muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/13310, Karar No: -, Tarih: 30.01.2012

**4. Hukuk Dairesi         2010/13310 E.  ,   2012/1040 K.**

* HAKSIZ EYLEM NEDENIYLE MADDI VE MANEVI TAZMINAT

* CEZA MAHKEMESININ KARARININ BAĞLAYICILIĞI

* MANEVI ZARARA ETKILI OLAN NEDENLER

* BORÇLAR KANUNU (818) Madde 47

* BORÇLAR KANUNU (818) Madde 44

* BORÇLAR KANUNU (818) Madde 53

**"İçtihat Metni"**

ÖZET: CEZA MAHKEMESİNCE BELİRLENEN DAVACININ HAFİF TAH­RİKTE BULUNDUĞUNA İLİŞKİN MADDİ OLGU, HUKUK HAKİMİ YÖNÜNDEN BAĞLAYICIDIR. DAVA KONUSU OLAYIN BAŞLAMASINA YOL AÇAN DAVA­CININ DAVALIYI TAHRİKİ EYLEMİ, ONUN BÖLÜŞÜK KUSURUNU OLUŞTUR­DUĞUNDAN, MADDİ VE MANEVİ TAZMİNAT TUTARLARINDAN İNDİRİM YAPILMASINI GEREKTİRİR.

HAKİMİN, ÖZEL DURUMLARI GÖZÖNÜNDE TUTARAK MANEVİ ZARAR ADI İLE HAK SAHİBİNE VERİLMESİNE KARAR VERECEĞİ PARA TUTARI ADALETE UYGUN OLMALIDIR. TAKDİR EDİLECEK BU TUTAR, ZARARA UĞ­RAYANDA MANEVİ HUZURU DOĞURMAYI GERÇEKLEŞTİRECEK TAZMİNATA BENZER BİR İŞLEVİ OLAN ÖZGÜN BİR NİTELİK TAŞIR. BİR CEZA OLMADIĞI GİBİ MALVARLIĞI HUKUKUNA İLİŞKİN BİR ZARARIN KARŞILANMASINI DA AMAÇ EDİNMEMİŞ OLUP, BU TAZMİNATIN SINIRI ONUN AMACINA GÖRE BELİRLENMELİ, ELDE EDİLMEK İSTENİLEN TATMİN DUYGUSUNUN ETKİSİNE ULAŞMAK İÇİN GEREKLİ OLAN KADAR OLMALI, HAKİM BU KONUDA TAKDİR HAKKINI KULLANIRKEN ONA ETKİLİ OLAN NEDENLERİ DE KARAR YERİNDE NESNEL ÖLÇÜLERE GÖRE İSABETLİ BİR BİÇİMDE GÖSTERMELİDİR.

Davacı Özcan vekili tarafından, davalı Orhan aleyhine 31.12.2008 gü­nünde verilen dilekçe ile haksız eylem sonucu yaralanma nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 21.06.2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilek­çesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun ge­rektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik gö­rülmemesine göre aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, haksız eylem sonucu yaralanma nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

a) Dosya arasında bulunan ceza davasına ilişkin dosya içeriğinden; davalının, bıçakla etkili eylemde bulunması sonucu davacının yaralandığı, da­valının eylemine uyan Türk Ceza Yasası’nın 456/2. maddesi gereğince ceza­landırılmasına karar verildiği, hafif tahrik nedeniyle aynı Yasa’nın 51/1. mad­desi gereğince verilen cezadan 1/4 oranda indirim yapıldığı ve kararın ona­narak kesinleştiği anlaşılmaktadır.

a) Dosya arasında bulunan ceza davasına ilişkin dosya içeriğinden; davalının, bıçakla etkili eylemde bulunması sonucu davacının yaralandığı, da­valının eylemine uyan Türk Ceza Yasası’nın 456/2. maddesi gereğince ceza­landırılmasına karar verildiği, hafif tahrik nedeniyle aynı Yasa’nın 51/1. mad­desi gereğince verilen cezadan 1/4 oranda indirim yapıldığı ve kararın ona­narak kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Ceza mahkemesince belirlenen davacının hafif tahrikte bulunduğuna ilişkin maddi olgu, Borçlar Yasası’nın 53. maddesi gereğince hukuk hakimi yönünden bağlayıcıdır. Dava konusu olayın başlamasına yol açan davacının davalıyı tahriki eylemi, onun bölüşük kusurunu oluştur ve Borçlar Yasası’nın 44. maddesi gereğince kabul edilen maddi ve manevi tazminat tutarlarından davalı yararına indirim yapılmasını gerektirir. Şu durumda, ceza mahkeme­since belirlenen tahrike ilişkin indirim oranının davalının sorumlu tutulacağı maddi tazminata yansıtılması gerekir. Ne var ki, yerel mahkemece benim­senen geçici iş göremezlik zararının hesaplanmasına bilirkişi raporunda tahrik nedeniyle indirim yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilerek, hesaplanan geçici iş göremezlik tazminatından tahrik nedeniyle indirim yapılmamış olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

b) Borçlar Yasası’nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları gözönünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar ve­receği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda; olayın gelişimi, davacının kışkırtmasının (tahri­kinin) bulunması, olay günü, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ve yu­karıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir olunan 6.000,00 TL ma­nevi tazminat fazladır. Yerel mahkemece davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdiri için kararın bozulması gerekmiştir.

Dava konusu olayda; olayın gelişimi, davacının kışkırtmasının (tahri­kinin) bulunması, olay günü, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ve yu­karıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir olunan 6.000,00 TL ma­nevi tazminat fazladır. Yerel mahkemece davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdiri için kararın bozulması gerekmiştir.

S o n u ç: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2/a ve b) sayılı bentlerinde gösterilen nedenlerle (BOZULMASINA); davalının öteki temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 30.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14246, Karar No: 2013/13985, Tarih: 21.10.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/14246 E.  ,  2013/13985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Isparta Sulh Hukuk Mahkemesi, Antalya 1. Sulh Hukuk Mahkemesi ile İzmir 12. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, hükümlüye vasi atanması talebine ilişkindir.

Isparta Sulh Hukuk Mahkemesince, hükümlünün cezaevine girmeden önceki son yerleşim yeri adresinin "Yeşildere Mahallesi 1171. Sokak No:8 Antalya" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Antalya 1. Sulh Hukuk Mahkemesi, hükümlünün mernis adresinin "Yeni Kırıklar Mevkii Karatekeli Cad. No:10 Kırıklar Merkez Buca/İzmir" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

İzmir 12. Sulh Hukuk Mahkemesi ise, hükümlünün cezaevine girmeden önceki son yerleşim yerinin "Yeşildere Mahallesi 1171. Sokak No:8 Antalya" olduğu gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir.“ Diğer taraftan, yine TMK'nun 22. Maddesine göre, bir ceza kurumuna konulma yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.

Somut olayda, hükümlü ...'ın mernis adresi her ne kadar "Yeni Kırıklar Mevkii Karatekeli Cad. No:10 Kırıklar Merkez Buca/İzmir" adresi ise de; Isparta E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü evrakları, ceza dosyası gerekçeli kararı ve hükümlünün 05.07.2013 tarihli kendi beyanına göre bu adresin cezaevi adresi olduğu, cezaevine girmeden önceki asıl yerleşim yeri adresinin "Yeşildere Mahallesi 1171. Sokak No:8 Antalya" olduğunun anlaşılmış bulunmasına göre uyuşmazlığın Antalya 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülerek sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince Antalya 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 21.10.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6982, Karar No: 2020/3338, Tarih: 07.09.2020

**14. Ceza Dairesi         2018/6982 E.  ,  2020/3338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı (sanıklar ..., ... ile suça sürüklenen çocuk ...), çocuğun cinsel istismarı (sanık ...), fuhuş (suça sürüklenen çocuk ...)

HÜKÜM : Sanıklar ..., ... ile suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'in çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, sanık ...'in çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen cezaların nevi ve miktarları itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği anlaşıldığından, sanıklar ... ile ... müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ... ile suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlerin incelenmesine gelince,

Mahkemece verilen ilk hükümlerin temyiz incelemesinde aleyhe bozulmasının ardından sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ...'i yargılamada temsil eden müdafilerin belirlenen duruşma günü öncesinde verdikleri mazeret dilekçelerinin duruşmada reddedilmesi karşısında, adları geçen sanık ile suça sürüklenen çocuk için görevlendirilecek yeni müdafiler huzurunda duruşma yapılıp, iddia makamınca sunulan esas hakkındaki mütalaaya karşı son savunmaları alındıktan sonra hükümler kurulması gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde mahkumiyet kararları verilmesi suretiyle savunma haklarının kısıtlanması,

Suça sürüklenen çocuk ... müdafisine bozma üzerine yapılan yargılama sırasında mahkemece belirlenen yeni celse tarihi ile yerinin tebligatla bildirilmesinin ardından duruşma yeriyle ilgili yapılan değişiklik hususunda ayrıca bilgi verilmesi gerektiği nazara alınmadan karar celsesinin duruşma salonu yerine halk eğitim merkezinde yapılması suretiyle savunma hakkının ihlal edilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ... ile suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, esası incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3959, Karar No: 2015/8167, Tarih: 06.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/3959 E.  ,  2015/8167 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Konya 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 09/12/2014

Numarası : 2014/93-2014/831

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, 15/05/2003 tarihinde davalı bankanın Konya şubesinde gişe görevlisi olarak işe başladığını, bu çalışmasının aralıksız olarak davalı işveren tarafından iş sözleşmesinin İş Kanununun 17 ve 18. maddesi gereğince feshedildiği 15/01/2014 tarihine kadar devam ettiğini, iş sözleşmesinin feshine gerekçe olarak gösterilen sebepler konusunda davacı ile bağlantı kurulamayacağını, başka bölümlerde çalıştırılabilmesi mümkün olduğu halde iş sözleşmesinin feshedildiğini ve davacı yerine daha düşük ücretle yeni işçi alındığını, fesihte feshin son çare olma ilkesine uyulmadığını belirterek, feshin geçersizliğinin tespitine, davacının işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, iş sözleşmesinin 13/01/2014 tarih ve 1250/02 sayılı yönetim kurulu kararına istinaden İş Kanunu 17.ve 18.maddesi gereğince işletmesel karara bağlı olarak tazminatları peşin ödenmek suretiyle feshedildiğini, bu sebeple dört personelin iş sözleşmesinin feshedildiğini, feshe son çare olarak başvurulduğunu, davacının iş sözleşmesinin feshinden sonra aynı ya da benzer pozisyona yeni personel alımı yapılmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davaya konu işletmesel kararın tutarlı bir şekilde uygulandığı, işverenin keyfi davrandığına dair davacı tarafından somut herhangi bir delil sunulmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanununun 18.maddesinde işletmenin, işyerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından sözedilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında olabilir. Geniş anlamda, işletme, işyeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır.

İşverenin, mevcut olan işçi sayısını fiilen mevcut olan iş ihtiyacına uyumlaştırmak için açıkça ifade etmediği kararları, "gizli, örtülü" işletmesel karar olarak nitelendirmektedir. Bu tür durumlarda, işletmesel kararın mevcudiyeti, iş sözleşmesinin feshi için gösterilen sebepten çıkarılır. Bir başka anlatımla, böyle hallerde, İş Kanununun 18'nci maddesi uyarınca işletmesel gereklere dayalı feshin söz konusu olabilmesi için varlığı şart olan açıkça işletmesel kararın mevcudiyetinin yerine, bir nevi işverence açıklanan işletme dışı sebep ikame edilmektedir.

İşverenin işyerinde işçi sayısını azaltma yönünde kendini zorunlu görmesine yol açan durumun, onun tarafından daha önce alınan hatalı bir karara dayanması, iş sözleşmesinin feshini İş Kanununun 18'nci maddesi anlamında geçersiz kılmaz. İş sözleşmesinin feshine yol açan işletmesel kararın yargı denetimine tabi olmaması, hatalı olarak alınan işletme kararları açısından da söz konusudur. Bir başka anlatımla, yargıç, işletmesel kararı denetleyemeyeceğinden onun hatalı olup olmadığını da denetlemeyecek; dolayısıyla işletme kararının hatalı olduğu gerekçesi ile feshin geçersizliğine karar veremeyecektir.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz. Kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 20/2 maddesinde açıkça, feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunu kanıtlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun delillerle inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir. Ancak bu durum, uyuşmazlığın çözümlenmesine yetmemektedir. Çünkü yasa koyucu işçiye başka bir olanak daha sunmuştur. Eğer işçi, feshin, işverenin dayandığı ve uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyduğu sebebe değil, başka bir sebebe dayandığını iddia ederse, bu başka sebebi kendisi kanıtlamakla yükümlüdür. İşçinin işverenin savunmasında belirttiği neden dışında, iş sözleşmesinin örneğin sendikal nedenle, eşitlik ilkesine aykırı olarak, keza keyfi olarak feshedildiğini iddia ettiğinde, işçi bu iddiasını kanıtlamak zorundadır.

Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı(tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı(keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı(ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır. Dairemizin kararlılık kazanan uygulaması bu yöndedir.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli nedeni olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli neden teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, işyeri ve işin gerekleri nedeni ile aldığı fesih kararında, işyerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığının değerlendirilmesi, işverenin tekelinde değildir. Bir bakıma feshin kaçınılmaz olup olmadığı yönünde, işletmesel kararın gerekliliği de denetlenmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanun'un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken, keyfi davranmamalı,, işletmesel kararı alırken dürüst olmalıdır. Keyfilik denetiminde işverenin keyfi davrandığını işçi iddia ettiğinden, genel ispat kuralı gereği, işçi bu durumu kanıtlamalıdır.

Dosya içeriğine göre, davacının iş aktinin işletmesel karar gereği feshedildiği hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Mahkemenin de kabulünde olduğu üzere işletmesel karar da yerindelik denetimi söz konusu değildir. Ancak yukarıda izah edilen ilkeler çerçevesinde işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı(tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı(keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı(ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır. Mahkemece alınan bilirkişi raporunda bu hususlar yeterince incelenmemiştir. Mahkemece yapılacak iş bu hususta alınacak bilirkişi raporu ile işletmesel kararın tutarlı şekilde uygulanıp uygulanmadığı, özellikle fesihten sonra davacının vasfında işçinin işyerine alınıp alınmadığı, davacının çalışma olanağını tamamen ortadan kaldırıp kaldırmadığı belirlenmeli, eğer tutarlı uygulama varsa şimdiki gibi karar verilmeli, aksi taktirde davacının işe iadesine karar verilmelidir. İzah edilen şekilde araştırma yapılmaksızın eksik -inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması hatalı olup karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 06.05.2015 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/406, Karar No: 2009/2397, Tarih: 26.02.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/406 E.  ,  2009/2397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 26.12.2003 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21.03.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, 28.7.1998 tarihli arsa payı devri karşılığı inşaat sözleşmesi nedeniyle davalı yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümlerin 26.07.1991 tarihli taşınmaz mal satış vaadi sözleşmeleriyle satın alınması nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Yaptırılan tesbit sonucu düzenlenen rapora göre dört ayrı bloktan ibaret inşaatın sözleşmede öngörülen teslim süresinin geçmesine rağmen ancak %42.53 fiziki seviyeye getirildiği davalı arsa sahiplerinin fesih ihtarından sonra yüklenici ile bir araya gelerek 17.5.2004 tarihinde eser sözleşmesini feshettiği, aynı tarihte yapılan tasfiye protokolünde ise feshedilen sözleşmenin esasen ilk sözleşmeyle arsa sahiplerine bırakılması kararlaştırılan A blok ile 22 parseldeki B blokun mevcut haliyle arsa sahiplerine terki, yine 22 parseldeki C ve D blokların yükleniciye bırakılması koşuluyla tasfiyesinin kararlaştırıldığı anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamından tasfiye sözleşmesiyle yüklenicinin arsa sahiplerine ödeme taahhüdünde bulunduğu 60.000.000.000 TL nakdin tahsili için arsa sahiplerinin yüklenici aleyhine dava açtığı görülmüştür. Davalılar arasındaki 17.5.2004 tarihli sözleşmede kararlaştırılan tasfiye ile 28.7.1998 tarihli arsa

payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmesi ileriye etkili sonuçlar meydana getirecek şekilde feshedilmiştir. Davacı tarafından dava konusu yapılan D bloktaki bağımsız bölümler ileriye etkili fesih sonucu davalı yükleniciye bırakılması kararlaştırılan blokta bulunduğundan, bilirkişi tarafından hesaplanan arsa paylarının bu davacı adına tescilinde 17.5.2004 günlü tasfiye protokolüne aykırılık yoktur.

Yapılan yargılamaya toplanan deliller ve tüm dosya içeriğine göre davalı arsa sahiplerinin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edende yükletilmesine, 26.02.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9606, Karar No: 2010/12605, Tarih: 01.12.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/9606 E.  ,  2010/12605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ, ELATMANIN ÖNLENMESİ VE YIKIM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine çekişme konusu 1230 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün kıyı kenar çizgisi içerisinde kaldığını ileri sürerek tapu iptali, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteğinde bulunmuştur.

Davalı Reyhan bir savunma getirmemiş, diğer davalılar ise davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, kesin hüküm nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar,davacı Hazine vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’ün raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacı Hazine'nin temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 01.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.