muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/9335, Karar No: 2014/11857, Tarih: 23.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/9335 E.  ,  2014/11857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/03/2014 tarih ve 2013/452-2014/150 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, .... Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından verilen 14.03.2007 tarih ve 3 O 459/05 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, bu kararın ve masraf tespit kararının tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu yabancı mahkeme ilamının Lahey sözleşmesi uyarınca 12.12.2011 tarihinde tebliğ edildiği, davalı tarafın bunun üzerine temyiz hakkını kullandığı, Darmstadt Eyalet Mahkemesi 30.01.2012 tarihli kararıyla davalının temyiz itirazının yabancı mahkeme ilamının posta yoluyla tebliğ edildiği ve 23.05.2007 tarihinde itiraz süresinin sona erdiği iddiasıyla reddedildiği, bu karara karşı da davalı vekili tarafından yabancı yüksek mahkeme nezdinde temyiz yoluna başvurulduğu ve aynı gerekçelerle temyiz itirazının reddedildiği, yabancı mahkeme kararının temyiz edilebilmesi için öncelikle kararın usulüne uygun olarak kesinleşmiş olması gerektiği, Türkiye ile Almanya arasında 28.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1965 tarihli Adli Yardımlaşmaya İlişkin Lahey Sözleşmesi hükümleri gereğince tebligatların diplomatik yolla yapılacağının kararlaştırıldığı, bu yolla tebliğ edilmeyen bir yabancı mahkeme ilamının kesinleşmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 23/06/2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 23/06/2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanun’un 50. maddesi, yabancı mahkemelerce hukuk davalarına ilişkin olarak verilmiş bulunan kararların, verildiği devlet kanunları uyarınca kesinleşmiş ise tenfiz kararı verilebileceğini öngörmektedir. Bu çerçevede, anılan kanun hükmünün, yabancı ilamın kesinleşmesi için, ilamın verildiği devletin kanunlarına atıf yapmakta olduğu ve şekli anlamda bir kesinleşmeyi gerekli ve yeterli bulduğu açıktır. Şu halde, o devlet ülkesinde kanun yollarından da geçerek yahut bu hak ilgilisi tarafından kullanılmaksızın şeklen kesinleşmiş olduğu karar üzerine şerh edilen yabancı ilamların, aslında o yer kanunlarına aykırı olarak kesinleştirildiğinin öne sürülebilmesinin, bu durum aynı zamanda ilgilinin savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olmakla, 5718 sayılı Kanun’un 54/ç maddesine temas eden bir mahiyette olduğu kabul edilmek gerekir. Her ne kadar, 54/ç maddesinde de “o yer kanunları” ibaresine yer verilmiş ise de, savunma hakkının evrensel bir insan hakkı meselesi olması nedeniyle, 50. ve 54. maddelerde yer verilen bu ibarelerin birbirinden farklı anlamlar içerdiği ve farklı menfaatlere yöneldiği kabul olunmalı, 50. maddedeki düzenlemenin yukarıda da söz edildiği üzere şekli anlamda bir kesinliğe delalet ettiği, 54. maddedeki düzenlemenin ise savunma hakkının ihlali niteliğinde bir hal olup olmadığına dair daha derinlikli bir incelemeyi gerektirdiği dikkate alınmalıdır. Bu halde, söz konusu hususun tenfiz mahkemesince nazara alınması ve araştırılması, 54. madde hükmünde sınırlandırıldığı üzere, ancak, aleyhine tenfiz talep edilen tarafından Türk mahkemesinde bu hususun ileri sürülmesi koşuluna bağlıdır. Bu husus ileri sürülmemiş ise, tenfiz mahkemesince nazara alınmamalıdır.

Aksi halde, 50. maddedeki düzenlemenin şekli anlamda kesinlik dışında re’sen ve savunma hakkının ihlali mahiyetinde olup olmadığı hususu mahkemece araştırılacak olursa, bu durum, Lahey Sözleşmesi’nin varlığına rağmen, kararın posta yolu ile yapılan tebligat ile Alman Kanunları mucibince kesinleştiği tespitinde bulunan Alman Temyiz Mahkemesinin kararının yok sayılması anlamına geldiği gibi aynı zamanda o yer kanununa atıf yapan 5718 sayılı Kanun’un 50. maddesinin açık hükmünün de ihlali anlamına gelir ki, bu yaklaşımın pratik sonuçları itibariyle bir paradoksa yol açtığı da görülmelidir.

Özetle söylemek gerekirse, Alman Temyiz Mahkemesi’nce kesinleştiği tespit edilen ve bu haliyle 5718 sayılı Kanun’un 50. maddesi anlamında şeklen kesinleştiği hiç kuşkusuz anlaşılan yabancı mahkeme ilamının, bu biçimde kesinleştirilmesinin ancak 5718 sayılı Kanun’un 54/ç maddesi maddesi uyarınca, evrensel bir hak niteliğindeki savunma hakkının ihlali nedeniyle tenfizinden kaçınılabileceği, bu hususun ise yetkili Türk mahkemesinde ileri sürülmüş olmakla nazara alınması gerektiği yolundaki mahkeme gerekçesi isabetli olmakla birlikte “kesinleşmeye” bağlı dava engeline ilişkin gerekçe yerinde olmadığından, bu hususa temas edilmek suretiyle, yerel mahkeme kararının gerekçesi düzeltilerek onanması görüşündeyim. Bu nedenle, Daire çoğunluğunun, kararın tüm gerekçeleriyle onanmasına ilişkin görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/4807, Karar No: 2018/4020, Tarih: 22.05.2018

**14. Hukuk Dairesi         2017/4807 E.  ,  2018/4020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 14.04.2015 tarihinde verilen dilekçeyle ... iptali ve tescil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda davanın kabulüne dair verilen 12.12.2016 tarihli hükmün ... Bölge Adliye Mahkemesince istinaf yoluyla incelenmesi davalı vekili tarafından talep edilmiştir. ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince istinaf talebinin usul ve esastan reddine dair verilen kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya ve içeriği incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, davacı ile davalı arasındaki 18.02.2009 tarihli sözleşmeyle davalıya ait 64 nolu bağımsız bölümün satışı konusunda anlaşıldığını, 161.500 TL. olan satış bedelinin ödendiğini, taşınmazın 2011 yılıda teslim alınmasına rağmen tapuda devir işlemlerinin yapılmadığını belirterek dava konusu taşınmazın davalı adına olan ... kaydının iptaliyle davacı adına tescilini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, davacının tapusunun en kısa zamanda devredileceğini, davanın konusuz kalacağını belirtmiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulü ile ... İlçesi ... Köyü ada no 2947 parsel no:50 B1 blok 9. Kat 64 nolu bağımsız bölümdeki davalı adına olan kaydın iptali ile davacı ... adına kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Davalı vekilinin istinaf talebi üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi'nce istinaf talebinin usul ve esastan reddine karar verilmiştir.

Davalı vekili temyiz talebinde bulunmuştur.

Eser sözleşmelerinin bir türü olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi, taraflara karşılıklı hak ve borçlar yüklemekte; yüklenici, finansı sağlayan arsa malikinin taşınmazı üzerine bina yapma işini üstlenmekte, arsa maliki ise inşa edilecek binadaki bir kısım bağımsız bölümlerin mülkiyetini yükleniciye devretmeyi vaat etmektedir.

Davalı vekili temyiz talebinde bulunmuştur.

Eser sözleşmelerinin bir türü olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi, taraflara karşılıklı hak ve borçlar yüklemekte; yüklenici, finansı sağlayan arsa malikinin taşınmazı üzerine bina yapma işini üstlenmekte, arsa maliki ise inşa edilecek binadaki bir kısım bağımsız bölümlerin mülkiyetini yükleniciye devretmeyi vaat etmektedir.

Arsa maliki ile yüklenici arasında düzenlenen inşat sözleşmesi gereğince yükleniciden bağımsız bölüm temlik alınmasına dayalı olarak açılan ... iptali ve tescil davaları ile ilgili olarak kanunlarımızda bir düzenleme mevcut olmadığından bu konulardaki uyuşmazlıkların çözümünde uygulanan 30.09.1988 tarihli ve 1987/2 1988/2 sayılı Yargıtay İBBGK Kararı ile “tapuda kayıtlı bir taşınmazın mülkiyetini devir borcu doğuran ve ancak yasanın öngördüğü biçim koşullarına uygun olarak yapılmadığından geçersiz bulunan sözleşmeye dayanılarak açılan bir cebri tescil davasının kural olarak kabul edilemeyeceği, bununla beraber Kat Mülkiyeti Kanununa tabi olmak üzere yapımına başlanılan taşınmazdan bağımsız bölüm satımına ilişkin geçerli bir sözleşme olmadan tarafların bağımsız bölüm satımında anlaşarak alıcının tüm borçlarını eda etmesi ve satıcının da bağımsız bölümü teslim ederek alıcının onu malik gibi kullanmasına rağmen satıcının tapuda mülkiyetin devrine yanaşmaması hallerinde; olayın özelliğine göre Medeni Kanunun 2. maddesi gözetilerek açılan tescil davasını kabul edilebileceği” benimsenmiştir.

Yüklenicinin arsa payı karşılığı inşaat yapmakta olduğu veya arsa sahibinin aynı zamanda yüklenici sıfatıyla hareket ederek (yapsatçı konumunda) inşa etmekte olduğu binalardan bağımsız bölüm satın alınması halinde Türk Borçlar Kanununun 184. maddesi gereğince üçüncü kişiye yapılacak temlikin yazılı olması yeterlidir.

Bu tür davalarda mahkemece öncelikle yüklenicinin edimini (eseri meydana getirme ve teslim borcunu) yerine getirip getirmediğinin, ardından sözleşme hükümlerindeki iskan koşulu (oturma izni) v.s. diğer borçlarını ifa edip etmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur. Bunun için de davaya konu temlik işleminin geçerli olup olmadığı, arsa maliki ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yüklenicinin borçlarının neler olduğunun sözleşme hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesi gerekmektedir.

Davacının arsa sahibi ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü yükleniciden temlik alması halinde arsa sahibini ifaya zorlayabilmesi için bazı koşulların varlığı gerekir. Türk Borçlar Kanununun 188. maddesi gereğince; “Borçlu, devri öğrendiği sırada devredene karşı sahip olduğu savunmaları, devralana karşı da ileri sürebilir.” Buna göre temliki öğrenen arsa sahibi, temlik olmasaydı önceki alacaklıya (yükleniciye) karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan davacıya) karşı da ileri sürebilir. Temlikin konusu, yüklenicinin arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından, temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden kazanmadığı hakkı üçüncü kişiye temlik etmesinin arsa sahibi bakımından bir önemi bulunmamaktadır. Diğer taraftan, yüklenici arsa sahibine karşı edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye (davacıya) temlik etmişse, üçüncü kişi (davacı) Türk Borçlar Kanununun 97. maddesi hükmünden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Yapılan bu genel açıklamalardan sonra, somut olaya gelince; davalı vekilinin 13.09.2017 tarihli ek temyiz dilekçesine ekli "muvafakatname" başlığı taşıyan 18.02.2014 tarihli belgeye göre alıcı sıfatıyla hareket eden ... davalıyla arasındaki sözleşmeden kaynaklanan tüm hak ve yükümlülüklerini dava dışı Belgin Yılmaz'a devretmiş ve davalı şirketin personeli tarafından bu muvafakat kabul edildiği anlaşılmaktadır. Anılan belge ile davacı şahsi hakkını dava açmadan devrettiğinden davacının dava ehliyeti bulunmamaktadır. Bu sebeple davanın HMK'nın 114/1-a-d maddesi gereğince usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmesi ve bölge adliye mahkemesince istinaf talebinin esastan reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeplerle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle HMK 373/1. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesi Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 22.05.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1955, Karar No: 2016/13050, Tarih: 26.09.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/1955 E.  ,  2016/13050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 26.09.2016 günü temyiz eden davacı-karşı davalı ... vekili Av. ... ve karşı taraf davalı-karşı davacı ... vekili Av. ... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı-karşı davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2- Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı-karşı davacı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50 ve 52. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK m. 174/1) ve manevi (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, hükmün temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için takdir olunan vekalet ücretinin 1350.00 TL. vekalet ücretinin Canan'dan alınıp Erol'a verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 26.09.2016 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/15907, Karar No: 2015/15100, Tarih: 22.10.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/15907 E.  ,  2015/15100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Köyü 509 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava konusu 509 parsel sayılı taşınmazın 17.02.2014 olan değerlendirme tarihi itibariyle kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olup olmadığı, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı ve özellikle yerleşim merkezlerine uzaklığı, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının belediye başkanlığından sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/307, Karar No: 2016/2932, Tarih: 29.03.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/307 E.  ,  2016/2932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik ve 2820 sayılı Siyasi Partiler Kanuna aykırılık

HÜKÜM : 1-Sanıklar ... ve ... hakkında beraat

2-Sanıklar ...., ... hakkında mahkumiyet

1-Sanıklar hakkında "özel belgede sahtecilik" ve "2820 sayılı Siyasi Partiler Kanununa aykırılık" suçlarından kurulan hükümlere ilişkin incelemede;

2820 sayılı Siyasi Partiler Kanunu'nun 20. maddesi ve adı geçen siyasi parti tüzüğünün 30. maddesine göre, delege seçimlerinin mevzuata uygun olarak yapılmasından partinin ilçe yönetim kurulunun sorumlu olduğunun anlaşılması karşısında, öncelikle anılan partinin suç tarihinde ... İlçesi yönetim kurulunun kimlerden oluştuğu ve delege seçimlerinin gözetim ve denetimi için kimlerin görevlendirildiği, özel belgede sahtecilik suçunun oluşumu için sahte özel belgenin düzenlenmesi ya da gerçek bir özel belgenin değiştirilmesinin yanı sıra, suçun tamamlanması veya oluşması için zorunlu kurucu unsur olarak da sahte özel belgenin hukuki sonuç doğuracak şekilde kullanılması gerekeceğinden, suça konu köy ve mahalle delege seçmen listesi ve seçim tutanaklarının hukuki sonuç doğuracak şekilde nerede ve ne surette, kim yada kimler tarafından kullanıldığı hususlarının araştırılarak sanıklarının sorumluluğunun ve hukuki durumlarının belirlenmesi, ayrıca...Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 19.09.2007 tarih ve 2007/1155 sayılı ekspertiz raporunda köy ve mahalle delege seçmen listelerindeki parti üyelerinden örnekleme yöntemi ile seçilen toplam 27 kişi adına atılı imzaların bu kişilere ait olmadığının belirtilmesi, ... Adli Tıp Kurumunun 09.07.2010 tarihli raporuna göre de 19.09.2007 tarih ve 2007/1155 sayılı ekspertiz raporunda belirtilen kişilerden 6 kişi ve daha önce imza incelemesi yapılmayan 10 kişi ile birlikte toplam 16 kişi yönünden yapılan incelemede bu kişiler adına atılı imzaların sanıkların eli ürünü olduğunun tespit edilememesi karşısında, 19.09.2007 tarih ve 2007/1155 sayılı ekspertiz raporunda belirtilen kişiler adına atılı imzaların sanıkların eli ürünü olup olmadığının tespitine yönelik yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılıp belgelerin aldatma kabiliyetinin olup olmadığı da mahkemece incelenip değerlendirildikten sonra sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini yerine, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- Kabul ve uygulamaya göre de,

2- Kabul ve uygulamaya göre de,

a-) Atılı suçlar nedeniyle mahkumiyetlerine karar verilen sanıklara ilişkin olarak, 5271 sayılı CMK'nun 5728 sayılı Yasa ile değişik 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için, daha önce kasıtlı bir suçtan mahkumiyetin bulunmaması, mahkemece kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak kişinin yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması ve suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi gerekmektedir. İncelenen dosyada sanıklara yüklenen " özel belgede sahtecilik ve 2820 sayılı Siyasi Partiler Kanununa aykırılık” suçları neticesinde meydana gelen somut zararın nelerden ibaret olduğu karar yerinde tartışılıp gösterilmediği gibi engel sabıkaları bulunmayan ve haklarında TCK'nun 62. maddesi uyarınca takdiri indirim uygulanıp, hükmolunan hapis cezalarının ertelenmesine karar verilen sanıkların hukuksal durumunun belirtilen yasal ölçütlere göre değerlendirilmesi yerine “ müştekilerin oluşan maddi ve manevi zararları giderilmediğinden” şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile sanıklar hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

b-) Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... müdafiinin 25.11.2010 tarihli duruşmada lehe hükümlerin uygulanması yönündeki talebine rağmen sanıklar hakkında 2820 sayılı Siyasi Partiler Kanununa aykırılık suçundan kurulan hükümlerde TCK'nun 50. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

c-) Adli emanette kayıtlı olan suça konu belgelerin akıbeti hakkında bir karar verilmemesi,

d-) Özel belgede sahtecilik suçundan hükmedilen ve haklarındaki hapis cezası ertelenen sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 3. fıkrası gereğince aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan ... ve sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 29.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3697, Karar No: 2012/4987, Tarih: 20.04.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/3697 E.  ,  2012/4987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Hükümlü hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Karşıyaka 1.Sulh Hukuk ve Kemalpaşa Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R –

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir.

Dosya kapsamından, nüfus kayıt sisteminde yerleşim yeri olarak bildirilen " 75.Yıl Cumhuriyet Mahallesi, Seyran Sokak, NO:5/2 Kemalpaşa" adresinde, hükümlü ...'ın ikamet etmediğinin 31.10.2011 tarihli Jandarma tutanağı ile belirlendiği gibi, 10.03.2010 tarihli İzmir 6.Ağır Ceza Mahkemesi ilamı ve 01.01.2012 günlü Kemalpaşa A3 Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün cevabi yazısı ile de cezaevine girmeden önceki yerleşim yerinin "1820/1.Sokak NO;12 D.8 Bostanlı, Karşıyaka/ İzmir" adresi olduğu anlaşılmıştır. Bu durumda uyuşmazlığın, Karşıyaka Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22.(1086 sayılı HUMK.’nun 25 ve 26.) maddeleri gereğince Karşıyaka Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 20.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.