muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/11780, Karar No: 2013/2109, Tarih: 21.01.2013

4857 sayılı İş Kanununun 2/6 son cümlesi uyarınca asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerden alt işverenle birlikte sorumludur.

Feshin geçersizliği ve işe iade davasında, asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunduğu takdirde, her iki işverene birlikte dava açılmasında işçi açısından yarar vardır. Muvazaa olmadığı sürece, alt işveren işçisi ile ilgili davada istemin ve verilecek kararın, feshin geçersizliği ve işe iade yönünden alt işveren, ancak feshin geçersizliğine bağlanan işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinden her iki işverenin birlikte sorumluluğu kapsamında olması gerekir.

Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla ve kendi gerçek iradelerine uymayan ve aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesi arzu etmedikleri görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Üçüncü kişileri aldatmak kastı vardır ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaanın ispatı genel ispat kurallarına tabidir. İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek istenmiş ve 4857 sayılı İş Kanununun 2/7 maddesinde bu konuda bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Bu kriterler, asıl işveren işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi sureti ile haklarının kısıtlanması veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisinin kurulması olarak belirtilmiştir.

Diğer taraftan bir alt işveren, bir asıl işverenden sözleşme ile üstlendiği mal veya hizmet üretimi için belirli bir organizasyona, uzmanlığa ve hukuksal bağımsızlığa sahip değilse, kısaca üretim ya da hizmet sunumuna ilişkin ekonomik faaliyetin bağımsız yönetimini üstlenmemişse asıl işveren alt işveren ilişkisinden çok olayda, asıl işverene işçi temini söz konusu olacaktır

Dosya içeriğine göre davacı davalı ... işyerinde ihale ile temizlik işini üstlenen şirketler işçisi olarak çalışmıştır. Davacı taraf davalı asıl işveren ile işi üstlenen taşeron şirketler arasındaki sözleşmelerin muvazaaya dayandığını iddia etmiş ve dava tarihinde kayda göre son taşeron şirketin davalı ... şirketi olduğunu belirterek, ...ve ... TEMİZLİK şirketleri hakkında dava açmıştır. Ancak yargılama sırasındaki kayda göre davacının ... TEMİZLİK şirketi tarafından 30.04.2011 tarihinde çıkışının verildiği, bu kez 01.05.2011-02.06.2011 tarihleri arasında ise bu kez dava dışı ... şirket işçisi olarak çalıştırıldığı görülmektedir.

Maddi ve hukuki bu açıklamalara göre;

Maddi ve hukuki bu açıklamalara göre;

1. İşverenler tarafından aylık sigorta prim günlerini gösteren kayıtlar kuruma takip eden aylarda gönderildiğinden ve davacı tarafta taşeron şirketlerin kayıt işverenlerini iddia edip, dava açtığı tarihte son hizmeti üstlenen şirketi bilemeyeceğinden, yanılgı içinde kabul edilmeli ve üstlenen ve iş sözleşmesini sona erdiren son ... şirketine HMK 124/4 maddesi uyarınca taraf değişikliği kabul edilerek, dava dilekçesi adı geçen işverene yöneltilmeli ve sonucuna göre karar verilmelidir. Davacı vekilinin bu yöndeki itirazı dikkate alınmadan yazılı gerekçe ile davanın husumetten reddine karar verilmesi hatalıdır.

2. Diğer taraftan mahkemece davalı ... şirketi tarafından verilen temizlik hizmetinin yardımcı iş ve alt işverene verilebileceğinin kabul edilmesi isabetlidir. Ancak davacı taraf burada genel muvazaa kriterlerine dayanmakta, asıl işverenden sözleşme ile mal veya hizmet üretimini üstlenen alt işverenlerin belirli bir organizasyona, uzmanlığa ve hukuksal bağımsızlığa sahip olmadığını, davalı ...’nun işçi temin ettiğini, işe almada ve işten çıkarmada yetkili olduğunu iddia etmektedir. Davacının bu iddiası üzerinde durulmadan, bu konuda delilleri toplanmadan, asıl-alt işveren ilişkisinin unsurlarını taşıyıp taşımadığı, muvazaaya dayanıp dayanmadığı araştırılmadan karar verilmiştir. Eksik inceleme ile sonuca gidilmesi de isabetsiz bulunmuştur.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 21.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21378, Karar No: 2013/22342, Tarih: 17.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/21378 E.  ,  2013/22342 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

vekili Av....

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; duruşma gününün taraflara tebliği için davetiyeye yapıştırılacak posta pulu bulunmadığından duruşma isteğinin reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, ücret alacağı ile ödenmeyen fazla çalışma, hafta tatili, genel tatil alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini talep istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda davacı tanıklarından Sinan, Vahdet davacının üst katta muhasebede görev yaptığını, fazla çalışıp çalışmadığı konusunda bilgisi olmadığını, tanık Ercüment de davacının değil kendi çalışma saatlerini anlatmışlardır. Davacı tanıkları davacının fazla çalışma yapıp yapmadığını bilmemektedir. Tanıkların kendi çalışma saatlerinin davacı açısından da aynı olduğu ispatlanamamıştır. Davacının normal mesai saatleri dışında çalıştığı ispatlanamadığından bu deliller ışığında fazla çalışma alacağının değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulü hatalıdır.

3-Davalı vekili, delil listesinde açıkça yemin deliline de dayanmış olup fazla çalışma, genel tatil ve yıllık izin alacakları konusunda yemin teklif hakkı kullandırılmadan karar verilmesi de isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 17.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4754, Karar No: 2018/2623, Tarih: 26.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/4754 E.  ,  2018/2623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlediği iddia olunan ... İnş. Nak. Ta. Rek. Tan. Hiz. Ot. Yed. Par. Pet. Paz. San. Tic. Ltd. Şirketinin ortağı ve sorumlu müdürü olan sanığın, 2005 yılı Ekim ayı sonlarında ortağı ile tartıştığı için işi bıraktığını savunması, sahte fatura düzenlemek suçunda suçun maddi konusunun fatura oluşu, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de, alım-satım ya da hizmet ifasının belgesi olan faturaların, Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, sanığın düzenlediği iddia olunan faturaların asılları veya onaylı örneklerinin de dosya içerisinde bulunmaması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenebilmesi bakımından;

a) Suça konu fatura asılları ya da onaylı suretlerinin duruşmaya getirtilip incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi,

b) Faturalardaki yazı ve imzaların sanığın eli ürünü olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin de dinlenerek, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulmasından sonra, toplanan tüm delillere göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a) 5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamade açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı, 213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan komisyon mütalaasına uygun olarak 19.04.2012 tarihli iddianame ile sanık hakkında, “2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçundan kamu davası açıldığı, “2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "sahte fatura düzenlemek" ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeksizin, mahkemece hüküm kurulurken gerekçesinde “sahte fatura kullanmak” ibaresine yer verilmesine rağmen hüküm kısmında "sahte fatura düzenlemek" eyleminden söz edilerek hükmün karıştırılması,

b) Suç tarihi itibariyle 213 sayılı Yasa’nın 359/b-1 maddesinde anılan eylem için öngörülen cezanın alt sınırının “18 ay hapis” cezası olduğu gözetilmeden, temel cezanın “6 ay hapis” cezası olarak eksik tayin edilmesi,

b) Suç tarihi itibariyle 213 sayılı Yasa’nın 359/b-1 maddesinde anılan eylem için öngörülen cezanın alt sınırının “18 ay hapis” cezası olduğu gözetilmeden, temel cezanın “6 ay hapis” cezası olarak eksik tayin edilmesi,

c) Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte fatura düzenleme eyleminin zincirleme suç oluşturduğunun ve sanık hakkında TCK’nın 43. maddesi hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

d) 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19599, Karar No: 2014/9455, Tarih: 29.05.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/19599 E.  ,  2014/9455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmaza el atma tarihinin (gün-ay-yıl olarak) taraflardan,

2-Fiili el atma tarihi tespit edildikten sonra, dava konusu taşınmazın fiili el alma tarihi itibariyle imar planı içinde kalıp kalmadığı, imar planı içinde ise ilk olarak imara alınış tarihi, ölçeği ve türü (nazım - uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskûn bulunup bulunmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı ile belediye sınırlan içinde bulunup bulunmadığı, beldenin gelişme yönünde olup olmadığı hususlarının ilgili belediye başkanlığından,

3-Dava konusu taşınmaz ile somut emsal alınarak incelenen Ebuishak Mahallesi 3974 ada 15 parsel sayıl taşınmazın bulundukları cadde ve sokak itibariyle belediyece belirlenen 2011 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 29.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4693, Karar No: 2018/1087, Tarih: 21.02.2018

**20. Ceza Dairesi         2017/4693 E.  ,  2018/1087 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : 3.Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama. ( Suç vasfı değişerek kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma)

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 21.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6656, Karar No: 2019/10418, Tarih: 27.06.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/6656 E.  ,  2019/10418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (suça sürüklenen çocuk ... ile sanık ...); beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, nitelikli yağma (suça sürüklenen çocuk ...); beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, özel hayatın gizliliğini ihlal (suça sürüklenen çocuk ...); kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit (sanık ...); kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit, kasten yaralama (sanık ...)

HÜKÜM : Suça sürüklenen çocuk ... ile sanık ...'in basit cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetlerine, suça sürüklenen çocuk ...'ın basit cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, nitelikli yağma suçlardan mahkumiyetine, suça sürüklenen çocuk ...'in basit cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetine, özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına; sanık ...'in kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyetine, tehdit suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, sanık ...'in kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatine, tehdit ve kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanunla getirilen düzenlemeler de gözetilerek dosya incelendi;

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal, sanık ... hakkında tehdit ve sanık ... hakkında tehdit, kasten yaralama suçlarından dolayı 5271 sayılı CMK'nın 231/5. maddesine göre verilen hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların aynı Kanunun 231/12. maddesi gereğince itirazı kabil olup temyiz yeteneğinin bulunmadığı ve itiraz merciince de bu hususta mahallinde karar verildiği anlaşıldığından, anılan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince Reddiyle, incelemenin suça sürüklenen çocuklar ... ve ... ile sanık ... haklarında basit cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan mahkumiyet; suça sürüklenen çocuk ... hakkında basit cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, nitelikli yağma suçlarından kurulan mahkumiyet; sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkumiyet ve sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen beraat hükmünün vekalet ücretiyle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanık ... müdafisinin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen beraat kararını vekalet ücreti yönünden temyizine ilişkin yapılan incelemede;

Sanık ... müdafisinin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen beraat kararını vekalet ücreti yönünden temyizine ilişkin yapılan incelemede;

Sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda tehdit ve kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi karşısında, sunulan vekalet hizmeti bölünemeyeceğinden, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, sanık ... müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... ile sanık ... haklarında basit cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında basit cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, nitelikli yağma suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 102/1, 102/3-d maddeleri gereğince belirlenen 7 yıl 6 ay hapis cezasında aynı Kanunun 62/1. maddesi ile 1/6 oranında indirim yapıldığından 6 yıl 3 ay yerine 5 yıl 15 ay hapis cezasına hükmolunması, suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... ile sanık ... haklarında uygulama yapılırken kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun cinsel amaçla işlenmesi halinin 5237 sayılı TCK'nın 109/5. maddesinde özel olarak ağırlaştırıcı neden olarak düzenlendiği düşünülmeden, anılan hususun temel cezalarının tayininde gözetildiği belirtilerek hükümler kurulması ve 5237 sayılı TCK'nın 109/3-b maddesi uyarınca arttırım yapılırken cezalarda bir kat arttırım yapılması yerine yarı oranında arttırım yapılması suretiyle cezaların eksik tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış ve sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin eleştiriler dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... ile sanık ... müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesine gelince;

Sanığın aşamalardaki istikrarlı savunması ve tüm dosya içeriği nazara alındığında sanık ...'in, diğer sanıkların işledikleri kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna azmettiren olarak iştirak ettiğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek müsnet suçtan beraati yerine delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Sanığın aşamalardaki istikrarlı savunması ve tüm dosya içeriği nazara alındığında sanık ...'in, diğer sanıkların işledikleri kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna azmettiren olarak iştirak ettiğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek müsnet suçtan beraati yerine delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1414, Karar No: 2019/2205, Tarih: 25.02.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/1414 E.  ,  2019/2205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesine göre sosyal inceleme raporu alınmadan başka bir olay için alınan sosyal inceleme raporuna dayanılarak hüküm kurulması,

2-“Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03/04/2018 tarih, 2014/851 Esas ve 2018/144 Karar sayılı kararı uyarınca aynı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15/11/2018 tarih, 2018/339 Esas ve 2018/536 Karar sayılı kararı uyarınca farklı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan, asıl mahkemesince yapılan sorgusu sırasında duruşmadan bağışık tutulma isteğinde bulunmayan sanığın Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki görüşünü bildirdiği ve hükmün açıklandığı son oturumda hazır bulundurulmayıp yokluğunda yargılama yapılarak mâhkumiyetine karar verilmesi savunma hakkının sınırlandırılması niteliğinde olduğu” şeklindeki kararları uyarınca başka suçtan Samsun Cezaevi'nde tutuklu olan ve duruşmalardan vareste tutulmaya dair bir talebi de bulunmayan suça sürüklenen çocuğun kısa kararın okunduğu oturuma getirtilmeyerek savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 196. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 25.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.