muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/51490, Karar No: 2014/612, Tarih: 20.01.2014

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı... Paz. Nak. Dağt. Ltd.Şti vekili cevabında özetle; davalılar arasında herhangi bir bağlantı olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Diğer davalı şirketin usulüne uygun davetiyeye rağmen davayı cevap vermediği, duruşmalara katılmadığı anlaşılmıştır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı yasal süresi içerisinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki benlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- 1086 Sayılı Kanun döneminde açılan davalar yönünden ödeme definin temyiz incelemesi dâhil karar kesinleşinceye kadar yargılamanın her aşamasında yapılabileceği hem Dairemiz hem de Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun yerleşik uygulaması olduğundan davalı ..Gıda Şirketi vekilinin temyiz dilekçesi ekinde sunduğu bordro vs. belgelerin Mahkemece değerlendirilebilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

3- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada verilen ara dinlenme süresi ve fazla çalışma ücretlerinin hesabı konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az on beş dakika, dört saatten fazla ve yedi buçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedi buçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedi buçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi on bir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde on bir saate kadar olan (on bir saat dâhil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, on bir saatten fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dâhilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliği’nin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmi dört saat içinde kesintisiz on iki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda hükme dayanak kılınan bilirkişi raporunda davacının günlük 08.00-21.00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilmiş ve günlük bir saat ara dinlenmesi düşülerek fazla mesai hesaplanmıştır. 11 saati aşan çalışmalarda en az bir buçuk saat ara dinlemesi düşülerek fazla mesai alacağının hüküm altına alınması gerekirken hatalı tespitler içeren bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 20.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11796, Karar No: 2013/10869, Tarih: 27.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/11796 E.  ,  2013/10869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...(Kapatılan) 4. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28.11.2011 tarih ve 2010/1287-2011/1546 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili sigorta şirketine 00050110 sayılı sigorta poliçesi ile sigortalı bulunan dava dışı işyerinde 12/04/2010 tarihinde meydana gelen hırsızlık olayı sebebiyle maddi hasar oluştuğunu , hırsızlık olayının meydana geldiği işyerinin güvenliğinin sağlanması amacıyla 01/01/2010 tarihinde sigortalı işyeri sahibi AD Demirel Çelik Kontrüksiyon ve Makina Sanayi A.Ş. ile davalı Lider Özel Güvenlik Hizmetleri Ticaret Limited Şirketi arasında özel güvenlik sözleşmesi düzenlendiğini, bu sözleşme ile davalı şirketin bir takım yükümlülükler altına girdiğini, sözleşme gereğince davalı şirketin tesise dışarıdan ya da içeriden gelebilecek tehlikeleri (hırsızlık vs.) önleyici tedbirler alması gerekirken gerekli tedbirlerin alınmaması nedeniyle hırsızlık olayının meydana geldiğini, müvekkili sigorta şirketinin sigorta poliçesine göre 23/06/2010 tarihinde sigortalısına 4.384.00 TL sigorta tazminatı ödediğini, bu nedenle sigortalısına halef olduğunu iddia ederek fazlaya ilişkin dava ve talep hakları saklı kalmak kaydıyla 4.384.00 TL'nin 23/06/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin sözleşmeden doğan yükümlülüklerini yerine getirdiğini, davacı ... şirketinin poliçe teminat kapsamı dışında sigortalısına ödeme yaptığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamı uyarınca davacı ile dava dışı sigortalı AD Demirel Çelik Kontrüksiyon ve Makina Sanayi A.Ş. ile arasında 00050110 nolu 19/03/2010 başlangıç, 19/03/2011 bitiş tarihli ticari paket sigorta poliçesi imzalandığı, davalı ile dava dışı AD Demirel Çelik Kontrüksiyon ve Makina Sanayi AŞ arasında 01/01/2010 tarihli taşeron (özel güvenlik) sözleşmesi düzenlendiği, meydana gelen hırsızlık olayında davalı güvenlik şirketinin %30 oranında, sigortalı şirketin ise %70 oranında kusurlu bulunduğu, dava dışı sigortalı şirketin sigorta poliçesi kapsamında 4.384.47 TL tutarında zarara uğradığı, uğranılan zarar miktarına ve davalının kusur durumuna göre davalının zararın 1.315.20 TL'lik kısmından hukuken sorumlu bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekili ve katılma yoluyla davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınmadığı anlaşılan 90,00 TL temyiz başvuru harcı ile 24,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 27.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6513, Karar No: 2011/11897, Tarih: 07.07.2011

**3. Hukuk Dairesi         2011/6513 E.  ,  2011/11897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava dosyasında bulunması gereken; 1-Davacının ikamet adresinden zabıta marifetiyle ESD araştırılması, 2-Kira sözleşmesinin dosyaya konulması, 3-Fortis Bankası Maltepe (Ankara Şubesinden davacı adına mevcut veya kapıtılmış hesap olup olmadığı sorularak, varsa hesap ektresinin dosyaya konulması ve ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1337, Karar No: 2017/2183, Tarih: 13.03.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/1337 E.  ,  2017/2183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

14.04.2011 gün ve 27905 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 23. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 272. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde “hapis cezasından çevrilen adlî para cezaları hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen 3.000.- Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerine karşı istinaf yasa yoluna başvurulamayacağı” şeklinde yapılan değişiklik ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen “bölge adliye mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından çevrilenler hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerine karşı temyiz yoluna başvurulamaz” şeklindeki geçici 2. maddesi göz önünde bulundurulduğunda, sanık hakkında hapisten çevrilen adli para cezasına ilişkin hükümlerin kesin nitelikte olmayacağı gözetilmeksizin verilen 08/12/2014 tarihli temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek yapılarak incelemede;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 12. maddesi ile TCK'nın 75. maddesinde yapılan değişiklik ve ekleme sonucu 6831 sayılı Kanun'un 108/1. maddesinde öngörülen suçun ön ödeme kapsamına alınması nedeniyle yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Kabule göre de;

1-Nakil aracının suç tarihinde sanığın kullanımında olup, olay tarihinden sonra da mülkiyetini devraldığının anlaşılmasına göre, suça konu emvalin önem ve değeri ile aracın bilinen değeri göz önüne alındığında, nakil aracının zoralımı yerine iadesine karar verilmesi,

2- Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde vekalet ücreti, maktu ve nisbi olmak üzere belirlenmiştir.

Maktu vekalet ücreti, davanın konusunun para olmadığı veya para ile ölçülemediği hallerde belirlenen ücret, nisbi vekalet ücreti ise davanın konusunun para olması veya para ile ölçülebilir olması halinde bu değer üzerinden belirlenen ücrettir.

2- Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinde vekalet ücreti, maktu ve nisbi olmak üzere belirlenmiştir.

Maktu vekalet ücreti, davanın konusunun para olmadığı veya para ile ölçülemediği hallerde belirlenen ücret, nisbi vekalet ücreti ise davanın konusunun para olması veya para ile ölçülebilir olması halinde bu değer üzerinden belirlenen ücrettir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nda 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 365/2. maddesinin aksine ceza davalarında şahsi hak talebi halinde mahkemece bu hususta da karar verilmesi gerektiği yolunda bir düzenleme bulunmaması ve 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 112, 113 ve 114. maddeleri hükümleri karşısında; davada kendisini vekille temsil ettiren katılan idare lehine hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken ayrıca müsaderesine karar verilen değer üzerinden nisbi vekalet ücretine de hükmedilmesi,

3-5237 sayılı TCK’da cezaların içtimaı müesesine yer verilmemiş olmasına göre, doğrudan tayin olunan adli para cezası ile hapisten çevrilen adli para cezasının toplanmasına karar verilmeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 13/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8531, Karar No: 2022/3419, Tarih: 15.03.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/8531 E.  ,  2022/3419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan hükmolunan doğrudan adli para cezasının miktarı bakımından, 14/04/2011 tarih ve 27905 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun geçici 2. maddesinin 1. fıkrası uyarınca, üç bin liraya kadar olan mahkumiyet hükümlerinin kesin nitelikte olması ve temyiz kabiliyetinin de bulunmaması nedeniyle suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazının, CMUK'un 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II- Nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III- İş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan ve 5237 sayılı TCK'nın 116/2-4, 31/3 maddelerinde tanımlanan suç, aynı yasanın 66/1-e, 66/2, maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık olağan zamanaşımına bağlı olup, karar tarihi olan 01.06.2016 tarihinden inceleme tarihine kadar bu sürenin geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 15.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9533, Karar No: 2014/17042, Tarih: 06.11.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/9533 E.  ,  2014/17042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22/01/2014 tarih ve 2013/308-2014/13 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 17/11/2012 tarihinde eşi ve çocuğuyla birlikte THY'nın TK1827 sefer sayılı uçuş ile tatil maksatlı Paris'e gittiğini, Charles de Gauelle Havaalanına vardıklarında 3 bavuldan müvekkiline ait olanın kayıp olduğunu, havaalanı bagaj aksaklık bölümüne CDGTK29320 referans sayılı dosya ile bildiriminin gerçekleştirildiğini, müvekkilinin Paris'teki 8 sekiz günü boyunca THY sitesinde belirtilen Paris ofisini defalarca aradığını, ancak cevap verilmediğini, müvekkilin uğradığı zarara karşılık 1.056,00 teklif edildiğini, bu bedelin kabul edilmediğini belirterek, müvekkilinin şahsi eşyalarının kaybı, günlerce aynı kıyafet ile gezmesi, havayolunun umarsız tavrı, sürecin uzaması ve fazlasıyla mesai harcamasından dolayı tatilde yaşadığı moral bozukluğu ile sonrasında konu ile ilgili sıkıntı ve yıpranmaya bağlı 2.000,00 manevi tazminat ile 2.928,57 TL ve 466,29 TL zorunlu giysi alışverişi toplamı olan 3.394,86 maddi tazminatın olay tarihi itibarinden işleyecek en yüksek banka mevduatı faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne,1.806,57 TL’nin karar tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi (3095 sayılı Kanunun 2/2. maddesi uyarıca Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankasının kısa vadeli kredileri için öngördüğü değişen oranlarda avans faizi) ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının manevi tazminat talebi ile fazlaya ilişkin taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 06/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10633, Karar No: 2013/24244, Tarih: 03.10.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/10633 E.  ,  2013/24244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Genel güvenliği kasten tehlikeye sokacak şekilde yangın çıkarma

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamına göre şikayetçilere ait ağaçlar ve tarlaların yanarak zarar gördüğü ve şikayetçilerin zararlarının giderilmediğini beyan ettikleri anlaşılmakla CMK.nun 231. maddesinin uygulanma olanağı bulunmaması karşısında, mahkemece hükmün gerekçe kısmında zararın tazmin edilmemesi sebebiyle hükmün açıklanması gerektiğine karar vermesinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabule, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın eksik araştırma yapıldığına ve cezanın ertelenmesi gerektiğine yönelik temyiz itirazlarının reddine, ancak:

Sanığın diğer sanık ... ile birlikte tarlada bulunan otları temizlemek amacıyla yakması ve ateşin kontrolden çıkması sonucu şikayetçilere ait tarlada bulunan kavak ağaçlarına zarar vermesi şeklinde gerçekleşen olayda eylemin TCK.nun 171/1-a maddesinde yer alan taksirle yangına neden olma suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş oldu-

ğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZUL- MASINA), 03.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7905, Karar No: 2018/3458, Tarih: 07.05.2018

**20. Hukuk Dairesi         2016/7905 E.  ,  2018/3458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

BİR.DOS.DAVACISI: Hazine

DAVALILAR : ... ve Ark.

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm bir kısım davalılar vekili ile birleşen davacı Hazine tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu alanı kapsayan en eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğrafları ile 1983 yılına ait hava fotoğrafları bulunduğu yerlerden getirtildikten sonra; dava dosyasının hükme esas alınan raporları düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine tevdi ile memleket haritası ve hava fotoğrafları ölçekleri kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ve hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, bu haritalar komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazların çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmeli, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, temyize konu taşınmazın niteliği ve kullanım durumu ile tasarruf sınırlarının belirgin olarak görünüp görünmediği belirlenmeli, taşınmazın üzerindeki bitki örtüsünün cinsi, yaşı, dağılımı, kapalılık oranının açıklandığı müşterek imzalı, açıklamalı ve krokili ek rapor alınarak bu dosya içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 07/05/2018 gününde oy birliği ile karar verildi.