muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7374, Karar No: 2018/4977, Tarih: 27.02.2018

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, davacının fazla çalışma süresi, görev yerine göre 12/24 saat çalışma düzenine göre vardiyalı olarak saat 07.00 - 19.00 saatleri ile 19.00 - 07.00 saatleri arasında haftanın 5 günü günde 12 saat çalışılıp haftanın kalan 2 gününde ise istirahat ederek haftalık 60 saat çalıştığı, yasal çalışma süresi olan haftalık 45 saati aşan haftalık 15 saatlik fazla çalışmasının bulunduğu, günlük fazla çalışmasının ise 3 saat olduğu sonucuna varılarak hesaplama yapılmıştır. Ancak fazla mesai alacağı hesabında çalışma saatleri yönünden dosyadaki belgelere göre isabetsizlik bulunmasa da haftalık çalışma bakımından ara dinlenme düşülmeden yapılan hesaplamanın kabulü yerinde olmamıştır. Davacının fazla mesaisinin, tespit edilen günlük oniki saat çalışma süresinden yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde bir buçuk saat ara dinlenme süresi indirilmek suretiyle hesaplanarak sonucuna göre hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

3-Kabule göre de; Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla mesai süresinin hesaplanmasında haftalık altmış saat çalışma yapıldığını kabul etmiş ise de, davacının talebi haftalık 52.5 saat çalışma yapıldığı yönündedir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26. maddesi “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” hükmü uyarınca da taleple bağlılık kuralına aykırı olarak Mahkemece talepten fazlasına karar verilmesi usule aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9525, Karar No: 2014/8846, Tarih: 21.04.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/9525 E.  ,  2014/8846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/11/2013

NUMARASI : 2012/904-2013/1256

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının, davalı şirkette çalıştığını, davalı işveren tarafından iş sözleşmesinin haklı ve geçerli bir neden olmadan feshedildiğini iddia ederek feshin geçersizliğinin tespiti ile işe iadesine karar verilerek işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinin belirlenmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının işveren vekili konumunda olduğunu, bundan dolayı iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacağını, işin gereğinden kaynaklanan nedenler arasında sayılan işin yeniden yapılanması kapsamında davacının çalıştığı Ankara Bölge Satış Müdürlüğü ile Konya Bölge Müdürlüğünün birleştirilmek suretiyle Orta Anadolu Bölge Müdürlüğünün kurulduğunu, bunun neticesinde davacının iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin geçerli sebeple feshedildiğinin ve feshe sona çare olarak başvurulduğunun davalı işverence ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Davacı ile davalı arasındaki uyuşmazlık iş sözleşmesinin işveren tarafından geçerli sebeple feshedilip feshedilmediği noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verilmiş, işletmesel karar kavramından sözedilmemiştir. İşveren yönetim hakkı kapsamında amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar alabilir. Geniş anlamda işletmesel karar işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda bu kapsamda aldığı her türlü karardır.

İşverenin mevcut olan işçi sayısını fiilen mevcut olan iş ihtiyacına uyumlaştırmak için açıkça ifade etmediği kararları, “gizli, örtülü” işletmesel karar olarak nitelendirmektedir. Bu tür durumlarda işletmesel kararın varlığı iş sözleşmesinin feshi için gösterilen sebepten çıkarılır. İş Kanunu’nun 18. maddesi uyarınca işletmesel gereklere dayalı feshin sözkonusu olabilmesi için varlığı şart olan açıkça işletmesel kararın varlığı yerine bir anlamda işverence fesih bildiriminde açıklanan sebep geçmektedir.

İşletmenin işyerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, işyeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşir. İşletmesel karar çerçevesinde fesih işlemi değişen durumlara karşı işverenin tepkisidir. Bu kararlar işyeri ve işletme içi veya dışından doğabilir. Bu sebepler işçinin işyerinde çalışmaya devam etmesi gerekliliğini doğrudan veya dolaylı olarak ortadan kaldırıyorsa dikkate alınmalıdır.

İşletmesel karar sözkonusu olduğunda kararın yararlı veya amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz. Kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 2. fıkrasında feshin geçerli sebeplere dayandığının ispat yükü işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken feshin biçimsel şartlarına uyduğunu içerik yönünden fesih sebeplerinin geçerli veya haklı sebebe dayandığını ispatlamalıdır. Bu kapsamda işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

Feshin işletme işyeri ve işin gereklerinden kaynaklanan sebeplerle yapıldığı ileri sürüldüğünde bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını ve feshin geçerli sebebini oluşturduğunu ispatlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren geçerli sebep teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığı değerlendirilmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil teknik denetim kapsamında bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde kısaca feshin son Çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken keyfi davranmamalı, işletmesel karar dürüstlük kuralarına uygun olarak alınmalı ve bu hak kötüye kullanılmamalıdır. İşverenin keyfi davrandığını ispat yükü işçiye aittir.

Dosya içeriğine göre, davacının Ankara Bölge Satış Müdürü olarak çalıştığı işveren vekili konumunda olmadığı, iş sözleşmesinin işletmesel karar uyarınca davacının çalıştığı Ankara Bölge Satış Müdürlüğü pozisyonunun kaldırılarak Konya Bölge Müdürlüğü ile birleştirilmek suretiyle Orta Anadolu Bölge Müdürlüğünün kurulduğu ve davacının başka bir bölümde istihdamının mümkün olmadığı gerekçesiyle feshedildiği anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğine göre, davacının Ankara Bölge Satış Müdürü olarak çalıştığı işveren vekili konumunda olmadığı, iş sözleşmesinin işletmesel karar uyarınca davacının çalıştığı Ankara Bölge Satış Müdürlüğü pozisyonunun kaldırılarak Konya Bölge Müdürlüğü ile birleştirilmek suretiyle Orta Anadolu Bölge Müdürlüğünün kurulduğu ve davacının başka bir bölümde istihdamının mümkün olmadığı gerekçesiyle feshedildiği anlaşılmaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; işverenin aldığı işletmesel kararın yerindelik denetimi yapılamamakla beraber sözkonusu karar uyarınca istihdam fazlalığının ortaya çıkıp çıkmadığı, işverenin işletmesel kararı tutarlı uygulayıp uygulamadığı, feshin keyfi olup olmadığı ve feshin kaçınılmaz olup olmadığı ile feshe son çare olarak başvurulup başvurulmadığı hususlarında yargısal denetim mümkündür.

O halde öncelikle davalı işyerine ait fesihten önceki ve sonraki altışar aylık dönem bordrolarının dosyaya getirtilmeli, sonra aralarında insan kaynakları ile işletme alanlarında uzman olan bilirkişilerin de bulunduğu bilirkişi heyetiyle birlikte davalı işyerinde gerekirse keşif yapılıp ya da bilirkişilerce yerinde inceleme imkanı sağlanıp konuyla ilgili bütün kayıt ile belgeler incelenmeli ve işletmesel karar uyarınca istihdam fazlalığının ortaya çıkıp çıkmadığı, işverenin işletmesel kararı tutarlı uygulayıp uygulamadığı, feshin keyfi olup olmadığı ve feshin kaçınılmaz olup olmadığı ile feshe son çare olarak başvurulup başvurulmadığı hususlarında denetime elverişli açık ve ayrıntılı rapor alınmalıdır. Bu yapılırken de özellikle işletmesel kararın davacının iş gücüne ihtiyacı ortadan kaldırıp kaldırmadığı, davacının mevcut veya makul süreli bir eğitimle kazanabileceği özellikleri itibariyle istihdam edilebileceği açık başka pozisyon ya da pozisyonların bulunup bulunmadığı, varsa bu konuda işverence işçiye teklif yapılıp yapılmadığı hususları açıklığa kavuşturulmalıdır. Belirtilen esaslara aykırı olarak eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 21.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1889, Karar No: 2022/4488, Tarih: 06.06.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/1889 E.  ,  2022/4488 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1003 E., 2019/262 K.

SUÇLAR : İhmali davranışla kasten öldürme,

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak,

kabul etmek veya bulundurmak ya da uyuşturucu veya uyarıcı

madde kullanmak

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı,

İstinaf başvurusunun reddi kararı,

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Kısmî temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması,

Kısmî ret

1. İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçundan kurulan hükme yönelik;

a) Katılan vekilinin istinaf başvurusu üzerine; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 279 uncu maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin ilgili bölümünde yer alan;

"Bölge adliye mahkemesine ... başvuranın buna hakkı bulunmadığının anlaşılması hâlinde istinaf başvurusunun reddine karar verilir."

Şeklindeki düzenleme gereği istinaf başvurusunun reddine karar verildiği ve aynı maddenin son cümlesi gereği bu kararların itiraz yoluna tabi olduğu belirlenmiştir.

b)Aynı suça yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesinin bu suça ilişkin hükmünün kaldırılmasına ve sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, söz konusu kararın da 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin onikinci fıkrası gereği itiraz yoluna tabi olduğu anlaşılmakla mezkûr suça ilişkin kararların, temyiz yoluna tabi olmadığı belirlenmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında ihmali davranışla kasten öldürme suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Katılanlar vekilinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Kocaeli 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.02.2018 Tarihli ve 2016/267 Esas, 2018/84 Karar Sayılı Kararıyla Sanık Hakkında

Katılanlar vekilinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Kocaeli 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.02.2018 Tarihli ve 2016/267 Esas, 2018/84 Karar Sayılı Kararıyla Sanık Hakkında

1. Uyuşturucu veya uyarıcı madde imal ve ticareti suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mahsuba,

2. İhmali davranışla kasten öldürme suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine,

Karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 18.02.2019 Tarihli ve 2018/1003 Esas, 2019/262 Karar Sayılı Kararıyla Sanık Hakkında

1. Uyuşturucu veya Uyarıcı Madde İmal ve Ticareti Suçundan Kurulan Hükme Yönelik

a) Katılan vekilinin istinaf başvurusunun; 5271 sayılı Kanun'un 279 uncu maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin ilgili bölümünde yer alan;

"Bölge adliye mahkemesine ... başvuranın buna hakkı bulunmadığının anlaşılması hâlinde istinaf başvurusunun reddine,"

Karar verilir. Şeklindeki düzenleme gereği istinaf başvurusunun reddine,

b) Sanık müdafiinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın almak, kabul etmek veya bulundurmak ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmak suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 63 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mahsuba karar verilerek söz konusu hükmün, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına,

Karar verilmiştir.

2. İhmali Davranışla Kasten Öldürme Suçundan Kurulan Hükme Yönelik

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekilinin ihmali davranışla kasten öldürme suçuna yönelik temyiz sebebi; sanık hakkında tasarlayarak kasten öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Katılan ...’in 27.04.2016 tarihinde sabah 08:00 civarında evden ayrılan ve aramalarına rağmen ulaşamadığı oğlu ... hakkında 28.04.2016 tarihinde kayıp şahıs başvurusunda bulunduğu, ...’ın Yahyakaptan 23 Nisan İlköğretim Okulu karşısındaki dere kenarında 02.05.2016 tarihinde cesedinin bulunduğu, yapılan otopside maktulün kesin ölüm nedeninin suda boğulma olarak tespit edildiği, mevcut bulgular kapsamında ölüm saatinin yaklaşık 24 – 36 saat öncesi olarak belirlendiği, kesin ölüm saatinin belirlenemediği, yapılan araştırmada maktulü en son gören kişinin sanık olduğunun tespit edildiği, sanık ile ölenin bonzai uyuşturucu madde bağımlısı oldukları, birbirlerini bu nedenle tanıdıkları ancak arkadaş olmadıkları, olay günü sanığın ölene Facebook adlı sosyal paylaşım sitesinin Messenger programı üzerinden mesaj gönderdiği, "İçiyor musun hala?" diye sorduğu, ölenin içtiğini söylemesi üzerine sanığın bonzai içmekte kullanılan aparatı kast ederek "Makine yapabiliyor musun?" diye sorduğu, ölenin yapabildiğini söylemesi üzerine buluşma ayarladıkları, sanığın ölenden sadece makine yapmak üzere malzeme istediği, ayrıca uyuşturucu getirmesini söylemediği, olay yeri inceleme raporuna göre olay yerinde bonzai içmek için kullanılan ve sanığın Facebook Messenger yazışmalarında istediği malzemelerden yapılmış makine tabir edilen aparatın bulunduğu, incelenen görüntü izleme tutanağına göre sanık ile ölenin buluştukları, 16.12.2017 tarihli HTS kayıtlarının incelenmesi ile aldırılan bilirkişi raporuna göre çakışan baz istasyonlarından yapılan tespitte sanık ile ölenin 08.25 civarında aynı baz istasyonundan sinyal aldıkları, sanığın olay günü 09.16’da yaptığı görüşmeye göre de bu saat itibari ile sanık ile ölenin aynı konumda olduklarının değerlendirildiği, bundan sonrasında ise sanığın baz istasyonlarının hemen değişmesi ve aralık zamanının çok kısa olması nedeniyle sanığın bu görüşmeler sırasında bir ulaşım aracı içerisinde olabileceğinin değerlendirildiği ve sanığın ölenin bulunduğu yerden uzaklaştığının tespit edildiği, olay günü katılan ...’in ölenin Facebook sayfasına girerek en son sanıkla görüştüğünü tespit ettiği ve görüşmelerin çıktısını aldığı, yine aynı günün akşamında katılan ..

...’in ölenin Facebook sayfasına girerek en son sanıkla görüştüğünü tespit ettiği ve görüşmelerin çıktısını aldığı, yine aynı günün akşamında katılan ...’in sanık ve babası ile irtibat kurduğu, bu görüşmede sanığın, ölen ile uyuşturucu kullandıklarını ve buluştukları yeri söylemediği, akabinde sim kartını kırdığı ve Facebook sosyal paylaşım sitesinden ölenin kullandığı adresi engellediği, olay gününden yaklaşık 1 hafta sonra ise ölenin cesedinin bulunduğu ve ölenin telefonunun ele geçmediği ancak en son olay yerinde baz sinyali verdiği, sinyal kesildikten sonra telefona başka bir hattın takılmadığının bilirkişi raporuyla tespit edildiği olayda, sanığın; ölen ile olay günü buluştukları, herkesin kendi içeceği bonzaiyi getirdiği, ölenin getirdiği bonzaiyi içtikten sonra kendisini yanında istemediği, bunun üzerine kendisinin de olay yerinden gittiği, ailesinin ölenin uyuşturucu kullanmasına kızacağını düşünerek olay günü akşamı yaptıkları görüşmede ölen ile bonzai içtiklerini gizlediği, kendisi ölenin yanından ayrıldığında ölende herhangi bir rahatsızlığın bulunmadığı, eğer yanında rahatsızlanmış olsa idi kendisine yardımcı olacağı şeklinde savunma yaptığı görülmekle, her ne kadar sanık hakkında ...'ın ihmali davranışlarla ölümüne neden olduğu iddiasıyla kamu davası açılmış ise de ölüm olayının görgü tanığının bulunmadığı, olay günü Facebook üzerinden irtibat kuran ölen ve sanığın buluşup birlikte uyuşturucu kullandıkları sabit olmakla birlikte otopsi tutanağına göre suda boğularak öldüğü kesin olan ölenin ölüm saatinin net ve kesin bir şekilde belirlenemediği, sanığın daha sonra görüştüğü ölenin yakınlarına ölenin yerini söylemekten kaçınmasının kendisinin işlediği uyuşturucu verme suçunun ortaya çıkmasını engellemek için olduğunun değerlendirildiği, ölenin telefonunun sanıkta ele geçirilemediği gibi sanık tarafından alınıp satıldığına dair somut bir delilin de bulunmadığı, ölenin, sanığın yanında fenalaşıp yardım yükümlülüğünün doğduğuna ve sanık tarafından bu yükümlülüğün ihmal edildiğine dair sanığın savunmasının aksini gösterir her türlü şüpheden uzak mahkûmiyetine yeterli, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği anlaşılmakla, sanığın üzerine atılı ihmali davranışlarla ölüme neden olma suçundan beraatine karar verildiği belirlenmiştir.