muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1286, Karar No: 2015/1012, Tarih: 28.01.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/1286 E.  ,  2015/1012 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/307924

MAHKEMESİ : Manisa 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/09/2012

NUMARASI : 2012/195 (E) ve 2012/778 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça konu mutfak tüpünün mağdur Ragıp'a ait daire giriş kapısı önünden, çanak antenin ise aynı apartmanın çatı katından alınmış olduğunun anlaşılması karşısında, çalınan eşyaların apartman sakinlerinden ayrı ayrı kişilere ait olduğunun sanıklarca öngörülebileceği hususunda tereddüt bulunmamakla, mahkemenin dosya içeriğine uygun düşen kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki hırsızlık suçuna ilişkin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Eylemin meydana geldiği apartmanın .. nolu sokakta bulunduğu, sanıkların ise .. nolu sokak üzerinde yakalandıkları, dolayısı ile eylemin tamamlanmış olduğu gözetilmeden hırsızlık suçundan yapılan uygulamada koşulları bulunmadığı halde TCK'nın 35. maddesinin uygulanması suretiyle sanıklar hakkında eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin kısmen istem gibi ONANMASINA, 28.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9555, Karar No: 2022/9802, Tarih: 19.09.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/9555 E.  ,  2022/9802 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki işe iade davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalının başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

25.10.2017 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7036 sayılı ... Mahkemeleri Kanunu'nun (7036 sayılı Kanun) 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereğince 4857 sayılı ... Kanunu'nun 20 nci maddesi uyarınca açılan fesih bildirimine itiraz davalarında verilen kararlar hakkında temyiz yoluna başvurulamaz. Aynı Kanun'un geçici 1 inci maddesinin dördüncü fıkrasında da İlk Derece Mahkemeleri tarafından bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten önce verilen kararların karar tarihindeki kanun yoluna ilişkin hükümlere tabi olduğu hususu düzenlenmiştir. Belirtilen düzenlemeler uyarınca İlk Derece Mahkemelerinden 25.10.2017 tarihinden sonra verilen işe iade davalarındaki kararlar hakkında Bölge Adliye Mahkemesi kararları kesindir, bu kararlara karşı temyiz yoluna başvurulamaz.

Dosya içeriğine göre işe iade talepli somut davada, İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi 25.10.2017 tarihinden sonra olduğundan, karara yönelik temyiz isteminin 7036 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve geçici 1 inci maddesinin dördüncü fıkrası gereğince reddine karar verilmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Peşin alının temyiz karar harcının davacı vekiline iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2639, Karar No: 2020/654, Tarih: 22.01.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/2639 E.  ,  2020/654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 2. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 06/03/2019 tarih ve 2018/550-2019/205 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacılar vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davacıların davalı şirketin ortakları olduğunu, davalı tarafından; 2010, 2011, 2012, 2013 yıllarında olağan genel kurul toplantıları yapılmadan kötü niyetli olarak 09/01/2014 tarihinde olağanüstü genel kurul toplantısı yapılmasına karar verildiğini, olağanüstü genel kurul toplantısında şirket sermayesinin 200.000 TL'den 1.000.000 TL'ye çıkarılmasına karar verildiğini, bu kararın tek amacının şirket uhdesinde bulunan taşınmazdaki küçük hissedarların hisselerini daha da küçülterek ellerinden almak olduğunu, sermaye artış kararının hiçbir geçerli dayanağının bulunmadığını, davacıların karara itiraz ettiğini, davalı şirketin hiçbir ticari faaliyetinin bulunmadığını ileri sürerek, 09/01/2014 tarihinde yapılan olağanüstü genel kurul toplantısında alınan sermaye artırımına ilişkin kararın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, şirket tarafından planlanan projenin hayata geçirebilmesi, şirketin finansman ihtiyacının karşılanması için sermaye artırımına gitmesinin zorunlu olduğunu, şirketin nakit parasının bulunmadığını bu nedenle iş yapamaz hale geldiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, sermaye arttırımında kanuni yedek akçenin kullanılabilecek kısmının TTK’nın 519/3 maddesine göre sermayenin yarısını aşan kısmı olduğu, davalı şirketin 2013 yılı bilançosuna göre pasifinde yer alan yasal yedekler ve statü yedeklerinin toplam tutarı sermayenin yarısını aşmadığı için yasa gereği sermaye arttırımına konu edilemeyeceği, finansal tablolara göre yapılan incelemeler neticesinde şirketin sermayeye ihtiyacı olduğu, davalı şirketin yeniden faal duruma geçmesi için sermaye artışında zaruret olduğu, şirketin sektöründe ticari faaliyet için tedarik ettiği taşınmaz üzerine proje geliştirmek ve asıl amacına hizmet etmek için yeterli sermayeye kavuşmasının sermaye arttırımından geçtiği, dolayısıyla iptali istenen kararın kanuna, ana sözleşmeye ve iyiniyet kurallarına aykırı olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, istekleri halinde aşağıda yazılı 212,00 TL harcın temyiz eden davacılara iadesine, 22/01/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6488, Karar No: 2014/19651, Tarih: 10.11.2014

**6. Ceza Dairesi         2014/6488 E.  ,  2014/19651 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2014/55747

MAHKEMESİ : İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/11/2013

NUMARASI : 2013/270 (E) ve 2013/379 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm sanıklar savunmanları tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmekle; sanıklar ve savunmanlarının duruşma gününden usulen haberdar edildikleri halde geçerli mazeretleri bulunmadan duruşmaya gelmedikleri anlaşılmakla sanıklar yönünden duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Soruşturma aşamasında, yakınanın cep telefonunun olaydan sonra sanık O.. S.. tarafından kullanıldığının tespit edilmesi üzerine, sanığın evine giden polislerin kapıyı açan sanık O.. S..'ya konuyu anlattıklarında, sanığın arama kararı olmayan polislere cep telefonu ve dizüstü bilgisayarın evinde olduğunu beyan ederek kendiliğinden söz kosunu eşyaları teslim ettiği ve bu davranışı ile etkin pişmanlık iradesini yansıttığının anlaşılması karşısında; yakınana kısmi iadeye onay verip vermediği sorularak, sonucuna göre sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/3. maddesinin uygulama koşullarının değrelendirilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçe ile anılan Yasa maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-) İddianamede ve Cumhuriyet Savcısının esas hakkındaki mütalasında sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 149/1-d maddesinin uygulanılması istenmediği halde, ek savunma hakkı verilmeden yazılı biçimde uygulama yapılması,

3-) Yargılama masrafının 6183 sayılı Kanunun 106. maddesinde belirlenen 20.TL'den az olması nedeniyle 6352 sayılı Kanunun 100. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 324/4 maddesi gereğince Hazineye yükletilmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmesi,

4-) Yargılama giderinin tahsil şeklinin gösterilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar O.. S.. ve M.. K.. savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 10.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15610, Karar No: 2012/8366, Tarih: 02.05.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/15610 E.  ,  2012/8366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 11. İş Mahkemesi (Beyoğlu 2. İş Mahkemesi)

TARİHİ : 15/12/2010

Davacı vekili; davacının davalı işyerinde göz doktoru olarak, belirsiz süreli iş sözleşmesiyle 01/12/2007 tarihinde işe başladığını, iş sözleşmesinin 31/01/2009 tarihinde İş Kanunu’nun 17. maddesine göre feshedildiğinin yazıyla müvekkiline bildirildiğini, müvekkilinin deneyimli bir doktor olduğunu ve, işverenin müvekkilinin iş sözleşmesini nedensiz yere fesih ettiğini belirterek feshin geçersizliğine karar verilmesi, buna bağlı tazminat ile boşta geçen süre ücretinin belirlenmesi isteğinde bulunmuştur.

Davalı işveren vekili iş sözleşmesinin  davacının 21/01/2009 tarihinde yazılı talebi üzerine 31/01/2009 tarihli mutabakat tutanağı düzenlendiğini, davacı ile 27/01/2009 tarihinde ibraname düzenlendiğini, iş sözleşmesinden doğan tüm haklarının ödendiğini, davacının sağlık merkezinde çalıştığı dönemde hastalarına karşı tutum ve davranışları konusunda birçok şikayet geldiğini, davacının hastaları azarladığının ve terslediğinin bildirildiğini, davacının davranışlarının kurum ilkeleriyle bağdaşmadığını, iş sözleşmesinin feshi için gerekçelerinin mevcut olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davalı işverenin geçerli bir sebebin varlığını ispat edemediği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Anayasanın 141. maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır.

Mahkemece  davanın kabulüne karar  verilmiş ise de  tarafların iddia  ve savunmaları doğrultusunda  dosyada bulunan deliller karar gerekçesinde tartışılmadan yazılı şekilde karar verilmesi  karar tarihinde  yürürlükte bulunan  1086 sayılı  Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun’nun 388. maddesi ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297. maddesine aykırı olduğundan  kararın  bu gerekçe ile bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA,  peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.05.2012  gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/33870, Karar No: 2019/5587, Tarih: 26.03.2019

**5. Hukuk Dairesi         2017/33870 E.  ,  2019/5587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

...... niteliğindeki ...... Köyü, 258 parsel sayılı taşınmaza ot geliri esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.Ancak;

1)Dava konusu taşınmazın bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özellikleri dikkate alınarak, tespit edilen metrekare birim fiyatına ilave edilecek objektif değer artırıcı unsurun % 50 oranında olacağı gözetilmeden, daha yüksek objektif değer artış oranı kabul eden bilirkişi raporuna göre fazla bedele hükmedilmesi,

2) Dava konusu taşınmazın ifraz sonrası oluşan yeni parsel numarası üzerinden hüküm kurulması gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde eski parsel numarası üzerinden hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 26/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/94, Karar No: 2012/9176, Tarih: 28.05.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/94 E.  ,  2012/9176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacılar ile davalılardan ... vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere ve temyiz nedenlerine göre davalı ... vekilinin tüm, davacılar vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, 29.1.2004 tarihinde geçirdiği iş kazasında yaşamını yitiren sigortalının hak sahiplerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece,maddi tazminat davasının reddine,manevi tazminat davasının ise davalı ... bakımından reddine diğer davalı ... bakımından ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve kayıtlardan;SGK Başkanlığı tarafından davaya konu zararlandırıcı olayın iş kazası olarak kabul edildiği,meydana gelen kaza nedeniyle yapılan ceza yargılaması sırasında iş güvenliği uzmanlarından alınan 15.3.2005 tarihli kusur raporunda davalı Necmettinin işi yürüten kişi olarak 5/8 oranında, sigortalı maktül Murat'ın ise 3/8 oranında kusurlu olup diğer davalı işveren Zeynep'in ise işyerinin işletilmesini tamamen eşi davalı ...'e verdiğinden ötürü kusursuz olduğunun belirtildiği,Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Müfettişliğince düzenlenen raporda iş kazasının oluşumunda %60 oranında işveren müessesenin,%40 oranında ise ölen sigortalının kusurlu olduğunun belirtildiği, kazanın meydana geldiği işyerinin davalılardan ...'e ait olduğu, davalı ...'in kaza sonrasında iş müfettişlerince alınan ifadesinde kazanın meydana geldiği işyerini eşi Zeynep ile birlikte işlettiklerini beyan ettiği anlaşılmıştır.

Borçlar Kanununun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile sigortalı yakınlarına verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları,tarafların sosyal ve ekonomik durumları,paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu,olayın ağırlığı,davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez ve yine 22.06.1966 gün 1966/7-7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de açıklandığı üzere zarar görenin müterafik kusurunun varlığı halinde bu durumun manevi tazminatın takdirinde göz önünde bulundurulması gerekir.

Bunun yanında İş kazası sonucu zarara uğrayan işçi veya hak sahiplerinin açacakları tazminat davası işveren veya işveren ile birlikte kusurlu bulunan 3. kişilere karşı yöneltilebilinir. Bundan başka aracı olarak nitelendirilen kişilerle işe alınan işçilerin uğrayacakları zarardan dolayı asıl işverenin aracı ile birlikte sorumlu olacağı 4857 sayılı İş Yasası'nın 2. maddesi gereğidir.

Somut olayda,kaza tarihi,tarafların kusur durumu dikkate alındığında davacı anne ... ile davacı baba ... için hükmedilen manevi tazminat miktarları azdır.

Ayrıca davaya konu iş kazasının meydana geldiği işyerinin kurum kayıtlarında davalı ...'e ait olduğunun anlaşılması, tüm dosya kapsamından bu davacının sorumluluğunu ortadan kaldıracak şekilde anahtar teslimi bir iş devri ya da işyerinin uzun süreli olarak kiraya verilmesi gibi bir durumun bulunmaması yanında davalı tarafların karı koca olup kazanın meydana geldiği işyerini de birlikte işlettiklerini kendi beyanlarında dahi belirtmelerine göre davalı ...'in de asıl işveren olarak hükmedilen manevi tazminattan diğer davalı ile birlikte müşterek ve müteselsilen sorumluluğuna karar vermek yerine hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi de yanlıştır.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden davalı ...'e yükletilmesine, 28.5.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4126, Karar No: 2017/142, Tarih: 09.01.2017

**20. Ceza Dairesi         2015/4126 E.  ,  2017/142 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 09.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6140, Karar No: 2015/8338, Tarih: 27.10.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/6140 E.  ,  2015/8338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamından, sanığın, 20.2.2002 günü gece saat 05.00 sıralarında müştekinin zemin üstü katında bulunan dairesine açık kimlik ve adres bilgileri tespit edilemeyen Mustafa Tunçkılıç ile birlikte geldiği, sanığın aşağıda gözcü kaldığı, ...'ın, alt kat balkon demirlerinden şahsi çeviklik gerektirmeyecek şekilde tırmanarak, buradan mutfak balkonuna çıkıp, muhkem nitelikte olmayan balkon kapısını zorlayıp açarak, 210 TL para, 2 adet cep telefonu ile birlikte oto anahtarını çaldığı, sanık ve yanındakinin çaldıkları bu anahtar ile park halinde bulunan 31 PNZ 51 plakalı aracı götürdüklerinin anlaşılması karşısında sanığın eyleminin 765 sayılı TCK'nın 493/2, 80, 522 (pek fahiş) maddelerinde yazılı bulunan suçu oluşturduğu, 5237 sayılı TCK'nın ise 142/2-d, 143, 116/1-4 ve 119/1-c maddeleri kapsamında kaldığı, Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 02.10.2007 gün ve 2007/6-195 Esas ve 2007/197 Karar sayılı içtihadında da vurgulandığı üzere, sanığın, ikamet içinden çaldığı anahtar ile ayrıca ikametin önünde park halinde bulunan aracı da götürmesi şeklinde gerçekleşen eyleminin 5237 sayılı TCK'ya göre tek bir suçu oluşturduğu, bu halde suç vasfının tayininde, en ağır cezayı öngören sevk maddesinin tatbikinin gerektiği, buna göre somut olayda 765 sayılı TCK'nın 80. maddesi ile yapılan uygulama doğru olmakla birlikte 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığının anlaşılması karşısında 765 sayılı TCK ile 5237 sayılı TCK'nın lehe aleyhe değerlendirilmesi yapılırken 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesi de uygulanmak suretiyle ceza arttırımına gidileceği karar yerinde gösterilmiş ise de sonuç ceza bakımından 765 sayılı TCK ile yapılan uygulamanın açıkça sanık lehine olduğu kabul edilmekle yapılan temyiz incelemesinde;

20.2.2002 olan suç tarihinin, 5271 sayılı CMK'nın 232/2-c maddesine aykırı olarak gerekçeli karar başlığında 31.3.2003 olarak yanlış gösterilmiş olması mahallinde düzeltilebilir maddi yazım hatası kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'in temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 27.10.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.