muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/8436, Karar No: 2019/8212, Tarih: 12.06.2019

**8. Ceza Dairesi         2018/8436 E.  ,  2019/8212 K.**

**"İçtihat Metni"**

İftira suçundan meçhul şüpheli hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Çat Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 05.01.2018 tarihli ve 2017/515 soruşturma, 2018/7 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Erzurum 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 07.02.2018 tarihli ve 2018/522 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet Savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet Savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet Savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar nazara alındığında,

Dosya kapsamına göre, müşteki ... hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan yapılan soruşturma sonucunda, müştekinin atılı suçu işlediğine ilişkin kamu davası açmaya yeter somut inandırıcı delil olmadığı gerekçesi ile Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığının 16.11.2017 tarihli, 2016/13562 soruşturma ve 2017/9068 sayılı kararı ile kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmiş olup, müştekinin ihbarı yapan şahıs hakkında kendisine iftira attığından bahisle şikayetçi olması üzerine, Çat Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturma sonucunda, şüphelinin eyleminin, anayasal ihbar, şikâyet veya bilgi verme hakkı kapsamında kaldığı, böylelikle suçun kanunî tanımındaki yasal unsurların oluşmadığından bahisle, kovuşturmaya yer olmadığına yönelik karar verilmiş ise de;

Somut olayda, 09.09.2016 günü saat 22:20 saatlerinde ismini vermek istemeyen ihbarcı tarafından 156 jandarma imdat hattı aranarak Çat İlçe Jandarma Komutanlığı Yavi Jandarma Karakolu sorumluluk sahasında ikamet eden ve emekli imam olan müştekinin FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne üye olduğunun bildirilmesi üzerine, bahse konu ihbarda ... hakkında FETÖ terör örgütü ile iltisakına

Somut olayda, 09.09.2016 günü saat 22:20 saatlerinde ismini vermek istemeyen ihbarcı tarafından 156 jandarma imdat hattı aranarak Çat İlçe Jandarma Komutanlığı Yavi Jandarma Karakolu sorumluluk sahasında ikamet eden ve emekli imam olan müştekinin FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne üye olduğunun bildirilmesi üzerine, bahse konu ihbarda ... hakkında FETÖ terör örgütü ile iltisakına

ilişkin herhangi somut bir isnatta bulunulmaması nedeniyle, bu konuda ihbarcıya ulaşılarak ihbarın içeriğine ilişkin varsa somut iddia ve isnatların neler olduğunun açıklattırılması gereği duyulmaksızın, ... hakkında sadece soyut ihbara istinaden terör örgütüne üyelik suçlamasıyla Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturma kapsamında, şüphelinin ifadesinin alınması, banka hesap hareketlerinin incelenmesi, BYLOCK ve FETÖ ile ilgili vakıf, dernek ve kurumlarla ilişkisi olup olmadığının araştırılması sonucunda şüpheli hakkında delil yetersizliği nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karar verildiği,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun iftira suçunu düzenleyen 267/1. maddesinde yer alan, "Yetkili makamlara ihbar veya şikâyette bulunarak ya da basın ve yayın yoluyla, işlemediğini bildiği hâlde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idarî bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat eden kişi, bir yıldan dört yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır." şeklindeki düzenleme karşısında, müşteki ... hakkında FETÖ silahlı terör örgütü üyeliği gibi sonuçları ağır olan bir suça ilişkin olarak sadece soyut bir beyanla ihbarda bulunan ve müşteki hakkında bir çok soruşturma işlemi yapılmasına sebebiyet veren şüpheli ile müşteki arasında başka bir soruşturma dosyasının veya herhangi bir husumet bulunup bulunmadığının araştırılması ve şüphelinin ifadesine başvurulması suretiyle, toplanacak deliller ve yapılacak inceleme sonucuna göre şüphelinin hukukî durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilerek, itirazın bu yönden kabul edilmesi gerekirken, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 25.07.2018 gün ve 2018/6393 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 30.07.2018 gün ve KYB/2018-66472 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçi ... vekilinin Çat Cumhuriyet Başsavcılığına verdiği 23.11.2017 tarihli şikayet dilekçesi ve beyanında, 09.09.2016 tarihinde 156 jandarma ihbar hattını arayarak şikayetçinin FETÖ (PDY) silahlı terör örgütüne üye olduğu yönünde asılsız ihbarda bulunarak adli soruşturma geçirmesine neden olan meçhul şüpheliden şikayetçi olması üzerine soruşturma işlemlerine başlanıldığı, Çat Cumhuriyet Başsavcılığınca 05.01.2018 günlü kararda “şüphelinin eyleminin anayasal şikayet ve ihbar hakkının kullanılması” olduğu gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, verilen bu karara karşı yapılan itirazın mercii tarafından reddedilmesi üzerine kararın kesinleştiği anlaşılmıştır.

Ceza Muhakemeleri Kanununda;

“Madde 160 - (1) Cumhuriyet Savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar.

(2) Cumhuriyet Savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.

Madde 170 - (1) Kamu davasını açma görevi, Cumhuriyet Savcısı tarafından yerine getirilir.

(2) Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler.

Madde 172 - (1) Cumhuriyet Savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.

Madde 173 - (1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet Savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2)İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3) (Değişik fıkra: 18.06.2014-6545 S.K./71. md) sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, Cumhuriyet Başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet Savcısına gönderir. Cumhuriyet Savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik fıkra: 25.05.2005-5353 S.K./26.mad) sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet Savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

(4) (Değişik fıkra: 25.05.2005-5353 S.K./26.mad) sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet Savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

(5) Cumhuriyet Savcısının kamu davasının açılmaması hususunda takdir yetkisini kullandığı hâllerde bu madde hükmü uygulanmaz." şeklinde yer verilen düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere; Cumhuriyet Savcısı kendisine yapılan suç duyurusu veya şikayet üzerine suçun gerçekten işlenip işlenmediğinin tespiti için hemen işin gerçeğini araştırmaya başlamalı ve maddi gerçeğin ortaya çıkmasına yarayan tüm yasal yöntemlere başvurmalıdır. Toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açması, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vermesi gerekmektedir.

Soruşturmaya konu olayda; suça konu ihbarın yapıldığı telefon numarasının kimin adına kayıtlı olduğuna yönelik araştırma yapılarak şüphelinin tespitine yönelik olarak gerekli tüm soruşturma işlemleri yapıldıktan ve şüphelinin tespitinden sonra şikayetçi ile şüpheli arasında başka bir soruşturma ya da kovuşturma dosyasının ya da herhangi bir husumet bulunup bulunmadığının araştırılması ve şüphelinin ayrıntılı beyanına başvurulması suretiyle toplanacak deliller ve yapılacak inceleme sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yalnızca şikayetçi hakkındaki soruşturma dosyası getirtilerek eksik incelemeyle yazılı şekilde verilen kovuşturmaya yer olmadığı kararına yönelik itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden, Erzurum 2. Sulh Ceza Hakimliği'nin 07.02.2018 gün, 2018/522 değişik iş sayılı itirazın reddine ilişkin kararının CMK.nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 12.06.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13035, Karar No: 2012/10996, Tarih: 08.11.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/13035 E.  ,  2012/10996 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanıklar ... ve ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; mağdure ...'in yaşının düzeltilmesi ve buna göre sanıklara atılı beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçu, reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğunun kabulü ile şikâyet yokluğu nedeniyle açılan kamu davalarının düşürülmesine, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraatlerine dair Denizli 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 05.11.2010 gün ve 2009/250 Esas, 2010/365 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi mağdure vekili tarafından istenilmekle dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece düzeltilen nüfus kaydına göre, suç tarihlerinde 16 yaşı içerisinde olduğu anlaşılan ve kovuşturma aşamasında sanıklardan şikâyetçi olmadığını beyan eden mağdure ...'in, davaya katılma ve mahkemece verilen kararı temyiz etme haklarının olmadığı gözetilerek zorunlu vekilinin temyiz talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 08.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14739, Karar No: 2014/9083, Tarih: 02.06.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/14739 E.  ,  2014/9083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akhisar 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/04/2013

NUMARASI : 2012/504-2013/286

Davacı F.. Ö.. vekili Avukat M. Ü.. tarafından, davalı G.. K.. aleyhine 23/07/2012 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 29/04/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeni ile manevi tazminat ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, dava dışı eşinin evlilik birliği devam ederken davalı G.. K.. ile birlikte olduğunu ve bu birlikteliklerinden çocuklarının olduğunu, davalının kendisi ile evli olduğunu bildiği halde, dava dışı eşi ile ilişki yaşaması eyleminin kişilik haklarına saldırı niteliğinde olduğunu belirterek, manevi tazminat talebinde bulunmuştur.

Davalı, dava dışı eşin neslinin devam etmesi için yardımcı olmak amacıyla tüp bebek yöntemiyle çocuk sahibi olduğunu, dava dışı eş ile aynı çatı altında yaşamadığını ve duygusal ya da cinsel birlikteliklerinin olmadığını belirterek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalının dava dışı eş ile ilişki yaşaması nedeni ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda; olayın gelişimi ve yukarıda açıklanan ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, davacının tüm davalının diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte açıklanan nedenlerle reddine ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/06/2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, davacı ile evli olduğunu bildiği davacının eşi ile davalının duygusal ve cinsel ilişkiye girmek suretiyle davacı eşinin kişilik haklarına saldırıda bulunduğu iddiası ile davalı hakkında açılan tazminat davasıdır.

Davalı ile davacının eşi arasındaki duygusal ve cinsel ilişki, davacı yönünden Türk Medeni Kanunu'nda boşanma nedeni olarak kabul edilen "zina" fiilini oluşturur. Bu durumda davacı, Türk Medeni Kanunu'nun 185. maddesinde düzenlenen eşler arasındaki "birlikte yaşamak ve sadık kalmak" yükümlülüklerine aykırı davrandığından bahisle zina yapan kendi eşi hakkında Türk Medeni Kanunu'nun 161. maddesine dayanarak "zina" nedeniyle boşanma davası açabilir ve aynı yasanın 174/2 maddesine göre de manevi tazminat isteyebilir.

Türk Medeni Kanunu'nun 185. maddesindeki düzenleme anlamında davalının davacıya karşı "birlikte yaşamak ve sadık kalmak" yükümlülüğünün bulunmaması, davalının duygusal ve cinsel ilişki fiilinin tarafının davacı olmayıp, davacının eşi olması, "zina" fiilinin ceza yasalarımıza göre suç olmaktan ve dolayısıyla davalının fiilinden dolayı sanık veya hükümlü olmaması karşısında haksız fiillerde manevi tazminatı düzenleyen Borçlar Kanunu'nun 56. ve 58. maddelerindeki düzenlemeler ile Türk Medeni Kanunu'nun manevi tazminata ilişkin 174/2 maddesindeki düzenlemenin davalının eylemine uymaması, davalının eyleminin davacıya karşı saldırı oluşturabileceğine ve tazminat verilmesine dair başka hiç bir yasal düzenlemenin bulunmamasına, davaya konu eylemin bir tarafının da davacının eşi olmasına göre ortada yani davacı ile eyleme katılan eşi arasında bir aile bütünlüğünden bahsedilemeyeceği gibi, davalıyı da aile bütünlüğüne (ortada aile bütünlüğü kalmadığından) eylemi ile saldırıda bulunduğunun kabulünün mümkün olmamasına ve ayrıca aile bütünlüğüne saldırı ile ilgili yasalarımızda tazminatı gerektirir bir düzenleme bulunmamasına göre, davalı hakkında açılan davanın yasal dayanağı yoktur. Yasama organınca bu konuda yasal düzenleme yapılana kadar bu yönde açılan davalarda davalıyı sorumlu tutmak mümkün değildir. Bu anlamada davalının pasif davalı olma sıfatı bulunmadığından açılan davanın reddine karar verilmesi gerekir.

Diğer yandan, davaya konu eylemden dolayı davalı ile davacının eşinin, davacıya karşı müteselsilen sorumlu kabul edilmeleri gerekir. Zira, iddia edilen eylem, en az iki kişinin birlikte hareketi ile meydana gelebilir. Bunun sonucu olarak davacı, kendisine karşı müteselsilen sorumlu olan kendi eşi hakkında bu eylemden dolayı, (geçimsizlik veya zina nedeniyle) boşanma davası açmadığı, manevi tazminat istemediği veya dava açıp, sonradan manevi tazminat isteğinden vazgeçtiği veya sadece kendi eşine karşı Türk Medeni Kanunu'nun 174/2 maddesine dayanarak manevi tazminat davası açıp manevi tazminat aldığı hallerde; Türk Medeni Kanunu'nun 161/3 maddesi gereğince kendisine karşı müteselsil sorumlu olan ve eylemin tarafı olan eşini affettiği kabul edileceğinden, eşten manevi tazminat alınan halde ise, manevi tazminatın tekliği ve bölünmezliği ilkesi gereğince davalıdan ayrıca manevi tazminat alınması mümkün olmadığından Borçlar Kanunu'nun 147/2. maddesi gereğince davalının sorumlu tutulması mümkün değildir.

Açıkladığım nedenlerle sayın çoğunluğun aksi yönündeki düşünce ve kararlarına katılmıyorum.02/06/2014
Yargıtay — Esas No: 2017/5256, Karar No: 2017/10083, Tarih: 27.11.2017

**19. Ceza Dairesi         2017/5256 E.  ,  2017/10083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5253 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği ve bu nedenle davaya katılma hakkı bulunmadığı halde mahkemece kanuna aykırı gerekçeyle kamu davasına katılan olarak kabulünün, şikayetçiye bu niteliği ve dolayısıyla kanun yoluna başvurmak hak ve yetkisini kazandırmadığı anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca şikayetçi vekilinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 27/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2859, Karar No: 2016/4841, Tarih: 23.03.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/2859 E.  ,  2016/4841 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 29/05/2014

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca açıklanan, 2863 sayılı Kanunun 74/1-2.cümle, TCK'nın 62, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet.

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işleyen sanık hakkında, kültür varlığı bulabilmek için izinsiz kazı yapma suçundan verilen 29.04.2010 tarih, 2009/579 esas, 2010/503 karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına konu hüküm, CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca açıklanmakla, sanık müdafii tarafından temyiz edilen hüküm incelendi;

Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilerek yapılan incelemede;

Meram İlçe Emniyet Müdürlüğü görevlilerince yapılan devriye görevi esnasında, Konya ili, Seydişehir Çevre Yolu, Krom Kavşağı mevkiinde sanık ... ile haklarında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları temyiz incelemesine gelmeyen diğer sanıkların, kazma, kürek gibi suç aletleriyle birlikte izinsiz kazı yaptığı esnada yakalandığı, olay yerinde yapılan incelemede, 2-3 metre genişliğinde, 3-4 metre derinliğinde kültür varlığı bulabilmek için izinsiz kazının yapılmış olduğunun tespit edildiği, bu tespitler üzerine sanıklar hakkında soruşturmaya başlandığı ve 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan davanın açıldığı, ilgili Koruma Bölge Kurulu'nun 27.10.2009 tarihli yazısında belirtildiği üzere, izinsiz kazı yapılan yerin sit alanı veya 2863 sayılı Kanunun 6. maddesi anlamında korunması gerekli bir yer olmadığı, sanık ...'in verdiği ifadesinde, kültür varlığı bulabilmek amacıyla kazı yaptıkları esnada yakalandıklarını ikrar ettiği, tüm dosya kapsamından sanığın, hakkında verilen karar temyiz incelemesine gelmeyen diğer sanıklar ile fikir ve eylem birliği içerisinde kültür varlığı bulabilmek için izinsiz kazı yaptığı ve eylemlerin sabit olduğu anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin, sanığın atılı suçu işlediğine dair delillerin bulunmadığına, bu nedenle beraatine karar verilmesi, olmadığı takdirde de lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 23/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.