muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13965, Karar No: 2013/21111, Tarih: 05.12.2013

Davalı ... Taş Kömürü Kurumu Armutçuk Müessese Müdürlüğü vekili, diğer davalı şirket ile kurumları arasında imzalanan sözleşme gereğince kurumlarının Armutçuk İşletmesinde müteahit firma olduğunu,davalı ... İnş. Tic.A.Ş'nin davacı ile belirsiz süreli iş sözleşmesi imzaladığını, bu nedenle dava konusu alacağa ilişkin olarak kurumlarının sorumlu olmadığını, dava konusu alacaklar bakımından müteahit firmanın sorumlu olduğunu, İş Kanununun 36. maddesi gereğince de kurumlarının sadece son üç aylık ücret alacağı bakımından sorumluluğu olabileceğini, davalı ...Ş vekili; müvekkilinin TTK Genel müdürlüğünün Armutçukta bulunan maden ocağında müteaahit firma olduğunu, davacının sürekli devamsızlık yaparak işe gelmediğini bu nedenle iş sözleşmesinin haklı nedenle tek taraflı feshedildiğini,davacının günlük brüt ücretinin 27,65 TL olduğunu, ücret alacağının bulunmadığını, yemek ve yol yardımı uygulaması yapılmadığını, işyerinde 08.00-16.00,16.00-24.00 ve 24.00-08.00 saatleri arasında 3 vardiya halinde çalışıldığını, günde 1,5 saat çay ve yemek molası verildiği için fazla mesai yapılmadığını,çok nadir mesai yapıldığı zamanlarda ise işçilere ücretlerinin ödendiğini, fazla mesai alacağının bulunmadığını,yıllık ücretli izinlerinin kullandırıldığını ve ücretinin ödendiğini savunarak davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisinin bulunduğu,davalı alt işverenin feshe dayanak yapılan devamsızlık günlerine ilişkin tutanak tutmadığı, dosyaya ibraz ettiği tutanakların da ardı ardına iki işgününe veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş gününe, yahut bir ayda üç işgününe ilişkin olmadığı,iş akdinin en son düzenlenen devamsızlık tutanağından itibaren 6 iş günlük yasal süre içerisinde feshedilmediği,davacının fazla mesai alacağını ispatladığı, yol ve yemek yardımı ödemelerinin süreklilik arz etmediği kanaatiyle alınan ek bilirkişi raporuna göre kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma alacağının kabulüne yol ve yemek yardımı alacağı talebinin reddine karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu’nun da kural olarak haftalık çalışma esası benimsenmiştir. Kanunun 41. maddesine göre “Fazla çalışma, Kanunda yazılı koşullar çerçevesinde, haftalık kırkbeş saati aşan çalışmalardır. 63'üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık ortalama çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam kırkbeş saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz”. 63. maddeye göre ise “Aksi kararlaştırılmamışsa bu süre, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine eşit ölçüde bölünerek uygulanır. Tarafların anlaşması ile haftalık normal çalışma süresi, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine, günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabilir. Bu halde, iki aylık süre içinde işçinin haftalık ortalama çalışma süresi, normal haftalık çalışma süresini aşamaz. Denkleştirme süresi toplu iş sözleşmeleri ile dört aya kadar artırılabilir” şeklinde kurala yer verilmiştir.

Ancak 4857 sayılı İş Kanunu ve kanuna ilişkin fazla çalışma ve fazla sürelerle çalışma yönetmelik, haftalık çalışma esasının istisnalarına da yer vermiştir.

a)Günlük çalışma süresinin onbir saatten fazla olamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğinden, tespit edilen fazla sürelerin denkleştirmeye tabi tutulmaması, onbir saati aşan çalışmalar için zamlı ücret ödenmesini gerektirmesidir.

b)İş Kanununun 63'üncü maddesinin son fıkrası uyarınca sağlık kuralları bakımından günde ancak 7,5 saat ve daha az çalışılması gereken işlerde, bu süreyi aşan çalışmalar fazla mesai ücreti ödenmesini gerektirir.

c)Maden ocakları, kablo döşemesi, kanalizasyon, tünel inşaatı gibi işlerin yer ve su altında yapılanlarında, günlük çalışma esası vardır.

d)En önemlisi ise gece çalışmalarında getirilen sınırlamadır. Kanunun 69/3 maddesi uyarınca “işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez”. Kanunda belirtilen bu süre günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın bir sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa dahi, günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68'inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı İş Kanununun 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi 11 saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok 11 saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde 11 saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saat ve daha fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir.

Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir.

İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması

veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması

veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

Somut olayda; davacı haftada en az 3 gün 3'er saat fazla mesai yaptığını ileri sürmüş, davalı ...Ş vekili ise işyerinde 08.00-16.00,16.00-24.00 ve 24.00-08.00 saatleri arasında 3 vardiya halinde çalışıldığını, günde 1,5 saat çay ve yemek molası verildiği için fazla mesai yapılmadığını,çok nadir mesai yapıldığı zamanlarda ise işçilere ücretlerinin ödendiğini savunmuştur.Dinlenen taraf tanıkları da davalı işyerinde 3 vardiya sistemine göre çalıştıklarını beyan etmişlerdir.

Buna göre davalı işyerinde 3'lü vardiya sistemine göre çalışıldığı sabit olup , kural olarak 3'lü vardiya sisteminde fazla çalışma yapılması mümkün olmasa da davalı işyerinde fazla çalışmanın yapıldığı davalı ...Ş vekilinin kabulündedir.

Mahkemece, davacının yer altı maden işçisi olması nedeni ile “ Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak Yedibuçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkındaki Yönetmelik” hükümlerine tabi olduğu anlaşılan davacının günde 7,5 saati aşan çalışmasının fazla çalışma olacağı dikkate alınarak, günde 7,5 saati aşan çalışmasının olup olmadığı irdelenip değerlendirilmek yerine, davacı iddiası gibi haftada 3 gün 3 saatten 9 saat fazla çalışma yapıldığı kabul edilerek hesaplanan, ara dinlenme süresinin kaç saat kabul edildiği ve günlük 7,5 saati geçen çalışmanın ne şekilde olduğu açıklanmayan bilirkişi raporuna göre fazla çalışma ücreti isteğinin kabulü doğru değildir.

Mahkemece Yargıtay’ın bugüne kadar yerleşmiş hesaplama yöntemine aykırı ve denetime elverişli olmayan bilirkişi raporuna itibar edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 05.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4, Karar No: 2023/2420, Tarih: 25.04.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/4 E.  ,  2023/2420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Suça sürüklenen çocuk hakkında Elbistan Cumhuriyet Başsavcılığının 04.11.2010 tarihli, 2010/1887 Esas sayılı iddianamesiyle, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrası, altıncı fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan kamu davası açılmıştır.

2.Elbistan Ağır Ceza Mahkemesinin 11.02.2014 tarihli, 2010/153 Esas, 2014/36 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, altıncı fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası,31 inci maddesinin ikinci fıkrası, 31 inci maddesinin son fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca oy çokluğuyla 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 30.05.2016 tarihli ve 14-2014/153199 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz isteği; şikayetçi ...'nın aşamalardaki çelişki ifadeleri ile üvey oğlu olan suça sürüklenen çocuğu evden uzaklaştırma için beyanda bulunmuş olabileceği, mağdurenin yaşı itibariyle yönlendirilmeye müsait olduğu ve ifadelerinin çelişkili olduğu, duruşmada bulunan sosyologun beyanlarına göre çocuğun anlatımlarına itibar edilmemesi gerektiği, ruh sağlığının bozulduğuna ilişkin raporu kabul etmedikleri, annesi ... tarafından uygulanan şiddet sonrası ruh sağlığının bozulduğu, delil değerlendirilmesinde hataya düşülerek mahkumiyet hükmü kurulduğu, muhalefet gerekçesi doğrultusunda suçu işlediğine dair delil bulunmadığından beraatine karar verilmesi ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

Suça sürüklenen çocuk ile mağdurenin üvey kardeş oldukları, 2002 ile 2009 senesi arasında aynı evde yaşadıkları, mağdurenin ilk beyanının alındığı tarihten yaklaşık bir buçuk sene öncesi 2009 yılı Mart ayında suça sürüklenen çocuğun gece vakti mağdurenin yatağında olduğunun anne ve babaları tarafından görüldüğü, ayrıca mağdurenin alınan ayrıntılı beyanında suça sürüklenen çocuğun değişik tarihlerde vücuduna dokunmak, dudaklarından öpmek suretiyle mağdureye karşı cinsel istismarda bulunduğu, mağdurenin aşamalardaki beyanlarında bu hususu doğruladığı, her ne kadar suça sürüklenen çocuk atılı suçlamaları kabul etmese de suça sürüklenen çocuğun gece vakti mağdurenin yatağında görüldüğünün anne ve babaları tarafından doğrulandığı, mağdurenin beyanlarının aşamalarda değişmediği ve tutarlı olduğu, suça sürüklenen çocuğa iftira atmasını gerektirecek herhangi bir sebebin bulunmadığı, mağdurenin ilk ifadesinin alındığı tarihlerde sekiz yaşında olması dikkate alındığında iftiraya yönelik ayrıntılı beyanda bulunmasının mümkün görülmediği göz önüne alınarak suça sürüklenen çocuğun savunmasının gerçeği yansıtmadığı, suçtan kurtulmaya matuf olduğu, suça sürüklenen çocuğun öpme ve okşamaya yönelik cinsel istismar eylemleri sonucu alınan adli tıp raporuna göre ruh sağlığının bozulduğu, fiile ruh sağlığı yönünden mukavemete muktedir olmadığı anlaşılmakla cezalandırılmasına dair karar verildiği anlaşılmaktadır.

IV. GEREKÇE

1.Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurenin aşamalardaki çelişkili beyanları, şikayetçilerin beyanları, tanık anlatımları, savunma ile tüm dosya kapsamı nazara alındığında, mağdurenin soyut beyanı dışında dosya kapsamında başkaca bir delil bulunmadığı anlaşılmakla suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

2.Bozma gerekçesine göre Tebliğnamede farklı gerekçeyle bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Elbistan Ağır Ceza Mahkemesinin 11.02.2014 tarihli, 2010/153 Esas, 2014/36 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, farklı gerekçeyle Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5206, Karar No: 2006/6254, Tarih: 05.10.2006

**16. Hukuk Dairesi         2006/5206 E.  ,  2006/6254 K.**

* KADASTRO TESPITINDEN DOĞAN DAVA

* TAPU KAYITLARININ HARITASININ TESPITI

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, gereği görüşüldü:
Yargıtay — Esas No: 2019/3477, Karar No: 2020/581, Tarih: 13.02.2020

**4. Hukuk Dairesi         2019/3477 E.  ,  2020/581 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 20/09/2013 gününde verilen dilekçe ile haksız ihtiyati tedbir ve haksız şikayet nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine ilk derece mahkemesince yapılan yargılama sonucunda davanın reddine dair verilen 26/01/2017 günlü karara karşı davacı tarafın istinaf başvurusu Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince yapılan istinaf incelemesinde 6100 sayılı HMK’nun 353/1-b-(1) maddesi gereğince 14/06/2017 günlü kararla esastan reddedilmiş, verilen bu kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 08/05/2018 gün ve 2017/4321 esas, 2018/3894 karar sayılı ilamıyla 6100 sayılı HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak, aynı Kanun'un 371. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının davacı yararına bozulmasına ve dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine dair verilen karar üzerine; İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda maddi tazminatın kısmen kabulüne, manevi tazminatın reddine dair verilen 10/10/2019 günlü kararın davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya 6100 sayılı HMK'nun 373/4. maddesine uygun olarak temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmiştir. Temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara ve İlk Derece Mahkemesince uyulan bozma gereğince karar verilmiş olmasına göre davalının yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 13/02/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.

HARÇ

396,00 TL. OH.

98,92 TL. PH.

297,08 TL.TGH.
Yargıtay — Esas No: 2012/12350, Karar No: 2013/13136, Tarih: 23.09.2013

**8. Hukuk Dairesi         2012/12350 E.  ,  2013/13136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ile ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 17.02.2012 gün ve 21/25 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı ... temsilcisi tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 10.02.2009 havale tarihli harcı alınan dava dilekçesinde özetle: Kadastro çalışmalarında ... adına tespit ve tescil edilen 134 ada 72 ve 137 ada 47 parsel sayılı taşınmazların öncesinden babasına, ölümü ile kendisine ait iken yanlışlıkla ... adına tespit ve tescil edildiğini açıklayarak; bu yerlerin ... adına olan tapu kayıtlarının iptal edilerek adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...'ye dava dilekçesi usulüne uygun olarak tebliğ edilmiştir: Davalı ... yargılama oturumlarına katılmamış ve cevap vermemiştir.

Mahkemece, davacının davasının kabulüne, dava konusu 134 ada 72 ve 137 ada 47 parsel sayılı taşınmazların ve teknik bilirkişinin 13.08.2010 tarihli raporuna ekli krokide ikinci yer olarak belirlenen 135 ada 26 ve 135 ada 27 parsel sayılı taşınmazların içerisinde kalan mavi renkli kalemle boyalı olarak gösterilen 3002.54 m2 ve 4458.59 m2’lik yerlere ilişkin davalı ...'nin tapu kayıtlarının iptali ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Hüküm süresi içerisinde ... temsilcisi tarafından dilekçesinde yazılı gerekçelerle temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller tüm dosya kapsamından; dava konusu 137 ada 47 ve 134 ada 72 nolu parsellere ilişkin kadastro tutanaklarının tüm sayfalarının onaylı fotokopisi getirilmiştir. Bu yerlerin "çayır" niteliğiyle, senetsizden, tutanaklarda yazılı olan miktarlarla, 10.09.2007 (17.09.2007) tarihlerinde ... adına tespitlerinin yapıldığı, itirazsız olarak 22.04.2008 tarihinde kesinleştirildikleri görülmüştür. Bu yerlere ilişkin çap kayıtları halen ... adınadır. Mahallinde keşif yapılmıştır. 06.08.2010 günlü keşif zabtında yazılı olduğu üzere: Davacı, dava konusu 134 ada 72 ve 137 ada 47 parsel sayılı taşınmazları keşif heyetine göstermiştir. Yerel bilirkişi ve tanık dinlenmiştir. Bu kişiler özetle: dava konusu her iki parselin elli-altmış yıldan beri önce davacının babası tarafından çayır vasfı ile otunu biçmek ve satmak amacıyla kullandığı, ölümünden bir yıl önce davacıya bağışladığı, halen de davacının zilyetliğinde bulunduğunu açıklamışlardır. Keşfe katılan teknik bilirkişi ile ziraatçi bilirkişi ayrı ayrı rapor ve krokilerini dosyaya sunmuşlardır. Açıklanan olgular tarafların ve mahkemenin bilgisi dahilindedir. Uyuşmazlık, kadastro çalışmalarında "çayır" niteliğiyle ... adına tespit ve tescil edilen böyle bir yerin tespit öncesi zilyetlik ile iktisabının mümkün olup olmadığında toplanmaktadır.

Bilindiği üzere ve geleneksel olarak özellikle, yüksek rakımlı Doğu ... Bölgesi'nin bazı il, ilçe ve köylerindeki bu nitelikteki taşınmazların koşulları oluştuğu takdirde zilyetlik yoluyla iktisabı mümkün olmaktadır. Somut olaya gelince, dinlenen mahalli bilirkişi ile davacı tanığı ve ziraatçi bilirkişinin raporu dikkate alındığında; dava konusu 47 ve 72 nolu parsellerin "çayır" niteliğiyle otunu biçmek, satmak ve kendi hayvanlarının yemi olarak kullanılmak suretiyle önceden davacının miras bırakanı, ölümünden sonra ise kendisine özgülenen davacı tarafından yirmi yılı aşkın süreden beri çekişmesiz ve aralıksız olarak bu niteliğiyle kullanıldığı anlaşılmakla dava konusu 134 ada 72 ve 137 ada 47 nolu parseller için kabul kararı verilmesinde usul ve yasaya aykırı bir husus olmadığından bu parseller ile ilgili davalı ... temsilcisinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün bu bölümünün ONANMASINA,

Ancak, dava dilekçesinde dava konusu yapılmayan yargılama sırasında harcı ödenmek suretiyle ıslah edilmeyen fakat teknik bilirkişi raporunda 135 ada 26 ve 27 nolu parseller içerisinde A ve B harfleriyle işaretli mavi renkli kalem ile boyalı kısımlarla ilgili herhangi bir açılmış, birleştirilmiş ya da ıslah edilmiş bir dava olmadığı halde bu yerlere ilişkin olarak da kabul kararı verilmesi doğru olmamıştır. Bir başka anlatımla, talep olmadığı ve yöntemine uygun bir dava açılmadığı halde 135 ada 26 ve 27 nolu parsellere yönelik olarakta hüküm kurulması yolsuz tescil mahiyetindedir. Böyle bir karar yok hükmündedir. Davalı ... temsilcisinin bu parsellere ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'nun 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, 2588 sayılı Kanunla eklenen 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi uyarınca ...'den harç alınmasına mahal olmadığına, 23.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.