muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12151, Karar No: 2014/12462, Tarih: 06.11.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/12151 E.  ,  2014/12462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DERELİ KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/12/2012

NUMARASI : 2009/65-2012/57

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında G..Köyü çalışma alanında bulunan 214 ada 4 parsel sayılı 4.260,64 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle H.. E.. ve H.. M..adına, 301 ada 33 parsel sayılı 2.747,07 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz aynı nedenlerle davalı S.. M.. adına tespit edilmiştir. İtirazı Kadastro Komisyonunca reddedilen T.. A.. ve Ş.. D.. çekişmeli taşınmazların müşterek muristen intikal ettiği ve mirasçılar arasında terekenin taksim edildiği iddiasına dayanarak dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, çekişmeli 214 ada 4 sayılı parselin 1/2 payının H..A.. mirasçıları adına, 1/2 payının E.. E.. adına tesciline, çekişmeli 301 ada 44 sayılı parsel için açılan davanın reddi ile tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından 301 ada 33 sayılı parsele yönelik temyiz edilmiştir.

Mahkemece, temyize konu 301 ada 33 parsel sayılı taşınmaz yönünden davacının davasını ispatlayamadığı kabul edilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme karar vermeye yeterli bulunmamaktadır. Davacılar vekili, dilekçe ile dinlenmesini istediği tanıklarının isimlerini ve adreslerini mahkemeye bildirdiği ve bu tanıkların dinlenilmesinden vazgeçmediği halde davacı tanıkları dinlenmeden hüküm kurulmuştur. 6100 sayılı HMK'nın 245. maddesi "tanıklık için çağrılan herkes gelmek zorundadır. Usulüne uygun olarak çağrıldığı halde mazeret bildirmeksizin gelmeyen tanık zorla getirtilir." hükmünü içermektedir. Mahkemece davacı tarafın bildirdiği tanıklara usulünce davetiye çıkarılmışsa da keşif mahallinde hazır olmadıklarından dinlenilmemişlerdir. Hal böyle olunca anılan kanun hükmü gereğince davacı tarafından bildirilen tanıkların zorla getirtilmesine karar verilerek iddia ve savunma olarak ileri sürülen hususlarda taşınmaz başında dinlenilerek toplanan ve toplanacak olan deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken bu yönler göz ardı edilerek yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davacıya iadesine, 06.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11842, Karar No: 2019/7067, Tarih: 08.10.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/11842 E.  ,  2019/7067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 Sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 27.02.2013 tarih, 2013/3905 esas sayılı iddianamesi ile 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaaya uygun olarak sanıklar hakkında defter ve belgeleri gizleme suçundan da kamu davası açıldığı, ancak hüküm kurulmadığı anlaşıldığından, söz konusu suç yönünden hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

A)Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz talebinin incelenmesinde;

20.11.2014 tarihinde sanık müdafiinin yüzüne karşı verilen hükmün, yasal süresi geçtikten sonra 22.12.2014 tarihli dilekçe ile temyiz edildiği anlaşıldığından; temyiz talebinin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

B)Sanıklar ... ve ... hakkında verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık ... ile katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

20.11.2014 tarihinde sanık müdafiinin yüzüne karşı verilen hükmün, yasal süresi geçtikten sonra 22.12.2014 tarihli dilekçe ile temyiz edildiği anlaşıldığından; temyiz talebinin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

B)Sanıklar ... ve ... hakkında verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık ... ile katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

1-... İnşaat Tekstil Pvc Orman Ürünleri Sanayi ve Ticaret Limited Şirketinin kurulduğu 12.08.2011 tarihinden, mükellefiyetin re’sen terkin edildiği 31.08.2012 tarihine kadar düzenlenen tüm faturaların sahte olduğunun iddia ve kabul olunduğu olayda; ... İnşaat Tekstil Pvc Orman Ürünleri Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi’nin 2012 takvim yılında düzenlediği faturaların sahte olduğu tüm dosya kapsamı ile sabit ise de, 2011 takvim yılı açısından mükellef kurumun kasım ayında 12.242-TL KDV matrahı beyan ettiği, diğer aylara ilişkin KDV beyannamesi verilmediği, mükellef tarafından verilen BA formu ile ... Ltd. Şti’den 1 adet fatura ile 11.165-TL tutarında mal alındığının bildirildiği, .... San ve Tic. Ltd. Şti’nin de BA formu ile mükellef kurumdan 2 adet fatura ile 8000-TL tutarında mal aldığını bildirdiği, Mersin Vergi Dairesi Başkanlığı’nın 06.03.2014 tarihli yazısında, .... San ve Tic. Ltd. Şti. hakkında karşıt inceleme yapılmadığının belirtilmesi karşısında; 2011 takvim yılında düzenlenen faturalar açısından maddi gerçeğin gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi bakımından, ... Ltd. Şti ve .... San ve Tic. Ltd. Şti yetkilileri hakkında karşıt inceleme raporları düzenlenip düzenlenmediği araştırılarak, ilgili şirket yetkilileri hakkında dava açılıp açılmadığı sorulup, açıldığının tespiti halinde söz konusu dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi; faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, faturaları kullanan .... San ve Tic. Ltd. Şti. ile ... İnşaat Tekstil Pvc Orman Ürünleri Sanayi ve Ticaret Limited Şirketinin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığı da dikkate alınarak, mükelleflerin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması; şirketi temsil yetkisi bulunmayan sanık ...’in şirket işlerine aktif şekilde katılıp katılmadığının araştırılması, şirketteki rolü irdelenip değerlendirilerek, sahte fatura düzenleme suçuna ne suretle iştirak ettiğinin tartışılması ve tüm bu araştırmaların sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerekirken eksik araştırmayla hükümler kurulması,

2- Kabule göre de;

2- Kabule göre de;

a)Sahte fatura düzenleme suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda düzenlenen sahte fatura eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura düzenleme suçunu oluşturacağı gözetilmeden, sanık hakkında 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından tek hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

b)Temel ceza belirlenirken göz önünde bulundurulacak nedenler TCK'nin 61. maddesinin 1. fıkrasında belirtilmiş olup; sanık hakkında "daha önceden birden çok defa suç işlemiş olması, mükerrir oluşu" gerekçe gösterilerek 5237 sayılı TCK'nin 61. maddesindeki ölçütlere aykırı olarak, temel cezanın yasal olmayan gerekçe ile asgari hadden uzaklaşılarak belirlenmesi,

c)Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan Ankara 7. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2010/135 Esas, 2010/356 Karar sayılı ilamındaki mahkumiyetin, 5237 sayılı TCK'nin 157. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçuna ilişkin olması ve hükümden sonra 02.12.2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bentler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nin 157. maddesinde tanımı yapılan dolandırıcılık suçunun da uzlaşma kapsamına alınması ve uzlaşma gerçekleştiğinde davanın düşmesine karar verilmesi ihtimalinin bulunması karşısında; 5237 sayılı TCK'nin 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek, 6763 sayılı Kanun’un 35. maddesi ile değişik CMK'nin 254. maddesi uyarınca aynı Kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun ve hakkında bu ilam uyarınca TCK'nin 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının yeniden değerlendirilmesinin gerekli olması,

d)5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.10.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10390, Karar No: 2020/3713, Tarih: 11.03.2020

**7. Ceza Dairesi         2019/10390 E.  ,  2020/3713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığa ait işyerinde kaçak sigara satışı yapıldığı ihbarı üzerine, yetkili makamlardan usulüne uygun arama kararı alınmadan söz konusu yerde 59 karton sigara ele geçirilmiştir. Hukuka aykırı arama sonucu ele geçen eşyanın yasak delil niteliğinde olduğu, eşyanın kaçak olmasının durumu değiştirmeyeceği, Anayasa'nın 38/2, 5271 sayılı CMK’nun 206/2-a, 217/2, 230/1. madde ve fıkralara göre, hukuka aykırı surette elde edilen delillere dayanılarak mahkumiyet hükmü kurulamayacağı ve bu gerekçeyle sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğinden sonuç itibari ile beraat kararı doğru kabul edilerek,

Dava konusu kaçak eşyaların, 5607 sayılı Yasanın 13/1. madddesi yollaması ile 5237 sayılı TCK’nın 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesi uyarınca, hükmün müsadereye ilişkin bendinde yer alan "TCK’nin 54" ibaresinin çıkartılarak yerine "TCK'nun 54/4" ifadesinin eklenmesi ve sair kısımlarının aynen bırakılması suretiyle sonucu itibarıyla doğru olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10670, Karar No: 2014/12402, Tarih: 22.09.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/10670 E.  ,  2014/12402 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ...Denizcilik San.Tic.Ltd.Şti. ile davalı... Sigorta AŞ arasındaki dava hakkında... 9. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 19/06/2013 gün ve 2013/280 Esas 2013/183 Karar sayılı hükmün, Dairemizin 25/11/2013 gün ve 2013/16130-2013/16505 sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiş olup, süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

1-Dava, kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne dair verilen hüküm, davacı vekili ve davalı vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmekle, Dairemizce, kazanın münhasıran alkolün etkisi altında meydana gelip gelmediği hususunun tespiti yönünden rapor alınması gerektiği gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiş, davacı vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dairemiz kararında, sigortalı araç sürücüsünün 145 promil alkollü olduğunun kaza tespit tutanağı ve ... raporu ile sabit olduğu belirtilmişse de dosyanın yeniden incelenmesinde, ... raporu ibaresinin sevhen yazıldığı, sürücünün kaza sonrası hastane muayene raporunun bulunduğu ve bu raporda koklama yöntemiyle alkollü olduğunun tespit edildiğinin belirtildiği görülmüş olup davacı vekilinin bu yöne ilişkin karar düzeltme isteminin kabulüne karar verilmesi ve Dairemizin 25/11/2013 gün ve 2013/16130-16505 sayılı bozma kararının 2. bendinin ortadan kaldırılarak yerine aşağıdaki bendin yazılması gerekmiştir.

2-2918 sayılı KTK'nın 48. maddesinde; alkollü içki alması nedeniyle güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu ifade edilmiştir.

Karayolları Trafik Yönetmeliği’nin, "Uyuşturucu ve Keyif Verici Maddeler ile İçkilerin Etkisinde Araç Sürme Yasağı" başlıklı 97. maddesinde, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli sürme yeteneğini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu açıklandıktan sonra, konu ile ilgili olan "b-2" bendinde, "alkollü içki almış olarak kandaki alkol miktarına göre araç sürme yasağı kenar başlığı altında; alkollü içki almış olarak araç kullandığı tespit edilen diğer araç sürücülerinden kandaki alkol miktarı 0.50 promil üstünde olanların araç kullanamayacakları açıklanmıştır.

Ayrıca, Motorlu Kara Taşıtları Kasko Sigortası Genel Şartları’nın A.5.5. maddesinde; Taşıtın, uyuşturucu maddeler veya Karayolları Trafik Kanunu uyarınca yasaklanan miktardan fazla içki almış kişiler tarafından kullanılması sırasında meydana gelen zararların sigorta teminatı dışında olduğu belirtilmiştir.

Ayrıca, Motorlu Kara Taşıtları Kasko Sigortası Genel Şartları’nın A.5.5. maddesinde; Taşıtın, uyuşturucu maddeler veya Karayolları Trafik Kanunu uyarınca yasaklanan miktardan fazla içki almış kişiler tarafından kullanılması sırasında meydana gelen zararların sigorta teminatı dışında olduğu belirtilmiştir.

Bununla birlikte, Kasko Sigortası Genel Şartları’nın A.5.5. maddesinin dayanağını teşkil eden KTK'nun 48. maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup, aynı maddenin 2. fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine olanak tanıyan hükümde, yasaklama yetkisi yönetmeliğe bırakılmış olmadığından, Karayolları Trafik Yönetmeliği’nin 97. maddesinde, yukarıda anılan yasa hükmü tekrarlandıktan ve müteakip, uyuşturucu veya keyif verici maddeler ile alkollü içkilerin oranlarının ne şekilde saptanacağı belirlendikten sonra, yasada yer alan hükmü dikkate almadan salt 0.50 promilin üstünde alınan alkol miktarına göre araç kullanma yasağı getirilmesinin yasal dayanağı bulunmadığından geçersiz bulunmaktadır. Geçersiz yönetmelik hükümlerinin yasaya aykırı bir şekilde genel şart olarak kabulü de mümkün değildir.

O halde, hasarın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla, sürücünün alkollü olması tek başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Üstelik, böyle bir durumda hasarın teminat dışı kaldığının ispat yükü TTK'nun 1281. maddesi hükmü gereğince sigortacıya düşmektedir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurlalarında olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin saptanması durumunda, oluşan hasar poliçe teminatı dışında kalacağından davanın reddine, aksi halinde kabulüne karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir. (YHGK 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7.4.2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2.3.2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713 sayılı ilamları)

Somut olayda, sigortalı araç sürücüsü Vahit Çakar, kaza sonrası alınan soruşturma dosyası beyanında, alkollü olduğunu kabul etmiş, kaza tespit tutanağında 145 promil alkollü olduğu yazılmış ve hastane muayene raporunda da koklama yöntemiyle alkollü olduğu belirtilmiştir. Her ne kadar sürücünün, 145 promil alkollü olduğunu gösterir tahlil raporu veya alkolmetre ölçüm belgesine dosyada rastlanılmamışsa da, dosya kapsamına göre, sigortalı araç sürücüsünün kaza anında alkollü olduğu sabittir. Yukarıda açıklandığı üzere, sürücünün aldığı alkolün oranı doğrudan sonuca etkili değildir.

Bu durumda mahkemece, sigortalı araç sürücüsünün alkollü olduğu kabul edilerek İTÜ gibi kurum veya kuruluşlardan aralarında nöroloji ve trafik uzmanı bilirkişilerin bulunduğu bilirkişi kurulundan, kazanın oluş şekli, yol, hava, gün durumu, kaza tutanağı ve tanık beyanları birlikte değerlendirilerek kazanın münhasıran alkolün etkisi altında gerçekleşip gerçekleşmediğinin, başka unsurlarında kazanın meydana gelmesinde etkili olup olmadığının belirlenmesi için gerekçeli, denetime elverişli bir rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemizin 25/11/2013 gün ve 2013/16130-16505 sayılı kararının 2. bendinin ortadan kaldırılmasına ve yerine (2) numaralı bendin yazılmasına, tashihi karar peşin harcın karar düzeltme isteyen davacıya geri verilmesine 22/09/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/37258, Karar No: 2016/7358, Tarih: 28.03.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/37258 E.  ,  2016/7358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile izin ücreti, şua izni ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti

Davacı, davalı Bakanlığa ait hastanenin radyoloji kliniğinde arşiv ve banko görevlisi olarak çalışırken iş sözleşmesini emeklilik sebebiyle feshettiğini iddia ederek, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti ve şua izni ücretinin ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti

Davalı ... vekili, davacının alt işveren işçisi olduğunu ve radyasyona maruz kalmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı Yıldırım Temizlik Şirketi vekili, davacıyı kısa bir süre çalıştırdıklarını ve alacaklardan Bakanlığın sorumlu tutulması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, davacının hak ettiği işçilik alacaklarından her iki davalının da sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz

Kararı, davalı ... vekili ve davalı Yıldırım Temizlik Şirketi vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanunî gerektirici sebeplere göre davalı.... ve davalı ... Temizlik Şirketi'nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmazlıkta davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi ve temizlik görevlisi olarak 01.01.1997 tarihinde çalışmaya başlamış, 01.01.2004'te radyasyon onkolojisi kliniğindeki arşiv ve banko bölümünde çalışmaya devam etmiş, 31.07.2009'da emekli olup ayrılmıştır.

Davacı, çalışırken sürekli radyasyona maruz kaldığını, buna rağmen şua izninin kullandırılmadığını iddia ederek, şua izni ücretinin tahsilini istemiştir.

Davacı tanıkları, davacının radyasyon onkolojisi bölümünde kayıt yaptığını söylemişlerdir.

03.11.2012 tarihli Radyasyon Onkolojisi Bölümü Klinik Şefinin mahkemeye hitaben yazdığı yazıda, “Davacı, servisimizin arşiv ve banko bölümünde çalışmıştır. Radyasyon dışı sahada çalışmıştır.” ifadesi yer almaktadır.

Mahkemece, gerekçe gösterilmeden davacının şua izni ücreti talebinin kabulüne karar verilmiştir.

Davacı tanıkları, davacının radyasyon onkolojisi bölümünde kayıt yaptığını söylemişlerdir.

03.11.2012 tarihli Radyasyon Onkolojisi Bölümü Klinik Şefinin mahkemeye hitaben yazdığı yazıda, “Davacı, servisimizin arşiv ve banko bölümünde çalışmıştır. Radyasyon dışı sahada çalışmıştır.” ifadesi yer almaktadır.

Mahkemece, gerekçe gösterilmeden davacının şua izni ücreti talebinin kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, ...Kurumu'na yazı yazılarak 2004-2009 yılları arasında hastanenin radyoloji onkolojisi kliniğinde gerek kadrolu gerekse iş sözleşmesi ile çalıştırılan tüm personelin isim listesi ile varsa davacıya ait dozimetre kayıtlarının getirtilmesi, gerekirse işyerinde keşif yapılarak davacının çalıştığı ortamda 3153 sayılı Yasa anlamında radyasyona maruz kalıp kalmadığının belirlenmesi, işyerinde davacı ile aynı ortamda çalışan benzer işçilere şua izni verilip verilmediğinin araştırılması ile oluşan sonuca göre ve gerekçesi de gösterilerek şua izni ücreti talebinin değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ve gerekçe gösterilmeden talebin kabulü isabetsizdir.

3- Somut uyuşmazlıkta, davacı yıllık ücretli izinlerinin kullandırılmadığını iddia etmiş, davalı Şirket vekili ıslaha itirazında, vekâletnamesindeki yetkiye dayanarak delil listesinde açıkça belirttiği yemin delili sebebiyle davacıya, yıllık izinlerini kullanmadığı yönünde yemin teklif etmiştir.

Mahkemece, davalının yemin teklifinin dikkate alınmaması usul ve yasaya aykırıdır.

4- Mahkemece, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesine göre harçtan muaf olan davalı Bakanlığa harç yüklenmeside hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 28.03.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7039, Karar No: 2010/6496, Tarih: 07.06.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/7039 E.  ,  2010/6496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 1.7.2000-dava tarihleri arası tarım ... sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine.

2-Dava, davacının ilk ... prim kesintisinin yapıldığı 02.06.2000 tarihini takip eden aybaşı olan 01.07.2000 tarihinden itibaren tarım ... sigortalısı olduğunun tespitine ilişkindir.

Mahkemece istem prim kesintisi olmadığından reddedilmiştir.