muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/34640, Karar No: 2017/13679, Tarih: 08.06.2017

Somut olayda, Bölge Adliye Mahkemesince davacı vekiline gönderilen muhtırada tutarın dosyaya yatırılması gerektiğinin yazıldığı ve böylelikle gönderilen muhtıranın usulüne uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla; davacı vekiline yukarıda açıklanan şekilde maktu temyiz karar harcı ve gerekiyor ise temyiz masraflarının yatırılması için geçerli muhtıra tebliğ edilerek tebellüğe dair belgenin gönderilmesi, temyiz eden davacı tarafından yatırılması halinde temyiz harcı ve gerekiyorsa temyiz masraflarının yatırıldığına dair belgenin gönderilmesi, yukarıda açıklandığı şekilde geçerli muhtıra tebliğ edilmesine rağmen temyiz eden davacı tarafından temyiz harcı ve gerekiyorsa temyiz masraflarının yatırılmaması halinde buna ilişkin tutanak tutularak bu tutanağın gönderilmesi için;

2-6100 sayılı Kanun'un 360. maddesi gereğince istinaf kanun yolu hükümlerinin düzenlendiği bölümde aksine hüküm bulunmayan hâllerde, İlk Derece Mahkemesinde uygulanan yargılama usulü, Bölge Adliye Mahkemesinde de uygulanır.

Aynı Kanun'un 348. maddesinde istinaf dilekçesi kendisine tebliğ edilen tarafın, başvurma hakkı bulunmasa veya başvuru süresini geçirmiş olsa bile, vereceği cevap dilekçesi ile istinaf yoluna başvurabileceği ve istinaf yoluna asıl başvuran tarafın, buna karşı iki hafta içinde cevap verebileceği hususu; 366. maddesinde de bu Kanunun istinaf yolu ile ilgili 343 ilâ 349 ve 352. maddeleri hükümlerinin, temyizde de kıyas yoluyla uygulanacağı hususu düzenlenmiştir. Anılan hükümler gereğince tarafların kararın temyiz edildiğinden haberdar edilmeleri ve katılma yoluyla temyiz talebinde bulunma haklarını kullanmaları için temyiz dilekçelerinin de diğer tarafa tebliğ edilmesi gerekir.

Dosya içeriğine göre; davacı temyizinin davalılara tebliğ edildiğine ilişkin tebliğ belgesinin bulunmadığı anlaşılmakla, tebliğ edilmiş ise tebliğ belgesinin eklenmesi, tebliğ edilmemiş ise yöntemince tebliğ edildikten sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, kesin olarak 08.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5029, Karar No: 2019/14815, Tarih: 27.11.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/5029 E.  ,  2019/14815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Yabancı uyruklu sanıklara ilişkin nüfus kaydı ya da pasaportlarının onaylı bir örneği ile adli sicil kayıtlarının İnterpol Daire Başkanlığı aracılığı ile getirtilip bu kimlik bilgileri ve adli sicil kayıtlarına göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-5271 sayılı CMK'nun 324/5. maddesi ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3. maddesinin (a) ve (e) bendleri hükmüne göre, sanık olarak yargılanan kişinin “Kendisine yöneltilen suçlamanın niteliği ve nedeninden en kısa zamanda, anladığı bir dille ve ayrıntılı olarak haberdar edilmek" ve "Duruşmada kullanılan dili anlamadığı veya konuşmadığı takdirde bir tercümanın yardımından para ödemeksizin yararlanmak” hakkına sahip olduğu ve bunun “Mahkeme önünde hak arama” ile “Savunma” haklarına ilişkin bulunduğu gözetilmeden, soruşturma aşamasında görevli tercüman ücretinin yargılama gideri olarak sanıktan tahsiline dair yazılı şekilde karar verilmesi,

3-Sanığın katılanın evine ahşap giriş kapısından girerek bir adet laptop bilgisayar, iki adet samsung marka cep telefonuna ait şarj adaptörü, iki adet ütü, saç düzleştiricisi ve epilasyon aletini çaldığı olayda; eyleminin 18/06/2014 tarihli 6545 sayılı Yasa ile değişik TCK’nın 142/2-h maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun'un değişiklikten önceki 142/1-b maddesi uyarınca hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

4-Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi tatbik edilirken, Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin iptal kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 27/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8328, Karar No: 2008/15996, Tarih: 16.10.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/8328 E.  ,  2008/15996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sinop Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 28/02/2008

Davacı,  01.09.1994 tarihinden itibaren ve halen kesintisiz olarak tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin   kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının ilk Prim  kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden ay başından itibaren  tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillere hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının ilk Prim  kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden ay başından itibaren  tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Davanın,  yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre,  sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 58 yaşını dolduran kadınlarla, 60 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır. Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan  resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre, kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık ve Nüfus İdareleri kayıtları ile diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının Ziraat Odasına, Tarım Kredi Kooperatifine üyeliğinin bulunmadığı, sattığı ürün bedellerinden ilk prim  kesintisinin 22.08.1994 tarihinde yapıldığı, sonraki yıllarda; 1995,1996 ve 1997 yıllarında ürün bedellerinden prim kesintisinin yapıldığı  başkaca kesintinin yapılmadığı görülmektedir.

Mahkemece kesintinin  bulunduğu, 01.09.1994-31.12.1997 tarihleri arasındaki dönem yönünden verilen tesbit kararı yerinde ise de prim kesintisinin bulunmadığı  1998,1999,2000,2001,2002,2003,2004,2005,2006 ve 2007 yılları yönünden 2926 sayılı yasa’nın 10.maddesinde belirtilen kayıtlar bulunmadığı ve tarımsal faaliyet bu madde kapsamında kanıtlanmadığı halde bu yılların soyut tanık beyanı ve zabıta araştırmalarına dayalı olarak kabul edilmesi yasaya uygun değildir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 16.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2377, Karar No: 2017/428, Tarih: 08.03.2017

**Hukuk Genel Kurulu         2014/2377 E.  ,  2017/428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki “hizmet tespiti” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Bitlis Asliye Hukuk (İş) Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 03.05.2012 gün ve 2007/6 E., 2012/81 K. sayılı kararın temyizen incelenmesinin davalılar Sosyal Güvenlik Kurumu ve Van Yüzüncüyıl Üniversitesi vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 11.06.2013 gün ve 2012/20278 E., 2013/11742 K. sayılı kararı ile,

“...Somut olay incelendiğinde; davacının 28.08.1989-30.08.2002 tarihleri arasında kesintisiz olarak, Van Yüzüncü Yıl Üniversitesine bağlı Tatvan Meslek Yüksek Okulunda temizlik görevlisi olarak çalıştığı, sadece 1645 günlük hizmet süresinin davalı Kuruma bildirildiği, bildirilmeyen sürelerin tespitine karar verilmesini istediği, mahkemece, istem gibi davanın kabulü yönünde hüküm tesis edildiği görülmüştür.

Davalı işveren beyanında; Tatvan Meslek Yüksek Okulu'nun temizlik işlerini Kamu İhale Kanuna göre.... Temizlik şirketine ihale edildiği, davacının bu şirkette çalıştığını, husumetin temizlik şirketine yöneltilmesi gerektiğini ifade ettiği görülmüştür.

Kamu tanıkları beyanlarında;davacının 1994 yılına kadar Tatvan Meslek Yüksek Okulu vizeli işçi olarak çalıştığı, 1994 yılından sonra temizlik işlerine ilişkin ihaleyi alan.... Temizlik şirketine bağlı çalıştığının belirtildiği görülmüştür.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79. ve 87. maddeleridir.

Mahkemece, Tatvan Meslek Yüksek Okulu'nun temizlik işlerini Kamu İhale Kanuna göre.... Temizlik şirketine ihale edildiği iddiası karşında,.... Temizlik şirketinin işverenliği hususunda herhangi bir irdeleme yapmadığı anlaşılmaktadır.

506 sayılı Yasa’nın 87. maddesi kapsamında, asıl işveren - alt işveren ilişkisinin varlığının kabul edilmemesi için; işin belirli bir bölümü ya da işyeri eklentisinde bir işin alt işverene yüklenmeyip, tamamının anahtar teslimi başka işverene yüklenmesi, asıl işverenin de, bu yerlerde veya faaliyet alanında sigortalı çalıştırmıyor olması gerekir.

Mahkemece yapılması gereken iş;.... Temizlik şirketinin alt işveren olup olmadığı araştırılmalı, alt işveren olduğunun anlaşılması halinde dava açılması için süre verilmeli ve usulünce husumet yöneltildikten sonra birleşen davalar hakkında karar tesis edilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurularak hüküm kurulması gerekirken, yazılı gerekçe ile karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır..."

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

O hâlde, davalılar vekillerinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır..."

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Davacı vekili müvekkilinin 28.08.1989 ile 30.08.2002 tarihleri arasında davalı ... Yüzüncü Yıl Üniversitesine bağlı Tatvan Meslek Yüksek Okulunda hizmet akdiyle kesintisiz bir şekilde çalıştığını, ancak sadece 1645 günlük çalışmasının sigortaya bildirildiğini, müvekkilinin iş akdinin haksız bir şekilde feshedilmesi üzerine Tatvan Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinde açmış olduğu çalışılan sürelere ilişkin kıdem ve ihbar tazminatı alacağına ilişkin davada 12 yıl 3 ay 28 gün hizmetinin olduğunun tespit edildiğini ileri sürerek sigortaya eksik bildirilen hizmetlerinin tespitini talep etmiştir.

Davacı vekili 09.04.2012 tarihli dilekçesi ile Kuruma bildirilen sürelerin dışında 16.01.1994 – 30.06.1997 tarihleri arasında 585 gün ve 01.11.1997 – 30.08.2002 arası 1763 gün olmak üzere toplam 2348 gün sürekli olarak davalı işveren nezdinde hizmet akdi ile çalıştığının tespitine karar verilmesini talep ettiğini belirtmiştir.

Davalı SGK vekili davanın ya Kurumun ikametgahı olan Ankara’da ya da HUMK’nın 17. maddesine göre işlemleri yapan şubesinin bulunduğu yer mahkemesinde açılmasının gerektiğini, davanın yetkisiz yerde açıldığını, kaldı ki davanın 506 sayılı Kanunun 79/10 maddesinde öngörülen 5 yıllık hak düşürücü süreye uğradığını, öte yandan tek başına işe giriş bildirgesinin verilmesinin çalışmanın varlığını göstermeyeceğini, bu tür davalar kamu düzenine ilişkin olduğundan çalışma olgusunun hiçbir duraksamaya yer bırakmayacak açıklıkta ortaya konmasının gerektiğini, son olarak Kurumun ihtilafa sebebiyet vermediğinden yargılama giderleri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulamayacağını belirterek davanın reddinin gerektiğini savunmuştur.

Davalı Yüzüncü Yıl Üniversitesi vekili yetkili mahkemenin Üniversitenin bulunduğu Van İş Mahkemesi olduğunu, davanın yetkili mahkemede açılmadığını, ayrıca hizmet tespitine yönelik olarak yasal mevzuatta belirtilen 5 yıllık sürenin de dolduğunu, davacının ilk kez rektörlük bünyesinde sigortalı olarak işe başladığını ve daha sonra Tatvan Yüksekokulu bünyesinde 15.11.1994 tarihine kadar çalışmaya devam ettiğini, bu süre zarfında Maliye Bakanlığının iznine tabi olan mevsimlik işçi vizesine tabii olarak çalıştığını, hizmet akdinin 15.11.1994 tarihinde sona erdiğini, 15.11.1994 tarihinden sonraki dönemlerde Maliye Bakanlığınca Üniversitenin talebine rağmen vizeli işçi çalışma izni verilmediğini, bu nedenle 15.11.1994 tarihinden sonraki dönemlerde davacı ile herhangi bir hizmet akdi imzalanmadığını, çalışması olmadığından davanın reddinin gerektiği belirtilmiştir.

Tatvan Asliye Hukuk Mahkemesinin 07.06.2005 gün ve 2005/84 E., 2005/139 K. sayılı kararı ile davalı Kurum vekilinin yetki itirazının yerinde olduğu gerekçesiyle, mahkemenin yetkisizliğine, dosyanın yetkili ve görevli Bitlis Asliye Hukuk (İş) Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Davacı vekilinin 12.09.2005 tarihli dilekçesi ile dosyanın yetkili mahkemeye gönderilmesi talebi üzerine dosya Bitlis Asliye Hukuk (İş) Mahkemesine gönderilmiştir.

Bitlis Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi 24.01.2006 tarihli kararında, Tatvan İş Mahkemesinde verilen yetkisizlik kararının kesinleşmesinden sonra kanunen tanınan 10 günlük sürenin dolduğu ve davacı vekilinin yasal süre geçtikten sonra dosyanın gönderilmesi talebinde bulunduğu gerekçesiyle davacının davasının açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyizi üzerine;

Özel Daire 21.06.2006 tarihli kararında Tatvan İş Mahkemesi’nin yetkisizlik kararı üzerine davacı vekilinin dosyanın yetkili mahkeme olan Bitlis Asliye Hukuk (İş) Mahkemesine gönderilmesine yönelik talebinin on günlük yasal süresi içinde olduğu, bu nedenle Bitlis Asliye Hukuk (İş) Mahkemesince verilen davanın açılmamış sayılmasına yönelik kararın usul ve yasaya uygun olmadığı, mahkemece esasa girilerek tarafların tüm kanıtları toplanarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme 03.05.2012 tarihli kararında Özel Daire bozma kararına uyarak yapmış olduğu yargılamada, davacının Yüzüncü yıl Üniversitesine bağlı Tatvan Meslek Yüksek Okulunda sigortalı olarak 28/08/1989-05/02/1990 tarihleri arasında işe başladığı, davacının vize süresinin 15/11/1994 tarihinde bittiği, Maliye Bakanlığının vize vermemesi üzerine Tatvan Meslek Yüksek Okul Müdürlüğü’nce davacının vizeli olarak tekrar işe alınmadığı, ancak Tatvan Meslek Yüksek Okulunun temizlik işlerinin ihalesini alan şirket bünyesinde Tatvan Meslek Yüksek Okulunda çalışmaya devam ettiği, mahkemece dinlenen kamu tanıklarının beyanları ve bu beyanları kuvvetlendiren Tatvan Asliye Hukuk Mahkemesinin kıdem ve ihbar tazminatı davasının kabulüne yönelik kararının kesinleştiği dikkate alındığında davacının bildirilmeyen 16/11/1994-30/06/1997 ve 01/11/1997-30/08/2002 tarihleri arasında da davalı idare nezdinde sigortalı olarak çalıştığı konusunda mahkemece kanaat oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalılar Sosyal Güvenlik Kurumu ve Van Yüzüncüyıl Üniversitesi vekilinin temyizi üzerine hüküm Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde açıklanan gerekçelerle bozulmuş, Mahkemece önceki gerekçeler tekrarlanmak suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme kararını davalılar Sosyal Güvenlik Kurumu ve Van Yüzüncüyıl Üniversitesi vekili temyize getirmektedir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, somut olayda dava dışı temizlik şirketinin işveren sıfatının bulunup bulunmadığının araştırılmasına yer olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Direnme kararını davalılar Sosyal Güvenlik Kurumu ve Van Yüzüncüyıl Üniversitesi vekili temyize getirmektedir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, somut olayda dava dışı temizlik şirketinin işveren sıfatının bulunup bulunmadığının araştırılmasına yer olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında işin esasına geçilmeden önce mahkemece bozma kararına uyulmasından sonra direnme kararı verilip verilemeyeceği hususu önsorun olarak tartışılmıştır.

Mahkemenin 03.05.2012 tarihli kararının Özel Dairece bozulmasından sonra yapılan yargılamanın 07.11.2013 tarihli celsesinde verilen ara kararı ile bozma kararına uyulmasına karar verilmiş, ancak daha sonra 08.05.2014 tarihli celsede Özel Daire Kararına uyulmasına dair verilen ara karardan dönülerek direnme kararı verilmiştir.

Burada "usul hukuku" ile ilgili ortaya çıkan sorun tarafların beyanları alındıktan sonra mahkemece “Yargıtay 10. Hukuk Dairesi'nin bozma kararına uyulmasına” ilişkin ara kararı oluşturulmasına karşın, bu hukuki sonucun tam aksine bir karar verilmesinin hukuken mümkün olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Bilindiği üzere bir davada mahkemenin veya tarafların yapmış oldukları bir usul işlemi nedeniyle taraflardan biri lehine, dolayısıyla diğeri aleyhine doğan ve gözetilmesi zorunlu olan hakka, usuli kazanılmış hak denilir.

Örneğin mahkemenin Yargıtay bozma kararına uymasıyla bozma kararı lehine olan taraf bakımından kazanılmış hak doğar.

Bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen biçimde inceleme ve araştırma yapmak ve yine o kararda belirtilen hukuksal esaslar gereğince karar vermek yükümlülüğü oluşur. Bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozma kararında gösterilen ilkelere aykırı bulunması, usule uygun olmadığından bozma nedenidir.

Bozma kararı ile dava, usul ve yasaya uygun bir hale sokulmuş demektir. Bozmaya uyulduktan sonra buna aykırı karar verilmesi usul ve yasaya uygunluktan uzaklaşılması anlamına gelir ki, böyle bir sonuç kamu düzenine açıkça aykırılık oluşturur. Buna göre Yargıtay’ın bozma kararına uymuş olan mahkeme bu uyma kararı ile bağlıdır. Daha sonra bu uyma kararından dönerek direnme kararı veremez; bozma kararında gösterilen biçimde inceleme yapmak ya da gösterilen biçimde yeni bir hüküm vermek zorundadır.

Aynı ilke Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 05.02.2003 gün ve 2003/8-83 E., 2003/72 K.; 17.02.2010 gün ve 2010/9-71 E., 2010/87 K. sayılı kararlarında da benimsenmiştir.