muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8821, Karar No: 2023/18158, Tarih: 09.05.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/8821 E.  ,  2023/18158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

Sanık ...'a kararın tefhim edildiği, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 02.03.2016 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu anlaşılmıştır.

Sanık ... hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanunun 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararıyla;

1. Sanık ... hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrasının delaletiyle birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 51 inci maddesi uyarınca cezanın ertelenmesine, 53 üncü madde uyarınca da hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.

2. Sanık ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrasının delaletiyle birinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 8 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 51 inci maddesi uyarınca da cezanın ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ...’ın temyiz istemi, temyiz hakkını kullanmaya yönelik olup gerekçe içermemektedir.

2. Sanık ... müdafinin temyiz istemi, sanığın şikâyetçi polis memurlarının tahrikine kapıldığı, Mahkemece bu hususun değerlendirilmeden hüküm kurulduğu, kararın bozulması gerektiği talebine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ...’ın temyiz istemi, temyiz hakkını kullanmaya yönelik olup gerekçe içermemektedir.

2. Sanık ... müdafinin temyiz istemi, sanığın şikâyetçi polis memurlarının tahrikine kapıldığı, Mahkemece bu hususun değerlendirilmeden hüküm kurulduğu, kararın bozulması gerektiği talebine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay günü alkollü olan sanıkların kavga ettiklerinin ihbar edilmesi üzerine, olay yerine giden şikâyetçi polis memurlarının sanıkları tartışırken gördükleri, kimliklerinin olmadığının anlaşılması üzerine sanıkların karakola davet edildikleri, sanıkların polis aracına binmemekte direndikleri, polis aracının nezaret kısmında sanık ...’ın "Abi niye böyle alıyorsunuz, yapacak bir şey yok mu, abi yapsana GBT'mi, adamsınız da, adam diye geziyorsunuz ya, abinin Allah’ını sinkaf ederim, beni öldürün ben askerim, şikâyetçi varsa gelsin, niye götürüyon beni, niye böyle yapıyorsunuz, polis değil misiniz, paralı katilsiniz, siz ne yapıyorsunuz oğlum, lan siz beni tanıyor musunuz, size abi diyorum bakmıyorsunuz, g\*tünüz başınız bir yere vuruyor lan, bak şimdi elim kanıyor, beni inzibata vereceksiniz tamam mı, ben şimdi sizi nasıl sinkaf ediyorum, ben askerim nasıl sinkaf ediyorum, bu akşam karakolda adam bırakmıyorum, herkesi dikiyorum buraya, ben kurnazım, bir tanenizi sürgün ettim zaten, bir tane daha sürgün ederim.", sanık ...'ın ise "Abi ne varda nereye götürüyon beni, a\*\*\* koyduğumun çıkarttığı, insen ne olur, tabancanı bırak lan, bırak delikanlıysan tabancanı, rozetini bırak da gel, rozetinizi bırakın gelin delikanlıysanız, tabancanı bırak da gel, siz delikanlı mısınız, ben anlamıyorum, bu devlet bildiğin terörist, bacısını sinkaf edeyim ya, benim bin tane polisle davam var oğlum, birinin anasına sövmüşüm, birinin bacısına, bundan ceza mı yedireceksin bana..." şeklinde sözler söyledikleri iddiası ile açılan davada, Mahkemece sanık ...'ın eylemi sabit görülerek cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Müdafinin Temyizi Yönünden

Sanık müdafinin tefhim edilen karara karşı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 02.03.2016 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, sanık ... müdafinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereği, reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Sanık ...'ın Temyizi Yönünden

1. Sanığın savunması, şikâyetçilerin tutanak içeriği ile uyumlu beyanları ve tanık anlatımları birlikte değerlendirildiğinde, Mahkemenin kararında hukuka aykırılık bulunmamış ve sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

B. Sanık ...'ın Temyizi Yönünden

1. Sanığın savunması, şikâyetçilerin tutanak içeriği ile uyumlu beyanları ve tanık anlatımları birlikte değerlendirildiğinde, Mahkemenin kararında hukuka aykırılık bulunmamış ve sanığın temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

2. Sanığa yükletilen hakaret ve görevi yaptırmamak için direnme eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Sanığın görevi yaptırmamak için direnme suçunu birden fazla kişiyle birlikte gerçekleştirmesi nedeniyle, ceza tayin edilirken alt sınırdan uzaklaşılmamasının aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılmadığı,

Anlaşıldığından, sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

A. Sanık ... Müdafinin Temyizi Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteklerinin 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname'ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık ...'ın Temyizi Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12109, Karar No: 2012/13587, Tarih: 09.07.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/12109 E.  ,  2012/13587 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :678-371

Davacı, sigortalılık başlangıç tarihinin 01.11.1983 olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği biçimde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı SGK Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun geçici 7/1. maddesi hükmünde yer alan düzenleme ile genel olarak Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı karşısında, davanın yasal dayanağının 506 sayılı Kanun olduğu kabul edilmelidir.

SSK kayıtlarına göre ...’a ait işyerinden verilen 02.11.1983 işe başlama tarihli işe giriş bildirgesinde, davacının “çırak” olarak işe başladığı belirtildiği anlaşılmaktadır.

Davanın kanuni dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 3/II (B) bendine göre özel kanunda nitelikleri belirtilen çırakların, çıraklık devresi sayılan süre içinde malullük, yaşlılık, ölüm sigortalan hükümlerine tabi olamayacakları ve bu hükmün sonucu belirtilen sürelerin sözü edilen Yasa'nın 108. maddesinde de gösterilen sigortalılık başlangıcı olarak kabul edilemeyeceği hükme bağlanmıştır.

Davada tesbiti istenen dönemde yürürlükte bulunan 2089 sayılı Çırak, Kalfa ve Ustalık Yasası'nın 4. maddesinde, bu Yasaya tabi bir sanatı o sanat için düzenlenen gün ve pratik öğrenim programına göre o işyerinde öğrenmek amacıyla bir çıraklık sözleşmesi ile bir iş yeri sahibinin hizmetine giren kimseye çırak deneceği, 5. maddesinde çırak olabilmek için 18 yaşından büyük olmamak gerektiği, 16. maddesinde ise işyeri sahibi veya temsilcisinin çırak adayın çalıştırmaya başlamadan önce velisi veya yasal mümessili ile üç örnek yazılı bir çıraklık sözleşmesi yapmaya mecbur olduğu, 20. maddesinde sözleşmenin bir örneğinin mahalli Çıraklık Eğitimi Komitesine, derneğe kayıtlı ise ilgili derneğe veya odaya vermek ve sicil numarasını alarak sözleşmeye yazmak zorunda olduğu bildirilmiştir.

Somut olayda, çırak olduğu işe giriş bildirgesinde belirtilen davacının velisinin ve işverenin imzasını içeren çıraklık sözleşmesinin bulunup bulunmadığı, okul, kurum kayıtları ve işyeri dosyasından araştırılmalı, aradaki ilişkinin hizmet aktine dayanıp dayanmadığı açıkça ortaya konulması gerekir. Öncelikle bir kimseye çırak denebilmesi için o kimsenin durumunun bu özel Kanunda çıraklar hakkında yapılan tamına ve nitelendirmeye uyması gerekir. Çıraklıkta, akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma değil sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesidir.

O halde, Mahkemece; davacının çıraklık sözleşmesinin bulunup bulunmadığı, çalışmasının üretime yönelik mi yoksa bir mesleğin öğrenilmesine yönelik mi olduğu araştırılarak, sigortalılık başlangıcının tespitine ilişkin YHGK’nun 21.09.2011 günlü 2011/527 E-2011/552 K sayılı sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Kabule göre de, 506 sayılı Kanunun 60/G maddesi; malüllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları uygulanmasında 18 yaşından önce malüllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi olanların sigortalılık sürelerinin 18 yaşını doldurdukları tarihte başlamış kabul edileceği ancak bu tarihten önceki sürelerin prim ödeme gün sayısına dahil edileceği hükmünü içermekte olup, aynı Kanunun Geçici 54.maddesi kapsamında 01.04.1981 tarihinden önce malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tescili bulunmayan ve 20.02.1968 doğumlu olan davacı sigortalının; sigortalılık başlangıcı olarak 18 yaşını ikmal ettiği 20.02.1986 tarihinin esas alınması gerektiğinin karar yerinde gösterilmemiş olması da ayrıca isabetsizdir.

O halde, davalı SGK Başkanlığı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, 09.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2471, Karar No: 2023/2183, Tarih: 08.03.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/2471 E.  ,  2023/2183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

SAYISI : 2018/435 E., 2021/151 K.

DAVALILAR : 1- ...

2-... vekilleri Avukat ...

3-...

DAVA TARİHİ : 07.05.2014

HÜKÜM/KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen rücuan tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce, ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı Kurum, davalılar ... ve ... vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili asıl ve birleşen dava dilekçesi ile; iş kazası sonucu vefat eden sigortalı hak sahiplerine bağlanan gelirin 5510 sayılı Kanun'un 21 inci madde hükmü uyarınca rücuan tahsili talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesi vermemiş, aşamalarda davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 23.12.2014 tarihli ve 2014/185 Esas, 2014/525 Karar sayılı kararıyla; Mahkemece davalı ... Plastik Tarım İnş. Eml. Tur. İhr. İth. San. ve Tic. Ltd. %70 oranında, bu kusur oranının %60'ının davalı işveren ... Plastik Tarım İnş. Eml. Tur. İhr. İth. San. ve Tic. Ltd.'nin hükmü şahsına ait olduğu, %5 oranında şirket ortağı ...'in ceza davasında kusurlu olması nedeniyle , %5 oranında şirket ortağı ...'un ceza davasında kusurlu olması nedeniyle ve kazalının %30 oranında kusurlu olduğunun kabulü ile davanın kabulüne karar verilerek 26.940,53 TL gelirin tahsis ve onay tarihi olan 20.09.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacıya ödenmesine dair hüküm kurulmuştur.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar ..., ... ve davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizce " davalılar ... ve ... 'un haklarındaki ceza davasında verilen karar, hükmün açıklanmasının geri bırakılması olduğu ve mahkum oldukları gerekçesiyle kusur atfı yerinde olmamakla, anılan davalılar yönünden olayın gerçekleştiği iş kolunda iş güvenliği bakımından uzman kişilerden oluşan bilirkişi heyetinden şahsi kusurları olup olmadığı, var ise kusur oran ve aidiyet konusunda yeniden uygun bir kusur raporu alınmalı, varılacak sonuca göre karar verilmelidir.

Davalılar ... ve ...'un işveren vekilliği sıfatı araştırılmalı, işveren vekili olanların teselsül sorumluluğu öncelikle hak sahiplerinin gerçek zakar miktarlarının belirlenmesi konusunda yöntemince eklenecek hesap raporu alınmasından sonra 5510 sayılı Yasanın 21/1 kapsamında, 3. kişilerin teselsül sorumluluğu 21/4 kapsamında ve yukarıda belirtilen Daire ilkelerine uygun olarak irdelenmeli, sonucuna göre karar verilmelidir." gerekçeleri ile İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalılar ...'in %5 kusurlu, ...'un %5 kusurlu, ...'nin %60 oranında kusurlu olduğu, müteveffa ...'un ise %30 oranında kusurlu olduğu kabul ile davanın kabulüne, 26.940,53 TL gelirin tahsis ve onay tarihi olan 20.09.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacıya ödenmesine, karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum, davalılar ... ve ... vekiller temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1, Davacı Kurum vekili; gerekli eğitimlerin verilmeden sigortalının çalıştırıldığını, işveren davalıların %100 oranında kusurlu olduklarını beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalılar ... ve ... vekili: müvekkillerinin kusurunun bulunmadığını, işveren vekili bulunmadıklarını, işveren vekilliği yönünden gerekli araştırmanın yapılmadığını, bilirkişi raporunun Yargıtay’ın bozma gereklerini yerine getirmediğini, İlk Derece Mahkemesince davalılar hakkında teselsüle dayalı olarak sorumluluklarına ilişkin infaza elverişli hüküm kurulmadığını, kararın bu nedenle de müvekkillerimiz lehine bozulması gerekir şeklinde kararın bozulması talepli kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21/1 inci, 21/4 üncü, 76/4 üncü maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler, bozma sonrası alının kusur raporunun olayın oluşuna uygun olmasına göre kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz eden taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalılara yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

08.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2008/8989, Karar No: 2009/11447, Tarih: 11.06.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/8989 E.  ,  2009/11447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ                  : 13.03.2008
Yargıtay — Esas No: 2011/3004, Karar No: 2011/3802, Tarih: 31.03.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/3004 E.  ,  2011/3802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, maliki olduğu 5 parsel sayılı taşınmazın kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığından bahisle Hazinece açılan dava sonucu bedelsiz olarak tapunun iptaline karar verildiğini, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine yaptığı başvuru sonucu mülkiyet hakkının ihlal edildiğinin belirlendiğini ve tazminata hükmedilmediğini, kararın kesinleştiğini ileri sürerek, HUMK.'nun 445/11. maddesi uyarınca yargılamanın yenilenmesine, tapu kaydının iptaline ilişkin ilamın kaldırılması ile taşınmazın tekrar adına kayıt ve tescili isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Yargılamanın yenilenmesi şartları oluşmadığından talebin reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 31.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15008, Karar No: 2020/3046, Tarih: 11.03.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/15008 E.  ,  2020/3046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalılardan Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalılardan ölü ... mirasçıları ..., ... ve ... ile davalılardan ..., ... ve ...’e yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Bu nedenle adı geçen davalılara 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği sağlanarak ve yasal temyiz süresi beklenildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 11.03.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2010/947, Karar No: 2010/2439, Tarih: 23.03.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/947 E.  ,  2010/2439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle; duruşma için belli edilen gün ve saatte temyiz eden .... vekili Avukat ... geldi. Aleyhine temyiz istenilen taraftan gelen olmadı. Gelenin yüzüne karşı duruşmaya başlandı. Sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. Süresi içinde inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 101 ada 190 parsel sayılı 2.577,09 metrekare ve 101 ada 297 parsel sayılı 6.181,49 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı, yasal süresi içinde kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine ve çekişmeli taşınmazların tespit gibi tescillerine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.