muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2861, Karar No: 2020/4762, Tarih: 13.07.2020

Bununla birlikte, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartlarının B.4.d maddesinin dayanağını teşkil eden KTK'nun 48. maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup, aynı maddenin 2. fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine olanak tanıyan hükümde, yasaklama yetkisi yönetmeliğe bırakılmış olmadığından, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 97. maddesinde, yukarıda anılan yasa hükmü tekrarlandıktan ve müteakip, uyuşturucu veya keyif verici maddeler ile alkollü içkilerin oranlarının ne şekilde saptanacağı belirlendikten sonra, yasada yer alan hükmü dikkate almadan salt 0.50 promilin üstünde alınan alkol miktarına göre araç kullanma yasağı getirilmesinin yasal dayanağı bulunmadığından geçersiz bulunmaktadır. Geçersiz yönetmelik hükümlerinin yasaya aykırı bir şekilde genel şart olarak kabulü de mümkün değildir.

O halde, davacı ZMMS şartlarına göre rücu şartlarının oluşması için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla, sürücünün alkollü olması tek başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik

konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurların da olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin belirlenmesi durumunda, oluşan hasar poliçe teminatı dışında kalacağından davanın kabulüne, aksi halinde reddine karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir. (YHGK 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7.4.2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2.3.2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713 sayılı ilamları)

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya baktığımızda; kesinleşen Erzurum 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2006/429 Esas, 2007/58 Karar sayılı kararında esas alınan Ankara ATK Trafik İhtisas Dairesinin 19.12.2006 tarihli raporuna göre sigortalı araç sürücünün %75, müteveffa yaya ...'un %25 kusurlu sayılmasına, Dairemizin 12.02.2015 tarihli ve 2013/14749 Esas, 2015/19 Karar sayılı bozma ilamından sonra alınan 20.10.2015 tarihli bilirkişi raporunda sigortalı araç sürücüsünün 0,79 promil alkollü olup kazanın oluşumunda, durakta durup yolcu indirip bindirdikten sonra hareket ederken, yolcuların ikazları üzerine, araca binmek üzere arkadan gelmekte olan yolcuları da alabilmek amacıyla geri geri manevra yaparken ve 5-6 metre geri gittiği sırada, arka tarafını tam olarak görememesi ve de izleyememesi neticesinde, yol üzerine çıkmış bulunan 6 yaşındaki ...'u, aracının sol arka tekerleği altına alıp onu tekerleği ile çiğneyerek ölümüne sebebiyet verdiği kazada %75 oranında kusurlu bulunmasına, müteveffa ...'un yola kontrolsüz ve aniden çıkarak, yolda seyretmekte olan araç trafiğini tehlikeye düşürecek şekilde davranmış olması ve kontrolsüz de olsa geri geri kaymak suretiyle manevra yapmakta olan otobüsün tekerleğinin altında kalmasında %25 oranında kusurlu bulunmasına ve olayın oluş şekline göre, sigortalı araç sürücüsünün aracını bilirkişi raporuna göre 5-6 metre, tanık ifadelerine göre ise yarım metre geri geri kaydırdığı sırada, müteveffanın yaş küçüklüğü ile boy ölçüsü dikkate alındığında, aniden yola çıkan müteveffayı görmemesi ve kazanın meydana gelmesinde, münhasıran alkolün etkisinden söz edilemeyeceğine göre, mahkemece, kazanın davacı tarafından trafik sigorta poliçesi ile sigortalanan araç sürücüsünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında meydana gelmediği kabul edilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme sonucu kusur oranına göre yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2-Bozma ilamının kapsam ve şekline göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'a geri verilmesine 13/07/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1628, Karar No: 2009/1500, Tarih: 17.03.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/1628 E.  ,  2009/1500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkili şirkete kasko sigortalı araçta meydana gelen hasar bedelinin sigortaya ödendiğini belirterek 2.567.47.YTL'nin, 23.11.2006 ödeme tarihinden işleyecek faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini istemiş, birleştirilen dosyada ise aracın kaza tarihinde ... adına kayıtlı olduğunu belirterek, aynı miktarın ...'ten tahsilini talep etmiştir.

Davalılar, duruşmalara katılmamış, savunma yapmamışlardır.

Mahkemece toplanan delillere, benimsenen bilirkişi raporuna ve 2.567.YTL'nin, 23.11.2006 ödeme tarihinde işleyecek yasal faizi ile davalılar ... ve ...'ten tahsiline, davalı ... hakkında açılan davanın kazadan önce aracın satılmış olması nedeniyle husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük

bulunmamasına, 2918 sayılı yasanın 20/d maddesi gereğince resmi olarak yapılmayan araç satışlarının geçerli bulunmamasına göre, davalı ...'in yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, ve aşağıda dökümü yazılı 103.61.-TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...'ten alınmasına 17.3.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8034, Karar No: 2023/6989, Tarih: 30.05.2023

**5. Ceza Dairesi         2021/8034 E.  ,  2023/6989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/31 Esas, 2016/88 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Göksun Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.02.2016 tarihli ve 2016/31 Esas, 2016/88 sayılı Kararının O yer Cumhuriyet savcısı ve şikayetçi tarafından temyizi üzerine yapılan ön incelemede:

Katılma talebi reddedilen ...'nun sanığa yüklenen görevi kötüye kullanma suçundan dolayı doğrudan zarar görmesinin söz konusu olmadığı anlaşıldığından temyiz başvurusunun 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 317 nci maddesi uyarınca reddine karar vermek gerekmiştir.

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca O yer Cumhuriyet savcısının hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereğince yukarıda anılan neden dışında temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Göksun Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.12.2015 tarihli ve 2015/499 Esas, 2015/239 Soruşturma, 2015/493 numaralı İddianamesiyle sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca cezalandırılması, aynı Kanun’un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince hak yoksunluklarına karar verilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.

2.Göksun Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.12.2016 tarihli ve 2016/31 Esas, 2016/88 sayılı Kararı ile sanık hakkında görevi kötüye kullanma suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Şikayetçinin ve O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz Nedenleri

Sanığın görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken beraatine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Şikayetçinin ve O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz Nedenleri

Sanığın görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken beraatine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

6831 sayılı Kanun'un 36 ncı maddesi gereğince muhtar olan sanığa bir yükümlülük olarak getirilen zati ihtiyaçları için orman köylüsüne Orman İşletmesi tarafından satılan orman emvalinin üçüncü kişilere para karşılığı satılması halinde bu hususun orman işletme şefliğine ilgili muhtar tarafından bildirilmesi gerektiği ancak bunu yapmadığı gerekçesi ile ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunu işlediğinden bahisle sanık hakkında kamu davası açılmış ise de; şikayetçinin Mehmetbey mahallesinde ikamet eden kız kardeşi ve babası için yakacak orman emvali satın almak istediği, muhtar olan sanığın da müştekiye, parasını almak suretiyle babası ve kız kardeşi için verilen 5 ster odun dışında 2 ster odun daha vermesi şeklinde gelişen somut olayda şikayetçi ...'nun sanığa isnat olunan eylemden dolayı doğrudan bir zararının bulunmadığı kanaati ile davaya katılma talebinin reddedildiği, görevi kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için aranan kişilerin mağduriyetine ya da kamunun zararına neden olunması şartının söz konusu somut olayda gerçekleşmediği gibi 6831 sayılı Kanun'un 36 ncı maddesindeki muhtar için getirilen yükümlülüğün kendisinin gerçekleştirmiş olduğu eylem bakımından uygulanmasının sanıktan beklenmeyeceği, zira somut olayda sanık muhtarın bizzat kendisinin orman işletme şefliğine anılan Kanun hükmü gereği bildirmesi gerekeceğinden, yine tanık beyanında da herhangi bir bildirime gerek kalmayacak şekilde sanık muhtarın orman muhafaza memurları ile konuştuktan sonra şikayetçi ve tanığa kendi hakları olan odundan satmış olmasının orman muhafaza memurları tarafından biliniyor olması ve bu durumda bildirim yükümlülüğünün de pratik anlamda bir fayda sağlamayacağı, bir başka anlatımla usulsüz olduğu iddia edilen satış bizzat orman muhafaza memurlarının bilgisi dahilinde yapıldığından sanığın görevinin gereklerine aykırı hareket ederek isnat edilen görevi kötüye kullanma suçunu işlediğine dair yeterli delil bulunmadığından beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanığın leh ve aleyhindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddianın reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmayı tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen mahkemenin beliren takdir ve kanaati karşısında O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

1.Ön inceleme bölümünde açıklanan nedenle şikayetçi ...'nun temyiz talebinin 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince REDDİNE,

Sanığın leh ve aleyhindeki toplanan tüm kanıtları inceleyip, irdeleyen ve iddianın reddine ilişkin sebepleri karar yerinde ayrı ayrı gösteren, savunmayı tercih nedenlerini açıklayan, aleyhteki kanıtları hükümlülük için yeterli görmeyen mahkemenin beliren takdir ve kanaati karşısında O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

1.Ön inceleme bölümünde açıklanan nedenle şikayetçi ...'nun temyiz talebinin 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince REDDİNE,

2.Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Göksun Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.02.2016 tarihli ve 2016/31 Esas, 2016/88 sayılı Kararında O yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden O yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1197, Karar No: 2014/4709, Tarih: 17.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/1197 E.  ,  2014/4709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 1. İŞ MAHKEMESİ (KARTAL 1.İŞ)

TARİHİ : 20/12/2011

NUMARASI : 2009/392-2011/1193

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 01.01.1991 tarihinden itibaren davalı işyerinde çalışmaya başladığını, ancak 1997 Yılında işe girdiğinin kuruma bildirildiğini, 31.12.2008 tarihine işyeri şubelerinin kapatılması sonrasında müvekkilinin de işten çıkarıldığını, ancak tazminatlarının ödenmediğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının müvekkiline ait işyerinde çalışmaya başladığını ve ardından şirketin kapandığını, ancak davacının aynı şubede aynı şartlar altında ve aynı adreste çalışmasına devam ettiğini, işveren değişikliğinin yapıldığı tarihte davacıya hiçbir şekilde ibraname ve benzeri bir belgenin imzalattırılmadığı gibi böyle bir girişimde de bulunulmadığını, müvekkilinin sağlık sebepleri ile artık çalışamaması sebebiyle tüm aile şirketini diğer aile bireylerine devrettiğini, tüm işçilerin aynı şubelerde çalışmaya devam ettiklerini ve hiçbir şekilde mağdur edilmediğini, davacının sigortasız çalıştırıldığını iddia ettiği süreleri kabul etmediklerini, fazla mesai taleplerinin de yerinde olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının davalı işveren yanında çalıştığı, çalışmasının davalı işveren tarafından feshedildiği ve raporda belirtilen miktarlarda işçilik alacakları bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

2- Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Somut olayda, davacı, çalıştığı süre boyunca hiç yıllık izin kullanmadığını iddia ederek yıllık izin alacağı talep etmiş, davalı ise davacının yıllık izinlerini kullandığını savunmuştur.

Mahkemece, davacının 180 gün yıllık izin alacağı bulunduğu kabul edilerek bu alacak hüküm altına alınmıştır.

Davalı vekili, bilirkişi raporuna itirazlarını bildirdiği 26.09.2011 tarihli dilekçesinde davacıya yıllık izinlerini kullanıp kullanmadığı konusunda yemin teklifinde bulunmuştur. Yine davalı delil listesinde de yemin deliline dayanmıştır.

Bu sebeple yıllık izinlerinin kullandırıldığı noktasında ispat yükü üzerinde olan davalının yemin teklifine ilişkin usuli işlemler yerine getirilmeden yıllık izin alacağı hakkında karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17.02.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/23242, Karar No: 2020/12375, Tarih: 03.06.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/23242 E.  ,  2020/12375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bilişim sistemine hukuka aykırı olarak girme ve orada kalma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, sanığın temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 03.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2008/7236, Karar No: 2008/8154, Tarih: 19.06.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/7236 E.  ,  2008/8154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 24.02.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırılma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.07.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; yayla olduğu iddia edilen çekişmeli taşınmaza ait tapu kaydının iptali ve özel siciline işlenmesi istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı taraf temyiz etmiştir.

Gerçekten; 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesinde yapılan tanıma göre, yaylak; çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir. Mera, yaylak ve kışlakların özel mülkiyete geçirilmesi, amacı dışında kullanılması, kazandırıcı zamanaşımı yoluyla mülk edinilmesi olanaksız olduğu gibi sınırlarının daraltılması da mümkün değildir.

Çekişme konusu taşınmaz ... Beldesi, Akça Mahallesi ... Mevkiinde bulunmaktadır. ..., İledinli ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylalarla çevrilidir. Burası ülkemizin en büyük yaylalarının yer aldığı «... Yaylası» olarak anılmaktadır. Ancak; dosyada yer alan haritasından ve keşif yerinde dinlenen yerel bilirkişi beyanından, dava konusu taşınmazın ... Yaylası olarak bilinen yerin daha kuzeyinde, kadim olduğu bildirilen ... Köyü yakınlarında bulunduğu görülmektedir.

Yaşamını genelde çiftçilikle sürdüren kişilerin hayvanlarını otlatmakta olduğu yaylaya yakın bölgelerde ikamet etmek, ziraat yapmak, bağ ve bahçe yetiştirmek için tarım taşınmazlarına ihtiyaçları olacağı ve bu

amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın kadim ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

amaçlarına uygun kazanmaya elverişli bazı taşınmazları mülk edinebilecekleri olgusunu göz ardı etmek, mera, yaylak ve kışlak gibi bölgelerden insanları soyutlamak mümkün değildir.

İddia ve savunma ile az yukarıda anlatılanlara göre, davada sağlıklı bir sonuca ulaşmak için dava konusu taşınmazın kadim ... Köyü sınırları içinde kalıp kalmadığının ve bu köyün ikamet edilen veya tarım alanları kapsamında olup olmadığının saptanması önem kazanmaktadır.

O nedenle, öncelikle ilk adı ... olan köyün kuruluş tarihi İçişleri Bakanlığı İller İdaresi Genel Müdürlüğünden sorulmalı, böylelikle ... Köyünün kadim köy olup olmadığı yönü üzerinde durulmalı, yine bu köye ait en eski tarihlisinden başlamak üzere idari sınır belgeleri ile sınırlar bir haritaya bağlanmışsa haritası da istenilmeli, ... Köyüne ait mevcut en eski sınırname yerel bilirkişiler yardımıyla keşfen zemine uygulanmalı, köyün kuruluşundaki idari sınırları belirlenmeli, dava konusu taşınmazın ... Köyünün ilk idari sınırları kapsamında kalıp kalmadığı saptanmalı, eğer dava konusu taşınmaz kadim ... Köyünün idari sınırları içersinde kalıyorsa seçilecek ve keşifte bulundurulacak harita mühendisi bilirkişiye daha önce sağlanacak eski tarihli memleket haritasındaki durumu incelettirilmeli, köyün ikamet edilen veya tarım alanları içinde kaldığı belirlenirse özel mülkiyete konu teşkil edeceği kabul edilmeli, bu arada taşınmazın kadastro tutanağı edinme sebebi sütununda yerel bilirkişiler çekişmeli yerin kadim ... Köyünün tarım alanında kaldığını, davalı tarafa ... Köyünden kişilerce satılarak temlik edildiğini beyan ettiklerinden davalı tarafa satan veya onun murislerine ait nüfus kimlik bilgileri getirtilerek bu kişilerin gerçekten ... Köyü nüfusuna kayıtlı olup olmadıkları yönü üzerinde durularak tutanak bilirkişilerinin sözleri denetlenmeli, bütün bunların sonucuna uygun hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu inceleme ve araştırma yapılmadan davanın yazılı olduğu şekilde kabulü doğru değildir. Karar bu nedenle bozulmalıdır.

Ayrıca; 4342 sayılı Mera Kanunu'nun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 03.06.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili