapıldıktan sonra kararı veren mahkemeye örnekleri ile birlikte gönderilir. Bu durum derhal mahkemesine bildirilir." düzenlemesi getirilmiştir.

Buna göre; Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı sunulan (ve İlk Derece Mahkemesince temyiz defterine kaydedilen) temyiz dilekçesinin, İlk Derece Mahkemesince derhal Bölge Adliye Mahkemesine bildirilmesi ve temyiz dilekçesiyle birlikte dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesi ve bu aşamadan sonra ise temyiz başvurusunun değerlendirilmesi ve gerekirse bu konuda ek karar verilerek hasıl olacak sonuca göre dosyanın Yargıtaya gönderme işlemlerinin Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılması gerektiği anlaşılmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

KARAR

Açıklanan sebeple;

İstinaf incelemesi sonucunda verilen karara karşı yapılan temyiz başvurusunun değerlendirilmesi ve gerekirse dosyanın Yargıtaya gönderme işlemlerinin Bölge Adliye Mahkemesi tarafından yapılması için dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere İlk Derece Mahkemesine İADESİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

11.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8115, Karar No: 2010/6196, Tarih: 27.10.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/8115 E.  ,  2010/6196 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... tarafından verilen ek kararın temyizine ilişkin 30.10.2009 havale tarihli temyiz dilekçesinden temyiz harcı alınmadığı anlaşılmıştır. Bu dilekçenin temyiz defterine kayıt edildiği yönünde bir açıklama da bulunmamaktadır. Harca tabi olmasına karşın harç alınmadan temyiz defterine kayıt edilen temyiz dilekçesi hakkında Hukuk Usulu Muhakemeleri Kanununun 2494 sayılı Yasa ile değişik 434. maddesinin 2. fıkrası hükmü benzetme yoluyla uygulanır. Bu durumda temyiz isteği dilekçenin temyiz defterine kayıt edildiği tarihte yapılmış sayılır. Ancak temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği halde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir. (YİBGKK. 25.1.1985 gün 5/1 sayılı). O halde söz konusu temyiz dilekçesinin süresi içinde mahkemenizin temyiz defterine kayıt edilip edilmediğinin araştırılması, kayıt belgelerinin gönderilmesi, on günlük ek kararın reddine ilişkin temyiz süresi içinde temyiz, muhabere veya esas defterlerinden birine kayıt edilmiş ise harcın tamamlattırılması, aksi halde durumu tespit eden tutanakla birlikte gönderilmesi, dosyanın bizzat mahkeme hakimi tarafından titizlikle incelenerek dava ekonomisine aykırı düşecek şekilde yeniden yazışma ve yargılama giderlerine meydan verilmeksizin eksikliklerin tümü ile yerine getirilmesi, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine İADESİNE, 27.10.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/36559, Karar No: 2018/5000, Tarih: 24.04.2018

**13. Hukuk Dairesi         2015/36559 E.  ,  2018/5000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıdan kiraladığı davaya konu taşınmazı sonradan 200.000 Euro bedel karşılığında haricen satın alarak parasını ödediğini, davalının 01.04.2004 tarihli yazılı beyanıyla taşınmazı satarak parasını aldığını kabul ederek, taşınmazın tapusunu 01.06.2004 tarihinde devretmeyi, aksi halde 01.07.2004 tarihinde aldığı parayı iade etmeyi taahhüt ettiğini, tapudan devir yapmadığı gibi parayı da iade etmediğini, bu nedenle paranın tahsili için davalı hakkında ... 1. İcra Müdürlüğünün 2004/5827 esas sayılı dosyası ile icra takibi başlatıldığını, davalının itirazı üzerine takibin durduğunu ileri sürerek, haksız itirazın iptali ile alacağın % 40'dan az olmamak kaydıyla icra inkar tazminatının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davacı ile taşınmaz satışına ilişkin bir yazılı sözleşme yapmadığını, davacının dayandığı belgenin içeriği ve metin yazılarının kendisine ait olmadığını belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı ile haricen yapılan taşınmaz satış sözleşmesine dayalı olarak ödenen bedelin iadesini talep etmiş, davalı savunmasında davacı ile taşınmaz satışına ilişkin bir yazılı sözleşme yapmadığını, davacının dayandığı belgenin içeriği metin yazılarının kendisine ait olmadığını, kendisinin bilgisi ve iradesi dışında oluşturulduğunu savunmuştur. Mahkemece ilk önce Grafoloji ve Sahtecilik Uzmanlarından oluşan heyetten rapor alınmış, bilirkişi kurulu raporunda;" belgenin tanzim şekli itibariyle yapılan değerlendirmesinde " ... belgedir ... içerikli el yazısıyla başlayıp, "...euro olarak iade edeceğim. 1.4.2004 şelinde son bulan el yazılarının mevcut konum ve pozisyonları itibariyle belgeye sıkıştırılmak suretiyle yazılmış olduğu, evvelce altı imzalı belgenin üst bölümünün kesilmesinden sonra, "belgedir...içerikli el yazısıyla başlayıp, ...euro olarak iade edeceğim. 1.4.2004" şeklinde son bulan el yazılarının belgeye eklenmek suretiyle mevcut haline dönüştürüldüğü kanaatine varılmıştır. " şeklinde görüş bildirmiş, bu rapora itiraz üzerine alınan Adli Tıp Kurumu raporunda da "İnceleme konusu belgenin üst kısmının matbu kesim olmadığı, diğer kenarlanının matbu kesim olduğu,"..." isim yazısı ve imzasının bir kalem, belgedeki diğer yazı ve rakamların farklı fiziki evsafta ikinci bir kalemle yazılmış olduğu, belgenin metin kısmının belgeyi ortalayacak şekilde yazılmamış olup, belgenin üst tarafına yakın bir şekilde yazılmış olduğu ve metnin üst kısmında mavi renkli mürekkep bakiyelerinin bulunduğu, ancak söz konusu belgenin imzadan faydalanılarak oluşturulduğunu gösterir yeterlilik ve nitelikte bulgu saptanmadığını," şeklinde görüş bildirmiştir. Mahkemece, bozmadan sonra toplanan deliller, alınan raporlar ve bozma ilamı içeriği dikkate alındığında, davacının takibe dayanak yaptığı belgenin hiç şüpheye yer bırakmadan davalı tarafından bu amaçla atılmış imzayı içerir bir belge olmadığı, bu belgeye dayanılarak davalının takibe konu borçtan sorumlu tutulmasının hakkaniyete uygun olmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Her iki bilirkişi raporunda da belgenin üst kısmının matbu kesim olmadığı, belgedeki el yazılarının farklı olduğu şeklinde tespit yer almış ise de; ilk bilirkişi kurulu raporunda "...el yazılarının belgeye eklenmek suretiyle mevcut haline dönüştürüldüğü " şeklinde, adli kıp kurumu raporunda da" ..söz konusu belgenin imzadan faydanlanılarak oluşturulduğunu gösterir yeterlilik ve nitelikte bulgu saptanmadığı" şeklinde kanaat bildirilmiştir. İki rapor arasında çelişki oluştuğu bu hali ile hüküm kurmaya elverişli olmadığı açık olup, bu durumda mevcut raporlara göre sonuca gidilemez. O halde, mahkemece, üniversitelerin Güzel Sanatlar Fakültesinden oluşturulacak konusunda uzman bilirkişi kurulundan yeniden rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15951, Karar No: 2017/6665, Tarih: 01.06.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/15951 E.  ,  2017/6665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Gerekçeli karar ve temyiz başvuru dilekçesi, ... Mahallesi 7354 sokak No:63/B .../... adresine tebliğ edilmiş ancak tebligat davalının taşındığından bahisle iade edilmiştir. Bunun üzerine mahkemece davalının aynı adresine gerekçeli karar ve temyiz başvuru dilekçesi, Tebligat Kanunun 35. maddesine göre tebliğ edilmiştir. Tebligat Kanununun 35. maddesine göre davalıya tebliğ edilmiştir. Tebligat Kanununun 11.01.2011 tarihli 6099 sayılı Yasayla değişik 35. maddesine göre gerçek kişilere tebligat yapılabilmesi için, "Kişinin adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin tespit edilmemiş olması" zorunludur (6099 s.K.m.9). Mahkemece davalının tespit edilecek adres kayıt sistemindeki (mernis) adresine Tebligat Kanunun 21/2. maddesine göre tebligat yapılması gerekirken, şartları gerçekleşmediği halde gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin Tebligat Kanununun 35.maddesine göre tebliğ edilmesi tebligatı geçersiz kılar. Açıklanan sebeple gerekçeli kararın ve temyiz başvuru dilekçesinin davalıya tebligat Kanunun 21/2. maddesine göre tebliğ ile temyiz süresi de beklenerek gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 01.06.2017(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2017/146, Karar No: 2019/5816, Tarih: 10.10.2019

**20. Hukuk Dairesi         2017/146 E.  ,  2019/5816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) ....., 398 ve 399 parsel sayılı taşınmazların kesinleşme durumlarını gösterir şekilde onaylı kadastro tutanak örnekleri ile varsa dayanak belgelerinin, kadastro tutanakları kesinleşmiş ise kadastro sonucu oluşan tapu kayıtlarının, hükmen kesinleşenler varsa mahkeme ilâmlarının kesinleşme şerhli onaylı örneklerinin, halen dava dosyaları derdest ise dava dosyalarının onaylı örneklerinin,

2) Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yöreye ait ve bilirkişilerce kullanıldığı ifade edilen 1960 ve 2014 tarihli hava fotoğrafları bulundukları yerlerden getirtildikten sonra dava dosyasının hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek bilimsel yöntemlerle, hava ve uydu fotoğrafları ile kadastro paftası ölçeği harita çizim programları aracılığıyla eşitlenerek, davaya konu taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte hava ve uydu fotoğrafları üzerinde gösterilmesi ayrıca hava ve uydu fotoğrafları ile kadastro paftası çakıştırılıp stereoskop aletiyle inceleme yaptırılarak, çekişmeli taşınmazın üzerinde neler gözüktüğünü (varsa bitki örtüsünün ne olduğu, yine varsa ağaçların cinsi, sayısı, yaşı, kapalılık oranı vb) belirtecek ve taşınmazın tasarruf edilen (kullanılıp, kullanılmayan) alanlardan olup olmadığını açıklayacak şekilde müşterek imzalı ek rapor alınarak bu dosya arasına konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 10.10.2019 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/943, Karar No: 2014/2921, Tarih: 13.03.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/943 E.  ,  2014/2921 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2013/406324

Mahkemesi : Kaş Sulh Ceza Mahkemesi

Tarihi : 27.06.2012

Numarası : 2011/17 - 2012/519

Hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan sanık İ.. K..’nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 292/1 ve 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Kaş Sulh Ceza Mahkemesinin 27.06.2012 tarihli ve 2011/17 esas, 2012/519 sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, sanığın üzerine atılı hükümlü veya tutuklunun kaçması suçunun maddi unsurunun; kişinin kanunen tutuklandıktan veya kesinleşmiş bir yargı kararı ile mahkum olduğu hapis cezasının infazına başlandıktan veya bu maksatla yakalandıktan sonra tutukevinden, ceza infaz kurumundan veya gözetimi altında bulunduğu görevlilerin elinden kaçması olması karşısında, özel infaz rejimi gereğince cezası hafta sonları Kaş K1 Tipi Kapalı Ceza infaz Kurumunda infaz edilen sanığın 03.12.2010 tarihinde kuruma gitmemek şeklinde gerçekleşen eyleminin müsnet suçu oluşturmayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığının 17.12.2013 gün ve 2013/19171/77416 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.01.2014 gün ve 2013/406324 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK’nın 292. maddesine göre hükümlü veya tutuklunun kaçması suçunun oluşması için failin tutukevinden, ceza infaz kurumundan veya gözetimi altında bulunduğu görevlilerin elinden kaçmasının gerektiği, bunun dışındaki hallerde söz konusu suçun oluşması için yasalarda fiili suç sayan özel bir düzenleme olmasında zorunluluk bulunduğu, 5275 sayılı Kanunun özel infaz usullerini düzenleyen 110. maddesinde böyle bir düzenleme olmadığı gibi aynı maddenin 5. fıkrasına göre özel infaz usulünün gereklerine geçerli bir mazeret olmaksızın uyulmaması halinin müeyyidesinin cezanın baştan itibaren infaz kurumunda çektirilmesine karar verme olacağı anlaşılmakla;

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran bu gerekçeyle yerinde görüldüğünden, Kaş Sulh Ceza Mahkemesinin 27.06.2012 tarih, 2011/17 esas ve 2012/519 sayılı kararının CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMK’nın 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedenine göre uygulama yapılarak; hükümlünün beraatine ve cezanın çektirilmemesine,

Dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5832, Karar No: 2021/10021, Tarih: 23.12.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/5832 E.  ,  2021/10021 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Soybağının Reddi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ...’ün dosya içerisinde bulunan vekâletnameleri genel vekâletnamedir. Açıkça yetki verilmemiş ise vekil, kişiye sıkı sıkıya bağlı haklarla ilgili davaları açamaz ve takip edemez (HMK m. 74). Soybağına ilişkin davalar kişiye sıkı sıkıya bağlı haklara ilişkin olduğu için bu tür davalarda vekâletnamede özel yetki bulunması gerekmektedir. Buna göre; Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 74. maddesi gereğince soybağının reddi davasını açabilmek için davacı, takip edebilmek için davalılar vekilinden özel yetkiyi içeren vekâletname istenmesi, bu süre içinde vekâletname verilmemesi halinde kararın asıllara tebliği ile, asıllar tarafından temyiz veya temyizden feragat dilekçesi verilmesi halinde dilekçe eklendikten sonra gönderilmek üzere iadesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesine İADESİNE, oy birliğiyle karar verildi. 23.12.2021 (Prş.)