muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5942, Karar No: 2017/4433, Tarih: 25.05.2017

Davanın, yasal dayanağı 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 56. maddesinin ikinci fıkrasıdır. Fıkrada: “Eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen eş ve çocukların, bağlanmış olan gelir ve aylıkları kesilir. Bu kişilere ödenmiş olan tutarlar, 96. madde hükümlerine göre geri alınır.” düzenlemesine yer verilmiştir. Düzenleme ile ölen sigortalının kız çocuğu veya dul eşi yönünden, boşanılan eşle boşanma sonrasında fiilen birlikte olma durumunda, ölüm aylığının kesilmesi ve ödenmiş aylıkların geri alınması öngörülmektedir. Buna göre, daha önce sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen birlikte yaşama olgusu, gelir veya aylık kesme nedeni ve bağlama engeli olarak benimsenmiştir.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 59/2. maddesinde: “Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarının görevleri sırasında tespit ettikleri Kurum alacağını doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemler, yemin hariç her türlü delile dayandırılabilir. Bunlar tarafından düzenlenen tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir.” hükmü yer almaktadır.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 59/2. maddesinde: “Kurumun denetim ve kontrol ile görevlendirilmiş memurlarının görevleri sırasında tespit ettikleri Kurum alacağını doğuran olay ve bu olaya ilişkin işlemler, yemin hariç her türlü delile dayandırılabilir. Bunlar tarafından düzenlenen tutanaklar aksi sabit oluncaya kadar geçerlidir.” hükmü yer almaktadır.

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 56'ncı maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu nedenle Anayasanın 20'nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri Ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı İş Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm kanıtlar toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacının ve boşandığı eşinin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiğini saptanmalı, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruluşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, davacının ve boşandığı eşinin kayıtlı olduğu adreslerde kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, Denetmen Raporunun Karkamış İlçe Emniyet Müdürlüğünün 26/10/2011 tarih ve 20110770 sayılı yazısına istinaden düzenlendiği, adrese gidilmeden polis tutanağına göre rapor düzenlendiği, gözönüne alınarak anılan tutanakta imzaları bulunan polis memurlarının tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1630, Karar No: 2015/1626, Tarih: 04.06.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/1630 E.  ,  2015/1626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hırsızlık suçunun müştekinin evinden suç tarihi itibariyle gece sayılan zaman dilimi içerisinde gerçekleştirilmiş olduğu anlaşıldığından, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b ve 143. maddelerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre sanık ...'in temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 04.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2217, Karar No: 2016/4578, Tarih: 06.04.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/2217 E.  ,  2016/4578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı .... İşletme Genel Müdürlüğü vekili Avukat .... tarafından, davalı ..... aleyhine 18/04/2007 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17/09/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, orman yangını nedeniyle uğranılan zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı idare, davalı tarafından tarlasında temizlenen otların yakılması sonucu yanan ateşin ormana sirayet etmesi nedeniyle orman yangını meydana geldiğini belirterek, ağaçlandırma gideri ve yangın söndürme giderleri ile tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, orman yangınından davalının sorumlu olduğu kabul edilmiş ve benimsenen bilirkişi raporuyla belirlenen miktarın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Davacının davalıdan istediği tazminat miktarı, orman yangınına müdahale eden helikoptere ilişkin gideri de kapsamaktadır. İdarenin sadece dava konusu yangın nedeniyle helikopter kullanım bedeli ödeyip ödemediği ise; dosya kapsamından anlaşılmamaktadır. Şu durumda mahkemece; davacı idare tarafından helikopter kiralanmasına ilişkin bir sözleşme yapılıp yapılmadığı, böyle bir sözleşme varsa; helikopter kullanım ücretinin ne şekilde belirlendiği, helikopter hiç kullanılmasa bile kira ücretinin ödenip ödenmeyeceği, bu sözleşmenin kapsadığı süre boyunca kaç orman yangını çıktığı, fiilen kullanımın kira ücretine etkisi araştırılmalıdır. Bu şekilde davacının dava konusu yangın nedeniyle helikopter kullanımından kaynaklanan gerçek bir zararı olup olmadığı, varsa bu zararın miktarı tespit edilmelidir. Anılan hususlarda araştırma yapılıp gerekirse ek bilirkişi raporu alındıktan sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken; yanılgılı bilirkişi raporuna göre davalının tümünden sorumlu tutulması doğru değildir. Kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, davalının diğer temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 06/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6810, Karar No: 2012/6882, Tarih: 26.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/6810 E.  ,  2012/6882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20/02/2007 tarih ve 2005/336-2007/43 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalılar ..., ..., ... ve ... vekilleri tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 24/04/2012 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı TMSF vekili Av. .... ile davalılardan ..., ... vekili Av. ... ve yine davalılardan ... vekili Av...... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi .....tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 19.06.2003-13.02.2004 tarihleri arasında şirketin yönetim kurulu üyeleri ile denetçileri olarak görev yapan davalıların ortaklardan tahsil edilmesi gereken ilk apel ödemelerini ilgililerden tahsil etmemeleri nedeniyle şirketin uğradığı 125.000,00 TL zarardan sorumlu olduklarını ileri sürerek, sözkonusu miktarın davalılardan faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkiline karşı yönetim kurulu üyesi sıfatıyla açılan işbu davada ortaktan talepte bulunulmadan yönetim kurulu üyesinden sermaye borcunun zarar temelinde istenmesinin hukuka uygun olmadığını, henüz bir zarar doğmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, apel ödemesi için yönetim kurulunun sorumluluğuna dayanılamayacağını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... İşgördü vekili, ödenmeyen sermaye borcunun denetçiden istenemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., davacı şirket ile hiçbir ilişkisinin bulunmadığını, ortağı, yönetim kurulu üyesi ve denetçisi olmadığını, sehven davalı olarak gösterilmiş olduğunu savunarak, hakkındaki davanın husumetten reddini istemiştir.

Diğer davalı, davaya yanıt vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalıların yönetim kurulu üyeleri olduğu sırada ¼ sermaye payının TTK’nun 406 ve 407. maddeleri uyarınca tahsilini sağlama cihetinde bulunmadıkları, bu durumda TTK’nun 309 ve 336. maddeleri uyarınca sorumlu oldukları gerekçesiyle 125.000,00 TL’nin 19.09.2003 tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalılar... ve ... vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar ..., ... ve ... vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Kararı, davalılar... ve ... vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar ..., ... ve ... vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davalılardan ... vekilinin temyiz itirazlarına gelince; dava, davalı yönetim kurulu üyeleri ile denetçilerin ortaklardan tahsili gereken sermaye borcunun ilk taksitlerini tahsil etmemiş olmalarından kaynaklanan sorumluluklarına ilişkin olup, davalılardan ...’nun davacı şirketin ortağı, yönetim kurulu üyesi ve denetçisi olmadığı gibi davaya konu zamanında tahsil edilmeyen sermaye borcundan dolayı sorumlu tutulmasını gerektirecek şahsi bir kefalet ve yükümlülüğünün de bulunmadığının dosya kapsamından anlaşılmasına göre anılan davalı hakkında açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde anılan davalının da sorumlu tutulması doğru görülmemiş, davalı ... hakkında verilen hüküm yönünden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar ..., ... ve ... vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile anılan davalılar hakkında verilen kararın ONANMASINA; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın anılan davalı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalılardan ... ve ...'den alınarak davalı TMSF'ye verilmesine, 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin de davacı taraftan alınarak davalı ...'na verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı ...'na iadesine, aşağıda yazılı bakiye 2.762,20 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ... ve ...'den alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 3.667,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı ...'ndan alınmasına, 26.04.2012 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dava, sermaye taahhüdünü vadesinde yerine getirmeyen ortaklar ile ilgili iş ve işlemlerin yerine getirilmemesi nedeniyle davacı şirketin yönetim kurulu üyeleri ile deneticisi hakkındaki sorumluluk (tazminat) davası niteliğindedir.

Dosyaya mübrez belgeler uyarınca, davacı şirket ortaklarının sermaye taahhütlerini en geç 19.9.2003 tarihinde yerine getirmeleri gerekmekte olup, bu tarihten önce davalı yönetim kurulu üyelerinin şirket varlığı üzerindeki hak ve tasarruf yetkileri, Şişli Sulh Ceza Mahke-mesi’nin 26.8.2003 tarihli kararı ile kaldırılmıştır. Bu durumda, davalı yönetim kurulu üyelerinin söz konusu sermaye borcunun ödenmemesi nedeniyle, şirket adına hareket etmelerinin söz konusu olamayacağı gibi, hemen akabinde ise davacı şirketin yönetimine TMSF tarafından el konulmuş olması da gözetildiğinde, varlığı ileri sürülen zarardan sorumlu tutulmaları yerinde değildir.

Bir an için, söz konusu tedbir kararının davalıların yönetim ve denetim yetkilerini kısıtlar niteliği bulunmadığı kabul olunsa dahi, apel gününün belirgin olması nedeniyle sermaye taahhüdünde bulunan ortakların doğrudan temerrüde düşmüş sayılmaları gereği ve sermaye borçlarının kendilerinden faiziyle birlikte tahsil edilebilmesi olanağı söz konusu iken davacı şirketin henüz oluşmuş bir zararından da söz edilemeyecektir. Keza, TTK’nun 407/2. maddesinin emredici bir hüküm olmadığı da nazara alındığında, bu yolda bir önleme başvurulmaması davalılar için bir sorumluluk nedeni olarak ortaya konulamaz.

Ayrıca, davalı denetçiler bakımından henüz hesap döneminin sonuna gelinmeden TMSF tarafından görevden el çektirilmiş oldukları dosya kapsamı ile belirgin olmakla, yukarıda sayılan nedenlere ek olarak, TTK’nun 353 ve 354. maddesinde sayılan görevler ve bu görevlerin ifa zamanı gözetildiğinde anılan denetçiler bakımından da bir sorumluluk söz konusu olamayacağı düşüncesinde olduğumdan, davalı ... dışındaki diğer davalılar bakımından verilen bozma kararına iştirak edemiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2020/6480, Karar No: 2020/4495, Tarih: 29.09.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/6480 E.  ,  2020/4495 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BÜYÜKÇEKMECE 16. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesi'nin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yapılan değişiklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesi'nin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre;

2-Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin Denetimli Serbestlik Müdürlüğü ve Cumhuriyet Başsavcılığına sorularak belirlendikten sonra;

Kabule göre;

2-Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediğinin Denetimli Serbestlik Müdürlüğü ve Cumhuriyet Başsavcılığına sorularak belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 29.09.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8355, Karar No: 2013/10000, Tarih: 10.06.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/8355 E.  ,  2013/10000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday, buğday samanı, pamuk ve kuru soğana ait 2007 yılı itibarıyla kuru ve sulu şartlarda dekar başına ortalama verim miktarları ile tüm harcama kalemlerini, üretim giderini, kilogram başına satış fiyatlarını ayrıntılı olarak gösterir veri listelerinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4489, Karar No: 2008/12263, Tarih: 18.12.2008

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/4489 E.  ,  2008/12263 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin geçmiş dönemde davalının bayiliğini yaptığını, davalı şirketten 5.161.04.-YTL. cari hesaptan kalan ve 3.654.96.-YTL.iade dolaptan, kalan alacağı bulunduğunu, bu kalem alacaklarının tahsili için başlanılan icra takibine itiraz edildiğini belirterek, itirazın iptaline, takibin devamına, % 40’... az olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile davalı arasında imzalanmış sözleşmeye göre eski bayii davacının dağıtmak üzere teslim aldığı ariyet konusu cihazların noksansız hasarsız iadesinden sorumlu olduğunu, ancak cihazların devri ve diğer gereken işlemleri tamamlanmadığından taraflar arasında cari hesap mutabakatı sağlanamadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma, tarafların ticari defter ve kayıtlarının incelenmesi ile düzenlenen bilirkişi raporu, davacının kayıtlarında 3.654.96.-YTL. tutarlı davalının iade dolap alacağı faturasının kayıtlı olması, davacının iade dolaptan olan alacağını ayrı delillerle kanıtlayamamasına göre, davanın kısmen kabulüne, davalının itirazının 5.161.00.-YTL. için iptaline, takibin bu miktar üzerinden ve takip tarihinden tahsile kadar değişen oranlarda yasal faiz yürütülmek suretiyle takip talebindeki diğer koşullarla devamına, kabul edilen alacak miktarı davalı kayıtlarıyla da belirli ve likit olduğundan hükmolunan tutarın % 40’ı oranında icra inkar tazminatı ile davalının sorumlu tutulmasına karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davacının fazla yatırdığı peşin harcın istek halinde iadesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlerden davalıdan alınmasına, 18.12.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.