muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/14050, Karar No: 2011/934, Tarih: 01.02.2011

**4. Hukuk Dairesi         2009/14050 E.  ,  2011/934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 31/03/2003 gününde verilen dilekçe ile deprem sonucu binanın yıkılması nedeniyle yaralanmadan kaynaklanan tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/09/2009 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili ile davalılardan ..., ..., ..., ..., ... ve ... vekilleri duruşmasız olarak incelenmesi de davalı ... vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 01/02/2011 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Avukat ... ile karşı taraftan davalılardan ... ve ... vekili Avukat ..., davalı ... ve ... vekili Avukat ... ve davalı asil ... geldiler, diğer davalılar adlarına kimse gelmedi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazlarına gelince; a)Dava, deprem nedeniyle yaralanmadan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkin olup yerel mahkemece istemin bir bölümünün kabulüne karar verilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayda, davacının yaralanma derecesi, olay tarihi ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 25.000TL manevi tazminat fazladır. Yerel mahkemece davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmemiş olması;

b)Davacı, 17 Ağustos 1999 günü meydana gelen depremde içinde bulunduğu binanın yıkılması nedeniyle yaralanmıştır. Bina; plan ve projesine, imar düzenlemesine ve deprem yönetmeliğine uygun yapılmış olsa bile 7.4 şiddetinde gerçekleşen deprem nedeniyle davacının yaralanması kaçınılmazdır.

Yerel mahkemece olayın bu yönü de gözetilerek dava dilekçesinde istenilen maddi tazminattan Borçlar Yasası'nın 43. maddesi gereğince indirim yapılmamış olması;

Usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince, davacı yararına 10.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak ve maddi tazminat tutarı da 15.000,00 TL'ye indirilmek suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

Usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince, davacı yararına 10.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak ve maddi tazminat tutarı da 15.000,00 TL'ye indirilmek suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2/a ve b) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının tazminat tutarlarına ilişkin 2 nolu bendinin ilk paragrafında yer alan “...20.000,00...” ve “...25.000,00...” biçimindeki sayı dizisi silinerek yerlerine sırası ile “...15.000,00...” ve “...10.000,00...” sayı dizilerinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin üçüncü paragrafının silinerek yerine “Alınması gereken 1.350,00 TL karar harcının ... dışındaki davalılardan alınıp Hazine’ye gelir yazılmasına, davacıdan alınan 2.343,00 TL ıslah peşin harcının karar kesinleştiğinde ve isteği durumunda davacıya geri verilmesine,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; davacı yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin dördüncü paragrafının silinerek yerine “Kabul edilen maddi tazminat tutarı üzerinden hesap ve takdir olunan 1.800,00 TL, kabul edilen manevi tazminat tutarı üzerinden hesap ve takdir olunan 1.200,00 TL avukatlık ücretinin ... dışındaki davalılardan ortaklaşa ve dayanışmalı olarak alınıp davacıya verilmesine,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; yargılama giderlerine ilişkin beşinci paragrafının silinerek yerine “51.00 TL posta gideri, 1.096,50 TL bilirkişi ücreti olmak üzere toplam 1.147,50 TL yargılama giderinden kabul ve ret oranına göre 131,29 TL’nin ... dışındaki davalılardan alınıp davacıya verilmesine, artan yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına” biçimindeki tümcenin yazılmasına; davalılar yararına avukatlık takdirine ilişkin altıncı paragrafının silinerek yerine “Reddedilen maddi tazminat tutarı üzerinden hesap ve takdir olunan 14.109,00 TL, reddedilen manevi tazminat üzerinden hesap ve takdir olunan 1.200,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalılara verilmesine,” biçimindeki tümcenin yazılmasına; davacının tüm, davalıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddi ile kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve temyiz eden davalılardan ..., ..., ... ve ... yararlarına takdir olunan 825,00 TL duruşma avukatlık ücreti ile aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 01/02/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3662, Karar No: 2019/4832, Tarih: 20.05.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/3662 E.  ,  2019/4832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Ret

Kamu davası hakkında mükerrerlik nedeniyle ret kararı verilebilmesinin 5271 sayılı CMK'nin 223/7. maddesi uyarınca mümkün olduğu ve anılan yasa maddesine göre sadece "aynı fiil nedeniyle aynı sanık için önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava varsa davanın reddine" karar verilebileceği cihetle; somut olayda mahkemenin mükerrer dava nedeniyle ret kararına dayanak olan Bakırköy 8. Asliye Ceza Mahkemesi‘nin 2010/354 Esas ve 2012/504 Karar sayılı ile Bakırköy 26. Asliye Ceza Mahkemesi‘nin 2009/692 Esas ve 2012/353 Karar sayılı dosyalarında sanık hakkında .... Ltd. Şti. yetkilisi sıfatıyla “2006 takvim yılında sahte fatura kullanma“ suçundan kamu davaları açıldığı, temyiz incelemesine konu dosyada ise Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığı‘nın 26.12.2011 tarihli 2011/116284 Soruşturma ve 2011/61067 Esas sayılı iddianamesi ile 213 sayılı VUK‘nin 367. maddesi uyarınca dava şartı olan ... Mükellefler Grup Başkanlığı‘nın 08.12.2011 tarihli ve B-RDK-2011/6119 sayılı komisyon mütalaasına uygun olarak sanık hakkında aynı mükellefiyete ilişkin “2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan kamu davası açıldığının tespit edilmiş olması nedeniyle, bu haliyle dava dosyaları arasında mükerrerlik bulunmadığı anlaşılmakla, yargılamaya devamla davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, açılan kamu davasının mükerrer olduğu gerekçesiyle 5271 sayılı CMK’nin 223/7. maddesi uyarınca reddine karar verilmesi,

Yasaya aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun kabul edilmesi karşısında, sanığa yüklenen “2006 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun yasada gerektirdiği cezasının üst sınırına göre tabi olduğu 5237 sayılı Kanun‘un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihi olan en aleyhe kabulle 31.12.2006 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği tespit edilmekle, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu konuda aynı Kanun'un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 20.05.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2670, Karar No: 2012/4563, Tarih: 12.03.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/2670 E.  ,  2012/4563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz ve el atmadan arta kalan kısmın değer düşüklüğü bedelinin tahsili ile ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz ve el atmadan arta kalan kısmın değer düşüklüğü bedelinin tahsili ile ecrimisil istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılarak çayır niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve alınan rapor uyarınca taşınmazın ve 2007-2008-2009-2010 yıllarına ait ecrimisil bedelinin takdir edilip tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1) Dava tarihi itibariyle 2011 yılında ot geliri elde edilemeyeceği dikkate alınmadan 2011 yılı için ecrimisile hükmedilmesi,

2) Mahkemece, taşınmazın 20.264,21 m2’lik kısmının tapu kaydının iptali ile Hazine adına tescili yerine tamamının terkinine karar verilmesi,

3) Davacı tarafça yatırılan 18.40-TL başvuru harcının iade edilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

4) Davacılardan ...tapu maliki ...n; ....'da tapu ...'nın mirascıları olmamasına rağmen haklarında olumlu yada olumsuz hüküm kurulmaması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 12.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/799, Karar No: 2021/120, Tarih: 18.03.2021

**Ceza Genel Kurulu         2016/799 E.  ,  2021/120 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 3. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 931-76

Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda Bakırköy (Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesince 05.03.2009 tarih ve 341-57 sayı ile; sanığın TCK'nın 86/2, 86/3-a ve 62/1. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, CMK’nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiştir.

İtiraz edilmediği gerekçesiyle bu kararın 13.03.2009 tarihinde kesinleştirilmesinden sonra, sanığın 15.11.2010 tarihinde işlediği kasten yaralama suçundan Selendi Asliye Ceza Mahkemesince 02.10.2014 tarih ve 144-166 sayı ile kesin nitelikte 2.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, sanığın 5 yıllık denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediği gerekçesiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen dosya için 6545 sayılı Kanun'un 84. maddesiyle 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6. maddenin 1. fıkrası uyarınca sulh ceza mahkemelerinin kaldırılması nedeniyle dosyanın devredildiği Bakırköy 35. Asliye Ceza Mahkemesine ihbarda bulunulmuştur.

Dosyayı yeniden ele alan Bakırköy 35. Asliye Ceza Mahkemesince 18.02.2015 tarih ve 931-76 sayı ile CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasına, sanığın TCK'nın 86/2, 86/3-a ve 62/1, 53. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

Hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 08.03.2016 tarih ve 25864-6052 sayı ile;

"...Sanığın yokluğunda verilen Bakırköy (Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesine ait 05.03.2009 karar tarihli ve 2008/341 E., 2009/57 K. sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın sanığa tebliğ edilmemesi nedeniyle usulüne uygun olarak kesinleştirilmediği, bu nedenle sanığın denetim süresi içerisinde Selendi Asliye Ceza Mahkemesinin suç tarihi 15.11.2010, karar ve kesinleşme tarihi 02.10.2014 olan, 2014/144 E., 2014/166 K. sayılı ilamına konu kasten yaralama suçunu işlediği gerekçesiyle açıklanması geri bırakılan Bakırköy (Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesine ait 05.03.2009 tarih ve 2008/341 E., 2009/57 K. sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın açıklanmasına karar verilmesi kararının, hukuki değerden yoksun olduğunun anlaşılması karşısında, incelenmeyen dosyanın mahal mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına iadesine," karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 02.04.2016 tarih ve 182292 sayı ile;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 02.04.2016 tarih ve 182292 sayı ile;

“...Açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanabilmesinin ön koşulu bu kararın kesinleşmiş olmasıdır. Zira denetimli serbestlik tedbirinin yerine getirilmemesi de, kasıtlı bir suç işlenmiş olması hâli de ancak 5 yıllık deneme süresi içinde gerçekleşirse hüküm açıklanabilecektir. Deneme süresi ise ancak kararın kesinleşmesi ile başlamaktadır. Bu durum askıdaki hükmün açıklanabilmesi için bir çeşit yargılama şartı niteliğindedir. Bu şartın gerçekleştiğine dair bir yanılgıya istinaden hükmün açıklanması hâlinde, hükmü açıklamaya yetkili ve görevli mahkemenin, hükmü açıklayarak kurduğu mahkûmiyet hükmünün 'hukuki değerden yoksun' kabul edilmesi yerine hükmün açıklanması koşullarının bulunmadığı gerekçesi ile açıklanan hükmün bozulması gerektiği," görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 3. Ceza Dairesince 19.04.2016 tarih ve 6973-9935 sayı ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; denetim süresi içerisinde kasten yaralama suçunu işlediği gerekçesiyle, usulüne uygun şekilde tebliğ edilmemesi nedeniyle kesinleşmeyen açıklanması geri bırakılan hükmün, açıklanmasına karar verilmesinin hukuki değerden yoksun olup olmadığının; hukuki değerden yoksun olduğunun kabulü hâlinde dava zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca 22.04.2008 tarih ve 18844-3566 sayılı iddianame ile sanık ... hakkında annesi ...’ı 03.08.2007 tarihinde basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde basit nitelikte yaraladığı iddiasıyla kamu davası açıldığı,

Yargılamanın yürütüldüğü Bakırköy (Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesince; sanığın sorgusunun 20.10.2008 tarihinde yapıldığı, 05.03.2009 tarihli sanığın katılmadığı oturum sonunda 341-57 sayı ile; sanığın TCK'nın 86/2, 86/3-a ve 62/1. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, CMK’nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve sanığın 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına karar verildiği,

Sanığa tebliğ edilmeyen bu kararın, karara itiraz edilmediği gerekçesiyle 13.03.2009 tarihinde kesinleştirildiği,

Sanığın 15.11.2010 tarihinde işlediği kasten yaralama suçundan Selendi Asliye Ceza Mahkemesince 02.10.2014 tarih ve 144-166 sayı ile kesin nitelikte 2.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek 5 yıllık denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediği gerekçesiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen dosya için Mahkemesine ihbarda bulunulduğu,

Sanığın 15.11.2010 tarihinde işlediği kasten yaralama suçundan Selendi Asliye Ceza Mahkemesince 02.10.2014 tarih ve 144-166 sayı ile kesin nitelikte 2.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek 5 yıllık denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediği gerekçesiyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen dosya için Mahkemesine ihbarda bulunulduğu,

Bu ihbar üzerine, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararını ele alan Yerel Mahkemece 18.02.2015 tarih ve 931-76 sayı ile; hükmün açıklanmasına karar verilerek sanığın TCK'nın 86/2, 86/3-a, 62/1, 53. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna hükmedildiği,

Hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 08.03.2016 tarih ve 25864-6052 sayı ile;

“Sanığın yokluğunda verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın sanığa tebliğ edilmemesi nedeniyle usulüne uygun olarak kesinleştirilmediği, bu nedenle sanığın denetim süresi içerisinde kasten yaralama suçunu işlediği gerekçesiyle açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın açıklanmasına ilişkin kararının hukuki değerden yoksun olduğunun anlaşılması karşısında, incelenmeyen dosyanın mahal mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına iadesine,” karar verildiği,

Anlaşılmaktadır.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesi, hukukumuzda ilk kez çocuklar hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 23. maddesi ile kabul edilmiş, 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun'un 23. maddesiyle 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesine eklenen 5 ila 14. fıkralar ile büyükler için de uygulamaya konulmuş, aynı Kanun’un 40. maddesi ile 5395 sayılı Kanun'un 23. maddesi değiştirilmek suretiyle, denetim süresindeki farklılıklar hariç tutulmak kaydıyla çocuk suçlular ile yetişkin suçlular hükmün açıklanmasının geri bırakılması açısından aynı şartlara tabi kılınmıştır.

Başlangıçta yetişkin sanıklar yönünden yalnızca şikâyete bağlı suçlarla sınırlı olarak, hükmolunan bir yıl veya daha az süreli hapis ya da adli para cezaları için kabul edilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması, 5728 sayılı Kanun'un 562. maddesi ile CMK'nın 231. maddesinin 5 ve 14. fıkralarında yapılan değişiklikle, Anayasa’nın 174. maddesinde güvence altına alınan İnkılap Kanunları'nda yer alan suçlar istisna olmak üzere, hükmolunan iki yıl veya daha az süreli hapis ya da adli para cezalarına ilişkin suçları kapsayacak şekilde düzenlenmiş, 6008 sayılı Kanun’un 7. maddesiyle maddenin 6. fıkrasının sonuna "Sanığın kabul etmemesi hâlinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmez." cümlesi; 6545 sayılı Kanun'un 72. maddesiyle de maddenin 8. fıkrasına "Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez." cümlesi eklenmiştir.

5560, 5728, 6008 ve 6545 sayılı Kanun'larla CMK'nın 231. maddesinde yapılan değişiklikler göz önüne alındığında, hükmün açıklanmasının geri bırakılabilmesi için,

1) Suça ilişkin olarak;

a- Yargılama sonucu hükmolunan cezanın iki yıl veya daha az süreli hapis ya da adli para cezası olması,

b- Suçun Anayasa'nın 174. maddesinde güvence altına alınan İnkılap Kanunları'nda yer alan suçlardan olmaması,

2) Sanığa ilişkin olarak;

a- Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm edilmemiş olması,

b- Yargılamaya konu kasıtlı suçun, sanık hakkında daha önce işlediği başka bir suç nedeniyle verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına ilişkin denetim süresi içinde işlenmemiş olması,

c- Suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hâle getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi,

d- Mahkemece sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önüne alınarak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate ulaşılması,

e- Sanığın, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını kabul etmediğine dair bir beyanının olmaması,

Şartlarının gerçekleşmesi gerekmektedir.

Tüm bu şartların varlığı hâlinde, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilecek ve on sekiz yaşından büyük olan sanıklar beş yıl, suça sürüklenen çocuklar ise üç yıl süreyle denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulacaktır.

Sanık denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemediği ve denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere uygun davrandığı takdirde, açıklanması geri bırakılan hüküm ortadan kaldırılarak davanın düşürülmesine karar verilecektir.

Sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün hukuki bir sonuç doğurmamasını ifade eden ve doğurduğu sonuçlar itibarıyla karma bir özelliğe sahip bulunan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumu, denetim süresi içinde kasten yeni bir suçun işlenmemesi ve yükümlülüklere uygun davranılması hâlinde, açıklanması geri bırakılan hükmün ortadan kaldırılarak kamu davasının CMK'nın 223. maddesi uyarınca düşmesi sonucunu doğurduğundan, bu niteliğiyle sanık ile devlet arasındaki cezai nitelikteki ilişkiyi sona erdiren düşme nedenlerinden birisini oluşturmaktadır. Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranılması hâlinde ise mahkeme hükmü açıklayacaktır.

CMK'nın 231. maddesinin 8. fıkrasında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi hâlinde sanığın beş yıl süreyle denetime tâbi tutulacağı, bu süre içinde bir yıldan fazla olmamak üzere mahkemenin belirleyeceği süreyle denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilebileceği ve denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı düzenlenmiştir.