muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2739, Karar No: 2011/3822, Tarih: 24.03.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/2739 E.  ,  2011/3822 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı 1-... 2-... 3-... 4-... vek.Av.... ile davalı ... Başar alacaklılar: 1-... vek.Av.... ... 2-....Gıda Med.Tic.Ltd.Şti vek.Av.... 3-..... Med.Medikal Tic.Ltd.Şti.vek.Av.... 4-..... Yaşam Sağlık Hizm.Ltd.Şti. arasında görülen dava hakkında Yozgat İcra Hukuk Mahkemesinden verilen 01.04.2010 gün ve 364-98 sayılı hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 13.10.2010 gün ve 7090-11207 sayılı ilamına karşı davalı vekili tarafından süresi içinde karar düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, takdiren 185.00.-TL. para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye gelir kaydedilmesine, 24.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9037, Karar No: 2007/7876, Tarih: 10.05.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/9037 E.  ,  2007/7876 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     : Bakırköy 1. İş Mahkemesi

Tarih               : 10.5.2006

Dava, davacının  01.01.1999-31.12.2000 tarihleri arasında davalılara ait işyerinde hizmet akdine dayalı olarak sürekli çalıştığının tesbiti istemine ilişkindir. Mahkemece, istek, tanık sözlerine dayanılarak kabul edilmiştir.

Yargılama sırasında dinlenen davacı tanıkları E.A.ve H.Ö. ’in dönem bordrolarında ismi bulunmamaktadır. Yukarıda belirtilen tanıkların dışındaki ifadeleri hükme dayanak alınan davacı tanığı Muammer Duman ise, İ.Ü. Tıp Fakültesi Çocuk Bölümü Ana Bilim dalında memur olarak çalıştığını belirtmiştir. Ancak, davacının İstanbul Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi’nin temizlik işinde davalı şirketlerin işçisi olarak çalıştığı iddia edilmiştir. Bu bakımdan tanık sözleri çalışma olgusu yönünden somut olaylara dayanmamakta, soyut düzeyde kalmaktadır. Sosyal Sigortalar Kurumu’na verilen dönem bordrolarında kayıtlı davalı tanıklarından M.Ö. Ve D.Ç. Ile davacı tanıklarından H.Y. Ise, davacı aleyhine beyanda bulunmuşlardır.

Bu tür hizmet tespitine yönelik davaların kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi icap ettiği Dairemizin giderek Yargıtay’ın içtihadı gereğidir.

Yapılacak iş, davanın nitelikçe kamu düzenine ilişkin olduğu göz önünde tutularak, davacı ile aynı tarihte birlikte çalışan ve Sosyal Sigortalar Kurumu’na verilen dönem bordrolarında kayıtlı diğer tanıklar belirlenerek, bu tanıkların bilgilerine başvurmak ve gerektiğinde davacının tesbitini istediği tarihlerde temizlik işini yaptığını iddia ettiği İ. Ü. Diş Hekimliği Fakültesi’nin kayıtlarına geçmiş kişilerin bilgilerine başvurulmak ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir. Bu yön, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578, 10.11.2004 gün 2004/21-538 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılardan Y. T.  Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti. ile Sosyal Sigortalar Kurumu’nun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde  Y. Temizlik Gıda'ya iadesine, 10.05.2007 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8748, Karar No: 2020/4323, Tarih: 26.10.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/8748 E.  ,  2020/4323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı (mağdurlar ... ile ...'a yönelik)

HÜKÜM : Mahkumiyet (mağdur sayısınca)

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınıp, suça sürüklenen çocuk müdafisinin kanuni süresinden sonra yaptığı duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Mağdur ...’in aşamalarda doğrudan beyanının alınamayıp, diğer mağdur ...’ın ise çelişkili anlatımlarda bulunması, olayın intikal şekli ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçları işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Uygulamaya göre de;

Beykoz Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 20.09.2011 tarihli farik mümeyyizlik raporunda suça sürüklenen çocukla ilgili olarak çocuğun cinsel istismarı yerine çocuğun nitelikli istismarı suçundan görüş bildirilmesi karşısında, hükme esas suçla ilgili rapor aldırıldıktan sonra hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Mağdur ...’ın ruh sağlığının bozulduğuna dair bir bulgunun dosyaya yansımayıp, mahkeme kabulünün de bu yönde olmasına rağmen suça sürüklenen çocuk hakkında ...’a yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan hüküm kurulması suretiyle kabulle çelişkili uygulama yapılması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafisi ile kanuni temsilcilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2026, Karar No: 2016/1866, Tarih: 17.02.2016

**17. Hukuk Dairesi         2016/2026 E.  ,  2016/1866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVACILAR : 1-...

2-....

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacılar vekili, 22.03.2011 tarihinde tek taraflı kaza sonucu davalıya trafik sigortalı 68 HT 035 plakalı araç içerisinde şoför olarak bulunan müvekkillerinin desteği .....'un öldüğünü, murisin ölümü ile geriye eşi ve oğlu ....'in destekten yoksun kaldıklarını, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun ...., Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin .... esas sayılı kararlarında görüleceği üzere müvekkilinin tazminat talep eden üçüncü kişi konumunda olduğunu, o nedenle davalının müvekkillerine destekten yoksun kalma tazminatı ödemesi gerektiğini belirterek gerçek zararlarının ortaya çıktığından bahisle artırılmak kaydıyla 100,00 TL müvekkili .... için, 100,00 TL ... için toplam 200,00 TL'nin kaza tarihi olan 22/03/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsilini talep etmiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili, davanın iki yıllık zamanaşımı süresi geçtikten sonra açıldığından bahisle davanın zamanaşımı yönünden reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; tek taraflı kaza olması ve murisin tam kusurlu olmasından dolayı uzamış ceza zamanaşınının uygulanamayacağı gerekçesiyle davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

../...

....

Çekişmelerin bir an önce sonuçlandırılmayıp uzun süre askıda bırakılmasının toplumun barış ve huzurunu bozacağı düşünülerek yargı yoluyla hak aramaya konulan zaman sınırı olarak öngörülen zamanaşımı kurumu bir maddi hukuk kurumu değildir. Bir borcu doğuran, değiştiren, ortadan kaldıran bir olgu olmayıp, doğmuş ve var olan bir hakkın istenmesini ortadan kaldıran bir savunma aracıdır.

Borçlar Kanunu'nun 41. maddesinde haksız fiil tanımlanmış, 60. maddesinde de haksız fiilden zarar görenin bundan kaynaklanan maddi ve manevi zararın tazmini istemi ile açacağı davaların bağlı olduğu zamanaşımı süreleri özel olarak düzenlenmiştir. BK'nın 60. maddesinde üç türlü zamanaşımı süresi öngörülmüş olup bunlar, zararın ve failin öğrenildiği tarihten itibaren 1 yıllık sübjektif ve nispi nitelikteki kısa zamanaşımı süresi, her halde haksız fiil tarihinden itibaren 10 yıllık objektif ve mutlak nitelikte uzun zamanaşımı süresi ile olağan üstü nitelikteki ceza zamanaşımı süresidir (...., Borçlar Hukuku Genel Hükümler, B. 9, .....

Buna karşılık, özel bir kanun hükmünün, özel olarak zamanaşımı süresi öngördüğü tehlike sorumluluklarında BK m. 60 uygulanmaz. 2918 sayılı KTK'nın 109/I. maddesinde "Motorlu araç kazalarından doğan maddi zararların tazminine ilişkin talepler, zarar görenin zararı ve tazminat yükümlüsünü öğrendiği tarihten başlayarak 2 yıl ve her halde, kaza gününden başlayarak 10 yıl içinde zamanaşımına uğrar" hükmüne, yine aynı kanunun 109/II. maddesinde ise, "dava, cezayı gerektiren bir fiilden doğar ve Ceza Kanunu bu fiil için daha uzun bir zamanaşımı süresi öngörmüş ise, bu süre maddi tazminat talepleri için de geçerlidir" hükmüne yer verilmiştir.

Aynı fiil bazen, hem sorumluluğu gerektiren hem de ceza kanunlarına göre cezayı gerektiren bir fiil olabilir. Bu fiile göre Ceza Kanununun daha uzun bir zamanaşımı süresi öngörüldüğü hallerde, tazminat davasının daha önce zamanaşımına uğraması tutarlı bir çözüm oluşturmaz. Zira cezalandırma, müeyyide olarak tazminattan daha ağırdır. Bu sebeple, kanun koyucu uyum sağlamak amacıyla ceza davası için öngörülen zamanaşımı süresince tazminat davasının da devamını temin bakımından genel olarak BK 60/II (6098 sayılı TBK m. 72/I), özel olarak da KTK 109/II. maddesinde düzenleme yapmıştır.

Burada üzerinde durulması gereken, 2918 sayılı KTK'nın 109. maddesinin 2. fıkrasında belirtilen, ceza kanununda öngörülen daha uzun zamanaşımı süresinin, tazminat talebi ile

../...

.... -3-

...

açılacak davalar için de geçerli olabilmesinin, sadece fiilin Ceza Kanununa göre cezayı gerektiren bir fiil olmasının yeterli olması koşuluna bağlanmış bulunmasıdır. Söz konusu yasa hükmü, ceza zamanaşımının uygulanabilmesi için sadece fiilin cezayı gerektiren bir eylem olmasını yeterli görmekte; bunun dışında, eylemi gerçekleştiren fail hakkında soruşturma yapılmasını, ceza davası açılmış olması veya mahkumiyet kararıyla sonuçlanmış bir ceza davasının varlığı koşulu aranmamaktadır. Dahası, söz konusu hükümde, ceza zamanaşımının uygulanması bakımından sürücü ve diğer sorumlular (örneğin işleten veya Güvence Hesabı) arasında bir ayrım da yapılmamış, böylece kuralın bunların tümü için geçerli olduğu, hepsi için aynı zamanaşımı süresinin uygulanacağı öngörülmüştür (HGK'nın 10.10.2001 gün ...., HGK'nın 16.04.2008 gün ....ve ....'nın 05.06.2015 gün .... sayılı kararları ile uzamış ceza zamanaşımı benimsenmiştir).

Ayrıca ceza zamanaşımının uygulanması yönünden hukuk hakiminin tazminat davasını görürken, ceza hukuku kurallarıyla ve özellikle ceza mahkemesinin fail hakkında vermiş olduğu beraat veya mahkumiyet kararıyla bağlı olup olmadığı BK 53. maddesinde düzenlenmiştir. Sözkonusu maddede hukuk hakiminin ceza hukuku kurallarıyla bağlı olmadığı hükme bağlandığı gibi ceza mahkemesi kararlarıyla da bağlı olmadığı düzenlenmiştir. Bununla birlikte suçun işlendiğine veya işlenmediğine ilişkin ceza mahkemesinin kesin kararı varsa, hukuk hakimi bu kararla bağlıdır. Görüldüğü gibi ceza mahkemesince haksız eylemin suç niteliği saptanmamış ise hukuk hakimine bunu kendiliğinden ve özgürce araştırma ve sonucuna göre karar verme yetkisi tanınmıştır.

Açıklanan ilkeler ışığında somut olay incelenecek olursa; kaza 22/03/2011 tarihinde gerçekleşmiş, davaya konu trafik kazası sonucunda davacılar desteği Yusuf vefat etmiştir. Yukarıda açıklandığı üzere, ...'nın 109/II. maddesinde öngörülen ceza zamanaşımı süresinin uygulanması için kamu davasının açılmış olması veya mahkumiyet kararı verilmiş bulunması aranmamakta olup cezayı gerektiren fiilin varlığı yeterlidir. Bir kişinin ölümüyle sonuçlanan söz konusu trafik kazası da bu anlamda cezayı gerektiren bir fiil niteliğindedir ve sürücü davacı desteğinin vefat etmiş olması sonuca etkili değildir. Yasa koyucunun amacı .... uyarınca tehlike sorumluluğunu doğuran olaylarda sorumlulara karşı daha uzun zamanaşımı süresi içerisinde yönelmeyi sağlamaktır. ....'nın 109. maddisinin 2.

../...

... -4-

...

fıkrasındaki “cezayı gerektiren fiil” ifadesinin seçilmesi zamanaşımı yönünden yukarıda da açıklandığı gibi soruşturma veya kovuşturma yapılması koşullarının aranmadığı sonucunu doğurmaktadır. Buna göre eylem için kaza tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'da öngörülen ceza zamanaşımı süresi dikkate alındığında dava tarihinde zamanaşımı süresinin dolmadığı anlaşılmaktadır. Bu hale göre zamanaşımı süresinin dolmadığı dikkate alınmak suretiyle işin esasına girilip, tarafların delilleri toplanıp, sonucuna göre bir karar vermek gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 17/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10655, Karar No: 2013/15537, Tarih: 14.11.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/10655 E.  ,  2013/15537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu Alakop Köyü 982 parsel sayılı taşınmaz ile emsal alınarak incelenen Alakop Köyü 1714 ve 1716 parsel sayılı taşınmazlar ile Gökmeydan Köyü 2882 parsel sayılı taşınmazın bağlı bulunduğu cadde veya sokak için 2011 yılı itibariyle belediyece emlak vergisine esas olmak üzere belirlenen asgari m² fiyatlarının ve emlak bildirimlerinin belediye başkanlıklarından,

2-Dava konusu Alakop Köyü 982 parsel sayılı taşınmazın 03.06. 2011 dava tarihi, emsal alınarak incelenen Alakop Köyü 1714 ve 1716 parsel sayılı taşınmazlar ile Gökmeydan Köyü 2882 parsel sayılı taşınmazların sırasıyla 02.09.2004, 02.09.2004, 24.03.2010 olan satış tarihleri itibariyle; imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli olup olmadıklarına ve imar uygulaması görmüşlerse düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğine ilişkin belgelerin belediye imar müdürlüğü ve tapu müdürlüğünden,

3-Dava konusu taşınmaza emsal alınarak incelenen Alakop Köyü 1714 ve 1716 parsel sayılı taşınmazlar ile Gökmeydan Köyü 2882 parsel sayılı taşınmazların değerlendirmede sırasıyla esas alınan 02.09.2004, 02.09.2004, 24.03.2010 tarihli resmi satış akit tablolarının (alıcı, satıcı ve satış bedelini gösteren) onaylı örneklerinin ve bu taşınmazların son maliklerini gösterir tapu kayıtlarının tapu müdürlüğünden,

4-Değerlendirme tarihi olan 03.06.2011 gününden önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine mesafesi, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları vs. hususlarının belediye başkanlığından,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8117, Karar No: 2012/10854, Tarih: 20.06.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/8117 E.  ,  2012/10854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat .... tarafından, davalı ... aleyhine 14/09/2009 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 03/03/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının öteki temyiz itirazına gelince:

Dava, haksız şikayet nedeniyle kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, istem kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; davalı tarafın haksız şikayeti nedeniyle müvekkilinin İzmir 20 Asliye Ceza Mahkemesi'nde 2005/170 Esas, 2007/425 Karar sayılı dosyasında yargılandığını, müvekkilinin muhasebeci ve Mali Müşavir olduğunu, yaptığı işin toplumun itimat ve güvenini gerektiren bir iş olduğundan müvekkili hakkında "sahte belge tanzim etti" "benim adıma sahte belge verdi" şeklindeki iftira ve hakaretlerin müvekkilinin kişilik haklarına mesleki onuruna, ağır bir saldırı olduğunu, beyan ederek manevi tazminat istemli eldeki davayı açmıştır.

Davalı vekili, İzmir 20 Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2005/170 Esas, 2007/425 Karar sayılı dosyasında davacının iki ayrı konuda yargılandığını, ilk konunun ispatlandığını, ancak suç zamanaşımına uğradığı için ortadan kaldırma kararı verildiğini, ikinci konuda ise müvekkilinin yanlış anlamasından kaynaklı beyanda bulunduğunu, bu yanlış anlamanın mahkemeye bildirilmesinden sonra da beraat kararı verildiğini, Bornova Vergi Dairesine verilen 03/04/1998 tarihli dilekçenin davalı tarafından yazıldığının sabit olduğunu ancak imzanın Amorf imza diye tabir edilen kimseye ait olmayan şeklinde bir imza içerdiğinin bilirkişice saptandığını, 03.04.1998 tarihli dilekçe nedeni ile müvekkili davalının vergi yoklamasına maruz kaldığını ve muhasebecisi davacının 1998 yılına ait muhtasar beyannameleri vermediği için müvekkilinin vergi cezası ödemek zorunda kaldığını, olayda asıl zarar görenin müvekkili olduğunu, davacının davasında haksız olduğunu, iddia ederek davanın reddini istemiştir. Mahkemece, İzmir 20 Asliye Ceza Mahkemesi'nde yapılan yargılamada sahte olarak düzenlenen belgede davacının imzasının olmadığının tespit edildiği, davalı adına sahte ek emlak beyanname düzenlenmediği, her ne kadar davalı vekilince müvekkilinin iftira kastının olmadığı, belirtilerek savunma getirilmişse de bir kişi aleyhine suçlamada bulunulurken gerekli ihtimamı göstermeyerek iddiada bulunmanın eğitimsizlik kisvesi altında korunmasının hukukumuzca kabul görmeyeceği gerekçesi ile 8000 TL manevi tazminata hükmedilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; davacı, davalının muhasebeciliğini yapmış aralarındaki ihtilaflar nedeniyle birden fazla dava açılmıştır. Şu durumda, olayın gelişimi, taraflar arasındaki süreç, olay tarihi, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde davacı yararına takdir edilen manevi tazminat fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenle davalı yararına BOZULMASINA; davalının öteki temyiz itirazlarının ise (1) sayılı bente açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1683, Karar No: 2012/8044, Tarih: 11.07.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/1683 E.  ,  2012/8044 K.**

**"İçtihat Metni"**

Reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma ve müessir fiil suçlarından sanık ...'un bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; reşit olmayanla cinsel ilişki ve müessir fiil suçlarından mahkûmiyetine dair Denizli 4. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 11.11.2009 gün ve 2009/14 Esas, 2009/682 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında müessir fiil suçundan kurulan hükmün yapılan temyiz incelenmesinde,

21.07.2004 günlü Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 3/b maddesi ile değişik 1412 sayılı CMUK.nın 305/1-3. maddesi gereğince 2000 TL’ye kadar olan adli para cezaları kesin nitelikte olup, sanık hakkında müessir fiil suçundan 765 sayılı TCK.nın 456/4. maddesi gereğince doğrudan verilen 489 TL adli para cezasına ilişkin hükmün temyizi kâbil olmadığından, sanığın temyiz talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık hakkında reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 11.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.