muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/299, Karar No: 2022/664, Tarih: 25.10.2022

Uyuşmazlığın isabetli bir hukuki çözüme kavuşturulabilmesi için öncelikle “zimmet” ve “zimmete geçirme” kavramları ile zimmet suçunun ceza kanunlarımızdaki yeri ve tarihsel gelişimi üzerinde durulması gerekmektedir.Arapça bir sözcük olan zimmet, Türk Dil Kurumu Sözlüğünde; “Üstünde olan şey”, “Kurum ve kuruluşlarda çalışanlara veya para işleri ile uğraşan görevliye imza karşılığı teslim edilen para veya eşya”, “Bir kimsenin yasal olmayan yollardan üzerine geçirip ödemeye zorunlu olduğu para” şekillerinde tanımlanmıştır.Zimmete geçirme ise “Suç konusu mal üzerinde, malikmiş gibi tasarrufta bulunmayı” ifade eder. Bu tasarruflar, suç konusu şeyin mal edinilmesi, amacı dışında kullanılması, tüketilmesi şeklinde oluşabileceği gibi bir başkasına satılması, verilmesi şeklinde de gerçekleşebilir.Zimmet suçu, ilk olarak mülga 765 sayılı TCK’nın 202. maddesinde düzenlenmiş, buna göre 202. maddesinin birinci fıkrasında basit zimmet suçu, ikinci fıkrasında ise eylemin “Dairesini aldatacak ve fiilin açığa çıkmamasını sağlayacak her türlü hileli faaliyette bulunmak suretiyle işlenmiş olması” hâlinde nitelikli zimmet suçunun oluşacağı hükme bağlanmıştır.3182 sayılı Bankalar Kanunu'nun yürürlükte olduğu dönemde, banka personelinin bankanın mal varlığını temellüke yönelik eylemleri ile ilgili olarak istisnai bir düzenleme bulunmaması nedeniyle failin, 233 Sayılı Kamu İktisadi Teşebbüsleri Hakkında KHK’nın ekinde yer alan listedeki bankalardan birinin mensubu olması durumunda, 399 Sayılı Kamu İktisadi Teşebbüsleri Personel Rejiminin Düzenlenmesi Hakkındaki KHK’nın 11. maddesinde yer alan “Teşebbüslerin ve bağlı ortaklıkların paralarına ve para hükmündeki evrak ve senetlerine ve diğer mevcutlarına karşı işledikleri suçlar ile bilanço, tutanak, rapor ve benzeri her türlü belge ve defterleri üzerinde işledikleri suçlar ile ifa ettikleri görevlerinden doğan suçlardan dolayı memur sayılarak haklarında Türk Ceza Kanununun 2 nci kitap üçüncü ve altıncı baplarındaki hükümler uygulanır.” düzenlemesi gereğince eylemi gerçekleştiren banka personeli 765 sayılı TCK'nın uygulanması bakımından devlet memuru sayılmakta ve fiilin 765 sayılı TCK'nın 202. maddesinde düzenlenen “Zimmet”; eylemi gerçekleştiren banka personelinin bu listede yer almayan özel bir bankanın mensubu olması hâlinde fiilin 765 sayılı TCK'nın 510. maddesinde düzenlenen “Hizmet nedeniyle emniyeti suistimal” suçunu oluşturabileceği yargısal kararlarla kabul edilmiş ve bu yöndeki uygulama da tereddütsüz sürdürülmüştür

. maddesinde düzenlenen “Zimmet”; eylemi gerçekleştiren banka personelinin bu listede yer almayan özel bir bankanın mensubu olması hâlinde fiilin 765 sayılı TCK'nın 510. maddesinde düzenlenen “Hizmet nedeniyle emniyeti suistimal” suçunu oluşturabileceği yargısal kararlarla kabul edilmiş ve bu yöndeki uygulama da tereddütsüz sürdürülmüştür.Gerek kamu bankaları gerekse özel bankalar olsun her ikisinin de yürüttükleri faaliyetin kamudan fon toplamak ve bu fonları kendileri veya kamu adına kullanmak olduğunu, bu açıdan bakıldığında zimmet suçunun doğurduğu sonuçlar yönünden kamu ile özel bankalar arasında herhangi bir fark bulunmadığını, kamu ve özel banka çalışanları arasındaki bu eşitsizliği dikkate alan ve zimmet suçunun banka mensupları tarafından banka varlıklarına karşı işlenmesi durumunda özel bir düzenlemeye gereksinim duyan kanun koyucu, bu amaçla 23.06.1999 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren mülga 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nun 22. maddesinin üçüncü fıkrasıyla bankacılık zimmeti suçunu mülga 765 sayılı TCK’nın 202. maddesi ile uyum gösterecek şekilde ayrıca düzenlemiştir.25.11.2000 tarihli ve 24241 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 4603 sayılı Kanun ile T.C. ... Bankası, Türkiye ... Bankası ile Türkiye ... Bankasının özel hukuk statüsüne tabi anonim şirket hâline dönüştürülmesi sonucu kamu ve özel banka ayrımına ve adı geçen banka mensuplarının banka malını temellük eylemleri nedeniyle kamu görevlisi gibi cezalandırılmalarına son verilerek, bu kişilerin de 4389 sayılı Bankalar Kanunu ile genel hükümlere tabi olacakları kabul edilmiştir.Zimmet suçu, 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın 247. maddesinde düzenlenmiş, buna göre 247. maddesinin birinci fıkrasında basit zimmet suçu, ikinci fıkrasında ise eylemin “Suçun, zimmetin açığa çıkmamasını sağlamaya yönelik hileli davranışlarla işlenmesi” hâlinde nitelikli zimmet suçunun oluşacağı hükme bağlanmıştır.Bu Kanun'dan sonra 01.11.2005 tarihli ve 25983 Mükerrer sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren ve hâlen yürürlükte bulunan 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 160. maddesinde de ceza yaptırımı (miktarı) dışında 5237 sayılı TCK’da benzer bir düzenleme öngörülerek, bankacılık zimmeti suçu ayrıca düzenlenmiştir.Bu aşamada; gerek mülga 4389 sayılı Bankalar Kanunu, gerekse 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nda yer alan bankacılık zimmeti suçunun konusu ve unsurları üzerinde durulmasında fayda bulunmaktadır.Bankacılık zimmeti suçu, mülga 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nun “Adli Suç ve Cezalar” başlıklı 22. maddesinin üçüncü fıkrasında;“Banka yönetim kurulu başkan ve üyeleri ile diğer mensupları görevleri dolayısıyla kendilerine tevdi olunan veya muhafazaları, denetim veya sorumlulukları altında bulunan bankaya ait para veya sair varlıkları zimmetlerine geçirirlerse altı yıldan oniki yıla kadar ağır hapis cezası ile cezalandırılacakları gibi bankanın uğradığı zararı tazmine mahkum edilirler

.Bankacılık zimmeti suçu, mülga 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nun “Adli Suç ve Cezalar” başlıklı 22. maddesinin üçüncü fıkrasında;“Banka yönetim kurulu başkan ve üyeleri ile diğer mensupları görevleri dolayısıyla kendilerine tevdi olunan veya muhafazaları, denetim veya sorumlulukları altında bulunan bankaya ait para veya sair varlıkları zimmetlerine geçirirlerse altı yıldan oniki yıla kadar ağır hapis cezası ile cezalandırılacakları gibi bankanın uğradığı zararı tazmine mahkum edilirler. Bu fıkrada gösterilen suç, bankayı aldatacak ve fiilin açığa çıkmamasını sağlayacak her türlü hileli faaliyette bulunmak suretiyle işlenmişse faile oniki yıldan aşağı olmamak üzere ağır hapis ve meydana gelen zararın üç katı kadar ağır para cezası verilir. Ayrıca meydana gelen zararın ödenmemesi halinde mahkemece re'sen ödettirilmesine hükmolunur. Zararın kovuşturma yapılmadan önce tamamıyla ödenmiş olması halinde cezaların yarısı, ödeme hükümden önce gerçekleştirilmiş ise üçte bir oranında indirilir.” biçiminde,01.11.2005 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren ve hâlen yürürlükte bulunan 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun “Zimmet” başlıklı 160. maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında ise;

“Görevi nedeniyle zilyetliği kendisine devredilmiş olan veya koruma ve gözetimiyle yükümlü olduğu para veya para yerine geçen evrak veya senetleri veya diğer malları kendisinin ya da başkasının zimmetine geçiren banka yönetim kurulu başkan ve üyeleri ile diğer mensupları, altı yıldan oniki yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılacakları gibi bankanın uğradığı zararı tazmine mahkûm edilirler.Suçun, zimmetin açığa çıkmamasını sağlamaya yönelik hileli davranışlarla işlenmesi hâlinde faile on iki yıldan az olmamak üzere hapis ve yirmibin güne kadar adli para cezası verilir; ancak, adli para cezasının miktarı bankanın uğradığı zararın üç katından az olamaz. Ayrıca meydana gelen zararın ödenmemesi hâlinde mahkemece re'sen ödettirilmesine hükmolunur...” şeklinde,Düzenlenmiştir.Mülga 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nun 22. maddesinin üçüncü fıkrasında yazılı zimmet suçunun maddi konusunu; banka yönetim kurulu başkan ve üyeleri ile diğer mensuplarının görevleri dolayısıyla kendilerine tevdi olunan veya muhafazaları, denetim veya sorumlulukları altında bulunan bankaya ait para veya sair varlıklar oluşturmaktayken, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 160. maddesinde yazılı suçun maddi konusunu ise görevi nedeniyle zilyetliği kendisine devredilmiş olan veya koruma ve gözetimiyle yükümlü olduğu para veya para yerine geçen evrak, senetler ve diğer mallar oluşturmaktadır. 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nda bu suçun maddi konusunu oluşturacak malın bankaya ait olması aranırken, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nda bu şarta yer verilmemiş olup malın zilyetliğinin faile görevi nedeniyle devredilmiş olması yeterli görülmüştür.5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 160. maddesine göre; mal, para veya evrak ya da senedin failin görevi gereği zilyetliğine devredilmiş olması veya koruma ve gözetimiyle yükümlü olması gerekir. Failin zilyetliğinde olan ya da koruma veya gözetiminde bırakılan bir malı, kendisi ya da başkasının zimmetine geçirmesi veya malikmiş gibi tasarrufta bulunmayı ifade eder. Bu tasarruflar, suç konusu şeyin mal edinilmesi, amacı dışında kullanılması, tüketilmesi şeklinde olabileceği gibi bir başkasına satılması, verilmesi şeklinde de gerçekleşebilir. Zimmet suçunun oluşabilmesi için suç konusu malın kamu görevlisinin şahsının veya bir başkasının zimmetine geçirilmiş olması arasında fark bulunmamaktadır. "Zimmete geçirme; mal üzerinde hukuka aykırı olarak egemenlik kurulması, malik gibi tasarrufta bulunması anlamına gelmektedir." (Erman/Özek, Kamu idaresine karşı suçlar, s. 25; Özgenç, Zimmet Suçu, 2009 baskı, s. 27; Centel, Zimmet Suçu, 2019 baskı, s. 2789). Yargısal uygulamalarda da "Suçun maddi ögesi zimmete geçirmedir. Memurun denetim, koruma ve sorumluluğu altındaki değeri tahsis edildiği amaç dışında kendisine veya üçüncü kişiler yararına mal edinmesi, bir başka anlatımda bu mallar üzerinde amaç dışı tasarrufta bulunmasıdır. Suça, memur olmayan kişilerin iştiraki olanaklıdır." (Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 31.05

." (Erman/Özek, Kamu idaresine karşı suçlar, s. 25; Özgenç, Zimmet Suçu, 2009 baskı, s. 27; Centel, Zimmet Suçu, 2019 baskı, s. 2789). Yargısal uygulamalarda da "Suçun maddi ögesi zimmete geçirmedir. Memurun denetim, koruma ve sorumluluğu altındaki değeri tahsis edildiği amaç dışında kendisine veya üçüncü kişiler yararına mal edinmesi, bir başka anlatımda bu mallar üzerinde amaç dışı tasarrufta bulunmasıdır. Suça, memur olmayan kişilerin iştiraki olanaklıdır." (Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 31.05.2005 tarih, 11-158-58 sayılı karar).

"Karşılaştırılmalı hukukta suçla korunan hukuki yararın 'mal varlığı' mı yoksa 'devlet idaresi' veya 'kamu idaresinin güvenilirliği' mi olduğu konusunda farklı görüşler ileri sürülmüştür. Bir kısım yazarlarca korunan yararın 'kamu idaresinin güvenilirliği' olduğu kabul edilmektedir. Ancak Fransız Hukuk Doktrininde ve Alman Hukukunda kabul edilen görüşe göre bu suçla korunan şeyin mülkiyet olduğu fikri benimsenmiştir." (Dönmezer, Özel Ceza Hukuku Dersleri, 1984 baskı, s. 76; Artuk/Gökçen/Yenidünya, Ceza Hukuku Özel Hükümler, ... 2005, s. 516 atfen, ... Tahsin Gökçen, Türk Ceza Kanunundaki Kamu Görevi Yükümlülük Suçları, 2022 baskı, s. 370). Özel Dairenin içtihatlarına göre; idarenin zarara uğraması veya zarar olasılığıyla karşı karşıya kalmasının şart olduğu, zarar olasılığı bulunmayan eylemlerin zimmet olarak değerlendirilmesinin mümkün olmadığı kabul edilmiştir (5. Ceza Dairesinin 21.10.1998 tarih, 2862/3834 sayılı kararı, 5. Ceza Dairesinin 10.12.2005 gün ve 8741/17241 sayılı kararı).

Zilyetlik kavramından anlaşılması gereken hukuki anlamda zilyetlik olup failin suç konusu mal, para veya evrak ya da senet üzerinde tasarrufta bulunmaya yetkili olması yeterlidir. Diğer bir anlatımla suç konusu mal, para veya evrak ya da senet üzerinde fiilen zilyet olunması aranmamaktadır.Bankacılık zimmeti suçu sadece kastla işlenebilen ani hareketli bir suçtur. Zimmete geçirme fiilinin gerçekleştiği anda ve yerde tamamlanır. Kastın varlığından söz edebilmek için failin görevi nedeniyle zilyet olduğu malı, kendisinin veya başkasının zimmetine geçirme bilinç ve iradesinin bulunması gerekli ve yeterlidir.Bu aşamada, uyuşmazlıkla yakından ilgili olan hukuka uygunluk nedenleri üzerinde durulması gerekmektedir.TCK'nın esas aldığı ve suçun bir haksızlık olarak adlandırıldığı suç teorisinde suçun unsurları; maddi unsurlar, manevi unsurlar ve hukuka aykırılık unsuru olmak üzere üç başlık altında toplanmaktadır.Hukuka aykırılık, suçu oluşturan haksızlığın niteliği olup hukuka aykırılık ile kastedilen husus, fiilin hukuk sistemiyle çatışması ve hukuk sistemine aykırı olmasıdır. Ancak, bir olayda hukuka uygunluk sebebinin varlığı hâlinde, artık fiilin hukuka aykırılığından söz edilemeyecektir. Hukuka uygunluk sebepleri, fiilin ve dolayısıyla suçun hukuka aykırılığını ortadan kaldırmaktadır.

TCK'da hukuka uygunluk sebepleri;

a- Kanunun hükmünü yerine getirme (m. 24/1),

b- Meşru savunma (m. 25/1),

c- İlgilinin rızası (m. 26/2),

d- Hakkın kullanılması (m. 26/1),

Olarak kabul edilmiştir.

Sayılan hukuka uygunluk nedenlerinden konumuzla ilgili olan "ilgilinin rızası" hükmünün açıklanmasında yarar bulunmaktadır.

TCK'da hukuka uygunluk sebepleri;

a- Kanunun hükmünü yerine getirme (m. 24/1),

b- Meşru savunma (m. 25/1),

c- İlgilinin rızası (m. 26/2),

d- Hakkın kullanılması (m. 26/1),

Olarak kabul edilmiştir.

Sayılan hukuka uygunluk nedenlerinden konumuzla ilgili olan "ilgilinin rızası" hükmünün açıklanmasında yarar bulunmaktadır.

İlgilinin rızası, TCK'nın 26. maddesinin ikinci fıkrasında; “Kişinin üzerinde mutlak surette tasarruf edebileceği bir hakkına ilişkin olmak üzere, açıkladığı rızası çerçevesinde işlenen fiilden dolayı kimseye ceza verilmez.” şeklindeki düzenleme ile bir hukuka uygunluk nedeni olarak sayılmıştır. Sözü edilen hukuka uygunluk nedeninin doğabilmesi, rızanın kişinin üzerinde mutlak surette tasarruf edebileceği bir hakka ilişkin olmasına ve kişinin bu hakla ilgili olarak rıza açıklama ehliyetinin bulunmasına bağlıdır. Yine rızanın bir hukuka uygunluk nedeni olabilmesi için fiilin işlenmesinden önce ve en geç işlendiği sırada mevcut olması gerekir. Fiilin işlendiği sırada olmayıp sonradan ortaya çıkan rıza bir hukuka uygunluk nedeni değildir (İzzet Özgenç, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 9. bası, ..., 2013, s. 285 vd.; Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler, 7. bası, ..., 2014, s. 269 vd.).

Bankacılık Kanunu’nda düzenlenen zimmet suçuna ilişkin olarak özel bir hukuka uygunluk sebebi bulunmamaktadır. Bu nedenle TCK anlamında genel hükümlerde yer alan hukuka uygunluk sebepleri bankacılık zimmetinde de uygulanmalıdır.

1- Sanığa atılı bankacılık zimmeti suçunun unsurları itibarıyla oluşup oluşmadığı;

Bankacılık Kanunu’nda düzenlenen zimmet suçuna ilişkin olarak özel bir hukuka uygunluk sebebi bulunmamaktadır. Bu nedenle TCK anlamında genel hükümlerde yer alan hukuka uygunluk sebepleri bankacılık zimmetinde de uygulanmalıdır.

1- Sanığa atılı bankacılık zimmeti suçunun unsurları itibarıyla oluşup oluşmadığı;

... Bankası ...Şubesinde görevli bir banka çalışanı hakkında yapılan şikâyet üzerine Banka müfettişlerince yapılan denetim sırasında kamera kayıtları incelenirken aynı tarihte anılan Şubede KOBİ Bankacılığı müşteri ilişkileri yöneticiliği unvanıyla görev yapan sanığın, Banka ATM’sinden yaptığı para çekme işlemlerinden şüphelenildiği, sanığın geriye dönük yapmış olduğu işlemler kontrol edildiğinde mudi .'nın hesabına ait internet bankacılığı sistemine, katılan Banka şubesine ait masaüstü bilgisayardan giriş yapıldığı ve adı geçen mudiye 26.05.2011 tarihinde 10.000 TL destek kredisi kullandırıldığının belirlendiği, bunun üzerine çağrı merkezinden temin edilen ses kaydında, sanığın 08.08.2011 tarihinde çağrı merkezini arayıp kuzeni mudi .’ya ait ATM kartına şifre oluşturduğu ve aynı mudi adına tek hesap başvurusunda bulunup 19.08.2011 tarihinde 3000 TL avans para çektiği tespit edildiği, devam eden incelemeler sırasında sanığın annesi ...’e 09.12.2010 tarihinde 19.800 TL limitli destek kredisi kullandırdığının da anlaşıldığı, yapılan incelemelerde sanığın kredi dokümanlarına mudiler yerine imza attığı, kredi bedellerini çekmek için mudi ...adına çıkartılan ATM kartını bizzat teslim alarak şifre oluşturduğu, bu şekilde tahsis edilen kredi karşılığı meblağları ATM ve banka gişesinden çektiği olayda; Sanığın aşamalarda; annesi ve dayısının oğlu olan mudilerin yargılamaya konu tüm işlemlerde rızalarının olduğuna, hesap sahiplerinin bilgisi dahilinde kredi işlemleri yaptığına ve zamanında bu kredileri kapatmak suretiyle bankayı zarara sokmadığına ilişkin savunması ile sanık savunmasını destekler mahiyetteki mudi beyanları birlikte değerlendirildiğinde;

5411 sayılı Bankacılık Kanunu’nda düzenlenen zimmet suçu bakımından banka çalışanı tarafından hesap sahibinin bilgisi ve rızası dışında hesabında yapılan işlemlerin zimmet suçunu oluşturacağında kuşku bulunmasa da, somut olayda mudilerin rıza ve bilgileri üzerine sanık tarafından kredi kullandırma işlemlerinin yapıldığı, sanığın yakınları olan müşterilerin bireysel kredi kullanmaları için banka mevzuatı açısından yasal engel olmadığı, dolayısıyla bankanın bir zarar olasılığının ya da tehlikesinin oluşmadığı, kaldı ki sanığın kullandırdığı krediyi kendisine ve üçüncü kişinin yararına mal edinme kastının da bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanığın, bankacılık zimmeti suçunu işleme kastı ile hareket etmediğinin kabulü gerekmektedir.Ulaşılan sonuç karşısında iki numaralı uyuşmazlık konusu değerlendirilmemiştir.Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Dairenin onama kararının kaldırılmasına, Yerel Mahkeme hükmünün sanığa atılı bankacılık zimmeti suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı hususunun gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına, sanığın nitelikli banka zimmeti suçuna ilişkin cezasının infazının durdurulmasına karar verilmelidir.Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurul Üyesi ...; "Türkiye ... Bankası AŞ vekillerinin şikayet dilekçesi üzerine bu Bankanın ...Şubesinde KOBİ . olarak görev yapan sanık ...'in akrabası ...ve annesi ... adına sahte belgeler düzenleyerek kredi aldığı, daha sonra bunları ödediği ve fakat sanığın eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme şeklinde bankacılık zimmet suçunu oluşturduğundan bahisle açılan kamu davasının yapılan yargılama sonucunda ... 8. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 03.07.2014 tarih ve 106E-43K sayı ile sanığın suçları sabit görülerek 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 160/2, 5237 sayılı TCK'nın 43, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 160/4 ve TCK 62, 53. maddelerinin uygulanmasıyla neticeten 4 yıl 2 ay hapis ve 80 TL adli para cezasıyla cezalandırılması yönünde verilen hüküm sanık müdafisi tarafından temyizi üzerine Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 05.02.2020 tarihli ve 17227-1910 sayılı kararıyla, oy çokluğuyla onanmasına karar verildiği, Özel Daire muhalif üyelerinin görüşü doğrultusunda Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanığın zimmet kastıyla hareket etmediği, eylemlerinin banka içi usulsüzlük olarak değerlendirilmesi gerekeceği, kredi miktarları ödendiğinden bankanın herhangi bir zararının olmadığı gerekçeleriyle sanığın atılı suçtan beraat etmesi gerektiği yönüyle itiraz kanun yoluna başvurulduğu, Yargıtay 7. Ceza Dairesince söz konusu itiraz yerinde görülmediğinden dosyanın bu haliyle Ceza Genel Kurulana gönderildiği, yapılan müzakereler sonucunda Yüksek Genel Kurulunun üye çoğunluğunca itirazın kabulüne karar verildiği görülmüş ise de;

Aşağıda belirtilen gerekçelerle sanığın suçu sabit düşüncesiyle tarafımızca çoğunluk görüşüne iştirak edilmemiştir.

5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 160. maddesinde düzenlenen ve 5237 sayılı TCK'nın 247. maddesinden kısmen farklılık arz eden bankacılık zimmet suçu özgü suç vasfında olup ancak banka yönetim kurulu başkanı ve üyeleriyle, diğer mensupları bu suçun faili olabilir. Dosyanın sanığı ..., katılan bankanın müzekkere cevabına göre suç tarihlerinde ... Bankasının ...Şubesi'nde Kobi Bankacılığı Müşteri İlişkileri Yönetici sıfatıyla çalışmakta olup yasada belirtilen 'bankanın diğer personeli' tanımında değerlendirilmesi gerektiğinden suçun faili konusunda herhangi bir tereddüt bulunmamaktadır.Banka zimmet suçunun diğer koşulu ise banka personelinin görevi nedeniyle zilliyetliği kendisine devredilmiş olması veya bu değerlerin koruma ve gözetimi ile yükümlü bulunması gerektiğidir. Yine dosyadaki 13.02.2003 tarihli katılan banka müzekkere cevabından suça konu paranın sanığa görevi nedeniyle devredilmediği, ancak muhafaza yükümlülüğüne aykırı hareket ederek zimmetine geçirdiği belirtilmiştir. Bu cümleden bankacılık zimmet suçu TCK'daki zimmet suçundan farklı olarak koruma ve gözetim yükümlülüğü kavramı zilyetlik kavramından daha geniş bir anlam ifade etmekte olup bankanın mal varlığının fiilen sanığa teslimine gerek yoktur. Koruma ve gözetimle yükümlü olma kavramı son derece soyut kavram olup bankanın tüm mensupları açısından sadakat borcunun bir gereği olarak koruma ve gözetme yükümlülüğün ilgili banka şubesindeki pozisyonu (KOBİ MİY), yaptığı işin niteliği, diğer banka personel üzerindeki etkinlik ve güven telkin etmesi nazarıyla koruma ve gözetim görevinin olduğu sabittir.Sanık savunmalarında adına kredi çekilen annesi ve akrabası ... önceden haberdar olduklarını belirtmiş ise de, banka zimmet suçunda, suç konusu para banka mal varlığının bir parçası olup, adına sahte kredi çıkarılan kişilerle doğrudan ilgili değildir. Burada zimmet geçirme şeklinin önemi yoktur. Hareket bankanın mal varlığına yöneliktir. Kaldı ki bankanın deneyimli ve yetkilisi konumundaki sanığın soruşturmada banka müfettişlerine verdiği savunma beyanlarının aksine sonradan mudilerin yapılan işlerde rızalarının olduğu yönündeki beyanları suç kastını ortadan kaldırmayacağı gibi, hangi saikle hareket ettiğinin de önemi yoktur.Sanığın zimmet konusu olan kredi miktarlarını hakkında soruşturma açılmadan bankaya ödemesi 5411 sayılı Kanun'un 160/4. maddesine göre değerlendirilecek etkin pişmanlık hali olup, zaten mahkeme kendisi hakkında bu yönde bir uygulama yaptığı görülmüştür. Bu durumda etkin pişmanlık hâli suç kastını ortadan kaldıran bir durum değildir.Kısaca sanık hakkında olay nedeniyle bankaca yapılan soruşturma evrak içeriği, suç duyurusu raporu, sanığın görev ve sorumluluğuna ilişkin katılan bankanın müzekkere cevapları, tanık Yunus Açıkgöz'ün beyanları, bilirkişi raporları itibariyle sanığın bankacılık zimmet suçunun sabit olduğu, fakat sanığın kredi oluştururken asıl muhatapları annesi Reyhan ve akrabası ..

. Bu durumda etkin pişmanlık hâli suç kastını ortadan kaldıran bir durum değildir.Kısaca sanık hakkında olay nedeniyle bankaca yapılan soruşturma evrak içeriği, suç duyurusu raporu, sanığın görev ve sorumluluğuna ilişkin katılan bankanın müzekkere cevapları, tanık Yunus Açıkgöz'ün beyanları, bilirkişi raporları itibariyle sanığın bankacılık zimmet suçunun sabit olduğu, fakat sanığın kredi oluştururken asıl muhatapları annesi Reyhan ve akrabası ... hazır olmadan onlar adına kredi sözleşmelerini imzalayıp bankanın ilgili birimlerine sunmasında bu birimde görevli kişilerin olayı sorgulaması gerekeceğinden, keza sanığın adı geçen kişiler adına oluşturduğu krediyi bankamatikten çekmesi ve olayın da bu şekilde açığa çıkması birlikte değerlendirildiğinden zimmetin basit halinde gerçekleşeceği, ilk derece mahkemenin nitelikli zimmet subut ve uygulamasınında bu hâliyle doğru olmadığı, sonuç olarak Yüksek Genel Kurulun beraat gerekçesinin dosya kapsamında uyuşmadığı, ancak zimmetin niteliği yönüyle ilk derece mahkemesinin kararının bozulması gerektiği..." düşüncesiyle,