muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3440, Karar No: 2025/508, Tarih: 13.02.2025

Kanuna aykırı tebliğ hükmü uygulanamaz ise de taraflar kanun hükmünün aksine ancak tebliğ hükmüne uygun biçimde sözleşmeye hüküm koymuşlar ve hizmet alan idare tarafından hazinece karşılanan prim miktarınca hizmetin alındığı tarafa ödeme yapılmayacağı kararlaştırılmış ise bu sözleşme hükmünün geçerli sayılıp sayılmayacağı üzerinde de durulmalıdır.

Kanun hükmü işverenler lehine bir teşvik getirdiği kadar gerek içeriği ile gerekse gerekçesiyle bu teşvikten mutlaka işverenlerin yararlanması gerektiğini ortaya koymuştur. Bu ise hazinece karşılanan prim miktarınca artı değerin, engelli işçileri çalıştıran işverenlerin malvarlığına dahil olması sonucunu gerektirmektedir. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 30 uncu maddesinde 5763 sayılı Kanun'un 2. maddesiyle yapılan değişikliğin kanun gerekçesinde yer verilen, "Ayrıca, teşviklerin amacına ulaşabilmesi için teşviklerin gerçekten istihdam artışı yaratan işverenlere sağlanması gerekmektedir. Bu nedenle gerçek istihdam artışına yol açmayacak işlemlerin teşviklerden yararlanmak için yeterli olmamasına yönelik düzenlemeler öngörülmektedir" açıklaması da bunu ortaya koymaktadır.

Engellilerin çalışma şartları bakımından özel olarak korunması gerektiği Anayasa'nın 50/3. maddesinde düzenlenmiş olup engelli istihdamının artırılmasını amaçlayan düzenlemeler de bu kapsamda olduğundan teşvik hükmünün asıl amacı engellilerin korunmasıdır. Yine Anayasada; herkesin, sosyal güvenlik hakkına sahip olduğu (md. 60/1), Devletin, bu güvenliği sağlayacak gerekli tedbirleri alacağı, teşkilatı kuracağı (md.60/2) düzenlemeleri de sağlıklı işleyen bir sosyal güvenlik sistemini gerekli kıldığından sigorta primlerinin zamanında yatırılması da bu sonuca hizmet edecektir. Bu amaç ve sonuçlarıyla değerlendirildiğinde teşvik hükmünün Anayasada yer alan temel hakların korunmasıyla doğrudan ilgili, toplum düzenini korumayı amaçlayan, kamu düzenine ilişkin bir hüküm olduğu çok açıktır.

Kamu düzenine ilişkin hükümler mutlak uyulması gereken hükümler olup yedek hukuk kuralı niteliğinde olmadığından aksine sözleşme yapılabileceği düşünülemez. Bu nedenle kamu düzenine ilişkin bir hükmün gerek amacını gerekse sonucunu berteraf edecek biçimde özel hukuk sözleşmelerine hüküm konulamayacak, buna rağmen konulması halinde geçerli sayılarak uygulanması da mümkün olmayacaktır.

Öte yandan Anayasaya uygun yorum ilkesi de temel bir yorum kuralıdır. Kamu düzenine ilişkin bir teşvik hükmü nedeniyle hazinece karşılanan primler nedeniyle elde edilecek artı değer, davacı için meşru bir bir beklenti oluşturduğundan Anayasada düzenlenen temel haklardan olan mülkiyet hakkı kapsamına da girmektedir. Gerek mülkiyet hakkı, gerekse Anayasada Devlete ödev olarak yüklenen engellilerin korunması ve kişilerin sosyal güvenlik hakkının korunması hükümleriyle değerlendirildiğinde Anayasaya ve bu kapsamda anayasal temel haklara uygun yapılacak bir yorum da aynı sonucu gerektirecektir.

Yukarıda yapılan açıklama ve sözü edilen kurallarla birlikte somut olay değerlendirildiğinde; davacı engelli işçiler için teşvik tutarlarını düşerek teklif vermiş ve bu teklifine göre ihale edilip sözleşme yapılmış ise de bu durum davacının başka bir tercihinden değil, Kamu İhale Tebliği'nin 78.28. madde hükmüne uygun teklif verme zorunluluğundan doğmuştur. Bu tebliğ hükmü nedeniyle düşük tekliflerin alınması, teşvik hükmünden işçileri çalıştıran ve teşvik koşulları kendi nezdinde gerçekleşen işverenler yerine, hizmet alımı yapan idarelerin yararlanması, böylece işveren mamelekine girmesi gereken bir artı değerin hizmet alan idare nezdinde kalması sonucunu doğurduğundan tebliğ hükmü Kanun'un getiriliş amacıyla bağdaşmadığı için Kanun hükümleri esas alınarak uyuşmazlık çözümlenmelidir.

Davacı tebliğ hükmüne uyma zorunluluğuna bağlı kalmış ise de bu durum kendisi için teşvik hükmünün fiilen işlemez hale gelmesine neden olduğu için davacı düşük teklif üzerinden ödeme yapan davalıdan alacak talep etmekte haklıdır.

Bu durumda mahkemece yapılması gereken iş, davaya konu sözleşme kapsamında engelli teşviki nedeniyle davacının isteyebileceği alacak miktarının ne olduğu belirlenerek sonucuna uygun karar vermek iken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

Yukarıda açıkladığım nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesince verilen başvurunun esastan reddi kararı kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararının bozulması gerektiği görüşünde olduğumdan engelli teşviki kesintisi talep kalemini de kapsar şekilde kararın onanması yönünde oluşan değerli çoğunluk görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/299, Karar No: 2012/2817, Tarih: 12.04.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/299 E.  ,  2012/2817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki iflas davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı şirketin olağan genel kurul toplantısını yasal süresi içinde yapmadığını, bu nedenle zorunlu organlarının mevcut olmadığını ileri sürerek, TTK.’nun 435. maddesi uyarınca feshine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, cevap vermemiştir.

Mahkemece, TTK’nun 364 ve 435. maddelerine göre yapılan bildirim üzerine davalı şirketin genel kurul toplantısını yapmadığı gerekçesiyle şirketin feshine karar verilmiştir.

Fesihle birlikte atanan tasfiye memurunun raporu üzerine dosyayı ele alan mahkeme, davalı şirketin gayrifaal olduğu, ticari kayıtlarının tutulmadığı, aciz halinde bulunduğu ve ödenmemiş sermayesinin tamamlanmasının mümkün olmadığı, iflasın açılmasına karar verilmesinin fayda sağlamayacağı gerekçesiyle, iflas talebinin reddine ve bilirkişi raporunun son bilanço olarak kabulü ile şirketin ticaret sicilinden terkinine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Türk Ticaret Kanunu’nun 324. maddesine göre, varlıklarının rayiç değeri, borçlarını karşılamayan şirketin iflasına karar verilir. Aynı düzenleme, Yasa’nın 446. maddesiyle de getirilmiş ve bu kez borca batıklık bildiriminde bulunma görevi, yönetim kurulu yerine tasfiye memuruna bırakılmıştır. Her iki hükmün borca batıklığı bağladığı sonuç, sermaye şirketinin iflasıdır; mahkemeye bu konuda bir takdir hakkı da verilmemiştir. Alacakların tahsil kabiliyetinin bulunmaması, borçların ödenemeyeceğinin yargılama aşamasında anlaşılması gibi sebepler, iflasın açılmasında pratik yarar olmadığı şeklinde gerekçelendirilerek, iflas talebinin reddi sonucunu doğurmaz.

İflas tasfiyesi kural olarak, İcra ve İflas Kanunu hükümlerine göre yapılır ve iflasın, şirket tüzel kişiliğinin sona ermesi dışında hukuki, cezai ve kamusal sonuçları bulunmaktadır. Nitekim borca batıklık bildiriminde bulunulmaması, iflasın taksiratlı ya da hileli olması gibi hallerde cezai müeyyideler bulunduğu gibi, alacağını masaya yazdıran fakat tahsil edemeyen alacaklılara aciz vesikası verilmesi; sorumluluk ve tasarrufun iptali gibi davaların açılabilmesi ve özellikle kamu alacaklarının 213 sayılı Yasa’nın 10, 6183 sayılı Yasa’nın 35 ve mükerrer 35 ile 5510 sayılı Yasa’nın 80. maddeleri çerçevesinde şirket yönetici ve ortaklarının şahsi mal varlıklarından karşılanması için iflas kararının verilmesi gerekir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, bölgenin genel ekonomik durumundan yola çıkılarak, iflasın açılmasında pratik fayda bulunmadığı belirtilmiş ise de, yukarıda açıklanan ilke ve sonuçlar ile unvanın ekonomik değeri, bakiye sermaye taahhütlerinin bulunduğu göz önünde tutularak, konusunda uzman kimselerden oluşturulacak yeni bir bilirkişi heyetinden alınacak rapor çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, davacı ... ve Ticaret Bakanlığı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 12.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21381, Karar No: 2016/7927, Tarih: 14.04.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/21381 E.  ,  2016/7927 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gercüş Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/06/2015

NUMARASI : 2014/92-2015/71

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Bilirkişi raporlarında münavebe ürünü olarak alınan bademin dekar başına verim miktarının İl/İlçe Tarım Müdürlüğünden, değerlendirme tarihi olan 2014 yılı dekar başına üretim masrafları ile hasat dönemindeki ortalama toptan kg. satış fiyatlarının da ilgili resmi kuruluşlardan sorulduktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4102, Karar No: 2021/9311, Tarih: 28.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/4102 E.  ,  2021/9311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk müdafıinin temyiz isteminin, mala zarar verme suçundan verilen mahkumiyet kararını da kapsadığı halde bu suç yönünden verilen karara ilişkin tebliğnamede görüş belirtilmediği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz istemiyle ilgili ek tebliğname düzenlenerek Dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 28/04/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/24561, Karar No: 2014/7204, Tarih: 11.09.2014

**10. Ceza Dairesi         2011/24561 E.  ,  2014/7204 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2010/171325

Mahkeme : ADANA 2. Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 28/01/2010 – 2009/182 esas ve 2010/52 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında sanığın ikinci kez aynı suçu işlediğinin anlaşılması karşısında; hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 11/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8825, Karar No: 2015/20395, Tarih: 17.11.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/8825 E.  ,  2015/20395 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A R A R

Dava, 19.12.2004 tarihinde meydana gelen trafik iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerinin maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Mahkemece; Dairemizin iş kazasının Sosyal Güvenlik Kurumuna ihbar edilerek sonucuna göre işlem yapılması gerektiğine ilişkin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; Sigortalının ölümüyle sonuçlanan kaza iş kazası ise de kusur değerlendirilmesinin yapılabilmesi için istenen belgeler davacı tarafça sunulmadığı gibi davacı vekilince de karar duruşmasında tüm delillerin toplandığını, gelinen aşama itibariyle dosyadaki mevcut duruma göre karar verilmesi talebinde bulunduğu, davalı işverenin tazminattan sorumlu tutulabilmesi için meydana gelen kazada kusurlu olup olmadığı, kusurlu ise kusur oranının belirlenmesi zorunlu bir unsur olup, dosyanın mevcut durumuna davalı işverenin kusur durumu tespit olunamadığından davacının davasını ispat edemediğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş ve bu karar süresinde davacılar vekili ile davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

./..

Gerçekten, sigortalının yolcu olarak içerisinde bulunduğu aracın işverence yurt dışındaki şantiyeden yurda dönüş için hava alanına gidilmek üzere temin edildiği ve sürücü hatası ile devrilmesi ile meydana gelen kazada sigortalının öldüğü, kazaya başka bir aracın karışmasının söz konusu bulunmadığı, dosya içerisindeki bilgi ve belgelerle iş kazası tespitine ilişkin kesinleşen ilamdan bellidir. Sigortalının geçirdiği kazanın iş kazası olarak tespiti ile birlikte kaza geçirilen aracın işverence temin edildiği ve işçi servis aracı olduğu hususlarının da davalı işveren bakımından kesinleştiği ortadadır. Zira olay tarihinde yürürlükte bulunan 506 Sayılı Sosyal Sigortalar Kanunun 11/A (e) maddesinde açıkça gösterildiği üzere sigortalıların, işverence sağlanan bir taşıtla işin yapıldığı yere toplu olarak götürülüp getirilmeleri sırasında meydana gelen olaylar iş kazası olarak nitelendirilirler. Keza 4857 Sayılı Yasanın 2/2 ve 506 Sayılı Yasanın 5.maddesi 2.fıkrasında açıkça belirlendiği üzere; araçlar işyeri kapsamında kabul edilmişlerdir. Şu duruma göre servis düzeninin bulunduğu bir işyerinde sigortalıların emniyetli ve güvenli bir şekilde işyerine götürülüp getirilmeleri işveren yükümünde olan bir sorumluluktur. İşverenin bu görevi kendi araç ve işçisiyle yapılabileceği gibi taşıma sözleşmesine bağlı olarak da yaptırması mümkündür. İşçi taşıma işinin işveren nam ve hesabına yapılması durumlarında, işçiye karşı sorumluluk doğrudan işverene aittir. Servis işini yüklenenle servisten yararlanan işçiler arasında, doğrudan hukuksal ilişki bulunmamaktadır. Bu nedenle; işverenin, taşıma sırasında doğrudan sorumlu olduğu gözetilmeksizin istemin reddi usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır.

Öte yandan İş ve Sosyal güvenlik hukuku ile ilgili düzenlemeler nitelikçe kural olarak kamu düzeniyle ilgilidir. Bu bakımdan, kusur ve hesap raporlarının alınması ve sair hususların incelenmesi davanın niteliği göz önünde tutularak, giderek gerçeğin saptanması yönünden tarafların istemlerine bakılmaksızın hakimin görevi gereğince resen yerine getirmesi gereken hususlardandır. Bu nedenle, somut olayda; Hukuk Mahkemeleri Kanunun 325. maddesinin öngördüğü prosedür işletilmek suretiyle sonuca gidilmesi gerektiği açık-seçiktir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacılar vekilinin sair temyiz itirazları ile davalı vekilinin temyiz itirazlarının ilerde incelenmesine, davacılar yararına takdir edilen 1.100.00TL. duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine, 17/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1796, Karar No: 2023/1906, Tarih: 03.04.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/1796 E.  ,  2023/1906 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararları dikkate alındığında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca hükmün temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından tanzim edilen 25.04.2022 tarihli ve 2022/1492 Esas sayılı iddianame ile; sanığın nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından cezalandırılması talep olunmuştur.

2. ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.11.2022 tarihli ve 2022/132 Esas, 2022/296 Karar sayılı kararı ile sanığın nitelikli cinsel saldırı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin ikinci fıkrasıyla üçüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendiyle beşinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Anılan karara karşı katılanlar vekili, katılan Bakanlık vekili, O yer Cumhuriyet savcısı ve sanık müdafiinin istinaf yoluna başvurması ile Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 30.12.2022 tarihli ve 2022/1737 Esas, 2022/1844 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçundan, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

4. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 01.02.2023 tarihli ve 14-2023/11789 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılanlar Vekilinin Temyiz İstemleri

Alt sınırdan ceza tayini ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanmasının hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Alt sınırdan uzaklaşılarak ceza verilmesi gerektiği, takdiri indirim hükümlerinin uygulanmasının yerinde olmadığına ilişkindir.

C. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemleri

Tanık dinletme taleplerinin reddi ile savunma ve adli yargılanma haklarının ihlal edildiğine, sanığın müdafi huzurunda alınmayan ifadesinin hükme esas alınamayacağına, katılanın beyanlarının çelişkili

olması ve mevcut delillerle desteklenmemesinden ötürü dikkate alınamayacağına, ayrıntılı beden muayenesinin yapılmadığına, katılanın hastalığı hususunda sanığın hataya düşmesine karşın bu durumun değerlendirilmediğine, sanığın anılan mahalde kısa süreli bulunmasından ötürü katılandaki hastalığı bilmesinin beklenemeyeceğine, tanık beyanlarından sadece aleyhe olan hususların hükme esas alındığına, hürriyeti tahdit suçunun yasal unsurları itibariyle oluşmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

III. OLAY VE OLGULAR

1. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Hafif zeka geriliğinden muzdarip katılan ...'nin ailesi ile birlikte ... ili ... Mahallesinde ikamet edip konutları arasında 400-500 metre mesafe bulunan halasını gün içinde birden çok kez ziyaret ettiği, suç tarihinde öğle vaktinde halasının konutuna gitmek için ikametinden çıkan katılan ...'nin yürüdüğü sırada güzergah üzerindeki bir konutun önünde bulunan sanığın, katılan ...'yi görerek yanına çağırıp ikametine davet ettiği, katılan ...'nin kabulü ile ikamete girmeleri sonrasında sanığın cinsel amaçla katılan ...'nin vücuduna dokunup cinsel organını adı geçenin ağzına soktuğu, devam eden süreçte katılan ...'nin ikametten çıkmak istemesine karşın sanığın bu duruma müsaade etmediği, bu hal üzerine katılan ...'nin bağırmaya başlaması ile sesleri duyan yakın çevrede ikamet edenlerin o esnada kayıp olan katılan ...'yi arayan babası katılan ...'e durumu bildirmeleri ile adı geçen ve tanıdıklarının sanığın ikametinin önünde toplandığı ve duruma müdahale ederek katılan ...'yi ikametten çıkardıkları, anılan olay örgüsünde gerçekleştiği kabul edilen olayla ilgili mahkemesince yapılan yargılama neticesinde sanığın sorgusunda oral yoldan organ sokmak suretiyle ilişki yaşandığına dair ikrar içerikli savunması, hafif zeka geriliği bulunan katılan ...'nin işlenen fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin kısmen gelişmiş olduğu, ruhsal bakımdan kendini savunabilecek durumda olmadığı ve durumunun hekim olmayanlarca anlaşılabileceğini bildirir 02.09.2022 tarihli heyet raporu, katılan ...'nin kıyafetlerinde sanığa ait DNA profiline rastlanıldığına dair 16.02.2022 tarihli uzmanlık raporu, tanık anlatımları ve tüm dosya kapsamı itibariyle katılan ...'nin hukuken geçerlilik arzeden rıza açıklama ehliyeti bulunmaması ve aynı mahallede yaşayan sanığın katılan ...'nin durumunu bilmeme ihtimalinin bulunmaması karşısında sanığın eylemleri sabit görülmekle mahkumiyetine dair hüküm kurulmuştur.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

İlk Derece Mahkemesince hükmolunan cezanın tür ve miktarları ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararları nazara alınarak 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası