muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2003/17188, Karar No: 2004/2815, Tarih: 08.03.2004

13. Hukuk Dairesi 2003/17188 E., 2004/2815 K.

**13. Hukuk Dairesi 2003/17188 E., 2004/2815 K.**- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Madde 72 ]

- 506 S. SOSYAL SİGORTALAR KANUNU(MÜLGA) [ Madde 73 ]

- 2547 S. YÜKSEKÖĞRETİM KANUNU [ Madde 56 ]

- 4325 S. OLAĞANÜSTÜ HAL BÖLGESİNDE VE KALKINMADA ÖNCELİK... [ Madde 6 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı, davalı ile imzaladıkları 21.12.2001 tarihli sözleşme gereğince, davalı hastanın temizlik işini üstlendiklerini, ancak sözleşme ve şartname hükümlerine göre hazine tarafından karşılanması hüküm altına alınan SSK işveren katkı payı tutarının resen istihkaklarından haksız olarak kesildiğini bildirerek, resen kesilen 49.196.254.203 TL'nin faizi ile istirdadına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalı tarafından ödeme yapıldığından istirdat talebinin reddine, geç ödemeden kaynaklanan 3.498.399.658 TL.nın davalıdan tahsiline, davacının SSK işveren katkı payından dolayı davalıya borçlu olmadığının tesbitine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davacının, davalı üniversitenin temizlik işini üstlendiği tarafların kabulündedir. Davacı Ltd. Şti.'nin olağanüstü hal bölgesi olan Diyarbakır'da kurumlar vergisine tabii ticari şirket olduğu ve işyerinde işçi çalıştırdığı da tartışmasızdır. 4325 sayılı Kanunun 6. maddesi gereğince, işveren durumundaki davacının ödemesi gereken, çalıştırdığı işçilere ait sigorta primlerinin hazinece karşılanacağı da yasa hükmü gereğidir. Ne varki, sözleşmenin 8. maddesinde "asgari ücrette artış meydana gelmesi halinde asgari ücret farkı ile bu farktan doğan ve yüklenici firma tarafından karşılanması gereken SSK primleri ile işsizlik sigortası primleri, yüklenici firmanın hastane temizliğinde çalıştırdığı sigortalı işçi sayısı esas alınarak hesaplanır ve firmaya ödenir. Yüklenici firma tarafından karşılanması gereken SSK primleri Hazine tarafından karşılanıyor ise ödenmez" ve şartnamenin 12. maddesinde "4325 sayılı Kanunun 6. maddesi gereğince 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 72. ve 73. maddeleri uyarınca prime esas kazançları üzerinden tahakkuk ettirilecek primlerin işveren hissesi Hazinece karşılanması halinde, çalıştırdıkları işçi sayısı dikkate alınarak buna tekabül eden SSK işveren payı kadar tahakkuk evrakı üzerinden kesinti yapılarak ödeme yapılacaktır" hükmü getirilmiştir. Davalı savunmasında da, hazine tarafından yükleniciye primlerin ödendiği iddia edildiğine göre davacının bu primleri hazineden alıp almadığının araştırılması gerekir. Mahkemece değinilen bu yön üzerinde durulup, taraflardan gerekli izahat alındıktan sonra, Olağanüstü Hal Valiliği ve Mal Saymanlığından hastanenin temizlik işlerinde çalışan Ö....... Ltd. Şti. işçilerinin SSK prim farklarının hazinece karşılanıp karşılanmadığı sorulmalı, sonucuna uygun bir karar verilmelidir.

3- Davalı 2547 sayılı Kanunun 3708 sayılı Kanunla değişik 56. maddenin b fıkrası ve 492 sayılı Harçlar Kanununun 13/1. maddesi gereğince harçtan muaf olduğu halde karar ve ilam harcı ile sorumlu tutulması da usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Sonuç : Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci bent gereğince temyiz olunan kararın davalı yararına, 3. bent gereğince de hem davalı hem davacı yararına (BOZULMASINA), peşin harcın istek halinde iadesine, 8.3.2004 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4469, Karar No: 2016/7744, Tarih: 30.12.2016

**16. Ceza Dairesi         2015/4469 E.  ,  2016/7744 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.04.2015 tarih, 2015/1997 sayılı Kanun Yararına Bozma istemi ile;

Muhtelif suçlardan hükümlü ... hakkında, Adana 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.04.2010 tarihli ve 2010/31 esas, 2010/62 sayılı ilâmı ile verilen hapis cezalarının 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 99. maddesi gereğince 11 yıl 9 ay 20 gün hapis cezası olarak toplanmasına ve infazına dair aynı Mahkemenin 19.08.2011 tarihli ve 2011/506 değişik iş sayılı kararı sonrası bu cezasının infazı sırasında, Silifke Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 29.04.2013 tarihli müddetnameye karşı yapılan itirazın reddine dair aynı Mahkemenin 29.05.2013 tarihli ve 2013/285 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre; hükümlünün 11 yıl 9 ay 10 gün hapis cezasından dolayı 08.04.2007 tarihinden itibaren ceza infaz kurumuna alındığı, mahkumiyet süresinin hesabında, ayın 30 gün, yılın ise resmi takvime göre hesaplanması gerektiği, ayrıca 2008 ve 2012 yıllarında Şubat ayının 29 gün çekmesi nedeniyle 2 günlük artık yıldan kaynaklanan sürenin de ceza infaz kurumunda geçirilecek süreden mahsubu yapıldığında, ceza infaz kurumunda iyi halli hükümlü olarak kalması hâlinde koşullu salıverilmeye hak kazanacağı tarihin 07.02.2016 olması gerektiği cihetle, şartla tahliye tarihinin 09.02.2016 olarak tespit edildiği anlaşılan müddetnamenin usulüne uygun olmadığı gözetilmeden itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 22.12.2014 gün ve 94660652-105-01-10021-2014-22860/75771 sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak tebliğ olunmuştur.

I-OLAY:

Muhtelif suçlardan hükümlü... hakkındaki cezaların infazını sağlamak bakımından Adana 8. Ağır Ceza Mahkemesinden bir toplama kararı talep edilmesi üzerine bu mahkemenin 19.08.2011 tarih 2011/506 sayılı karar ile terör örgütü üyeliği suçundan 6 yıl 3 ay hapis, patlayıcı malzeme bulundurmak suçundan 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezaları, 5275 sayılı Kanunun 99. maddesi gereğince toplanarak

11 yıl 9 ay 20 gün hapis cezası olarak infazına karar verilmiştir.

Osmaniye Cumhuriyet Başsavcılığına 07.11.2012 tarih, 2012/5309-5310 sayılı müddetnamesi gereğince 5275 sayılı Kanunun 107/4. maddesi gereğince infazı gereken bu cezanın infazına 08.04.2007 tarihinden başlandığı koşullu salıverilme tarihinin 07.02.2016 hakederek tahliye tarihinin 19.01.2019 olduğunun belirlendiği, aynı hükümlü hakkında Karaisalı Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 08.09.2014 tarih, 2014/243-244 ilamat sayılı müddetnamede ise koşullu tahliye tarihi 09.02.2016 olarak belirlenmiştir.

Silifke Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından düzenlenen 29.04.2013 tarihli müddetnamede aynı doğrultuda koşullu tahliye tarihi 09.02.2016 olarak tespit edilmiştir. Bu karara karşı yapılan itiraz Adana 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.05.2013 tarih, 2013/285 sayılı karar ile reddedilerek kesinleşmiştir.

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü; hükümlünün koşullu tahliye tarihinin 07.02.2016 olması gerektiği cihetle kanun yararına bozma yoluna müracaat etmiştir.

II-KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNE İLİŞKİN UYUŞMAZLIĞIN KAPSAMI:

Şartla tahliye tarihinin belirlenmesinde artık yıl (366 gün) olarak bilinen yıllardaki artı bir günün nazara alınıp alınmayacağına dairdir.

III-HUKUKSAL DEĞERLENDİRME:

Silahlı terör örgütü adına suç işlediği kabul edilen hükümlünün süreli hapis cezasını TCK’nın 58/9. maddesi gereğince 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanunun 107/4 ve 108. maddeleri kapsamında infaz edilmesi yasaya uygundur.

Uyuşmazlık konusu koşullu tahliye tarihinin belirlenmesidir. Toplamalı olarak 11 yıl 9 ay 20 gün hapse mahkum olan cezaevine 08.04.2007 tarihinde giriş yapan ve 1 gün gözaltında kalan hükümlünün koşullu salıverme tarihleri farklı müddetnamelerde 07.02.2016 ve 09.02.2016 olarak tespit edilmiştir.

Hükümlü 5275 sayılı CGTİHK’nın 107/4. maddesi gereğince süreli cezasının dörtte üçünü iyi halli olarak infaz kurumunda çektikleri takdirde koşullu salıvermeden yararlanabilirler.

Uyuşmazlığın konusu: hükümlünün cezaevinde iyi halli olarak geçireceği cezanın 3/4’ünün hangi metodla belirleneceğine ilişkindir.

Mülga 765 sayılı TCK’nın 30/1 maddesi gereğince “muvakkat cezalar, gün, ay ve sene hesabıyla tatbik olunur. Bir gün 24 saat, bir ay 30 gündür. Sene resmi takvime göre hesap edilir.” bu hüküm 5237 sayılı TCK’nın 61/6 maddesinde “hapis cezasının süresi, gün, ay ve yıl hesabıyla belirlenir. Bir gün 24 saat, bir ay 30 gündür. Yıl, resmi takvime göre hesap edilir.” şeklinde düzenlenmiştir.

Yasadaki açık düzenlemeye göre yıl resmi takvime göre belirlenir. Ay ise 30

gün üzerinden hesap edilir. İnfaz edilecek cezanın 3/4’ü 1 yıl ya da üzerinde ise koşullu salıverme tarihinin resmi takvim yılına göre, ceza miktarının 1 yıldan az süreyi içermesi halinde 1 ay 30 gün kabul edilmek suretiyle hakederek tahliye tarihi belirlenmelidir. Bu doğrultuda 11 yıl 9 ay 20 günün 3/4’ü kesirsiz olarak 8 yıl olması nedeniyle 8 yılın resmi takvime göre belirlenmesinde kanuna aykırılık görülmemiştir. Bu nedenlerle hakederek tahliye tarihini 09.02.2016 olarak belirleyen müddetname usul ve yasaya uygun bulunduğundan Kanun Yararına Bozma talebinin reddine karar verilmiştir.

IV-SONUÇ ve KARAR:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Adana 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.05.2013 tarih, 2013/285 değişik iş sayılı kararı usul ve kanuna uygun görüldüğünden Kanun Yararına Bozma talebinin REDDİNE,

Dosyanın mahalli mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.12.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/23502, Karar No: 2020/7825, Tarih: 22.06.2020

**18. Ceza Dairesi         2019/23502 E.  ,  2020/7825 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan şüpheliler Güven Varlık Yönetimi Anonim Şirketi yetkilileri haklarında yapılan soruşturma evresi sonunda, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığının 31/07/2018 tarihli ve 2018/56471 soruşturma, 2018/97736 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii İstanbul Anadolu 5. Sulh Ceza Hâkimliğinin 05/03/2019 tarihli ve 2018/7698 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında: “5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Somut olayda, müşteki vekilinin şikayet dilekçesinde, avukat olan müştekinin müvekkili olan şahsın borcundan dolayı Güven Varlık Yönetimi Anonim Şirketi tarafından ilk kez 05/09/2016 tarihinde arandığını, daha sonra 06/10/2016 ile 15/03/2018 tarihleri arasında aynı şekilde 9 kez daha aranıp mesaj çekilerek sürekli bir şekilde rahatsız edildiğini beyan etmesi üzerine başlatılan soruşturma neticesinde, olayın alacak verecek ilişkisinden kaynaklanan hukuki ihtilaf olduğundan bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, aramanın yapıldığı numaranın HTS kayıtlarının alınması, şüphelilerin belirlenmesi, anılan şirket tarafından ne kadar sıklıkla arama, mesaj ve e-mail geldiğinin tespit edilmesi ve sonucuna göre şüpheli veya şüphelilerin kişilerin huzur ve sükununu bozma suçu açısından hukukî durumlarının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

I- Olay:

I- Olay:

Müşteki ...’ın vekili aracılığı ile 21/03/2018 havale tarihli dilekçesi ile Güven Varlık Yönetimi Anonim Şirketi yetkililerinin kendisini telefonla aramak ve müteaddit defa mesaj göndererek bir müvekkilinin borcundan dolayı alacaklarını tahsil etmek amaçlı rahatsız ettiklerini beyan edip şikayetçi olması üzerine İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığında soruşturma başlatıldığı, şikayete konu anlatımın alacak verecek meselesinden kaynaklı hukuki ilişki boyutunda kaldığı, kişilerin huzur ve sükununu bozma suçuna vücut vermediği gerekçesi ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, bu karara müşteki vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine itirazı incelemekle yetkili ve görevli İstanbul Anadolu 5. Sulh Ceza Hakimliğince itirazın reddine dair karar verildiği, merci kararının bozulması talepli kanun yararına bozulması talebinde bulunulmuştur.

II- Hukuksal Değerlendirme:

CMK'nın 160/1. maddesinde, "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya haşlar.", 160/2. maddesinde "Cumhuriyet Savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için. emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.'' 170. maddesinin 2. fıkrasında, "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler. 172. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir." hükümleri düzenlenmiştir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli şüpheyi uyandıracak deliller bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli şüpheyi uyandıracak deliller bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli şüpheyi uyandıracak deliller bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli şüpheyi uyandıracak deliller bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK'nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. CMK'nın 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnat edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

İncelenen dosyada; müştekinin vekili aracılığı ile şikayeti üzerine başlatılan soruşturmada, şikayet edilen şirketin, avukat olan müştekinin müvekkilinden kaynaklı alacağını haricen tahsil amacı ile çok sayıda mesajı müştekiye göndermesi şeklinde gerçekleşen eylemde; maddi gerçeğin tespiti için yapılması gereken araştırmalar ve toplanması gereken delillerden, müştekinin bildirdiği telefon numaralarının hts kayıtlarının getirtilmesi, şikayete konu firmada müştekiye mesajları gönderen yetkililerin tespiti ile ifadelerinin alınması, sonucuna göre şüphelilerin hukuki durumlarının değerlendirilmesi gerekirken eksik soruşturma ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi ve bu karara yapılan itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken reddine karar verilmesi hukuka aykırıdır.

III- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- İstanbul 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 05/03/2019 tarihli ve 2018/7698 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Aynı Kanun maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Yüksek Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 22/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/200, Karar No: 2017/5678, Tarih: 20.06.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/200 E.  ,  2017/5678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı köy tüzel kişiliği, davalı köy tüzel kişiliği ve ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Yöreye ait en eski tarihli hava fotoğrafları ile bunlardan üretilen memleket haritaları ve dosyada ... bilirkişi tarafından incelendiği belirtilen 1958 tarihli memleket haritasına dayanak hava fotoğrafının ve kadastro tespit tarihinden 20 yıl öncesine ait hava fotoğrafları ile bunlardan üretilen memleket haritalarının bulunduğu yerlerden istenerek getirtilmesi, bundan sonra dava dosyasının hükme esas alınan raporu düzenleyen fen, ziraat ve ... bilirkişilerine verilerek memleket haritaları ve hava fotoğrafları ölçekleri kadastro pafta ölçeğine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ve hava fotoğrafı ölçeğine bilgisayar ortamında (... veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra dava konusu taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte memleket haritaları ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, hava fotoğrafları ve dayanağı haritalar stereoskop aletiyle ve üç boyutlu olarak incelettirilip çekişmeli taşınmaz ve çevre taşınmazların niteliğinin bu belgelerde ne şekilde görüldüğü, üzerlerindeki bitki örtüsü, varsa ağaçların cinsi, yaşı, kapalılık durumu, ayrıntılı ve gerekçeli bir şekilde ... sayılan yerlerden olup olmadığı; ... sayılan yerlerden değil ise kullanım durumu ve tasarruf sınırlarının bulunup-bulunmadığının açıklandığı ayrıntılı ve bilimsel verileri içerir müşterek imzalı ek rapor alınarak bu dosya içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun 302/4. maddesi ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddesi uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 20/06/2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/20045, Karar No: 2020/20702, Tarih: 21.12.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/20045 E.  ,  2020/20702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmayan müşteki Edirne Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü'nün, Kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisinin olmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddeleri uyarınca müşteki Edirne Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü vekilinin tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 21/12/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13021, Karar No: 2014/3717, Tarih: 17.02.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/13021 E.  ,  2014/3717 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaları kayıt etme

Hüküm : Beraat

Kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaları kayıt etme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İki veya daha fazla kişinin, başkalarının bilmeyeceği ve sınırlı bir dinleyici çevresi dışına çıkmayacağı yönünde haklı bir inanç ve iradeyle hareket ederek, herhangi bir aracı vasıta olarak kullanmadan, yüz yüze gerçekleştirdikleri, ancak özel bir çaba gösterilerek duyulabilecek, aleni olmayan, söze dayalı, sesli düşünce açıklamalarının, konuşmanın tarafı olmayan kişi veya kişilerce, ilgilisinin rızası olmaksızın, elverişli bir aletle (sesli bir açıklamayı kuvvetlendirerek veya naklederek onu ses alanının dışına çıkartıp doğrudan doğruya algılanabilir hale getirmeye yarayan her türlü düzenekle) dinlenmesi veya akustik olarak tekrar dinlenebilmesi imkanını sağlayan bir aletle kaydedilmesinin TCK'nın 133/1. maddesinde; en az üç veya daha fazla kişinin, yüz yüze gerçekleştirdikleri, aleni olmayan, söze dayalı düşünce aktarımlarının, söyleşinin tarafı olan kişi veya kişilerce, ilgililerinin rızası olmaksızın, bir aletle kaydedilmesinin aynı Kanunun 133/2. maddesinde kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması başlığı altında suç olarak tanımlandığı, söyleşiden farklı olarak, iki kişi arasında da gerçekleşebilecek olan konuşmada, konuşan tarafların, aralarında geçen sözleri kaydetmesi, TCK'nın 133/1. maddesi kapsamında suç olarak tanımlanmamış olup, koşulları bulunduğu takdirde eylemin aynı Kanunun 134. maddesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturabileceği; elverişli bir aletle dinlenilen veya kaydedilen konuşma veya söyleşiden elde edilen bilgiler sayesinde kendi veya üçüncü kişi lehine, maddi ya da manevi yarar, yani; fayda veya avantaj sağlanması; bu bilgilerin, menfaat karşılığı olsun ya da olmasın, ilgilisi dışındaki kişi veya kişilere verilmesi ya da diğer kişilerin dolaylı olarak bilgi edinmelerinin temin edilmesinin TCK'nın 133/3. maddesinde ayrıca suç olarak tanımlandığı, hükümden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun 80. maddesi ile TCK'nın 133/3. maddesinde yapılan değişiklikle kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaların kaydedilmesi suretiyle elde edilen verilerin hukuka aykırı olarak ifşa edilmesi eyleminin suç olarak düzenlendiği,