muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1944, Karar No: 2023/3861, Tarih: 31.05.2023

**12. Hukuk Dairesi         2023/1944 E.  ,  2023/3861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 08.12.2022 tarihli ve 2022/8882 Esas - 2022/12984 Karar sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkikinin 3. Kişi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Davacı alacaklı vekili, 15.03.2013 tarihinde haczedilen menkullerin borçluya ait olduğunu, 3. kişinin borçlu şirketin eski çalışanı olduğunu ileri sürerek davanın kabulü ile 3. kişinin istihkak iddiasının reddine ve tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı 3. kişi vekili, hacze konu mahcuzların müvekkiline ait olduğunu, müvekkilinin borçlunun yanından ayrıldıktan sonra farklı işlerde çalıştığını, edindiği birikimler ile haczin yapıldığı işyerini açtığını belirterek, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı borçlu, 3. kişinin bir süre yanında çalıştığını, ancak 2008 yılında ayrıldığını açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan ilk yargılama sonucunda, davanın reddine ilişkin verilen karar, davacı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiş, Yargıtay 8. Hukuk Dairesi’nin 16.01.2019 tarih, 2016/21310 Esas , 2019/471 karar sayılı ilamı ile, Mahkemece haciz tutanağında yer alan, ....,. Sokak No:5/A .../...” adresi ile “858. Sokak No:5/A” adresinin aynı adresler olup olmadığı,haciz tutanağında maddi hata bulunup bulunmadığı hususunda gerekirse haczi yapan icra memurunun katılımı ile keşif yapılmak sureti ile araştırma yapılması, ayrıca alacaklı tarafça 3. kişinin borçlu şirketin eski işçisi olduğu iddia edilmekle buna ilişkin SGK kayıtları getirtilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiğinden bahisle karar bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak, üçüncü kişinin borçlu şirketin eski çalışanı olması, faaliyet alanlarının aynı olması, borcun doğumdan sonra haciz yerinde kırtasiye ürünlerinin satışına başlanması olguları birlikte değerlendirildiğinde, mülkiyet karinesinin borçlu, dolayısıyla alacaklı yararına olduğu, yasal karinenin aksinin üçüncü kişi tarafından kesin ve inandırıcı kanıtlarla ispatlanması gerektiği borçlunun takip dosyasına sunduğu vekaletnamede adres olarak üçüncü kişinin mallarının haczedildiği yerin yanı olan "258. Sokak 4/A ‘’ adres olarak belirttiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir. Kararın Dairemizce onanması üzerine karar düzeltme talebinde bulunduğu anlaşılmıştır.

Dava, alacaklının İİK’nın 99. vd. maddesine dayalı 3. kişinin istihkak iddiasının reddi talebine ilişkindir.

Dava, alacaklının İİK’nın 99. vd. maddesine dayalı 3. kişinin istihkak iddiasının reddi talebine ilişkindir.

Haciz tutanağında yer alan "857.Sok. No:5/A-.../..." adresi ile " 858. Sok. No:5/A" adresinin aynı adresler olup olmadığının tespiti için haczi yapan icra memurunun ve bilirkişinin katılımı ile keşif yapılmış, Fen bilirkişisi 26.01.2022 tarihli raporunda özetle, "857. Sokak No:5/A .../..." adresi ile " 858. Sokak No:5/A .../..." adresinin aynı adresler olmadığını bildirmiştir. Bu durumda, haczin borçluya ödeme emri tebliğ edilen adreste yapılmadığı anlaşılmıştır. Haciz mahallinde borçlu hazır bulunmamış, borçlu adına belge ele geçirilmemiştir. Ticaret sicil kayıtlarına göre, borçlu şirket bu adreste faaliyet göstermiş ise de 29.03.2011 tarihinde taşınmış, 3. kişi ise haciz mahallinde 29.01.2013 tarihinde faaliyete başlamıştır. 3. kişi ..., borçlu şirkette sigortalı olarak çalışmış ise de SGK kayıtlarına göre 09.05.2008 tarihinde borçlunun yanından ayrılmış, 22.06.2009 tarihi itibariye farklı işverenlerin yanında çalışmıştır. Ticaret sicil kayıtlarına göre, davalı üçüncü kişinin, borçlu şirket ortağı veya yetkilisi de olmadığı, borçlunun farklı adreste faaliyetine devam ettiği görülmüştür. Buna göre, mülkiyet karinesi daval 3. kişi lehine olup, mülkiyet karinesinin aksinin davacı alacaklı tarafından inandırıcı ve güçlü delillerle ispat edilmesi gerekir. Davacı alacaklının dayandığı deliller karinenin aksini ispata yeterli olmadığı, borçlu ile üçüncü kişi arasında muvazaalı işlemler yapıldığını kanıtlayamadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönüne alınarak, davanın reddi yerine oluşa ve dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçe ile kabulüne yönelik hüküm kurması isabetsiz olup kararın bu yönden bozulması gerekirken, onandığı görülmekle karar düzeltme talebinin kabulü yoluna gidilmiştir.

SONUÇ: Davalı üçüncü kişi vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 08.12.2022 tarih, 2022/8882 Esas, 2022/12984 Karar sayılı onama kararının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nın 366 ve HUMK’un 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, takdiren 1.470,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınmasına, 375,10 TL karar düzeltme harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın karar düzeltme isteyenden tahsiline, 31.05.2023 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1084, Karar No: 2020/2464, Tarih: 04.03.2020

**19. Ceza Dairesi         2020/1084 E.  ,  2020/2464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Ceza Hukukunda, yasadaki tanımlamaya uygun her sonuç ilke olarak ayrı bir suç oluşturur. Bu nedenle sanığın eylemi kaç sonuç meydana getirmişse o kadar da suç işlemiş sayılır. İşlediği her suç nedeniyle de ayrı ayrı cezalandırılır.

Bazı hallerde ise değişik sonuçlardan dolayı sanığa ayrı ayrı cezalar verilmeyerek, tek ceza verilmesi ile yetinilir. Birden fazla sonucun meydana gelmesine rağmen, sanığa tek ceza verilmesini gerektiren durumlardan biri, zincirleme (müteselsil) suçtur.

Zincirleme suç, mülga 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 80., 5237 sayılı TCK’nin 43. maddesinde düzenlenmiştir.

Zincirleme suç kavramının tarihi gelişimine bakıldığında ‘zincirleme suç kavramı Ortaçağda Glossatörler ve Postglossatörler tarafından ortaya atılmıştır. Müşterek bir kararla, aynı tip suçu birden çok işleyen failleri, kanunların öngördükleri şiddetli cezalardan korumak için çözüm arayan pratik hukukçular tarafından yaratılmıştır. Özellikle üç hırsızlık suçunun cezasının “ölüm” olmasının doğurduğu aşırılıkları yumuşatmanın çıkar yolu olarak düşünülen bu kurum, Zanardelli Kanunu’nda da yer almış ve buradan Türk hukuk sistemine girmiştir. (Bkz. Doç. Dr. Türkan Yalçın Sancar, TBB Dergisi, sayı 70,2007 sahife 247-248)

5237 sayılı TCK’nin 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanabilmesi için;

1- Aynı suçun değişik zamanlarda birden fazla işlenmesi,

2- İşlenen suçların mağdurlarının aynı kişi olması,

3- Bu suçların aynı suç işleme kararı altında işlenmesi gerekmektedir.

Zincirleme suçun oluşumu için işlenen suçlar arasında ne kadar zaman geçmesi gerektiği hususunda da kesin bir kural koymak mümkün değildir. Mesela iki suç arasında bir ay geçmemesinin kabulü durumunda otuz bir gün arayla, üç ayın kabulü halinde üç ay bir gün arayla suç işlenmesi durumunda aynı sorun yine devam edecektir. Bu nedenle, esas alınması gereken temel ölçüt zaman aralığından ziyade işlenen suçun aynı suç işleme kararının icrası kapsamında kalıp kalmadığı, suçlar arasında hukuki kesintinin gerçekleşip gerçekleşmediğidir.

Bandrol yükümlüğüne aykırılık suçlarında sanıklar genellikle aynı suç işleme kararı ile hareket ederek eylemlerini devam ettirmekte, suç işledikleri tesbit edildiğinde de haklarında tutanak düzenlenmektedir.

Bandrol yükümlüğüne aykırılık suçlarında sanıklar genellikle aynı suç işleme kararı ile hareket ederek eylemlerini devam ettirmekte, suç işledikleri tesbit edildiğinde de haklarında tutanak düzenlenmektedir.

Görevlilerce düzenlenen her suç tutanağının müstakil suç sayılması (örneğin bir ay içerisinde ikişer gün arayla on beş ayrı suç tutanağı düzenlenip, on beş kez cezalandırılmaları) halinde TCK’nin 3. maddesinde öngörülen “suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” ilkesinin korunamayacağı açık bir gerçektir.

5846 sayılı Kanun’un haklara tecavüzün önlenmesi başlıklı 81. maddesinin 13. fıkrasında “Bandrol yükümlüğüne aykırılığın aynı eserle ilgili olarak 71’inci maddenin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinde tanımlanan suçla birlikte işlenmesi halinde, fail hakkında sadece 71’inci maddeye göre cezaya hükmolunur. Ancak; verilen ceza üçte biri oranında artırılır.” hükmü yer almakta ise de bu hüküm bandrol yükümlülüğüne aykırılık eyleminde meslek birliklerinin şikayetçi olması halinde de, suçun mağduru toplumu oluşturan bireylerdir şeklindeki kabulü değiştirmeyecektir. Zira 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun hazırlanmasında esas alınan suç teorisine göre tüzel kişiler suçtan zarar gören olmalarına rağmen suçun mağduru sayılmayacaklardır.

Açıklanan nedenlerle sanık hakkında Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 03.12.2014 tarih, 2013/9784 Esas, 2014/20435 Karar sayılı bozma ilamına konu Bakırköy 1. Fikri ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 19.04.2011 tarih ve 2010/526 Esas, 2011/310 Karar sayılı dosyasının akıbeti araştırılarak, TCK’nin 43/1. maddesinin uygulanması gerekirken, yerinde görülmeyen ve yasal olmayan gerekçelerle her eylem için ayrı ayrı cezaya hükmolunması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 04.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7375, Karar No: 2022/7787, Tarih: 15.06.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/7375 E.  ,  2022/7787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde;müvekkilinin davalı Kurumda aşçı olarak çalışmaya başladığını ve 05.01.2011 tarihinde sendikaya üye olduğunu, bilahare 01.03.2011 yürürlük tarihli toplu iş sözleşmesi doğrultusunda intibakları yapılırken ilk işe girişi ile sendikaya üye olduğu tarih arasındaki kıdemi dikkate alınmadan derece ve kademesinin belirlendiğini iddia ederek kıdemine uygun kademe derece tespitiyle bir kısım fark alacaklarının ödenmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının sendika değişikliği ve toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan intibakları işe giriş tarihinden itibaren yapıldığından herhangi bir hak ve alacağının bulunmadığını ve zamanaşımı def'inde bulunduklarını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 14.06.2019 tarihli ve 2016/346 Esas, 2019/232 Karar sayılı kararıyla davacının derece kademeye yönelik tespit talebinin reddine, fark alacaklarının kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesinin 17.06.2020 tarihli ve 2019/3541 Esas, 2020/859 Karar sayılı kararıyla İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 12.01.2021 tarihli ve 2020/5742 Esas, 2021/374 Karar sayılı ilâmı ile yeniden denetime elverişli bilirkişi raporu alınıp, kademe derece tespitinin yapılarak fark alacaklarının belirlenmesi gerektiği gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

A. Bozma Kararı

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 12.01.2021 tarihli ve 2020/5742 Esas, 2021/374 Karar sayılı ilâmı ile yeniden denetime elverişli bilirkişi raporu alınıp, kademe derece tespitinin yapılarak fark alacaklarının belirlenmesi gerektiği gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamına ve denetime uygun 01.03.2022 tarihli bilirkişi ek raporu esas alınarak dava tarihi itibarıyla davacının derece/kademesinin 16/30 olarak tespitine karar vermek gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; hükme esas alınan bilirkişi raporunda yer alan tespitlerin hatalı olduğunu, davacının işe giriş tarihi itibarıyla Ek 1/B cetvelinin uygulanması gerektiğini, bu konuda kesinleşmiş mahkeme kararının bulunduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının kademe derece tespitinin doğru yapılıp yapılmadığı ve buna bağlı olarak fark alacaklarının bulunup bulunmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 4857 sayılı İş Kanunu'nun ilgili hükümleri.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davalı işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre kural olarak her iki yıl için bir derecenin, her bir yıl için de bir kademenin verileceği, ayrıca personelin çalıştığı pozisyona göre başlayacağı ve en son yükselebileceği derecenin alt ve üst sınırı belirlenmiştir. Yine burada çalışanların işe giriş tarihlerine göre iki farklı ücret skalasının da (Ek 1/A ve 1/B cetvelleri) düzenlendiği görülmüştür.

2. Davalı işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre kural olarak her iki yıl için bir derecenin, her bir yıl için de bir kademenin verileceği, ayrıca personelin çalıştığı pozisyona göre başlayacağı ve en son yükselebileceği derecenin alt ve üst sınırı belirlenmiştir. Yine burada çalışanların işe giriş tarihlerine göre iki farklı ücret skalasının da (Ek 1/A ve 1/B cetvelleri) düzenlendiği görülmüştür.

3. Dava tarihi itibarıyla davalı işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesindeki pozisyon cetveline göre aşçı pozisyondaki personelin alt ve üst derece sınırı 4/14 olarak belirlenmiştir. Her ne kadar işçinin pozisyonuna göre derece için alt ve üst sınır belirlenmiş ise de kademe için böyle bir sınırlama düzenlenmemiştir. Buna karşın hükme esas alınan bilirkişi raporunda derece için belirlenen 14 (on dört) üst sınırının kademenin alt sınırı gibi değerlendirilip her yıl için belirlenen toplam kademe süresinin ilavesi suretiyle kademe tespitinin yapılması hatalı olmuştur.

4. Ayrıca, fark alacakların hesabında toplu iş sözleşmesinde işe giriş tarihlerine göre belirlenen ücret skalasının dikkate alınıp alınmadığı yönünden karar ve dayanağı hesap raporu da denetime açık değildir. Dolayısıyla bu yönüyle karar eksik incelemeye dayalı olup gerekçesizdir. Belirtilen sebeplerle eksik incelemeye ve hatalı bilirkişi tespitine dayalı olarak yazılı şekilde verilen kararın tekrar bozulması gerekmiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

15.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12551, Karar No: 2021/7720, Tarih: 04.10.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/12551 E.  ,  2021/7720 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 03.05.2021 tarih ve 2021/5655 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay ... Başsavcılığınca düzenlenen 23.06.2021 tarih ve KYB-2021/70425 sayılı ihbarname ile;

Resmî belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda ... ... Başsavcılığınca verilen 11/08/2020 tarihli ve 2020/290 soruşturma, 2020/1191 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin ... Sulh Ceza Hâkimliğinin 22/12/2020 tarihli ve 2020/1953 değişik iş sayılı kararının "Şüphelinin, bir kısmına müştekinin malik olduğu ... ili ... ilçesi ... mahallesi 260 ada 33 nolu parselde bulunan yapı için 3194 sayılı İmar Kanunu'nun geçici 16. maddesi uyarınca yapı kayıt belgesi talebinde bulunup 01/07/2019 tarihli yapı kayıt belgesini almak suretiyle gerçeğe aykırı beyanda bulunarak resmî belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, ... savcılığınca, "imar barışı düzenlemesi kapsamında başvuru ve müracaatların tamamının e-devlet sistemi üzerinden internet aracılığı ile yapıldığı, bu suretle de söz konusu suçun maddi unsuru olan kamu görevlisine herhangi bir yalan beyanda bulunulmadığından" suçun maddi unsurunun oluşmadığı gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de,

3194 sayılı İmar Kanunu'nun geçici 16. maddesine dayanılarak hazırlan Çevre ve Şehircilik Bakanlığının "Yapı Kayıt Belgesi Verilmesine İlişkin Usul ve Esaslar" konulu tebliğinin 8/1-ç maddesinde, "Üçüncü kişilere ait özel mülkiyete konu taşınmazlar üzerinde... bulunan yapılar hakkında Yapı Kayıt Belgesi..." düzenlenemeyeceği şeklindeki,

Aynı tebliğin 8/2. maddesinde yer alan "..Yapı Kayıt Belgesi düzenlenemeyecek yapılar için bu belgenin düzenlendiğinin tespit edilmesi durumunda, Yapı Kayıt Belgesi iptal edilir, bu belgenin sağlamış olduğu haklar geri alınır, Yapı Kayıt Belgesi bedeli olarak yatırılmış olan bedel iade edilmez ve belge düzenlenmesi safhasında yalan beyanda bulunan müracaat sahibi hakkında 26/9/2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 206 ncı maddesi uyarınca suç duyurusunda bulunulur..." şeklindeki düzenlemeler ile,

Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 24/09/2019 tarihli ve 2019/6281 esas, 2019/12867 karar sayılı ilâmında yer alan, "..yasal düzenlemeden sonra yapı yapmak amacında olduğu anlaşılan şüphelinin, yapı kayıt belgesi talep ederken vermiş olduğu beyanın ve sunmuş olduğu fotoğrafların incelenerek, sanki parselinde önceden yapılan bir yapı varmış gibi beyanda bulunup yapı kayıt belgesi alıp almadığı, dolayısıyla resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunmak suçunu işleyip işlemediği, şüphelinin e-devlet başvurusu ekine eklediği fotoğrafların başka bir yapıya ait fotoğraflar olup olmadığının tespit edilerek, başka bir yapının fotoğrafı eklenmiş ise, şüphelinin ileride yapı kayıt belgesine istinaden yapılacak denetimlere kadar fotoğrafı eklenen bu yapının aynısını yapı kayıt belgesi almış olduğu parsel üzerine de yaparak, sanki önceden öyle bir yapı varmış gibi ilgilileri aldatmak amacıyla eyleme başlayıp başlamadığı hususlarında da araştırma yapılmadan eksik soruşturma ile.." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında,

3194 sayılı Kanun'un geçici 16. maddesinin 1. fıkrasına göre afet risklerine hazırlık kapsamında ruhsatsız veya ruhsat ve eklerine aykırı yapıların kayıt altına alınması ve imar barışının sağlanması amacıyla, 31/12/2017 tarihinden önce yapılmış yapılar için Çevre ve Şehircilik Bakanlığı ve yetkilendireceği kurum ve kuruluşlara 31/10/2018 tarihine kadar başvurulması, anılan maddedeki şartların yerine getirilmesi ve 31/12/2018 tarihine kadar kayıt bedelinin ödenmesi halinde Yapı Kayıt Belgesi verilebileceği, başvuruya konu yapının ve arsasının mülkiyet durumu, yapı sınıf ve grubu ve diğer hususların Bakanlık tarafından hazırlanan Yapı Kayıt Sistemine yapı sahibinin beyanına göre kaydedileceği,

Somut olayda ... ili ... ilçesi ... mahallesi 260 ada 33 nolu parselde bulunan taşınmaz için 991111 nolu başvuru üzerinden 01/07/2019 tarihli ve...belge nolu yapı kayıt belgesinin düzenlendiği, 3194 sayılı Kanun'un geçici 16. maddesine dayanılarak alınan kayıt belgesinin, şüphelinin beyanına dayalı olarak verildiği, savcılığın kabulünün aksine e-devlet sistemi üzerinden yapılan başvurunun da 5237 sayılı Kanun'un 206/1. maddesi anlamında beyan niteliğinde olduğu, şüphelinin bahsi geçen Kanun hükümlerine dayanarak aldığı 01/07/2019 tarihli yapı kayıt belgesini talep ederken verdiği beyanın, müştekiye ait özel mülkiyete konu taşınmazı da kapsayacak şekilde verildiği hususları birlikte değerlendirildiğinde, şüpheli hakkında kamu davası açılması için yeterli şüphenin elde edildiği, delillerin takdir ve değerlendirmesinin mahkemesince yapılması gerektiği gözetilmeksizin, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden” bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

5271 sayılı CMK‘nin 173/1. maddesi gereğince, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlara karşı yalnızca “suçtan zarar görenin“ itiraz hakkı bulunduğu, incelenen tüm dosya kapsamına göre; ihbar eden ...‘un “resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan“ suçundan doğrudan zarar görmediği, bu nedenle vaki itirazın sıfat yokluğu nedeniyle usulden reddi yerine, işin esasına girilerek itirazın reddine karar verilmiş ise de, red kararı sonucu itibarıyla doğru bulunduğundan; ... ... Başsavcılığının 11.08.2020 tarihli, 2020/290 Soruşturma ve 2020/1191 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin merci ... Sulh Ceza Hakimliğinin 22.12.2020 tarih ve 2020/1953 Değişik İş sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden REDDİNE, 04.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.