muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/502, Karar No: 2021/1024, Tarih: 16.09.2021

Davalı Cevabı:

5.1. Davalı yüklenici şirket vekili cevap dilekçesinde; davacı ile arasında hiçbir zaman dava konusu inşaatın yapımıyla ilgili eser sözleşmesi imzalanmadığını, müvekkili şirketin dava konusu inşaatın yapı kullanma izin belgesinin alındığı 07.12.2006 tarihinden sonra 09.07.2007 tarihinde ticaret siciline tescil edildiğini ve müvekkilinin davacı ile hiçbir ticarî ilişkisi bulunmadığını belirterek davanın husumetten, olmadığı takdirde esastan reddini savunmuştur.

5.2. Davalı ... Ltd. Şirketi vekili cevap dilekçesinde; davacı ile yapı denetim hizmeti sözleşmesi düzenlendiğini, ancak müvekkilinin dava konusu inşaatın yüklenicisi olmadığını, davalının yapı denetim görevini tamamen yerine getirdiğini, inşaatın projesine uygun olarak inşa edilip yapı kullanma izin belgesi alındığını, müvekkilinin hiçbir kusur ve sorumluluğu olmadığı hâlde yüklenicinin uyarıldığını, yüklenicinin de gerekli tamiratı yapmaya hazır olduğunu bildirmesine rağmen davacının kabul etmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararı:

6. Bursa 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 16.07.2013 tarihli ve 2012/240 E., 2013/402 K. sayılı kararı ile; yapılan keşif sonucu alınan raporda binanın temel dolgusundan kaynaklanan hatalar bulunduğu ve binada oturulmasının riskli olduğunun tespit edildiği, davalı yüklenicinin hatalı inşaat nedeniyle tam kusurlu bulunduğu, yüklenicinin kusuru yanında binada yapı denetim görevini yerine getirmeyen yapı denetim şirketinin de yüklenici ile birlikte sorumlu olduğu, davacının evinde oturduğu esnada çatlaklar oluştuğu, bu durumun tehlike arz edecek şekilde risk taşıdığı, davacının inşaat süresince evini taşıyacak olması nedeniyle kısmen manevi tazminata hak kazandığı, sözleşme ve inşaat sürecinde ... İnş. Taah. Tic. Ltd. Şti.’nin kaşe ve alındı makbuzları kullanıldığından davalı... Şirketinin husumet itirazının reddedilerek sorumlu tutulması gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, taşınmaz üzerindeki hatalı yapının davalılar tarafından yıkılarak yerine inşaatın teknik ve projesine uygun şekilde tüm masraf ve giderleri davalılar tarafından karşılanmak suretiyle yeniden yapılmasına, taşınmaz üzerine yeniden yapılacak inşaat süresince emsal kira bedelinin davacıya ödenmesine, 5.000TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay (Kapatılan) 15. Hukuk Dairesinin 08.09.2014 tarihli ve 2013/6531 E., 2014/4981 K. sayılı kararı ile;

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay (Kapatılan) 15. Hukuk Dairesinin 08.09.2014 tarihli ve 2013/6531 E., 2014/4981 K. sayılı kararı ile;

“…Dava, yüklenici olduğu iddia edilen şirket ile yapı denetim şirketi aleyhine eser sözleşmesine dayalı olarak açılan sözleşmenin aynen ifası, emsal kira bedelinin karşılanması ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir. Mahkemece her iki şirket yönünden ayıplı olarak imâl edilen yapının yıkılarak teknik ve projesine uygun biçimde tüm masraf ve giderleri davalılar tarafından karşılanmak suretiyle yeniden yapılması, inşaat süresince emsal kira bedelinin davacıya ödenmesi ve 5.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

2-Davada, eser sözleşmesinin ayıplı ifa nedeniyle sözleşmeye uygun olarak aynen ifası ve inşaat süresince emsal kira bedelinin karşılanması da talep edilmiştir. Bu talepler bir değere bağlı olup 492 sayılı Harçlar Kanunu’nun 15. maddesi gereğince nisbi harca tabidir. Nisbi harca tabi olan davalarda dava dilekçesinde değeri gösterilerek 1 sayılı Tarifede yazılı değerlere göre, peşin harç yatırılması zorunludur. Davada değerle ifade edilmesi mümkün ve ifade edilebilen talep olmasına rağmen dava dilekçesinde değer gösterilip peşin nisbi harç yatırılmamış olması halinde usulüne uygun olarak açılmış davanın varlığından söz edilemez. Somut olayda sözleşmenin aynen ifası ve kira alacağı talep edilmesine rağmen, bunların değeri gösterilmediği gibi peşin nisbi harçları da yatırılmamıştır.

Bu durumda sözleşmenin aynen ifası ve inşaat süresince kira ödenmesi talebi ile ilgili harcı ödenerek yöntemine uygun açılmış bir dava olmadığından bu istemlerle ilgili hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmesi gerekirken bu husus gözden kaçırılarak yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

Bu durumda sözleşmenin aynen ifası ve inşaat süresince kira ödenmesi talebi ile ilgili harcı ödenerek yöntemine uygun açılmış bir dava olmadığından bu istemlerle ilgili hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmesi gerekirken bu husus gözden kaçırılarak yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

Manevi tazminatla ilgili olarak; yüklenici olduğu iddia olunan Doğan ... İnşaat Taahhüt Müth. ve Hafriyat San. Tic. Ltd. Şti. akdî ilişkiyi inkâr etmiştir. Davacı tarafça bu şirket ile eser sözleşmesi ilişkisi kurulduğuna dair yazılı sözleşme ibraz edilememiştir. Akdî ilişkinin kurulduğu ileri sürülen ve en son iskân ruhsatının alındığı 07.12.2006 tarihinde dahi yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK’nın 288 ve devamı maddelerine göre 430,00 TL’yi aşan hukuki işlemlerin senetle ispatı zorunludur. Aynı Kanun’un 292 ve 293. maddeleri gereğince tanıkla ispatı mümkün olan hallerin varlığı da yüklenici şirketle ilgili olarak ileri sürülüp ispatlanmamıştır. 3 katlı binanın mevcut yapının yıkılarak yeniden yapılması işinin değeri ve talep edilen kira miktarının tanıkla ispatı mümkün olan miktardan fazla olduğu herkesce bilinen bir gerçektir. Mahkemenin gerekçesinde akdî ilişkinin varlığına dayanak gösterilen kaşe ve alındı makbuzları yüklenici olduğu iddia edilen şirkete değil, dava ihbar edilen Doğan ...’ün şahsi işletmesi ve tüzel kişiliği olmayan ... İnşaat’a aittir. Bu haliyle de davacı, yüklenici olduğu ileri sürülen ve gerçek ünvanı ... İnşaat Taah. Tic. Ltd. Şti. olan şirketle akdî ilişkinin varlığını yasal delillerle kanıtlayamamıştır. Bu durumda yüklenici olduğu iddia edilen bu şirket hakkındaki manevi tazminat davasının husumet yönünden reddi yerine kısmen kabulü de usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Yapı denetim şirketi yönünden manevi tazminatla ilgili kısmen kabul kararına gelince, işin yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 98/2. maddesi gereğince haksız fiillerden doğan sorumluluğa ilişkin hükümler kıyas yoluyla sözleşmeye aykırılık halinde uygulanması da mümkündür. Ancak sözkonusu Kanun’un 49 ve devamı maddeleri gereğince manevi tazminata hükmedilebilmesi için karşı tarafın hukuka aykırı eylemi ile talep edenin kişilik haklarının saldırıya uğramış olması zorunludur. Somut olayda davacının, davalı ... şirketinin hangi eylemi ile ne şekilde kişilik haklarının saldırıya uğradığı ve tecavüz edildiği ispat edilemediğinden bu şirket hakkındaki manevi tazminat isteminin de reddi yerine kısmen kabulü isabetsiz olmuştur.

Kararın belirtilen sebeplerle bozulması uygun görülmüştür…” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

Kararın belirtilen sebeplerle bozulması uygun görülmüştür…” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

9. Bursa 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 26.05.2015 tarihli ve 2015/138 E., 2015/254 K. sayılı kararı ile; sair yönlere ilişkin bozma kararına uyulup, bu yönlere ilişkin talepler bakımından dosyanın tefrikine karar verildikten sonra yapı denetim şirketi aleyhine açılan manevi tazminat davası bakımından direnme konusu yapılan davada, keşif bilirkişilerince çekilen ve dosyanın münderecatına eklenen fotoğraf kayıtlarına göre davacının evde oturduğu sırada çatlaklar oluşturan ve hayati tehlike arz eden binada yaşamak zorunda bırakılması ve evinin yeniden inşası döneminde iki defa taşınmak zorunda kalmasının kişilik haklarını ihlâl ettiği, ayrıca davalı ... yetkililerinin ceza mahkemesinde mahkûmiyetine karar verildiği ve kusurlarının sabit olduğu gerekçesiyle önceki kararda direnilmiştir.

10. Direnme kararı süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

11. Hukuk Genel Kurulunun 30.03.2016 tarihli ve 2016/15-130 E., 2016/455 K. sayılı kararı ile;

“…Somut olaya gelince; mahkemece aslolan kısa kararda yukarıda açıklanan mevzuata uygun hüküm fıkrası oluşturulmamış sadece "önceki kararda kısmen direnilmesine, kısmen uyulmasına" şeklinde kısa karar oluşturulmakla yetinilmiş, dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar kurulmamıştır.

Bu durumda, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde usulün öngördüğü anlamda oluşturulmuş bir hüküm bulunmadığı gibi, direnme kararlarını denetleyen Hukuk Genel Kurulu tarafından incelenebilecek nitelikte teknik anlamda bir direnme hükmü de bulunmadığı her türlü duraksamadan uzaktır.

Şu durumda mahkemece yapılacak iş; dosya kapsamı dikkate alınarak taraflara yüklenen borç ve tanınan hakkın sıra numarası altında belirtildiği açık, infazda şüphe ve tereddüt uyandırmayacak biçimde, usulün aradığı niteliklere haiz kısa karar ve buna uygun gerekçeli karar oluşturulmasıdır.

Mahkemenin, yukarıda ayrıntılarıyla açıklanan biçimde usulün öngördüğü niteliklere haiz bulunmayan kısa kararı usul ve yasaya uygun değildir.” gerekçesiyle direnme kararı usulden bozulmuştur.

12. Bursa 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 23.06.2016 tarihli ve 2016/265 E., 2016/369 K. sayılı kararı ile; Hukuk Genel Kurulunun usule ilişkin bozma kararına uyularak önceki gerekçelerle usulüne uygun şekilde yeniden direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

13. Direnme kararı süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

14. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; ayıplı imalat nedeniyle uğranılan zararların tazmini istemiyle açılan davada, davalı ... şirketinin manevi tazminat ile sorumlu tutulup tutulmayacağı noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

A) Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Direnme Kararının Temyizi:

13. Direnme kararı süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

14. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; ayıplı imalat nedeniyle uğranılan zararların tazmini istemiyle açılan davada, davalı ... şirketinin manevi tazminat ile sorumlu tutulup tutulmayacağı noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

A) Davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

15. Bilindiği üzere hukukî yarar dava şartı olduğu gibi, temyiz istemi için de gereken bir şarttır. Mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de; Özel Dairenin 08.09.2014 tarihli ve 2013/6531 E., 2014/4981 K. sayılı kararının birinci bendinde davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir. Bu durumda direnme kararını temyizde hukukî yararı bulunmadığından, davacı vekilinin temyiz itirazının hukukî yarar yokluğundan reddine karar verilmiştir.

B) Davalı ... Ltd. Şti. vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

16. Uyuşmazlığın çözümü açısından öncelikle “manevî tazminat” ve “ispat” ilgili yasal düzenlemelerin irdelenmesinde yarar vardır.

17. Manevî zarar, bir kimsenin hukuka aykırı bir fiil yüzünden çektiği bedenî acılarla ruhi elem ve üzüntülerin hepsine birden denir. Manevî zarar, gerçek anlamda bir zarar değildir; zira mal varlığında bir azalmayı ifade etmez. Bir acının veya elemin maddî zararlar gibi parayla ölçülmesine imkân yoktur. Bu sebeple manevî bir zararın şu veya bu miktardaki parayla giderileceği söylenemez. Buna rağmen, haksız fiilden doğan bedenî veya ruhî ızdıraplar için bir tazminatın ödenmesi, bu ızdırapların hafiflemesine, hiç değilse bazı avunma çarelerinin bulunmasına yardım edebilir. Tazminat ödenmesini gerektiren manevi zararlar nelerdir? Bunları üç gruba ayırmak mümkündür:

1) Beden tamlığının ihlâlinden doğan acı ve üzüntüler;

2) Ölüm dolayısıyla ölene yakından bağlı olan kişilerin duydukları acı ve üzüntüler;

3)Genellikle kişilik haklarının ihlâlinden doğan acı ve üzüntülerdir (Akman, Sermet/Burcuoğlu, Halûk/Altop, Atillâ/ Tekinay, Selâhattin Sulhi.: Tekinay Borçlar Hukuku Genel Hükümler, İstanbul 1993, s. 655-656).

18. 22.06.1966 tarihli ve 1966/7 E., 1966/7 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da;

“Esasen manevi tazminat, ne bir ceza, ne de gerçek manasında bir tazminattır. Ceza değildir; çünkü, davacının menfaati düşünülmeksizin, sorumlu olana hukukun ihlalinden dolayı yapılan bir kötülük değildir. Mamelek hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını amaç edinmediği için de, gerçek manasında bir tazminat, mağdurda veya zarara uğrayanda bir huzur hissi, bir tatmin duygusu tevlit etmelidir.” denilerek manevî  tazminatın mal varlığına ilişkin olmadığı ve  kendine özgü bir tazminat olduğu açıkça vurgulanmıştır.

19. Somut olayda uygulanması gereken ve uyuşmazlığın ortaya çıktığı tarihte yürürlükte bulunan mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (BK’nın) 98. maddesinin 2. fıkrasında yer alan:

19. Somut olayda uygulanması gereken ve uyuşmazlığın ortaya çıktığı tarihte yürürlükte bulunan mülga 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun (BK’nın) 98. maddesinin 2. fıkrasında yer alan:

“Haksız fiillerden mütevellit mesuliyete müteallik hükümler kıyasen akde muhalif hareketlere de tatbik olunur” hükmü ile sözleşmeye aykırı davranışlar nedeniyle manevî tazminat istenebileceği açıkça kabul edilmektedir.

20. Sözleşmeye aykırılık nedeniyle BK’nın 98. maddesinin 2. fıkrasında yer alan bu yollama ile BK’nın 49. maddesi hükmü uyarınca manevî tazminat isteminde bulunulabileceği olgusu, Yargıtay'ın yerleşmiş içtihatlarına ve öğretide bu doğrultuda oluşan baskın görüşlere uygun bulunmaktadır.

21. Ancak; salt sözleşmeye aykırı davranışın varlığı, manevî tazminat isteminin kabulü için yeterli olmayıp, aykırılığın niteliğinden veya özel hâl ve şartlar nedeniyle aynı zamanda kişilik haklarının 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (TMK) 24. maddesi anlamında zedelenmesi ve bu nedenle de BK’nın 41. maddesi hükmü uyarınca haksız bir eylem olarak nitelendirilmesi gereklidir.

22. Türk Medeni Kanunu’nun (TMK’nın) 24. maddesi;

“Hukuka aykırı olarak kişilik hakkına saldırılan kimse, hâkimden, saldırıda bulunanlara karşı korunmasını isteyebilir.

Kişilik hakkı zedelenen kimsenin rızası, daha üstün nitelikte özel veya kamusal yarar ya da kanunun verdiği yetkinin kullanılması sebeplerinden biriyle haklı kılınmadıkça, kişilik haklarına yapılan her saldırı hukuka aykırıdır” hükmünü içermektedir.

23. Mülga Borçlar Kanunu’nun (BK’nın) 49. maddesinde ise;

“Şahsiyet hakkı hukuka aykırı bir şekilde tecavüze uğrayan kişi, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat namıyla bir miktar para ödenmesini dava edebilir.

Hakim, manevi tazminatın miktarını tayin ederken, tarafların sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate alır.

Hakim, bu tazminatın ödenmesi yerine, diğer bir tazmin sureti ikame veya ilave edebileceği gibi tecavüzü kınayan bir karar vermekle yetinebilir ve bu kararın basın yolu ile ilanına da hükmedebilir” denilmektedir.

24. Görüldüğü üzere gerek TMK'nın  24 ve 25. maddelerinde, gerekse 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK'nın)  58. maddesinde (BK’nın 49. maddesi) manevî  tazminat,  mal varlığı kavramından farklı olarak “Kişilik hakkının zedelenmesi” kavramı çerçevesinde düzenlenmiştir.

25. Burada yer alan kişilik hakları, kişinin kendi hür ve bağımsız varlık bütünlüğünü sağlar. Bu hak insanın doğumu ile kazanılan ve kişiliğe bağlı olan bir haktır. Nitekim öğretide de kişilik hakları;

“Değeri para ile ölçülemeyen, kişinin daha çok manevî dünyasına ilişkin haklardır. Kişivarlığı haklarının başında kişinin, hayat, sağlık, vücut bütünlüğü, resim, ses, şeref ve haysiyet gibi kişiliğini oluşturan değerlerin tümü üzerinde sahip olduğu kişilik hakkı gelir” şeklinde tanımlanmaktadır. Mal varlığına yönelik bir eylem BK’nın 49. maddesi anlamında doğrudan kişisel hakları ihlâl eden bir eylem niteliğinde değildir.

“Değeri para ile ölçülemeyen, kişinin daha çok manevî dünyasına ilişkin haklardır. Kişivarlığı haklarının başında kişinin, hayat, sağlık, vücut bütünlüğü, resim, ses, şeref ve haysiyet gibi kişiliğini oluşturan değerlerin tümü üzerinde sahip olduğu kişilik hakkı gelir” şeklinde tanımlanmaktadır. Mal varlığına yönelik bir eylem BK’nın 49. maddesi anlamında doğrudan kişisel hakları ihlâl eden bir eylem niteliğinde değildir.

26. Öte yandan “ispat” konusuna kısaca değinmek gerekir ise; dava konusu edilen bir hakkın ve buna karşı yapılan savunmanın dayandığı vakıaların (olguların) veya hukuksal durumun varlığı ya da yokluğu hakkında hâkimde kanaat uyandırmak için girişilen inandırma eylemine “ispat” denir.

27. Kural olarak belli bir olayın gerçekleşip gerçekleşmediğini, tarafların ispat etmesi gerekir. TMK’nın ‘‘İspat yükü’’ başlıklı 6. maddesi uyarınca, “Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür.” Aynı yöndeki düzenleme HMK’nın 190. maddesinin birinci fıkrasında, “İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.” şeklinde ifade edilmiştir. Buna göre ispat yükü, ispatı gereken vakıalara dayanan tarafa ait olup, herkes iddiasını ispatla mükelleftir.

28. İspat için başvurulan araçları (vasıtaları) ifade eden deliller; HMK'da senet, yemin, tanık, bilirkişi, keşif ve uzman görüşü olarak sıralanmıştır. Ancak sayılan bu deliller sınırlayıcı (tahdidi) olmayıp, kanunun belirli bir delille ispat zorunluluğu getirmediği hâllerde taraflar kanunda düzenlenmemiş diğer delillere de dayanabilirler. Delillerin değerlendirilmesinde ise, hâkimin bağlılığı ve her bir delile bağlanan hukukî sonuçlar bakımından “kesin” ve “takdiri” deliller ayrımı esas alınarak incelenme yapılmaktadır. Kesin deliller başka bir ifadeyle kanuni deliller hâkimi bağlayıcı nitelikte olduğundan, hâkimin bu delilleri takdir yetkisi bulunmamaktadır. Kesin delillerden biri ile ispat edilen olay doğru olarak kabul edilmektedir. Takdiri deliller ise hâkimi bağlamaz, hâkim bu delilleri serbestçe tayin ve takdir eder, değerlendirir ve kararını buna göre verir.

29. Tüm bu açıklamalar çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde; davacı iş sahibine ait evin yapımını üstlenen yüklenici şirket ile yapı denetim firmasının gerekli dikkat ve özeni göstermedikleri, ağır kusurlu sayılabilecek şekilde özen borçlarını yerine getirmemek suretiyle eser ve hizmet sözleşmesine aykırı davrandıkları; davacının dava dilekçesinde belirttiği gibi akde aykırılıktan dolayı mal varlığında eksilme ve zarar oluştuğu sabittir. Ancak somut olayda meydana gelen sözleşmeye aykırılık manevî tazminat kapsamında davacının kişilik haklarını zedeleyecek nitelikte olmadığı gibi, davacı taraf, davalı ... şirketinin hangi eyleminden dolayı ne şekilde kişilik haklarının saldırıya uğradığını da yasal deliller ile kanıtlayamadığından, yapı denetim şirketi manevi tazminat ile sorumlu tutulamaz.

30. Bu durumda mahkemece bozma kararından sonra tefrik kararı verilerek davalı ... aleyhine manevî tazminata hükmedilmesine ilişkin önceki kararda direnilmek suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

31. Diğer taraftan dava tarihi 23.07.2012 olmasına rağmen, direnmeye ilişkin gerekçeli karar başlığında 03.05.2016 olarak hatalı gösterilmiş ise de, bu husus mahallinde düzeltilebilir maddî hata niteliğinde olup esasa etkili olmadığından ayrıca bozma nedeni yapılmamıştır.

32. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında; davalı ... şirketinin yüklenici tarafından yapılan imalatlar üzerinde gerekli denetimleri yapmayarak yapı denetim hizmet sözleşmesine aykırı hareket etmesi sonucu ayıplı bir imalatın meydana gelmesine sebebiyet verdiği, yapı denetim şirketinin sözleşmeye aykırı eylemleri sonucu davacının kişilik haklarının ihlâl edildiğinin saptandığı, can güvenliği olmayan sağlıksız bir evde yaşamak zorunda kalan davacının kişilik değerinin zarar göreceğinin açık olup, manevî tazminatın objektif ve subjektif koşullarının gerçekleştiğinin sabit olduğu, bu nedenle direnme kararının onanması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş yukarıda açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğunca benimsenmemiştir.

33. Hâl böyle olunca; tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki belge ve delillere, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken, önceki kararda direnilmesi doğru olmamıştır.

34. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

IV. SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1)Yukarıda III-A maddesinde yazılı nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının hukukî yarar yokluğundan REDDİNE,

2)Yukarıda III-B maddesinde açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı, 6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA ,

İstek hâlinde temyiz peşin harçlarının yatıranlara geri verilmesine,