muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/15829, Karar No: 2015/30491, Tarih: 22.10.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/15829 E.  ,  2015/30491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

Failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır .Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-d bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının,kamu meslek kuruluşlarının, siyasî parti,vakıf veya dernek tüzel kişiliklerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunun işlenmesi, nitelikli hâl kabul edilmiştir. Söz konusu kurum yada kuruluşların konumunun suçun işlenmesinde kolaylık sağlayacağı düşüncesi, bu kurum ve kuruluşların bu suçta araç olarak kullanılmasının, ağırlaştırıcı neden olmasını gerektirmiştir.

Bu nitelikli halin uygulanabilmesi için, bunların isminin kullanılması yeterli olmayıp maddi varlığının kullanılması gerekmektedir. Araç olarak kullanılma, bu kurum veya kuruluşlara ait yazı veya belgeleri amaç dışı olarak kullanmak şeklinde olabilir. Bu kurumlara ait kimlik belgesinin gösterilmesi, basılı evraklarının, kıyafetlerinin, taşıtlarının kullanılması mağdurda güven oluşumunu sağlayacaktır.

Sanığın, bir süre birlikte çalıştığı katılan ...'ın kimlik fotokopisinin üzerine kendisine ait fotoğrafı yapıştırıp, yeniden fotokopi çekerek oluşturduğu sahte kimlik fotokopisi ile ... Bayii'ne müracaat edip telefon hattı aldığı, 302,00 TL tutarındaki faturayı ödemeyerek ortadan kaybolduğu, bu nedenle katılan ... aleyhine icra takibi yapıldığı somut olayda; sanığın, katılanı hiç tanımadığını söylemesine rağmen, katılanın sanığı suçta kullanılan kimlik fotokopisindeki fotoğrafından teşhis etmesi, ... ilçesi ... semtindeki ... isimli dükkanda birlikte çalıştıklarını söylemesi, sanığın kimliğini ve fotoğraflarını olay tarihinden önce kaybettiğini beyan etmesine rağmen, kayıp ilanı vermediği gibi, kolluğa da müracaat ettiğine dair belge ibraz edemediği gözetildiğinde nitelikli dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarının oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 22.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1549, Karar No: 2014/4190, Tarih: 10.03.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/1549 E.  ,  2014/4190 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Geri çevirme kararının gereği tam olarak yerine getirilmeden dosyanın gönderildiği anlaşılmaktadır.

1-Maden Belediye Başkanlığı Fen İşleri Müdürlüğü'nün 17.01.2014 tarihli cevabında dava konusu taşınmazın 1/2000 ölçekli 25.10.1978 tarihinde plan dahiline alınmış olup uygulama imar planı içine alındığı, belediye hizmetlerinden yararlandığı belirtilmekle yetinilmiş olup, geri çevirme kararındaki diğer hususlara cevap verilmediği anlaşılmaktadır. Buna göre kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 27.06.2012 gününden önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmayıp nazım imar planı içinde ise, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, tüm belediye hizmetlerinden ayrı ayrı (su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon aydınlatma gibi) yararlanıp yararlanmadığı ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları, etrafının meskûn olup olmadığı hususlarının ilgili belediye başkanlığından,

2-Maden Belediye Başkanlığı Fen İşleri Müdürlüğü'nün 17.01.2014 tarihli cevabında dava konusu taşınmazın ve somut emsalin imar parseli olup, ortaklık olmayıp tam hisseli olduğu belirtilmekle yetinilmiş, tapu müdürlüğünün 20.01.2014 tarihli yazısında ise her iki taşınmazında imar işlemi görmediği bildirilmek suretiyle dava konusu taşınmaz ve somut emsalin imar parseli olup olmadığı hususunda çelişki oluştuğundan, dava konusu 313 ada 2 parsel numaralı taşınmazın 27.06.2012 olan değerlendirme, somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 519 ada 3 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan 22.04.2011 olan satış tarihleri itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından ve istenilen hususların yerine getirildiğinin bizzat hakimlikçe denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15216, Karar No: 2024/5466, Tarih: 11.09.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/15216 E.  ,  2024/5466 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U T A H L İ Y E T A L E P L İ

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2375 E., 2022/2751 K.

MAKTUL : ...

KATILANLAR: ..., ..., ..., ...

MÜŞTEKİ : ...

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1 ve 286/2-a maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Isparta 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.04.2022 tarihli ve 2021/237 Esas, 2022/90 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında; maktule yönelik kasten öldürme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 63, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mahsuba karar verilmiştir.

2.Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 12.10.2022 tarihli ve 2022/2375 Esas, 2022/2751 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin ve katılanlar vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri; beraat hükmü verilmesi gerektiğine, hatalı kabul ve delil değerlendirmesine, haksız tahrik, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması şartlarının varlığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri; beraat hükmü verilmesi gerektiğine, hatalı kabul ve delil değerlendirmesine, haksız tahrik, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması şartlarının varlığına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Sanık ve maktulün evli iken kolluk tutanakları ve tanık anlatımlarına göre sanığın, tanık ... ile gönül ilişkisi yaşadığı, taraflar bu nedenle boşanmış iseler de; bir müddet sonra barışarak ortak çocukları temyiz dışı suça sürüklenen çocuk ... ve mağdur ... ile aynı konutta yaşamaya devam ettikleri, aralarında sanığın maktulün de kendisini aldattığından şüphe etmesi yüzünden anlaşmazlık bulunduğu, suç tarihinde sanık ve maktulün oğlu müşteki...nin babasına telefonla ulaşamaması nedeniyle endişelenerek ikamet ettiği Antalya ilinden Isparta'ya döndüğü, sanığın telefonda müştekiye maktulün sabah evden çıkıp bir daha dönmediğini belirttiği, müştekinin yanık kokusundan şüphelenmesi üzerine de yaşadıkları münakaşa sırasında maktulün öfke ile av tüfeğini şakağına dayayarak kendisini de tetiğe basmaya zorlayarak intihar ettiğini, suçlanmaktan korkarak yakmak suretiyle cesetten kurtulmaya çalıştığını savunmuş ise de; sanığın aşamalarda çelişkiler içeren ve somut deliller ile örtüşmeyen savunmaları, maktulün elini tutup av tüfeğini başına dayadıktan sonra kendisine tetiği çektirmek suretiyle başından vurmasının fiziken mümkün olmaması ve karbonizasyon düzeyinde yanık vaziyette bulunan maktule ait ceset kalıntısı üzerinde yapılan incelemede ölüm nedeninin ateşli silah yaralanmasıyla oluşabilir nitelikte kafatası kemik kırığı ile birlikte beyin zarları, kafa içi organ harabiyetiyle birlikte beyin kanaması olduğunun tespit edilmesi karşısında; sanığın, suç tarihinde eve geç vakitte ve alkollü vaziyette gelen maktul ile yaşadığı tartışma sırasında maktule ait av tüfeği ile kafa bölgesinden yaralayarak öldürmesinin ardından suçtan kurtulmak maksadıyla halıya sararak ikametin tandır odasında yaktığının anlaşıldığı olayda;

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, maktulden sanığa yönelen haksız söz veya davranış bulunmadığı, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması koşullarının somut olayda oluşmadığı anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle; Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 12.10.2022 tarihli ve 2022/2375 Esas, 2022/2751 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Isparta 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1546, Karar No: 2014/4191, Tarih: 10.03.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/1546 E.  ,  2014/4191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davalı vekilinin duruşma talebi pul yokluğu nedeniyle reddedilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Geri çevirme kararının gereği tam olarak yerine getirilmeden dosyanın gönderildiği anlaşılmaktadır.

1-Maden Belediye Başkanlığı Fen İşleri Müdürlüğü'nün 17.01.2014 tarihli cevabında dava konusu taşınmazın 1/2000 ölçekli 25.10.1978 tarihinde plan dahiline alınmış olup uygulama imar planı içine alındığı, belediye hizmetlerinden yararlandığı belirtilmekle yetinilmiş olup, geri çevirme kararındaki diğer hususlara cevap verilmediği anlaşılmaktadır. Buna göre kamulaştırma (değerlendirme) tarihi olan 27.06.2012 gününden önce; dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, bu tarih itibariyle kesinleşmiş imar planı içinde olmayıp nazım imar planı içinde ise, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, tüm belediye hizmetlerinden ayrı ayrı (su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon aydınlatma gibi) yararlanıp yararlanmadığı, ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları, etrafının meskûn olup olmadığı hususlarının ilgili belediye başkanlığından,

2-Maden Belediye Başkanlığı Fen İşleri Müdürlüğü'nün 17.01.2014 tarihli cevabında dava konusu taşınmazın ve somut emsalin imar parseli olup, ortaklık olmayıp tam hisseli olduğu belirtilmekle yetinilmiş, tapu müdürlüğünün 09.01.2014 tarihli yazısında ise her iki taşınmazında imar işlemi görmediği bildirilmek suretiyle dava konusu taşınmaz ve somut emsalin imar parseli olup olmadığı hususunda çelişki oluştuğundan, dava konusu 669 ada 4 parsel numaralı taşınmazın 27.06.2012 olan değerlendirme, somut emsal alınarak incelenen ... Mahallesi 519 ada 3 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan 22.04.2011 olan satış tarihleri itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından ve istenilen hususların yerine getirildiğinin bizzat hakimlikçe denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2933, Karar No: 2011/4180, Tarih: 24.05.2011

**5. Ceza Dairesi         2011/2933 E.  ,  2011/4180 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan sanık ...’ın yapılan yargılanması sonunda; atılı suçtan mahkümiyetine dair, ... 6. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.10.2010 gün ve 2010/31 Esas, 2010/362 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Adli tıp ve psikiyatri uzmanlarının verilerine ve Adli Tıp Kurumu'nun uygulamalarına göre olaydan 6 ay geçtikten sonra mağdurenin beden ve ruh sağlığının bozulduğunun tespiti karşısında, tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen O Yer Cumhuriyet Savcısının ve sanık müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 24.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1509, Karar No: 2014/415, Tarih: 28.03.2014

**Hukuk Genel Kurulu         2013/1509 E.  ,  2014/415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bitlis Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mahkemesi Sıfatıyla)

TARİHİ : 06/01/2013

NUMARASI : 2012/228 E-2012/339 K.

Taraflar arasındaki “maddi ve manevi tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bitlis Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi’nce davanın kısmen kabulüne dair verilen 19.07.2012 gün ve 2012/113 E.-2012/201 K. sayılı kararın incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 21.Hukuk Dairesi’nin 09.10.2012 gün ve 2012/18858 E.-2012/16849 K. sayılı ilamı ile;

(...1-Dosyadaki yazılara, Hükmün bozmaya uygun olmasına ve dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava iş kazası sonucu ölen sigortalının yakınlarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacı eş ve 1 çocuk için maddi tazminat davasının Kurumca zararları karşılandığından reddine,manevi tazminat davalarının kısmen kabulü ile eş için 70.000TL, 5 çocuk için ayrı ayrı 50.000,00’er TL,anne ve baba için ayrı ayrı 20.000,00’er TL, 4 kardeş için ayrı ayrı 7.000,00’er TL manevi tazminat istemlerinin kabulüne karar verilmiştir.

Davacılar murisi sigortalının öldüğü iş kazasında sigortalının %30, davalı işverenin %70 oranında kusurlu olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanunu’nun 47.maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince alınmamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Bu ilkeler gözetildiğinde davacılar yararına hükmedilen manevi tazminat miktarının BİR MİKTAR FAZLA olduğu açıktır.

3-Davacıların peşin yatırdıkları başvurma ve nispi harçların; davalıdan alınıp davacılara verilmesi yönünde karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Davacılar vekili, dava dilekçesinde özetle, davacıların murisi muini R.. T..’in 26.06.2008 tarihinde yol yapımı işinde çalışmakta iken geçirmiş olduğu iş kazası sonucu vefat ettiğini ileri sürerek asıl davada maddi, birleşen davada ise, ölen sigortalının eşi için 120.000,00 TL, çocukları için ayrı ayrı 100.000,00’er TL, annesi ve babası için ayrı ayrı 40.000,00’er TL ve kardeşleri için ayrı ayrı 15.000,00’er TL, olmak üzere toplam 760.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 26.06.2008 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Bitlis İl Özel İdaresi vekili cevap dilekçesinde özetle; açılan davanın hukuki dayanaktan yoksun olduğunu toprak dökmek için yol kenarına yanaştığı esnada aracın damperini kaldırmasına rağmen toprağın dökülmemesi üzerine davacıların murisinin araçtan inerek damperin arka kapağını açmaya çalışırkan kapağın yüzüne çarpması sonucu dengesini kaybederek damperden boşalan toprak içine düşüp nefes alamayarak boğulmak suretiyle ve tamamen kendi kusurlu davranışları sonucu vefat ettiğini, olayda davalının kusura dayalı ya da objektif sorumluluğunun bulunmadığını bu nedenle, davacıların murislerinin ölmesi nedeniyle uğradıklarını iddia ettikleri zararın tazmini için açtıkları davanın hukuki dayanağı bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Yerel Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile maddi tazminat talebinin reddine, eş için 70.000,00 TL, çocuklar için ayrı ayrı 50.000,00’er TL, anne ve baba için ayrı ayrı 20.000,00’er TL, kardeşler için ayrı ayrı 7.000,00’er TL manevi tazminatın olay tarihi olan 26.06.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine dair verilen karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine, Özel Daire’ce yukarıda açıklanan gerekçelerle bozulmuş; Mahkemece, bozma ilamına harç yönünden uyulmasına karar verilerek davacılar için takdir edilen manevi tazminat miktarı yönünden direnilmiştir.

Direnme hükmünü, davalı vekili temyize getirmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; iş kazası nedeniyle ölen işçinin yakınları lehine takdir edilen manevi tazminat miktarının fazla olup olmadığı toplanmaktadır.