muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/8019, Karar No: 2024/10072, Tarih: 26.06.2024

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık; ilave tediye alacağına esas ücretin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu'nun 39 uncu maddesi, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2 nci maddesi ile 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması ve 6452 Sayılı Kanunla 6212 Sayılı Kanunun 2 nci Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun'un 1 vd. maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

26.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9778, Karar No: 2017/16475, Tarih: 23.11.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/9778 E.  ,  2017/16475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; galericilik işi ile uğraştığını, dava dışı ... ile ortak işlerini yürüttüğünü, davalı ... adına tescilli 07 DE 800 plaka sayılı aracı satın almak üzere satıcı ... ile temasa geçtiğini, öncelikle 2.000,00 TL kapora verdiklerini ve sonrasında 27.222,00 TL olmak üzere toplam 29.222,00 TL ödediklerini, ancak davalıların aracın devrini vermediklerini, haklarında ... Cumhuriyet Başsavcılığının 2014/347 soruşturma sayılı dosyası ile soruşturma başlatıldığını belirterek 29.222,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı ...; tarafların arasındaki ilişkinin pazarlık aşamasından ileriye gitmediğini, mesleği galericilik olan bir kişinin dava dilekçesindeki şekilde bir alış veriş yapmayacağını, davacının banka dekontundaki imzaları kabul etmediğini, buna karşı güvenlik kamera kayıtlarını delil olarak gösterdiğini, noter huzurunda parasını alamadığı için araç satışından vazgeçtiğini, başka bir alıcıya aracı satmak isterken olayların meydana geldiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Davalı ..., davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; davacı taraf her ne kadar aracın bedelinin ödendiğini belirtmiş ise de, araç satışı resmi şekle tabi bir işlem olup, böyle bir satışın gerçekleşmediği, galericilik yapan davacının resmi işlemler yapmadan parayı elden vermesinin mesleki teamüllere uygun olmadığı, elden ödediğini iddia ettiği parayı davalıya verdiğine dair somut bir delil bulunmadığı, davacı her ne kadar konuya ilişkin tanık deliline başvurmuş ise de dava konusu miktarın tanıkla ispat sınırının üstünde olması da dikkate alınarak açılan davanın ispatlanamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, harici satım sözleşmesine dayalı alacağın sebepsiz zenginleşme hükümleri gereği tahsiline ilişkindir.

Tarafların gösterdiği tüm deliller toplanmadan ya da vazgeçilmeden sonuca gidilmez.

6100 sayılı HMK'nun 199.maddesinde belge kavramı ''Uyuşmazlık konusu vakıaları ispata elverişli yazılı veya basılı metin, senet, çizim, plan, kroki, fotoğraf, film,görüntü veya ses kaydı gibi veriler ile elektronik ortamdaki veriler ve bunlara benzer bilgi taşıyıcıları bu Kanuna göre belgedir.'' şeklinde düzenlenmiştir.

Tarafların gösterdiği tüm deliller toplanmadan ya da vazgeçilmeden sonuca gidilmez.

6100 sayılı HMK'nun 199.maddesinde belge kavramı ''Uyuşmazlık konusu vakıaları ispata elverişli yazılı veya basılı metin, senet, çizim, plan, kroki, fotoğraf, film,görüntü veya ses kaydı gibi veriler ile elektronik ortamdaki veriler ve bunlara benzer bilgi taşıyıcıları bu Kanuna göre belgedir.'' şeklinde düzenlenmiştir.

Davacı dava dilekçesinde ... Bankası ... Şubesinin güvenlik kamerası kayıtlarına dayanmış, mahkemece bankaya müzekkere yazılarak görüntü kayıtları istenmiş, ancak banka tarafından gönderilen kayıtların dökümü yaptırılarak incelenmemiştir.

O halde mahkemece davacının kayıtların incelenmesi talebi olduğu dikkate alınarak, ... Bankası ... Şubesince gönderilen güvenlik kamerası kayıtlarının dökümü yaptırıldıktan ve HMK’nın 199. maddesi uyarınca değerlendirildikten sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken ilgili kayıtlar incelenmeden, eksik araştırma ile sonuca gidilmesi usul ve yasaya uygun görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9628, Karar No: 2014/9473, Tarih: 11.06.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/9628 E.  ,  2014/9473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bergama 1.Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13.02.2014

NUMAR : 2012/163-2014/96

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı G. Sigorta A.Ş vekili ve T.. K.. vekili ile Z.. Y.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü

-K A R A R-

Davacı vekili; 14/07/2011 günü Y. C.'nin sevk ve idaresinde bulunan araç ile yine aynı istikamette seyir halinde sağ şeritten sol şeride doğrultusunu değiştiren maktül E. K.'nün sevk ve idaresindeki traktöre çarpması sonucu meydana gelen kazada maktül E. K.'nün asli kusurlardan doğrultu değiştirme kusurunu işlediğini, Y. C.'nin ise kazanın meydana gelmesinde kusurunun bulunmadığını ancak kaza sonucunda kullandığı aracında ağır hasar meydana geldiğini,araçta toplam 30.676,00-TL hasar tutarının tespit edildiğini, aracın kaza öncesi piyasa rayiç değerinin 13.500,00-TL olduğu dikkate alındığında aracın hasarlı haliyle değerlendirilmesinin uygun olacağının anlaşıldığını, aracın sovtaj değerinin 2.500,00-TL olmasından dolayı bu değer düşüldükten sonra müvekkilinin 11.000,00-TL maddi zarara uğradığını beyanla fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 11.000,00-TL maddi tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı G. Sigorta vekili cevap dilekçesinde ve özetle; dava konusu olay sonucu meydana gelmiş bulunan hasar nedeniyle müvekkili şirketin herhangi bir kusurunun olmadığını, söz konusu kazanın 14/07/2011 tarih saat 12:00 civarında meydana geldiğini, müvekkili şirket kayıtlarında Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk sigorta poliçesinin 14/07/2011 tarih saat 12,56'da tanzim edildiğini, kaza meydana geldikten sonra tanzim edilen poliçe sebebiyle müvekkili şirketin herhangi bir sorumluluğunun bulunmadığını bu nedenle davanın müvekkili şirket yönünden reddini istemiştir.

Davalı B. B. Paribas (T.. K.. AŞ) vekili;davacının zararına sebep olduğu ileri sürülen aracın  müvekkil şirket ile dava dışı H.. Y.. arasında Beşiktaş 3. Noterliğinin 14/03/2008 tarih ve 9166 sayılı evrakından imzalanan düzenleme  finansal kiralama sözleşmesi ile kiracı şirkete 5 yıl süre ile kiralandığını, 2198 Sayılı Karayolları Trafik Kanunu 3 ve 85. Maddesinde aracın malikin değil işletenini sorumlu tuttuğunu, zarardan H.. Y.. sorumlu olduğunu davanın husumet yönünden reddinin gerektiğini, aracın müvekkili tarafından Zürich Sigorta AŞ ye 5083130 nolu poliçe ile kasko sigortası yaptırdığını beyanla müvekkili şirket hakkında açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Z.. Y.. vekili; Maktül E. K.'nün müvekkilinin işçisi olmadığı gibi çalıştığı iddia edilen çiftliğin sahibinin de müvekkilinin olmadığını diğer davalı Finansal Kiralam  şirketi ile akdedilen finansal kiralama sözleşmesinde de borçlu ve kiralayan müvekkili değil iş bu sözleşmenin kefili olduğunu, müvekkilini bu davada davalı sıfatının olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma,bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davanın kabulü ile 11.000,00-TL maddi tazminatın davalılardan müşterek müteselsilen tahsiline karar verilmiş, karar davalı Z.. Y.., G.. A.. ve T.. K.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir. Davalı G. Sigorta AŞ vekili zorunlu mali mesuliyet sorumluluk sigorta poliçesinin kaza meydana geldikten sonra düzenlendiğini savunmuş, ancak mahkemece davalının bu savunması değerlendirilmeden sorumluluğuna hükmedilmiştir. Bu halde davalı savunmasının değerlendirilerek düzenlenen poliçe ile ilgili sigorta şirketince tutulan kayıtların getirtilerek poliçenin düzenlendiği tarihin açık olarak tespit edildikten sonra sonucuna göre hüküm kurulmak gerekirken eksik inceleme ile davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

2-2918 sayılı KTK'nın hükümlerine göre, trafik kaydı "işleteni" kesin olarak gösteren bir karine değilse de, onun kim olduğunu belirleyen güçlü bir kanıt niteliğindedir. Ancak, trafik kaydına rağmen işletenliğin 3. kişi üzerinde bulunmasını engelleyen bir yasa hükmü yoktur. Aynı Yasa'nın 3. maddesinde, "İşleten: Araç sahibi olan veya mülkiyeti muhafaza kaydıyla satışta alıcı sıfatıyla sicilde kayıtlı görülen veya aracın uzun süreli kiralama, ariyet veya rehin gibi hallerde kiracı, ariyet veya rehin alan kişidir. Ancak, ilgili tarafından başka bir kişinin aracı kendi hesabına ve tehlikesi kendisine ait olmak üzere İşlettiği ve araç üzerinde fiili tasarrufu bulunduğu ispat edilirse, bu kimse işleten sayılır." şeklinde tanımlanmıştır. Aynı Kanun'un 85. maddesinde ise, "Bir motorlu aracın işletilmesi, bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına yahut bir şeyin zarara uğramasına sebep olursa, motorlu aracın bir teşebbüsün unvanı veya işletme adı altında veya bu teşebbüs tarafından kesilen bilet ile işletilmesi halinde, motorlu aracın işleteni ve bağlı olduğu teşebbüsün sahibi, doğan zarardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olurlar." hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda, dosya kapsamında bulunan finansal kiralama sözleşmesine göre, kazaya karışan aracın uzun süreli kira sözleşmesi ile davalı H.. Y.. tarafından kiralandığı anlaşılmaktadır. 2918 Sayılı Yasa'nın 3.maddesi gereğince, uzun süreli kiralama sözleşmesi ile zarar gören aracın işletenlik sıfatı davalı H.. Y..'ya geçmiştir. Buna göre davalı finansal kiralama şirketinin işletenlik sıfatı bulunmadığından hakkındaki davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

3-Mahkemece davalı Z.. Y.. açısından sorumluluğuna karar verilmiş ise de bu sorumluluğun dayanağının karar gerekçesinde gösterilmemiş olması da doğru bulunmamıştır.

4-Kabul şekline göre; onarım masrafları, taşıtın rizikonun gerçekleştiği tarihteki değerini aşan ya da taşıt onarım kabul etmez ise taşıt tam hasara uğramış sayılır. Bu durumda aracın olay tarihindeki 2. el piyasa rayiç değeri ile sovtaj değeri arasındaki fark gerçek zararı oluşturur.Buna göre mahkemece davacı tarafın tek taraflı olarak aldırmış olduğu tespit raporuna tek başına itibar edilmeyerek gerçek zarar hesabı yönünde alanında uzman bilirkişiden gerçek zarar hesabı yönünden rapor alınmamış olması doğru değildir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı G.. A..vekilinin sair temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı G.. A..yararına (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı T. Finansal Kiralama A.Ş.vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı T.. K.. A.Ş. yararına (3) ve (4) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı Z.. Y.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı Z.. Y.. yararına BOZULMASINA peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılar G. Sigorta A.Ş,Finansal Kiralama A.Ş ve Z.. Y..'ya geri verilmesine 11.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13662, Karar No: 2012/1718, Tarih: 09.02.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/13662 E.  ,  2012/1718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idareler vekilleri yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR –

Dava konusu taşınmaza ait özel parselasyon planı incelendiğinde; davacı ... adına rastlanılmamaktadır. Davacı taşınmaza satın almak suretiyle 12.01.1979 tarihinde paydaş olmuştur. Davacının satışı yapılan kısmı kimden aldığı, satın aldığı kişiye ait özel parsel bulunup bulunmadığı hususları ilgili Tapu Sicil Müdürlüğü ve davacı vekilinden sorularak, varsa bu parselin özel parselasyon planındaki yeri de fen bilirkişisi krokili raporunda gösterildikten sonra;

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4591, Karar No: 2013/17125, Tarih: 11.11.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/4591 E.  ,  2013/17125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Kamu davasına katılma istemi hakkında olumlu veya olumsuz bir karar verilmeyen şikayetçi kurum vekilinin 5271 Sayılı CMK'nın 237/2 ve 238. maddeleri uyarınca davaya katılmasına karar verilerek ve hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi,nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için,eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir. Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak yada bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesinin 5. fıkrasına göre; usulüne göre yürürlüğe konulmuş milletlerarası andlaşmalar kanun hükmündedir. Bunlar hakkında Anayasa'ya aykırılık iddiası ile Anayasa Mahkemesi'ne başvurulamaz. (Ek cümle: 7/5/2004-5170/7 md.)Usulüne göre yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası andlaşmalarla, kanunların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda milletlerarası andlaşma hükümleri esas alınır. Buna göre, iç hukukta doğrudan hukuksal sonuçlar yaratan Uluslararası Sözleşmeler, yasalar üstü bir konumdadır ve iç hukukun bir parçası olarak yürütmeyi ve yargıyı bağlamaktadır. İç hukukumuzun bir parçası olan Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin(AİHS) temel amacı, insan haklarının korunması ve bu haklara yönelik ihlallerin engellenmesidir. İnsan hakları, insan onurunu korumayı, insanın maddi ve manevi gelişmesini sağlamayı amaçlayan haller olup, insanın doğuştan var olan hak ve özgürlükleridir. Bu haklar, hak sahiplerini yetkili bir konuma getirirken, devleti ve diğer üçüncü kişileri o kişinin hakkına saygılı olma yükümlülüğü altına sokar.

AiHS'nin 1. maddesine göre, sözleşmeye taraf devlet, hangi yolla olursa olsun sözleşmede öngörülen haklara riayet yükümlülüğü altındadır. Madde 2'ye göre, her ferdin yaşama hakkı kanunun himayesi altındadır. Madde 3'e göre, hiç kimse ... aşağılayıcı muamele veya cezaya tabi tutulamaz. Madde 8'e göre, herkes özel ve aile yaşamına … saygı gösterilmesi hakkına sahiptir. AiHS, özel ve aile yaşamına, haksız ve keyfi müdahalelere karşı, bireyi korumaktadır. özel yaşam, bireyin içinde kişiliğini oluşturabileceği ve geliştirebileceği bir alanın garanti edilmesidir. Geniş manada tanımlanan aile, anne-baba ister meşru isterse gayrı meşru olsun bunların çocukları ile olan ilişkilerini içermektedir. Aile yaşamına saygı hakkı, anne-baba arasındaki ilişki sona ermiş artık birlikte yaşamıyor veya boşanmış olsalar bile, çocukla eşler arasında birlikte yaşama ve kişisel ilişki kurma hakkını da içermektedir. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin pek çok kararlarında tanımladığı gibi, bir davranış eğer kişilerde aşağılık duygusu yaratıyorsa ve onları küçük düşürecek veya alçaltacak nitelikte ise aşağılayıcı muameledir. Bu muamelenin kamuya açık olarak yapılması onun aşağılayıcı nitelikte olup olmamasında rol oynamakla beraber kişinin kendi gözünde küçük düşmesi yeterli sayılmaktadır.

Somut olayda; sanık resmi nikahlı olarak evli iken, vefat eden babasından sigorta maaşını alabilmek için 28/01/2003 tarihinde muvazaalı olarak eşinden boşandığı, ancak sanığın eşiyle aynı evde birlikte yaşamaya devam ederek SGK'dan maaş almak suretiyle haksız menfaat temin ederek kamu kurumunu dolandırdığı iddia edilmiş ise de, mahkeme tarafından mutlak butlanla malul bir karar olduğuna hükmedilmeyen bu nedenle hukuken geçerli olan bir kararla boşandıktan sonra, eşlerin bir arada yaşamasını engelleyen birlikte yaşamanın suç olduğuna dair kanuni bir düzenlemenin bulunmaması karşısında, eşlerin bir arada yaşamasının boşanmanın maaş almak amacıyla yapıldığının ve hileli davranışın kanıtı olamayacağı, nitekim 5510 sayılı Kanun'un 56. maddesinde bu durumu tespit edilen kimselerin gelir ve aylığının kesileceği ve ödenmiş tutarların geri alınacağının belirtildiği, bu hususta cezai düzenlemenin bulunmadığı, sanığın eyleminin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gözetilerek, dolandırıcılık suçunun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde, Anayasa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında, bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 11/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11886, Karar No: 2024/7442, Tarih: 11.12.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/11886 E.  ,  2024/7442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/585 E. 2016/176 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; katılan tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, taksire dayalı kusurunun bulunmadığı gerekçesi ile 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesine göre beraat kararı verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz sebepleri; verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; 05.04.2015 günü saat 17.30 sıralarında sanığın idaresindeki kamyon, meskun mahal içi, bölünmüş, düz ve eğimsiz asfalt yolun sağındaki beton zemin üzerinde park halinde iken önündeki araç nedeniyle geri manevra ile geri gelip ileri doğru hareket ettiği esnada kamyonun altında bulunan 1932 doğumlu yayanın üzerinden geçmesi neticesinde yayanın öldüğü olayda, hükme esas alınan İstanbul Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi tarafından tanzim edilen 09.06.2015 tarihli raporda; yayanın, aracın hareket edebileceğini ön görmeyip araç hareket edeceği esnada kendi can güvenliğini tehlikeye atacak şekilde aracın altında bulunduğu olayda dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranışı ile gerçekleşen kazada asli kusurlu olduğu, sanığın sevk ve idaresindeki kamyonu ile park yerinde aracına binmeden önce çevresel kontrollerini yapıp aracına binip hareket edeceği esnada aracın altına giren yaya nedeniyle meydana gelen olayda atfı kabil bir kusur bulunmadığı belirtildiği anlaşılmakla, Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan taksire dayalı kusurunun bulunmadığı gerekçesi ile 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, ilk derece mahkemesinin kararında usule ve esasa ilişkin herhangi bir hukuka aykırılığın bulunmadığı, delillerde ve işlemlerde herhangi bir eksiklik olmadığı, sanığın olayda taksire dayalı kusurunun bulunmadığı gerekçe gösterilerek verilen beraat kararının mahkemece dosya içeriğine uygun olarak kabul ve takdir kılındığı anlaşılmakla, Espiye 1. Asliye Ceza Mahkemesinin kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.12.2024 tarihinde karar verildi.