muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3199, Karar No: 2012/5871, Tarih: 10.10.2012

.../...

S.2

alındığı tarihten itibaren 48 ay içinde yapacağı daireleri arsa sahiplerine teslim etmeyi ve bu süre içerisinde bitmediği takdirde arsa sahibine geçen her ay için 1000 Euro aylık kira bedeli ödemeyi vaat ettiği,inşaat ruhsatının 14.09.2004 tarihinde onaylandığı, buna rağmen davanın açıldığı tarihe kadar keşifte tespit edildiği üzere dairenin tamamlanarak hak sahiplerine teslim edilmediği, taşınmazdaki hisseleri resmi senet ile satın alan davacıların eski malikin sözleşmeden doğan haklarına halef oldukları, önceki devirler resmi senetlerle yapılmamış olsa dahi zilyetliğin iyi niyetle sırası ile devreden kişilere geçmiş olması ve taşınmazın malik sıfatı ile kullanılmış olması karşısında TMK'nun 2.maddesindeki iyiniyet ilkesinin şartlarının oluştuğu, bu itibarla bilirkişiler tarafından arsa payları oranında hesaplanan aylık kira bedelleri toplamı kadar davacıların haklı oldukları gerekçesiyle, taleple bağlı kalınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 10.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22927, Karar No: 2013/10580, Tarih: 13.05.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/22927 E.  ,  2013/10580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı sitede 2002 Şubat ayında apartman görevlisi olarak çalışmaya başladığını, 09.07.2010 tarihinde işine son verildiğini, kıdem tazminatının ödendiğini ancak ihbar tazminatı, tatil çalışma alacağı, fazla mesai ve yıllık izin ücretlerinin ödenmediğini, her yıl 15 Ekim-15 Nisan arasında altı ay süreyle yakıt olarak kömür kullanılan kazanın yakılması ve temizliği işlerinde 05:00-24:00 saatleri arasında çalıştığını, kaloriferın yanmadığı dönemde ise ortak alanların temizliği çöp alma, bahçıvanlık işlerinde çalıştığını, toplam otuzbeş gün izin kullandığını, başka izin kullanmadığını belirterek ihbar tazminatı, fazla mesai alacağı, yıllık izin alacağı, hafta tatili alacağı ve ulusal bayram genel tatil alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkili sitede kış aylarında kalorifer yakımı ve çöp toplama işi yaptığını, yaz aylarında ise apartmanın temizliği ve çöp toplama işi ile ilgilendiğini, davacının belirttiği şekilde çalıştığı iddiasının doğru olmadığını, müvekkili sitede iki blok otuz dairenin bulunduğunu, davacının iş sözleşmesine müvekkili sitenin doğalgazla ısınmaya geçilmesi nedeni ile son verildiğini,davacının yönetim kurulu karar metnine göre yıllık izinlerini kullandığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının 15 Nisan-15 Ekim dönemi arasında davacının hafta tatillerinde çalıştığı ve bu dönemde günde üç saat, haftalık yirmibir saat fazla çalışma yaptığını, davalı tarafın 30.06.2008 tarihli karar metninde de görüldüğü gibi davacının geçmiş yıllara ait izinlerini kullandığını ileri sürdüğünü, belirtilen kararda davacıya bir miktar kıdem tazminatının ödenmesi amacıyla hazırlanan tutanağa aynı el yazısıyla izinlerin kullandırıldığının da eklendiğini, davacının tutanağı imzalamakla daha önceki yıllara ilişkin izinlerini kullandığını belirttiğini, davacının tutanağı imzaladığı tarihte çalıştığı ve kıdem tazminatını alabilmek için tutanağı imzalamak durumunda kaldığının anlaşıldığını, davalı işveren davacının izinlerinin kullandırıldığına dair bir belge ve defter sunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle, kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Taraflar arasında uyuşmazlık bozma içeriğine göre, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 59. maddesinde iş sözleşmesinin herhangi bir sebeple sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı sebebe dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

İşçinin işe iade davası açması durumunda, izin ücretinin talep edilip edilemeyeceği davanın sonucuna göre belirlenmelidir. Gerçekten işçinin dava sonucu işe başlatılması durumunda, önceki fesih ortadan kalkmış olmakla ve iş ilişkisi devam ettiğinde 4857 sayılı Kanun'un 59. maddesi uyarınca izin ücreti istenemez. İşçinin işe başvurusuna rağmen kanuni bir aylık işe başlatma süresi içinde işe alınmaması halinde ise, işe başlatmama anı fesih tarihi olarak kabul edildiğinden, izin alacağı bu tarihte muaccel olur.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı çalıştığı süre boyunca otuzbeş gün yıllık izin kullandığını belirtmiştir. Davalı taraf ise davacının karar defterlerine göre yıllık izinlerini kullandığını savunmuştur. Mahkemece davacının karar metninde yıllık izinlerini kullandığını belirttiğini, ancak bu tarihte davacının davalı işyerinde çalıştığını ve kıdem tazminatını alabilmek için imzaladığını, davalı işverenin davacının izinlerini kullandığına dair belge ve defter sunmadığı gerekçesiyle davacının kıdemine göre hesaplanan yıllık izin süresinden kullandığını beyan ettiği yıllık izin süresinin düşülmesiyle davacının bakiye yıllık izin alacağının bulunduğunu belirtmiştir. Dosya içerisindeki davalı işverence sunulan yönetim kurulu karar defterinin 30.06.2008 tarihli karar metninde davacı geçmiş yıllık izinlerini kullandığına dair imzalı kabulü bulunmaktadır. Buna göre yıllık izin alacağının hesaplanması gerekirken mahkemenin davacının imza atarken iş sözleşmesinin devam ettiği için bu belgenin dikkate alınmayacağına yönelik gerekçesi yerinde değildir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 13.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4403, Karar No: 2021/19932, Tarih: 27.10.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/4403 E.  ,  2021/19932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, hakaret, tehdit, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında basit yaralama, yaralamaya teşebbüs, hakaret ve tehdit suçlarından verilen hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen suçların yasa maddelerinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu 5237 sayılı TCK.nın 66/1-e maddesinde belirlenen 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin, zamanaşımını kesen son işlem olan 18.12.2012 günlü sorgu tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmekle hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta anılan Yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanık hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK.nın 66/1-e ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri gözetilerek DÜŞÜRÜLMESİNE,

2- Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Katılan ... ... ile kardeşi tanık ... aşamalarda, katılan ...'nın kardeşlerinin, 18.09.2012 tarihinden yaklaşık 10 gün önce sanık ... tarafından evden kovulmasından sonra, tanık ... ile diğer kardeş ...'in ikametlerine geldiğini, katılan ...'nın ikametinin dış kapısının kilitli olduğunu, ...'nın kendilerini görünce evin içerisinden demirle kapıyı açmaya çalıştığını açamadığını, o sırada sanık ...'ın kardeşi ...'in kapıyı açtığını beyan etmelerine rağmen, tanık ...'in ise 26.11.2012 tarihli talimat duruşmasındaki sorgusunda bu husustan hiç bahsetmemesi karşısında, tanık ... ile diğer tanık ... ve katılanın kovuşturma aşamasındaki beyanlarındaki çelişki giderildikten sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma sonucu yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, Üst Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 27.10.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3001, Karar No: 2023/12932, Tarih: 02.10.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/3001 E.  ,  2023/12932 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/271 E., 2016/22 K.

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Hüküm kurulmasına yer olmadığına, mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerinin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1 ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.06.2015 tarihli ve 2015/2282 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve üçüncü fıkrasının (a) bendi, 106 ncı maddesinin birinci fıkrası, 125 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılma istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.01.2016 tarihli ve 2015/271 Esas, 2016/222 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hakaret ve tehdit suçlarından hüküm kurulmasına yer olmadığına, kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve üçüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci ve 51 inci maddeleri uyarınca erteli 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri

1.Sanık hakkında kasten yaralama suçundan eksik ceza tayini yoluna gidildiğine

2.Tehdit ve hakaret suçlarından mahkûmiyet hükmü kurulması gerektiğine

3.Vesaire

İlişkindir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

1.Sanık hakkında mahkûmiyet için yeterli delil bulunmadığına

2.Suçun ispat için delillerin toplanmadığına

3.Vesaire

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılan 26.03.2015 tarihinde polis merkezine başvurarak eşi olan sanığın 12.02.2015 tarihinde kendisine darp edip hakaret ve tehdit içerikli sözler sarf ettiğini beyan ederek şikâyetçi olduğu, 26.03.2015 tarihli adli muayene raporuna göre basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığını tespit edildiği, yapılan yargılama sonucunda sanık hakkında tehdit ve hakaret suçlarından açılmış bir dava bulunmadığından hüküm kurulmasına yer olmadığına, kasten yaralama suçundan ise mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

2. Katılanın olaydan 44 gün sonra alınan adli muayene raporuna göre basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığının tespit edildiği saptanmıştır.

3. Sanık tüm aşamalarda suçlamayı reddetmiştir.

IV. GEREKÇE

2. Katılanın olaydan 44 gün sonra alınan adli muayene raporuna göre basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığının tespit edildiği saptanmıştır.

3. Sanık tüm aşamalarda suçlamayı reddetmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Hakaret ve Tehdit Suçlarından Kurulan Hükümler Yönü Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesine göre aynı Kanun'un 170 inci maddesine aykırı bir biçimde açılan kamu davasında iddianamesinin iadesine karar verilebileceği hükmü düzenlenmiştir. Somut olayda ... Cumhuriyet Başsavcılığının, 03.06.2015 tarih ve 2015/2282 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında katılana yönelik tehdit ve hakaret suçlarından ayrı ayrı sevk maddeleri gösterilerek kamu davasının açıldığı ve yapılan yargılama sırasında tüm eksiklikler giderilip deliller toplandıktan sonra sonucuna göre sanık hakkında aynı Kanun'un 223 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen hükümlerden biri ile karar verilmesi gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde karar verilmesin hukuka aykırı bulunmuştur.

B. Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Yargılanacak her uyuşmazlıkta; şüphelilik, uyuşmazlığın somut olması ve uyuşmazlığın çözümü şeklinde özellikler vardır. O halde önce olay öğrenilmelidir. Yani sübut konusunda bir hükme varılır. Sübut (veya ispat) meselesi maddi mesele olup, bu konu geçmişteki olayı zihnimizde yeniden yaratmak, yani nasıl meydana geldiğini belirlemektir. Olay belirlendikten sonra, olaya uygulanacak hukuki norm ve bunun olayın tipine uygun olup olmadığı konusunda sonuç çıkarılır. Maddi durumun tespiti, hukuki durumun tespitidir. Olayın faillerinin kim olduğu ve bunların ceza hukuku karşısındaki sorumlulukları öncelikle olayın belirlenmesi ile mümkündür.

Olay ise deliller ile öğrenilebilir. Delillerin gösterdiği objektif bakımından bir (ihtimal)’dir. Buna rağmen ihtimal belli bir dereceye gelince kanaat (kanı) olacaktır. Şüphe yerini kanaate bıraktığında ispatta aranan belirlilik ortaya çıkar. Yani belirliliğe şüphenin yenilmesi ile ulaşılır.

Ceza Muhakemesinin asıl amacı maddi gerçeği ortaya çıkarmaktır. Maddi gerçeğe ulaştıracak araç ise delillerdir. Deliller; Sanık açıklamaları, raporlar, tanık açıklamaları, sanık ve tanıktan başka kişilerin açıklamaları, kolluk, savcı ve hakim tutanakları, özel yazılı açıklamalar, görüntü ve (veya) ses kaydeden araçlarla açıklama ve belirtiler şeklinde ayrıma tabi tutulabilir.

Ceza Muhakemesinin asıl amacı maddi gerçeği ortaya çıkarmaktır. Maddi gerçeğe ulaştıracak araç ise delillerdir. Deliller; Sanık açıklamaları, raporlar, tanık açıklamaları, sanık ve tanıktan başka kişilerin açıklamaları, kolluk, savcı ve hakim tutanakları, özel yazılı açıklamalar, görüntü ve (veya) ses kaydeden araçlarla açıklama ve belirtiler şeklinde ayrıma tabi tutulabilir.

Şayet duraksama varsa, ortada yenilmesi gereken bir şüphenin olduğunun düşünülmesi gerekir. Bütün isnat araçları delildir. Soyut olarak da deliller eşdeğerdedir. Bu nedenle deliller yeterince araştırılmamış veya soruşturma eksik ise bu hususlar giderilmelidir. Soruşturma evresinde toplanmamış delilleri mahkemenin toplaması gerekir. Hakimin sanık lehine ve aleyhine olan delilleri araştırıp; tam bir inanışla özgürce değerlendirerek kuşkudan arınmış bir sonuca ulaşması gerekir. Kuşkular yenilmelidir. Yani hükümde varsayıma dayalı kuşkulu kalan hususlar olmamalıdır. Maddi gerçeğin olayın bir bütünü veya parçasını temsil eden kanıtlardan ortaya çıkarılması gerekir. Bir takım varsayımlara dayanılarak karar verilmesi ceza muhakemesinin amacına kesinlikle aykırıdır. Kuşku ve çelişki yenilmeden karar verilemez. Bir suç varsa bunun failini belirlemede ancak kanıtların yorumu ile cevaplanacaktır. Ceza mahkûmiyeti bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı ve bu ispat, hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa imkan vermemelidir. Yüksek ihtimal ile deliller yeterli toplanmadan bir ceza verilemez. Eylem veya eylemlerin bir suç olup olmadığının belirlenmesi için eylemin önce işlenip işlenmediğinin sorunu çözülerek başlanır. Bu da kanıtların yorumu ile cevaplanacaktır. Hakim hangi kanıtı nasıl yorumladığını, yorum ile nasıl bir kanıya ulaştığını, kararının gerekçesinde göstermek zorundadır.

Somut olayda katılanın olaydan 44 gün sonra 26.03.2015 tarihinde polis merkezine başvurması üzerine aynı tarihli alınan adli muayene raporunda tarif edilen katılanın baş bölgesindeki sıyrıkların hangi tarihte oluştuğu, bu sıyrıkların iyileşen bir yara izinin olup olmadığına ilişkin bir saptamanın bulunmadığı anlaşılmıştır. Hal böyle olunca ortaya çıkan bu duraksamalı hal giderilmesi için katılana bu husus açıklattırılmadan ve olanaklı ise ilgili hekim dinlenilmeden eksik araştırma ile yetinilerek sanığın kasten yaralamadan suçundan mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.01.2016 tarihli ve 2015/271 Esas, 2016/22 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

Oy birliğiyle 02.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8044, Karar No: 2019/6138, Tarih: 03.07.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/8044 E.  ,  2019/6138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kira sözleşmesinden kaynaklı müdahalenin meni ve alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulü yönünde verilen hükmün, süresi içinde davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı Vakıf ve Üniversite Rektörlüğü ile aralarında geçerli işbirliği protokollerine göre Üniversite içerisinde bulunan bazı kantin, kafeterya, sosyal tesis, spor merkezi, öğrenci misafirhanesi v.b. birçok işletmeyi kendisinin işlettiğini, Eğitim Fakültesi C Blokta bulunan kantinin (Gazi Kafe'nin) de işletilmesi hususunda 06/08/2011 başlangıç tarihli ve 10 yıl süreli protokol imzalandığını, kiraya veren Defterdarlık Milli Emlak Daire Başkanlığı ile aralarındaki kira sözleşmesinin ise 5 yıl süreli olduğunu, 14/01/2013 tarihinde Defterdarlık Milli Emlak Müdürlüğünün Üniversiteye tahsisli taşınmazların kiralama yetkisini Üniversite Rektörlüğü'ne devrettiğini, bu nedenle Üniversite Rektörlüğü'nün kiraya veren sıfatını kazandığını, kira sözleşmesi devam ettiği sırada davalıların 26/06/2014 tarihinde kiralananı boşalttıklarını ve yazarkasalara el koyduklarını, bu hali ile işletme hakkının engellendiğini belirtmiş, kantinin önceki yıl kârlarının hesaplanarak işletilmeyen günlere ilişkin net zararın davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline, sözleşmenin feshi anlamına gelmemek üzere kiralananın kullanılmasının engellendiği dönemlere ilişkin yatırılan kira bedellerinin zarar kaleminden kabulü ile iadesine ve kantine ilişkin fiili durumun kaldırılarak kiracılık hakkının hukuken muhafazasına karar verilmesini talep etmiş, yargılamanın devamı sırasında bilirkişi raporu doğrultusunda davasını ıslah ederek 142.541,55 TL alacağın işletmenin kullanımının engellendiği 26/06/2014 tarihinden itibaren uygulanacak ticari faizi ile birlikte taraflardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Üniversite, kiralanan kantini davacının kendisinin terk ederek işletmediğini, Üniversitenin kiralananın içinde bulunan eşyalara ve davacının kiracılık hakkına herhangi bir müdahalesinin olmadığını, bununla birlikte uyuşmazlığın çözümünde 2886 sayılı Kanunun uygulanması gerektiğini belirterek davanın reddini dilemiştir.

Davalı Vakıf, imzalanan protokolde davacıya sadece taşeronluk hizmeti verdiğini, bu nedenle açılan davada taraf sıfatının bulunmadığını belirterek davanın reddini dilemiştir.

Davalı Vakıf, imzalanan protokolde davacıya sadece taşeronluk hizmeti verdiğini, bu nedenle açılan davada taraf sıfatının bulunmadığını belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne, davaya konu kantin işletmeciliği faaliyetinin engellenmesine yönelik davalıların müdahalesinin menine, davacının işletilemeyen Eğitim Fakültesi C Blok (Gazi Kafe) kantinine ilişkin kira sözleşmesi sonuna kadar kaldığı-kalacağı kâr mahrumiyeti, ödemiş olduğu kira parası, elektrik, su ve ısınma giderleri toplamı olan 142.541,55 TL nin dava tarihi itibari ile işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş; Hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, teslim borcunda temerrüde düşen davalılardan borcun aynen ifası ve temerrüt nedeniyle uğranılan zararın giderilmesi talebine ilişkindir.

1-) Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Kira sözleşmesinin iki taraflı sözleşmelerden olduğu hususunda kuşku yoktur. Sözleşmeye bağlılık ilkesi uyarınca taraflar akdettikleri sözleşmedeki hüküm ve koşullar ile bağlıdır. Kural olarak 6098 sayılı TBK'nun 301. madde hükmü gereğince kiralayan, taşınmazı sözleşme ile amaçlanan kullanıma uygun bir halde teslim ve sözleşme süresince bu halde bulundurmakla yükümlüdür. TBK 125. maddesine (Mülga BK 106. Maddesine) göre ise temerrüde düşen borçlu, verilen süre içinde borcunu ifa etmemişse veya süre verilmesini gerektirmeyen bir durum söz konusu ise alacaklı her zaman borcun ifasını ve gecikme nedeniyle tazminat isteme hakkına sahiptir. Ayrıca borcun ifasından ve gecikme tazminatı isteme hakkından vazgeçtiğini hemen bildirerek borcun ifa edilmemesinden doğan zararın giderilmesini isteyebilir veya sözleşmeden dönebilir.

Somut olayda; taraflar arasında imzalanan protokol ile, sözleşme konusu yer Fen Edebiyat Fakültesi kantini olarak kullanılmak üzere kiralanmıştır. Davacı ve Defterdarlık Milli Emlak Dairesi Başkanlığı ...Emlak Müdürlüğü arasında imzalanan 07/10/2011 başlangıç tarihli ve 5 yıl süreli kira sözleşmesinin varlığı hususunda herhangi bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Üniversiteye tahsisli yerlerin kiralama işlemlerinin ... Defterdarlığı tarafından davalı Üniversiteye 14/01/2013 tarihli protokol ile devri neticesinde davalı Üniversite kiraya veren sıfatını kazanmış bulunmaktadır. Yine 13/09/2011 başlangıç tarihli ve 10 yıl süreli protokol ile kiralananın Üniversite, Üniversite Vakfı ve davacı tarafından birlikte işletilmesine ilişkin bir takım işbirliği şartları belirlenmiştir. Kiralananın kullanıma elverişsiz hale gelmesi veya kullanımının önemli ölçüde azalması davacının kasıtlı bir eylemi ile meydana gelmiş olmasa dahi, davalı kiralayan TBK'nın 301. maddesi gereğince kiralananın kullanıma elverişli halde bulundurulması yükümlüğünden kurtulamaz.