muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15601, Karar No: 2020/3077, Tarih: 12.03.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/15601 E.  ,  2020/3077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalılardan ...’a yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak Tebligat Kanununun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalıya 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesi, daha sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 12.03.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/16304, Karar No: 2010/12731, Tarih: 20.12.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/16304 E.  ,  2010/12731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işveren nezdinde 3.9.1977 tarihinden itibaren 4 ay çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 03.09.1977 tarihinde tüm sigorta kollarına tabi olarak çalıştığının ve sigorta başlangıcının 03.09.1977 tarihi olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın 3. Maddesinin II/B bendine göre, “Özel Kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları...” uygulanmamaktadır. Davada tespiti istenen dönemde 05.07.1977 tarihinde yürürlüğe giren 2089 sayılı Çırak, Kalfa ve Ustalık Yasası yürürlükte olup 19.06.1986 tarihinde yürürlüğe giren 3308 sayılı Çıraklık ve Meslek Eğitimi Yasası yürürlükte değildir. Belirtilen nedenlerle çıraklık ilişkisi,çıraklık sözleşmesini düzenleyen 2089 sayılı Yasa'daki koşullar dikkate alınarak irdelenmelidir.

Davada tesbiti istenen dönemde yürürlükte bulunan 2089 sayılı Çırak, Kalfa ve Ustalık Yasası'nın 4. maddesinde, bu Kanuna tabi bir sanatı o sanat için düzenlenen tarih ve pratik öğrenim programına göre o işyerinde öğrenmek amacıyla bir çıraklık sözleşmesi ile bir iş yeri sahibinin hizmetine giren kimseye çırak deneceği, 5. maddesinde çırak olabilmek için 18 yaşından büyük olmamak gerektiği, 16. maddesinde ise işyeri sahibi veya temsilcisinin çırak adayını çalıştırmaya başlamadan önce velisi veya kanuni mümessili ile üç örnek yazılı bir çıraklık sözleşmesi yapmaya mecbur olduğu, 20. maddesinde sözleşmenin bir örneğinin mahalli Çıraklık Eğitimi Komitesine, derneğe kayıtlı ise ilgili derneğe veya odaya vermek ve sicil numarasını alarak sözleşmeye yazmak zorunda olduğu bildirilmiştir. Öncelikle bir kimseye çırak denebilmesi için o kimsenin durumunun bu özel kanunda çıraklar hakkında yapılan tarife ve nitelendirmeye uyması gerekir.

Taraflar arasındaki ilişkinin niteliği belirlenirken, başka bir ifade ile, davacının belirtilen devrede çırak olup-olmadığına karar verilirken, çalışma ilişkisine bakılarak karar verilmelidir. Gerçektende çıraklık sözleşmesinde, akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma olgusu değil, sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesidir. Çırak,işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir.

Taraflar arasındaki ilişkinin niteliği belirlenirken, başka bir ifade ile, davacının belirtilen devrede çırak olup-olmadığına karar verilirken, çalışma ilişkisine bakılarak karar verilmelidir. Gerçektende çıraklık sözleşmesinde, akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma olgusu değil, sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesidir. Çırak,işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir.

Öte yandan 506 sayılı Yasa'nın 11.12.1981 tarihli 2564 sayılı Yasa ile değiştirilen 60/G maddesinde 18 yaşından önce malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi olanların sigortalılık sürelerinin 18 yaşını doldurdukları tarihte başlamış kabul edileceği, Geçici 54. maddesinde ise 01.04.1981 tarihinden önce malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tescil edilmiş olanlar hakkında 60/G maddesinin uygulanmayacağı bildirilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacı adına 03.09.1977 tarihinde ...,....Ltd. Ş.ti unvanlı işyeri tarafından işe giriş bildirgesinin verildiği, bildirgede çırak olarak çalıştığına dair bir açıklama bulunmadığı anlaşılmıştır.Her ne kadar bildirgenin verildiği tarihte davacı 13 yaşında ise de , dinlenen davacı tanık beyanlarında davacının işyerinde üretime yönelik olarak çalıştığı, yukarıda sözü edilen yasa çerçevesinde çıraklık belgelerinin de mevcut olmadığından davanın kabulüne karar verilmesi gerekir.

Mahkemece yukarıda açıklanan bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınarak davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu şekilde reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 20.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2638, Karar No: 2023/12512, Tarih: 19.09.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/2638 E.  ,  2023/12512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/690 E., 2016/302 K.

SUÇLAR : Tehdit, yaralamaya teşebbüs

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.04.2016 Tarihli ve 2015/690 Esas, 2016/302 Karar Sayılı Kararı ile,

1. Sanık ... hakkında mağdurlara karşı tehdit suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 62 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile mahkûmiyetine, hak yoksunluklarına ve hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

2. Şikâyetçi sanık ... hakkında şikâyetçi sanık ...'e karşı yaralamaya teşebbüs suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

1. Sanık ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi ile ilgili karar verilmemesi,

2. Kasten yaralamaya teşebbüs suçundan adli emanete alınan sopa hakkında müsadere hususunda karar verilmemesine,

İlişkindir.

B. Sanık ...'ın Temyiz İsteği

Somut ve yeterli delil bulunmamasına rağmen hakkında mahkûmiyet hükmü kurulduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.13.09.2015 tarihinde şikâyetçi sanık ... ve mağdurlar ... ile ... balkonda oturdukları sırada şikâyetçi sanık ...'in, her mağdura hitaben "Kafanıza sıkacağım, inin aşağıya, sizi asarım, keserim" şeklinde sözler söylediği bunun üzerine şikâyetçi sanık ...'in elinde sopa ile aşağıya indiği ve polisler geldiği sırada elinde sopa ile şikâyetçi sanık ...'in üzerine yürümesi maddi vakıa olarak kabul edilmiştir.

2. Kolluk kuvvetleri tarafından düzenlenen tutanakta şikâyetçi sanık ...'in şikâyetçi sanık ...'in üzerine elindeki sopa ile yürüdüğü, polislerin ise araya girdiği belirlenmiştir.

3. Tanıklar Ü., N. ve M. evde oturdukları sırada silah sesi duyduklarını beyan etmişlerdir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden;

1. Somut Delil Olmadan Mahkûmiyet Kararı Verildiğine İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden,

2. Kolluk kuvvetleri tarafından düzenlenen tutanakta şikâyetçi sanık ...'in şikâyetçi sanık ...'in üzerine elindeki sopa ile yürüdüğü, polislerin ise araya girdiği belirlenmiştir.

3. Tanıklar Ü., N. ve M. evde oturdukları sırada silah sesi duyduklarını beyan etmişlerdir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık ... Hakkında Tehdit Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden;

1. Somut Delil Olmadan Mahkûmiyet Kararı Verildiğine İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden,

Tanık beyanları ve mağdurlar beyanı ile atılı suçun işlendiğinin sabit olması karşısında ileri sürülen temyiz sebebi yönünden hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Ancak;

2. Sanık Hakkında Zincirleme Suç Hükümlerinin Uygulaması Hakkında Karar Verilmediğine İlişkin Temyiz Sebebi Yönünden;

Sanık ...'in atılı suçu mağdurlar ve şikâyetçi sanık ...' karşı işlediğinin anlaşılması karşısında sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi ile uygulama yapılması gerekirken yapılmaması hukuka aykırı bulunmuştur.

3. Hükümden sonra 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren ve 6763 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Kanun'un 2 ve 7 nci maddeleri de gözetilip, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirmesinde zorunluluk bulunması,

Uzlaşmanın sağlanamaması halinde;

4. Hükümden sonra 16.03.2021 gün ve 31425 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 gün ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararı ile, 04.12.2004 tarihli ve 5271 sayılı Kanun'un 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle eklenen geçici 5. maddenin (d) bendinde yer alan "hükme bağlamış" ibaresinin aynı bentte yer alan “… Basit yargılama usulü …” yönünden Anayasaya aykırı görülerek iptaline karar verilmiş olması ve 5271 sayılı Kanun' un “Tanımlar” kenar başlıklı 2 nci maddesinin (f) bendinde kovuşturmanın “İddianamenin kabulüyle başlayıp, hükmün kesinleşmesine kadar geçen evreyi” ifade eder şeklinde tanımlanması karşısında, 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesiyle başlığı ile birlikte yeniden düzenlemeye konu edilen 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması hususları,

B. Şikâyetçi Sanık ... Hakkında Kasten Yaralamaya Teşebbüs Suçundan Kurulan Hükmün Temyiz İncelemesinde;

Müsadere Yönünden;

... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.04.2016 tarihli ve 2015/690 Esas, 2016/302 Karar sayılı kararında, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen suçta kullanıldığı iddia edilen sopa hakkında müsadere kararı verilmemesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

A. Şikâyetçi Sanık ... Beran Hakkında Şikâyetçi Sanık ...'a Karşı Eylemi Nedeniyle Kurulan Beraat Hükmü Yönünden;

Müsadere Yönünden;

... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.04.2016 tarihli ve 2015/690 Esas, 2016/302 Karar sayılı kararında, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen suçta kullanıldığı iddia edilen sopa hakkında müsadere kararı verilmemesi dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

A. Şikâyetçi Sanık ... Beran Hakkında Şikâyetçi Sanık ...'a Karşı Eylemi Nedeniyle Kurulan Beraat Hükmü Yönünden;

Gerekçe bölümünde (B) numaralı bentte açıklanan nedenle ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.04.2016 tarihli ve 2015/690 Esas, 2016/302 Karar sayılı kararına yönelik o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği, hüküm fıkrasına "Adli Emanetin 2015/325 sırasında kayıtlı suçta kullanılan eşyanın 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesi uyarınca şikâyetçi sanık ...'a iadesine" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B. Şikâyetçi Sanık Ender Kurnaz Hakkında Mağdurlara Karşı İşlediği Tehdit Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden;

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenle ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.94.2016 tarihli ve 2015/690 Esas, 2016/302 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

19.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2128, Karar No: 2010/3671, Tarih: 11.05.2010

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/2128 E.  ,  2010/3671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tespitinden ... dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 323 ada 4 parsel sayılı taşınmaz, Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduğundan söz edilerek malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tesbit edilmiştir. Davacı Hazine tarafından davalılar ..., ... ve ... aleyhine Asliye Hukuk Mahkemesinde taşınmazın, kıyı kenar çizgisi içinde kaldığı iddiasıyla açılan el atmanın önlenmesi ve kal davası, davaya konu olan parsel hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Kadastro Mahkemesinde çekişmeli parsel tutanağı ile dava dosyası birleştirilerek yapılan yargılama sonunda; davanın reddine ve çekişmeli taşınmazın 205.65 metrekare yüzölçümü ve çay bahçesi niteliği ile davalılar adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 11.05.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4807, Karar No: 2008/4272, Tarih: 10.06.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/4807 E.  ,  2008/4272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 862 ada 6 parsel sayılı 252.80 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro komisyonunca Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduğundan söz edilerek, malikhanesi açık bırakılmak suretiyle tespit edilmiştir. Davacı ... ve ... ... vekili, tapu kaydına dayanarak ve ... taşınmazın Asliye Hukuk Mahkemesinde görülen dava ile ilgisi bulunmadığından malikhanesinin doldurulması gerektiğini ileri sürerek dava açmıştır. Yargılama sırasında..., davacılar ile aynı nedenlere dayanarak davaya katılmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne ve çekişmeli taşınmazın tamamı 48 pay kabul edilerek, 24/48 payının ... ..., 2/48 payının ... ....adlarına malikhanesinin doldurularak tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davacıların ve müdahil davacıların dayandığı tapu kayıtlarının çekişmeli taşınmazları kapsadığı kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; yapılan araştırma, inceleme ve uygulama karar için yeterli bulunmamaktadır. Davacılar ve müdahil davacılar 26.9.1933 tarih 146 ve 5.11.1949 tarih 23 sıra numaralı tapu kayıtlarına dayanmışlardır. Mahkemece tapu kayıtlarının tüm tedavülleri getirtilmemiş, tapu kayıtlarının haritasının bulunup bulunmadığı araştırılmamış, tapu kayıtları mahalline yeterli şekilde uygulanıp kapsamı belirlenmemiş, davacıların dayanağı tapu kayıtlarının kadastro sırasında revizyon görüp görmediği hususu araştırılmamış, uygulamada komşu parsel tutanak ve dayanaklarından yararlanılmamış, davacıların murisi ... ... ile 26.9.1933 tarih 146 sıra numaralı tapu kaydının maliklerinden ...’nin aynı kişi olup olmadığı araştırılmamıştır. Bu tür eksik ve yetersiz soruşturmaya dayanılarak karar verilemez. Sağlıklı sonuca varılabilmesi için öncelikle dayanılan tapu kayıtlarının tüm tedavülleri, oluşum belgeleri ve varsa haritası; komşu parsellerin onaylı tutanak suretleri ve dayanağı olan belgelerin tesislerinden itibaren tüm tedavülleri getirtilip dosya ikmal edildikten sonra mahallinde yerel bilirkişi, taraf tanıkları ve uzman bilirkişiler huzuruyla keşif icra edilmelidir. Taşınmazın başında icra edilecek keşif sırasında

./.

./.

davacıların ve müdahillerin dayandığı tapu kayıtları ihdasından itibaren tüm tedavülleriyle birlikte okunup hudutlar mahalli bilirkişilere zeminde tek tek göstertilmeli, bilirkişilerin gösteremediği hudutların tesbiti için taraflara tanık dinletme imkanı sağlanmalı, teknik bilirkişiye yerel bilirkişi ve tanıkların gösterdiği hudutlar haritasında işaret ettirilmeli, dinlenecek yerel bilirkişi ve tanıklardan davaya konu edilen taşınmazın niteliği, intikali ve tasarrufu hususunda maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı, bilirkişi ve tanık sözleri komşu parsel tutanak ve dayanaklarıyla denetlenmeli, davacıların dayandığı tapu kayıtlarının kadastro sırasında revizyon görüp görmediği merciilerinden sorulmalı, şayet revizyon gördüyse revizyon gördüğü parsellere ait onaylı tutanak örnekleri, tutanakları kesinleştiyse tapu kayıtları getirtilmeli, beraberde götürülecek teknik bilirkişiye uygulanan tapu kayıtlarının kapsadığı alanı gösterir ve keşfi takibe imkan verir kroki düzenlettirilmeli, davacıların ve müdahillerin murisi ... ... ile 26.9.1933 tarih 146 sıra numaralı tapu kaydının maliklerinden ...’nin aynı kişi olup olmadığı araştırılmalı, aynı kişi olmadığı ve tapu kayıt maliklerinden ...’nin mirasçısız öldüğü sonucuna varıldığı takdirde, tapu kaydındaki ... hissesinin Hazineye intikal edeceği ve bu payın zilyetlikle iktisabının mümkün olmadığı hususları üzerinde durulmalı, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 10.6.2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8817, Karar No: 2021/191, Tarih: 13.01.2021

**11. Ceza Dairesi         2019/8817 E.  ,  2021/191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet, tefecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

I- Tefecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Sanığın, POS cihazlarını kullanım amaçları ve sözleşme koşulları dışında, kredi kartı sahiplerinin nakit ihtiyaçlarının karşılanması veya kredi kartı borcunun ertelenmesi amacıyla kullanmaktan ibaret fiillerinin, hem 5237 sayılı TCK’nin 241. maddesinde düzenlenen tefecilik suçunu hem de 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu'nun 36. maddesinde düzenlenen gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi düzenleme suçunu oluşturduğu anlaşılmakla, her iki suç için öngörülen cezaların aynı olması karşısında, 5237 sayılı TCK’nin 44. maddesi ve özel normun önceliği ilkesi gereğince sanık hakkında 5464 sayılı Banka Kartları ve Kredi Kartları Kanunu'nun 36. ve TCK'nin 43. maddelerinde düzenlenen zincirleme şekilde gerçeğe aykırı olarak harcama belgesi düzenleme suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden tefecilik suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması,

II- 213 sayılı Vergi Usul Kanununa aykırılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

2009 takvim yılında sahte fatura düzenlediği ve kullandığı iddiasıyla açılan kamu davasında, sanığın suçlamayı kabul etmeyerek sahte fatura kullanmadığını savunması, ancak; hakkında yapılan vergi incelemeleri sonucunda 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme eyleminin sabit olduğunun anlaşılması karşısında, sahte fatura kullanma eylemi yönünden gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından,

1- Sanığın kullandığı faturaları düzenleyen mükellef/mükellefler hakkında tanzim edilen vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairesinden getirtilmesi,

2-Aynı mükellefler hakkında ilgili takvim yılında “sahte fatura düzenleme suçundan” dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise dosyaların getirtilerek incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya alınması,

3-Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için; faturaları kullanan mükellefe ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları düzenleyen mükellefin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi, faturaları düzenleyen mükellef ile kullanan mükellefin ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükmü kurulması,

4-Kabule göre de;