muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10481, Karar No: 2014/12200, Tarih: 08.05.2014

Medeni Usul Hukukumuzda yemin delili kesin delil niteliğinde olup; uygulama ve öğreti de iki başlık halinde ele alınmaktadır. Bunlardan birisi taraf yemini (Kesin yemin), diğeri de resen yemin (hakimin teklif ettiği tamamlayıcı yemin) dir.

Kesin yemin, ispat yükü kendisine düşen tarafın davanın halline etkili bir vakıanın ispatı için diğer tarafa teklif ettiği yemin olup, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 344 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Yemin teklif edecek taraf, ispat yükü kendisine düşen fakat iddiasını veya savunmasını ispat edememiş olan taraftır.

Hakimin teklif ettiği tamamlayıcı yemin ise 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 356. maddesinde düzenlenmiş olup; maddede yer alan "iddia olunan hususun kesin delillerle ispat edilememiş olması" ve "iddia olunan hususun ispatı için gösterilen delillerin hüküm verilebilecek derecede hakimi ikna edememesi" koşullarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği kabul edilmektedir.

Dava açıldığı tarihte yürürlükte olan 1086 sayılı Kanun'un 356/2 maddesi uyarınca iddia olunan konunun kesin delillerle ispat edilememiş olması ve iddia olunan konunun ispatı için gösterilen takdiri deliller ile gerçeğe yakın bir şekilde ispat edilmiş olmasına rağmen yargıçta hüküm verecek derecede kanaat oluşturmaması durumunda yargıcın re'sen taraflardan birine yemin teklif edebileceği düzenlenmiştir.

Somut olayda, davacının ücretinin ödendiğini gösterir herhangi bir belgenin bulunmaması nedeni ile davacının ücretinin ödenmediği konusunda sunulan kanıtlarla hüküm verecek derecede kanıya varılamadığı için, davacıya yemin teklifi yoluna gidilmeli, davacının usulüne uygun olarak yemini yaptırılarak sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hata olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2680, Karar No: 2012/5371, Tarih: 10.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/2680 E.  ,  2012/5371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 30.04.2010 gününden önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskun olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine mesafesi, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının belediye başkanlığından sorulup, alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından,

2-Dava konusu 538/1 parsel nolu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 30.04.2010 tarihi, somut emsal olarak incelenen Karpuzatan Mahallesi 2880/5 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan satış tarihi 28.12.1995 itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıkları, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise ne oranda düşüldüğünün belediye imar müdürlüğü ve tapu müdürlüğünden sorularak alınacak yazı cevaplarının dosyaya konulmasından,

3-Dava konusu taşınmaz (538 ada 1 parsel) ile somut emsal alınan (2880/5 parsel sayılı) taşınmazların bulundukları cadde, sokak itibariyle belediyece belirlenen 2010 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin belediye başkanlığından temini ile dosyaya konulmasından,

2012/2680-5371

4-Dava konusu taşınmaza emsal alınan 2880/5 parsel sayılı taşınmazın 28.12.1995 tarihli değerlendirmeye esas alınan satış tarihi dikkate alınarak, resmi satış akit tablolarının (alıcı, satıcı ve satış bedelini gösteren) onaylı bir örneği ile tapu kaydının tapu müdürlüğünden getirtilmesinden,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/101, Karar No: 2013/225, Tarih: 30.04.2013

**Ceza Genel Kurulu         2013/101 E.  ,  2013/225 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Günü : 08.02.2011

Sayısı : 108-21

Kasten öldürme suçuna teşebbüsten sanık ...'in 5237 sayılı TCK’nun 81/1, 35/2, 29/1, 62, 53, 54 ve 63. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, müsadereye ve mahsuba ilişkin, Salihli Ağır Ceza Mahkemesince verilen 08.02.2011 gün ve 108-21 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 28.11.2012 gün ve 6786-8796 sayı ile;

“...Suç tarihinde mağdur ...'ın kayden 18 yaşından küçük olduğu anlaşılmakla, sanığın 5237 sayılı TCK'nun 6/1-b maddesi ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 3/1-a maddesi uyarınca çocuk sayılan mağdura karşı öldürmeye teşebbüs suçunu işlemesi nedeniyle, 5237 sayılı Yasanın 82/1-e, 35, 29, 62 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi" isabetsizliğinden, ceza miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla bozulmasına karar verilmiştir.

Özel Dairece yapılan vasıflandırmaya ilişkin herhangi bir itirazı bulunmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 21.12.2012 gün ve 193025 sayı ile; aleyhe temyiz bulunmadığından bahisle hükmün eleştirilerek onanması gerektiği görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

5271 sayılı CMK'nun 308. maddesi uyarınca dosyanın gönderildiği Yargıtay 1. Ceza Dairesince 16.01.2013 gün ve 6225-143 sayı ile, itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

İnceleme, sanık hakkında mağdur ...'a yönelik kasten öldürme suçuna teşebbüsten kurulan hükümle sınırlı olarak yapılmış olup, eylemin sübutuna ilişkin bir uyuşmazlık ve bu kabulde dosya içeriği itibarıyla da herhangi bir isabetsizlik bulunmayan somut olayda, Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; aleyhe temyiz bulunmayan davada, eylemin suçun nitelikli halini oluşturduğundan bahisle "eleştiri ile onama" mı, yoksa cezayı aleyhe değiştirme yasağı gözetilerek "bozma" kararı mı verileceğinin belirlenmesine ilişkindir.

Ayrıntılarına Ceza Genel Kurulunun 03.04.2012 gün ve 353-129 sayılı kararında yer verildiği üzere, aleyhe bozma yasağı; "temyiz davası yalnızca sanık veya müdafii ya da sanık lehine Cumhuriyet savcısı veya sanığın eşi ya da yasal temsilcisi tarafından açıldığında, hükümde, yaptırımın türü ve ağırlığı bakımından sonucu sanığın aleyhine ağırlaştırıcı, diğer bir deyişle, aleyhe sonuç verici düzeltmelerin yapılamaması veya kurulacak yeni hükümdeki cezanın, sanığın aleyhine olarak ilk hükümden daha ağır olamaması" şeklinde tanımlanmaktadır.

Latince "reformatio in pejus" olarak adlandırılan, öğreti ve uygulamada ise; "lehe kanun yolu davası üzerine hükmü aleyhe değiştirmeme zorunluluğu, aleyhe düzeltme yasağı, aleyhe bozma yasağı, aleyhe bozmama zorunluluğu, yaptırımı ve sonuçlarını aleyhe kötüleştirememe yasağı, yaptırımı ve sonuçlarını ağırlaştıramama kuralı" olarak ifade edilen bu ilkenin amacı; hükmün aleyhine de bozulabileceğini düşünen sanığın, bazı davalarda istinaf ya da temyiz kanun yoluna başvurmaktan çekinmesinin önüne geçmek ve kanun yoluna başvurma hakkını daha özgürce kullanabilmesini sağlamaktır.

Anılan kural, 1412 sayılı Ceza Muhakemesi Usulü Kanununun, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 326. maddesinin 4. fıkrasında; "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291. maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz" şeklinde kanuni düzenlemeye kavuşturulmuştur. Ceza muhakemesi hukukumuzda bu madde dışında yaptırım ve cezayı aleyhe değiştirme yasağını düzenleyen başka bir hüküm de bulunmamaktadır. Buna göre ceza hukukunda genel anlamda kazanılmış hak kavramından bahsedilemeyeceği, yalnızca 1412 sayılı CMUK'nun 326. maddesinin son fıkrası uyarınca sınırlı biçimde uygulanabilecek bir "cezayı aleyhe değiştirememe ilkesi" veya "aleyhte düzeltme yasağı"nın söz konusu olduğunun kabulü gerekmektedir.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 307/4. maddesinde de; "Hüküm yalnız sanık tarafından veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 262. maddede gösterilen kimselerce temyiz edilmişse, yeniden verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamaz" düzenlemesine yer verilmek suretiyle, aleyhe bozmama ilkesi korunmuştur.

Kanunun açık düzenlemesinden de anlaşılacağı üzere; yaptırım ve sonuçlarını aleyhe değiştirme yasağının kapsamı yalnızca ceza ve yaptırım miktarı ile sınırlıdır. Kanun koyucu suçun niteliği veya adı yönünden sanık yararına kazanılmış bir hak tanımamıştır.

Kanunun açık düzenlemesinden de anlaşılacağı üzere; yaptırım ve sonuçlarını aleyhe değiştirme yasağının kapsamı yalnızca ceza ve yaptırım miktarı ile sınırlıdır. Kanun koyucu suçun niteliği veya adı yönünden sanık yararına kazanılmış bir hak tanımamıştır.

Temyiz davasının yalnızca sanık veya varsa müdafii ya da sanığın yararına olarak Cumhuriyet savcısı ya da 1412 sayılı Kanunun 291. maddesinde belirtilen kişiler tarafından açılması veya hükmün kendiliğinden temyize tâbi olması halinde, Yargıtayca suç niteliğinde hataya düşüldüğü saptandığında aleyhe temyiz bulunmasa bile, cezanın tür ve miktarı yönünden kazanılmış hak saklı kalmak şartıyla hükmün bozulmasına karar verilecektir. Aksinin kabulü hukuk kuralları ile kanuni düzenlemelerin ülke genelinde farklı uygulanmasına yol açar ki, bu durum eşitlik, adalet ve hakkaniyet ilkelerine aykırılık oluşturacaktır. Zira aynı fiil nedeniyle farklı mahkemelerde yargılanan sanıklardan, suçunun hukuki niteliği doğru olarak belirlenen sanığın mahkûmiyeti ile zamanaşımı, süreli veya süresiz olarak bir kamu görevini üstlenmekten yoksun bırakılma, seçme ve seçilme hakkının kaybı gibi hak yoksunluklarının yanında, muhtemel bir genel veya özellikle de özel af karşısında değişik sonuçlarla karşılaşmasına rağmen, suç vasfı hatalı belirlenen sanığın, açıklanan sonuçlarla karşılaşmaması söz konusu olabilir ki, bu durum eşitlik ilkesi ile hak ve adalet duygusuna da uygun değildir. O halde, lehe temyiz davası üzerine suç vasfının saptanmasında hataya düşüldüğünün belirlenmesi halinde cezanın tür ve miktarı yönünden kazanılmış hak saklı tutularak hükmün bozulmasına karar verilmelidir.

Somut olay bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde;

Sanığın, suç tarihinde 18 yaşından küçük olan mağdur ...'a yönelik gerçekleştirdiği kasten öldürme suçuna teşebbüsten TCK'nun 81/1, 35/2, 29/1 ve 62. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin yerel mahkeme hükmünün, Özel Dairece, eylemin daha ağır cezayı gerektiren ve aynı kanunun 82/1-e maddesinde düzenlenen nitelikli kasten öldürme suçuna uyduğunun kabulü ile hükmün yalnızca sanık lehine temyiz edilmiş olması nedeniyle, ceza miktarı yönüyle kazanılmış hak saklı tutulmak şartıyla bozulmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2-Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.04.2013 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/5754, Karar No: 2025/8146, Tarih: 14.05.2025

**10. Hukuk Dairesi         2025/5754 E.  ,  2025/8146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1895 E., 2025/635 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 16. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/320 E., 2023/196 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının 13.06.1996-27.09.1996 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle: davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Davanın kabulü ile

1-Davacının 13.06.1996 ile 27.09.1996 tarihleri arasında 1479 sayılı Kanun'a tabi zorunlu esnaf bağkur sigortalısı olduğunun tespitine, " dair karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, Kurum işleminin yerinde olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, Bağ-Kur sigortalılık tespitine ilişkindir.

1479 sayılı Kanun'un 24/II-a maddesi “1479 sayılı Kanun'un uygulanmasında 18 yaşını doldurmamış olanlar sigortalı sayılmazlar.” hükmüne amir olup, somut olayda; doğum tarihi 07.09.1979 olan davacı hakkında her ne kadar 13.06.1996-27.09.1996 tarihleri arası için kabul kararı verilmiş ise de davacının 18 yaşını 07.09.1997 tarihinde doldurduğu ve talep edilen sürelerin bu tarih öncesine ilişkin olduğu dikkate alındığında, davanın reddine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

1-Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesine karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14374, Karar No: 2013/16995, Tarih: 02.12.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/14374 E.  ,  2013/16995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı ile davalılar Orman İşletme Müdürlüğü ve Hazine vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-... dışındaki davalıların Av....'a verilmiş olan vekaletnameleri dosyada bulunmamaktadır. Varsa vekaletnamenin dosya içerisine konulması, yoksa mahkeme kararının ve davacı idarenin temyiz dilekçesinin davalılara yöntemince tebliğ edilerek temyiz ve cevap sürelerinin beklenmesinden,

2-Dosyayla ilgili bulunan Kadirli 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1995/55 esas sayılı dava dosyasının kesinleşip kesinleşmediğinin sorulması, kesinleşmiş ise kesinleşme şerhli kararın onaylı suretinin mahkemesinden getirtilip dosyaya konulmasından,

3-Dosyada mevcut Kadirli Belediye Başkanlığı İmar ve Şehircilik Müdürlüğünün 11/06/2010 tarihli yazısında dava konsu 314 ada 28 sayılı parselin mücavir alan sınırları içinde ve imar planı dışında olup, belediye hizmetlerinden (yol-su-kanalizasyon vb.) faydalanmakta olduğu belirtilmesine rağmen yine aynı kurum tarafından dosyaya gönderilen 19/09/2012 tarihli yazıda ise dava konusu taşınmazın mücavir alan sınırları içinde kalmakta olup, belediyenin yol, su, çöp ve kanalizasyon gibi alt yapı hizmetlerinden yararlanmadığı ve meskûn alan dışında kaldığı belirtildiğinden, iki yazı arasındaki çelişkinin giderilerek, değerlendirme tarihi olan 13/05/2010 gününden önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına

alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının belediye başkanlığından sorulup, alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8503, Karar No: 2019/6354, Tarih: 29.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/8503 E.  ,  2019/6354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

5271 sayılı CMK'nun 196/2. maddesinde yer alan “Sanık, alt sınırı beş yıl ve daha fazla hapis cezasını gerektiren suçlar hariç olmak üzere, istinabe suretiyle sorguya çekilebilir.” şeklindeki düzenleme uyarınca, 5237 sayılı TCK'nun 142/2-h maddesinde düzenlenen hırsızlık suçlarına ilişkin cezanın alt sınırının 5 yıl olması karşısında, suça sürüklenen çocuğun istinabe suretiyle sorguya çekilemeyeceği gözetilmeden savunma hakkı kısıtlanarak yargılamaya devamla hükümlülüğüne karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen aykırı olarak BOZULMASINA, 29/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2957, Karar No: 2011/9881, Tarih: 27.10.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/2957 E.  ,  2011/9881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı şirkete trafik sigortalı aracın, müvekkiline ait araca çarparak hasarladığını, davalıya sigortalı aracın sürücüsünün kazada kusurlu olduğunu, ihbara rağmen davalının zararı karşılamadığını, müvekkilinin kendi imkanları ile aracını tamir ettirdiğini belirterek 8.109 TL tazminatın ihbar tarihinden işleyecek ticari faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, sigortalının kusuru oranında araç başına azami 15.000 TL poliçe limiti ile sorumlu olduklarını, kazanın oluş şekli ile araçlardaki hasarların uyumlu olmadığını, Batman Sulh Hukuk Mahkemesinin 2009/78 Değişik iş sayılı dosyasında alınan bilirkişi raporları ile de bu hususun tesbit edildiğini, hasar miktarının fahiş olduğunu, davadan önce temerrüde düşmediklerini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

Davalı ... şirketine sigortalı araç davacı aracına çarparak zarar verdiği ileri sürülen araçtır.

Davaya konu kazaya ilişkin resmi görevlilerce düzenlenen 13.11.2009 tarihli kaza tesbit tutanağında, davalı taraf aracının sürücüsü 2510.sokak kavşağında sola dönüş yapmak istediği sırada aracının ön kısımlarıyla 2510.sokak üzerinde seyreden davacı aracının sağ ön köşe kısımlarına çarpması sonucu meydana gelen kazada davalı aracının sürücüsü Hasan Kilit'in doğrultu değiştirme manevralarını yanlış yapma kuralını ihlalden asli kusurlu olduğu belirtilmiştir. Kaza tesbit tutanakları aksi sabit oluncaya kadar geçerli kabul edilen belgelerdendir.

Davacı taraf, kaza tesbit tutanağı, tanık beyanları, hasar dosyası, fotoğraflar, faturalar ve ekspertiz raporuna dayanmıştır. Davalı ... vekili, araçlarda meydana gelen hasarların birbiri ile uyumlu olmadığını, bu kazada bu hasarın olmayacağını, müvekkiline trafik sigortalı aracın dava dışı kasko sigortası şirketi Yapı Kredi Sigorta AŞ nezdindeki hasar dosyası ve eksper raporunda, bu hususun tesbit edildiğini belirterk davanın reddini savunmuş ve delil olarak Sulh Hukuk Mahkemesinin 2009/80 Değşiik iş sayılı tesbit dosyası, Yapı Kredi Sigorta AŞ nezdinde açılan hasar dosyası, keşif ve bilirkişi incelemesine dayanmıştır.

Davalı tarafça yaptırılan tesbit sonucu trafik polis memuru bilirkişiden alınan 2.12.2009 tarihli raporda; davalı taraf aracının bu kazada bu kadar büyük bir hasar göremeyeceği, çarpma noktalarına göre aracın sadece bir kısmının hasarlı olması gerekirken komple ön tarafının hasarlı olduğu bu kazanın belirtilen şekilde ve araçlarda meydana gelmeyeceği belirtilmiş, yine aynı dosyada makine mühendisi bilirkişice düzenlenen 1.12.2009 tarihli raporda, böyle bir kazada davacı aracının mekanik yapı olarak daha fazla zarar görmesi gerekirken, davalı aracına göre daha az hasarlı olduğu, davalı aracındaki hasarın çok daha şiddetli ve sert bir yere çarpması sonucunda meydana gelebileceği özellikle davalı aracında oluşan hasarın kaza tesbit tutanağı ile uyumlu olmadığı bildirilmiştir.

Davalı aracı 2006 model Hyundaı Elantra marka oto, davacı aracı 2010 model Hyundaı Getz marka otomobildir. Davalı ... şirketine yönelik olarak düzenlenen 19.11.2009 tarihli ekspertiz raporunda kaza tesbit tutanağındaki oluş şeklinin ve araç hasarlarının doğru olduğu, hasar ile rizikonun bağdaştığı tesbit edilmiştir. Araçların kaza sonrasında olay yerinde iken emniyet görevlilerince yerinde

iken emniyet görevlilerince çekilen fotoğrafları bulunmaktadır.

Duruşmada dinlenen davacı tanığı Abdurrahim Yıldız, gece saatlerinde evinin balkonunda iken görültü duyduğunu, hemen sokağa çıktığını ve iki aracın çarpıştığını gördüğünü, tam oluş anını görmediğini, davalı taraf aracını kazadan önce de sağlam olarak gördüğünü, 5-10 dakika sonra trafik görevlilerinin geldiğini beyan etmiştir.