muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/27649, Karar No: 2020/15725, Tarih: 16.12.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/27649 E.  ,  2020/15725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Her ne kadar suç tarihi, hem düzenlenen iddianamede hem de gerekçeli kararda 24.02.2014 olarak yazılmışsa da, dosya bir bütün halinde incelendiğinde, suç tarihinin 24.02.2012 olduğu ve suça sürüklenen çocuğun 12-15 yaş aralığında bulunması sebebiyle 5237 Sayılı TCK’nun 31/2 maddesi kapsamında olduğu anlaşılarak ve gerekçeli karar içeriğinde 5237 Sayılı TCK’nun 142/2-b maddesinden bahsedilmişse de suç vasfının 5237 Sayılı TCK’nun 142/1-b maddesi kapsamında kaldığı belirlenerek yapılan incelemede;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin yapılan temyiz incelemesinde ;

Mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından doğrudan hükmolunan adli para cezalarının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 Sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz isteminin 1412 Sayılı CMUK' nın 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün yapılan temyiz incelemesinde ;

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b,31/2. maddelerindeki suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 6 yıllık kesintili dava zamanaşımı süresinin, suç tarihi olan 24/02/2012 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 16.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13187, Karar No: 2015/24917, Tarih: 06.05.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/13187 E.  ,  2015/24917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Düşme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın ... Beldesinde bulunan hidroelektrik santrali projesinde kuyruksuyu kanalının yaklaşık 2+600 Km'sinde, proje formunu bozarak üst kattan kanal dibine yaklaşık 4 metre derinliğinde kazı yaparak, kanala yaklaşık 20-30 metre güneyinde bulunan nehir yatağı arazisinde kendisinin açtırdığı gölete su nakletmek amacıyla boru döşeyerek kuyruk kanalında bulunan suyu kendi açtırdığı gölete taşıdığı, bu şekilde sanığın kamu hizmetine tahsis edilmiş bulunan tesise zarar vererek üzerine atılı kamu malına zarar verme suçunu işlediği iddia edilen olayda, eylemin 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu ve takibi şikayete bağlı suçlardan olmadığı göz önünde bulundurulmaksızın, şikayet yokluğu nedeniyle kamu davasının düşmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.05.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1115, Karar No: 2019/13330, Tarih: 16.12.2019

**14. Ceza Dairesi         2016/1115 E.  ,  2019/13330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, şantaj (sanık ...); çocuğun kaçırılması ve alıkonulması (sanıklar)

HÜKÜM : Sanık ...'ın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek bu suçtan mahkumiyeti ile şantaj suçundan beraatine, sanıkların çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan beraatlerine

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; sanık ...’a isnat edilen reşit olmayanla cinsel ilişki suçunun sanık tarafından işlendiğinin belirlendiği, şantaj suçunu işlediğine dair cezalandırılmasını gerektirir nitelikte kesin delil bulunmadığının ve sanıklara isnat edilen çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunun ise kanuni unsurları itibarıyla oluşmadığının tespit edildiği, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen ceza nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği gibi beraat hükümlerinin de dosya kapsamına uygun olduğu anlaşılmakla, sanık ... müdafisi ile katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 16.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2731, Karar No: 2020/12017, Tarih: 14.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/2731 E.  ,  2020/12017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının iş sözleşmesine haksız olarak son verildiğini belirterek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve fazla mesai ücreti taleplerinin davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının ücretlerinin geç ödendiği bahanesi ile bir çok işçi ile birlikte iş yapmaktan kaçındığını, davalının tesisine ve eşyalarına zarar verdiğini, davalının temsilcilerini darp ettiklerini , ücretin geç ödenme iddiasının gerçeği yansıtmadığını, davacının ve diğer işçilerin eylemlerinin kanunsuz grev olduğunu , belirterek davanın reddini savurmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere ve göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68’inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63’üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68’inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının günlük 12 saatlik çalışmasında yukarıdaki ilke kararında açıklandığı üzere 1,5 saat ara dinlenme süresi dikkate alınmalı iken 1 saatlik ara dinlenme kabul edilerek fazla çalışmanın belirlenmesi hatalıdır.

Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine,14.10.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1351, Karar No: 2013/4672, Tarih: 26.06.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/1351 E.  ,  2013/4672 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2012/191221

MAHKEMESİ : Akhisar Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 08/03/2012, 2012/3 (E) ve 2012/60 (K)

SUÇ : Kasten öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçun niteliği tayin, takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin bir nedene dayanmayan, Cumhuriyet Savcısının tahrik olduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

a-İddianamede ve Cumhuriyet Savcısının esas hakkındaki görüşünde, tahrik nedeniyle sanık hakkında TCK.nun 29. Maddesinin uygulanması istenmiş olmasına rağmen, sanığa veya müdafiine ek savunma hakkı verilmeden, ilgili madde hükmünün uygulanmaması yönünde karar verilerek, CMK.nun 226. maddesine aykırı davranılması,

b-Soma Cumhuriyet Başsavcılığınca 10/11/2011 tarihinde yapılan adli muayene ve otopsi işlemi esnasında görevli Cumhuriyet Savcısı, zabıt katibi ve hizmetli ücretleri ile 11/11/2011 tarihinde yapılan yer gösterme tutanağı esnasında görevli Cumhuriyet Savcısı ve zabıt katibi ücretlerinin belgelendirilerek yargılama giderine dahil edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafii ile Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, resen de temyize tabi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 26/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8909, Karar No: 2008/11079, Tarih: 27.10.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/8909 E.  ,  2008/11079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece dava konusu taşınmazların arsa olarak kabulünde bir isabetsizlik yoksa da bilirkişi kurulunca düzenlenen rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-2942 Sayılı Yasanın 4650 sayılı yasa ile değişik 11.maddesinin (d) bendinde vergi beyanı, kıymet takdirinde gözönünde tutulması gereken esaslar arasında sayılmıştır. Bu tür nesnel öğeler sayesinde bilirkişilerin öznel değerlendirmelerini denetleme olanağı elde edilmiş olur. Vergi beyanları ve resmi makamlarca yapılan kıymet takdirleri, genellikle taşınmazın gerçek değerini tam olarak yansıtmamakta, gerçek değerinden daha düşük değerler belirlenmektedir. Ancak bu husus, dava konusu taşınmaz için olduğu kadar emsal için de geçerlidir ve emsal karşılaştırması yapılırken dikkate alınması yasa gereğidir. Bu nedenle dava konusu taşınmazın ve emsal alınan taşınmazın değerlendirme tarihindeki, bağlı bulundukları cadde veya sokak için belediyelerce ... vergisine esas olmak üzere belirlenen m2 fiatları ilgili belediyeden getirtilerek bu değerlere göre verilen m2 fiyatının mukayese edilmesi gerekir.

Emsalin ve dava konusu taşınmazın ... vergisine esas değerlerinin birbirine oranı ile bilirkişi raporlarında emsal karşılaştırması sonucu değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı ise, mahkemece bu farklılık ve çelişki bilirkişi kurulundan rapor alınarak mutlaka giderilmelidir.

Açıklanan bu yasal durum doğrultusunda ve geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen bilgilerden, davaya konu taşınmazların ... vergisine esas arsa m2 değerlerinin 40 YTL/m2, emsal taşınmaz için ise bu değerin 70 YTL/m2 olduğu anlaşılmıştır.

Bu değerlerin birbirine oranı 40/70 (sadeleştirmeyle 4/7) olduğu, bu orandan fahiş ölçüde uzaklaşılarak dava konusu taşınmazların emsalden 5 kat değerli olduklarının ileri sürülmüş olması ve mahkemece de bu yönden rapor denetlenip oluşan fahiş farklılık giderilmeden karar verilmiş olması,

2-Geri çevirme kararı üzerine dava konusu taşınmazların kadastro parseli, hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal alınan parselin ise imar düzenlemesi sonucu oluşan imar parseli olduğu anlaşılmaktadır. Bu durum karşısında dava konusu taşınmazların emsalle karşılaştırması yapıldıktan sonra bulunacak değerinden, İmar Yasasının 18. maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca düzenleme ortaklık payını karşılayacak oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

2-Geri çevirme kararı üzerine dava konusu taşınmazların kadastro parseli, hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal alınan parselin ise imar düzenlemesi sonucu oluşan imar parseli olduğu anlaşılmaktadır. Bu durum karşısında dava konusu taşınmazların emsalle karşılaştırması yapıldıktan sonra bulunacak değerinden, İmar Yasasının 18. maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca düzenleme ortaklık payını karşılayacak oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece yukarıdaki bozma bentlerine uygun bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı ve oluşacak sonuç doğrultusunda hüküm kurulmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 27.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2806, Karar No: 2025/1584, Tarih: 20.03.2025

**7. Hukuk Dairesi         2024/2806 E.  ,  2025/1584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2346 E., 2024/723 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Develi 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/186 E., 2023/194 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin dava konusu 1132 ada 7 parsel sayılı taşınmazda paydaş olduğunu, taşınmazın 3/4 hissesinin 23.05.2022 tarihinde davalı Şirkete satıldığını, müvekkilinin ön alım hakkını kullanmak istediğini belirterek davalı adına olan hissenin iptali ile davacı adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı tarafından açılan davanın tamamen haksız ve kötü niyetli olduğunu, davalı ile ona pay satan ... arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, söz konusu taşınmazın henüz tamamlanmamış olup inşaat aşamasında olduğunu, dolayısıyla müvekkili müteahhit...'in ...'dan taşınmazı satın almasının kendini garanti altına almasından kaynaklandığını, ...'la...'in aralarında yapmış oldukları arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin bağımsız bölümlerin devri amacını taşımadığını, müvekkiline yapılmış olan tapu satış kayıtları gerçek mülkiyet durumunu doğurmayacağından davanın reddedilmesi gerektiğini, hakkın açıkça kötüye kullanıldığını, ortada gerçek mülkiyet devri olmayıp yapılan işlemin avans niteliği taşıdığını, davacının haksız yarar elde etmeyi arzuladığını belirterek satışın avans niteliği taşıyıp gerçek satış niteliği taşımadığından davanın hukuki yarar yokluğundan usulden reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının davaya konu taşınmazda paydaş olması sebebiyle ön alım hakkının bulunduğu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda aranan koşulların gerçekleştiği, her ne kadar davalı tarafça dava konusu taşınmazdaki hisse devrinin avans niteliğinde olduğu ve gerçek satış niteliği taşımadığı ileri sürülmüş ise de davalı tarafça sunulan 18.05.2022 tarihli taşınmaz satış vaadi ve arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde 1132 ada 8 ve 9 parsellerin belirtildiği, dava konusu parsele ilişkin bir ibare bulunmadığı, resmi satış senedinde de bu yönde bir açıklama olmadığı, dolayısıyla davalının iddialarını ispat edemediği, bu hususun resmi senet karşısında tanık ile ispatının mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde:

1. Bölge Adliye Mahkemesi kararının usul ve yasaya aykırı olduğunu,

2. Satış olarak gösterilen işlemin kat karşılığı inşaat sözleşmesi için yapıldığını, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi için anlaşılan arsa payı 6 daireden az geldiğinden bu eksikliği tamamlamak için müvekkili lehine devir yapıldığını, devredilen taşınmaz payları ''avans'' niteliğinde olduğundan bu yolla yapılan devir sonucu oluşan tapu kayıtlarının da gerçek mülkiyet durumu oluşturmadığını, gerçek bir satışın konusu olmayan ve satım niteliği taşımayan pay devirlerinde yasal ön alım hakkının da doğmayacağını, herhangi bir para ödemesi yapılmadığını, tanık beyanlarıyla da avans niteliği taşıdığının ispatlandığını, ispat yükünün karşı tarafa geçtiğini,

3. Avans tapu uygulamasında, düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine veya resmi satış senedine yapılan devrin avans niteliğinde olduğunun yazılmadığını, uygulamada arsa sahibi ve yüklenici arasındaki hukuki ilişki dolayısıyla arsa sahibinin yükleniciye satış göstererek devrettiği taşınmazların avans tapu olarak kabul edildiğini, taraflar arasındaki asıl iradenin satışa yönelik olmadığının kabul edildiğini, resmi senetlerle yapılan devrin avans niteliğinde olduğunun senetlere yazılması şeklinde bir uygulama hiç olmadığını, buna rağmen işlemin Yargıtayca avans tapu olarak kabul edildiğini, Mahkemece aranan şartlara göre hareket edilmesi durumunda avans tapu uygulamasının pratikte imkansız olacağını belirterek hükmün bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, ön alım hakkı nedeniyle tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.03.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/20536, Karar No: 2009/1259, Tarih: 03.02.2009

**2. Hukuk Dairesi         2007/20536 E.  ,  2009/1259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fatih 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :21.02.2007

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün kusur, nafakalar ve tazminatlar yönünden temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan bugün tebligata rağmen taraflar adına kimse gelmedi. İşin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle karar yerinde Türk Medeni Kanununun 166/son maddesi yazılacağı yerde Türk Medeni Kanununu 166/1. maddesinin yazılmasının maddi hatadan kaynaklanmakta olup mahallinde düzeltilmesinin mümkün bulunmasına göre davacının aşağıdaki bendin dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tesbit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davalı kadın yararına takdir edilen maddi ve manevi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Borçlar Kanununun 42 ve 44. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddi (TMK.md.174/1) ve manevi (TMK .md. 174/2) tazminat taktiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerin 1. bentte gösterilen nedenlerle ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 03.02.2009 (Salı)