muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/33253, Karar No: 2018/15247, Tarih: 19.06.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/33253 E.  ,  2018/15247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; 1999 yılında davalı belediyede geçici işçi kadrosunda çalışmaya başladığını, 23.11.2007 tarihinde sürekli işçi kadrosuna alındığını, davacının davalı Belediyenin farklı birimlerinde görev yaptığını, fazla mesai yapmasına karşın karşılığını alamadığını, hafta tatili ve genel tatil günlerinde çalışmasına rağmen ücretlerini alamadığından beyanla temizlik yardımı, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ile fazla mesai alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; alacaklarının zamanaşıma uğradığını, davacının 23.11.2007 tarihinde kadroya alındığını, 26.09.2012 tarihinde emekli olarak davalı Belediyeden ayrıldığını, özlük dosyası incelendiğinde davacının sürekli istirahatli olduğu ,davacının sendika üyesi olduğunu, işyerinde haftalık çalışma süresinin 45 saat olduğunu, fazla çalışmanın söz konusu olmadığını, davacının Park ve Bahçeler Müdürlüğü bünyesinde çalışırken, çalışma saatleri, 08:00-12:00, 13:00-16:30 olduğunu, 1 saat ara dinlenmesi kullandığını, haftada bir gün hafta tatili iznini kullandığını, huzurevi bünyesinde çalışırken, çalışma saatlerinin 08:00-12:00, 13:00-16:30 olduğunu, bir saat ara dinlenmesi kullandığını, haftanın 6 günü bu şekilde çalıştığını, hafta da bir gün hafta tatili kullandığını, ücretini de çalışma olmaksızın aldığını, ulusal bayram günlerinde çalışmadığını, bu günlerin ücretini de aldığını, davacının ücretinin bankaya yattığını, ücret hesap pusulalarında fazla mesai, ek hafta tatili ve ek genel tatil ücreti tahakkuku ettirilmediğini,davacının ihtitazi kayıtsız imzaladığı ücret bordrolarıyla davalı ...'yi ibra ettiğini, davacıya ödenmediği iddia edilen havlu sabun yardımının ise davacının hak ettiği dönemlerde kendisine ödendiğini, TİS'in 35. maddesine göre fiilen büro dışında çalışanlara verilmesi gereken havlu-sabun yardımlarından huzurevinde çalıştığı 27.07.2009-12.09.2012 tarihleri arasında yararlanmasının mümkün olmadığını beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin Toplu İş Sözleşmesinden kaynaklanan temizlik yardımı alacağı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin Toplu İş Sözleşmesinden kaynaklanan temizlik yardımı alacağı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda davacı davalı işyerinde, 1999-2012 yılları arasında çalıştığı, 20.7.2009 tarihli görevlendirme yazısı ile 27.7.2009-12.9.2012 tarihleri arasında davalı işyerine ait huzur evinde çalıştığı anlaşılmıştır.

Davalı işyerinde uygulanmış olan 15.06.2008-14.06.2009, 15.06.2009-14.06.2010, 15.06.2010-14.06.2011, 15.06.2011-14.06.2014 tarihli ... Sendikası ile Toplu İş Sözleşmeleri imzalanmıştır. Toplu İş Sözleşmelerinde fiilen büro dışında çalışan işçilere fiilen çalışmalarına bakılmaksızın temizlik yardımı yapılacağı hükmü yer almaktadır. Belirtilen hüküm çerçevesinde mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre; davacının 2009-2012 yılları için temizlik yardımı alacakları hesaplanmıştır. Ancak dosyada mevcut olan toplu İş Sözleşmeleri incelendiğinde; 15.06.2009-14.06.2010 yılları arasında yapılan sözleşmede uyuşmazlık konusu temizlik yardımı ile ilgili hüküm içermemesine rağmen, bilirkişi değerlendirmesinde bu dönem toplu iş sözleşmesinin de günlük 5.5 TL yardım içerdiğini belitmiştir. Mahkemece 15.06.2009-14.06.2010 yıllarında uygulanan Toplu İş sözleşmesi ile ilgili oluşan bu çelişkinin giderilmesi gerekmektedir. Belirtilen sebeplerle eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine, 19/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7748, Karar No: 2017/701, Tarih: 15.02.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/7748 E.  ,  2017/701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (sanıklar), tehdit (sanık ...)

HÜKÜM : Sanıklar beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemleri reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek şikayetten vazgeçme nedeniyle kamu davalarının düşmesine, sanık ...'nın tehdit suçundan beraatine

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kayden 03.02.1997 doğumlu olup kovuşturma evresinde istinabe yoluyla beyanının alındığı 18.11.2013 günlü duruşmada onyedi yaşı içerisinde bulunan mağdurenin, vekil huzurunda verdiği ifadesinde sanıklar haklarındaki şikayetinden vazgeçtiğini belirtmesi karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin hükümleri temyize hakkı bulunmadığından, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 15.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4102, Karar No: 2010/4885, Tarih: 29.04.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/4102 E.  ,  2010/4885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 03.05.2007 gününde verilen dilekçe ile bayilik sözleşmesinden kaynaklanan hakla elatmanın önlenmesi-kal ve muarazanın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 30.04.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, bayilik sözleşmesinden kaynaklanan elatmanın önlenmesi, kal ve muarazanın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, davacı şirketin ... ada 9 parsel sayılı taşınmazı da intifa hakkı sahibi olduğunu ve bu yerde davalı ... Paz. Tur.San ve Tic. Ltd. Şti. verdiği bayilik yoluyla intifa hakkını kullandığını, bu arada müvekkilinin Aygaz A.Ş. ile yaptığı sözleşme nedeniyle bayisine otogaz satış sözleşmesi süresi sonuna kadar otogaz satışına izin verdiğini, ancak sözleşme süresinin dolduğunu, buna rağmen Aygaz A.Ş.nin ve diğer davalının otogaz tesislerini kaldırmadığını ve tabelaları da bulundurmaya devam ettiğini ileri sürerek elatmanın önlenmesine, otogaz tesisinin kal’ine ve taraflar arasında muarazanın giderilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ...Ş. kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini, otogaz satış sözleşmesi süresinin 06.06.2007 tarihinde sona ereceğini, davacının iddia ettiği gibi onay süresinin 5 yıl olmasında dahi kar payı alımına devam edildiği bu durumun dahi sözleşme ilişkisinin devam ettiğini gösterdiğini belirtmiş, ayrıca 4054 sayılı Rekabetin Korunması Hakkında Kanuna göre, davacının bir yerde sadece kendi ürünlerinin satılmasına yönelik olarak yapacağı bir sözleşmenin hükümsüz olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... Paz. Tur.San ve Tic.Ltd.Şti., davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 02.01.2001 tarihli sözleşme uyarınca davacının otogaz satışına 5 yıl süre ile onay verdiği 06.06.2000 tarihli otogaz satış sözleşmesi süresinin 7 yıl olmasının onay süresini uzatmayacağı kar payı almaya devam etmenin de örtülü kabul oluşturmayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar temyiz etmiştir.

Davacı yan, intifa hakkı sahibi oldukları taşınmazda bu hakka dayanarak elatmanın önlenmesi isteğinde bulunduğunu ileri sürmekte ise de dayanılan vakıalar doğrultusunda uyuşmazlığın temelini intifa hakkını davacı adına kullanan bayi ve bu bayi ile diğer davalı ...Ş’nin yaptığı otogaz satış sözleşmesi ve bu sözleşmeye onay veren çerçeve sözleşmede tanınan sürenin sona erdiği iddiası oluşturmaktadır.

Hükmü, davalılar temyiz etmiştir.

Davacı yan, intifa hakkı sahibi oldukları taşınmazda bu hakka dayanarak elatmanın önlenmesi isteğinde bulunduğunu ileri sürmekte ise de dayanılan vakıalar doğrultusunda uyuşmazlığın temelini intifa hakkını davacı adına kullanan bayi ve bu bayi ile diğer davalı ...Ş’nin yaptığı otogaz satış sözleşmesi ve bu sözleşmeye onay veren çerçeve sözleşmede tanınan sürenin sona erdiği iddiası oluşturmaktadır.

Dosya içeriğine göre, davacı ...nin 3334 ada 9 parsel sayılı taşınmazda intifa hakkı sahibi olduğu ve bu yerde davalı ... Paz. Tur.San ve Tic.Ltd.Şti.ye bayilik verdiği anlaşılmaktadır. Davacı şirket, ... Paz. Tur.San ve Tic.Ltd.Şti.nin de içinde bulunduğu çok sayıda bayisine bu tip tesislerde belli bir süre için otogaz satışı izni vermiştir. Bu arada davacı, davalılardan Aygaz A.Ş. ile otogaz tesisi kurulması ve satış yapılmasına onay verme anlamında bir çerçeve sözleşme imzalamıştır. Bu çerçeve sözleşme 02.01.2001 tarihli olup buna göre, bu sözleşmenin ekindeki bayi listesinde bulunan tesislerde net kardan %15 pay almak şartıyla otogaz satışına izin verilmiştir. Ekli listede yer Alan tesislerden birinin de 72. sıradaki davalılardan ... Paz. Tur.San ve Tic.Ltd.Şti. ye ait olduğu anlaşılmaktadır. Listede ... Paz. Tur.San ve Tic.Ltd.Şti. ile Aygaz A.Ş arasındaki otogaz satış sözleşmesinin başlangıç tarihi Haziran 2000 süresi de 5 yıl olarak gösterilmiştir.

Açıklanan bu somut olgulardan sonra, davacının çerçeve sözleşmedeki onay süresinin dolduğu iddiasıyla elatmanın önlenmesi ve kal isteminin yerinde olup olmadığı irdelenmelidir. Gerçekten de, çerçeve sözleşmenin ekindeki listede otogaz satış sözleşme süresi 5 yıl olarak gösterilmiş, dosya içerisinde bulunan otogaz satış sözleşmesinin 06.06.2000 başlangıç tarihli ve süresinin 7 yıl olduğu anlaşılmıştır. Çerçeve sözleşmede ise otogaz satışına onay süresi sözleşmenin 3-a maddesinde belirlenmiştir. Bu maddeye göre davacı POAŞ, sözleşme ekindeki listede belirtilen istasyonlarında Aygaz A.Ş.nin "otoaygaz" markası ile satış yapmasını Aygaz A.Ş. ile istasyon arasında imzalanmış olan otogaz satış sözleşmesi sürelerinin sona ermesine kadar izin vermiştir. Süresi sona eren sözleşmelerle ilgili olarak taraflar sona erecek ilk sözleşmenin bitim tarihinden 3 ay önce bir araya gelerek durumu değerlendireceklerdir. Dosya incelendiğinde, davacının davalı ...’a sözleşme süresi dolmadan önce 26 Şubat 2004, 05 Nisan 2004, 07 Ekim 2004 tarihlerinde bu sözleşmeyi yenilemeyi düşünmediklerini belirten yazılar gönderdiği görülmektedir. Ayrıca Beyoğlu 41. Noterliğinden gönderilen 22.03.2007 tarihli ihtarname ile davaya konu istasyondaki otogaz faaliyetlerinin durdurulması ve tesislerin kaldırılmasını ihtar ettiği anlaşılmaktadır. Son olarak da davacı 03.05.2007 tarihinde işbu davayı açmıştır.

Çerçeve sözleşme dikkate alındığında sözleşmenin süreli olduğu ve yenilenmesinin tarafların anlaşmasına bağlı bulunduğu anlaşılmaktadır. Davacı POAŞ ile davalılardan Aygaz A.Ş arasında böyle bir mutabakatın sağlanamadığı, tam aksine davacının söz konusu sözleşmeyi yenilememe konusundaki iradesini karşı tarafa bildirdiği görülmektedir. Davacı şirket, bununla birlikte ihtarlardan ve davanın açılmasından sonra da çerçeve sözleşmeye göre kendisine düşen kar payını almaya devam etmiştir. Ayrıca davalı ... AŞ'ye 29.11.2006 tarihli yazılı bildirimde bulunmuş, bu bildirimde otogaz satışı yaptığı istasyonlara kendi amblemlerinin konulmasını istemiştir.

Somut olay, bu şekilde ortaya koyduktan sonra taraflar arasındaki bayilik sözleşme ilişkisinin devam edip etmediği olgusunun saptanması gerekmektedir.

Bayilik sözleşmeleri kanunda düzenlenmemiştir. Bu nedenle bayilik sözleşmelerine ilişkin uyuşmazlıkların çözümünde Borçlar Kanununun sözleşmeye ilişkin genel hükümlerinden yararlanılmaktadır. Bilindiği gibi sözleşme “iki tarafın karşılıklı ve birbirine uygun surette rızalarını beyan etmeleridir” şeklinde tanımlanmaktadır. Borçlar Kanununun 1. maddesinde tanımını bulan sözleşmenin tamamlanabilmesi için rıza beyanı açık olabileceği gibi zımni (örtülü) de olabilir.

Taraflar arasındaki 02.01.2001 tarihli sözleşme ile davalılar arasındaki otogaz satış sözleşmesinin süresi sonuna kadar davacının intifa hakkı sahibi olduğu taşınmazda bu hakkını kullandırttığı bayisinin otogaz satışına oluru vardır. Otogaz satış sözleşmesinin 06.06.2000 tarihli ve 7 yıl süreli olduğu nazara alındığında bu sürenin 06.06.2007 tarihinde sona ereceği açıktır. Davacı 02.01.2001 tarihli sözleşmede bu sürenin 5 yıl olarak gösterildiğini ileri sürerek 06.06.2005 tarihinden sonraki süre için otogaz satışına onaylarının olmadığını ileri sürmüş ise de, dayandıkları 3-a maddesinde açıkça bayii ile Aygaz A.Ş arasındaki otogaz satış sözeşmenin süresi sonuna kadar onay verildiği hususunda taraf iradeleri birleştiğinden sürenin 06.06.2007 tarihinde sona ereceğinin kabulü gerekir.

Ancak burada davacının otogaz satış sözleşmesine 5 yıl süreyle onay verdikleri iddiasının da tartışılmasında yarar vardır. Bu süreyi 5 yıl olarak kabul ederek değerlendirme yaptığımızda;

Davacı sözleşmeye uzatılmayacağı da davalılara bildirilmiştir. Ne var ki, davalılar faaliyetlerini sona erdirilen sözleşme hükümleri çerçevesinde sürdürmeye devam ettirmişlerdir. Davacı da bu duruma 22.03.2007 tarihli ihtarına kadar ses çıkarmamıştır. Bu nedenle taraflar arasında bayilik sözleşmesinin aynı koşullarda devam ettiği savunulmaktadır.

Davacı sözleşmeye uzatılmayacağı da davalılara bildirilmiştir. Ne var ki, davalılar faaliyetlerini sona erdirilen sözleşme hükümleri çerçevesinde sürdürmeye devam ettirmişlerdir. Davacı da bu duruma 22.03.2007 tarihli ihtarına kadar ses çıkarmamıştır. Bu nedenle taraflar arasında bayilik sözleşmesinin aynı koşullarda devam ettiği savunulmaktadır.

Gerçekten de, sözleşme süre bitmesine rağmen aynı koşullarda fiilen devam ettirilmiştir. Sözleşmenin kurulmasında olduğu gibi devamında da tarafların rızasının açık ya da örtülü olabileceği kuşkusuzdur. Davacı yanın sözleşme ilişkisinin sürdürülmesine dair açık bir beyanı yoktur. Susma (olumlu ya da olumsuz) bir beyanda bulunma olarak kabul edilemez. Ancak bazı durumlarda, Borçlar Kanunu 1/2 maddesi anlamında örtülü bir irade beyanı sayılabilir. Bu örtülü beyanın karşı taraf açısından olumlu yönde bir irade beyanı kabul edilip edilmeyeceği Türk Medeni Kanununun 2. maddesi uyarınca değerlendirilerek saptanmalıdır. Ayrıca karşı tarafın susmanın kendisine örtülü bir irade beyanı olarak bağlanmasına yol açan olguları bilmesi ya da bilebilecek durumda olması gerekir.

Somut olayda taraflar tacirdir. Eylemli olarak iki yılı aşan otogaz satışına ses çıkartılmaması, kar payı almaya devam edilmesi ve 29.11.2006 tarihli bildirim ile Aygaz A.Ş’nin otogaz tesislerinde kendi amblem ve logolarını kullanmasının istenmesi olgularının karşı tarafça sözleşmenin aynı koşullarda devam ettiğinin kabulü anlamına geleceğini davacı yanın basiretli bir tacir olarak öngörmesi gerekir. Ayrıca dosya içeriğinden davacının otogaz satışı lisansı aldıktan ve kendisinin de otogaz satışı yapabilme koşullarının oluşmasından sonra tesislerin boşaltılması ihtarında bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda taraflar arasındaki sözleşme ilişkisinin davacının 22.03.2007 tarihli ihtarnemesi ile sona erdirme iradesini açıkladığı dönem itibarıyla bu tarihten sonra sona erecek otogaz satış sözleşmeleri için sonuç doğuracağı açıktır. Diğer bir anlatımla, davalılar arasında 06.06.2007 tarihinde başlayacak olan yeni kira dönemi için davacının örtülü rıza beyanının ortadan kalkmaktadır.

Yukarıda yapılan açıklamaları özetlersek, davacı ile davalı ...Ş arasında yapılan 02.01.2001 tarihli çerçeve sözleşmesinin 3/a maddesine göre otogaz satış sözleşmesinin süresi sonuna kadar verilen onayın 06.06.2007 tarihinde sona ereceği açıktır. Davacının iddia ettiği gibi süre 06.06.2005 tarihinde bitse dahi sürenin uzatıldığı hususundaki örtülü kabulü nedeniyle davalılara gönderilen 22.03.2007 tarihli ihtarnamenin 06.06.2007 tarihinden sonraki dönem için otogaz satışına verilen onayın ortadan kaldırıldığının

kabulü gerekmektedir. Bu durum bu karşısında davanın açıldığı 03.05.2007 tarihi itibariyle davalıların sözleşmeye aykırı davaranışlarından söz edilemeyeceğine göre davanın reddi gerekirken yukarıda açıklanan gerekçelerle kabulü doğru görülmediğinden karar bozulmalıdır.

kabulü gerekmektedir. Bu durum bu karşısında davanın açıldığı 03.05.2007 tarihi itibariyle davalıların sözleşmeye aykırı davaranışlarından söz edilemeyeceğine göre davanın reddi gerekirken yukarıda açıklanan gerekçelerle kabulü doğru görülmediğinden karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 29.04.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/198, Karar No: 2016/1462, Tarih: 14.03.2016

**20. Ceza Dairesi         2016/198 E.  ,  2016/1462 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Temyiz incelemesi; sanık müdafiinin yöntemine uygun davetiye tebliğine rağmen duruşmaya gelmemesi ve geçerli bir mazeret de bildirmemesi nedeniyle duruşmasız olarak yapılmıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenin dışındaki yaptırımların doğru olarak belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2- Sanığın üzerinde ele geçirilen 280 TL paranın, suçtan elde edildiğine ilişkin, şüpheden uzak ve kesin bir delil bulunmadığı gözetilmeden, iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan, CMUK’nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA; ancak bu durumun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun’un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

1- TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkarılması ve yerine “Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli iptal kararından sonra oluşan durumuna göre, sanık hakkında, TCK'nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibaresinin eklenmesi,

2- Hüküm fıkrasından 280 TL paranın müsaderesine ilişkin bölümün çıkarılması ve yerine “Adli emanetin 2015/11347 sırasında kayıtlı 280 TL paranın suçtan elde edildiğine ilişkin şüpheden uzak ve kesin bir delil bulunmadığından, sanığa iadesine” ibaresinin eklenmesi,

Suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, tutuklama koşullarında değişiklik olmaması ve tutuklu kaldığı süreye göre salıverilme taleplerinin reddine, 14.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8984, Karar No: 2024/309, Tarih: 10.01.2024

**2. Ceza Dairesi         2022/8984 E.  ,  2024/309 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/89 E., 2021/209 K.

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1.Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuklar hakkında düzenlenen sosyal inceleme raporlarına ilişkin bilirkişi ücretlerinin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye göre yargılama gideri olarak suça sürüklenen çocuklardan alınmasına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesi uyarınca hüküm fıkrasının yargılama giderlerine ilişkin bölümünden “ sosyal inceleme raporu giderine ilişkin 100,00 TL’lik bilirkişi ücreti ödenmesine ilişkin kısmın ” çıkarılmak suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2.Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suç tarihinde 15-18 yaş aralığında olan suça sürüklenen çocuğun katılanın işyerine gece vakti hırsızlık amacıyla tek başına girmesi şeklindeki eylemine uyan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'un 116/2-4, 31/3. maddelerindeki suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 5 yıl 4 aylık dava zamanaşımı süresinin 26.02.2015 olan mahkûmiyet kararı tarihi ile inceleme konusu olan 30.03.2021 hüküm tarihi arasında dolduğu dikkate alındığında, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının düşürülmesi gerektiği gözetilmeden anılan suçtan mahkûmiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle isteme aykırı olarak DÜŞÜRÜLMESİNE, 10.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verilmiştir.