muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/4613, Karar No: 2014/20632, Tarih: 08.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/4613 E.  ,  2014/20632 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/114040

MAHKEMESİ : Ankara 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/12/2010

NUMARASI : 2010/274 (E) ve 2010/866 (K)

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehin etmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkâr etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi hâlinde, nitelikli hali oluşmaktadır.

Şikâyetçinin meyve alım - satımı işleri yaptığı, kendine ait ... plakalı kamyonetle Anamur'un Bozyazı kasabasından meyve ve sebze getirdiği, olay tarihinde de aracında şoförlük yapan sanığa mal getirmesi için 30.000 TL para ile birlikte gönderdiği, şikayetçiye ait araçla Anamur'a giden sanığın kamyoneti bir yerde bırakarak üzerindeki paralar ile kaçarak kayıplara karıştığı olayda; hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın, şikâyetçi ile sonradan konuştuğunu ve parayı ödediğini savunması, temyiz dilekçesinde bu hususu itiraz sebebi olarak belirtmesi, şikayetçinin yargılama aşamasında gönderilen tebligatın adresinde tanınmadığı belirtilerek iade edilmesi üzerine şikayetçinin adresi tespit edilemediğinden beyanının alınmasından vazgeçilmesine karar verildiği, buna karşın aynı adreste gerekçeli kararın şikayetçiye tebliğ edilmesi karşısında, sanık hakkında TCK’nın 168. maddesinin uygulanma koşulunun bulunup bulunmadığı yönünden zararın karşılanıp karşılanmadığı hususunda şikayetçinin beyanının alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının, paraya çevrilmesi sırasında uygulanan TCK’nın 52/2 maddesinin gösterilmemesi suretiyle, CMK’nın 232/6. maddesine aykırılık oluşturulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08/12/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5918, Karar No: 2013/25783, Tarih: 18.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/5918 E.  ,  2013/25783 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal etme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 105/1, 53/1-2-3, 54/1. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan açılan davada suç vasfındaki değişiklik nedeniyle cinsel taciz suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Özel hayat kavramı; kişinin sadece gözlerden uzakta, başkalarıyla paylaşmadığı, kapalı kapılar ardında, dört duvar arasındaki yaşantısı ve mahremiyetinden ibaret değil, herkesin bilmediği veya bilmemesi gereken, istenildiğinde başka kişilere açıklanabilen, tamamen kişiye özel hayat olayları ve bilgilerin tamamını içerir. Bu nedenle, kamuya açık alanda bulunulması, bu alandaki her görüntü veya sesin dinlenilmesine, izlenilmesine, kaydedilmesine, sürekli ve izinsiz olarak elde bulundurulmasına rıza gösterildiği anlamına gelmez. Kamuya açık alanda bulunulduğunda dahi, “kalabalığın içinde dikkat çekmezlik, tanınmazlık, bilinmezlik” prensibi geçerli olup, kamuya açık alandaki kişinin, gün içerisinde yapıkları, gittiği yerler, kiminle niçin, nasıl, nerede ve ne zaman görüştüğü gibi hususları tespit etmek amacıyla sürekli denetim ve gözetim altına alınması sonucu elde edilmiş bilgileri ya da onun başkalarınca görülmesi ve bilinmesini istemeyeceği, özel yaşam alanına girdiğinde şüphe bulunmayan faaliyetleri özel hayat kavramı kapsamına dahildir; ancak, süreklilik içermeyen ve özel yaşam alanına dahil olmayan olay ve bilgiler ise bu kapsamda değerlendirilemez. Sonuç olarak, bir olay ya da bilginin, özel hayat kavramı kapsamına girip girmediği belirlenirken, sadece içinde bulunulan fiziki çevrenin özelliklerine bakılmamalı, kişinin toplum içindeki konumu, mesleği, görevi, kamuoyu tarafından tanınıp tanınmadığı, dışa yansıyan davranışları, rıza ve öngörüleri, sosyal ilişkileri, müdahalenin derecesi gibi ölçütler de göz önüne alınmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosya kapsamına göre, katılanın, metro istasyonunda merdivenleri çıktığı sırada, arkasından gelen sanığın, kamera sistemi çalışır taşınabilir telefonunu, katılanın eteğinin altına tutarak arkasından gizlice çekim yaptığı, telefonun katılanın bacağına değmesi sonucu durumu fark eden katılanın yardım istemesi üzerine kolluk görevlileri tarafından yakalanan sanık hakkında başlatılan adli soruşturma sırasında, üzerinde bulunması nedeniyle el konulan sanığa ait telefonun hafızasında, katılana ait 9 saniyelik video görüntüsünün mevcut olduğunun belirlendiği olayda;

Çekimi yapılan katılana ait görüntülerin özelliği dikkate alındığında, katılanın fiziksel mahremiyetini içeren görüntülerini kaydeden sanığın eyleminde özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun yasal unsurlarının oluştuğu; ayrıca, sanığın, katılanın onur ve namusunu ilgilendiren bir konuda ve onun vücut dokunulmazlığını ihlal etmeden, cinsel arzu ve isteklerini tatmin maksadına yönelik eylemiyle cinsel taciz suçunu da işlediği, bir fiil ile birden fazla farklı suçun oluşmasına neden olan sanığın, TCK'nın 44. maddesi gereğince, daha ağır cezayı gerektiren özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan cezalandırılması gerekirken suç vasfında yanılgıya düşülerek cinsel taciz suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de:

1- Sanığın TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (c) bendindeki hak ve yetkileri kullanmak yönündeki yoksunluğuna, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından “koşullu salıverilmesine kadar”, diğer kişiler yönünden ise, “hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar” karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, TCK’nın 53. maddesinin (3) numaralı fıkrasına aykırılık oluşturacak biçimde hüküm kurulması,

2- Hükümlerden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun 81. maddesi ile TCK'nın 134/1. maddesinde yapılan değişikliğe göre hapis cezasının üst sınırı itibariyle 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 11. maddesi uyarınca davaya bakma görevinin Asliye Ceza Mahkemesine ait olması nedeniyle görevsizlik kararı verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, sanığın cezanın miktarı itibariyle kazanılmış hakkının yerel mahkemece gözetilmesine, 18.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15593, Karar No: 2015/18366, Tarih: 02.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/15593 E.  ,  2015/18366 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Bursa 1. İş Mahkemesi

Tarihi :04.11.2013

No :2013/395-2013/632

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi .. ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Peşin değer, gelecekte ödenecek gelirlerin, yaş, kesilme ihtimali ve Kurumca belirlenecek iskonto oranı dikkate alınarak hesaplanan tutarını ifade etmekte olup; davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın 26. maddesi, iş kazası ve meslek hastalığı nedeniyle yapılan ödemeler yanında, bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin, maddenin öngördüğü koşullara bağlı olarak, işveren, ya da, üçüncü kişilerden tazmini olanağını öngörmüştür.

506 sayılı Yasanın 92.maddesinin 2. fıkrasında “malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalariyle meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır….” hükmüne, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun 54. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde ise “malûllük, yaşlılık, ölüm sigortaları ve vazife malûllüğü ile iş kazası ve meslek hastalığı sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık veya gelirlerden yüksek olanın tamamı, az olanın yarısı, eşitliği halinde ise iş kazası ve meslek hastalığından bağlanan gelirin tümü, malûllük, vazife malûllüğü veya yaşlılık aylığının yarısı bağlanır.” hükmüne yer verilmiş, eldeki davada, sigortalıya 01.09.2009 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanması nedeni ile peşin sermaye değerli gelir miktarının belirlenmesinde esas alınan gelirin yarısı ödenmeye başlanmıştır.

İş kazası sonucu sigortalının sürekli iş göremez hale gelmesi nedeni ile bağlanan peşin sermaye değerli gelirin hesabındaki temel unsurlardan olan gelir miktarında, sigortalıya yaşlılık aylığı bağlanması sonucu anılan yasal düzenlemelere dayanan değişim, 506 sayılı Yasanın 96/3. maddesindeki ayrık durum dışında, bağlanan peşin sermaye değerli gelir ile buna bağlı olarak tazmini gereken tutarın da değişmesine neden olduğundan; tazmin sorumluluk sınırlarının, gelir miktarındaki anılan yasal düzenlemeye göre gerçekleşen değişim gözetilerek belirlenmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Bu durumda, peşin sermaye değerli gelirin başladığı tarih itibariyle 506 sayılı Yasanın 92. maddesine göre bağlanması gereken miktara göre belirlenmesi zorunlu olup; başlangıçtan itibaren fazladan (506 sayılı Yasanın 92 ve 5510 sayılı Yasanın 54. maddeleri uygulaması sonucu) ödenen fark gelirlerin, yeni gelir tutarı üzerinden belirlenmiş olan peşin sermaye değerli gelire ilavesi gerekecek; faiz başlangıç tarihi olarak da, başlangıçtaki gelir onay tarihinin esas alınması gereği sürecektir.

Dava konusu edilen peşin sermaye değerli gelirin tazmini mümkün tutarının, gelir miktarındaki anılan yasal düzenlemeye bağlı olarak, yukarıda sıralanan ilkeler ışığında belirlenmesi gereği üzerinde durulmaksızın, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine, 02.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1809, Karar No: 2015/13860, Tarih: 09.04.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/1809 E.  ,  2015/13860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... İŞ MAHKEMESİ

İncelenmesine gerek duyulmakla, işveren tarafından Noter kanalıyla işçiye gönderilen ihtarnamenin tebliğ şerhini gösterir belge ile ... kanalıyla gönderilen fesih bildiriminin tebliğ tarihini gösterir belgenin ilgili birimlerden temin edilip eklenerek gönderilmesi için dava dosyasının Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27502, Karar No: 2014/7297, Tarih: 02.04.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/27502 E.  ,  2014/7297 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Manavgat İş Mahkemesi

Tarihi : 13/05/2013

Numarası : 2012/447-2013/204

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı dava dilekçesinde 15.04.2010 ile 21.07.2012 tarihleri arasında davalının işyerinde restoran kaptanı olarak 1125,00 TL aylık ücret ve yol ile yemek ücreti ile haftanın 7 günü ortalama 8-10 saat çalıştığı, işyerinde mobbing yapıldığını, sözleşmenin davalı tarafından feshedildiği belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, yıllık izin ücreti ve genel tatil alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının işe gelmemesi sebebiyle iş akdinin fesh edildiğini belirtip, hiçbir alacağı olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme fesihin haksız olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar vermiştir.

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir neden olmaksızın ve usulüne uygun bildirim öneli tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır. Buna göre, öncelikle iş sözleşmesinin Kanunun 24 ve 25 inci maddelerinde yazılı olan nedenlere dayanmaksızın feshedilmiş olması ve 17 nci maddesinde belirtilen şekilde usulüne uygun olarak ihbar öneli tanınmamış olması halinde ihbar tazminatı ödenmelidir. Yine haklı fesih nedeni bulunmakla birlikte, işçi ya da işverenin 26 ncı maddede öngörülen hak düşürücü süre geçtikten sonra fesih yoluna gitmeleri durumunda, karşı tarafa ihbar tazminatı ödeme yükümlülüğü doğar.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olması nedeniyle, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. İşçinin 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi nedenlerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

İhbar tazminatı, iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olması nedeniyle, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir nedene dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. İşçinin 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi nedenlerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

Somut olayda, yargılama esnasında dinlenen davacı tanığı M.. Ç.. “işverenin fazla mesai olarak ödediği parayı geri istediğini, bu isteği kabul etmeyip işten ayrıldıklarını” beyan etmiştir. Yine davacı tanığı A.. K.. her ne kadar mahkemede verdiği beyanında fazla mesai için ödenen parayı iade etmeyi reddedince işten çıkarıldıklarını iddia etmiş ise de, aynı mahkemede kendi açmış olduğu 2012/449 E. sayılı dosyada işten kendi rızası ile çıktığını bildirerek dava açmıştır. Bu durumda davacının işverence ödenen parayı geri istemesi ve baskı yapılması üzerine işyerinden ayrılmak suretiyle iş akdini eylemli olarak feshettiği ve feshin haklı olduğu sonucuna ulaşılmaktadır. Ancak iş akdini fesih eden taraf haklı nedenle fesih yapsa dahi ihbar tazminatına hak kazanamaz. İhbar tazminatına yönelik talebin reddi gerekirken kabulüne karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 02.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7880, Karar No: 2009/9732, Tarih: 11.06.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/7880 E.  ,  2009/9732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü, ...Mevkii 131 ada 2 parsel sayılı 3607,61 m² yüzölçümündeki taşınmaz, belgesizden kazandırıcı zamanaşımı nedeniyle tarla niteliğiyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine Vekili dava dilekçesiyle; taşınmazın sınırında orman bulunduğunu, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu, bu tür yerlerin imar, ihya ve zilyetlikle kazanılamayacağını bu nedenle yapılan tespitin iptaliyle parselin Hazine adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece; davanın reddine ve dava konusu taşınmazın tespit gibi aynı vasıfla davalı adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz davasıdır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmıştır.

Mahkemece her ne kadar dava konusu taşınmaz toprağının ... toprağı niteliğinde bulunduğu, çevresindeki orman sınırının tahditle kesinleştiği, çevrede yitik kişilere ait taşınmaz olmadığı, davalı yararına 3402 Sayılı Yasanın 14. ve 17. madde koşulları oluştuğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de verilen karar dosyadaki bilgi ve belgelere uygun düşmemektedir. Şöyle ki; hükme esas alınan bilirkişi raporlarında çekişmeli taşınmazın % 10-40 eğimli, üzerinde yabani otlar, dikensi bitkiler, öbek öbek üç ayrı yerde pırnal ve bir adet 30 yaşlarında meşe ağacı olan, 4- 5 yıldır tarımsal faaliyet yapılmayan ... muhafaza karakteri taşıyan yer olduğunun açıklandığı, bu nedenle davalı yönünden 3402 sayılı yasanın 14. ve 17. Maddesindeki zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının gerçekleşmediği dikkate alınmadan Hazinenin davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken, aksine düşüncelerle yazılı olduğu gibi davanın reddi şeklinde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 11/06/2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1341, Karar No: 2010/15846, Tarih: 04.10.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/1341 E.  ,  2010/15846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Silifke 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :5.1.2010

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Silifke Cumhuriyet Başsavcılığı "kasten yaralama" suçu nedeniyle yaptığı soruşturma sonucunda; "suça sürüklenen çocuk" E.S.. hakkında, suç tarihinde on iki yaşından küçük olduğu için "kovuşturma yapılmasına yer olmadığına" karar vermiş, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 5.maddesindeki koruyucu ve destekleyici tedbirlerin uygulanmasını Silifke Sulh Ceza Mahkemesinden talep etmiştir. Bu mahkemece verilen görevsizlik kararının kesinleşmesi üzerine; Silifke 2. Asliye Hukuk Mahkemesi, 5395 sayılı Kanunun 5.maddesi uyarınca belirlediği tedbire hükmetmiş, karar Silifke Cumhuriyet Başsavcılığınca temyiz edilmiştir.

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu, bu kanunun uygulanacağı çocukları;1)Korunma ihtiyacı olan çocuk, 2)Suça sürüklenen çocuk olarak belirlemiş, görevli mahkemeyi ise, çocuk mahkemeleri ile çocuk ağır ceza mahkemeleri olarak göstermiştir. (5395 s.K.md.3/a,b) Çocuk mahkemelerinin bulunmadığı yerlerde; bu kanuna göre alınacak tedbirler için görevli mahkeme; "suça sürüklenen çocuklar için" işlendiği iddia edilen suça bakmakla görevli olan ceza mahkemesi, suçun mağduru olan, korunma ihtiyacı olan çocuk için ise Aile Mahkemesi, bu mahkemenin faaliyete geçmediği yerde Aile Mahkemesi sıfatıyla davalara bakmakla görevlendirilen Asliye Hukuk Mahkemesidir. (5395 s. Kanun md.26, Çocuk Koruma Kanununa göre verilen Koruyucu ve Destekleyici Tedbir Kararlarının Uygulanması Hakkında Yönetmelik md.8/2,3) Somut olayda; hakkında 5395 sayılı Kanun uyarınca koruyucu ve destekleyici tedbir uygulanması istenilen çocuk "Suça sürüklenen çocuk" konumunda olduğundan verilecek tedbir kararında görevli mahkeme isnat edilen suça bakmakla görevli olan Ceza Mahkemesidir (Çocuk mahkemesi sıfatıyla). Görev kuralları kamu düzeniyle ilgili olup yargılamanın her aşamasında tüm mahkemelerce kendiliğinden gözetilmesi zorunludur. Mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esası hakkında hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ:Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.04.10.2010(Pzt)
Yargıtay — Esas No: 2024/6614, Karar No: 2024/7733, Tarih: 04.07.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/6614 E.  ,  2024/7733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/439 E., 2024/668 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Muğla İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/217 E., 2023/500 K.

Taraflar arasındaki davacı tarafından davalı Kuruma yapılan başvurunun hukuka uygun olduğunun tespiti istemli davadan dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne ve duruşmanın düzenlendiği 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hâllerden hiçbirine uymadığından, temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili, hukuki niteliği itibarıyla eda davası değil, tespit davası olarak açtıkları ve bu hususun bilhassa gözetilmesini istedikleri mevcut davada, 5510 sayılı Kanun'un Ek 17 nci maddesi uyarınca Kurum tarafından iadesi gerekli olan prim miktarına işletilmesi gereken faiz tutarının ödenmesine ilişkin Kuruma yaptıkları ve davalı Kurumca herhangi bir cevap verilmeyen taleplerinin hukuka uygun olduğunun tespitini talep etmiştir.

II.CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi kararında özetle; "davanın reddine" dair karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri: