muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17204, Karar No: 2014/1143, Tarih: 28.01.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/17204 E.  ,  2014/1143 K.**

* ASIL-ALT İŞVEREN İLİŞKİSİNİN MUVAZAALI OLMASI

* İLAVE TEDİYE ALACAĞI

* İŞ KANUNU (4857) Madde 2

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili davacının davalıya ait hastanede çalışırken iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, davacının temizlik işçisi olmasına rağmen davalı bakanlığın asıl işi olan hasta bakıcılık işinde de çalıştırıldığını, bu nedenle davalı ile dava dışı alt işverenler arasında yapılan hizmet alım sözleşmesinin muvazaalı olduğunu, ayrıca fazla mesai yaptığını, milli bayram ve genel tatil günleri ile hafta tatillerinde çalıştığını, yıllık izinlerini kulanmadığını iddia ederek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili davalının asıl işveren olmayıp ihale makamı olduğunu, husumet yöneltilemeyeceğini, davacının iddialarının yerinde olmadığını, ayrıca alacaklarının zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davacının kıdem tazminatına mahsuben hesabına yatırılan parayı iade etmemesi nedeni ile iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiği, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, ayrıca bilirkişi raporunda hesap edilen alacaklarının bulunduğu, davalının üst işveren olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı bakanlık ile davacının kayden işçisi olduğu dava dışı şirketler arasındaki ilişkinin muvazaalı olup olmadığı ihtilaflıdır.

Mahkemece davacının kıdem tazminatına mahsuben hesabına yatırılan parayı iade etmemesi nedeni ile iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiği, kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, ayrıca bilirkişi raporunda hesap edilen alacaklarının bulunduğu, davalının üst işveren olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı bakanlık ile davacının kayden işçisi olduğu dava dışı şirketler arasındaki ilişkinin muvazaalı olup olmadığı ihtilaflıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 2. maddesinin altıncı fıkrasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi; “bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişki” olarak tanımlanmış; aynı maddenin yedinci fıkrasında “Asıl işverenin işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle hakları kısıtlanamaz veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisi kurulamaz. Aksi halde ve genel olarak asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı işleme dayandığı kabul edilerek alt işverenin işçileri başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem görürler. İşletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler dışında asıl iş bölünerek alt işverenlere verilemez” kuralına yer verilmiştir.

Asıl işveren-alt işveren ilişkisinin geçerli olarak kurulabilmesi için iki işverenin bulunması, mal veya hizmet üretimine ilişkin bir işin varlığı ve asıl işin bölünerek alt işverene verilmesi halinde “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektirme” unsurunun gerçekleşmiş olması gerekir. Bundan başka asıl işverenin işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle haklarının kısıtlanması veya daha önce asıl işveren tarafından o iş yerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisi kurulması gibi muvazaa kriterlerinin bulunmaması icap eder. Aksi halde alt işveren işçisi başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem görecektir.

Somut olayda davacı vekili davacının davalı S.. B..'na bağlı hastanede temizlik ihalesi kapsamında işe alınmasına rağmen bakanlığın ve hastanenin asıl işlerinden olan hasta bakıcılık işinde de çalıştırıldığını, bu nedenle asıl-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğunu, davacının baştan beri bakanlığın işçisi sayılması gerektiğini iddia ederek ilave tediye talep etmiştir.

Davacı tanıkları davacı ile aynı yerde çalışan aynı işi yapan kişiler olup davacının temizlik işleri yaptığını ancak vardiyasının belirli bir bölümünde hastanın temizliği, ameliyata hazırlanması gibi hastabakıcının yaptığı işi de yaptığını beyan etmişlerdir.

Davacı tanıkları davacı ile aynı yerde çalışan aynı işi yapan kişiler olup davacının temizlik işleri yaptığını ancak vardiyasının belirli bir bölümünde hastanın temizliği, ameliyata hazırlanması gibi hastabakıcının yaptığı işi de yaptığını beyan etmişlerdir.

Dosya içinde bulunan hizmet alım sözleşmeleri temizlik işine ilişkin olup mahkemenin tanık anlatımlarını, hizmet alım sözleşmeleri ve diğer deliller ile birlikte değerlendirerek davalı ile dava dışı şirketler arasındaki asıl-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olup olmadığını dolayısıyla davacı işçinin ilave tediyeye hak kazanıp kazanmadığını tespit etmesi gerekirken, bu hususlar üzerinde durmadan davalı bakanlığın üst işveren olduğunu belirterek ilave tediye alacağı talebinin reddi hatalıdır.

O halde davacı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 28.01.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8877, Karar No: 2012/25432, Tarih: 13.11.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/8877 E.  ,  2012/25432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı gerçek kişilerin diğer davalı şirketin ortakları olduğunu, şirket ortaklarının dava dışı eşi vasıtasıyla kendisinden borç para istediklerini, kendisininde davalı şirketin banka hesabına 15030 TL havale ettiğini, ancak paranın kendisine geri ödenmediğini, paradan tüm davalıların sorumlu olduğunu ileri sürerek 15030 TL'nın davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalı gerçek kişiler, kendilerinin sorumlu olmadığını savunarak davanın reddini dilemişler, davalı şirket ise davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, şirket ortakları hakkındaki davada ortakların şirket borçlarından şahsi sorumlulukları olmayacağından ve husumet yöneltilemeyeceğinden ve ayrıca 1 yıllık zamanaşımı süresi dolduğundan, davalı şirket yönünden ise paranın şirkete borç olarak verildiğinin ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı eldeki davada, davalı şirketin banka hesabına borç olarak gönderdiği paradan diğer davalı şirket ortaklarınında sorumlu olduğunu ileri sürmüş bulunmaktadır

Mahkemece,davalı şirket ortaklarına husumet yöneltilemeyeceği gibi bu davalılar yönünden zamanaşımı süresininde dolduğu gerekçesiyle ortaklar hakkındaki dava reddedilmiştir. Hemen belirtmek gerekirki, davada husumet hususu mahkemece res'en gözetilmesine rağmen zamanaşımı defi'nin res'en gözetilmesi olanaklı olmadığı gibi husumet ve zamanaşımı hukuki olgularının sonuçlarıda birbirinden farklıdır. Bu itibarla davada husumet yokluğu var ise başkaca bir sebebe dayanılmaksızın davanın sadece husumet yokluğundan reddine karar verilmesi gerekir. Bir başka anlatımla, husumet yokluğu halinde başkaca bir red sebebine dayanılması olanaklı değildir. Dava konusu olayda ise, mahkemece, davalı şirket ortakları hakkındaki dava hem husumet yokluğundan ve hemde zamanaşımı nedeniyle reddedilmiş olup, bu durum ise yukarıda açıklanan nedenlerle usul ve yasaya aykırıdır. Mahkemece, değinilen bu yön gözetilerek davalı şirket ortakları hakkındaki davanın husumet yokluğu halinde öncelikle bu nedenle reddine karar verilmesi gerekirken ayrıca zamanaşımı nedeniyle de reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

3-Mahkemece, davacının yemin deliline dayanmadığıda gerekçe gösterilerek şirket hakkındaki davanında reddine karar verilmiş bulunmaktadır. Oysaki davacı, davalı ...'in cevap dilekçesine cevap verdiği 5.9.2011 tarihli dilekçede deliller kısmında "her türlü delil" demek suretiyle yemin delilinede dayanmış olup, davalı şirket tarafından buna karşı konulmamıştır. Bu itibarla davacının davalı şirket yönünden yemin delilinede dayandığının kabulü zorunludur. Hal böyle olunca davacıya iddiasını ispat zımnında davalı şirkete yemin yöneltme hakkı olduğu hatırlatılarak hasıl olacak sonuca uygun karar verilmesi gerekir. Mahkemenin, değinilen bu yönü gözardı ederek yazılı şekilde karar vermiş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle; davacının diğer temyiz itirazlarının reddine 2 ve 3 numaralı bentler uyarınca temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 13.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7796, Karar No: 2016/8789, Tarih: 30.05.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/7796 E.  ,  2016/8789 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :ş Mahkemesi

Dava, 01.03.1982 tarihinin sigortalılık başlangıç tarihi olarak tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün davacı ve davalı Kurum tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

18.12.1968 doğumlu olan davacının, sigorta başlangıcının tespiti istemiyle açmış olduğu davada mahkemece, davacının davalı işyerinde çırak olarak çalıştığı ve 506 sayılı yasanın ilgili maddelerine göre çırakların çıraklık devresi sayılan süre içerisinde malullük, yaşlılık, ölüm sigortaları hükmüne tabi olamayacakları ve bu hükmün sonucu belirtilen sürelerin 506 sayılı Yasanın 108. maddesinde gösterilen sigortalılık başlangıç süresinden kabul edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar vermiştir.

1-Uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükte bulunan 2089 sayılı Çırak Kalfa ve Ustalık Yasası'nın 4. maddesinde, bu Kanuna tabi bir sanatı o sanat için düzenlenen tarih ve pratik öğrenim programına göre o işyerinde öğrenmek amacıyla bir çıraklık sözleşmesi ile, bir işyeri sahibinin hizmetine giren kimseye çırak deneceği; 16. maddesinde ise, işyeri sahibi veya temsilcisinin çırak adayını çalıştırmaya başlamadan önce velisi veya kanuni mümessili ile üç örnek yazılı bir çıraklık sözleşmesi yapmaya mecbur olduğu; 20. maddesinde, sözleşmenin bir örneğinin Mahalli Çıraklık Eğitim Komitesi'ne, derneğe kayıtlı ise, ilgili derneğe veya odaya vermek ve sicil numarasını alarak sözleşmeye yazmak zorunda olduğu bildirilmiştir. Diğer taraftan bir kişiye çırak denilebilmesi için, o kimsenin durumunun bu özel kanunda çıraklar hakkında yapılan tarife ve nitelendirmeye uyması gerekir. Yani, taraflar arasındaki ilişkinin

./..

niteliği belirlenirken, başka bir ifade ile, davacının belirtilen tarihte çırak olup-olmadığına karar verilirken, çalışma ilişkisine bakılarak karar verilmelidir.

Kişi işyerinde üretimle ilgili çalışmalara fiilen katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir.

Dosyadaki kayıt ve belgelere göre; davacının 01.03.1982 işe başlama tarihli işe giriş bildirgesinde çırak olarak çalıştığına dair bir açıklama olmadığı gibi, taraflar arasında yapılmış çıraklık sözleşmesine ilişkin, yazılı bir belge de ibraz edilmemiştir

Somut olayda, “çıraklık sözleşmesinin” varlığı araştırılmadığı gibi, beyanlarına başvurulan tanık anlatımlarından, davacının çalışmalarının, meslek ve sanat eğitimine veya üretime yönelik olup olmadığı konusunda bir kanaate ulaşılamamaktadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelere göre; davacının 01.03.1982 işe başlama tarihli işe giriş bildirgesinde çırak olarak çalıştığına dair bir açıklama olmadığı gibi, taraflar arasında yapılmış çıraklık sözleşmesine ilişkin, yazılı bir belge de ibraz edilmemiştir

Somut olayda, “çıraklık sözleşmesinin” varlığı araştırılmadığı gibi, beyanlarına başvurulan tanık anlatımlarından, davacının çalışmalarının, meslek ve sanat eğitimine veya üretime yönelik olup olmadığı konusunda bir kanaate ulaşılamamaktadır.

Mahkemece; taraflar arasında yapılmış bir çıraklık sözleşmesinin varlığı usulünce araştırılmalı; çıraklık sözleşmesinin bulunduğunun anlaşılması durumunda, davacının çalışmalarının, bir mesleğin öğrenilmesine yönelik olup olmadığı ve fiilen davacının üretime yönelik çalışıp çalışmadığı hususu çalışma ilişkisini bilebilecek tanık anlatımlarına başvurulmalı; varsa ibraz edilecek sair bilgi ve belgeler incelenip değerlendirilmeli ve çalışma olgusu ve niteliği şüpheye yer vermeyecek şekilde belirlenip, sonucuna göre karar verilmelidir.

2-6552 sayılı Kanunun 11.09.2014 günü yürürlüğe giren 64. maddesiyle 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 7. maddesine eklenen 4. fıkrasında yer verilen, hizmet akdine tabi çalışmaları nedeniyle zorunlu sigortalılık sürelerinin tespiti talebi ile işveren aleyhine açılan davalarda, davanın Kuruma resen ihbar edileceği, ihbar üzerine davaya davalı yanında feri müdahil olarak katılan Kurumun, yanında katıldığı taraf başvurmasa dahi kanun yoluna başvurabileceği hükmünün; işverence yasal süresinde verilmekle zorunlu sigortalılık tescilinin dayanağını oluşturan bildirgede işe giriş günü olarak yazılı tarihin kabul edilmemesi yönündeki Kurum işleminin iptali ile anılan bir günlük çalışma süresinin geçerliliğinin tespiti niteliğinde olan, dolayısıyla zorunlu sigortalı hizmetlerinin tespiti mahiyetinde olmayan eldeki davada uygulama yeri olmadığı gözetilmeksizin, yanılgılı değerlendirme ile karar başlığında davalı Kurumun fer'i müdahil olarak gösterilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı ve davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 30.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5673, Karar No: 2014/10779, Tarih: 15.05.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/5673 E.  ,  2014/10779 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 05.12.2013

No : 2010/867-2013/747

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalı taraflar avukatlarınca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalı işverene ait otel işyeri yönünden 22.02.2010 – 07.09.2010 tarihleri arasında ayda 5’er gün üzerinden davalı Kuruma sigortalılık bildirimleri yapılan davacının istemi, 18.08.2009 – 01.09.2010 döneminde hizmet akdine tabi resepsiyon görevlisi olarak her ay tam gün üzerinden eksiksiz gerçekleşen ve bildirilmeyen çalışma sürelerinin tespitine ilişkindir.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 86/9. maddesi olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

İnceleme konusu davada mahkemece yapılan yargılamada aylık prim ve hizmet belgeleri getirtilmediği gibi, dinlenen dört tanıktan ikisinin dava konusu çalışma iddiasını doğrulamadığı, anlatımı hükme dayanak kılınan tanığın ise hizmet cetveline göre 18.08.2010 günü işe girdiği, şu durumda elde edilen kanıtların hüküm kurmaya elverişsiz olduğu belirgindir. Bu bakımdan, uyuşmazlık konusu dönemi içerir aylık prim ve hizmet belgeleri getirtilerek bildirimleri yapılan sigortalıların bilgi ve görgülerine başvurulmalı, tüm aramalara karşın sigortalılara ulaşılamadığı takdirde aynı çevrede faaliyet yürüten işverenler ve çalışanlar yöntemince saptanarak dinlenilmeli, belirdiği takdirde tanık anlatımları arasındaki çelişkiler giderilmeli, otelde kaç tane resepsiyon görevlisi olduğu belirlenip iddia bu kapsamda irdelenmeli, toplanan tüm kanıtlar değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davalı B..C.. P.. A.. T..İnşaat Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti.’ne geri verilmesine, 15.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1612, Karar No: 2009/5546, Tarih: 14.04.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/1612 E.  ,  2009/5546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin manevi tazminata yönelik yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan manevi tazminata yönelik hükmün ONANMASINA,

2-Tarafların maddi tazminata yönelik temyizlerine gelince: Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere, temyizin kapsamı ve temyiz nedenlerine göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava 12.08.2004 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu % 39,00 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının maddi zararı sigorta tahsisleri peşin sermaye değeri ile karşılandığından maddi tazminat isteminin reddine, manevi tazminat isteminin ise kısmen kabulüne karar verilmiş ve bu karar taraf avukatlarınca süresinde temyiz edilmiştir.

Dava nitelikçe SGK tarafından karşılanmayan zararın giderilmesine yöneliktir. Mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açmamak için, sigortalının hesaplanan zararından, iş kazası nedeniyle SGK tarafından bağlanan gelirin tüm peşin sermaye değerinin indirilmesi suretiyle tazminatın belirleneceği dairemizin ve giderek Yargıtay’ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.

Dava nitelikçe SGK tarafından karşılanmayan zararın giderilmesine yöneliktir. Mükerrer ödemeye ve sebepsiz zenginleşmeye yol açmamak için, sigortalının hesaplanan zararından, iş kazası nedeniyle SGK tarafından bağlanan gelirin tüm peşin sermaye değerinin indirilmesi suretiyle tazminatın belirleneceği dairemizin ve giderek Yargıtay’ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.

Somut olayda, 23.01.2007 tarihindeki ödeme dönemine kadar geçerli olan tüm peşin sermaye değerinin bildirilmesine ilişkin SGK’ nun 23.08.2006 tarihli yazıları esas alınarak ve bu yazılarında bildirilen tüm peşin sermaye değeri indirilmek suretiyle davacının maddi zararının bulunmadığı sonucuna varıldığı anlaşılmaktadır. Oysa davacı avukatı tarafından bu peşin sermaye değerine itiraz edildiği gibi, davacının 15.07.2006 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya başladığı ve bu tarihten itibaren iş kazası kolundan verilmekte olan gelirinin 506 sayılı yasanın 92. maddesi uygulanmak suretiyle ½ oranında indirilmek suretiyle ödendiği dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır. Bu durumda sigortalının yaşlılık aylığının hüküm tarihinden önce bağlandığının anlaşılmasına göre sigortalının gelirinden indirilmesi gereken peşin sermaye değerinin ½ oranında indirimli olarak ödenen gelire göre hesaplanacak peşin sermaye değeri olduğu ortadadır. Hal böyle olunca sigortalının yaşlılık aylığı almaya başladığı ve iş kazası kolundan bağlanan aylığın indirime uğradığı göz ardı edilerek tazminatının hesaplanması ve fazla bildirilen peşin sermaye değerinin indirilmesi suretiyle maddi tazminat istemi hakkında karar verilmesinin hatalı olduğu ortadadır.

Mahkemece yapılacak iş: Davacının 15.07.2006 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya başladığı ve bu tarihten itibaren iş kazası kolundan verilmekte olan gelirinin 506 sayılı yasanın 92. maddesi uygulanmak suretiyle ½ oranında indirilmek suretiyle ödendiği dikkate alınarak, hüküm tarihine en yakın tarihteki verilere göre davacının zararını yeniden hesaplatmak, ½ oranında indirimli olarak ödenen gelirin, hüküm tarihine en yakın tarihteki verilere göre hesaplanarak kurum tarafından bildirilen tüm peşin sermaye değerini hesaplanan bu zarardan indirmek ve soncuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 14.4.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....