muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3577, Karar No: 2019/5855, Tarih: 04.07.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/3577 E.  ,  2019/5855 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu. Temyiz konusu hükme ilişkin dava, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı Kurum, 24.12.2009 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucunda sürekli işgöremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelir ile yapılan masraf ve ödemelerden oluşan Kurum zararının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiş olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunudur;

Davanın gelirler yönünden yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği belirtilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, 818 sayılı Borçlar Kanununun 50. ve 51. maddeleri (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmayan gelirin ilk peşin sermaye değerinin müteselsil sorumluların toplam kusuruna düşeninden işveren, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır.

Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve ilkeler ışığında, somut olay değerlendirildiğinde: mahkemece gerçek zarar tavan hesabının Dairemiz ilkelerine uygun olarak yapıldığı, ancak, 5510 sayılı Kanunun 21. maddesi 1. ve 4. fıkralarına göre hesaplama yapılmaksızın davalıların toplam % 70 kusur oranı esas alınarak hüküm tesis edildiği görülmüştür. Mahkemece yapılması gereken;

a)İşverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar; 11.311,98 TL

[1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri 18.853,29 TL x işverenin kusur oranı % 50=9.426,64 TL)+ Üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı [18.853,29 TLx1/2=] 9.426,64 TL x üçüncü kişinin kusur oranı % 20= 1.885,32 TL) ile toplamı kadar (= 11.311,98 TL ) olmalı, ]

b)Üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktar; 6.598,64 TL

[Gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar (18.853,29x1/2x %70= 6.598,64 TL) olmalı] olduğu gözetilerek karar verilmesinden ibarettir.

b)Üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktar; 6.598,64 TL

[Gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar (18.853,29x1/2x %70= 6.598,64 TL) olmalı] olduğu gözetilerek karar verilmesinden ibarettir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu konunun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hüküm fıkrasının 1. bendinin (a) fıkrasının silinerek, yerine;

"a) 11.311,98 TL peşin sermaye değerli gelirin; davalılardan ...'ın sorumluluğu 6.598,64 TL olmak üzere, gelir bağlama onay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak, davacıya verilmesine," ibaresinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ...'a iadesine, 04.07.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28077, Karar No: 2014/13398, Tarih: 03.07.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/28077 E.  ,  2014/13398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanığın her iki suçtan beraat

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre katılanın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

TCK'nun 54/1. maddesinde, iyiniyetli üçüncü kişilere ait olmamak koşuluyla, kasıtlı bir suçun işlenmesinde kullanılan veya suçun işlenmesine tahsis edilen ya da suçtan meydana gelen eşyanın müsaderesine hükmolunacağının öngörülmesi, somut olayda mükerrer şase kaydı olduğu belirlenen traktöre ilişkin kayıp çalıntı bildirimi olmadığının anlaşılması karşısında, katılanın traktörün aidiyeti konusunda hukuk mahkemelerinde dava açmakta muhtariyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden müsadereye karar verilmesi,

Yasaya aykırı; sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hüküm fıkrasındaki müsadereye ilişkin paragraf çıkartılarak yerine “katılanın traktörün aidiyeti konusunda hukuk mahkemelerinde dava açmakta muhtariyetine” şeklinde bir paragraf yazılmak suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.07.2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Sanığın, 2.2.2009 tarihinde noter satış sözleşmesi ile ...’den satın aldığı ...Plakalı, Başak Marka, 1998 Model, ... Şase numaralı Traktörü, 10.2.2009 günü adına tescil ettirmek için, ... Trafik Büro Amirliğine başvurduğu, bu aşamada araç üzerindeki şase numarasının 1496 olmasına rağmen, trafik ve tescil belgelerinde 14096 olarak yazıldığının fark edilmesi üzerine, idarece yapılan araştırmalarda, ...’de ... adına tescilli olan ... plakalı, 1998 model traktörün şase numarasının da ...olduğu ancak herhangi bir kayıp ve çalıntı kaydına rastlanmadığının tespiti üzerine, tescil müracaat formundaki ... olan şase numarası ... olarak değiştirilip kabul edilmek üzere traktör sanık adına 11.2.2009 tarihinde ... plakalı olarak tescil edilmiştir.

Sanığın traktörün muayenesini de bu hal ve bilgiler ile 21.4.2009 tarihinde yaptırdığı, yaklaşık bir yıl sonra traktörü, Katılan ...’e 15.4.2010 tarihinde noter satış sözleşmesi ile sattığı, ...’in traktörü adına tescil ettirmek için 27.4.2010 günü ... Trafik Tescil ve Denetleme Şube Müdürlüğüne başvurduğunda, traktör ve belgelerdeki şase numaralarının farklı olduğunun tespiti üzerine, Makine Mühendisleri Odasından alınan 3.5.2010 tarihli raporda, şase numaralarından 6 rakamının 8 rakamının üzerine çakıldığı ve 1 rakamının da karakter olarak 4 ve 9 rakamından farklı olduğu, buna göre şase numarasının orijinal olmadığı bildirilmiştir. İdarece, plaka ve motor numarasına göre yapılan sorgulamada aynı araca (traktöre) ait çıktığı tespit edilmiştir.

Konunun adli boyut kazanması sonucu, Cumhuriyet Başsavcılığınca, müşteki/şüpheli ... hakkında suçun şüphelisi değil, mağduru olduğu gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilip, sanık hakkında sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından dava açılmıştır.

Sanık ..., suçlamaları kabul etmeyerek, traktörü ...ilçesinden bir şahıstan (bu kişi tanık olarak dinlenen ...’dir) noter kanalıyla satın aldığını, şase numarasında ya da motor numarasında bir hata olup olmadığını, ya da kendisinden önce ne şekilde olduğunu bilmediğini, kendisinin Noter sözleşmesiyle satın alıp aynı şekilde müştekiye sattığını, araç elindeyken muayenesini yaptırdığını savunmuştur.

Katılan ... ifadesinde; sanıktan noter sözleşmesi ile 10.250,00 TL karşılığında traktörü aldıktan sonra, ruhsat işlemleri için Emniyet Müdürlüğüne başvurduğunda şase numarasının son rakamının sahte olarak oluşturulduğunun söylendiğini, o anda durumdan haberdar olduğunu, aldığı traktöre halen ruhsat çıkartamadığını, sanığa vermiş olduğu parayı da henüz geri alamadığını, traktörü de kullanamadığını, çok mağdur olduğunu, sanıktan şikayetçi olduğunu belirtmiştir. Hazır bulunan sanıktan sorulduğunda: Katılanın beyanlarına bir diyeceği olmadığını, bu traktörün kendisinde 1 yıl kadar kaldığını, kullandığı sıralarda ruhsat çıkardığını, herhangi bir sıkıntı olmadığını, bu durumdan kendisinin de mağdur olduğunu, suçlamaları kabul etmediğini savunmuştur.

Traktörü sanığa satan ... ise tanık sıfatıyla, kendisinin bu traktörü ...'dan 2007 yılında başka birisinden ikinci el olarak satın aldığını, ...'da adına tescil ettirdiğini, 2 yıl kadar kullandığını, ... isimli kişiye sattığını, onun da traktöre ... plakası çıkarttığını, kendisinin yapılan sahtecilik hakkında bir bilgisinin olmadığını, kendisinden önce şase numaralarında bir hata olması halinde trafikte çıkacağını, ayrıca ... isimli şahsın da kendisine plaka çıkarmış olduğunu, şase ve motor numarasındaki sahteliğin ne zaman yapıldığını bilmediğini, beyan etmiştir.

Mahkemece, şase numarasındaki sorunun sanığın bu aracı satın alması döneminde çıkmış olması karşısında, esasen yapılmış olma ihtimali bulunan şase numarasındaki oynamanın (sahteciliğin) sanığın, aracı katılana sattığı dönemde değil, sanığın bu aracı satın aldığı 02/02/2009 tarihinden önce yapılmış olma ihtimali kuvvetle muhtemel olduğunu, zira sanığın kendi satın alma işleminden sonra tescil işlemleri için başvurması esnasında da aracın şase numarasının 1496 olarak kabul edildiğini, bu itibarla söz konusu sahteciliği sanığın yaptığının kesin olarak kabulünün mümkün görülemeyeceğini, sanığın söz konusu aracı çok kısa bir süre kullanıp satma durumu da söz konusu olmadığından, sırf bir menfaat temin etmek için bu aracı alıp sattığına dair delil olmadığını, sanığın araçtaki sahteciliği bilerek, katılanı zarara uğratıp kendisine menfaat sağlamak için bu satım işlemini yaptığına dair de her türlü şüpheden uzak, mahkumiyetine yeterli, kesin, inandırıcı delil bulunmadığı gerekçesiyle sanığın beraatine karar vermiştir.

Mahkeme ayrıca, suça konu aracı sanıktan noter satım sözleşmesi ile satın alarak, adına tescil ettirmek isteyen katılan ...’i iyi niyetli kabul etmesine rağmen, suça konu traktörde sahtecilik yapıldığı sabit olduğu gerekçesiyle, traktörün TCK'nun 54/4. maddesi gereğince bizatihi müsadereye tabi olduğunu değerlendirilerek müsaderesine karar vermiştir.

Katılan bu kararı, sözkonusu traktörü resmi belgelere güvenerek satın aldığından, sorumlu tutulması gereken sanığın beraatine, traktörün müsaderesine karar verilmekle kendisinin cezalandırıldığını belirterek, temyiz etmiştir.

Daire çoğunluğu ile aramızda, traktörün müsadere edilmesinin yasaya aykırı olduğu noktasında ihtilaf bulunmamaktadır. Daire çoğunluğu, katılanın hukuk mahkemesinde dava açmakta muhtariyetine karar vermiştir. Biz ise traktörün katılana iadesi gerektiği düşüncesindeyiz. Çünkü;

Suça konu traktörün şase numarasındaki değişiklik (tahrifat), traktörü tanık ...’den satın alan sanığın, adına tescil ettirmek isterken fark edilmiştir. Buna göre sahtecilik, yerel mahkemece de kabul edildiği gibi, araç sanıkta iken veya ondan önceki maliklerde iken yapılmıştır. Suça konu eylem sanık tarafından gerçekleştirilmiş de olabilir ancak bu konuda mahkumiyete yeter kesin delil bulunmamaktadır. Ancak eylem sanık tarafından gerçekleştirilmemişse, katılan gibi sanık da suçun faili değil, mağdurudur. Bu durumda şase numarasındaki sahtecilik, sanığın elinde iken dava konusu edilseydi sonuç yine değişmeyecekti. Burada önemli olan husus, katılanın iyiniyetli olup olmadığıdır.

Ne traktörü sanığa satan ve mahkemece tanık olarak dinlenen ..., ne de sanık traktör üzerinde mülkiyet iddia etmemiştir. Resmi kayıtlara güvenerek, traktörü Noter satış sözleşmesi ile satın alan ve 12 gün sonra adına tescil ettirmek için müracaatta bulunan katılan suçtan doğrudan zarar gören kişidir. En azından iyiniyetli 3. kişidir. Mahkemenin kabulü de bu şekildedir. Traktör suç tarihi olan 5.5.2010 tarihinde zaptedilip, yed-i emin olarak katılana teslim edilmişse de sorumluluk doğuracağı endişesiyle kullanamamış ve kullanmaya izin verilmesi için mahkemeye müracaatlarda bulunmuştur. Dolayısıyla dört yıldan fazla süredir gerektiği gibi kullanamamaktadır. Katılanın iyiniyetli olmadığına ilişkin hiçbir bulgu olmadığına, aksine iyiniyetli olduğu kabul edildiğine, keza traktör üzerinde sanık dahil başkası da hak iddia etmediğine göre, katılan neden hukuk mahkemesinde dava açmak zorunda kalsın? Zaten olaydan dolayı fazlasıyla mağdur olup zarar gören katılan, kendisine ait bir aracın sahibi olduğunu, açılması harca tabi ve masraf gerektiren, ayrıca ne kadar süreceği belli olmayan hukuk mahkemesinde dava açmak zorunda bırakılarak bu şekilde daha da mağdur edilecektir.

Yargıtay’ın “ilgililerin hukuk mahkemesinde dava açmakta muhtariyetine” ilişkin kararları mevcuttur. Fakat bu kararlar, suça konu eşya üzerinde mülkiyet ihtilafı bulunması halinde verilmektedir. Çünkü ceza mahkemesi mülkiyet ihtilafını çözmek zorunda değildir. Bir eşyanın müsaderesi gerekmiyorsa ve üzerinde mülkiyet ihtilafı da bulunmuyorsa, mevcut duruma göre sahibine iade edilir. Davanın tarafları veya üçüncü kişilerin eşya üzerinde mülkiyet iddiası varsa, ceza mahkemesi hukuk mahkemesi gibi yargılamayı sürdürerek bu sorunu esastan çözmeyip, tarafların hukuk mahkemesinde dava açmakta muhtariyetlerine karar verir. Somut olayda resmen ve fiilen eşyanın maliki olan katılandır. Sanık dahil, önceki malikler veya 3. bir kişi mülkiyet iddiasında bulunmamıştır. Bu halde traktörün katılana iadesine karar verilmesi gerekirdi.

Çoğunluğun karara yansıtmadığı gerekçe olan “3. bir kişinin mülkiyet iddiasında bulunma ihtimali” için şu söylenebilir: Bir ceza davası olmadan da her zaman için, herkesin mülkiyetindeki bir malvarlığı için bu iddia sözkonusu olabilir. Kaldı ki muhtemele hüküm bina edilmez. Ancak bu ihtimal gözetilse bile “3. kişilerin dava hakkı saklı olmak üzere aracın katılana iadesine” karar verilmesi gerektiğini düşünüyoruz.

Sanık Traktörü Celal Ekmekçi’den satın alıp adına tescil ettirmek istediğinde de araç üzerindeki şase numarası ile trafik ve tescil belgelerindeki farklılık idarece görülmüş ve yapılan araştırmada, herhangi bir kayıp ve çalıntı kaydına rastlanmadığının tespiti üzerine, tescil müracaat formundaki 14096 olan şase numarası 1496 olarak değiştirilip kabul edilmek üzere traktör sanık adına tescil edildiğine göre, aynı şey katılan açısından da yapılabilir. Bu için ise Tebliğnamedeki düşünce benimsenerek, gereğinin yapılması için idareye teslimine karar verilebilirdi.

Açıklanan gerekçelerle, çoğunluğun “katılanın traktörün aidiyeti konusunda hukuk mahkemelerinde dava açmakta muhtariyetine” dair kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2012/9292, Karar No: 2012/12367, Tarih: 27.09.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/9292 E.  ,  2012/12367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar, bir kısım davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, üç adet taşınmazın paydaşlığının giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkeme satış suretiyle paydaşlığın giderilmesine karar vermiş, hüküm bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına, taşınmazın cinsi, yüzölçümü, pay oranları, paydaş sayısı, imar yasası ve mevzuatı uyarınca aynen taksim edilemeyeceğinin anlaşılmasına, göre temyiz eden davalıların hükmün esasına ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak her ne kadar, 492 Sayılı Harçlar Yasası’nın mükerrer 138. maddesinin sonuna eklenen fıkra gereğince 31.12.2009 günlü resmi gazetede yayınlanan Harçlar Yasası’nın Genel Tebliğinin 1 sayılı tarifesinin karar ve ilam harcı bölümünde belirtildiği gibi taşınmazın satış bedeli üzerinden %09,9 (binde 9,9) harç alınması gerekeceği göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde binde 9 harç alınmasına karar verilmesi doğru değil ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi için yeniden yargılama yapılmasında fayda görülmediğinden hüküm fıkrasından harçla ilgili kısmı çıkarılarak yerine “satış bedeli üzerinden %09,9(binde 9,9) oranında harcın taraflardan hisseleri oranında alınmasına" ibaresinin eklenmek suretiyle hükmün 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nun 438.maddesi gereğince düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA ve taşınmaz malın satış bedelinden payına düşecek paranın %09.9 oranında hesaplanacak onama harcından peşin alınan 21,15.-TL’nın mahsubu ile bakiyesinin temyiz edenden alınmasına, 27.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25030, Karar No: 2016/596, Tarih: 13.01.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/25030 E.  ,  2016/596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı şirket nezdinde şube müdür yardımcısı olarak çalışmakta iken iş sözleşmesi davalı işveren tarafından geçerli bir sebebe dayanmadan 08.09.2014 tarihinde feshedildiğini, 7 Eylül pazar geçesi 10.30da davalı bankaca arandığını ve kendisine ''yarın sabah çalıştığınız şubeye gitmeyin Bölge Müdürlüğüne gidin insan kaynakları ile görüşün.'' dendiğini fakat müvekkil yine de sabahtan şubesine giriş yaptığını, oradan Bölge Müdürlüğüne geçtiğini, dönüşte de yine şubesine döndüğünü ve oradan çıkış yaptığını bu hususun ise giriş çıkış kayıtları ile sabit olduğunu, Bölge Müdürlüğü'ne gittiği gün 60 kişinini de aynı şekilde çağrıldığını ,yine kendisinden önce 4 Eylül 2014 Cumartesi günü de 200 kişinin iş akdine son verildiğini, davacı içeriye girdiğinde kendisine 3 ay ücretsiz izin vereceğiz ya da hazırlanan sözleşmeyi imzalaması gerektiğini , izin kullanma hakkını tercih ettiğinde ise aslında böyle bir uygulamanın olmadığı sadece prosedür olarak yazıldığını eğer sözleşmeyi imzalamazsa evine çok uzakta daha altta bir ücret ve konum ile başka bir şubeye göndeririz diye açıklama yapıldığını, bu nedenle sözleşmeyi imzalamak zorunda kaldığını, ik akdinin son derece kötü niyetle geçerli neden olmaksızın feshedilmiş üstelik kurnaz bir planla iş akdi çalışan tarafından feshedildi süsü verildiğini beyan ederek davacının işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili banka bünyesinde çalışma hayatına devam etmekte olan davacının Bankanın ihtiyaçları doğrultusunda 09.09.2014-30.11.2014 tarihleri arasında izne ayrılması kararı verildiğini, davacının 3 aylık bir süre zarfında izne ayrıldığında maddi olarak sıkıntıya gireceğini bu nedenle istifa ettiğini, bunun üzerine istifanın kabul edildiğini, işe iade davasının yasal koşullarının oluşmadığını, davacının istifa ettiğini bu nedenle işe iadesini talep etmesinin mümkün olamayacağını, ücretsiz izin teklifinin iş sözleşmesinin feshetmek olmadığını beyan ederek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin feshinin işverence yapıldığı, geçerli nedene dayandığının da ispatlanmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe: