muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/4917, Karar No: 2009/7037, Tarih: 28.04.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/4917 E.  ,  2009/7037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 128 ada 82 parsel sayılı 8470 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliğiyle 1937 tarih 46 yazım nolu vergi kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar adlarına tesbit edilmiştir. Davacı, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, davanın reddine ve dava konusu parselin tespit gibi davalılar adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1988 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın kesinleşen orman kadastro sınırları dışında kaldığı ve davalılar yararına kazandırıcı zamanaşımı yoluyla taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği gerekçe gösterilerek hüküm kurulmuşsa da delillerin değerlendirilmesinde hataya düşülmüştür. Şöyle ki; öncelikle yörede 1988 yılında yapılan orman kadastrosunun seri bazda, yani herhangi bir köy veya belde sınırı esas alınmadan sadece ismi belirlenen orman bazında (Soğanlıçay serisi) yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda serinin dışında kalan ormanlar yönünden yapılıp kesinleşen bir orman kadastrosunun varlığından sözedilemeyeceği için, serinin dışında kalan taşınmazların hukuki durumu ve orman olup olmadığının eski tarihli resmi belge niteliğindeki memleket haritası, amenajman planı ve ... fotoğraflarına göre belirlenmesi gerekirken uzman bilirkişi ... ... tarafından bu yönde bir inceleme yapılmadan , sadece orman kadastro haritasının uygulanmasına dayalı araştırma inceleme yapılmış olduğu anlaşılmaktaysa da aşağıda yazılı bozma nedenlerinin varlığı dolayısıyla bu yön bozma konusu yapılmayacaktır.

Yukarıda da belirtildiği gibi, mahkemece taşınmazın kesinleşen orman sınırları dışında kaldığı kabul edilmişse de, bir taşınmazın orman sınırı dışında kalması ile zilyedlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığının ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekir.

Yukarıda da belirtildiği gibi, mahkemece taşınmazın kesinleşen orman sınırları dışında kaldığı kabul edilmişse de, bir taşınmazın orman sınırı dışında kalması ile zilyedlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığının ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekir.

Çekişmeli taşınmaza ve dava dışı 81 parsele revizyon gören 1937 tarih 46 yazım numaralı 20 Ar (2000 m2) yüzölçümündeki vergi kaydının sınırları D: ... ..., B: G: Set (uçurum), K: ... okumaktadır ve aynı kayıt kapsamındaki dava dışı 81 parsel (2075 m2) zeminin ... yapısı nedeniyle ham ... niteliğiyle hazine adına tespit ve tescil edilmiştir 81 ve 82 parseller bir bütün olarak düşünüldüğünde üç tarafı 159ada 11 parsel numaralı orman parseliyle, bir tarafı da Maliye Hazinesi adına kayıtlı 89 parsel ile sınırdır. 18.10.2006 günlü keşifte zapta geçen hakim gözleminden taşınmazın yabani otlarla kaplı, ekilmemiş, etrafı orman ağaçları ile çevrili olduğu anlaşılmakta, dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar da önceleri arpa, buğday,mısır ekilirken mısırı domuzların yemesi nedeniyle ekilmediğini, sadece buğday ekildiğini, Ziraat uzmanı bilirkişi ise üzerinin yabancı otlarla kaplı olduğunu açıklamışlardır.

Açıklanan şu duruma göre taşınmazın zilyedliğe konu olmadığı açıktır. Zilyedlikle birleşmeyen vergi kaydı da sahibi lehine bir hak oluşturmaz. Bu nedenle mahkemece davanın kabulüne ve hazine adına tesciline karar verilmesi gerekirken delillerin yanlış değerlendirilmesi sonucu hazine davasının reddedilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile usul ve yasaya uygun olmayan hükmün BOZULMASINA 28/04/2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7927, Karar No: 2016/10718, Tarih: 27.06.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/7927 E.  ,  2016/10718 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : . Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, 01.11.2008 tarihi sonrası işyeri hekimi olarak çalışmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtilen şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı A.Ş. dışındaki davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi...enlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemelerin görevi ve yargı yolu "yasa" ile belirlenmiş olup, kamu düzenine ilişkin olduğundan yargılamanın her safhasında mahkemece resen nazara alınır.(HMK 1. Madde)

Dosyadaki belgelerden, ...Kurulunun hazırladığı müfettiş raporuyla, 2008/11 ile 2010/7. ay arasındaki dönemde davalı şirkette işyeri hekimi olarak çalışırken aynı zamanda ...'na bağlı olarak doktorluk görevini ifa ettiği tespit edilen davacıya fazladan döner sermaye ve maaş ücretleri ödendiğinin anlaşıldığı, ilgili ücretlerin tahsili amacıyla da Sağlık Bakanlığı tarafından hakkında genel mahkemede dava açılan davacının 01.11. 2008 sonrası dönemde davalı şirkette işyeri hekimi olarak çalışmadığının tespiti amacıyla eldeki davayı açtığı anlaşılmaktadır.

İş Mahkemeleri, 5521 sayılı Kanun ile kurulmuş istisnai nitelikte özel mahkemeler olup, 5510 sayılı ...’nun 106’ncı maddesi ile mülga 506 sayılı Kanunun 134’üncü maddesinde, bu Kanunun uygulamasından doğan uyuşmazlıkların, yetkili iş mahkemelerinde veya bu davalara bakmakla görevli mahkemelerde görüleceği, 5510 sayılı Kanun’un 101’inci maddesinde de, aksine hüküm bulunmayan hallerde, 5510 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıkların iş mahkemelerinde görüleceği düzenlenmiştir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında yapılan değerlendirmeye göre; talebe konu dönemde davalı şirketten hakkında herhangi bir hizmet bildirimi yapılmayan davacının talebinin esas olarak, hakkında davalı bakanlık tarafından yürütülen soruşturmaya konu hazırlanan teftiş raporuna istinaden yapılan kurum işleminin iptaline yönelik olduğ ilgili ve uyuşmazlığın çözümünde ne 506 sayılı Kanun ne de 5510 sayılı Kanun’un uygulama yerinin bulunmaması karşısında, sözü edilen uyuşmazlıkla ilgili sınırlı yetki ile donatılmış iş mahkemesi görevli olmadığı anlaşılmaktadır.

Söz konusu uyuşmazlığın, idari yargının görev alanına girdiği gözetilip, dava şartlarından olan yargı yolunun caiz olmaması nedeniyle HMK’nun 114/1-b ve 115. Maddeleri gereğince davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, davanın esasına girilip yazılı biçimde hüküm tesis edilmiş olması usul ve yasaya aykırı görülmüştür.

O hâlde, davalı A.Ş dışındaki davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8454, Karar No: 2009/21837, Tarih: 16.12.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/8454 E.  ,  2009/21837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Veliye Yetki ve İzin Verilmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, oyçokluğuyla karar verildi.16.12.2009 (Çrş.)

KARŞI OY YAZISI

Dava konusu küçüğün sağlık hizmetlerinden yararlanması gereğinin tespiti ile yetinilmesi gerekirken veliyi izne bağlı kılıcı ve bu konuda idareyi de işlem yapmaya zorlayıcı nitelikte hüküm tesis edilmesi yönündeki değerli çoğunluğun düşüncesine katılmıyorum.

KARŞI OY YAZISI

Davacı, davalıyla boşandıklarını, müşterek çocuk 1995 doğumlu Begüm'ün velayetinin kendisine bırakıldığını, çocuğun alerji hastası olduğunu, davalının bağ-kur sigortalısı olması nedeniyle çocuğun, babası üzerinden sağlık hizmetinden yararlanması gerektiğini, ancak davalının küçük Begüm için sağlık kartı çıkarttırmadığını, resmi sağlık kartı olmayınca çocuğun babası üzerinden sağlık hizmetinden yararlanamadığını ileri sürerek, küçük Begüm'ün davalının sağlık sigortasından yararlandırılmasına ve babası üzerinden sağlık karnesi çıkartılması için her türlü işlemleri kendisinin yaptırmasına karar verilmesini istemiştir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununa göre; genel sağlık sigortasından sağlanacak sağlık hizmetlerinden ve diğer haklardan yararlanmak, genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişiler için bir hak, kurum için ise bu hizmet ve hakların finansmanını sağlamak bir yükümlülüktür. (m.62/1) Sağlık hizmetlerinden ve diğer haklardan genel sağlık sigortalısı ile bakmakla yükümlü olduğu kişiler yararlandırılır. (md. 62/2) Genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin, sağlık hizmetlerinden ve diğer haklardan yararlanabilmeleri için yasanın 67. maddesinde gösterilen koşulların gerçekleşmiş olmasının yanında, bu maddede belirtilen belgelerin veya kurum tarafından verilen resimli sağlık kartının gösterilmesi de zorunludur. (md. 67/4) Genel sağlık sigortasından yararlanma koşullarının bulunup bulunmadığını belirleyecek olan da öncelikle kurum, kurumun bu hususta çekişme çıkarması halinde de yetkili iş mahkemesidir. (m.101) Öyleyse aile mahkemesinin, çocuğun, babanın genel sağlık sigortasından yararlandırılmasına karar vermesi yukarda açıklanan hükümler karşısında mümkün bulunmamaktadır. Ne varki, davacı, çocuğun babasının bağ-kur sigortalısı olduğunu ve çocuğunu kendi üzerinden genel sağlık sigortasından yararlandırmadığını iddia ettiğine göre, davada, velayet hakkı annede olan çocuğa, velayet kendisinde olmayan babanın bakım yükümlülüğünün devam edip etmediğinin tespit edilmesi isteği de mündemiçtir. Ana ve babanın bakım borcu kural olarak çocuğun ergin olmasına kadar devam eder. (TMK. md. 328/1) Velayetin kaldırılması halinde dahi, ana ve baba çocuklarının bakım ve eğitim giderlerini karşılamakla yükümlüdürler.(TMK. md. 350/1) Çocuğun sağlık hizmetlerinden yararlanması da bakım yükümlülüğünün kapsamındadır. Diğer bir ifade ile, bakım yükümlülüğü sağlık hizmetlerinden yararlandırmayı da gerektirir. Çocuğun velayetini elinde bulunduran ananın herhangi bir geliri, malvarlığı ve sosyal güvencesinin bulunmadığı anlaşılmaktadır. O halde, velayet kendinde olmayan babanın bakım yükümlülüğünün devam ettiğinin tespitine karar verilmekle yetinilmesi gerekirken, velayet hakkına sahip annenin “veli” sıfatıyla çocuğu her alanda herhangi bir izne ihtiyaç olmaksızın temsil edebileceği ve çocuk adına her işi zaten izinsiz yapabileceği hususu gözardı edilerek, kurumu işlem yapmaya zorlayıcı nitelikte, çocuğun babasının üzerinden sağlık hizmetlerinden yararlandırılmasına ve bu işlemler ile sağlık karnesi çıkartılması için anneye izin ve yetki verilmesine de karar verilmesi doğru değildir. Hükmün açıklanan bu sebeple bozulması gerektiği düşüncesiyle değerli çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/9815, Karar No: 2011/9820, Tarih: 05.10.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/9815 E.  ,  2011/9820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KUŞADASI 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/12/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Hazine, devletin  hüküm  ve tasarrufu  altındaki  denizin  yaklaşık 570  m²  lik  kısmı  üzerine  davalının  iskele  ve  güneşlenme  platformu  yapmak  suretiyle  müdahalede bulunduğunu  ileri sürerek, elatmanın  önlenmesine  ve  kal'e  karar  verilmesini  istemiştir

Davalı Şirket, belediyeden  üst  hakkını  aldığı  taşınmazda  otel inşa  ettiğini, iskele  ve  güneşlenme  platformunun  da  proje kapsamında  yer  aldığını, yetkili  merciilerden  onay  alınması  işlemlerinin  devam  ettiğini  belirtip  davanın  reddini  savunmuştur.

Mahkemece, davalının  müdahalesinin  hukuken  haklı  ve  geçerli  bir  nedene  dayanmadığı  gerekçesiyle  davanın  kabulüne  karar  verilmiştir.

Karar, davalı  tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 31.05.2011 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat ..... ile  temyiz edilen vekili Avukat .... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ..... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir.  Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Gerçekten de, Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki kıyı-kenar çizgisi içerisinde kalan yere davalının iskele ve güneşlenme platformu yapmak suretiyle müdahale ettiği toplanan delillerle saptanmıştır.

Ancak, davalının savunması gözetilerek noksanın tamamlanması yoluyla getirtilen belgelerden, mevcut durumun yasallaştırılması için davalı tarafından ön izin başvurusunda bulunulduğu ve Maliye Bakanlığı Milli Emlak Genel Müdürlüğü ile ön izin sözleşmesi düzenlendiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, 3621 sayılı Yasanın 6. maddesinin ilk fıkrasında; kıyılarda ne tür yapılanmanın mümkün olmadığı belirtilirken, 2. fıkrasında ise bu yerlerde uygulama imar planı gereğince iskele, liman, barınak, yanaşma yeri, rıhtım….gibi yapı ve tesislerin yapılabileceği kabul edilmiştir.

Anılan madde hükmünde de vurgulandığı üzere, sözkonusu yapılanmanın hukuken korunabilmesi, kıyıda uygulama imar planının karar altına alınması ve uygulamaya geçilmesi ile mümkündür.

Diğer taraftan “doldurma ve kurutma yoluyla, arazi ve bu araziler üzerinde yapılabilecek yapılar” başlıklı 7. maddesinde, denizden doldurma ve kurutma yapmak bir takım usulü işlemlere  ve izinlere bağlanmıştır.

Anılan madde hükmünde de vurgulandığı üzere, sözkonusu yapılanmanın hukuken korunabilmesi, kıyıda uygulama imar planının karar altına alınması ve uygulamaya geçilmesi ile mümkündür.

Diğer taraftan “doldurma ve kurutma yoluyla, arazi ve bu araziler üzerinde yapılabilecek yapılar” başlıklı 7. maddesinde, denizden doldurma ve kurutma yapmak bir takım usulü işlemlere  ve izinlere bağlanmıştır.

Hal böyle olunca; davaya konu yapılanma bakımından Kıyı Yasası'nın yukarıda değinilen hükümleri çerçevesinde tüm koşulların gerçekleşip gerçekleşmediğinin açıklığa kavuşturulması, ondan sonra bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru değildir.

Davalının temyiz ititrazı yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 Sayılı Yasanın  geçici  3. maddesi gereğince)HUMK.'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA,03.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 825.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, alınan  peşin  harcın  temyiz  edene  geri  verilmesine, 05.10.2011  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10381, Karar No: 2015/4745, Tarih: 27.05.2015

**20. Hukuk Dairesi         2014/10381 E.  ,  2015/4745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1-İncelenmesine gerek görülen ve çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede yapıldığı anlaşılan orman tahdidine ve 2/B uygulamasına ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilân tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneğinin,

2-Dava dosyasının, raporları hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişilerine verilerek; kesinleşmiş orman kadastrosu ve 2/B madde haritaları ile tapulama paftası ölçekleri denkleştirilip birbiri üzerine aplike edilerek değişik açı ve uzaklıklarda olan, en az 4 ya da 5 orman tahdit sınır (OTS) noktası görülecek biçimde dava konusu taşınmazın ve komşu taşınmazların orman kadastrosu ve 2/B hattına göre konumu, orman kadastro haritasındaki ve 2/B sınır noktaları kadastro paftası üzerinde ayrı renkli kalemlerle çizilmek suretiyle müşterek imzalı krokili ek rapor alınıp dosyaya konulması,

Ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 27/05/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22348, Karar No: 2016/1320, Tarih: 27.01.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/22348 E.  ,  2016/1320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/1-2. maddesi "tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır" ve aynı Kanun'un 21/2. maddesi "gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adres olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yeri muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır" hükümlerini içermektedir. Oysa hükmü temyiz etmeyen sanık ...'ın yokluğunda verilen hükmün savunmasında "...Erzurum” adresinde ikamet ettiğini bildirdiği halde, sanığa çıkarılan tebligatın “... Erzurum” adresine yapıldığı ancak belirtilen adreste başkasının ikamet ettiği gerekçesi ile tebliğatın iade edildiği, iade üzerine bu kez mernis adresi olan '' ...../ Erzurum'' tebliğat yapıldığı adreste bulunan annesinin beyanına göre sanığın ilgili adresten taşındığının anlaşılması karşısında; sanığın yokluğunda verilen hükmün tebliği için bilinen son adresine tebligat yapılması gerektiği, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'na 6099 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. fıkrasına göre bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri

adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilerek 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun Tebliğ İmkansızlığı ve Tebellüğden İmtina başlıklı 21. maddesine 6099 sayılı Kanun'un 5. maddesi ile eklenen 2. fıkrasına uygun olarak adres kayıt sistemindeki adresine tebligat yapılması gerektiği gözetilerek, sanığın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresine (mernis adresi) gerekçeli kararın usulüne uygun olarak tebliği ile buna ilişkin tebliğ evrakı ile birlikte vermesi halinde temyiz dilekçesi de eklenerek incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 27.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6711, Karar No: 2013/22752, Tarih: 12.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/6711 E.  ,  2013/22752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 21. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 18.09.2012 tarih ve 2012/181-2012/192 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili Şirketin Akbank T.A.Ş. Bodrum Şubesi'nde bulunan ... numaralı hesabından verilen ... - ... nolu çek yapraklarının müvekkilinin rızası olmaksızın elinden çıkmak suretiyle kaybolduğunu, söz konusu çek yapraklarını davalı bankaya iade etme imkanının kalmadığını, davalı banka tarafından Çek Kanunu kapsamında, çek yapraklarının iadesinin talep edildiğini, kayıp çek yapraklarının ise iadesinin mümkün olmadığını, söz konusu çek yapraklarının kötü niyetli 3.şahısların eline geçmesi ve doldurularak kullanılmasının müvekkilinin mağduriyetine neden olacağını bildirerek, yukarıda numaraları yazılı çek yapraklarının müvekkilinin rızası dışında kaybolduğunun tespitine, çeklerin ibrazı halinde bankaca ödenmemesi için yargılama sonuna kadar ihtiyati tedbir kararı verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın, konusunun çek iptali davası olduğunu, çek zayi nedeni ile açılan iptal davalarının hasımsız olması gerekirken, müvekkili bankaya husumet yöneltilmesinin kanunen mümkün olmadığını, savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamı esas alınarak, davacı, her ne kadar eski TTK 68, yeni TTK 82. maddesi uyarınca zayi belgesi verilmesi şeklinde dava açmış ise de; boş çek yaprağının TTK 82. maddede yazılı belgelerden olmadığı, işbu davanın ise, boş çek yapraklarının kaybolması nedeni ile açıldığı anlaşıldığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve esasen zayi iptal davasının hasımlı olarak açılmasının mümkün bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 12.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3753, Karar No: 2022/3573, Tarih: 03.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2018/3753 E.  ,  2022/3573 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜMLER : Beraat

Sanığa yüklenen “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımlarının en aleyhe kabulle 31.12.2008 ve 31.12.2009 olan suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine; sanığa yüklenen “2010, 2011 ve 2012 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanığın sorgusunun yapıldığı 23.01.2014 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 03.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.