muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13402, Karar No: 2018/6595, Tarih: 23.10.2018

Davalı vekili, davacı tarafın iddialarının yerinde olmadığını, gerek genel kurul, gerekse de yönetim kurulu kararlarının yasaya uygun olup, dava konusu yönetim kurulu

kararının iptalinin de talep edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, şirketin iç kaynaktan sermaye artışı yapılabileceği iddiasına dayanak teşkil eden kaynakların ... 462 m. anlamında sermayeye eklenmesine izin verilen kaynaklardan olmadığı, şirketin geçmiş yıllara zarar ettiği, sermayesinde azalma olduğu, sermaye artırımında kullanılabilecek iç kaynak niteliğinde fon bulunmadığı, genel kurul kararının alındığı tarih itibariyle alacakların vadesinin gelmemesi ve şüpheli alacak olması nedeniyle ... 342 m. uyarınca sermaye artışına konu olamayacağı, şirketin yeni bir hastane inşaatına başladığı, yatırım yaptığı, nakde ihtiyacı olduğu, ortaklara sermaye artırımına ilişkin karar alındığının tebliğ edildiği, sermayenin yalnızca %25'i oranında artırıldığı pay sahiplerine taahhüt ettikleri sermayeyi 5 eşit taksitte ödeme imkanı tanındığı böylece eşitlik ilkesine riayet edildiği, şirketin sermaye artırımına gitmesinin diğer şirket pay sahiplerinin şirketteki hisselerini azaltma amacına yönelik olmadığı, kötü niyetin bulunmadığı ve sermaye artırımının dürüstlük kurallarına aykırı olmadığı, davacıların 28/03/2015 tarihli genel kurul toplantısında alınan sermaye artırımı kararının iptalini değil bu kararı yerine getirmek üzere alınan 24/04/2015 tarihli yönetim kurulu kararının iptalini talep ettiği, yönetim kurulu kararlarının iptalinin mümkün olmadığı sadece batıl olduğunun tespitinin talep edilebileceği, netice-i talep ile bağlı olunduğu ve buna göre değerlendirme yapabileceği, yönetim kurulunun ibrasına yönelik genel kurul kararının iptal edilmediği, bu karar iptal edilmiş olsaydı dahi bunun yönetim kurulunun karar alma yetkisini ortadan kaldırmayacağı, genel kurul kararından sonra alınan yönetim kurulu kararlarının batıl olduğuna dair iddianın da yerinde olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 23/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10303, Karar No: 2015/133, Tarih: 21.01.2015

**20. Hukuk Dairesi         2014/10303 E.  ,  2015/133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu, aplikasyon ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp,

2) Dava konusu Selmanlı Köyü 434 ada 1 nolu parsele ait kadastro tutanağı ve kadastro paftası örneği,eklerinin(ilgili tüm evrakların), davalı ise dava dosyaları, kesinleşerek tapuya kaydedilmiş ise tapu kaydının getirtilerek,

bu dosya arasına konulması; ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 21/01/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4130, Karar No: 2018/6625, Tarih: 07.11.2018

**6. Ceza Dairesi         2016/4130 E.  ,  2018/6625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ... hakkında mağdurlar ... ve ... ... yönelik nitelikli yağma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nin 150. maddesinin 2. fıkrasındaki "malın değerinin azlığı" kavramının, 765 sayılı TCK'nin 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlamak dışında benzerliği bulunmadığı, "değer azlığı"nın 5237 sayılı yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği; somut olayda sanığın mağdurların ceplerini yoklayarak tehdit ile toplamda 6,5 TL paralarını yağmaladığı ve bu şekilde özgülenen kastın yakınanların cebindeki paraların tamamına yönelik olduğunun anlaşılması karşısında; TCK'nin 150/2. maddesinin uygulanma koşullarının oluşmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde uygulama yapılması, karşı temyiz olmadığından; 5237 sayılı TCK'nin 61.maddesine aykırı olarak, anılan yasanın 31/3. maddesinin 168/3. maddesinden sonra uygulanması, sonuca etkili bulunmadığından, ayrı ayrı bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 07.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/483, Karar No: 2017/331, Tarih: 13.06.2017

**Ceza Genel Kurulu         2014/483 E.  ,  2017/331 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 12. Ceza Dairesi

Davacının haksız tutuklanma sonucu uğramış olduğu zarar nedeniyle maddi ve manevi tazminatın davalıdan tahsiline yönelik talebinin süresinde yapılmadığı gerekçesi ile reddine ilişkin Van 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 29.01.2010 gün ve 503-26 sayılı hükmün, davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 07.06.2012 gün ve 2330-14464 sayı ile;

"...Sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

466 sayılı Kanunun 2/1. maddesinde dava açma süresinin kesinleşmiş beraat kararının bizzat sanığa tebliği ile başlayacağının öngörülmüş olması, kesinleşmiş beraat kararının davacıya tebliğ edildiğinin dosya içeriğinden anlaşılmaması ve Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 23.03.2010 gün ve 256-57 sayılı kararı ile davanın süresinde açıldığının kabulü ile yargılamaya devamla esas hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, söz konusu yasa hükmüne ve yargısal içtihatlara yanlış anlam verilerek yazılı gerekçe ile davanın süre yönünden reddine karar verilmesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda 24.01.2013 gün ve 313-10 sayı ile; 1.957,31 Lira maddi, 5.500 Lira manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin taleplerinin reddine karar verilmiş, hükmün davalı vekili ve davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 03.12.2013 gün ve 13643-27719 sayı ile;

"...Davalı vekilinin tazminat miktarına, davanın süresinde açılmadığına ve kendileri lehine dilekçe yazma ücretine karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Davacının, dava dilekçesinin içeriğini açıkladığı, 09.12.2009 tarihli celsede 30,00 Lira manevi tazminat talebinde bulunması karşısında, HMK'nın 26. maddesinde düzenlenen 'taleple bağlılık' kuralı uyarınca talep edilen miktarı geçmeyecek şekilde manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, talepten fazla olacak şekilde 5.500 Lira manevi tazminata hükmedilmesi,

Kabule göre de;

1- Koruma tedbirleri nedeniyle hükmedilecek tazminatların olay tarihinde geçerli olan para birimine göre hesaplaması yapılarak sonucun bulunması gerekirken 01.05.2005 tarihinde yürürlüğe giren ve Türk Lirasından 6 sıfır atılmasını öngören 5083 sayılı Kanuna göre hesaplama yapılarak yanlışlıklara sebebiyet verilmesi,

Kabule göre de;

1- Koruma tedbirleri nedeniyle hükmedilecek tazminatların olay tarihinde geçerli olan para birimine göre hesaplaması yapılarak sonucun bulunması gerekirken 01.05.2005 tarihinde yürürlüğe giren ve Türk Lirasından 6 sıfır atılmasını öngören 5083 sayılı Kanuna göre hesaplama yapılarak yanlışlıklara sebebiyet verilmesi,

2- Dairemizce yapılan temyiz incelemeleri sırasında aynı konu ve haksız tutuklama nedenine dayalı olarak birden fazla davanın açıldığının tespit edildiğinin anlaşılması karşısında; hazine zararına yol açan mükerrer davalara ilişkin ödemelerin önlenmesinin temini ve kamu kaynaklarının etkili, verimli ve hukuka uygun kullanılması bakımından, aynı konu ve haksız tutuklama nedenine dayalı açılmış dava olup olmadığının ilgili birimlerden sorularak tespit edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi" isabetsizliklerinden, kabule göre bozma nedenleri bakımından oybirliğiyle, diğer bozma nedeni yönünden oyçokluğuyla karar verilmiştir.

Daire üyesi M. Albayrak; “Davacı, dava dilekçesinde miktar belirtmeden maddi ve manevi tazminat talebinde bulunmuştur. Dilekçesini 09.12.2009 tarihinde Erciş Ağır Ceza Mahkemesinde açıklarken verdiği beyanında 60.000 Lira maddi tazminat talebiyle beraber 30 Lira manevi tazminat talep ettiği yazılmıştır. 30 Lira manevi tazminat miktarının, 30.000 Lira olduğu ve katip yazım hatasına dayandığı anlaşılmaktadır. Nitekim mahkemenin kabulü de bu yöndedir. Bundan dolayı sayın çoğunluğun manevi tazminat miktarını 30 Lira olarak kabul eden bozma düşüncesi yerinde değildir.

Dairemiz uygulamalarına göre 2013 yılı itibarıyla bir yıl gibi tutuklu kalanlara 10.000 ile 15.000 Lira arası manevi tazminat verilmektedir. Davacı 16 ay gibi uzun süre tutuklu kalmıştır. Mahkemenin faiz uygulanmayan 5.500 Lira manevi tazminat miktarı az iken bunun 30 Lira olarak düşünülmesi adaletli bir yorum ve uygulama değildir.

Kısaca istenen manevi tazminat miktarı 30 Lira değil, 30.000 Liradır ve faiz de işletilmeyen 1 yıl 4 aylık bir tutukluluk için verilen 5.500 Lira manevi tazminat da az bir orandır.

Bu sebeplerden dolayı sayın çoğunluğun bozma düşüncesine katılmıyorum” görüşüyle karşı oy kullanmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 12.03.2014 gün ve 116320 sayı ile;

Kısaca istenen manevi tazminat miktarı 30 Lira değil, 30.000 Liradır ve faiz de işletilmeyen 1 yıl 4 aylık bir tutukluluk için verilen 5.500 Lira manevi tazminat da az bir orandır.

Bu sebeplerden dolayı sayın çoğunluğun bozma düşüncesine katılmıyorum” görüşüyle karşı oy kullanmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 12.03.2014 gün ve 116320 sayı ile;

"Yüksek Dairenin manevi tazminata ilişkin bozmasının yerinde olmadığı değerlendirilmiştir. Zira dava dilekçesinde herhangi bir tazminat miktarı belirtmeyen davacıya dilekçesinin açıklattırıldığı Erciş Ağır Ceza Mahkemesinde davacı '60,000' Lira maddi ve '30,00' Lira manevi tazminat talebinde bulunduğunu beyan etmiştir. Yerel mahkemede yaptığı yargılama sonunda davacının maddi tazminata ilişkin talebini '60.000' Lira ve manevi tazminata ilişkin talebini de '30.000' Lira kabul ederek bu miktarlar üzerinde kısmen kabule karar vermiştir. Kanımızca bu kabul dosya kapsamına uygundur. Yüksek Daire maddi ve manevi tazminata ilişkin açıklattırmanın yapıldığı Erciş Ağır Ceza Mahkemesinin 09.12.2009 tarihli duruşma tutanağını dikkate alarak karar vermiştir. Bu tutanağa dikkat edildiğinde görülecektir ki maddi tazminat talebine ilişkin miktarın '60,000' Lira olarak virgülden sonra üç sıfır konulmak suretiyle yazıldığı, manevi tazminata ilişkin talebin ise '30,00' Lira olarak virgülden sonra iki sıfır konulmak suretiyle yazıldığı görülmektedir. Bu durumda virgülden sonraki rakamları '60.000' Lira için kabul edip '30.00' Lira için bunu '30' Lira olarak kabul etmek yerinde değildir. Bu durumdan anlaşılması gerekli olan hususun '30,00' Lira yazılırken virgülden sonra bir sıfırın maddi hata sonucu eksik olarak yazıldığının kabul edilmesidir. Gerçekte davacının talebinin '30' Lira olmadığı dosya kapsamından da anlaşılmaktadır. 16 aydan fazla tutuklu kalan bir kişinin '30' Lira gibi bir miktarı manevi tazminat olarak istediğinin kabul edilmesi hayatın olağan akışına da aykırıdır" düşüncesiyle itiraz kanun yoluna müracaat etmiştir.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece,15.04.2014 gün, 7169-9273 sayı ve oyçokluğu ile, itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; koruma tedbirleri nedeniyle açılan tazminat davasında davacı tarafından talep edilen manevi tazminat miktarının “30” Lira mı yoksa “30.000” Lira mı olduğunun belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; koruma tedbirleri nedeniyle açılan tazminat davasında davacı tarafından talep edilen manevi tazminat miktarının “30” Lira mı yoksa “30.000” Lira mı olduğunun belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Davacının, silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 10.11.2000 tarihinde gözaltına alınıp 14.11.2000 tarihinde tutuklandığı, Van 1 Nolu Devlet Güvenlik Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda 28.03.2002 gün ve 499-68 sayı ile beraatına ve tahliyesine karar verildiği, bu hükmün temyiz edilmeksizin kesinleştiği, kesinleşen kararın davacıya tebliğ edilmediği,

Davacının, 09.07.2009 havale tarihli dilekçe ile 503 gün tutuklu kaldığını belirtip, bu süre içinde uğradığı maddi ve manevi zarar nedeniyle tazminat talebinde bulunduğu,

Davacının tazminat talebinin açıklatıldığı Erciş Ağır Ceza Mahkemesinin 09.12.2009 tarihli oturumuna ilişkin duruşma tutanağında; davacı tarafından talep edilen maddi tazminat miktarının "60,000" Lira; manevi tazminat miktarının ise "30,00" Lira olarak yazıldığı,

Davacının zararının hesaplanmasına ilişkin bilirkişi raporunda, davacının manevi tazminat talebinin "30.000" Lira olduğu kabul edilerek hesaplama yapıldığı, naip hâkim raporunda da davacının "30.000" Lira manevi tazminat talebinde bulunduğunun kabul edildiği, naip hâkim tarafından düzenlenen raporun davacının da katıldığı 29.01.2010 tarihli oturumda okunarak dosyasına konulduğu, davacının talep miktarına ilişkin bir itirazda bulunmadığı, Van 2. Ağır Ceza Mahkemesince 29.01.2010 gün ve 503-26 sayı ile davanın süre yönünden reddine karar verildiği, bu kararın gerekçe bölümünde de davacı tarafından talep edilen manevi tazminat miktarının "30.000" Lira olduğunun belirtildiği, davacının bu karara ilişkin temyiz dilekçesinde "30.000" Lira manevi tazminat talebinde bulunduğunu vurguladığı, bu hükmün bozulmasından sonra yapılan yargılamada da bilirkişi ve naip hâkim raporlarında davacının manevi tazminat talebinin "30.000" Lira olarak gösterildiği,

Davalı vekilinin aşamalarda, davacı tarafından talep edilen manevi tazminat miktarının "30.000" Lira olmayıp "30" Lira olduğu yönünde bir itirazda bulunmadığı gibi temyiz dilekçesinde de talep edilen miktarın fahiş olduğunu belirttiği,

Anlaşılmıştır.

Davalı vekilinin aşamalarda, davacı tarafından talep edilen manevi tazminat miktarının "30.000" Lira olmayıp "30" Lira olduğu yönünde bir itirazda bulunmadığı gibi temyiz dilekçesinde de talep edilen miktarın fahiş olduğunu belirttiği,

Anlaşılmıştır.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5320 sayılı CMK’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanunun 18. maddesi ile 466 sayılı Yasa Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkındaki Kanun yürürlükten kaldırılmış ve 5271 sayılı CMK’da, "Koruma Tedbirleri Nedeniyle Tazminat" ana başlığı altında, 141 ilâ 144. maddelerinde, tazminat isteme şartları ve sonuçları yeniden kapsamlı bir şekilde düzenlenmiştir. Ancak 5320 sayılı Kanunun 6. maddesi gereğince, 466 sayılı Kanun hükümleri 01.06.2005 tarihinden önce gerçekleşen işlemler yönünden geçerli olduğundan, uyuşmazlık konusunun 466 sayılı Kanun hükümleri ve bu hükümler doğrultusundaki yargısal kararlarla sürdürülen uygulamalar kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir.

Haksız ve hukuka aykırı olarak yakalanan veya tutuklanan kimselere tazminat ödenmesi esası, ülkemizde ilk kez 1961 Anayasasının 30. maddesinde düzenlenmiş, yakalama ve tutuklamanın hangi hallerde söz konusu olacağı açıklandıktan sonra maddenin son fıkrasında; "Bu esaslar dışında işleme tâbi tutulan kimselerin uğrayacakları her türlü zararlar kanuna göre Devletçe ödenir" hükmüne yer verilmiştir. Bu düzenleme doğrultusunda 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanun 1964 yılında kabul edilerek yürürlüğe girmiştir.

466 sayılı Kanunun 1. maddesinde; tazminat verilmesini gerektiren kanun dışı yakalama ve tutuklama halleri, bir başka deyişle öngörülen tazminatın hangi durumlarda istenebileceği yedi bent halinde gösterilmiş, 2. maddesinde; dava açmaya ilişkin şartlar ve yöntemi açıklanarak bu davalara bakmakla ağır ceza mahkemeleri görevlendirilmiş, 3. maddesinde de; tazminat davalarının incelenmesi ve mahkemece karara bağlanması süreç ve yöntemi, olağan ceza ve hukuk yargılama yöntemlerinden farklı biçimde düzenlenmiş, ayrıca mahkemenin kararı aleyhine tebliğ tarihinden başlayarak bir hafta içinde temyiz yoluna başvurulabileceği belirtilmiştir.

Haksız yakalanan ve tutuklanan kimselere tazminat ödenmesi 1982 Anayasasında da yer almış ve 19. maddesinde yakalama ve tutuklama şartlarının ayrıntılı olarak düzenlenmesinden sonra maddenin son fıkrasında; "Bu esaslar dışında bir işleme tabi tutulan kişilerin uğradıkları zarar, kanuna göre, Devletçe ödenir" hükmüne yer verilmiş, ancak bu hüküm 17.10.2001 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 4709 sayılı Kanunun 4. maddesi ile "Bu esaslar dışında bir işleme tabi tutulan kişilerin uğradıkları zarar, tazminat hukukunun genel prensiplerine göre, Devletçe ödenir" şeklinde, yeniden düzenlenmiştir.

Diğer taraftan Anayasamızın 90. maddesi uyarınca bir iç hukuk normu gibi değer atfedilen Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin "Özgürlük ve güvenlik hakkı" başlıklı 5. maddesinde de kişilerin özgürlüğünün hangi hallerde sınırlandırılabileceği belirlenmiş ve maddenin son fıkrasında bu şartlara aykırı davranılması halinde mağdur olan herkesin tazminat istemeye hakkı olduğu vurgulanmıştır.

466 sayılı Kanun uyarınca ağır ceza mahkemelerinde açılan tazminat davalarının kendine özgü yapısı nedeniyle uygulamada birçok sorunla karşılaşılmış, Ceza Genel Kurulunun 09.02.1981 tarih ve 443-33 sayılı kararı başta olmak üzere birçok kararında; bu davaların, ceza ve hukuk davalarındaki usûl kurallarını karma biçimde içeren özel bir dava olduğundan, 466 sayılı Kanundaki boşlukların Ceza ve Hukuk Muhakemesi Kanunlarındaki hükümlere göre doldurulması gerektiği, 23.11.2004 gün ve 177-203 sayılı kararında ise; 466 sayılı Kanuna dayalı tazminatlarda, her türlü problemin, öncelikle bu kanun normlarıyla çözümleneceği, açıklık bulunmayan ahvalde "tazminat hukuku" kıyaslamasına başvurulacağı ve bu kanundan kaynaklanan tazminat talebinin en ziyade "haksız fiil" benzeri olduğu gözetilerek çözüme ulaşılacağı kabul edilmiştir. Ceza ve hukuk davalarındaki usûl kurallarının karma bir şekilde uygulanmasına ilişkin bu ilke, 5271 sayılı CMK'nun 141. maddesi uyarınca açılan koruma tedbirleri nedeniyle tazminat davalarında da geçerliliğini korumaktadır.

Manevi tazminatın belirlenme yöntemi üzerinde de kısaca durulmasında fayda bulunmaktadır. Manevi tazminat; tutuklanan şahsın sosyal çevresinde itibarının sarsılması, hürriyetinden yoksun kalınması nedeniyle duyulan elem ve ızdırap ve ruhi sıkıntıların bir nebze de olsa giderilmesi amacına yöneliktir. Manevi zararın tümüyle giderilmesi imkânsız ise de, belirlenecek manevi tazminat, kişinin acı ve ızdıraplarının dindirilmesinde, sıkıntılarının azaltılmasında etken olacaktır. Bu nedenle manevi tazminata hükmedilirken kişinin cezaevinde kaldığı süre, sosyal ve ekonomik durumu, toplumsal konumu, atılı suçun niteliği, tutuklamanın şahıs üzerinde bıraktığı olumsuz etkiler dikkate alınarak, adalet ve hakkaniyet ilkeleriyle bağdaşır bir miktar olmasına özen gösterilmelidir.

Uyuşmazlığın çözümü bakımından “maddi yanılgı” kavramı üzerinde de durulmalıdır.

Maddi yanılgı kavramından kastedilen; hukuksal değerlendirme ve denetim dışında, tamamen maddi olgulara yönelik, olağan bir dikkat ve özenin gösterilmesi halinde gerçekleşmeyecek, ilk bakışta yanılgı olduğu açık ve belirgin olup, her nasılsa inceleme sırasında gözden kaçmış ve bu tür bir yanlışlığın sürdürülmesinin kamu düzeni ve vicdanı yönünden savunulmasının mümkün bulunmadığı, yargılamanın sonucunu büyük ölçüde etkileyip çoğu kez tersine çeviren ve düzeltilmesinin zorunlu olduğu, yargı kararlarında “yazım hatası” diye de adlandırılan beşeri hatalardır.