muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14077, Karar No: 2017/6222, Tarih: 23.10.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/14077 E.  ,  2017/6222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 13/11/2014 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 06/05/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, 6100 sayılı HMK'nın 285 vd. maddeleri uyarınca bilirkişilerin hukuki sorumluluğuna dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı,... 9. ... Ceza Mahkemesinin 2010/320 esas sayılı dosyası ile çocuğun basit cinsel istismarı suçundan hakkında kamu davası açıldığını, Adli Tıp Kurumu 6. ... Dairesinden mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığı yönünde rapor istendiğini, düzenlenen raporda, travma sonrası stres bozukluğu denilen psikiyatrik bozukluğun tespit edilmesi ile ruh sağlığının bozulduğunun saptandığını, ancak raporun gerçeği yansıtmadığını ve gerçeğe uygun, adil bir şekilde düzenlenmediğini, bu rapor nedeniyle davacı hakkında ... Ceza Mahkemesince daha ... bir cezaya hükmedildiğini, davalıların olayda kişisel kusurlarının mevcut olduğunu ve düzenledikleri raporun denetime elverişli bulunmadığını belirterek maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuşlardır.

Davalılar, raporun tamamen bilimsel teamüllere göre hazırlandığını ve davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, ceza yargılaması sonucunda; davacının mağdureye cinsel istismarda bulunduğunun sabit olduğu, ... Ceza Mahkemesi tarafından mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu 6. ... Dairesinden rapor aldırıldığı ve yapılan inceleme sonucunda; mağdurenin ruh sağlığının bozulduğunun saptandığı, olayın oluş şekli dikkate alındığında; Adli Tıp Kurumu 6. ... Dairesi tarafından düzenlenen raporun denetime ve olayın oluşuna uygun bulunduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

6100 sayılı HMK'nun 285. maddesinde “(1) Bilirkişinin kasten veya ... ihmal suretiyle düzenlemiş olduğu gerçeğe aykırı raporun, mahkemece hükme esas alınması sebebiyle zarar görmüş olanlar, bu zararın tazmini için Devlete karşı tazminat davası açabilirler. (2) Devlet, ödediği tazminat için sorumlu bilirkişiye rücu eder.”, 286/1 maddesi ise “Devlet aleyhine açılacak olan tazminat davası, gerçeğe aykırı bilirkişi raporunun ilk derece mahkemesince hükme esas alındığı hâllerde, bu mahkemenin yargı çevresi içinde yer

aldığı bölge adliye mahkemesi hukuk dairesinde; bölge adliye mahkemesince hükme esas alındığı hâllerde ise Yargıtay ilgili hukuk dairesinde görülür.” hükmünü içermektedir.

aldığı bölge adliye mahkemesi hukuk dairesinde; bölge adliye mahkemesince hükme esas alındığı hâllerde ise Yargıtay ilgili hukuk dairesinde görülür.” hükmünü içermektedir.

Somut olayda, davacının sanık olarak yargılandığı İstanbul 9. ... Ceza Mahkemesinin 2010/320 esas sayılı dosyasında hükme dayanak yapılan Adli Tıp Kurumu 6. ... Dairesinin raporunu hazırlayan bilirkişi davalıların hukuki sorumluluğuna dayalı tazminat istendiğine göre yukarıdaki yasal düzenlemeler uyarınca davanın Devlete karşı ilgili Bölge Adliye Mahkemesinde açılması gerekir. Bu yönler gözetilmeden davanın esastan reddine karar verilmesi doğru değildir. Anılan nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair yönlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 23/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/921, Karar No: 2014/17146, Tarih: 22.10.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/921 E.  ,  2014/17146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanmak, defter ve belge gizlemek

HÜKÜM : 1) Sahte fatura düzenleme suçu: Beraat

2) Defter ve belgeleri gizleme suçu: 213 sayılı VUK'nun 359/a-2, 62, 50/1-a, 52, 52/4. maddeleri uyarınca 3.000. TL adli para cezası, para cezasının taksitlendirilmesi

1) Cumhuriyet Savcısı ve katılan vekilinin, “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, 21.02.2005 suç tarihinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve Cumhuriyet Savcısı ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

2) Sanığın, “defter ve belge gizleme” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

2004 takvim yılına ait yasal defter ve belgelerin vergi incelemesi için ibrazının istenildiği yazının 01.10.2007 günü işyerinde sanığın çalışanı...'a tebliğ edildiği cihetle, 213 Sayılı Yasanın 139/2. maddesinde öngörülen incelemenin dairede yapılmasına imkan veren istisnalardan birinin varlığı önceden belirlenmeden, faaliyetini sürdürdüğü anlaşılan sanığa defter ve belgelerin ibrazı için yapılan tebligatın hukuki geçerliliği bulunmadığı ve bu nedenle atılı suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden, sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7119, Karar No: 2021/2448, Tarih: 15.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/7119 E.  ,  2021/2448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, o yer Cumhuriyet savcısı ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 15.02.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2678, Karar No: 2018/4653, Tarih: 26.04.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/2678 E.  ,  2018/4653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kiracılık sıfatı ve kira bedelinin tespitine ilişkin asıl dava ile kiralananın tahliyesi ve ecrimisile ilişkin karşı davanın mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, asıl davanın reddine, karşı davanın ise mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı ve davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı-karşı davalı 13.01.2015 tarihinde açtığı asıl davada; mülkiyeti davalı kuruma ait taşınmazda aylık 10.300,00 TL kira karşılığı kiracı olarak bulunduğunu ancak kira bedelinin emsallerinin çok üstünde olduğunu, sözleşmenin eki durumundaki otopark şartnamesinin 11.maddesine göre kira süresinin 1 yıl olduğunu ve kiracının idarenin belirlediği artışı kabul ederse kira sözleşmesinin 1 yıl uzayabileceğinin hüküm altına alındığını, 2015 yılı kira bedeli ile ilgili olarak davalı ile görüşmek istediğinde Tefe ve Tüfe oranının çok üstünde bir rakam talep edildiğini ancak bu bedelin çok yüksek olduğunu, 14.02.2015 tarihinde başlayan yeni kira dönemi için kira bedelinin arttırımı hakkındaki isteğini bildirmiş olmasına rağmen davalının buna yanaşmadığını, davalının kira sözleşmesini fesih tehdidi ile fahiş kira bedeline zorlamak istediğini ancak bunun hakkın kötüye kullanımı olduğunu, sözleşmeye güvenerek buraya yatırım yaptığını, kiralananı terk etmesinin ekonomik yıkımına neden olacağını belirterek kiralananın aylık kira bedelinin yasal artış oranında arttırılarak 10.500,00 TL olarak tespitine, bu kira bedelinin 14.02.2015 tarihinde başlayan kira döneminden itibaren geçerli sayılmasına ve kira sözleşmesinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı-karşı davacı 18.02.2015 tarihinde açtığı karşı dava ile davacının ... Spor Salonu bahçesinde bulunan otoparkı 14.02.2014 başlangıç ve 14.02.2015 bitim tarihli kira sözleşmesi ile kullandığını, taraflar arasındaki kira sözleşmesinin 14.02.2015 tarihinde sona erdiğinden davacının bu tarih itibari ile taşınmazı tahliye etmesi gerektiğini ancak davacının halen kira konusu taşınmazı haksız ve hukuka aykırı olarak kullanmaya devam ettiğini belirterek taraflar arasındaki kira sözleşmesi sona ermesine rağmen taşınmazın halen hukuka aykırı olarak kullanılması nedeniyle davacının taşınmazdan tahliyesi ile fazlaya ilişkin dava ve talep hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik aylık kira bedeli olan 10.300,00.TL üzerinden ecrimisil ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, asıl davanın, taraflar arasındaki kira ilişkisinin ve davacının kiracılık sıfatının 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu'nun 75. maddesi uyarınca 14/02/2015 tarihinde sona erdiği, davacının kiracılık sıfatının sona erdiği tarihten sonraki dönemler için kira bedeli tespiti talebinde bulunamayacağından bahisle reddine ; Karşı davanın ise taraflar arasındaki kira sözleşmesinin bitim tarihi olan 14/02/2015 tarihi itibariyle davacının kiracılık sıfatının ve taraflar arasındaki kira ilişkisinin sona erdiği, 2886 sayılı yasa uyarınca taraflar arasında yeni bir sözleşme yapılmaması nedeniyle davacının fuzuli şagil olduğu ancak, malvarlığı haklarına ilişkin davalarda görevli mahkemenin Asliye Hukuk Mahkemeleri olduğu belirtilerek mahkemenin görevsziliğine karar verilmiş, hüküm davacı-k.davalı tarafından asıl ve karşı davaya yönelik ve davalı -k.davacı tarafından ise karşı davaya yönelik olmak üzere temyiz edilmiştir.

1-Davacı-K.davalının asıl davaya ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde; 2886 Sayılı Devlet İhale Kanununun 5737 Sayılı Kanunun 79/c maddesi ile değişik “Ecrimisil ve Tahliye” başlıklı 75.maddesinin 3 ve 4.fıkrasında; “kira sözleşmesinin bitim tarihinden itibaren işgalin devam etmesi halinde, sözleşmede hüküm var ise ona göre hareket edilir. Aksi halde ecrimisil alınır. İşgal edilen taşınmaz mal, idarenin talebi üzerine bulunduğu yer mülkiye amirince en geç onbeş gün içinde tahliye ettirilerek, idareye teslim edilir.” hükmü bulunmaktadır. Bu madde önceleri sadece Hazine tarafından bu Kanun hükümlerine göre kiraya verilen taşınmazlar hakkında uygulanırken, 13.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5393 Sayılı Belediye Kanununun 15/p-3 maddesi hükmüyle belediye taşınmazları 5538 Sayılı Kanunun 26/b maddesi uyarınca İl Özel İdareleri ve son olarak 5737 Sayılı Kanunun 79/c maddesi uyarınca Vakıflar Genel Müdürlüğüne ait taşınmazlar hakkında da uygulanması öngörülmüştür. Bu madde ile adı geçen kurumlara tahliye konusunda bir ayrıcalık tanınmıştır. Yasal süre bitiminden itibaren ecrimisil alınacağı hüküm altına aldığından, 2886 Sayılı Yasanın 1.maddesi uyarınca usulüne uygun yeni bir sözleşme yapılmadıkça kiracıyı fuzuli şagil kabul etmek gerekir.

Hazine, Vakıflar Genel Müdürlüğü, İl Özel İdareleri ve Belediyeler 2886 Sayılı Yasa uyarınca kiraya verdikleri taşınmazlarını, kira süresi sonunda, işgal ne kadar süre devam ederse etsin kiralananın 6570 Sayılı Yasaya ya da Borçlar Kanununa tabi olup olmadığına bakılmaksızın her zaman gerek mahkemeden gerekse mülkiye amirinden tahliyesini isteyebilirler. Ecrimisil olarak alınması gereken paranın “kira parası” adı altında alınmış veya ödenmiş olması, taraflar arasındaki kira sözleşmesinin yenilendiği anlamına gelmez.

2886 Sayılı Devlet İhale Kanununun 75.maddesindeki düzenleme devletin özel mülkiyetinde ya da devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan taşınmazların gerçek ve tüzel kişilerce işgali üzerine tahliyesini sağlamaya ilişkin bir düzenlemedir. 2886 Sayılı Kanunun 75. maddesi tahliye yönünden münhasıran “Hazine” tarafından kiraya verilen taşınmazlar hakkında uygulanmakta iken 5393 Sayılı Belediye Kanunu’nun 15/p-3 maddesi hükmüyle 2886 Sayılı Kanun hükümlerine göre kiraya verilen Belediye taşınmazları ve 5538 Sayılı Yasanın 26/b maddesi uyarınca İl Özel İdareleri ile son olarak 5737 Sayılı Kanunun 79/c maddesi uyarınca Vakıflar Genel Müdürlüğü ile idare ve temsil ettiği mazbut vakıflara ait taşınmaz malları hakkında da uygulanması öngörülmüştür. Belirtilen kurumlar dışındaki diğer kamu kuruluşları, taşınmazlarını 2886 Sayılı Yasa uyarınca kiraya vermiş olsalar bile bu kanunun 75. maddesine dayanarak süre bitimi sebebiyle idareye ya da mahkemeye başvurmak suretiyle kiralananın tahliyesini sağlayamazlar.

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu 327. maddesinde yer alan düzenlemeye göre ise genel hükümlere tabi kira sözleşmelerinde kira sözleşmesinin başlangıcı ve süresi belli ise kira sözleşmesinde sürenin dolması ile kira sözleşmesi kendiliğinden sona erer. Kiraya veren sözleşmenin bitim tarihinden itibaren bir ay içinde dava açarak süre bitimi nedeniyle tahliye talep edebilir. Belirli süreli kira sözleşmelerinde belirlenen sürenin dolması halinde taraflar arasında açık bir anlaşma olmaksızın kira ilişkisi sürdürülürse kira sözleşmesi belirsiz süreli sözleşmeye dönüşür. Genel hükümlere tabi kira sözleşmelerinde belirli süreli kira sözleşmesinin süresiz hale gelmemesi için kiraya veren kira süresi bitmeden veya dava açma süresi içinde kira sözleşmesini yenilemeyeceğine dair ihtarname tebliğ ettirirse kira sözleşmesi yenilenmeyeceği gibi süresiz hale de gelmez. Bu durumda her zaman süre bitimi nedeniyle tahliye davası açılabilir. 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu 328. maddesinde yer alan düzenlemeye göre ise; belirsiz süreli kira sözleşmelerinde taraflardan her biri, daha uzun bir fesih bildirim süresi veya başka bir fesih dönemi kararlaştırılmış olmadıkça, yasal fesih dönemlerine ve fesih bildirim sürelerine uyarak sözleşmeyi feshedebilir. Sözleşmede veya kanunda belirtilen fesih dönemine veya bildirim süresine uyulmamışsa, bildirim bir sonraki fesih dönemi için geçerli olur.

Olaymıza gelince ; Dava konusu taşınmaz, davalı ile davacının sözleşmeyi devraldığı dava dışı 3.şahıs arasında 14.02.2011 tarihinde imzalanan kira sözleşmesi ile her ne kadar 2886 Sayılı Yasa gereğince ihale ile kiraya verilmiş ise de kiralanan taşınmaza ilişkin tapu kaydında taşınmazın Hazine değil Spor Genel Müdürlüğü adına kayıtlı olduğu ve kiralayan ... 'nün ayrı bir kamu tüzel kişiliği bulunduğu nazara alındığında 2886 Sayılı Yasa gereğince davacının fuzuli şagil olarak kabul edilemeyeceği anlaşılmaktadır. Ne var ki, kiralanan taşınmazın niteliği otopark olduğundan TBK'nun 327. maddesi hükmü gereğince taraflarca 14.02.2014 tarihinde 1 yıl süre ile yenilenen kira sözleşmesinin 14.02.2015 tarihi itibariyle sona ereceği ve davalı kiraya veren tarafından sözleşmenin yenilenmeyeceğine ilişkin düzenlenen 09.07.2014 tarihli ihtarname davacı kiracıya tebliğ edildiğine göre süre sonu itibariyle kira sözleşmesinin kendiliğinden sona ermiş olduğu anlaşıldığından davacı-k.davalının açtığı asıl davanın işbu gerekçeyle reddi gerekirken yazılı gerekçe ile karar verilmesi doğru değildir.

2-Tarafların karşı davaya ilişkin temyiz itirazlarına gelince ; 01/10/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 Sayılı HMK'nun 4/1-a maddesine göre “Kiralanan taşınmazların, 09.06.1932 tarihli ve 2004 sayılı İcra ve İflas Kanununa göre ilamsız icra yoluyla tahliyesine ilişkin hükümler ayrık olmak üzere, kira ilişkisinden doğan alacak davaları da dâhil olmak üzere tüm uyuşmazlıkları konu alan davalar ile bu davalara karşı açılan davalarda” Sulh Hukuk Mahkemesi görevlidir. Mahkemelerin görevi kamu düzenine ilişkin kurallardan olup, yargılamanın her aşamasında istek üzerine, ya da re'sen gözetilmesi gerekir.

Somut olayda, karşı davaya ilişkin uyuşmazlık, süre bitimi nedeniyle kiralananın tahliyesi ve alacak istemine ilişkin olup, uyuşmazlığın çözümünde taraflar arasındaki kira sözleşmesinin sona erip ermediği ve tahliyeye kadar işleyecek kira alacağına ilişkin değerlendirilme yapılması gerekmektedir. Dava, 18.02.2014 tarihinde 6100 sayılı HMK'nın yürürlüğe girmesinden sonra açıldığına göre görevli mahkeme Sulh Hukuk Mahkemesidir. Mahkemece işin esasına girilerek esas hakkında bir karar verilmesi gerekirken, Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

3-Bozma nedenine göre karşı davaya ilişkin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

3-Bozma nedenine göre karşı davaya ilişkin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalı-k.davacının temyiz itirazlarının kabulü ile asıl davada verilen hükmün davalı-k.davacı yararına, ikinci bentte açıklanan nedenlerle tarafların temyiz itirazlarının kabulü ile karşı davaya ilişkin hükmün 6100 sayılı ...ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların karşı davaya ilişkin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 26.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15699, Karar No: 2021/17550, Tarih: 16.12.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/15699 E.  ,  2021/17550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5846 sayılı Kanunun 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki "71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir” şeklindeki düzenlemeye göre, şikayetçi vekilinin dava konusu materyaller ile ilgili olarak 6 aylık kanuni şikayet süresi içerisinde hak sahipliğine ilişkin hukuken geçerli ve yeterli belgeleri ibraz etmediği anlaşıldığından, davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmayan şikayetçi vekilinin vaki temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 16.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8094, Karar No: 2011/14084, Tarih: 29.12.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/8094 E.  ,  2011/14084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MARMARİS 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 27/11/2008

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davada;

Davacı Hazine, davalının üzerinde kilise binası yer alan 9 parsel sayılı taşınmaza,  mülkiyeti şirkete ait taşınmazlar ile deniz arasında bulunan kıyı ve kıyı kenar çizgisi arasındaki Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki bölüme dolgu yapmak, ayrıca deniz yüzeyini yat çekecek yeri olarak kullanmak suretiyle müdahale ettiğini, 9 parseldeki kilise binası içinde ve çevresinde izinsiz çalışmalar yapıldığını, çekişme konusu yerin 2. derece doğal sit alanı olduğunu ileri sürerek, elatmanın önlenmesine ve yapılan dolguların yıkımına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, ruhsatlı yat limanı işletmeciliği yapıldığını, marina projesine uygun olarak dolgu yapıldığını, kiralama müracaatları ile ilgili işlemlerin sürdüğünü, işletmenin ilgili kurumların izni ile oluştuğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının 9 parsel sayılı taşınmaza ve kiliseye bir müdahalesinin olmadığını, yat limanı projesi ve revizyon imar planının onaylandığı, davalı şirkete ön izin verildiği ve haksız elatma olmadığı gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, asıl ve birleşen davada, davacının mülkiyeti Hazine’ye ait taşınmaza ve Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki alanlar ile deniz yüzeyine davalı şirket tarafından haksız olarak dolgu ve yat çekecek yeri yapılmak suretiyle müdahale edildiğini ileri sürerek eldeki davayı açtığı, yargılama sırasında yapılan ilk keşif ile davalının müdahale ettiği alanların tespit edildiği, davalı şirket tarafından projeye uygun olarak faaliyet gösterildiği ve çekişme konusu yerlerin kiralanması ile ilgili müracaatların bulunduğu, yargılama sırasında 21.08.2007 tarihli ön izin sözleşmesi ile çekişme konusu yerler için bütün birimlerden izin almak üzere davalı şirkete bir yıllık ön izin verildiği ve nihayet hükümden sonra kullanma izin sözleşmesi düzenlenip davalı şirket lehine irtifak hakkı tesis edilerek 09.08.2010 tarihinde tali yat limanı için yapı kullanma izni verildiği, böylece çekişme konusu bölümlerin yat limanı olarak kullanımı için gerekli ruhsat, izin ve kiralama gibi yasal prosedürlerin yargılama sırasında tamamlandığı anlaşılmaktadır.

Yukarıda belirtilen somut olgular bir bütün halinde değerlendirildiğinde, davanın açıldığı tarih itibariyle davalının çekişme konusu taşınmazlara müdahalesinin haklı ve geçerli bir nedene dayanmadığı, davacı Hazine’nin dava açıldığı tarihte davasında haklı olduğu, yargılama sırasında verilen izin ile davanın konusuz kaldığı anlaşılmaktadır.