muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2106, Karar No: 2015/1990, Tarih: 30.09.2015

Yukarıda belirtilen fıkra hükümlerinin özel sektör işverenleri ile kamu işverenleri arasında eşitsizlik oluşturacağına dair düşünceler kanunun açık hükmünün yorumla ortadan kaldırılacağı anlamına gelmektedir. Alt işveren işçilerinin asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinden yararlanmayı sınırlandırma anlamına gelen hükümler bir tarafa konulacak olursa kamu kurumuna muvazaa sonucu işçi atanması 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’na da aykırıdır. 657 sayılı Kanunun 4. maddesine göre, “Kamu hizmetleri; memurlar, sözleşmeli personel, geçici personel ve işçiler eliyle gördürülür.” ve 5. maddesine göre, “Bu Kanuna tabi kurumlar, dördüncü maddede yazılı dört istihdam şekli dışında personel çalıştıramazlar.”

94 sayılı ILO Sözleşmesi’nin somut olayda uygulanamayacağı

Alt işveren işçinin asıl işverenin yaptığı toplu iş sözleşmesinden yararlanabilmesi için yapılan alt işverenlik sözleşmesinin geçerli, diğer bir deyişle muvazaalı olmaması gerekir. Alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğuna hükmedilmesi halinde ILO’nun çalışma şartlarına ilişkin 94 sayılı Sözleşmesinin uygulanma imkânı yoktur. Anılan Sözleşmenin alt işverenler veya iş sözleşmesini devir alan şahıslar tarafından yapılan işler hakkında uygulanacağı 94 sayılı Çalışma Şartları (Kamu Sözleşmeleri) Sözleşmesi’nin 1. maddesinde açıkça belirtilmiştir. Sözleşme, alt işveren işçilerinin asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin lehe olan hükümlerinden, aynı iş kolu, aynı bölge ve aynı işte çalışma şartıyla yararlanacağına dair hüküm içermektedir. Alt işverenlik ilişkisinin muvazaalı olduğuna hükmedilmesi halinde işçiler asıl işverenin işçisi sayılacağı için anılan sözleşmenin uygulanmasından söz edilemez. Çünkü asıl işverenin işçisi olan kimse zaten diğer koşulların varlığı halinde asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanacaktır. Sözleşmenin 2. maddesi “Bu Sözleşme’nin kapsamına giren sözleşmeler, ilgili işçilere, işin yapıldığı aynı bölgedeki iş kolu veya sanayide ayni mahiyetteki iş için: toplu sözleşme yoluyla veya ilgili sanayi veya iş kolundaki işçi veya işverenlerin önemli bir kısmını temsil eden işçi ve işveren sendikaları arasında tensip edilmiş diğer bir müzakere usulü veya hakem kararı yolu ile ya da milli mevzuatla: Tespit edilmiş olanlardan daha az elverişli olmayan ücretleri (ödenekler dâhil), iş müddetlerini ve diğer çalışma şartlarını garanti eden hükümleri ihtiva edecektir.” şeklinde hüküm içermektedir. Somut olayda asıl işverenin bakım ve onarım işini yapan değil, sadece bu işlerde koordinasyon ve denetim görevini yerine getirecek işçileri bulunmaktadır.

Geçerli bir alt işverenlik sözleşmesi kapsamında çalıştırılan bir işçinin, anılan Sözleşme’nin ilgili maddesine dayanarak asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin lehe olan hükümlerinden yararlanma veya fark ücret isteme talebi karşısında diğer koşulların varlığı halinde sözleşme hükümlerinin uygulanabileceği konusunda herhangi bir tartışma bulunmamaktadır. 94 sayılı ILO Sözleşmesi, alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olmasına veya hangi hallerde alt işveren işçisinin asıl işverenin işçisi sayılacağına dair hükümler içermemektedir. Dolayısıyla 94 sayılı ILO Sözleşmesi’ne dayanarak alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı ve dava açan işçinin de asıl işverenin işçisi olduğuna hükmedilmesi hukukun açık ve ağır bir ihlalidir. Alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğu, bu nedenle de dava açan işçinin asıl işverenin işçisi olduğu hususu ile davacı işçinin asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanması gerektiği, hukuki sonuçları itibarıyla tamamen farklı konulardır. Kısaca; 94 sayılı Sözleşme, geçerli bir alt işverenlik ilişkisi kapsamında çalışan bir işçinin, diğer koşulları taşıması halinde asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanmak istemesi halinde dayanılacak bir normdur.

Kaldı ki, davacı dava ve ıslah dilekçesinde ILO Sözleşmesi’ne dayanmamış, yargılamanın hiçbir aşamasında anılan sözleşmeyi dile getirmemiş, yerel mahkeme de gerekçeli kararında hiçbir şekilde dolaylı da olsa sözleşmeden bahsetmemiştir. Davacı, sadece asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin hükümlerinden yararlanmak istememiş, ayrıca alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğundan bahisle asıl işverenin işçisi olduğuna hükmedilmesini talep etmiştir. Somut olayda uygulama kabiliyeti olmayan, muhtemelen de bu nedenle davacı ve yerel mahkeme tarafından bir kez bile zikredilmeyen 94 sayılı ILO Sözleşmesinin çoğunluk görüşü tarafından ileri sürülmesi ve bu nedenin onama kararında esas alınması son derece hatalıdır.

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Yapılan işlerin, üretimin eşit parçası şeklinde değerlendirilmesi her iki işin aynı veya benzer işler olduğu anlamına gelmez. Aksi halde çoğunluk görüşünde de hatalı şekilde belirtildiği gibi bir makinenin bakım ve onarımıyla uğraşan bir teknisyenin o makineyi çalıştıran işçi ile aynı işi yaptığına hükmetmek gerekir. Oysa bir makinenin bakım ve onarım işiyle o makinede çalışmanın tamamen farklı işler olduğu izahtan varestedir. Alt işverenlik sözleşmesine konu olan jeneratör, kömür değirmeni, kömür kırıcısı, buhar kazanı, türbin, konveyör ve motor ile elektrik ve su tesisatının bakım ve onarımı asıl işin bir parçası olsa da elektrik üretim işi olarak değerlendirilemez. Anılan makinelerin bakım ve onarımı olmadan elektrik enerjisi üretilemeyeceğini söylemek ve bu işi üretim işi gibi değerlendirmek hatalıdır. Bir makinenin veya aracın imal, bakım, tamir ve onarımı ile bunun üretim amacıyla kullanımı birbirinden tamamen farklı konulardır. Örneğin, işyerinde bulunan buhar kazanını imal eden usta ile kazanın tamir ve onarımını yapan usta, bu kazana sürekli kömür atarak belli basınçta buhar elde eden ve bunu türbine gönderen işçinin görevi birbirinden ayrıdır.

İşyeri veya iş sözleşmesi devrinin muvazaa olarak değerlendirilemeyeceği

Doktrinde farklı görüşler bulunmakla birlikte ihaleyi kazanamayan bir alt işverenin kendi işçilerini ihaleyi kazanan işverene devretmesi işyeri veya iş sözleşmesi devri olarak değerlendirilmelidir. Doğal gibi görünen husus ihaleyi kaybeden alt işverenin tüm işçilerini alarak asıl işverene ait işyerinden ayrılması ve işçilerini kendi işyerine götürmesidir. Alt işverenin kendi işyerinin asıl işverenin işyerine yakın olması durumunda alt işveren bünyesinde çalışan işçiler açısından önemli bir sorun yoktur. Ne var ki alt işverenin kendi işyeri bir başka ilde veya uzak yerde ise çalışanlar için iş koşullarının ağırlaması açısından ciddi bir sorun bulunmaktadır. Uygulamada bir işyerinde çalışan işçilerin önemli nedenler olmadığı sürece çalışma yerini değiştirmek istemedikleri görülmektedir. İşte çalışma ve sosyal hayatın gerçeklerine uygun olan durum da budur. Alt işverenin işyerinin başka il veya uzak yerlerde olması durumunda işçiler evlerini ve çocuklarının okullarını işyerine yakın yere taşımak zorunda kalacaktır. Bu açıdan bakıldığında iş sözleşmesinin veya işyeri devrinin işçiler lehine olduğu görülecektir. İşyeri veya iş sözleşmesinin birden fazla devri halinin muvazaa oluşturacağına dair herhangi bir hukuksal ve yasal bir düzenleme bulunmamaktadır.

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Yerel mahkeme kararında, aynı konu hakkında verilen kararların 22. Hukuk Dairesi tarafından onandığı, somut olaya ilişkin verilen aynı tür kararın bozulması halinde hukuki güvenilirliğin zedeleneceği, bu durumun Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin "sürpriz karar verme" yasağı çerçevesinde kalacağı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. Maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkına aykırılık teşkil edeceği ileri sürülmüş ise de; zaman zaman Yargıtay kararlarında maddi hatalara rastlanmakta, yine aynı kararlarda maddi hatanın taraflardan birisi lehine usuli kazanımlaş hak bahşetmeyeceği vurgulanmaktadır. Mahkeme kararlarında eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması, adil yargılanma hakkının ihlâli sonucunu doğurur. Yargı organları, her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirip, hangi maddî ve hukukî sebeplerle karar verdiklerini gerekçelerine yansıtmalıdırlar. Ortaya çıkacak karar, hukukun genel ilkelerine, mevzuata ve yerleşik içtihatlara tamamen aykırı ve sürpriz sayılacak nitelikte olmamalıdır. Bu durum yerel mahkeme kararında de değinildiği üzere "sürpriz karar yasağı" olarak da ifade edilmektedir. Ne var ki mevzuata aykırı olan veya bir kanun normunun unutularak hatalı şekilde verilen karardan dönülmesi sürpriz karar olarak değerlendirilemez. Kısaca, sürpriz bir karardan dönülmesi sürpriz olarak kabul edilemez. Aksi takdirde her içtihat değişikliğinin salt bu nedenle sürpriz karar olarak değerlendirilmesi gerekir. Sürpriz olan husus, kararın sonuç değil, gerekçe kısmıyla ilgilidir. Hukuka ve kanuna aykırılık teşkil eden veya hakkaniyete uygun olmayan kararlar emsal gösterilemez. Elektrik Piyasası Kanununun 15. maddesinin söz konusu olmaması halinde 22. Hukuk Dairesinin önceki kararlarında hukuka aykırılıktan bahsedilemez. Asıl işin bölünerek alt işverenlere verilemeyeceği, ancak özel bir yasal düzenleme durumunda verilebileceği Yargıtay ilgili daireleri tarafından kabul edilmektedir. Örneğin, karayollarına ilişkin işler, posta hizmetleri, sağlık hizmetleri ve belediye hizmetleri yasalarındaki özel düzenlemeler nedeniyle bölünerek alt işverenlere verilebilmektedir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 15. Maddesinin (g) bendi 14.03.2013 tarihli 6446 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılmış ve bu yeni yasal düzenlemenin 22. Maddesi gereğince hangi faaliyetlerin hizmet alımı yoluyla yaptırılabileceğinin enerji piyasası kurulu tarafından belirleneceği düzenlenmiştir. Yeni düzenlemeye göre asıl işlerin bölünerek alt işverene verilmesi önünde yasal bir engel yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2021/9245, Karar No: 2021/13055, Tarih: 05.10.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/9245 E.  ,  2021/13055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

HÜKÜMLER : 1) ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/08/2016 tarih ve 2015/199 Esas, 2016/246 Karar sayılı kararı ile,

Sanık ... hakkında,

Maktül ...'ı kasten öldürme suçundan TCK'nin 81, 53. maddeleri gereğince müebbet hapis cezası,

Sanık ... hakkında,

Maktül ...'ı nitelikli kasten öldürme suçundan beraatına,

Sanık ... hakkında,

Maktül ...'ı nitelikli kasten öldürmeye azmettirme suçundan beraatına,

2) Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 12/12/2016 tarih ve 2016/81 Esas - 2016/129 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine kararının Dairemizin 13/11/2018 tarih ve 2018/3039 Esas - 2018/4665 karar sayılı kararı ile bozulması üzerine;

3) Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 11/11/2019 tarih ve 2018/2382 Esas - 2019/1540 Karar sayılı kararı ile,

Sanık ... hakkında,

Maktül ...'ı nitelikli kasten öldürmeye azmettirme suçundan beraatına,

Sanık ... hakkında,

Maktül ...'ı nitelikli kasten öldürme suçundanTCK'nin82/1-a,53,58.maddeleri gereğince ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası,

Sanık ... hakkında,

Maktül ...'ı nitelikli kasten öldürme suçundan TCK'nin 82/1-a,53,CMK'nin 307/4. maddeleri gereğince müebbet hapis cezasına dair karar.

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... ve ... müdafileri, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı, katılan ... Kanat vekili

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TÜRK MİLLETİ ADINA

Dairemizin 02/03/2021 tarih ve 2020/1341 Esas - 2021/2921 Karar sayılı ilamına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 25/05/2021 tarih KD- 2021/67601 sayılı itiraznamesi ile;

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesince yapılan yargılama sonucunda, sanıklar ... ve ... hakkında maktül ...'ı nitelikli kasten öldürme suçundan mahkumiyetlerine, sanık ...'in ise nitelikli kasten öldürmeye azmettirme suçundan beraatına dair hükmün sanıklar müdafiileri, katılan vekili ve Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin, 02/03/2021 gün ve 2020/1341-2021/2921 E-K sayılı ilamıyla kısmen onanmasına kısmen bozulmasına karar verildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 25/05/2021 tarihinde;

1-Sanık ... hakkında maktul ...'ı tasarlayarak öldürmeye azmettirme suçundan kurulan hükümde, sanık hakkında TCK'nin 29. maddesi uyarınca haksız tahrik indirimi uygulanması gerektiği yönündeki bozma kararına ilişkin olarak;

1-Sanık ... hakkında maktul ...'ı tasarlayarak öldürmeye azmettirme suçundan kurulan hükümde, sanık hakkında TCK'nin 29. maddesi uyarınca haksız tahrik indirimi uygulanması gerektiği yönündeki bozma kararına ilişkin olarak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanıklar ... ile ...'in iş ortağı olup sanık ...'in kızkardeşi ... ile maktul ...'ın babası ... arasındaki komşuluk ilişkilerinden kaynaklı geçimsizlik bulunduğu, siyasi bir toplantısı sırasında karşılaşan maktul ...'ın babası ... ile sanık ... arasında aynı nedene bağlı olarak çıkan tartışma üzerine ...'un oğlu ...'ı aradığı, ... ve arkadaşlarının olay yerine geldikleri, ...'ın sanık ... ile konuyu konuştukları sırada aralarında kavga çıktığı, sanık ...'in maktul ...'ı silahla ayağından yaraladığı, o sırada olay yerinde bulunan ve konu ile ilgisi olmayan sanık ...'ın sanık ...'in yanında kavgaya dahil olarak maktul ...'ı tabanca kabzası ile yaralaması üzerine maktul ...'ın da sanık ...'ı bıçakla hayati tehlike geçirmesine sebebiyet verecek şekilde yaraladığı, maktul ... ile sanıklar Savaş ve ... arasındaki husumetin de bu şekilde oluştuğu sabittir.

5237 sayılı TCK’nin 29. maddesinde düzenlenen ve ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak düzenlenen "Haksız Tahrik", failin haksız bir tahrikin yarattığı hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında hareket ederek bir suç işlenmesini ifade eder. Ceza Genel Kurulunun istikrar kazanmış kararları ile öğretide de kabul gören görüşler doğrultusunda haksız tahrik hükümlerinin uygulanabilmesi için a) Tahriki oluşturan haksız bir fiil olmalı, b) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı, c) Failin işlediği suç bu ruhi durumun tepkisi olmalı, d) Haksız tahrik teşkil eden fiil, mağdurdan sadır olmalıdır. İlk haksız hareketin sanık tarafından gelmesi halinde, bu etkiye verilen tepkinin orantılı olup olmadığı, diğer bir deyişle etki-tepki dengesinin sanık lehine bozulup bozulmadığı dikkate alınmalıdır.

Bu kısa açıklamadan sonra, somut olay değerlendirildiğinde; Maktul ... ile sanık ... arasındaki kavgada, maktul, sanık ... tarafından silahla ayağından vurulmuş olup zaten saldırı altındayken, sanık ... olayın tarafı olmamasına rağmen, sanık ... yanında kavgaya dahil olarak maktul ...'ı tabanca kabzası ile yaralamış, bunun üzerine maktul de bıçakla sanık ...'a saldırarak hayati tehlike geçirecek şekilde yaralanmasına neden olmuştur. Bu durumda ilk haksız hareketin, sanık ...'tan geldiği tartışmasız olup, maktul ...'ın, sanık ... tarafından ateşli silahla vurulması ve sanık ... tarafından da silahın kabzasıyla yaralanması gözetildiğinde, etki-tepki dengesinin sanık ... lehine bozulmadığının kabulü gerektiğinden, sanık ... lehine haksız tahrik indirimi yapılması yönündeki bozma kararının yerinde olmadığı düşünüldüğünden, itiraz yoluna başvurmak gerekmiştir.

2-Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 2021/8518 Esas numarasında kayıtlı olup, sanıklar ... ve ... hakkındaki ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 24/12/2019 gün ve 2018/335 Esas - 2019/409 Karar sayılı dosyasında istinaf incelemesini yapan ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 18/11/2020 gün ve 2020/1833 Esas- 2020/1683 Karar sayılı dosyası ile sanıklar ... ve ... hakkındaki işbu dosya arasındaki bağlantıya ilişkin olarak;

Adı geçen dosyada, diğer sanıklarla birlikte ... ve ...'in sanık olarak yargılanmakta olup, "suç işlemek için örgüt kurma ve yönetme, suç işlemek için kurulan örgüte üye olma, tasarlayarak öldürme, öldürmeye teşebbüs, olası kastla yaralama, tehdit, tehlikeli maddelerin izinsiz bulundurulması, ruhsatsız silah taşıma" suçlarından görülen davada maktul ...'ın adı da geçmektedir. Sanıklar ... ve ... hakkındaki yargılama, suç işlemek için örgüt kurma ve yönetme, örgüt yöneticileri olarak örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenen maktul ... ...'u tasarlayarak öldürme, mağdur ... öldürmeye teşebbüs, mağdur ... 'ı öldürmeye teşebbüs, mağdurlar ..., ... ..., ... ..., ... ..., ... ..., ... ..,..,...,...,....,.,.... ve...'e yönelik tehdit, tehlikeli maddelerin izinsiz bulundurulması suçlarına ilişkindir. Bu dosyadaki Abdulcabbar Çetin'in öldürülmeye teşebbüs edilmesi eyleminin suç tarihi 24/05/2013 olup, örgüt faaliyeti kapsamında işlendiği iddia edilen eylemlerin ve suç işlemek için örgüt kurma ve yönetme suçlarının 24/05/2013 ve 30/11/2018 tarihleri arasındaki süreyi kapsadığı gözetildiğinde, dosyamızdaki maktul ...'ın öldürülmesine ilişkin olayın suç tarihinin de 10/08/2014 olup örgüt kapsamında işlenen suçlar kapsamında bulunduğu anlaşılmaktadır.

Dairenizin 2021/8518 Esas numarasında kayıtlı dosyada, sanıklar ... ve ... hakkında suç işlemek için örgüt kurma ve yönetme suçu ile kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, tehdit ve diğer suçların örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenmesi nedeniyle sanıkların TCK'nin 220/5.maddesi uyarınca fail olarak cezalandırılmalarına ilişkin ilk derece mahkemesince verilen mahkumiyet kararlarının bölge adliye mahkemesince kaldırılarak verilen beraat kararlarının temyizi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 2021/42970 sayılı Tebliğnamesinde, verilen beraat kararlarının hatalı olup mahkumiyet kararı verilmesi gerektiği belirtilerek bozulması yönünde görüş bildirilmiştir. Dairenin yapacağı temyiz incelemesi sırasında, bölge adliye mahkemesi kararının tebliğnamedeki görüş yönünde bozulması durumunda, sanıkların maktul ...'a yönelik tasarlayarak öldürme ve bu suça azmettirme suçunun da etkileneceği açıktır.

Bütün bu yönleriyle itirazımızın, Dairenizin 2021/8518 Esas sayılı dosyası ile birlikte incelenerek, sanıklar hakkındaki maktul ...'a yönelik tasarlayarak öldürme ve bu suça azmettirme suçunun örgüt faaliyeti çerçevesinde işlenip işlenmediğinin tartışılması bakımından birleştirilmesinde zorunluluk bulunmakla, sanıklar hakkında suç işlemek için örgüt kurma ve yönetme suçundan açılan ve Dairenizin 2021/8518 Esas sayılı dosyasında temyiz incelemesi yapılacak olan dava ile bağlantısı nedeniyle birleştirme kararı verilmek üzere, Yüksek Dairenin 02/03/2021 gün ve 2020/1341 Esas, 2021/2921 Karar sayılı ilamındaki Onama-Bozma kararının kaldırılarak, sanıklar hakkındaki hükümlerin bu nedenle de Bozulmasına karar verilmesini isteme zorunluluğu doğmuştur. " gerekçesiyle dosyanın itirazen incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi üzerine yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 10.07.2012 gün ve 2012/280, 2012/928 sayılı kararı ile 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı "Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında" yasanın 99. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'nin 308. maddesinde yapılan değişiklik ve 101. maddesiyle 5320 sayılı yasaya eklenen geçiçi 5. madde uyarınca itiraz hakkında karar verilmek üzere dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmakla;

Gereği görülüşüp düşünüldü:

1)5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'un 308. maddesinin 6352 sayılı yasanın 99. maddesi ile eklenen 3. Fıkrası uyarınca yapılan incelemede; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz gerekçeleri yerinde görülmediğinden İTİRAZIN REDDİNE,

2) Dosyanın itiraz konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05/10/2021 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/599, Karar No: 2019/2420, Tarih: 01.04.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/599 E.  ,  2019/2420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada... 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 23/03/2016 tarih ve 2015/274-2016/129 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının 09.01.2012 tarihinde davalı banka şubesinden taksitli esnaf kredisi aldığını, borcun ilk 10 taksitini vadesi geldiğinde makbuz karşılığında ödediğini, bankanın geç ödeme yapıldığı iddiası ile davacı hakkında aynı alacaktan dolayı iki faklı icra takibi yaptığını, davacının kredi borcu bakiyesini bankaya ödediğini, iki farklı icra dosyası nedeniyle bankaya iki farklı vekalet ücreti ödediğini, borcun kapanmasına rağmen icra dosyalarının derdest olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları sakları kalmak üzere davacıdan fazla alınan 5.000 TL' nin yasal faiziyle birlikte geri ödenmesine ve derdest icra dosyalarının iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, iki kere vekalet ücreti ödediğine dair dosyaya evrak ibraz edilmediğini, icra dosyalarının işlemden kaldırıldığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, icra dosyalarının işlemden kaldırılmış olduğu, fazla tahsilat yapıldığına ilişkin belge ibraz edilemediği ve fazla tahsilat yapıldığının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacının bankadan aldığı kredi nedeniyle hakkında iki ayrı icra takibi yapıldığı, icra takipleri nedeniyle bankaya haricen haksız yere iki ayrı vekalet ücreti ve masraf ödediği iddiasına dayalı alacak istemine ilişkindir. Davacı bankaya haricen ödediği paralara ilişkin bir takım dekonlar ibraz ederek banka kayıtlarına da delil olarak dayanmıştır. Mahkemece icra dosyaları getirtilerek dosyaların takipsiz bırakıldığı için işlemden kaldırıldığı, davacının da fazla vekalet ücreti ve masraf ödediğini ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Davacının icra takipleri nedeniyle bankaya haricen fazladan vekalet ücreti ve masraf ödediğini ileri sürdüğü, haricen ödediği paralara ilişkin dekontlar ibraz ettiği ve banka kayıtlarına delil olarak dayandığı dikkate alınarak mahkemece davalı bankadan davacının kullandığı krediye ilişkin kredi

evrakları ve davacının haricen yaptığı ödemelere ilişkin evraklar temin edilip gerekirse bilirkişiden rapor da alınmak suretiyle davacıdan haricen fazladan alınan vekalet ücreti ve masraf olup olmadığının tespiti ile tarafların tüm iddia ve savunmaları değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken icra dosyalarının işlemden kaldırılmış olduğu ve davacının fazladan vekalet ücreti ödediğini ispat edemediği gerekçesiyle eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 01/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.