muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2000, Karar No: 2023/3308, Tarih: 12.06.2023

**7. Hukuk Dairesi         2023/2000 E.  ,  2023/3308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen el atmanın önlenmesi ve ecrimisil davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairemizce Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davacının el atmanın önlenmesi istemi yönünden karar verilmesine yer olmadığına, ecrimisil isteminin reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkillerinin paydaşı olduğu dava konusu taşınmazın davalı tarafından işgal edildiğini belirterek, el atmanın önlenmesi ve ecrimisil talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesinde, önceki malikin dava konusu taşınmazdaki evin yapımı için eşiyle anlaştığını ancak ücretini ödemediklerini, bu bedel karşılığında oturmaya başladıklarını, eşinin önceki malik tarafından öldürüldüğünü belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 20.06.2019 tarih ve 2017/305 Esas, 2019/186 Karar sayılı kararıyla; dava konusu taşınmaza davalı tarafça el atıldığı sabit olduğundan davanın kısmen kabulü ile dava konusu 10659 ada 5 parsel sayılı taşınmaza davalının el atmasının önlenmesine, ecrimisil talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı asil istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 17.09.2020 tarih ve 2020/96 Esas, 2020/788 Karar sayılı kararıyla; davacıların maliki olduğu taşınmaza davalı tarafından el atıldığı dosya kapsamı ile sabit görüldüğünden davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 26.04.2022 tarih ve 2021/4850 Esas, 2022/3145 Karar sayılı kararıyla, davacı vekilinin 04.06.2021 tarihli dilekçesi ile dava konusu taşınmazın tahliye edildiğini bildirmesi nedeniyle, dava konusu taşınmazın son durumu gözetilerek el atmanın önlenmesi talebi yönünden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi, davanın açıldığı tarihteki haklılık durumuna göre yargılama giderleri ve vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiği belirtilerek hüküm bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava tarihinde davacının davayı açmakta haklı olduğu ancak, taşınmaz tahliye edilmesi nedeniyle davanın konusuz kaldığı belirtilerek, davacının el atmanın önlenmesi istemi yönünden karar verilmesine yer olmadığına, ecrimisil isteminin reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyizinde, müvekkilinin eşinin taşınmazın önceki zilyedi ile sözlü olarak inşaat yapımı hususunda anlaştığını, bu sözleşmeden kaynaklanan alacağını tahsil edemediğini, alacak yüzünden öldürüldüğünü, buna ilişkin ceza davasının incelenmesi gerektiğini, bilirkişi raporunun yetersiz olduğunu, yargılama gideri ve vekâlet ücretinin hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, el atmanın önlenmesi ve ecrimisil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

2. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun, “Mülkiyet hakkının içeriği” başlıklı 683 üncü maddesi, “Mülkiyet İlişkisi” başlıklı 722 inci maddesi, “İyi niyetli olmayan zilyet bakımından” başlıklı 995 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Davalı tarafın iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davalı tarafın gerekçeye ilişkin temyizine gelince, İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinin 12 nci paragrafında "Tüm bu nedenlerle dava tarihindeki haklılık durumu ve davanın ön inceleme tutanağının imzalanmasından önce konusuz kaldığı da gözetilerek aşağıdaki şekilde karar vermek gerekmiş," yazılmış ise de, dosya kapsamından davanın ön inceleme tutanağının imzalanmasından sonra konusuz kaldığı, hükmün de dosya kapsamına uygun olarak kurulduğu, gerekçede yazılı olan ibarenin maddi hataya dayalı olduğu anlaşılmaktadır.

3. Bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Davalı tarafın yukarıda belirtilen temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinin 12 nci paragrafında “önce” ibaresinin çıkartılarak yerine “sonra” ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Davalı tarafın yukarıda belirtilen temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinin 12 nci paragrafında “önce” ibaresinin çıkartılarak yerine “sonra” ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11692, Karar No: 2020/1218, Tarih: 12.02.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/11692 E.  ,  2020/1218 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, defter ve belge gizleme, tefecilik

HÜKÜM : Sanık ... hakkında: Mahkûmiyet

Sanık ... hakkında defter ve belge gizleme suçundan: Beraat

Sanık ... hakkında 2008 takvim yılında sahte belge düzenleme suçundan : Mahkûmiyet

Sanıklar hakkında 2007 takvim yılında sahte belge düzenleme suçundan: Mahkûmiyet

Sanık ... hakkında tefecilik suçundan: Mahkûmiyet

1- Sanık ... hakkında verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanık müdafinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

Sanığın yokluğunda verilip 17.12.2013 tarihinde usulüne uygun şekilde tebliğ edilen hükmün, sanık müdafii tarafından 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 26.04.2014 tarihinde temyiz edildiği anlaşıldığından, vaki temyiz talebinin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Sanık ... hakkında defter ve belge gizleme suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamada, yüklenen suçun yasal unsurları itibarıyla oluşmadığı, dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin temyiz taleplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

3-Sanık ... hakkında 2008 takvim yılında sahte belge düzenleme suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz taleplerinin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal hükmü ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, vicdanî kanının deliller ve dosyadaki bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, fiile uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlenip uygulandığı, kurulan hükümde bir aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükmün ONANMASINA,

4-Sanıklar hakkında 2007 takvim yılında sahte belge düzenleme suçundan verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanık ... ve katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

4-Sanıklar hakkında 2007 takvim yılında sahte belge düzenleme suçundan verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanık ... ve katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanıklara yüklenen "2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçunun 213 sayılı VUK'nin 359/b-1. maddesinde öngörülen cezasının türü ve üst sınırına göre, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz talepleri bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Kanun'un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE,

5-Sanık ... hakkında tefecilik suçundan verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz taleplerinin incelenmesinde;

a-)Sanığın, POS cihazlarını kullanım amaçları ve sözleşme koşulları dışında, kredi kartı sahiplerinin nakit ihtiyaçlarının karşılanması amacıyla kullanmaktan ibaret fiillerinin, hem TCK’nin 241. maddesinde düzenlenen “tefecilik” suçunu hem de 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları

Kanunu'nun 36. maddesinde düzenlenen “gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi düzenleme” suçunu oluşturması; TCK'nin 241. maddesinin genel ve 5464 sayılı Kanun'un 36. maddesinin özel norm niteliğinde olması karşısında; “özel normun önceliği” kuralı gereğince, sanık hakkında zincirleme olarak 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu'nun 36. maddesinde düzenlenen "gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi düzenleme" suçundan hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

b-)Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz talepleri bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 12.02.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7018, Karar No: 2010/1510, Tarih: 24.02.2010

**5. Ceza Dairesi         2009/7018 E.  ,  2010/1510 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçmek suçundan sanık ...’nın yapılan yargılanması sonunda; nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkümiyetine dair, ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 11.12.2007 gün ve 2004/315 Esas, 2007/186 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğnameyle daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Olayın ortaya çıkış şekli, mağdurenin beyanları arasındaki çelişkiler, yine mağdurenin başka erkeklerle de ilişkide bulunarak mazbut olmayan bir yaşantı sürdüğü dikkate alındığında; sanığın savunmasının aksine cezalandırılmasını gerektirir her türlü kuşkudan uzak yeterli delil bulunmadığı gözetilmeden sanığın beraeti yerine yazılı şekilde mahkümiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, bozma içeriğine göre sanık hakkında bu suçtan çıkarılan yakalama emrinin geri alınmasına, bu hususun mahalline ivedi iletilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına müzekkere yazılmasına 24.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9880, Karar No: 2012/17313, Tarih: 17.10.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/9880 E.  ,  2012/17313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, Mala zarar verme, Yalan beyanda bulunmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçları yönünden zamanaşımı içerisinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

I- Mala zarar verme yönünden kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanık hakkında hükmolunan cezanın türü, miktarı ve karar tarihine göre, 1412 sayılı CMUK.nun 5219 sayılı Yasa ile değişik 305/1. maddesi gereğince hükmün temyizi olanaklı bulunmadığından, sanık savunmanının temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca tebliğname gibi REDDİNE,

II- Hırsızlık ve yalan beyanda bulunmak suçları yönünden kurulan hükmün incelenmesinde ise;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın katılan ...’in evinden hırsızlık yaptıktan sonra diğer katılanın evine girdiği sırada uyanan mağduru görünce kaçtığı, kovalamaca sonucunda yakalandığı yerde otların arasında gizlenmiş vaziyette mağdur ...’e ait cep telefonlarının bulunduğunun anlaşılması karşısında, anılan mağdura yönelik eylemin tamamlandığı gözetilmeden, kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı biçimde uygulama yapılması,

2- Hüküm tarihinden sonra 08.02.2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren, 5728 sayılı Yasanın Geçici madde: 1/1.fıkrası yollamasıyla, aynı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231/5-14. fıkraları gereği sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, katılan ... Kandıralı'ya yönelik eylem nedeniyle kazanılmış hakkının gözetilmesine, 17/10/2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6249, Karar No: 2024/7258, Tarih: 07.05.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/6249 E.  ,  2024/7258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/216 E., 2021/289 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hükme yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen hükme yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan eylemine uyan TCK'nın 116/4, 31/3. maddelerinde belirtilen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde belirtilen 7 yıl 12 aylık dava zamanaşımının, 02.11.2014 olan suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 07.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10092, Karar No: 2012/2348, Tarih: 21.02.2012

**20. Hukuk Dairesi         2011/10092 E.  ,  2012/2348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... köyü ... mevkii 331 ada 8 Parsel sayılı 3981,512 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, çetilik niteliğiyle ... oğlu ... tarafından hak iddia edilmesi nedeniyle ayrıcı ölçülüp tespit tutanağı düzenlenerek Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ... Yönetimi taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu, tespitinini iptali ve orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece davanın KABULÜNE, çekişmeli parselin tespitinin iptaline ve orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 1966 yılında yapılıp 11.10.1968 tarihinde ilan edilen ve 11.01.1969 tarihinde kesinleşen orman tahdidi, 1981 yılında yapılıp 13.5.1982 tarihinde ilan edilerek itirazsız yerlerde 13.05.1983, itirazlı yerlerde ise 30.07.1982 tarihinde ilan edilip, 30.07.1983 tarihinde kesinleşmiş, sınırlandırması yapılan ormanların aplikasyonu, orman kadastrosu ve 6831 sayılı Yasanın, 1744 sayılı Yasa ile değişik 2. madde uygulaması, 1991 yılında 3302 sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan aplikasyon ve 6831 sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması mevcuttur.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve kesinleşmiş orman kadastro tutanak ve haritaları ile eski tarihli memleket haritası, amenajman ve hava fotoğraflarının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişi raporlarıyla çekişmeli parselin üzerinde 13 adet deliceden aşılanmış zeytin ağacı ile maki cinsi ağaçcıklar bulunan %15 eğimli taşlık ve çalılık niteliğindeki yer olduğu, çevresindeki orman ile arada ayırıcı unsur bulunmadığı, toprak yapısının aynı olduğu, yüksek eğimli funda ve makilerle kaplı alanlar orman ve toprak muhafaza karakteri taşıması nedeniyle 6831 sayılı Yasanın 1/J maddesi kapsamı dışında aynı Yasanın 1. maddesinin 1. fıkrası gereğince orman sayılan yerlerden olduğu, Orman Yasasının 1. maddesinin 2. fıkrasının İ bendi “Sahipli arazideki aşılı ve aşısız zeytinliklerle, özel Yasası gereğince devlet ormanından tefrik edilmiş ve imar ıslah ve temlik şartları yerine getirilmiş bulunan yabani zeytinlikler ile 09.07.1956 tarih ve 6777 sayılı kanunda tasrih edilen yabani ve aşılanmış fıstıklık, sakızlık ve harnupluklar” ın orman sayılmayacağı, kabul edilmişse de, çekişmeli taşınmazlara ait her hangi bir tapu kaydına dayanılmadığı gibi, 3573 sayılı Yasa gereği tahsis de bulunmadığı, 15.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 23/P maddesi gereğince eğimi %12 yi geçen yerler bilimsel olarak, orman ve toprak muhafaza karakteri taşıdığından aynı yönetmeliğin 26/i bendi gereğince orman olarak sınırlandırılacağı, çekişmeli parselin bulunduğu

yörede ilk orman kadastrosunun 1966 yılında seri usulüne göre, her hangi bir köy yada belde sınırı esas alınmadan ve isimleri belirlenen orman bazında yapılıp 1969 yalında kesinleştiği, daha sonra 1981 ve 1991 yılında çalışan orman kadastro komisyonlarınca, her hangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanların kadastrosu yapılmayıp, sadece aplikasyon ve 6831 sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması yapıldığı, başka bir deyişle çekişmeli taşınmazların orman niteliğini belirleyen bir çalışma bu güne kadar yapılmadığı, 02.12.2003 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 4999 sayılı Yasanın 3. maddesi ile değişik 6831 sayılı Yasanın 7. madde 1. fıkrası hükmüyle, orman kadastor komisyonlarına, daha önce sınırlaması yapılmış olup da her hangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanların kadastrosunu yapma görev ve yetkisinin verildiği, 15.07.2004 günlü Resmi Gazetede yayınlanan 6831 sayılı Orman Kanununa Göre Orman Kadastrosunun Uygulanması Hakkında Yönetmeliğin 10. maddesinin (a) bendinde orman kadastro komisyonlarının aynı görev ve yetkisi tekrarlandıktan sonra 26/h maddesinde “Her hangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanlar,” ın devlet ormanı olarak sınırlandırılacağının öngörüldüğü, o halde, eğimi %12 den fazla olan yer yer veya tamamen maki cinsi ağaçcıklarla kaplı, orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan, çevresinde bulunan aynı karakterdeki devlet ormanının devamı niteliğindeki çekişmeli parselin, 6831 sayılı Yasanın 1. maddesinin 2. fıkrasının J bendi gereğince orman sayılan yerlerden olduğu, 1969 yılında kesinleşen orman kadastrosu sınırları dışında bırakılsa da, 4999 sayılı Yasa ile değişik 6831 sayılı Yasanın 7/1 maddesi gereğince her zaman orman olarak sınırlandırılabileceği gözetilerek Orman Yönetiminin davasının kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı Hazinenin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi uyarınca harç alınmasına yer olmadığına

21/02/2012 günü oybirliği ile karar verildi.