muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/27545, Karar No: 2015/28780, Tarih: 15.10.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/27545 E.  ,  2015/28780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çine Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/03/2014

NUMARASI : 2009/274-2014/104

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacılar V.. A.. ve B.. A.. avukatları tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ile davalı arasındaki dava hakkında Çine Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 11.03.2014 tarihli ve 2009/274 esas ve 2014/104 sayılı kararının davalı ve davacı V.. A..' ın avukatlarınca temyizi üzerine Dairemizce 22.09.2014 günlü ve : 2014/19633 esas 2014/24710 karar sayılı ilamı ile hükmün davanın süresinde açılmadığı ilave gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiş, davacılar V.. A.. ve B.. A.. vekili kararın maddi hataya dayandığı gerekçesiyle ortadan kaldırılması isteğinde bulunmuştur.

Maddi hatanın giderilmesi isteğini içeren dilekçe ve ekleri incelendi.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 10.02.1988 tarihli ve 1987/2-520 esas, 1988/89 sayılı kararında belirtildiği üzere Yargıtay'ca temyiz incelemesinin yapıldığı sırada dosyada bulunan bir belgenin gözden kaçırılması, maddi hata sebebi olarak açıklanmıştır. Ayrıca belirtmek gerekir ki, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 04.02.1959 tarihli ve 1957/13 esas, 1959/5 karar, ve 09.05.1960 tarihli ve 1960/21 esas, 1960/9 sayılı kararlarında açıklandığı üzere Yargıtay’ca maddi hata sonucu verilen bir karara mahkemece uyulmasına karar verilmesi halinde dahi usulü kazanılmış hak oluşmaz ve Yargıtay’ın hatalı bozma kararından dönülmesi mümkündür.

Davanın; iş sözleşmesinin feshedildiği 01.04.2009 tarihinden itibaren bir aylık dava açma süresi içinde Aydın İş Mahkemesi aracılığı ile 29.04.2009 tarihinde harç yatırılarak açıldığının anlaşılmasına göre; Dairemizin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen bozma kararının maddi hataya dayanması sebebiyle ortadan kaldırılmasına karar verildi.

Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş sözleşmesinin geçerli sebep olmadan işverence feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminat ile boşta geçen süre ücret ve diğer haklarının belirlenmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Diğer davalı duruşmalara katılmamış cevap vermemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, feshin geçersizliğine, davacının yargılama sırasında vefat etmesi sebebi ile konusuz kalan işe iade, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ve diğer haklar bakımından karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı bir kısım davacılar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Diğer davalı duruşmalara katılmamış cevap vermemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, feshin geçersizliğine, davacının yargılama sırasında vefat etmesi sebebi ile konusuz kalan işe iade, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ve diğer haklar bakımından karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı bir kısım davacılar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18 ve devamı maddeleridir.

Davacının yargılama sırasında vefat ettiği dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 21. maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen dört aya kadarki boşta geçen süreye ilişkin ücret ve diğer haklar işverenin işe başlatma veya başlatmamaya bağlı bir sonuç değildir. Ölüm olgusu bir hukuki ilişkide aleyhe olarak yorumlanmamalıdır. İşçi ölmeseydi ne tür davranışına üstünlük tanınacak idiyse, öngörülen bu davranışa hukuki sonuç bağlanmalıdır. Öte yandan bir yasa yorumlanırken kanunun konuluş amacı dikkate alınmalıdır. Kanundaki işe iade hükümleri işçinin işe iadesini amaçlamıştır. Ölüm olaylarına nasıl bir sonuç bağlayacağı kanunda belirtilmediğine göre bu boşluğu doldurmak yargıcın görevidir (TMK m.l/II). Yargıç burada Kanun koyucu olarak davranmalıdır.

Davacı işe iade davasını açarken feshin geçerli bir nedene dayanmadığını iddia etmiştir. Geçersiz fesih var ise ölüm tarihine kadarki boşta geçen süre ücretine kanuni dört aylık sınırlama dikkate alınarak hükmetmelidir. Böyle bir sonuç genel olarak kanunun amacına da uygundur. Aksi halde işverenin haksız davranışı işçinin ölümü nedeniyle karşılıksız kalmaktadır.

Geçerli nedene dayanmayan feshin tespiti ile yetinilmesi, ölen işçinin mirasçıları yönünden hiçbir imkan sağlamayacaktır. Oysa konu, sosyal güvenlik haklarını da ilgilendirmektedir. Dört aya kadar ücret ve diğer haklar yönünden Sosyal Güvenlik Kurumuna pirim yatırılması ve ölen işçinin mirasçılarının buna göre sosyal güvenlik haklarından buna göre yararlanması gerekir.

Böyle olunca işçinin ölümü feshi izleyen dört ay geçtikten sonra gerçekleşmiş olmakla, ölen işçinin mirasçılarına dört aylık süre için boşta geçen süreye ait ücret ve diğer hakların ödemesi gerekir. Mahkemece davanın boşta geçen süre ücreti bakımından karar verilmesine yer olmadığına dair verilen karar hatalıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

l-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

l-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3-Davacının yargılama sırasında vefat etmesi sebebiyle konusuz kalan işe iade ve işe başlatmama tazminatı bakımından karar verilmesine yer olmadığına,

4-Kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine,

5-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 27,70 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 25,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 02,50 TL karar ve ilam harcının davalıdan tahsili ile hazineye irad kaydına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 609,00 TL yargılama giderinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 15.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1865, Karar No: 2014/4638, Tarih: 07.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/1865 E.  ,  2014/4638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve çocuğun basit cinsel istismarı (2 kez)

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçlarından mahkûmiyet (birer kez), çocuğun basit cinsel istismarı suçundan beraat (bir kez)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, mağdureler ... ve ...'nın annelerinin gayri resmî eşi olup tarafların suç tarihlerinde aynı konutta birlikte yaşadıklarının anlaşılması karşısında, mağdurelere karşı koruma ve gözetim yükümlülüğü bulunan sanık hakkında TCK.nın 103/3. maddesinin uygulanma koşulları bulunmadığı yönündeki tebliğname görüşüne iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş beraati ve sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, kısmen re'sen de temyize tâbi hükümlerin ONANMASINA, 07.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3578, Karar No: 2021/877, Tarih: 01.02.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/3578 E.  ,  2021/877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, defter ve belge gizleme

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

I-Sanık ... hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan verilen beraat kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteminin incelenmesinde:

Sanık hakkında "2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçunu işlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; suça konu ... adına düzenlenen 27/02/2009 tarihli faturanın herhangi bir vergisel işlemde kullanılmadığının tespit edilmesi karşısında, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nin 207/1. maddesinde düzenlenen özel belgede sahtecilik suçuna vücut vereceği ve Trabzon SGK İl Müdürlüğü‘ne fotokopisi ibraz edilen fatura aslının da aşamalarda ele geçirilememesi nedeniyle, yüklenen suçun unsurları itibarıyla oluşmadığı anlaşılmış; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, sonucu itibarıyla doğru olan beraat hükmünün ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında “defter ve belge gizleme“ suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık ve katılan vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesinde:

Gerekçeli karar başlığında eksik bırakılan suç tarihinin, defter ve belge gizleme suçu yönünden “16/05/2013“ olarak mahallinde eklenmesi ile uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulama yönünden Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılamanın hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen hususların gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, cezanın kanuni takdir sınırlarında uygulandığı, incelenen dosyaya göre kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış, sanık ve katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan hükmün ONANMASINA,

III-Sanık ... hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık ve katılan vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesinde:

III-Sanık ... hakkında “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık ve katılan vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesinde:

1-Sürmene Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 29/09/2015 tarihli 2014/1021 Soruşturma ve 2015/274 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında “özel belgede sahtecilik” suçundan kamu davası açılmasına karşın, Mahkemece ek savunma hakkı verilerek, mütalaa verilip verilmeyeceği de sorulmaksızın sanığın 213 sayılı VUK’nin 359/b. maddesi gereğince “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçundan mahkûmiyetine karar verilmiş ise de; suça konu ... adına düzenlenen 27/02/2009 tarihli faturanın herhangi bir vergisel işlemde kullanılmadığının tespit edilmesi karşısında, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nin 207/1. maddesinde düzenlenen “özel belgede sahtecilik” suçuna vücut vereceği ve Trabzon SGK İl Müdürlüğü‘ne fotokopisi ibraz edilen fatura aslının da aşamalarda ele geçirilememesi nedeniyle, sanığın unsurları itibarıyla oluşmayan özel belgede sahtecilik suçundan beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde sahte fatura düzenleme suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması,

2-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 01/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12258, Karar No: 2017/5072, Tarih: 05.10.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/12258 E.  ,  2017/5072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01/10/2015 tarih ve 2014/349-2015/595 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 03.10.2017 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin ...'da yerleşik ve bu ülke kanunlarına göre kurulmuş televizyon yayıncılığı sektöründe faaliyet gösteren bir şirket olduğunu, taraflar arasında müvekkiline ait "... TV" isimli televizyon kanalının davalıya ait ... platformu üzerinden yayınlanması amacıyla 01.07.2008-30.06.2012 tarihlerini kapsayan 4 yıllık 'kanal taşıma sözleşmesi' imzalandığını, sözleşme ile davalının anılan kanalda yayınlanacak programları davalıya sağlamayı ve ... TV isminin davalı tarafından kullanılmasına izin vermeyi, davalının ise yapılan programı dublajlayarak yayınlamayı ve abone sayısına göre ücret ödemeyi yüklendiğini, davalının 10.03.2010 tarihli e-posta ile ekonomik koşulları gerekçe göstererek 01.04.2010 tarihinden itibaren ... TV'nin yayından kaldırılacağını bildirdiğini, sözleşme ve hukuka aykırı istemin kabul edilmemesi üzerine bu kez de 31.03.2010 tarihli e-posta ile, sözleşme konusu kanalın lisanssız olması nedeniyle RTÜK tarafından yapılan uyarı nedeniyle 01.04.2010 tarihinden itibaren yayına devam edilmeyeceğinin belirtildiğini ve yayına son verildiğini, davalının edimlerine aykırı davranması üzerine keşide edilen 14.06.2010 tarihli ihtarname ile sözleşmedeki edimlerini yerine getirmesi ve ödenmeyen Nisan- Mayıs ayları hizmet bedeli olan 55.000 USD' nin ödenmesi, aksi halde sözleşmenin haklı nedenle feshedilerek zararın tazmini için dava açılacağının ihtar edildiğini, ihtarın tebliğine rağmen davalının tutumunda bir değişiklik olmadığını, bunun üzerine 16.07.2010 tarihli ihtarla sözleşmenin haklı nedenle feshedildiğini ve fesih nedeniyle sözleşme ile kararlaştırılan asgari bedelin ödenmesi gerektiği gibi ödenmeyen Nisan ve Mayıs ayı hizmetlerine ilişkin fatura bedellerinin de talep edildiğini, ancak davalının herhangi bir ödeme yapmadığını, davalının gönderdiği iki elektronik posta yazısı arasındaki çelişkinin dahi kötü niyetini göstermeye yeterli olduğunu, sözleşmenin kuruluşu aşamasından itibaren lisansa ilişkin hiçbir mevzuat değişikliği yapılmadığını, 21 ay süresince kanalın sorunsuz şekilde yayın yaptığını, basiretli tacir olan davalının sözleşmenin başından bu yana lisans durumunu bildiğini ve sözleşme ile yüklendiği edimleri yerine getirmesi gerektiğini ileri sürerek, ödenmemiş iki aylık fatura karşılığı 55.000 USD ile haklı nedenle fesih nedeniyle uğranılan zarar karşılığı şimdilik 100.000 USD'nin temerrüt tarihlerinden itibaren aynen veya fiili ödeme tarihindeki kur üzerinden Türk Lirası karşılığının faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taraflar arasındaki sözleşmenin feshinde kusurun davacıda olduğunu, üst kurul RTÜK'ten aldığı izinle düzenleyici ve denetleyici kurumların talimatlarına göre uydu platform işletmeciliği yapan müvekkilinin sahibi olduğu platformdan bir televizyon kanalını yayınlayabilmesi için geçerli bir uydu yayın lisansının bulunması gerektiğini, ilgili kurullarca yapılan denetimde diğer kanallarla birlikte sözleşme konusu ... TV'nin yayın lisansının istenilmesi üzerine durumun davalıya bildirildiğini, buna rağmen lisans sunulmadığını, sözleşmenin kuruluşu sırasında da müvekkilinden lisans bulunmadığı hususunun gizlenerek sözleşmeye aykırı davranıldığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, ... TV'nin Türkiye içinde yayın yapabilmesi için yayın lisansı bulunmasının zorunlu olduğu, kural olarak bu tür bir iznin kanal sahibi olan davacı tarafından alınması gerektiği, bu tür bir yükümlülüğün ancak bir sözleşme hükmü ve mülkiyet sahibine ait hak üzerinde işlem yapabilme yetkisi veren bir yetki belgesi ile davalıya yüklenebileceği, davacının davalıya bu şekilde bir vekalet verildiğini ileri sürmediği, taraflar arasındaki sözleşmede yayın lisansının alınması yükümlülüğünün açık şekilde davalıya yüklenmediği, sözleşmenin 3.1. madde başlığının davacı tarafından temin edilecek servisler olduğu, bunun yanında davalı yükümlülüklerini düzenleyen sözleşmenin 2.1. maddesinde, kanalın taşınmasının sağlanması olduğu belirtildikten sonra 2.1.1. maddesinde davalının davacı için kanal taşıyacağı, platformun alt yapısını temin edeceği, 2.1.4. maddesinde ise davacı tarafından lisanslanan kanalı taşıyamaması halinde ise önceden davacıya bildirileceğinin kabul edildiği, kanalın taşınması edimi davalıya ait olmakla birlikte burada sözü edilen taşınması gereken kanalın usulüne uygun olarak lisansı alınarak Türkiye'de yayın yapabilecek nitelikteki bir televizyon kanalı olduğu, lisansın alınmasından sonra kanalın platforma taşınması yükümlülüğünün davalıya ait olduğu, tacir olan her iki yanın lisansı bulunmadan bir televizyon kanalının Türkiye'de kurulu bir platform üzerinden yayın yapamayacağını bilmeleri gerektiği, bu hususun kamu düzenine ilişkin olduğu ve taraflar arasındaki sözleşmede davalının bu yasal yükümlülükten kaynaklanan zararlarının tazmine yönelik açık bir yükümlülük altına girmediği, esasen taraflar üzerinde serbestçe tasarruf edemeyecekleri böyle bir konu üzerinde anlaşmaya varsalar dahi sözleşmenin lisans alınmadan ifa edilemeyeceği açık olduğundan herkesin sebepsiz zenginleşme kurallarına göre aldığını iade etmesi gerektiği, bu kapsamda sözleşmenin 21 ay sürdükten sonra sona ermesinin MK'nin 2. maddesi kapsamında değerlendirilemeyeceği gibi, davacının feshinin haklı sebebe dayanmadığı gerekçesi ile davacının sözleşmenin haklı nedenle feshine dayalı tazminat istemlerinin reddine; ancak taraflar arasındaki sözleşmenin davacının 16.07.2010 tarihli feshine kadar devam ettiği ve fesih tarihinden önce davalının hizmeti almadığına ilişkin bir savunma ve delili bulunmadığı, davacı yanın verilen hizmete ilişkin fatura keşide ederek hizmetin verildiğini de kanıtladığı gerekçesi ile davacının belirlenen ödenmemiş 55.000 USD'lik hizmet bedeli alacağı yönünden davanın kabulüne, davacının 55.000 USD alacağının 14.06.2010 tarihli ihtarla verilen 7 günlük sürenin sona erme tarihi olan 24.06.2010 tarihinden itibaren 3095 sayılı Yasa'nın 4/a maddesi uyarınca kamu bankalarınca USD cinsi bir yıllık mevduata ödediği en yüksek faizi ile birlikte fiili ödeme günündeki Türk Lirası karşılığının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava, taraflar arasında akdedilen ''kanal taşıma sözleşmesi'' başlıklı sözleşmenin haklı nedenle feshi iddiasına dayalı, fesih tarihine kadar geçen döneme ilişkin fatura bedelleri ile fesih sebebiyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, alanında uzman bilirkişilerden oluşturulacak bir bilirkişi heyeti marifetiyle digital platformun çalışma esasları, sözleşmeye konu kanalın niteliği, ilgili mevzuat hükümleri gereği kanalın lisansa tabi bir kanal olup olmadığı, lisansa tabi ise lisanslama yükümlülüğünün taraflardan hangisine ait olduğu, taraflar arasındaki sözleşmenin mahiyeti ve sözleşme hükümleri çerçevesinde tarafların sorumluluklarının tespiti yapılarak oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, bu hususlar aydınlatılmadan, tarafların dosya kapsamında alınan bilirkişi raporlarına vaki itirazları karşılanmadan yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, hükmün temyiz eden taraflar yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.480,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 05/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/20939, Karar No: 2024/56, Tarih: 08.01.2024

**9. Hukuk Dairesi         2023/20939 E.  ,  2024/56 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

SAYISI : 2023/17 E., 2023/481 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bakanlık ile dava dışı alt işverenler arasında imzalanan hizmet alım sözleşmesi kapsamında alt işveren işçisi olarak davalı Bakanlığa ait işyerinde belirsiz süreli ... sözleşmesi ile çalıştığını, 696 ... Kanun Hükmünde Kararname (696 ... KHK) kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, sürekli işçi kadrosuna geçirildikten sonra ücretinin eksik ödendiğini ileri sürerek fark ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı def'inde bulunduklarını, kadroya geçiş sonrası Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan toplu ... sözleşmesi dikkate alınarak ücretin belirlendiğini, hukuka aykırı bir uygulamanın söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 08.07.2021 tarihli ve 2021/390 Esas, 2021/653 Karar ... kararı ile; davacı ile davalı İdare arasında imzalanan belirsiz süreli ... sözleşmesinin 7 nci maddesinde, davacının ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olacağına dair düzenleme olduğundan hareketle belirsiz süreli ... sözleşmesinin ve toplu ... sözleşmesinin ilgili hükümleri uyarınca yapılan hesaplama doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesinin 15.....2022 tarihli ve 2021/2944 Esas, 2022/2023 Karar ... kararı ile; taraflar arasında imzalanmış belirsiz süreli ... sözleşmesinin ve uygulanan toplu ... sözleşmesinin ilgili hükümleri dikkate alındığında, incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı