muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/7887, Karar No: 2008/8833, Tarih: 04.07.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/7887 E.  ,  2008/8833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 03.06.2005 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine bozmaya uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21.02.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar ..., ... ve ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

Davacı, maliki olduğu 104 ve 107 parsel sayılı taşınmazların yola bağlantısı bulunmadığından davalılara ait taşınmazlardan geçit hakkı kurulmasını istemiştir.

Mahkemece 104 ve 107 parsel yararına 68 ve 69 parsel sayılı taşınmazlar üzerinden kurulan geçit hakkı, Dairemizin 03.07.2006 gün ve 2006/6400-7824 sayılı kararı ile, ‘Keşif yerinde çizilerek bilirkişi raporuna eklenen krokiye göre davacıya ait 104 ve 107 parsellerin batı bitişiğini DSİ kanalı ve bu kanal üzerinde bulunan yol teşkil etmektedir. DSİ kanalı ve yol batıya doğru devamla 123 parselin hemen batısından geçen yola ulaşmaktadır. Krokide koyu mavi mürekkeple işaret edilen bu yol fen bilirkişisi ... tarafından da gözlenmiş olup, bu niteliği krokiye de yazılmıştır. Şayet, DSİ İdaresi kanal üzerinde ya da bitişiğinde tesis ettiği bu yoldan çevre parsel sahiplerini de yararlandırıyor ise davacının da bu yoldan yararlanması mümkün olacağından zorunlu geçide ihtiyacı olmadığı anlaşılacaktır. Devlet Su İşleri’nden bu konuda bilgi alınmadan davacının zorunlu geçide ihtiyacından söz edilerek istemin hüküm altına alınması doğru değildir.’ gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece bozma kararına uyulmuş, bu defa da 04.08.2007 havale tarihli bilirkişi raporunda kırmızı renkle gösterilen 69 parsel sayılı taşınmazın güney batısından geçit kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü davalı 69 parsel malikleri vekili temyiz etmiştir.

Davacı taşınmazlarının batı bitişiği DSİ tarafından kanal boyu hizmet verecek yola bitişiktir. Bozma kararı sonrasında DSİ tarafından verilen 26.07.2007 gün ve 24790 sayılı yazı yanıtında, bu yolun çevre taşınmaz sahiplerince kullanılabileceği bildirilmiştir. Dönem dönem bakımsızlık nedeni ile servis yolunun nitelik kaybına uğraması bu yolun geçit için imkansız hale geldiği anlamına gelmemektedir. Yoldan yararlanmakta olanlar bozulmuş yolda gerekli onarım çalışmalarına emekleri ile katılıp, bu yolu işler halde tutmaları mümkündür. Geçide uygun sayılan servis yolu varolmasına rağmen, bunun nitelik zayıflığından ve fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesinden söz edilerek davalılar taşınmazı üzerinden geçide karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 04.07.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9937, Karar No: 2015/1814, Tarih: 09.06.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/9937 E.  ,  2015/1814 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 24.10.2014 gün ve 2014-18251/63081 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 10.11.2014 gün ve KYB.2014/364521 sayılı ihbarnamesi ile;

Mühür bozma suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 203/1, 43, 62 ve 52. maddeleri gereğince 3.750 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair ... Asliye Ceza Mahkemesinin 31/03/2014 tarihli ve 2013/194 esas, 2014/135 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, sanığın kaçak elektrik kullandığının tespiti üzerine elektrik dağıtım ve satış yetkisine sahip ... İşletme Müdürlüğü yetkililerince sanığa ait sayacın mühürlendiği, kamu güvenine karşı işlenen suçlardan olan mühür bozma suçun oluşabilmesi için mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunmasının gerekli olduğu, elektrik dağıtım ve satış yetkisinin özel hukuk kişilerine devrine ilişkin yasal düzenlemelerde özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine dair hüküm bulunmadığı gibi kamusal faaliyetin özel hukuk kişileri eliyle ihale yoluyla yürütülmesinin bahse konu görevlileri kamu görevlisi haline getirmeyeceği, bu itibarla mühür bozma suçunun hukuka aykırılık unsuru gerçekleşmediği cihetle beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar tesisinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; suça konu mühürleme işlemlerinin, özel hukuk tüzel kişisi olan ... Elektrik Dağıtım Anonim Şirketi görevlilerince tatbik edilmiş olması karşısında, lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan bu mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurlarının oluşmayacağı anlaşılmakla; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki istem yerinde görüldüğünden, ... Asliye Ceza Mahkemesinin 31.03.2014 gün ve 2013/194 esas, 2014/135 sayılı kararının CMK'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca karar verilmesi mümkün görüldüğünden, yüklenen suç unsurları itibariyle oluşmadığından sanığın beraatine, cezanın çektirilmemesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.06.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3432, Karar No: 2008/6629, Tarih: 07.11.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/3432 E.  ,  2008/6629 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, yanlar arasında sözlü olarak yapıldığı ileri sürülen “mutfak dolabı ve mutfak tezgahı” işine ilişkin sözleşmeye dayalı olarak yapılmış olup, ödenen 2.000,00 YTL bedelin iadesi istemine ilişkindir.

Yanlar arasında “mutfak dolabı ve mutfak tezgahı” yapımı işinin davalı tarafından yüklenilmesi ve davacının da bedel olarak 2.000,00 YTL ödemesi hususunda “sözlü” sözleşme yapıldığı çekişmesizdir. Borçlar Kanununun 355. maddesi hükmü gereğince, yanlar arasındaki akdî ilişki, hukuksal niteliğince bir eser sözleşmesidir. Davacı iş sahibi; davalı ise yüklenicidir. Dava dosyası kapsamından; işin hangi tarihte davacıya teslim edildiği tespit olunamamaktadır. Ancak, yüklenici tarafından işin yapılarak davacıya teslim edilmiş olduğu da çekişmesizdir. Davacı, yapılan işin kabul edilemeyecek derecede ayıplı olduğunu ileri sürerek ödediği iş bedelinin iadesini talep etmiştir. Davalı ise, ayıp ihbarının davacı tarafından süresinde yapılmadığını savunmuştur.

Ayıp, bir malda, sözleşme ve yasa hükümlerine göre normal olarak bulunması gereken niteliklerin bulunmaması ya da bulunmaması gereken bozuklukların bulunmasıdır. Yüklenicinin, iş sahibine olan borçlarına aykırı olarak imâlini yüklendiği eserin ayıplı olması durumunda; açık ayıplardaki Borçlar Kanununun 359; gizli ayıplarda ise 362. maddeleri hükümlerine uygun olarak ihbarda bulunduğu takdirde Borçlar Kanununun 360. maddesinde kendisine tanınan hakları iş-eser sahibi kullanabilir. Eserin tesliminden sonra iş sahibi, işlerin olağan gidişine göre imkân bulur bulmaz eseri gözden geçirmek ve ayıpları varsa derhal yükleniciye bildirmek zorundadır. Bu nitelikteki “açık” ayıpların belirtilen sürede yani Borçlar Kanununun 359. maddesinde öngörülen sürede bildirilmemesi halinde; yüklenici, her türlü sorumluluktan kurtulmuş olur. Ancak, yüklenicinin kasten sakladığı bozukluklarla usulüne uygun yapılan gözden geçirmede farkedilemeyecek ayıplar yönünden ise, yüklenicinin sorumluluğu devam eder. Eğer, meydana getirilen eserin teslim alındığı sırada usulüne uygun yapılan gözden geçirme ile varolan bozukluğu görülmemiş ise, ortada gizli bir

ayıbın olduğu kabul edilir. Ayıp sonradan ortaya çıkarsa iş sahibi öğrenir öğrenmez yükleniciye derhal bildirmek zorundadır. Aksi halde eseri kabul etmiş sayılır (BK’nın 362. maddesi). Bu yasal çerçeve dahilinde somut olayın değerlendirilmesine gelince; Bilirkişi raporları kapsamından, mutfak dolabı ve mutfak tezgahının davacı tarafından kabul edilemeyecek derecede “ayıplı” olduğu anlaşılmaktadır. Belirlenen ayıpların ise “açık ayıp” niteliğinde olduğu sonucuna varılmaktadır. Buna göre, davacı iş sahibinin, Borçlar Kanununun 359. maddesi hükmünde öngörülen şekilde ve süresinde yükleniciye ayıp bildiriminde bulunduğunu her türlü yasal delillerle kanıtlaması durumunda; Borçlar Kanununun 360 ve 108. maddeleri gereğince sözleşmenin feshini ve yükleniciye ödediği iş bedelinin iadesini talep edebilir. O halde, davacı iş sahibinin süresinde ayıp ihbarında bulunduğunu kanıtlayabilmesi için yasal delillerini; davalının ise, karşı delillerini sunabilmesi için mahkemece taraflara olanak verilmelidir. Bu hususların mahkemece gözetilmemiş olması, doğru olmamıştır.

Diğer yandan; mahkemece, davanın kabulüne ve ödenen iş bedelinin iadesine karar verildiği halde, yüklenici tarafından yapılan mutfak dolabı ve tezgahının ona iadesine karar verilmemiş olması da kabul şekli bakımından doğru değildir.

Mahkemece yapılması gereken iş; az yukarıda açıklandığı üzere; davacı tarafından yasal delillerle ayıp ihbarının süresinde yapılmış olduğunun kanıtlanmış olması durumunda davanın kabulüne; ödenen iş bedelinin davalıdan tahsiline ve mutfak dolabı ve tezgahının ise yükleniciye iadesine, aksi halde ise davanın reddine karar vermekten ibaret olmalıdır.

Açıklanan nedenlerle karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 07.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21614, Karar No: 2014/18328, Tarih: 22.05.2014

**4. Ceza Dairesi         2014/21614 E.  ,  2014/18328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde mahkemece yasaya aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, şikayetçi ...'ne bu niteliği ve dolayısıyla Kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca şikayetçi ... vekilinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 22/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11706, Karar No: 2013/22995, Tarih: 19.11.2013

**6. Ceza Dairesi         2011/11706 E.  ,  2013/22995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, yakınana ait eve geceleyin girerek hırsızlık yaptığının anlaşılması karşısında, konut dokunulmazlığını bozma suçundan 5237 Sayılı TCK’nın 116/4. maddesi uyarınca, hakkında zamanaşımı içerisinde Cumhuriyet Başsavcılığınca işlem yapılması olanaklı görülmüş,

Suçun 5237 sayılı Yasanın 6/1-e maddesine göre gece sayılan zaman diliminde işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında aynı yasanın 143/1. maddesinin uygulanmaması, 5237 sayılı TCY’nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının 765 sayılı Yasanın 522/1. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliğinin bulunmadığı, “değerin azlığı”nın 5237 sayılı Yasaya özgü, ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı, yakınanın etkilenimi ve olayın vahameti de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacı dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, adli sicil kaydına göre, Balıkesir Sulh Ceza Mahkemesinin 2002/1872-729 esas ve karar sayılı ilamı ile tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, 5237 sayılı Yasanın 58/6-7. maddesi ile uygulama yapılmaması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiriler dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 19.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1363, Karar No: 2021/874, Tarih: 04.02.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/1363 E.  ,  2021/874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Çorum 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 30.11.2017 tarih ve 2016/101 E. - 2017/680 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nce verilen 10.02.2020 tarih ve 2020/36 E. - 2020/323 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının davalı firmanın 14/48 hissedarı olduğunu, davalı şirketin 1996 yılından bu yana hidrolik ve pompa elemanları üretimi sektöründe faaliyet gösterdiğini, kurulduğu tarihten itibaren davacının şirkette temsil ve imza yetkisi ile bizzat şirket işlerinin başında bulunduğunu, 20.05.2008 tarihli karar ile davacının imza ve temsil yetkisinin beş yıllığına uzatıldığını, ancak davacının şirket faaliyetleri için yurt dışında olduğu esnada 16.06.2008 tarihli kararla davacının yokluğunda ve bilgisi dışında yetkilerinin elinden alındığını, davacının bu durumu başkalarından öğrendiğini, şirketin diğer 2 ortağının kardeş olduklarını ve karar almak için yeterli sayı ve hisse çoğunluğunun ellerinde olduğunu, kötüniyetli olarak önce davacının yokluğunda yetkilerinin elinden alındığını, daha sonra şirketten ayrılma taleplerinin red edildiğini, hissesinin verilmediğini, savcılığa suç duyurusunda bulunduklarını, davacı aleyhinde hukuk davası açtıklarını, davacının öncelikle Çorum 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2008/175 Değişik İş sayılı dosyası ile şirket mallarının tespitini ve üzerlerine tedbir konulmasını, ardından da Çorum 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nde 200/318 esas sayılı dosyası ile de şirket ortaklığından ayrılması ve şirket mallarından payına düşen meblağın malen veya reeskont faiziyle nakden kendisine ödenmesi talebiyle davalar açtığını, açılmış olan bu ortaklıktan çıkma davasının derdest olduğunu, bu davaların haricinde davalı şirketin almış olduğu genel kurul kararlarının iptali için açmış oldukları davanın da Çorum 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2014/48 esas sayılı dosyasında görülmeye başlandığını ileri sürerek 02.11.2015 tarihli toplantıda alınan objektif iyi niyet kurallarına aykırı sermaya artırımı kararının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, sermaye artırımının kanunlara uygun olarak yapıldığını, şirketin ilk kuruluşunda müdür olarak ...'un tek başına yetkili olduğunu, ...'un rahatsızlığı nedeni ile belli zamanlarda şirkette bulunamayacağını düşünerek davacıyı kendisi ile beraber yetkilendirilmesini sağladığını, davacının işçi iken kendisine bedelsiz hisse verildiğini, davacının yurt dışından yapılan tahsilatları şirkete ödemediğini, bu nedenle müdürlük yetkilerinin elinden alındığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, şirketin süreklilik esasına göre çıkarılan 31.12.2014 tarihli bilançosunda özkaynaklarının (+)133.287,72 TL, davalının itirazına göre yeniden yapılan hesaplamaya göre 02.11.2015 tarihli olağanüstü genel kurul toplantı tarihi itibariyle (+) 62.968,11 TL (aktifi azaltıcı unsur birikmiş amortisman dahil) olduğu, genel kurul kararında belirtildiği gibi özkaynakların (-) olmadığı, yapılacak olan sermaye artırımında yeni sermaye tutarının özvarlığının 2/3 kaybını karşılayacak şekilde olması gerekeceği, bu duruma göre sermayenin 2/3'si 266.666,67 TL'den özkaynak toplamının 133.287,72 TL çıkarıldığında artırılabilecek sermaye tutarının 133.378,95 TL olacağı, davaya konu genel kurulda ise artırılacak sermaye tutarının 300,000.00 TL olarak belirlenmiş olmasının yani sermayenin bir anda % 75 oranında artırılmasının ortakların durumlarını ağırlaştırabileceğinin yapılan bilirkişi incelemesiyle anlaşıldığı, taraflar arasında sürmekte olan ortaklıktan çıkmaya ilişkin Çorum 1. Asliye Hukuk Mahkemesi davası değerlendirildiğinde sermaye artırım kararının şirketin öz sermayesini korumasından daha çok davacı ortağın durumunu ağırlaştırma kastıyla yapıldığı, sermaye artırımının alındığı genel kurul gündemine "şirketin geçmiş yıl ve /veya cari dönem zararları nedeniyle oluşan bilanço açığı ve sermaye kaybı ile TTK'nın 376/2. maddesine göre alınacak tedbirler ve/veya başka tedbirlerin alınması" yönünde bir madde de konulmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davalı şirketin 02.11.2015 tarihinde yapılan Olağanüstü Genel Kurul toplantısında 2. gündem maddesi ile alınan Sermaye Artırım Kararının iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili istinaf etmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince tüm dosya kapsamına göre, istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, sermaye arttırımına ilişkin olağanüstü genel kurul kararının iptali istemine ilişkindir.

Davacı vekili, 02.11.2015 tarihli olağanüstü genel kurul toplantısında sermaye arttırımına dair alınan kararın objektif iyi niyet kurallarına aykırı olduğunu ileri sürmüş, ilk derece mahkemesince yukarıda özetlendiği şekilde davanın kabulüne ve Bölge Adliye Mahkemesince de davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, sermaye arttırımına ilişkin olağanüstü genel kurul kararının iptali istemine ilişkindir.

Davacı vekili, 02.11.2015 tarihli olağanüstü genel kurul toplantısında sermaye arttırımına dair alınan kararın objektif iyi niyet kurallarına aykırı olduğunu ileri sürmüş, ilk derece mahkemesince yukarıda özetlendiği şekilde davanın kabulüne ve Bölge Adliye Mahkemesince de davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Ancak, hükme esas alınan 14.11.2017 ek bilirkişi raporunda, kök raporda bilançoda şirket özkaynaklarının (+) 133.287,72 TL olarak hesaplanmış ise de davalının itirazına göre yeniden yapılan hesaplamaya göre davaya konu toplantı tarihi itibariyle (+) 62.968,11 TL olduğu belirtilmiş, davalı vekilinin rapora karşı itirazında hesaplama tekniğine ilişkin hata olduğu ileri sürülerek bu konuda hazırlanmış 28.11.2017 tarihli uzman raporu dosyaya sunulmuş ise de, mahkemece bu rapor üzerinde durulmaksızın yazılı şekilde karar verilmiştir.

HMK’nın 293. maddesinde düzenlenen “uzman görüşü” taraf delilleri arasında sayılmış olup davalı yanın bilirkişi raporundaki hesaplama tekniğine yönelik itirazlarının dayanağını oluşturmaktadır. Bu itibarla, söz konusu itiraza ilişkin uzman görüşünün gerektiği takdirde anılan yasa maddesinde belirtilen şekilde inceleme yapılmak suretiyle değerlendirilerek davalı yanın ek rapora vaki itirazlarının karşılanması gerekirken, karar gerekçesinde bu yönde herhangi bir unsura da yer verilmemek suretiyle eksik incelemeye dayalı olarak karar verildiği anlaşılmaktadır.

Bu nedenle, mahkemece, gerek görülmesi halinde davalı itirazının dayanağını teşkil eden uzman görüşüne ilişkin raporun HMK’nın 293. maddesi çerçevesinde incelemeye tabi tutularak sonucuna göre ve gerekmesi halinde aralarında finans konusunda uzmanlığı olan bir bilirkişi barındıran yeni bir heyet oluşturularak rapor alınması, davalı vekilinin uzman görüşüyle de desteklenen bilirkişi raporlarına vaki itirazlarının karşılanarak oluşacak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde ve eksik incelemeye dayalı olarak hüküm kurulması ve Bölge Adliye Mahkemesince de kısmen farklı bir gerekçeye dayanılmak suretiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 04.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/23523, Karar No: 2020/17192, Tarih: 26.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/23523 E.  ,  2020/17192 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının üretim ustabaşısı olarak 31.12.2013 tarihine kadar çalıştığını, davacıya fazla çalışmalarının ücreti eksik ödendiğini, davalı işyerinde yapılmış olan Toplu İş Sözleşmesi'nin 19. maddesi b bendinde " Fazla çalışmalarda saat başına düşen ücret %100 zamlı ödenir. Aylık hesaplamalarda yarım saatten az çalışmalar yarım saat, yarım saatten fazla ve bir saatten az çalışmalar da bir saat olarak kabul edilir." denildiğini, aynı maddenin c bendi 3.fıkrasında ise " Fazla çalışmalarda ilk 3 saat için saat başına ücret %100 zamlı, 3 saatten sonraki çalışmalar için %150 zamlı ücret ödenir." dendiğini, ... Fazla Çalışma Prosedürünün 9.maddesinde de " Fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil günlerinde yapılan çalışmalar fazla mesai çizelgesi ile takip edilir ve ücreti kural olarak %100 zamlı ödenir.Ancak aylık ücretli personele, çalıştığı işyerinin Toplu İş Sözleşmesinde bu çalışmalar karşılığı saat ücretli personel için kabul edilmiş oranlar üzerinden hesaplanarak ödeme yapılır."dendiğini, Toplu İş Sözleşmesindeki düzenlemeye göre %100 zamlı ödenmesi gereken fazla mesai ücretlerinin buna uygun olarak hesaplanıp ödenmediğini (3 saatten fazla olan fazla çalışmalar için %150 zamlı), fazla çalışma ücreti alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, ; davacının talep konusu alacağının zamanaşımına uğradığını, davacının fazla mesai çalışması yaptığını ve fazla mesai çalışmalarına ilişkin alacaklarının müvekkili şirket tarafından ödendiğini, hiçbir işçilik alacağının kalmadığını, ayrıca davacının 01.09.2001 tarihinden bu yana üretim ustabaşısı olduğunu ve beyaz yaka statüsünde olduğunu, bu nedenle Toplu İş sözleşmesi hükümlerinden faydalanamayacağını belirterek; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının fazla çalışma alacağının bulunup bulunmadığı noktasındadır.