muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/647, Karar No: 2020/407, Tarih: 08.10.2020

Nitekim Ceza Genel Kurulunun 05.12.1995 tarihli ve 329-365 sayılı kararında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Yukarıdaki kararda ayrıntılı bir şekilde açıklandığı üzere; somut olayımızda kayıt maliki tarafından; aracın devrinin 2918 sayılı Kanun'un 20/d maddesi uyarınca usulünce uygun olarak yapılmamış olması nedeniyle suça konu aracın mülkiyetinin geçmediği gibi zilyetliğinin dahi geçmediği hususunda gerek öğretide, gerekse uygulamada herhangi bir duruksama bulunmamaktadır. Yargıtay Hukuk dairelerinin kararları da bu doğrultadır. Suça konu araç rentekardan sanık tarafından kiralanmıştır. Sanık kira sözleşmesinin bitiminde suça konu aracı iade etme yükümlülüğü altındadır. Kaldıki, başkası adına kayıtlı olan ve kira sözleşmesine istinaden kullanım hakkı bulunan aracı, kayıt malikinin bilgisi dışında, borcuna karşılık teminat olarak başka birisine verme yetkisi bulunmamaktadır. Sanığın suça konu aracın kendisine ait olduğuna ya da haricen satın aldığına dair hile kullanarak haksız menfaat sağlaması durumunda TCK’nın 157/1. maddesindeki suçun, diğer koşullarında oluşması hâlinde elbetteki oluşma ihtimali mevcuttur. Ancak haksız menfaat sağlarken, hile ile suça konu aracı teminat olarak katılana teslim etmesi, kira sözleşmesine istinaden almış olduğu aracı gerçek sahibine iade etme yükümlülüğünden hiçbir şekilde kurtarmaz. Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere TCK’nın 150/1. maddesindeki suçun oluşması için failin özel saikle hareket etmesi gerekmektedir. Somut olayımızda kira sözleşmesine istinaden kiralamış olduğu aracı gerçek sahibine teslim etmek kastıyla hareket eden sanık tarafından cebir ve şiddet kullanılarak alınmasından sonra gerçek sahibine teslim edildiği dosya içeriğinden net bir şekilde anlaşılmıştır.

Muhalefete konu uyuşmazlığın daha iyi anlaşılabilmesi için Ceza Kanunumuzun amacı bakımından da somut olayın irdelenmesi gerekmektedir.

Çağdaş ceza hukukunun ve bunun ifadesini oluşturan ceza kanununun amacı; hukuk devleti, kusur ve hümanizm gibi evrensel ilkelere dayalı olarak, insan onurunu, bireyin hak ve özgürlüklerini korumak, suçluyu sosyalleştirip tekrar topluma kazandırmak ve aynı zamanda bireyi ve toplumu suça karşı korumaktır.

Kanun koyucu adaletin gerçekleştirilmesi için hakkaniyet ilkesini kabul etmiştir (5237 sayılı TCK'nın 3, MK 4/BK 44.).

Adalet de hakkaniyet de ahlaka yöneliktir, ancak ikisi arasındaki düşünce farklıdır. Adalet hukuk kurallarına egemen en yüksek ahlaki düşünceyi ifade ederken, hakkaniyet somut olayın özelliklerini göz önünde tutarak adalete ulaşmak için başvurulan yollardan biridir (somut olay adaleti).

Hakkaniyet adil olmayan kuralın değil, adil olmayan sonuçların değiştirilmesi amacına hizmet eder.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 11/06/2013 gün, 2012/1337 E-2013/292 K sayılı ilamında;

Adalet de hakkaniyet de ahlaka yöneliktir, ancak ikisi arasındaki düşünce farklıdır. Adalet hukuk kurallarına egemen en yüksek ahlaki düşünceyi ifade ederken, hakkaniyet somut olayın özelliklerini göz önünde tutarak adalete ulaşmak için başvurulan yollardan biridir (somut olay adaleti).

Hakkaniyet adil olmayan kuralın değil, adil olmayan sonuçların değiştirilmesi amacına hizmet eder.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun 11/06/2013 gün, 2012/1337 E-2013/292 K sayılı ilamında;

5237 sayılı TCK’nın 'Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi' başlıklı 3. maddesinin 1. fıkrasındaki, 'Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur' biçimindeki hüküm ile de, işlenen fiil ile hükmolunan ceza ve güvenlik tedbirleri arasında 'orantı' bulunması gerektiği vurgulanmıştır.

Anayasa Mahkemesinin 12/11/2015 gün, 2015/26 E-2015/100 K sayılı kararında;

Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirlerine ilişkin kurallar, ceza hukukunun temel ilkeleri ile Anayasa'nın konuya ilişkin kurallarına aykırı olmamak kaydıyla, ülkenin sosyal, kültürel yapısı, ahlaki değerleri ve ekonomik hayatın gereksinimleri göz önüne alınarak saptanacak ceza politikasına göre belirlenir. Kanun koyucu, cezalandırma yetkisini kullanırken toplumda hangi eylemlerin suç sayılacağı, bunun hangi tür ve ölçüdeki ceza yaptırımı ile karşılanacağı, nelerin ağırlaştırıcı veya hafifletici sebep olarak kabul edilebileceği konularında takdir yetkisine sahip olmakla birlikte, bu yetkisini kullanırken suç ve ceza arasındaki adil dengenin korunmasını da dikkate almak zorundadır. Suç ve ceza arasında adalete uygun bir oranın bulunup bulunmadığının saptanmasında o suçun toplumda yarattığı etkinin, suçtan zarar görenin kişiliğinin ve ona verilen zararın azlığı veya çokluğunun da dikkate alınması gerekir.

Kanun koyucu, düzenlemeler yaparken hukuk devleti ilkesinin bir gereği olan ölçülülük ilkesiyle bağlıdır. Bu ilke ise 'elverişlilik', 'gereklilik' ve 'orantılılık' olmak üzere üç alt ilkeden oluşmaktadır. 'Elverişlilik', başvurulan önlemin ulaşılmak istenen amaç için elverişli olmasını,'gereklilik' başvurulan önlemin ulaşılmak istenen amaç bakımından gerekli olmasını ve 'orantılılık' ise başvurulan önlem ve ulaşılmak istenen amaç arasında olması gereken ölçüyü ifade etmektedir. Bir kurala uyulmaması nedeniyle kanun koyucu tarafından öngörülen yaptırım ile ulaşılmak istenen amaç arasında da 'ölçülülük ilkesi' gereğince makul bir dengenin bulunması zorunludur.

Yukarıda yargı kararları ışığında cezaların belirlenmesinde orantılılık ilkesine ne kadar önem verildiği açıkça görülmektedir. Bu kural Türk Ceza Kanunu'nun 3. maddesi ile hüküm altına alınan ve Anayasa hükümleri arasında da yer bulan 'orantılılık ilkesinin' doğal bir sonucudur. Kanuni düzenleme yapılırken orantılılık ilkesine önem veren ve sınırın herhangi bir nedenle aşılmasını Anayasa hükümleri ile önlemek isteyen kanun koyucunun, eylemin niteliğinin tayinini mahkemenin takdirine bırakırken orantılılık ilkesine kayıtsız kalması beklenemez.

Somut olayımızda kira sözleşmesi ile kiraladığı aracı sözleşmenin bitim tarihinde gerçek sahibine teslim etmek saikiyle hareket eden sanığın eyleminin hiçbir sebep yokken başkasına ait aracı cebir ve şiddet kullanarak alan failin eylemiyle eşit kabul edilmesi TCK’nın 3. maddesiyle düzenlenen orantılılık ilkesine aykırı olacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Suça konu aracın mülkiyeti yukarıdaki kararlarda açıklandığı üzere katılana geçmediği hususunda herhangi bir duraksama bulunmamaktadır. Suça konu aracın kiralandığı rentekarın yetkilisi tarafından aracın gizlice alınması durumunda hırsızlık suçunun, cebir ve şiddet kullanılarak alınması hâlinde TCK’nın 150/1. maddesinin uygulanacağı gerek uygulamada gerekse öğretide tereddütsüzce kabul edilirken, aracı kira sözleşmesinin bitiminde sahibine teslim etmek özel kastıyla hareket eden sanık hakkında TCK’nın 150/1. maddesinin uygulanamayacağının kabul edilmesinin ceza hukukunun temel ilkeleri arasında yer bulan ve anayasa hükümleri ile teminat altına alınan kanunilik ilkesi başta olmak üzere hakkaniyet ve orantılılık ilkesine aykırı olacağı açıktır. Kira sözleşmesi ile üstlendiği yükümlülüığü cebir ve şiddet kullanarak yerine getiren sanık hakkında TCK’nın 150/1. maddesi hükümlerinin uygulanması gerekirken anılan maddeye yanlış anlam verilerek sanığın eyleminin yağma suçunu oluşturduğuna ilişkin Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun görüşüne arz ve izah edilen nedenlerle iştirak edilmemiştir." düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi de; benzer düşüncelerle karşı oy kullanmışlardır.

2- TCK’nın 58. maddesinin uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığı;

5237 sayılı TCK'nın “Suçta tekerrür ve özel tehlikeli suçlular” başlıklı 58. maddesi;

“(1) Önceden işlenen suçtan dolayı verilen hüküm kesinleştikten sonra yeni bir suçun işlenmesi hâlinde, tekerrür hükümleri uygulanır. Bunun için cezanın infaz edilmiş olması gerekmez.

(2) Tekerrür hükümleri, önceden işlenen suçtan dolayı;

a) Beş yıldan fazla süreyle hapis cezasına mahkûmiyet hâlinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren beş yıl,

b) Beş yıl veya daha az süreli hapis ya da adlî para cezasına mahkûmiyet hâlinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren üç yıl,

Geçtikten sonra işlenen suçlar dolayısıyla uygulanmaz.

(2) Tekerrür hükümleri, önceden işlenen suçtan dolayı;

a) Beş yıldan fazla süreyle hapis cezasına mahkûmiyet hâlinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren beş yıl,

b) Beş yıl veya daha az süreli hapis ya da adlî para cezasına mahkûmiyet hâlinde, bu cezanın infaz edildiği tarihten itibaren üç yıl,

Geçtikten sonra işlenen suçlar dolayısıyla uygulanmaz.

(3) Tekerrür hâlinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adlî para cezası öngörülmüşse, hapis cezasına hükmolunur.

(4) Kasıtlı suçlarla taksirli suçlar ve sırf askerî suçlarla diğer suçlar arasında tekerrür hükümleri uygulanmaz. Kasten öldürme, kasten yaralama, yağma, dolandırıcılık, uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti ile parada veya kıymetli damgada sahtecilik suçları hariç olmak üzere; yabancı ülke mahkemelerinden verilen hükümler tekerrüre esas olmaz.

(5) Fiili işlediği sırada onsekiz yaşını doldurmamış olan kişilerin işlediği suçlar dolayısıyla tekerrür hükümleri uygulanmaz.

(6) Tekerrür hâlinde hükmolunan ceza, mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilir. Ayrıca, mükerrir hakkında cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanır.

(7) Mahkûmiyet kararında, hükümlü hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağı belirtilir.

(8) Mükerrirlerin mahkûm olduğu cezanın infazı ile denetimli serbestlik tedbirinin uygulanması, kanunda gösterilen şekilde yapılır.

(9) Mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin, itiyadi suçlu, suçu meslek edinen kişi veya örgüt mensubu suçlu hakkında da uygulanmasına hükmedilir.” şeklinde düzenlenmiştir.

TCK'nın 58. maddesinin 1. fıkrasında önceden işlenen suçtan dolayı verilen hükmün kesinleşmesinden sonra yeni bir suçun işlenmesi hâlinde, sanık hakkında tekerrür hükümleri uygulanacağı, tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için önceki hükmün kesinleşmesi ve ikinci suçun kesinleşmeden sonra işlenmesi yeterli olup cezanın infaz edilmiş olmasına gerek bulunmadığı belirtilmiştir. Kanun koyucu tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için önceki cezanın infaz edilmesi koşulunu aramadığı hâlde, maddenin 2. fıkrasında ise infazdan sonra belirli bir sürenin geçmesi hâlinde tekerrür hükümlerinin uygulanmayacağını hüküm altına almıştır. Buna göre, beş yıldan fazla süreyle hapis cezasına mahkûmiyet hâlinde cezanın infaz edildiği tarihten itibaren beş yıl, beş yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezasına mahkûmiyet hâlinde ise cezanın infaz tarihinden itibaren üç yıl geçmekle tekerrür hükümleri uygulanamayacaktır.

TCK’nın 58. maddesinin birinci fıkrasında düzenlendiği üzere, tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için öncelikle daha önceden verilmiş ve kesinleşmiş bir mahkûmiyet hükmü gerekmektedir. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması durumunda ise bu anlamda bir hüküm söz konusu değildir. Çünkü daha önce verilen ve açıklanması geri bırakılan karar kesinleşmiş mahkûmiyet olarak değerlendirilemez. Bu nedenle açıklanması geriye bırakılan mahkûmiyet kararının tekerrüre esas teşkil etmesi ve tekerrüre dayanak yapılması mümkün değildir (Seyithan Güneş, Hükmün Açıklanmasının Geri Bırakılması, Onikilevha, 1. Baskı, İstanbul-2018, s. 327.).

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Gökçeada (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesinin 19.10.2011 tarihli ve 2-101 sayılı kararının, tehdit suçuna ilişkin olduğu ve sanığın 5237 sayılı TCK’nın 106/1-1, 62, 50/1-a ve 52. maddeleri uyarınca 3.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve CMK’nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, açıklanması geri bırakılan kararın kesinleşmiş mahkûmiyet hükmü niteliğinde olmadığı ve tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydında bulunan diğer mahkûmiyet hükümlerinin ise tekerrüre esas nitelikte olmadığı hususları birlikte göz önünde bulundurulduğunda sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanma koşullarının oluşmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle kabulüne, Özel Dairenin onama kararının sanık ...’ın nitelikli yağma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü yönünden kaldırılmasına, sanık ... hakkındaki TCK’nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın hükümden çıkartılarak diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının;

a- Birinci uyuşmazlık konusu bakımından REDDİNE,

b- İkinci uyuşmazlık konusu bakımından değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 12.12.2018 tarihli ve 1640-7846 sayılı onama kararının sanık ... hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmü yönünden KALDIRILMASINA,

3- Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinin 24.04.2015 tarihli ve 73-150 sayılı mahkûmiyet hükmünün, sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmiş mahkûmiyet hükmü niteliğinde olmadığı ve bu nedenle tekerrüre esas alınamayacağı hususları gözetilmeksizin sanık hakkında TCK’nın 58. maddesinin uygulanmış olması isabetsizliğinden BOZULMASINA,

3- Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinin 24.04.2015 tarihli ve 73-150 sayılı mahkûmiyet hükmünün, sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmiş mahkûmiyet hükmü niteliğinde olmadığı ve bu nedenle tekerrüre esas alınamayacağı hususları gözetilmeksizin sanık hakkında TCK’nın 58. maddesinin uygulanmış olması isabetsizliğinden BOZULMASINA,

Ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu konuda, 1412 sayılı CMUK'nın 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca karar tarihi itibarıyla uygulanması gereken 322. maddesindeki yetkiye istinaden karar verilmesi mümkün bulunduğundan, Yerel Mahkemenin hüküm fıkrasındaki sanık ... hakkında TCK’nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin 6. bendin karardan çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 08.10.2020 tarihinde yapılan müzakerede birinci uyuşmazlık konusu bakımından oy çokluğuyla, ikinci uyuşmazlık konusu bakımından ise oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9295, Karar No: 2010/5024, Tarih: 29.04.2010

**4. Hukuk Dairesi         2009/9295 E.  ,  2010/5024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Şükran Türkdoğan vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve ... aleyhine 31/10/2003 gününde verilen dilekçe tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 13/04/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazına gelince; dava, tehdit niteliğindeki haksız eylem nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Doktor olarak görev yapan davacı, eşinin bayan arkadaşları ve tıp fakültesinde öğretim görevlisi olan davalıların işyerine gelerek; açmış olduğu boşanma davasında dile getirdiği üniversitede çalışan eşi ile kürsüde görev yapan bir başka kişi arasında ilişki yaşandığı iddiasını fazla dillendirmesi durumunda kendisi için kötü olacağını, işyerinin kapatılacağını, görev yerinden sürdürüleceğini, başına nereden geldiğini bilemeyeceği olaylar getireceklerini söyleyerek tehdit ettiklerini belirterek, kişilik haklarına saldırıdan dolayı davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmalarını istemiştir.

Davalılar ise, haksız yere açılan davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayın gelişim biçimi, olay günü, davalıların görevi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına her bir davalı yönünden takdir edilen 2.000,00'er TL manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı yararına her bir davalı yönünden 1.000,00'er TL manevi tazminat takdir edilmek suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle, hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 1 nolu bendinde yer alan “…2000…” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…1.000,00…” sayı dizilerinin yazılmasına; davacı tarafından yapılan yargılama giderine ilişkin 2 nolu bendinde yer alan “...42,44…”, “...42,44…” ve “...42,44…” biçimindeki sayı dizilerinin ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile “…21,22 …”, “…21,22 …” ve “…84,88 …” sayı dizilerinin yazılmasına; davalılar tarafından yapılan yargılama giderlerine ilişkin 3 nolu bendinde yer alan “...2,33…” biçimindeki sayı dizisinin silinerek yerine “…4,66 …” sayı dizisinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 6 nolu bendinin tümden silinerek yerine 6 nolu bent olarak “6-Alınması gereken 108,00 TL karar harcından, peşin alınan 81,00 TL harç indirilerek artık 27,00 TL harcın davalılardan alınarak Hazine'ye gelir yazılmasına,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; davalıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 29/04/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8740, Karar No: 2014/12606, Tarih: 18.11.2014

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2014/8740 E.  ,  2014/12606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Teminat mektubunun iadesi, menfi tespit, itirazın iptali, alacak

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı teminat mektubunun iadesi, menfi tespit, itirazın iptali, alacak davasına dair kararın temyiz incelemesi duruşmalı olarak davalı ve birleşen dosya davacısı tarafından süresi içinde istenilmekle gün tayin edilerek taraflara gönderilen davetiyelerin tebliğ edilmesi üzerine belli günde asıl davanın davacısı davacı ... vekili Av. ... ve asıl davaların ve birleşen davalısı ve birleşen diğer davaların davacısı ... vekili Av. ... geldiler. Başka gelen olmadı. Hazır bulunanların sözlü beyanları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, asıl davada davacı kiracı Bayındırbank AŞ ( Birleşik Fon Bankası ) tarafından kira sözleşmesi gereği verilen 240.000 Dolar bedelli teminat mektubunun iadesi, birleşen ... 6. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2003 / 87 Esas sayılı dosyada, kiracı ... tarafından kira sözleşmesi gereği verilen 240.000 Dolar bedelli teminat mektubunun iadesi, birleşen ve kiraya veren davalı- karşı davacı ... tarafından ... 6. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2004 / 565 Esas sayılı dosyasında açılan davada, kiralananın eski hale getirilmesi ve onarım süresi kira parasının tahsiline yönelik icra takibine yapılan itirazın iptali ve icra inkar tazminatının tahsili ve birleşen ve kiraya veren davalı- karşı davacı ... tarafından ... 9. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2006 / 246 Esas sayılı dosyasında açılan davada, yoksun kalınan kira parasının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece ... 6. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2004 / 565 Esas sayılı dosyasında görülen davanın kısmen kabulü ile 117.774.40 TL eski hale getirme bedelinin kiracılardan tahsiline, diğer davalardaki taleplerin ve fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmesi üzerine, hüküm asıl davanın davacısı Birleşik Fon Bankası vekili ve asıl ve birleşen davanın davalısı ve birleşen diğer davaların davacısı ... vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına, takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden asıl davanın davacısı-davalı ... vekilinin tüm ve asıl ve birleşen davanın davalısı, birleşen diğer davaların davacısı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı ... vekilinin Birleşen ... 6. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2004 / 565 Esas sayılı ilişkin temyiz itirazlarına gelince;