muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8644, Karar No: 2022/4949, Tarih: 24.05.2022

Birleşen davada davacı ..., asıl dosyadaki iddialarını yineleyerek tedavisi için sonradan geçirdiği operasyonlar sebebiyle 16.000,00-TL ödeme yapmak zorunda kaldığını belirterek dosyanın Antalya 1. Tüketici Mahkemesinin 2015/666 esas sayılı dosyası ile birleştirilmesine, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 16.000,00-TL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... ... A.Ş., üzerine düşen tüm dikkat ve özeni gösterdiğini, tarafına atfedilecek bir kusur olmadığını, şirkete ait hastanede kullanılan gazlı bezlerin radyo opak işaretli spançlar olduğunu, bu gazlı bezin şirkete ait hastanede unutulsaydı taburcu olmadan önce çekilen son röntgende görüleceğini, talep edilen manevi tazminat miktarının fahiş olduğunu savunarak asıl ve birleşen davanın reddini dilemiştir.

Davalı ..., davacının ameliyatında kullanılan ... model spançların röntgen, ultrason ve sair tıbbi görüntüleme cihazlarında görüntülenen tıbbi malzemelerden olduğunu, davacının hastaneden taburcu olmadan önce 18/08/2015 tarihinde çekilen filminde sternumda yer alan veyahut sternuma dikili spanç olmadığının görüleceğini, ... Hastanesinden taburcu olurken davacının toraksında unutulmuş bir spanç olmadığını, üzerine düşen özeni ve sorumlulukları yerine getirdiğini, kusurunun bulunmadığını savunarak asıl ve birleşen davanın reddini dilemiştir.

İlk derece mahkemesince, 13/08/2015 tarihli ameliyathane malzeme sayım kontrol formunda sayımların tam olduğu kayıtlı olsa da dava konusu ameliyat dışında kişinin aynı bölgeden başka bir ameliyat olduğuna dair bir bilgi olmadığından, çıkarılan gazlı bezin dava konusu ameliyatta unutulduğunun anlaşıldığı, kişinin operasyon bölgesinde “gazlı bez/spanç” unutulması olayında cerrahi materyal sayımından sorumlu olan ameliyat hemşiresi ve ameliyat sahasını kapatmadan önce yeterli kontrolü yapmayan Dr. ...’nin kusurlu olduğu, davalı hastanenin kusursuz sorumlu olduğu, davacıların TBK'nun 56. maddesinin 1. ve 2. fıkraları gereğince manevi tazminat talebinde bulunabileceği, davacı ... ve yakınları davacıların, ameliyat bölgesinde unutulan gazlı bezden kaynaklı olarak davacının ölümden dönmesi nedeniyle çektiği acı ve psikolojisinin olumsuz yönde etkilenmesi, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, kusur ve zarar durumu değerlendirilerek Ömer için 100.000,00-TL, eşi ... için 20.000,00-TL ve oğlu ... için 20.000,00-TL manevi tazminata hükmedilmesi gerektiği, birleşen dava yönünden; davacı ...’in davalıların kusurundan kaynaklı olarak ameliyat sonrasında fenalaşması sonucu ... Hastanesinde, unutulan gazlı bezin çıkartılması için yapılan operasyon nedeniyle ödenen bedel için sunulan faturalar dikkate alındığında maddi tazminat talep etmekte haklı olduğu sonucuna varıldığı gerekçesiyle, asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın kabulüne karar verilmiş, karara karşı taraflar istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge adliye mahkemesince, mahkemenin davalı hekim ve hastanenin olay sebebiyle kusurlu olduğu yönündeki kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığı, davacı ...'in, davalı hekimin operasyon esnasındaki kusurlu eylemi neticesinde defalarca operasyon geçirmesi, entübe edilmesi, tabiri caizse ölümden dönmesine yol açacak şekilde ağır rahatsızlıklar yaşaması değerlendirildiğinde eşi ... ile oğlu ...'nın manevi tazminat talep edebileceklerinin kabulü gerektiği, davacılar lehine taktir edilen manevi tazminat tutarlarının somut olayın özelliği, kusur durumu, tarafların ekonomik ve sosyal durumları ile uyumlu olmasına, davacı tarafı zenginleştirecek tutarda bulunmamasına, davalı tarafın kusurlu eylemleri neticesinde davacının geçirdiği operasyon bedelinin maddi tazminat olarak hüküm altına alınmış olmasına göre mahkemece tesis edilen kararda herhangi bir hukuka aykırı yön görülmediği gerekçeleriyle tarafların istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

I-Davalıların birleşen dava bakımından temyiz istemlerinin incelenmesinde;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 361 nci maddesi uyarınca; bölge adliye mahkemesi hukuk dairelerinden verilen temyizi kabil nihai kararlar ile hakem kararlarının iptali talebi üzerine verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilir. Açıklanan madde hükmü gereğince, bölge adliye mahkemesi hukuk dairelerinin hakem kararlarının iptali istemiyle açılan davalarda ilk derece mahkemesi sıfatıyla verdiği kararlar veya ilk derece mahkemesi kararlarına karşı yapılan kanun yolu başvurusu üzerine istinaf incelemesi sonucu verdiği kararlar için ayrım yapılmaksızın 6100 sayılı Kanun’un 362 nci maddesinde belirtilen temyiz kesinlik sınırı uygulanmaktadır.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Kanun'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde 6100 sayılı Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre, hüküm altına alınan ve temyize konu edilen miktar bölge adliye mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 78.630 TL’nin altında kalmaktadır.

II-Tarafların asıl dava bakımından temyiz istemlerinin incelenmesinde;

1-)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Dosya içeriğine göre, hüküm altına alınan ve temyize konu edilen miktar bölge adliye mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 78.630 TL’nin altında kalmaktadır.

II-Tarafların asıl dava bakımından temyiz istemlerinin incelenmesinde;

1-)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalıların tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-)Şahsi menfaatleri ihlal edilen kimseye duyduğu ağır manevi acıyı belli bir oranda gidermek, bozulan ruhi dengeyi onarmak, olanak dahilinde bu dengenin yeniden elde edilmesini sağlamak amacına yönelik olarak manevi tazminata hükmedilir. Manevi tazminatın ve kapsamının takdiri hâkime ait bir hak ve görevdir. Ancak hâkim bu hak ve görevini yerine getirirken Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesi hükmünü de gözetmek suretiyle hak ve nesafet ilkeleriyle bağlı kalarak tarafların sosyal ve ekonomik durumlarını, kusurlu eylemin mağdurda uyandırdığı elem ve ızdırabın derecesini, istek sahibinin toplumdaki yerini, kişiliğini, hassasiyet derecesini gözetmek suretiyle makul bir tazminata hükmetmelidir.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 58. maddesi gereğince; hakimin, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı, onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde, takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim; bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir. Hakim belirlemeyi yaparken somut olayın özelliğini, zarar görenin ekonomik ve sosyal durumunu, paranın alım gücünü, duyulan ve ileride duyulacak elem ve ızdırabı gözetmelidir (Hukuk Genel Kurulunun 28/05/2003 tarihli ve 2003/21-368-355 ve 23/06/2004 tarihli 2004/13-291-370 sayılı kararları).

Dava konusu olayın gelişimi ve yukarıda belirtilen ilkeler gözetildiğinde, ilk derece mahkemesince davacılar için hükmedilen manevi tazminat miktarının az olduğunun kabulü gerekir. O halde, yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda takdir edilecek daha makul bir miktar manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Dava konusu olayın gelişimi ve yukarıda belirtilen ilkeler gözetildiğinde, ilk derece mahkemesince davacılar için hükmedilen manevi tazminat miktarının az olduğunun kabulü gerekir. O halde, yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda takdir edilecek daha makul bir miktar manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca, iş bu karara karşı davacılar tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda I. bentte açıklanan nedenlerle birleşen davaya yönelik davalıların temyiz dilekçelerinin REDDİNE, II-1. bentte açıklanan nedenlerle asıl dava yönünden davalıların tüm temyiz itirazlarının reddine, II-2. bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanun'un 371. maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının davacılar yararına BOZULMASINA, 3.815 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalılardan alınıp davacılara verilmesine, peşin alınan temyiz harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 24/05/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1851, Karar No: 2018/8158, Tarih: 17.10.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/1851 E.  ,  2018/8158 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonrası davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi Barış Kılıç tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesi olup bu tür sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davaların, kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle de özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu ve gerekli bulunduğu açıktır. Bu çerçevede, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Belirtilen açıklama nazarında somut olaya dönüldüğünde, mahkemece uyulan bozma ilamı sonrası, dinlenen tanık beyanları nazarında, davalıların tek bir market işlettikleri, davacının söz konusu markete kamyonla mal geldiği zaman o yükleri haftanın iki gününde boşalttığı, tanık Bülent Balaban’ın beyanı nazarında davacının kendisine ait yük taşıma bisikleti ile ... pazarında görülmesinin bağımlılık ve süreklilik unsurlarını ihlal ettiği belirtilerek davanın reddine karar verilmiş ise de, söz konusu hüküm eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirmeye dayalıdır.

Dosya kapsamındaki tanık beyanları nazarında, davacının her ne kadar sabahtan akşama kadar olmasa da, sürekli olarak davalılara ait markette yük indirip bindirdiği belirgindir. Öte yandan davacının yük taşıma bisikleti ile ... Pazarında görülmesi hususunda net bir bilgi (hangi tarihler arasında olduğu tam olarak belirtilmemiştir) bulunmadığından, bu hususun tüm dönemi kapsayacak şekilde gerekçe oluşturması yerinde görülmemiştir. Yine her ne kadar, davalıların tek bir marketi olduğu tanık beyanlarına dayandırılmış ise de, ilgili davalılar için yeterli araştırma yapılmamıştır. Zira, her bir davalı için tüm vergi kayıtları ikmal edilmeli, varsa ticaret odası, bakkallık veya markete ilişkin ilgili oda kayıtları ilgili yerlerden ikmal edilmek suretiyle işverenlik sıfatları araştırılmalıdır.

Mahkemece bu belirlemeler yapıldıktan sonra, tüm dosya kapsamına göre kısmi süreli çalışması sabit olan davacı hakkında, gün üzerinden tespit yapılması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 17/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13360, Karar No: 2015/18332, Tarih: 26.11.2015

**12. Ceza Dairesi         2015/13360 E.  ,  2015/18332 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, kazı yaptığına dair delil bulunmadığından beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesi uyarınca cezası ertelenen sanık hakkında erteleme kurumunun ne şekilde uygulanacağına karar verilirken kanun maddesi gösterilmemek suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi kanuna aykırı,

2- Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi tatbik edilirken, Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususlarda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının (2) - (d) bendinin, “Sanığın kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak, TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (a), (d), (e) bentlerindeki hakları kullanmaktan aynı Kanun'un 53/2. maddesi gereğince hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına, sanığın cezası ertelendiğinden, TCK'nın 53/3. maddesi uyarınca, aynı Kanunun 53/1-c maddesinde belirtilen kişisel hak yoksunluğunun, sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından uygulanmasına yer olmadığına, TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendindeki hak yoksunlukları açısından ise, Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarihli, 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının gözetilmesine” şeklinde düzeltilmesi; (F) bendinin ikinci cümlesinin başına “TCK'nın 51/3. maddesi uyarınca” ibaresinin, üçüncü cümlesinin başına “TCK'nın 51/6. maddesi uyarınca” ibaresinin, dördüncü cümlesinin başına “TCK'nın 51/7. maddesi uyarınca” ibaresinin ve beşinci cümlesinin başına “TCK'nın 51/8. maddesi uyarınca” ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4603, Karar No: 2023/5325, Tarih: 15.05.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/4603 E.  ,  2023/5325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/374 E., 2022/663 K.

HÜKÜM/KARAR : Kısmen Kabulü

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyizi neticesinde ilk kararın bozulması üzerine bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; davanın kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı işyerinde 18.08.2003-06.09.2008 tarihleri arasında aralıksız çalıştığını, 06.09.2009 tarihinde davalı işverence herhangi bir gerekçe gösterilmeden iş akdinin feshedildiğini, bir kısım dönem primlerinin yatırılmadığını, buna göre primleri yatırılmayan 18.08.2003-22.05.2004, 02.08.2005-28.03.2007, 01.07.2008-06.09.2008 tarihleri arasında davalı işveren nezdinde geçen sürelerinin tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde;davacının hizmet cetvelinin incelenmesinde ... sayılı işyerinde muhtelif tarihlerde çalışmalarının görüldüğünü, kurum kayıtlarında gözüken süreler dışında devamlı olarak hizmet akdi ile çalışmış olduğunu usulünce ispatlaması gerektiğini beyanla davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket tarafından davaya cevap verilmemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 26.07.2011 tarihli ve 2009/161 Esas, 2011/506 Karar sayılı kararı ile "Davanın kısmen kabulü ile;

... SGK sicil numaralı davacının ....34 sicil sayılı davalı işyerinde,

18.08.2003 – 01.01.2004 arası 132 gün, günlük 15,26 TL

01.01.2004- 30.04.2004 arası 120 gün, günlük 18,32 TL

01.08.2005- 31.12.2005 arası 150 gün günlük 16,29 TL

01.01.2006- 31.12.2006 arası 360 gün günlük 17,70 TL

01.01.2007- 28.03.2007 arası 88 gün günlük 18,75 TL ücretle hizmet akdi ile 506 sayılı Kanun kapsamında çalıştığının tespitine" karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. İlk Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

01.08.2005- 31.12.2005 arası 150 gün günlük 16,29 TL

01.01.2006- 31.12.2006 arası 360 gün günlük 17,70 TL

01.01.2007- 28.03.2007 arası 88 gün günlük 18,75 TL ücretle hizmet akdi ile 506 sayılı Kanun kapsamında çalıştığının tespitine" karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. İlk Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin (kapatılan) 14.02.2013 tarih ve 2011/12424 Esas 2013/2520 Karar sayılı kararında; yapılacak iş, Sosyal Güvenlik Kurumundan ihtilaflı döneme ilişkin tüm dönem bordrolarını getirmek ve bu bordrolarda ihtilaflı dönemin tamamında kayıtlı ve tarafsız tanıklar saptanarak bunların bilgilerine başvurmak, bordolarda adı geçen kişilerin adreslerinin tespit edilememesi veya beyanları ile yetinilmediği takdirde, Sosyal Güvenlik Kurumu, zabıta, maliye, meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle işyerine o tarihte komşu olan diğer işyerlerinde uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu işyeri çalışanları; yoksa işyeri sahipleri araştırılıp tespit edilerek çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanları alınmak, davalı işverenin vergi mükellefiyet başlangıcının ilgili vergi dairesinden araştırılarak açıklığa kavuşturmak, gerçek çalışma olgusu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde ortaya konulduktan sonra sonucuna göre karar vermek gerektiği belirtilerek söz konusu karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 03.03.2020 tarihli ve 2013/168 Esas, 2020/105 Karar sayılı kararı ile "... SGK sicil numaralı davacının ....34 sicil sayılı davalı işyerinde,

18.08.2003 – 01.01.2004 arası 132 gün, günlük 15,26 TL

01.01.2004- 30.04.2004 arası 120 gün, günlük 18,32 TL

01.08.2005- 31.12.2005 arası 150 gün günlük 16,29 TL

01.01.2006- 31.12.2006 arası 360 gün günlük 17,70 TL

01.01.2007- 28.03.2007 arası 88 gün günlük 18,75 TL ücretle hizmet akdi ile 506 sayılı Kanun kapsamında çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin taleplerinin reddine” karar verilmiştir.

C. 2'nci Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

01.01.2004- 30.04.2004 arası 120 gün, günlük 18,32 TL

01.08.2005- 31.12.2005 arası 150 gün günlük 16,29 TL

01.01.2006- 31.12.2006 arası 360 gün günlük 17,70 TL

01.01.2007- 28.03.2007 arası 88 gün günlük 18,75 TL ücretle hizmet akdi ile 506 sayılı Kanun kapsamında çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin taleplerinin reddine” karar verilmiştir.

C. 2'nci Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairece 30.09.2021 tarih ve 2021/5400 Esas 2021/11386 Karar sayılı kararında; "Eldeki dava dosyasında, davalı HD Mümessillik ve Tekstil Sanayi Ticaret Limited Şirketi’nin (329893 ticaret sicil no su ile ... Ticaret Sicil Müdürlüğüne kayıtlı) TTK'nın Geçici 7 nci maddesi gereğince “münfesih olmasına veya sayılmasına rağmen tasfiye edilmemiş şirketlerin tasfiyelerine ve ticaret sicil kayıtlarının silinmesine ilişkin tebliğ” kapsamında ticaret sicilinden 13.08.2014 tarihinde resen silindiği anlaşılmakla; adı geçen davalı şirketin ihyasının sağlanması için yasal prosedür işletilmek suretiyle, şirketin ihyasına ve şirkete tasfiye memuru atanmasına dair karar alındıktan sonra usulüne uygun şekilde taraf teşkilinin sağlanması ve sonrasında karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ve infazı mümkün olmayacak şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir." gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesince verilen karar bozulmuştur.

D. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; "Davanın kısmen kabulü ile;

... SGK sicil numaralı davacının ....34 sicil sayılı davalı işyerinde,

18.08.2003 – 01.01.2004 arası 132 gün, günlük 15,26 TL

01.01.2004- 30.04.2004 arası 120 gün, günlük 18,32 TL

01.08.2005- 31.12.2005 arası 150 gün günlük 16,29 TL

01.01.2006- 31.12.2006 arası 360 gün günlük 17,70 TL

01.01.2007- 28.03.2007 arası 88 gün günlük 18,75 TL ücretle hizmet akdi ile 506 sayılı Kanun kapsamında çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin taleplerinin reddine" karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum temyizi; çalışma olgusunun somut ve inandırıcı delillere dayanmadığını, 5 yıllık hak düşürücü sürenin değerlendirilmediğini, eksik incelemeye dayalı hüküm kurulduğunu beyanla kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının davalıya ait işyerinde 18.08.2003 - 22.05.2004, 02.08.2005 - 28.03.2007, 01.07.2008 - 06.09.2008 tarihleri arasında geçen hizmetlerinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 506 sayılı Kanun'un ve 5510 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri.

3. Değerlendirme