muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1976, Karar No: 2015/1860, Tarih: 30.09.2015

Geçerli bir alt işverenlik sözleşmesi kapsamında çalıştırılan bir işçinin, anılan Sözleşme’nin ilgili maddesine dayanarak asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin lehe olan hükümlerinden yararlanma veya fark ücret isteme talebi karşısında diğer koşulların varlığı halinde sözleşme hükümlerinin uygulanabileceği konusunda herhangi bir tartışma bulunmamaktadır. 94 sayılı ILO Sözleşmesi, alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olmasına veya hangi hallerde alt işveren işçisinin asıl işverenin işçisi sayılacağına dair hükümler içermemektedir. Dolayısıyla 94 sayılı ILO Sözleşmesi’ne dayanarak alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı ve dava açan işçinin de asıl işverenin işçisi olduğuna hükmedilmesi hukukun açık ve ağır bir ihlalidir. Alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğu, bu nedenle de dava açan işçinin asıl işverenin işçisi olduğu hususu ile davacı işçinin asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanması gerektiği, hukuki sonuçları itibarıyla tamamen farklı konulardır. Kısaca; 94 sayılı Sözleşme, geçerli bir alt işverenlik ilişkisi kapsamında çalışan bir işçinin, diğer koşulları taşıması halinde asıl işverenin imzaladığı toplu iş sözleşmesinden yararlanmak istemesi halinde dayanılacak bir normdur.

Kaldı ki, davacı dava ve ıslah dilekçesinde ILO Sözleşmesi’ne dayanmamış, yargılamanın hiçbir aşamasında anılan sözleşmeyi dile getirmemiş, yerel mahkeme de gerekçeli kararında hiçbir şekilde dolaylı da olsa sözleşmeden bahsetmemiştir. Davacı, sadece asıl işveren tarafından imzalanan toplu iş sözleşmesinin hükümlerinden yararlanmak istememiş, ayrıca alt işverenlik sözleşmesinin muvazaalı olduğundan bahisle asıl işverenin işçisi olduğuna hükmedilmesini talep etmiştir. Somut olayda uygulama kabiliyeti olmayan, muhtemelen de bu nedenle davacı ve yerel mahkeme tarafından bir kez bile zikredilmeyen 94 sayılı ILO Sözleşmesinin çoğunluk görüşü tarafından ileri sürülmesi ve bu nedenin onama kararında esas alınması son derece hatalıdır.

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Bakım ve onarım işiyle üretim işinin farklı işler olduğu

Yapılan işlerin, üretimin eşit parçası şeklinde değerlendirilmesi her iki işin aynı veya benzer işler olduğu anlamına gelmez. Aksi halde çoğunluk görüşünde de hatalı şekilde belirtildiği gibi bir makinenin bakım ve onarımıyla uğraşan bir teknisyenin o makineyi çalıştıran işçi ile aynı işi yaptığına hükmetmek gerekir. Oysa bir makinenin bakım ve onarım işiyle o makinede çalışmanın tamamen farklı işler olduğu izahtan varestedir. Alt işverenlik sözleşmesine konu olan jeneratör, kömür değirmeni, kömür kırıcısı, buhar kazanı, türbin, konveyör ve motor ile elektrik ve su tesisatının bakım ve onarımı asıl işin bir parçası olsa da elektrik üretim işi olarak değerlendirilemez. Anılan makinelerin bakım ve onarımı olmadan elektrik enerjisi üretilemeyeceğini söylemek ve bu işi üretim işi gibi değerlendirmek hatalıdır. Bir makinenin veya aracın imal, bakım, tamir ve onarımı ile bunun üretim amacıyla kullanımı birbirinden tamamen farklı konulardır. Örneğin, işyerinde bulunan buhar kazanını imal eden usta ile kazanın tamir ve onarımını yapan usta, bu kazana sürekli kömür atarak belli basınçta buhar elde eden ve bunu türbine gönderen işçinin görevi birbirinden ayrıdır.

İşyeri veya iş sözleşmesi devrinin muvazaa olarak değerlendirilemeyeceği

Doktrinde farklı görüşler bulunmakla birlikte ihaleyi kazanamayan bir alt işverenin kendi işçilerini ihaleyi kazanan işverene devretmesi işyeri veya iş sözleşmesi devri olarak değerlendirilmelidir. Doğal gibi görünen husus ihaleyi kaybeden alt işverenin tüm işçilerini alarak asıl işverene ait işyerinden ayrılması ve işçilerini kendi işyerine götürmesidir. Alt işverenin kendi işyerinin asıl işverenin işyerine yakın olması durumunda alt işveren bünyesinde çalışan işçiler açısından önemli bir sorun yoktur. Ne var ki alt işverenin kendi işyeri bir başka ilde veya uzak yerde ise çalışanlar için iş koşullarının ağırlaması açısından ciddi bir sorun bulunmaktadır. Uygulamada bir işyerinde çalışan işçilerin önemli nedenler olmadığı sürece çalışma yerini değiştirmek istemedikleri görülmektedir. İşte çalışma ve sosyal hayatın gerçeklerine uygun olan durum da budur. Alt işverenin işyerinin başka il veya uzak yerlerde olması durumunda işçiler evlerini ve çocuklarının okullarını işyerine yakın yere taşımak zorunda kalacaktır. Bu açıdan bakıldığında iş sözleşmesinin veya işyeri devrinin işçiler lehine olduğu görülecektir. İşyeri veya iş sözleşmesinin birden fazla devri halinin muvazaa oluşturacağına dair herhangi bir hukuksal ve yasal bir düzenleme bulunmamaktadır.

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Her karar değişikliğinin sürpriz karar olmayacağı

Yerel mahkeme kararında, aynı konu hakkında verilen kararların 22. Hukuk Dairesi tarafından onandığı, somut olaya ilişkin verilen aynı tür kararın bozulması halinde hukuki güvenilirliğin zedeleneceği, bu durumun Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin "sürpriz karar verme" yasağı çerçevesinde kalacağı ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. Maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkına aykırılık teşkil edeceği ileri sürülmüş ise de; zaman zaman Yargıtay kararlarında maddi hatalara rastlanmakta, yine aynı kararlarda maddi hatanın taraflardan birisi lehine usuli kazanımlaş hak bahşetmeyeceği vurgulanmaktadır. Mahkeme kararlarında eksik, şeklî ve görünüşte gerekçe yazılması, adil yargılanma hakkının ihlâli sonucunu doğurur. Yargı organları, her iki tarafın iddia ve savunmaları ile delillerini değerlendirip, hangi maddî ve hukukî sebeplerle karar verdiklerini gerekçelerine yansıtmalıdırlar. Ortaya çıkacak karar, hukukun genel ilkelerine, mevzuata ve yerleşik içtihatlara tamamen aykırı ve sürpriz sayılacak nitelikte olmamalıdır. Bu durum yerel mahkeme kararında de değinildiği üzere "sürpriz karar yasağı" olarak da ifade edilmektedir. Ne var ki mevzuata aykırı olan veya bir kanun normunun unutularak hatalı şekilde verilen karardan dönülmesi sürpriz karar olarak değerlendirilemez. Kısaca, sürpriz bir karardan dönülmesi sürpriz olarak kabul edilemez. Aksi takdirde her içtihat değişikliğinin salt bu nedenle sürpriz karar olarak değerlendirilmesi gerekir. Sürpriz olan husus, kararın sonuç değil, gerekçe kısmıyla ilgilidir. Hukuka ve kanuna aykırılık teşkil eden veya hakkaniyete uygun olmayan kararlar emsal gösterilemez. Elektrik Piyasası Kanununun 15. maddesinin söz konusu olmaması halinde 22. Hukuk Dairesinin önceki kararlarında hukuka aykırılıktan bahsedilemez. Asıl işin bölünerek alt işverenlere verilemeyeceği, ancak özel bir yasal düzenleme durumunda verilebileceği Yargıtay ilgili daireleri tarafından kabul edilmektedir. Örneğin, karayollarına ilişkin işler, posta hizmetleri, sağlık hizmetleri ve belediye hizmetleri yasalarındaki özel düzenlemeler nedeniyle bölünerek alt işverenlere verilebilmektedir.

4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 15. Maddesinin (g) bendi 14.03.2013 tarihli 6446 sayılı Kanunla yürürlükten kaldırılmış ve bu yeni yasal düzenlemenin 22. Maddesi gereğince hangi faaliyetlerin hizmet alımı yoluyla yaptırılabileceğinin enerji piyasası kurulu tarafından belirleneceği düzenlenmiştir. Yeni düzenlemeye göre asıl işlerin bölünerek alt işverene verilmesi önünde yasal bir engel yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı yerel mahkeme kararının bozulması gerektiği kanaatiyle sayın çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2012/21367, Karar No: 2013/12412, Tarih: 06.05.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/21367 E.  ,  2013/12412 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 1- Sanık ... hakkında; beraat.

2- Sanık ... hakkında; 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet, sürücü belgesinin geri alınması.

Taksirle öldürme suçundan sanık ...’ın mahkûmiyetine ve sanık ...’ın beraatına ilişkin hükümler, sanık ... müdafii, katılan vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık ... müdafii, katılan vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Başkent Üniversitesi öğrenci servis otobüsü şoförü olan sanık ...’ın saat 11:20 sıralarında Ümitköy köprüsü yönüne orta şeritte seyredip, Hacettepe köprüsü yakınlarına geldiğinde sağ şeritten seyredip, bu şeridin durakta durmakta olan belediye otobüsleri tarafından kapatılması sebebiyle yavaş yavaş orta şeride geçtiği iddia edilen sanık ...’ın idaresindeki içinde öğrenci bulunmayan, öğrenci servisi minibüsüne sol arka köşesinden çarpıp, sola doğru savrularak orta ayırıcıya çarptığı ve sol yanı üzerine yatıp, 86 metre sürüklendikten sonra tekrar düzelip 137 metre ilerde durduğu kaza sonucu otobüsün sürüklendiği sırada yola fırlayan ...’nın öldüğü, otobüs yolcularından şikayetçi olan katılanlar ... ile ...’in yaşamsal tehlike geçirip, vücutlarında hayat fonksiyonlarını 6 ve 5. derecede etkileyen kemik kırıkları oluşacak derecede; ..., ... ve ...’ün vücutlarında hayat fonksiyonlarını 1. ve 2. derecede etkileyen kemik kırığı oluşacak derecede; şikayetçi olmayan ...’ün vücudunda hayat fonksiyonlarını 2. derecede etkileyen kemik kırığı oluşacak derecede; şikayetçi olan 2 kişi ile şikayetçi olmayan 14 kişinin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir derecede ve sanık ...’ın yaşamsal tehlike geçirecek derecede yaralandıkları olay neniyle yapılan yargılama sonunda, Karayolları Fen Heyetince düzenlenen 25.06.2010 tarihli bilirkişi raporu hükme esas alınarak, sanığın asli derecede kusurlu olduğunun kabulü ile sanığın mahkumiyetine ve sanık ...'ın beraatına karar verilmiş ise de;

Hüküm sonrasında sanık ... müdafii tarafından Ankara 18. Asliye Hukuk Mahkemesi dosyasından alınarak, dilekçe ekinde dosyaya sunulan İTÜ Öğretim üyelerinden kurulu bilirkişi heyetince düzenlenen 07.03.2011 tarihli rapor ve Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesi’nin 04.06.2012 tarihli raporunda, yargılama aşamasında Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinden alınan 26.10.2009 tarihli seçenekli raporda bildirildiği gibi sanık ...’ın arkadan seyreden araçların olup olmadığını gözetmeden uygun olmayan hızı ile sola doğru yönelmekle asli derecede; sanık ...’ın da tali derecede kusurlu olduklarının bildirilmiş olması karşısında, hükme esas alınan ve gerekçesiz olarak Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesinden alınan 26.10.2009 tarihli, seçenekli raporunda bildirilen sanık ...'ın asli derecede kusurlu olduğuna dair şıkkı benimseyen Karayolları Fen Heyetince düzenlenen 25.06.2010 tarihli rapor ile hükümden sonra dosyaya ibraz edilen raporlar arasında çelişki bulunması,

...’ın aracındaki hasar durumunu gösterir dosya içindeki fotoğraf ve CD’den olayın sanık Durdali Satılmış'ın anlattığı gibi gerçekleştiği kanaatinin edinilmesi,

Beraat eden sanık ...’ın öğrenci servisi minibüsü ile sağ şeritten seyrederken durakta durmuş belediye otobüsleri sebebiyle orta şeritte seyreden sanık ...’ın şeridine doğru manevra yapması sonucu sanık ...’ın otobüsü ile minibüsün sol arka köşesine çarpıp, yolun soluna doğru manevra yaptığını bildiren tanıklar ..., ..., ... ve ..., mağdurlar ...... ve ... ile katılan ...’ün ifadeleri ile katılan ...’in “Hacettepe köprüsüne 200 metre kala önümüzdeki pejo minibüs okul servisi bizim şeridimize girmeye çalıştı, bizim ... çok rahat bir şekilde kurtarabilirdi, ama oldukça hızlı gittiğinden frene basmadan servis aracına arka taraftan çarptı”, mağdur ... Kurumlu’nun “... şoförü sağ şeritten kendi şeridine yavaş yavaş giren aracı hiç fark etmedi ve frene basmadı” ve mağdur ... Aplaslan’ın “bizim şoför kendi şeridinden başka bir ... geldiği halde frene hiç basmadı” şeklindeki ifadelerinin de çelişkili olması karşısında beyanlar arasındaki çelişki giderilerek, gerektiğinde Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu'ndan da rapor alınması sonrası, tüm delillerin birlikte değerlendirilmesi suretiyle sanıkların hukuki durumlarının tespit ve tayini yerine yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanık ... müdafii, katılan vekili ve mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince tebliğnamedeki isteme uygun olarak BOZULMASINA, 06/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2301, Karar No: 2012/8115, Tarih: 03.04.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/2301 E.  ,  2012/8115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Üsküdar 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :25.11.2010

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 03.04.2012 günü temyiz eden davalı C. C. K.vekili Av. Z. G. T.. ve karşı taraf B. K. geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Borçlar Kanununun 42. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 900 TL. vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 03.04.2012 (Salı.)
Yargıtay — Esas No: 2007/5317, Karar No: 2007/7046, Tarih: 28.05.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/5317 E.  ,  2007/7046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1- ...Köyünde 1948 yılında yapılan orman kadastrosu ile 1978 ve 1988 yıllarında 1744 ve 3302 Sayılı Yasalara göre yapılan aplikasyon, 2. madde ve 2/B madde uygulamalarına ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilan tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneğinin,

2- Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve ... bilirkişilerine verilerek; 1948 yılında kesinleşmiş orman kadastrosu haritası ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve aplikasyon hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki sınır noktaları ile varsa aplikasyon haritasındaki sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle kendilerinden müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp,

dosyaya konulması; ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 28/05/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8467, Karar No: 2018/2276, Tarih: 13.03.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/8467 E.  ,  2018/2276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin murisi ... 'un 27/03/2013 tarihinde ... plakalı araç içerisinde yolculuk yaparken sürücünün direksiyon hakimiyetini kaybetmesi sonucu meydana gelen trafik kazasında hayatını kaybettiğini, müvekkillerinin murisinin ölümüne neden olan aracın davalı ... şirketine ... Oto Sigortası Poliçesi ile sigortalı olduğunu, müvekkillerinin murisinin yolcu olması nedeniyle kusursuz olduğunu belirterek, 30.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacı ... için 10.000,00 TL ve ... için de 10.000,00 TL olmak üzere toplam 20.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava trafik kazası sonucunda ölüm nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli ve tarafların kusur durumu da gözönünde tutularak 6098 sayılı T.B.K.’nın 56. maddesindeki özel haller dikkate alınarak, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, M.K'nun 4.maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hak ve nesafete göre hükmedeceği öngörülmüştür.Belirtilen hususlar dikkate alındığında, olayın meydana geliş şekli,tarihi, kusur durumu, müteveffanın yaşı dikkate alındığında davacılar için takdir olunan manevi tazminatların az olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun şekilde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 13/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15440, Karar No: 2024/3998, Tarih: 29.05.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/15440 E.  ,  2024/3998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/333 E., 2022/363 K.

SUÇLARLAR : Kasten yaralama, konut dokunulmazlığını ihlal, silahla tehdit

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî onama, kısmî bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun’un 260/1. fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A.Aksaray 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.05.2016 tarihli ve 2016/19 Esas, 2016/725 Karar sayılı kararının sanık ve müdafii, katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Birleşen) 3. Ceza Dairesinin, 13.04.2021 tarihli ve 2021/7207 Esas, 2021/6757 Karar sayılı ilâmı ile görevli mahkemenin belirlenmesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

B.Aksaray 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.09.2022 tarihli ve 2021/333 Esas, 2022/363 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

1.Katılana yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86/1-3-e,87/1-d-son,58,53/1. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına,

2.Katılana yönelik konut dokunulmazlığını ihlal suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/4,43,58,53/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve hak yoksunluklarına,

3.Katılana yönelik silahla tehdit suçundan açılan kamu davasından 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e uyarınca beraatine,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık ve müdafiinin temyiz sebebleri özetle; sanığın atılı suçlardan beraatine karar verilmesi gerektiği, ceza miktarının fazla olduğu, haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

2.Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle: sanığın kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması, üst sınırdan ceza tayini gerektiği, beraat kararının hatalı olduğuna ilişkindir.

3.Cumhuriyet savcısının temyiz sebebleri özetle; sanığın kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması,beraat kararının hatalı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

2.Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle: sanığın kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması, üst sınırdan ceza tayini gerektiği, beraat kararının hatalı olduğuna ilişkindir.

3.Cumhuriyet savcısının temyiz sebebleri özetle; sanığın kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması,beraat kararının hatalı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık ile katılanın eskiden bir süre arkadaşlık yaptıkları, ceza evinden izinli çıkan sanığın, olay gecesi katılanın evine gece saat 01:00 sıralarında dış cephe kaplaması için kurulan iskeleden çıkarak izinsiz girdiği, akabinde katılanın polisi arayarak durumu bildirmesi üzerine olay yerine kolluk kuvvetinin geldiği, adli işlemleri için katılan ve sanığın Polis Merkezi Amirliğine götürüldükleri, Polis Merkezi Amirliğinde işlemlerin bitmesinden sonra katılanın evine geldikten sonra komşusunun evine gittiği, bu esnada sanığın tabancasını alarak tekrar dış cephe kaplaması için kurulan iskeleden katılanın evine izinsiz olarak girdiği, katılanın gece saat 04:00 sıralarında evine geldiğinde balkonundan sesler duyması üzerine balkona baktığında sanığın balkonda olduğunu görerek "evde birisi var" diye bağırarak dış kapıya doğru kaçmaya başladığı, sanığında üzerinde taşıdığı tabanca ile katılanın göğüs bölgesine hedef gözeterek ateş edip katılanı basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek, yaşamını tehlikeye sokacak şekilde yaraladığı anlaşılan olayda;

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 106/2-a maddeleri uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66. maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır. 5237 sayılı Kanun’un 67. maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 02.02.2016 tarihli mahkeme huzurunda yapılan sorgu işlemi olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.