muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4468, Karar No: 2019/322, Tarih: 17.01.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/4468 E.  ,  2019/322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; 09/08/2011 tarihinde davalı ...’ün sevk ve idaresindeki aracın Topkapı Merkez minübüs duraklarında perona girmek üzere iken müvekkiline çarptığını ve müvekkilinin yaralanmasına sebebiyet verdiğini, kaza neticesinde müvekkilinin ağır şekilde yaralandığını, sol dirseğinin kırıldığını ve uzuv kaybı meydana geldiğini, tedavi sonrası alınan rapora göre %10 oranın da özürlü hale geldiğini, söz konusu kazada davalı ...’ün kusurlu olduğunu belirterek 1.000,00 TL iş göremezlik tazminatının davalılardan ve 10.000,00 TL manevi tazminatın davalı ...’den tahsiline karar verilmesini talep etmiş, davacı vekili, celse arası ibraz etmiş olduğu 08/10/2015 tarihli dilekçe ile maddi tazminata ilişkin davasından feragat ettiğini beyan etmiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacının maddi tazminat istemine ilişkin davasının feragat nedeniyle reddine, davacının davalı ...’e karşı manevi tazminat isteminin kısmen kabulü ile 5.000,00 TL'nin 09/08/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ...'den alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazası nedeni ile maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Borçlar Kanunu'nun 47. maddesi hükmüne göre (6098 sayılı TBK m. 56), hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi

zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Manevi tazminat, zarara uğrayanda, manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. Takdir edilecek miktarın, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.6.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Dosya kapsamından, mahkemece davacı için 5.000,00 TL manevi tazminata hükmedildiği anlaşılmaktadır. Manevi tazminatın değerlendirilmesinde tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli, davalıların sorumluluğunun niteliği, kusur oranları ve özellikle caydırıcı bir etki doğuracak düzeyde olması gerektiği de gözönünde tutularak, meydana gelen trafik kazası sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amacıyla olay tarihindeki paranın alım gücüne uygun düşen tutara hükmedilmesi gerekmektedir.

Bu bakımdan somut olayda olayın meydana geliş şekli, davacının maluliyetinin derecesi dikkate alındığında davacı için hak ve nasafet kuralları çerçevesinde daha yüksek manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, somut olay ile bağdaşmayan miktarda manevi tazminata hükmedilmesi uygun görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 17.01.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7010, Karar No: 2022/1793, Tarih: 14.03.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/7010 E.  ,  2022/1793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21.01.2020 tarih ve 2019/266 E- 2020/93 K. sayılı kararın davalılar şirket ve ... vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Konya Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'nce verilen 22.04.2021 tarih ve 2020/1155 E- 2021/856 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Dava, ortak olunmadığının tespiti ve ödenen paranın istemine ilişkindir. İlk derece mahkemesince dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş ve bu karara karşı davalı şirket ve davalı ... vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur. Davacı vekili ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmamıştır. Bölge adliye mahkemesi tarafından ilk derece mahkemesi kararı kaldırılmamış, yani yeni bir karar verilmemiş, davalı şirket ve davalı ... vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir. Bu durumda ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmayan davacı tarafın Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz etme hakkı bulunmamaktadır. Başka bir deyişle istinaf başvurusunun reddi halinde Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı temyiz yoluna başvurma hakkı sadece istinaf başvurusu reddedilen tarafa ait olup, ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunda bulunmayan tarafın temyiz hakkı bulunmadığından davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 14/03/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6610, Karar No: 2014/13350, Tarih: 15.10.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/6610 E.  ,  2014/13350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 11. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/06/2013

NUMARASI : 2013/287-2013/765

Taraflar arasında görülen ziynet alacağı davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili, davalının davacıyı evden kovduğunu, düğünde takılan 96 adet çeyrek altın, 7 adet bilezik, 1 adet takı seti, 1 adet zincir, 1 adet Cumhuriyet altını ve 4 adet yüzük ile 5.000,00 TL nakit paranın davalı tarafından davacının rızası hilafına alındığını ileri sürerek, altınların aynen veya mümkün olmadığı takdirde bedelinin davalıdan alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının kendi isteği ile Ankara'ya gittiğini, evden ayrılırken ziynet eşyalarını yanında götürdüğünü belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Dava, ziynet eşyalarının aynen iadesi, iadesi mümkün değilse bedelinin davalıdan tahsili istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu’nun 6. maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. İspat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden kimseye düşer. İleri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimsenin iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Somut olayda, davacı kadın dava konusu edilen ziynet eşyalarının davalıda kaldığını ileri sürmüş, davalı koca ise kadın tarafından götürüldüğünü savunmuştur. Bu bağlamda kural olarak davacı kadın, dava konusu ettiği ziynet eşyalarının varlığını ve evden ayrılırken bunların zorla elinden alındığını, ziynetlerin müşterek hanede ya da davalıda kaldığını ispat etmek zorundadır. Zira; olağan olan ziynet eşyasının kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Başka bir anlatımla bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz.

Davacı, dava konusu ziynet eşyalarının, eşi tarafından elinden alındığını ve iade edilmediğini başvurulan delillerle ispat edememiştir. Davacı dava dilekçesinde sair delillere de dayanmıştır. İspat yükü kendisine düşen ve davasını diğer delillerle kanıtlayamayan davacı kadına ziynet eşyalarına ilişkin talebi konusunda diğer tarafa yemin teklif etme hakkı hatırlatılıp, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 225 ve devamı maddelerindeki yeminle ilgili usul işlemleri yerine getirilip, gerçekleşecek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle hüküm tesisi doğru bulunmamış olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 15.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/440, Karar No: 2014/4308, Tarih: 04.06.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/440 E.  ,  2014/4308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 19/09/2013

NUMARASI : 2010/796-2013/577

-KARAR-

Dosyanın incelenmesinden, gerekçeli kararı ve davalı İ.. G..'nin temyiz dilekçesini kooperatif adına tebliğ alan Av. K.. Y..'e, kooperatifin tasfiyeye girmeden önceki yönetim kurulu üyeleri tarafından vekalet verildiği anlaşılmıştır.

1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 98. maddesinin yollamasıyla dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TTK'nın 341. maddesi uyarınca sorumluluk davasının denetçiler tarafından ya da denetçilerin tümü tarafından verilen vekaletname ile vekil tarafından açılması ve takip edilmesi gerekir.

Ticaret Sicil Memurluğundan davacı kooperatifin en son denetim kurulu üyelerinin isim ve adresleri sorularak; adı geçen avukata denetim kurulu üyelerinin tamamının denetçi sıfatıyla verdikleri vekaletname var ise sunulmasının temini, vekaletname sunulamaz ise gerekçeli karar, davalı İ.. G..'nin temyiz dilekçesi ile işbu geri çevirme kararının isimleri bildirilecek olan kooperatif denetim kurulu üyelerinin her birine kooperatif tüzel kişiliğinin denetçileri sıfatıyla tebliğe çıkarılması, denetim kurulu üyelerine usulüne uygun olarak tebliği ile işlemeye başlayan temyiz süresinin beklenmesi, denetim kurulu üyelerinin tamamı tarafından süresinde kaleme alınması gereken temyiz dilekçesi sunulması halinde, temyiz dilekçesinin İ. G.. dışındaki davalılara tebliği ile temyize cevap süresinin beklenmesinden sonra, temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6479, Karar No: 2018/560, Tarih: 23.01.2018

**14. Hukuk Dairesi         2015/6479 E.  ,  2018/560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu kaydındaki şerhin kaldırılması davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 Sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir. Bu değişikliğe göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, bilinen veya gösterilen adresine yapılacaktır. Buna göre, ilk defa bildirilen adresin muhatabın (davalının) adres kayıt sistemindeki adresi veya başka bir adres olması arasında fark yoktur. Her iki adres de Tebligat Kanununun 10/1. maddesi kapsamında bilinen adrestir. Bildirilen adrese çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi de nazara alınarak muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebligat çıkarılacaktır.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesine ve Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Olayımıza gelince; davalı ...'e gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nın 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, davalı adına dava dilekçesinin usulüne uygun tebliğ edildiği bilinen son adrese tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığından usulsüz olduğu anlaşılmakla, mahkemece adı geçen davalıya gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre tebliğ edildikten sonra temyiz süresi beklenerek Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE,

23.01.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4251, Karar No: 2018/2131, Tarih: 28.02.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/4251 E.  ,  2018/2131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Suçtan zarar gören ...'nun kovuşturma evresinde duruşmalardan haberdar edilme ve kovuşturmanın her aşamasında kamu davasına katılma hakkı bulunması karşısında, suç tarihinde 18 yaşından küçük olup kovuşturma aşamasında 18 yaşını bitiren mağdura duruşma gününü bildirir davetiye çıkartılmadan yargılamaya devam edilerek hüküm kurulmak suretiyle, CMK'nın 234. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı ve suçtan zarar gören ile sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 28.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7754, Karar No: 2023/530, Tarih: 20.02.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/7754 E.  ,  2023/530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten Öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.09.2019 tarihli ve 2019/202 Esas, 2019/29 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci

fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 18 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 15.10.2020 tarihli ve 2020/313 Esas, 2020/965 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan ... vekili, katılanlar ..., Şevki, Kazım, sanık müdafii ve Cumhuriyet Savcısının istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 15.10.2020 tarihli ve 2020/313 Esas, 2020/965 Karar sayılı kararının, katılan ... vekili, sanık müdafii ve Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 08.11.2021 tarihli ve 2020/5365 Esas, 2021/13930 Karar sayılı kararı ile katılan vekilinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 294 maddesinin birinci fıkrası ve 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca reddine, "sanığın, annesinin maktul ile ilişki yaşadığını öğrenmesi üzerine ailesinin yaşadığı köye geldiği, geldikten birkaç gün sonra anne ve babasının anlaşmalı olarak boşandıkları, 2 gün sonra da sanığın av tüfeğini alarak ikametinden dışarı çıktığı, maktul ile tanık...'ı hayvan otlatırken gördüğü, burada maktule ateş ederek öldürdüğü olayda;

Tasarlamanın varlığı için, belli bir kişiye yönelik önceden alınan bir öldürme kararı bulunması, karar ile eylem arasında belli bir zaman geçmesi, geçen zaman zarfında failin ruhi dinginliğe ulaşmasına rağmen kararında sebat ve ısrar göstererek eylemi gerçekleştirmesi gerektiği, sanığın, Cumhuriyet Başsavcılığında alınan ifadesinde "Av tüfeği bana aittir. Yaklaşık 5-6 ay önce ben bu tüfeği ...'da ismini hatırlamadığım ve tanımadığım bir şahıstan aldım ve otobüs ile ben bu tüfeği köydeki evimize getirmiştim.", Bölge Adliye Mahkemesinde alınan beyanlarında "Ben söz konusu tüfeği 2014 yılında almıştım. Söz konusu tüfek o zamandan beri köyde duruyordu." şeklinde çelişkili beyanda bulunduğu, bu suretle sanığın annesinin ilişki yaşadığını öğrenmesine binaen tüfekle birlikte köyüne geldiği yönünde herhangi bir delil bulunmadığı, sanığın, annesi ile maktul arasındaki ilişkiyi öğrenmesinden itibaren öldürme kararını alması için yeterli bir süre geçtiği tüm olay kapsamından anlaşılmış ise de aradan geçen ve tasarlamanın varlığı için yeterli olan zamana rağmen, öldürmeye ne zaman karar verdiği ve sebat göstererek eylemini gerçekleştirdiğine dair yeterli kanıt bulunmadığından, sanığın kasten öldürme suçundan cezalandırılması yerine yazılı şekilde tasarlayarak kasten öldürme suçundan hüküm kurulması,

Maktulden sanığa yönelen ve haksız tahrik teşkil eden davranışların ulaştığı boyut dikkate alındığında, sanık hakkında cezadan indirim öngören haksız tahrik hükümlerini düzenleyen 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi uyarınca asgari oranda indirim yapılması gerekirken asgariye yakın oranda indirim yapılmak suretiyle eksik ceza tayini" nedenleriyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.03.2022 tarihli ve 2021/312 Esas, 2022/69 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan ... Vekilinin Temyiz Nedenleri

1. Eksik inceleme ile karar verildiğine,

2. Suçun tasarlanarak işlendiğine,

3. Haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine,

4. Takdiri indirim nedenlerinin uygulanmaması gerektiğine

İlişkindir.

B. Sanık ve Müdafiinin Temyiz Nedenleri

Sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması sırasında fazla ceza tayinine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan ... Vekilinin Temyiz Nedenleri

1. Eksik inceleme ile karar verildiğine,

2. Suçun tasarlanarak işlendiğine,

3. Haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine,

4. Takdiri indirim nedenlerinin uygulanmaması gerektiğine

İlişkindir.

B. Sanık ve Müdafiinin Temyiz Nedenleri

Sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması sırasında fazla ceza tayinine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanığın, annesinin maktul ile ilişki yaşadığını öğrenmesi üzerine ailesinin yaşadığı köye geldiği, geldikten birkaç gün sonra anne ve babasının anlaşmalı olarak boşandığı, olay günü sanığın ikamette bulunan av tüfeğini alarak dışarı çıktığı, hayvan otlatmakta olan maktul ve tanık...'ın yanına gittiği ve maktule av tüfeği ile birkaç el ateş ederek ölümüne neden olduğu belirtilmiştir.

Suç vasfı yönünden, sanığın av tüfeğini ne zaman köye getirdiğine dair farklı beyanları, ...'dan köyüne gelirken tüfeği yanında getirdiğine dair delil bulunmayışı, sanığın öldürme kararını ne zaman verdiğine dair yeterli delil bulunmadığı hususlarına değinilerek sanığın kasten öldürme suçunun basit halini işlediği belirtilmiştir.

Haksız tahrik yönünden, tanık...'ın maktul ile sanık arasındaki konuşmaları tam olarak duymadığına dair beyanı, sanığın maktulün "anan avradım oldu" ve "yaptım yaptım" şeklinde karşılık verdiğine dair beyanları, maktul ile sanığın annesinin köydeki ikametlerinin bahçesinde gönül ilişkisi yaşadıklarını kardeşi tanık ...'den öğrenmesi, yine bu ilişkiye dair ses kayıtlarını dinlediği savunmasının aksini ispatının mümkün olmadığı hususları bir arada değerlendirildiğinde sanık lehine asgari hadden haksız tahrik hükümlerinin uygulandığı belirtilmiştir.

2. Sanık beyanlarında maktulü vurduğunu ikrar etmiştir.

3. Tanık ...'in istirarlı beyanlarında, annesi ikametleri bahçesinde üstü başı dağınık şekilde, maktulü ise uygunsuz vaziyette gördüğünü beyan etmiştir.

4. Maktul ile sanığın annesi arasındaki görüşmelere dair HTS kayıtları dosyada mevcuttur.

5. Sanığın annesi ve babasının boşanmalarına dair Yerköy Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 19.10.2017 tarihli 2017/580 Esas, 2017/709 Karar sayılı anlaşmalı boşanma karar dosyada mevcuttur.

IV. GEREKÇE

A. Katılan ... Vekilinin Temyiz Nedenleri

1. Eksik İnceleme ile Karar Verildiği

Dava dosyasında bulunan ifadeler, otopsi tutanağı, HTS kayıtları, olay yeri inceleme raporu, uzmanlık raporları, kollukça tutulan tutanaklar karşısında dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği belirlendiğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Suçun Tasarlanarak İşlendiği