muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1009, Karar No: 2019/1179, Tarih: 14.11.2019

Yoksulluk nafakasının hangi koşullarda istenebileceği TMK’nın 175. maddesinde düzenlenmiştir. Bu düzenleme gereğince yoksulluk nafakasına hükmedilebilmesi için, boşanmaya karar verilmiş olması, nafaka talep eden eşin boşanma yüzünden yoksulluğa düşmüş ya da düşecek olması ve diğer eşe nazaran daha az kusurlu veya eşit kusurlu bulunması ya da boşanmaya neden olan olaylarda tamamen kusursuz olması gerekir. Yoksulluğa düşmüş ya da düşecek olan taraf geçimi için diğer taraftan ancak “mali gücü oranında” nafaka isteyebilir. Nafaka yükümlüsünün ise kusuru aranmaz.

Görüldüğü üzere, yoksulluk nafakasına hükmedilme koşullarını düzenleyen kanun koyucu diğer taraftan “mali gücü oranında” nafaka istenebileceği ifadesiyle, nafaka yükümlüsünün mali gücünün bulunmasını da bir koşul olarak öngörmüştür.

Kanun ilk olarak hükümde geçen kelimelerin sözüyle, sonra korunması gereken menfaate ilişkin değerlendirme ile ve amacına uygun olarak ruhuyla uygulanacaktır.

Kanun metnindeki “mali gücü oranında” ifadesi ile borçlunun ekonomik gücünün varlığına işaret edilmiştir. Bu durumda kanunun sözünden çıkan mânadan, borçlunun mali gücünün bulunmaması durumunda nafakanın kaldırılmasına da hükmedilebilecektir. Yine buradan nafakanın kaldırılması, arttırılması ya da azaltılmasını hâllerine yer veren TMK’nın 176/3. ve 4. maddelerindeki sıralamaların, TMK’nın 175. maddesinde belirtilen ödeme gücü bulunanlar yönünden geçerli olduğu sonucuna varılmaktadır.

Diğer taraftan, yoksulluk nafakasının özünde ise, sosyal dayanışma ve ahlakî değerler yer almaktadır.

Madde metninden de anlaşıldığı üzere yoksulluk nafakası isteminde bulunan tarafın kusurunun daha ağır olmaması gerekmektedir. Ancak yoksulluk nafakası, boşanmadan sonra yoksulluğa düşecek olan tarafı koruma amacına yönelik olduğu içindir ki, boşanmış olan yoksul tarafa verilecek olan yoksulluk nafakası, hiçbir surette diğer tarafa yükletilen bir ceza veya tazminat niteliğinde olmayacaktır. Şayet böyle olsaydı, sadece boşanmada kusuru olan eşten istenebilmesi gerekirdi. Oysa ki, maddede açıkça belirtildiği gibi, kusursuz eş dahi yoksulluk nafakası ödemekle yükümlüdür. Yoksulluk nafakası, bir bakıma evlilik birliği devam ettiği sürece söz konusu olan karşılıklı bakım ve geçindirme ödevinin devam ettirilmesi anlamını taşımaktadır (Akıntürk, T./Ateş, D.: Aile Hukuku, C. 2, İstanbul 2019, s. 302).

Polatlı 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin (Aile Mahkemesi sıfatıyla) Anayasa Mahkemesine yaptığı iptal başvurusunda “4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun 176. maddesinin üçüncü fıkrasının, nafaka alacaklısının yoksulluğunun ortadan kalkması hâlinde nafakanın kaldırılmasını düzenlemesine rağmen, tarafların mali durumlarının değişmesi hâlinde nafakanın artırılması ya da azaltılmasını düzenleyen aynı maddenin itiraz konusu dördüncü fıkrasının, nafaka borçlusunun ekonomik durumunun olumsuz yönde değişmesi hâlinde, nafakanın tamamen kaldırılmasına olanak tanımadığı gerekçesiyle Anayasa’nın 2. maddesine aykırı olduğunu” ileri sürerek 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 175/1 ve l76/4. maddelerinin iptalini istediği başvuru sonucunda Anayasa Mahkemesi 25.06.2009 tarihli ve 2005/ 56 E., 2009/94 K. sayılı kararı ile;

“…Evlilik birliğinde eşler arasında geçerli olan dayanışma ve yardımlaşma yükümlülüğünün, evlilik birliğinin sona ermesinden sonra da kısmen devamı niteliğinde olan yoksulluk nafakasının özünde, sosyal ve ahlâki düşünceler yer almaktadır. Nafaka talep edilen eşin kusursuz da olsa nafaka ödemekle yükümlü kılınması, yoksulluk nafakasının tazminat ya da cezadan farklı bir nitelik taşıdığını göstermektedir. Yoksulluk nafakasının amacı hiçbir zaman nafaka alacaklısını zenginleştirmek değildir. Yoksulluk nafakasıyla, boşanma sonucunda yoksulluk içine düşen eşin asgari yaşam gereksinimlerinin karşılanması düşünülmüştür. Yoksulluk nafakasına hükmedilebilmesi için nafaka talep eden eşin boşanma nedeniyle yoksulluğa düşecek olmasının yanı sıra, nafaka talep edilen eşin de nafaka ödeyebilecek ekonomik gücünün bulunması, diğer bir ifadeyle kendi kusurundan kaynaklanmamak koşuluyla yoksul olmaması gerekmektedir. Bu açıdan bakıldığında, yoksulluk nafakasının sosyal ve ahlâki düşüncelere dayanması özelliği, sadece nafaka talep eden tarafa nafaka verilmesinde değil, aynı zamanda nafaka talep edilen tarafın nafaka ödeyebilecek ekonomik gücünün bulunması koşulunda da kendisini göstermektedir. Bu nedenle, nafaka borçlusunun kendi kusuru bulunmaksızın yoksulluğa düşmesi hâlinde, hâkim Yasa metninde açıkça belirtilmese dahi 4721 sayılı TMK’nın 1. maddesine göre yoksulluk nafakasının koşulları ve kabul ediliş amacını göz önünde bulundurarak, nafakanın 4721 sayılı TMK’nın 176. maddesinin dördüncü fıkrası gereğince tamamen kaldırılmasına da karar verebilecektir…” gerekçesiyle Anayasanın 2. maddesine aykırı görmediği iptal isteminin reddine karar vermiştir.

Öte yandan, Anayasa’nın 17. maddesine göre herkesin maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkı vardır. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 8. maddesi uyarınca da özel yaşama saygı kapsamında kişinin fiziksel ve zihinsel bütünlük ve bireyin kendisini gerçekleştirme ve kendisine ilişkin kararlar alabilme hakkı bulunmaktadır. Bireyin ödeyeceği nafaka maddi ve manevi varlığını ortadan kaldırmamalıdır (Anayasa Mahkemesi, İbrahim Acar Başvurusu, Başvuru No: 2016/3140, Karar tarihi: 07.11.2019).

Gerçekten de TMK’nın 1. maddesi hâkime önüne gelen uyuşmazlığı adil bir şekilde çözmesi için oldukça önemli bir hareket serbestisi tanımaktadır. Hâkim önündeki sorunu kanun hükmünün sözüyle tam olarak çözemiyorsa, o zaman kanunun özüne yani konuluş amacına giderek karar verecektir. Yoksulluk nafakasını düzenleyen TMK’nın 175. maddesinin sözünde de özünde de nafaka borçlusunun mali gücünün varlığı yatmaktadır. Bu nedenle sadece tazminat ve nafakanın ödenme biçimini düzenleyen TMK’nın 176. maddesi değerlendirilerek sonuca ulaşmak kanunun sözünden ve özünden çıkan anlamla bağdaşmamaktadır.

Eldeki davada kendi kusurundan kaynaklanmayan bir sebeple yoksulluğa düşen davacı bel rahatsızlığı sebebiyle işten ayrılmak zorunda kalmıştır. Gündelik işlerde çalıştığı, düzenli bir gelirinin bulunmadığı anlaşılmaktadır. 23.12.2014 tarihli dava dilekçesi ile davacı, nafaka ödemelerini büyük güçlükler içinde yaptığını artık ödeme imkânının kalmadığını belirtmiştir. Davalı da nafaka alacağı için İcra Mahkemelerine şikâyetlerde bulunduğunu, davacının bir kez beraat edip, bir kez de tazyik hapsiyle cezalandırıldığını, sonuncu şikâyetinin ise hâlen derdest olduğunu 03.03.2015 tarihli cevap dilekçesinde bildirmiştir. Dolayısıyla, boşanma sonrasında yapılan nafaka ödemelerinin de büyük güçlüklerle gerçekleştirildiği nafaka borçlusunun ödeme zafiyeti içinde bulunduğu kuşkusuzdur. Yargıtay 1. Hukuk Dairesi’nin 31.12.1976 tarihli ve 1976/9370 E.-13138 K. sayılı kararında da belirtildiği gibi "hâkim, insana, tabiata, gerçeğe, olağana sırt çevirmeden ve katı kalıplar içinde sıkışıp kalmadan uyuşmazlığa insan kokusu taşıyan bir çözüm getirmek zorunluluğundadır". Tarafların eldeki davada tespit edilen mali durumlarından davacının gündelik işlerde çalışıp aylık gelirinin 500,00 -750,00TL arasında değiştiği, davalının ise sigortalı bir işte çalıştığı ve aylık 1.000,00TL gelirinin bulunduğu görülmektedir. Bu durumda da, nafakanın kaldırılması hakkaniyete, yoksulluk nafakasının temelinde yatan sosyal ve ahlaki fikre uygun düşecektir.

O hâlde, davacının boşanma davasından sonra mali durumunun bozulduğu, sürekli gelirinin bulunmadığı, nafaka alacaklısı kadının ihtiyaçları ile nafaka yükümlüsünün gelir durumu ve önceki nafaka takdirinde taraflar arasında sağlanan dengenin de gözetildiği gerekçesiyle dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere yoksulluk nafakasının kaldırılmasına hükmeden yerel mahkeme direnme kararında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

O hâlde, davacının boşanma davasından sonra mali durumunun bozulduğu, sürekli gelirinin bulunmadığı, nafaka alacaklısı kadının ihtiyaçları ile nafaka yükümlüsünün gelir durumu ve önceki nafaka takdirinde taraflar arasında sağlanan dengenin de gözetildiği gerekçesiyle dava tarihinden itibaren geçerli olmak üzere yoksulluk nafakasının kaldırılmasına hükmeden yerel mahkeme direnme kararında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, mevcut düzenleme gereği nafaka alacaklısının mali durumunun önem arz ettiği, asgari ücretle çalıştığı, yoksulluktan kurtulmadığı, nafaka borçlusunun mali durumunun bozulmasının ise Kanunda indirim sebebi olarak öngörüldüğü, yine dosyada davacının bel rahatsızlığının tedavisinin mümkün olmadığına bu nedenle çalışamayacağına dair bir iddiasının ve doktor raporunun bulunmadığı, çalışmasına engel teşkil edecek fiziki rahatsızlığını ispat edemediği belirtilen nedenlerle nafakada hakkaniyete göre bir miktar indirime gidilmesi gerekirken tamamen kaldırılmasına hükmeden yerel mahkeme direnme kararının bozulması gerektiği görüşü ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

Açıklanan nedenlerle, usul ve yasaya uygun bulunan direnme kararı onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının ONANMASINA, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440-III/1. maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 14.11.2019 tarihinde yapılan ikinci görüşmede oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.

KARŞI OY

Davacı vekili, Gölcük 2. Aile Mahkemesinin 16.02.2010 gün 2009/69 E., 2010/72 K. sayılı kararıyla davalı ile boşanmalarına ve davalı lehine belirlenen 200,00TL tedbir nafakasının devamı ile karar kesinleştiğinde bu nafakanın yoksulluk nafakası olarak devamına karar verildiğini bu tutarın bilahare mahkemece aylık 300,00TL’ye yükseltildiğini ancak davalının sigortalı olarak çalışmaya başladığını, kendisinin ise bel rahatsızlığından dolayı işten ayrılmak durumunda kaldığını, davalının yoksulluğunun ortadan kalktığını, ileri sürerek, yoksulluk nafakasının kaldırılmasını, olmadığı takdirde indirilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacı ile boşandıkları günden itibaren nafaka bedellerini düzenli olarak ödemediğini, nafaka ödememek adına çalıştığı işten belinin rahatsızlığını ileri sürerek ayrıldığını, bu hususu daha önce de mahkemede ileri sürdüğünü, ancak mahkeme tarafından bu durumun dikkate alınmadığını, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun asgari ücretle çalışmanın nafakayı kaldırmak için, yeterli sebep olmadığına ilişkin kararının olduğunu bildirerek davanın reddini istemiştir.

Davalı, davacı ile boşandıkları günden itibaren nafaka bedellerini düzenli olarak ödemediğini, nafaka ödememek adına çalıştığı işten belinin rahatsızlığını ileri sürerek ayrıldığını, bu hususu daha önce de mahkemede ileri sürdüğünü, ancak mahkeme tarafından bu durumun dikkate alınmadığını, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun asgari ücretle çalışmanın nafakayı kaldırmak için, yeterli sebep olmadığına ilişkin kararının olduğunu bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile yoksulluk nafakasının dava tarihinden itibaren, geçerli olmak üzere kaldırılmasına karar verilmiş, hükmün davalı tarafından temyizi üzerine karar Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 2015/10236 Esas, 2015/17712 sayılı kararı ile bozulmuş mahkemece bozma kararına karşı direnilmiştir.

TMK 176 md. göre; “irat biçiminde ödenmesine karar verilen maddi tazminat veya nafaka, alacaklı tarafın yeniden evlenmesi yada taraflardan birinin ölümü hâlinde kendiliğinden kalkar; davalı tarafın evlenme olmaksızın fiilen evliymiş gibi yaşaması yoksulluğun ortadan kalkması yada haysiyetsiz hayat sürmesi hâlinde mahkeme kararıyla kaldırılır.

TMK 176/4. md. göre; yoksulluğun ortadan kalkması hâlinde, mahkemece nafakanın kaldırılabileceği gibi tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın artırılması veya azaltılmasına da karar verilebilir.

Yoksulluğun hukuksal kavramı anılan yasa maddesinde tanımlanmamıştır. Herkes sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama, maddi ve manevi varlığını geliştirme hakkına sahiptir. (Anayasa 17/1, 55md.).

Şu hâlde, bu temel hakkın tabii sonucu yeme, giyinme, barınma, sağlık, ulaşım, kültür gibi bireyin maddi varlığını geliştirmek için zorunlu ve gerekli görülen harcamaları karşılayacak düzeyde geliri olmayanlar yoksul kabul edilmiştir. (HGK 1982/2-656E., 1998/688K.). Hukuk Genel Kurulunun yerleşik kararlarında “Asgari ücret seviyesinde gelire sahip olunmaz” yoksulluk nafakası bağlanmasını olanaksız kılan bir olgu olarak kabul edilmemiştir (HGK 07.10.1988 gün 1988/2-656E., 1998/688K. 26.12.2001 gün 2001/2-1158 -1185 sayılı ve 01.05.2002 gün 2002/2-397-339 sayılı kararları).

Yoksulluk nafakasının dayandığı temel düşünce, esas itibarıyle boşanan taraflardan birisinin boşanma sonucunda düşmüş olduğu yoksulluk hâlinin sosyal dayanışma, fikri ve ahlaksal değerler gereğince nispeten giderilmeye çalışmasıdır.

Somut olayda davalı kadın bir işte çalışmamaktadır. 13.07.2011 tarihinde kesinleşen boşanma davasından sonra 25.07.2011 tarihinde açtığı dava kabul edilerek nafakanın 300,00TL’ye ve her yıl ÜFE oranında artırılmasına karar verilmiş ve bu karar taraflarca temyiz edilmeyerek 19.12.2011 tarihinde kesinleşmiştir. Kesinleşen bu dosya içeriğinde düzenlenen kolluk tutanağında da davacı kocanın çalışmaya engel durumu var mı bölümünde, bel fıtığı olduğu belirtilerek, doktor raporlu olduğuna işaret edilmiş ve mahkemece toplanan bu delillere göre nafakanın artırılmasına karar verilmiştir.

Davacı 23.12.2014 tarihinde açtığı bu dava ile de bel rahatsızlığı nedeniyle çalışamadığını, düzenli işi olmadığını davalının da işe girdiğini yoksulluğunun bu nedenle kalktığını belirterek bu davayı açmıştır. Ancak davacı bu dava içeriğinde toplanan delillerle bel rahatsızlığı nedeniyle işten ayrıldığını çalışmasına engel bir durum olduğunu, eş söyleyişle bu nedenle yoksul duruma düştüğünü ispat edememiştir.

Davalı kadın ise aldığı yoksulluk nafakası ile günümüz koşullarında geçinmesi mümkün olmadığından Gölcük Devlet Hastanesi Bilgi İşlem Bölümünde asgari ücretle çalışmaya başlamıştır. Davalı kadının aldığı nafaka dışında bir mal varlığı bulunmadığı gibi girdiği işte elde ettiği asgari ücret, günün ekonomik koşulları ve paranın alım gücü değerlendirildiğinde, onu yoksulluktan kurtarmaz. Kaldı ki davalı asgari ücretle çalışmakta olduğundan, davalının elde ettiği iş ve gelir her an için sona erebilecek nitelikte olup, sabit ve güvenceli değildir.

Yoksulluk nafakasına hükmedilen eş, hükmün kesinleşmesinden sonra devamlı gelir getirecek bir işe girerse, nafakanın kaldırılması için yasada aranan koşul gerçekleşmiş olur.

Davacı koca çalışmasına engel olacak fiziki bir rahatsızlığını ispatlayamadığı ve dava tarihindeki şartlara göre davalının asgari ücret sınırındaki gelirinin yoksulluğunu ortadan kaldırmadığı, bunun nafakanın tamamen kaldırılmasına neden olmayıp, indirim nedeni olabileceği gözetilerek bir karar verilmesi gerektiren, davanın tümüyle kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bu husus bozmayı gerektirir.

Yerel Mahkemenin direnme kararı anılan nedenlerle bozulması uygun olduğundan, sayın çoğunluğun direnme kararının onanma gerekçesine katılınmamıştır.

Dava, yoksulluk nafakasının kaldırılması talebine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, Özel Dairece yoksulluk nafakasının indirilmesi gerektiği gerekçesiyle karar bozulmuştur. Uyuşmazlık, yoksulluk nafakasının kaldırılması mı indirilmesi mi gerektiği noktasında toplanmaktadır.

Taraflar Gölcük Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/69 E.-2010/72 K. sayılı kararı ile boşanmışlar ve 13.07.2011 tarihinde kesinleşen kararla 200TL yoksulluk nafakasına hükmedilmiştir. Eldeki dava 23.12.2014 tarihinde açılmış, davacının bel rahatsızlığı nedeniyle işden ayrıldığı, sadece düzensiz ve günlük işlerde çalıştığı, davalının ise sigortalı asgari ücretle çalıştığı, davacının ödeme güçlüğü içinde olduğu ileri sürülmüştür.

Taraflar Gölcük Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/69 E.-2010/72 K. sayılı kararı ile boşanmışlar ve 13.07.2011 tarihinde kesinleşen kararla 200TL yoksulluk nafakasına hükmedilmiştir. Eldeki dava 23.12.2014 tarihinde açılmış, davacının bel rahatsızlığı nedeniyle işden ayrıldığı, sadece düzensiz ve günlük işlerde çalıştığı, davalının ise sigortalı asgari ücretle çalıştığı, davacının ödeme güçlüğü içinde olduğu ileri sürülmüştür.

Boşanma davasında yapılan kolluk araştırmasında davalı çalışmamakta, babasının evinde ailesiyle yaşamakta olup, davacı Ford fabrikasında işçi ve 500TL ücret almakta ve ailesiyle kira ödemeden yaşamaktadır. Boşanma davasında kocanın ağır kusuru nedeniyle boşanmalarına ve kadın lehine 200TL tedbir nafakasının hükmün kesinleşmesiyle yoksulluk nafakası olarak devamına karar verilmiştir. Gölcük Asliye Hukuk Mahkemesinde 25.07.2011 tarihinde açılan nafaka artırım davasında 200TL yoksulluk nafakası 300TL’ye artırılmış ve her yıl TEFE oranında artırılmasına karar verilmiş, tarafların temyiz etmemesi ile hüküm 19.12.2011 tarihinde kesinleşmiştir. Bu dosyadaki kolluk tutanağında davalının Gölcük Devlet Hastanesinde çalıştığı 1.000TL aylık geliri olduğu, kira vermediği tespit edilmiş, davalı 24.03.2015 tarihli celsede sigortalı ve asgari ücretle çalıştığını beyan etmiştir. Davacının günlük işçi olup, aylık 500-750TL kazandığı, başka geliri bulunmadığı, kira ödemediği tespit edilmiştir.

Yoksulluk nafakasının kaldırılması TMK 176/3. maddede düzenlenmiştir. Bunlardan biri de alacaklının yoksulluğunun ortadan kalkması hâlidir. Tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hâllerde ise TMK 176/4. madde uyarınca, yoksulluk nafakası artırılıp indirilebilmektedir. Davalı alacaklının yoksulluğunun ortadan kalkması, yoksulluk nafakasının kaldırılması nedenleri arasında yasada düzenlenmiş ancak davacı nafaka borçlusunun nafakaya hükmedildiği zamana nazaran yoksulluğa düşmesi hâlinin yoksulluk nafakasının kaldırılması nedeni olarak düzenlenmediği görülmekte, TMK 176/4. md. kapsamında nafakanın indirilmesine karar verilebileceği anlaşılmaktadır. Anayasa Mahkemesince, nafaka borçlusunun ekonomik durumunun olumsuz yönde değişmesi hâlinde, nafakanın tamamen kaldırılmasına olanak tanınmadığı gerekçesiyle TMK 176/4. maddenin Anayasaya aykırılığı iddiası incelenmiş ve 25.06.2009 tarihli kararla, itirazın reddine, Anayasaya aykırılık bulunmadığına karar verilmiş, kendi kusuru bulunmaksızın yoksulluğa düşmesi hâlinde, hâkim yasa metninde bulunmasa dahi TMK’nın 1. ve 4. maddesine göre yoksulluk nafakasının tamamen kaldırılmasına karar verebileceğinden Anayasanın 2. maddesine aykırılık olmadığı gerekçesine yer verilmiştir.

Somut durumda, boşanma davasında hiç çalışmadığı ve geliri bulunmadığı tespit edilen davalı kadının asgari ücretle sigortalı olarak çalıştığı, davacı kocanın ise fabrikada işçi iken, bel rahatsızlığı nedeniyle ayrıldığı, günlük iş bulduğunda düzensiz çalıştığı ve aylık 500-750TL kazandığı, kocanın mali durumunda düşme, kadının mali durumunda iyileşme olduğu anlaşılmıştır. TMK’nın 176/4. maddesine bakıldığında, yoksulluk nafakasının kaldırılması için, davalı nafaka alacaklısının yoksulluğunun ortadan kalkması gerekir. Asgari ücretle çalışan sigortalı işçinin yoksulluğunun kalkmadığı yerleşmiş Yargıtay Daire içtihatları ve Hukuk Genel Kurulu kararlarıyla kabul edilmiştir. Bu durumda davacı nafaka yükümlüsünün gelirindeki azalma da nazara alınarak TMK 176/4. madde uyarınca nafakanın indirilmesine karar verilebileceğinden direnme kararının bozulması gerekir. Anayasa Mahkemesi’nin karar gerekçesinde belirtildiği üzere, TMK 1 ve 4. maddeleri uyarınca nafakanın kaldırılabileceği nazara alındığında ise, davacının bel rahatsızlığı nedeniyle işden ayrıldığı, düzenli geliri olmadığı, kazancının davalıya nazaran cüz’i bir miktar olduğu değerlendirilerek nafakanın kaldırılmasına dair mahkeme kararının onanması gerektiği görüşüne de katılmamaktayım. Anayasa Mahkemesi kararında “nafaka yükümlüsünün kendi kusuru olmaksızın yoksulluğa düşmesi” hâlinde nafakanın kaldırılabileceği belirtilmiştir. Bel rahatsızlığı olması nafaka yükümlüsünün kendi kusuru değil ise de, günün tıbbi olanaklarına rağmen rahatsızlığını tedavi ettirmeyip, işden ayrılan davacı kusurlu olup, buna dayanarak düzenli ve sabit gelirli işde çalışamıyorum diyerek, yoksulluk nafakasından kurtulamaz. Nafakanın artırılmasına dair dosyada da kolluk araştırmasında kocanın bel fıtığı rahatsızlığı olduğu ve doktor raporu bulunduğu tespit edilmiş, buna rağmen nafaka artırılmış, koca tarafından temyiz edilmeyerek kesinleşmiştir. Bu dosyada, bel rahatsızlığının tedavisi mümkün olmadığına bu nedenle çalışamayacağına dair iddia ve doktor raporu bulunmamaktadır. Bu durumda TMK 176/4. madde uyarınca Özel Dairenin bozmasındaki gibi hakkaniyete uygun bir miktar indirime gidilebileceğinden, direnme kararının bozulması görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun onama görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2007/10267, Karar No: 2007/13040, Tarih: 31.10.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/10267 E.  ,  2007/13040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı, ... açtığı davası ile S.S ... ... Konut Yapı Kooperatifi yüklenici sıfatıyla, birleşen davanın davacıları olan ... ve arkadaşlarına ait arsa üzerinde inşa ettiği binadan 28 ve 29 numaralı bağımsız bölümleri satın aldığını bildirerek, bu bağımsız bölümlerin adına tescilini istemiştir. Birleşen davada davacılar ... ve arkadaşları arsa sahipleri olup, bu davanın davalısı da ... Konut Yapı Kooperatifidir. Birleşen dava davacıları yüklenici sıfatı ile hareket eden kooperatifle her iki tarafında kabulünde olan ... sözleşmesi ile arsa üzerinde yapılacak binadan 10 adet bağımsız bölümün arsa sahiplerine verileceğinin kararlaştırıldığını, davaya konu 28 ve 29 numaralı bağımsız bölümlerin de arsa sahiplerine bırakılacak bağımsız bölümler arasında yer aldığını ileri sürerek sözleşme başında arsanın tamamını sözleşme koşullarına uyulması şartıyla yüklenici kooperatife devredildiğini ileri sürerek sözü edilen uyuşmazlık konusu 28 ve 29 numaralı bağımsız bölümlerin tapusunun iptali ile kendi adlarına tescilini istemişlerdir.

Uyuşmazlığın ana konusu 28 ve 29 numaralı bağımsız bölümlerin arsa sahiplerimi yoksa yükleniciye mi ait olduğu noktasında toplanmaktadır. Bu haliyle davanın ana temelini ... sözleşmesi oluşturduğundan, 2797 sayılı Yargıtay K.nun 14.maddesi gereğince temyiz incelemesi 15.Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır.

Yukarıda belirtilen nedenle dosyanın görevli sözü edilen Yüksek Daire Başkanlığına gönderilmesine, 31.10.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11245, Karar No: 2017/5546, Tarih: 13.11.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/11245 E.  ,  2017/5546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, müstehcenlik, şantaj, tehdit (üç kez), hakaret (iki kez)

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek bu suç ile müstehcenlik suçundan mahkûmiyet; tehdit ve hakaret suçlarından kurulan hükümlerin açıklanmasının geri bırakılması (birer kez); tehdit suçundan açılan kamu davasının şikayet yokluğu nedeniyle düşmesi (bir kez); tehdit, şantaj, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, hakaret suçlarından beraat (birer kez)

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafii ile katılan mağdure ...vekili, sanık hakkında müstehcenlik suçundan kurulan mahkumiyet hükmünü de temyiz ettikleri halde, bu hususta tebliğnamede görüş bulunmadığı anlaşıldığından, anılan hususta ek tebliğname düzenlendikten sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.