muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/2052, Karar No: 2007/19015, Tarih: 23.10.2007

KARŞI OY YAZISI

Davacı işçi 2.10.2000 tarihinde işyerinde ustası ...'ın sağ gözüne yumruk vurmak suretiyle cerayan eden iş kazası sonucu az gören sağ gözünün hiç göremez hale gelmek suretiyle sürekli iş göremezliğe uğradığının iddia ederek maddi ve manevi zararının tazminini istemiştir.

Olayın S.S.K. Başkanlığıncada işkazası olarak kabul edildiği görülmektedir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davacının özürlü kadrosu ile işyerinde çalıştığı, Bursa Devlet Hastanesi Sağlık Kurulunca sakatlar için düzenlenen 3.9.1987 tarihli raporunda ( sol gözde görme olmadığı, sağ gözde mikro kornearisamo anomalisi bulunduğu ve sağ gözdeki görmenin 1 m.p.s. olduğu %82 oranında malul kaldığı, santral işlerinde çalışabileceği) bildirilmiştir. Davacının olaydan sonra bulanık görmenin gelişmesi üzerine ... Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesine yatırılarak ameliyat edildiği ve yapılan tedavi sonucunda ... Üniversitesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığınca düzenlenen 6.2.2001 tarihli raporda (sol anoftalmi, sağ mikroftalmi Travmatik Retina dekolmanı, opere edildi. Vitrektomi siklon tamponad uygulandı şuanda retina yatışık. Görme 0,5 metre, parmak sayma düzeyinde bulgusu, sol anoftalmi+ sağ mikroftalmi operatravmatik RD) tanısı ile özür durumuna göre çalışma gücü kaybı oranının %100) olduğu bildirilmiştir. Bu rapordanda anlaşılacağı üzere davacının sağ gözünde travma sonucu retina dekolmanı oluştuğu ve bu nedenle ameliyat edildiği, olaydan önce sağ gözde görme 1 metre iken olaydan sonra 0,5 metreye düştüğü anlaşılmaktadır.

Ancak S.S.K. Sağlık Dariesi Başkanlığınca davacının gerek kazadan önce gerekse kazadan sonra sürekli iş göremezlik oranının %39 olduğu gerekçesiyle arada fark bulunmadığından oran % 0 olarak belirlenmiş, mahkemece dosya S.S. Yüksek Sağlık Kuruluna gönderilmiş, evrak üzerinde yapılan inceleme sonucu verilen 16.12.2005 tarihli kararda iş kazası sonucu ortaya çıkan arızaların maluliyetini gerektirmediği bildirilmiştir.

Davacının olaydan önce sağ gözünde görme 1 metre iken olaydan sonra 0,5 metreye düştüğü, özürlü raporunda maluliyet oranı olaydan önce % 82 olduğu halde olaydan sonra % 100'ze çıktığı tabbi raporlarla sabit olup bu raporlar S.S.K. Sağlık Dairesi Kararı, S.S. Yüksek Sağlık Kurulu Kararı ile çelişmektedir.

Mahkeme Yüksek Sağlık Kurulu Kararı ile bağlı olmayıp özgürce uzman kişi ve kuruluşlardan görüş sormak suretiyle maddi gerekçeği tesbit edip vicdani kanaatine göre karar vermelidir. Raporlar arasında çelişki bulunduğuna ve buna davacı tarafça itiraz edildiğine göre 28.06.1976 gün ve 1976/4-6 sayılı Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kurulu Kararı gözetilerek Adli Tıp Kurumundan rapor alınmak suretiyle hiçbir kuşku ve duraksamaya yol açmayacak biçimde sürekli iş göremezlik oranının saptanması gerekir.Hükmedilen manevi tazminatın miktarı da bu oran saptandıktan sonra çıkacak sonuca göre tayin edilmelidir.

Öte yandan davacının sürekli iş göremezlik oranının tesbitine ilişkin ihtilafın tazminat istemli S.S.K. Başkanlığının taraf olmadığı bu davada çözümlenmesi mümkün değildir.

Yapılacak iş; davacıya işverene ve hak alanını ilgilendirdiği için S.S.K. Başkanlığına karşı sürekli işgöremezlik oranının tesbiti davası açması için mehil vermek, tesbit davasını bu dava için bekletici mesele yapmak, ve çıkacak sonuca göre hüküm kurmaktır.

Mahkeme kararının davacı temyizi yönünden bu nedenle bozulması görüşünde olduğumdan Sayın Çoğunluğun davacı vekilinin maddi tazminat isteminin reddine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının reddiyle hükmedilen manevi tazminat miktarını artırmak suretiyle kararın düzeltilerek onanması görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2021/4690, Karar No: 2023/2468, Tarih: 04.09.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/4690 E.  ,  2023/2468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/123 E., 2020/227 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

KARAR : Kısmen kabul

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Davacı hakkında Dairemizce verilen bozma kararı üzerine Mahkemece kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereği yürürlükte bulunan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun’la yapılan değişiklikten önceki 427 nci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 28.08.2015 tarihli dava dilekçesinde özetle; kurmay albay rütbesi ile askeri ateşe olan müvekkilinin Türkiye Cumhuriyeti İcra Vekilleri Heyetini cebren ıskat veya vazife görmekten cebren men etmeye teşebbüs suçundan 07.04.2011 tarihinde tutuklandığını, 09.10.2013 tarihinde tahliye edildiğini, yapılan yargılama sonunda beraatine karar verildiğini beyan ederek haksız tutuklama nedeniyle 73.400,00 TL maddi, 500.000 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden yasal faizi ile ödenmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 18.09.2015 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın reddi gerektiğini beyan etmiştir.

3. İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.02.2016 tarihli ve 2015/190 Esas, 2016/48 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulü ile 11.141,26 TL maddi, 250.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

2. Davalı vekili 18.09.2015 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın reddi gerektiğini beyan etmiştir.

3. İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.02.2016 tarihli ve 2015/190 Esas, 2016/48 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulü ile 11.141,26 TL maddi, 250.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

4. İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.02.2016 tarihli ve 2015/190 Esas, 2016/48 Karar sayılı kararının davalı vekili ve davacı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 03.02.2020 tarihli ve 2019/1512 Esas, 2020/917 Karar sayılı kararı ile "...1- Davacının, tutukluluğu sebebi ile alamadığı maaş farkının CMK'nın 141 ve devamı maddeleri gereğince maddi tazminat hesabına dahil edilemeyeceği dikkate alınmadan yazılı şekilde maddi tazminata hükmolunması, 2- Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar davacının elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, davacı lehine belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda fazla manevi tazminata hükmolunması,..." nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.06.2020 tarihli ve 2020/123 Esas, 2020/227 Karar sayılı kararı ile bozma ilamına uyularak maddi tazminat talebinin reddine, 200.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

6. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 30.08.2021 tarihli ve 2021/21596 sayılı hükmün manevi tazminat miktarının fazla olduğu gerekçesi ile bozulması görüşünü içeren Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davalı vekilinin temyiz isteği; hükmedilen tazminat miktarının fazla olduğuna, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda;

Tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/181 Esas – 2015/145 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının Türkiye Cumhuriyeti İcra Vekilleri Heyetini cebren ıskat veya vazife görmekten cebren men etmeye teşebbüs suçundan 07.04.2011 – 09.10.2013 tarihleri arasında tutuklu kaldığı belirlenmiştir.

III. DAVA KONUSU

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda;

Tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/181 Esas – 2015/145 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının Türkiye Cumhuriyeti İcra Vekilleri Heyetini cebren ıskat veya vazife görmekten cebren men etmeye teşebbüs suçundan 07.04.2011 – 09.10.2013 tarihleri arasında tutuklu kaldığı belirlenmiştir.

Yargıtay kararlarında sıkça zikredildiği üzere manevi zarar; tutuklanan şahsın sosyal çevresinde itibarının sarsılması ve hürriyetinden yoksun kılınması nedeniyle duyulan elem, ızdırap ve ruhi sıkıntılarının bir nebze de olsa giderilmesi amacına yöneliktir. Manevi zararın tümüyle giderilmesi olanaksız ise de; tayin edilecek manevi tazminatın kişinin acı ve ızdıraplarının dindirilmesine, sıkıntılarının azaltılmasına etken olacağı değerlendirildiğinde; manevi tazminata hükmedilen kişinin cezaevinde kaldığı süre, sosyal ve ekonomik durumu, toplumsal konumu, atılı suçun niteliği, tutuklanan şahsın üzerinde bıraktığı olumsuz etkiler dikkate alınıp zenginleşme sonucu doğurmayacak, hakkaniyet ilkeleriyle bağdaşır bir miktar olması gerektiğinden; davacının, sosyal ve ekonomik durumu, ordudaki görevi- rütbesi, geç terfi etmiş olması, yüklenen suçun niteliği, tutuklu kaldığı süre, tutuklanmasına sebep olan olayın oluş biçimi, yakalanma, gözaltına alınma, tutuklanma ve hakkındaki yargılamanın yazılı ve görsel basına sıkça konu olması, çevresinde ve kamuoyu nezdinde itibarının sarsılması, kendisinin ve ailesinin çektiği acı ve elem, paranın satın alma gücü, hak ve nesafet kaidelerine göre davacının ekonomik durumu itibariyle zenginleşmesine yol açmayacak şekilde manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile, 200.000 TL manevi tazminatın talep ile bağlı kalınarak tutuklama tarihi olan 07.04.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/181 Esas – 2015/145 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının Türkiye Cumhuriyeti İcra Vekilleri Heyetini cebren ıskat veya vazife görmekten cebren men etmeye teşebbüs suçundan 07.04.2011 – 09.10.2013 tarihleri arasında 916 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 03.06.2015 tarihinde kesinleştiği, 28.08.2015 tarihinden açılan davanın tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 142 inci maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

Hükmedilen Manevi Tazminat Miktarına İlişkin Temyiz İstemi Yönünden;

Hükmedilen Manevi Tazminat Miktarına İlişkin Temyiz İstemi Yönünden;

Yargıtayın görevi ülke genelinde uygulama birliğinin sağlanması ve benzer olaylarda aynı çözüm tarzının oluşturulmasıdır. Bu görev yerine getirilirken hukukun genel ilkeleri, ülkedeki pozitif hukuk normları ve uluslararası temel insan haklarına ilişkin kural ve kabullere uygun bir yorum ve uygulama benimsenmelidir.

Bu ilke yalnızca denetim mahkemeleri için değil, hüküm mahkemeleri için de geçerlidir. Hukuk devletinin en belirgin özelliği hiçbir kurum ve makam ayrımı gözetilmeden herkesin hukuk kurallarına uymasıdır.

Dairemizin yerleşik kararlarında da vurguladığı üzere, nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer gözetilmek suretiyle, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespit edildiği anlaşıldığından davalı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiş, Tebliğname deki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 19. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.06.2020 tarihli ve 2020/123 Esas, 2020/227 Karar sayılı kararında davalı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesi neticesinde herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/673, Karar No: 2023/823, Tarih: 20.02.2023

**8. Hukuk Dairesi         2022/673 E.  ,  2023/823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2021/167 E., 2021/46 K.

HÜKÜM : Davanın kabulüne

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen karar, yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesince bozulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı, davalı ... tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Ödemiş ilçesi Yusufdere Mahallesi çalışma alanında 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun (3402 sayılı Kanun) Geçici 8 inci maddesine istinaden yapılan kadastro sırasında, 101 ada 11 parsel sayılı 13.930,48 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle, davalı ... adına tespit edilmiştir.

2. Davacı Hazine vekili dava dilekçesinde özetle; ... ilçesi ... Mahallesi 101 ada 11 parsel sayılı taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu ve zilyetlikle iktisap koşullarının davalı yararına gerçekleşmediğini belirterek, kadastro tespitinin iptali ile taşınmazın Hazine adına tespit ve tescilini istemiştir.

II. CEVAP

Davalılar, davanın haksız olduğunu belirterek, reddini istemişlerdir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 10.03.2016 tarih ve 2015/187 Esas, 2016/77 Karar sayılı önceki kararıyla, çekişmeli taşınmazın orman olmadığı ve davalı taraf lehine zilyetlikle mülk edinme koşullarının gerçekleştiği gerekçesiyle, davanın reddine, çekişmeli 101 ada 11 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi davalılar adına tapuya tesciline karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin 10.03.2016 tarih ve 2015/187 Esas, 2016/77 Karar sayılı önceki kararı, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin 10.03.2016 tarih ve 2015/187 Esas, 2016/77 Karar sayılı önceki kararı, davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

2. Temyiz incelemesi neticesinde, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 26.03.2021 tarih ve 2021/267 Esas, 2021/2775 Karar sayılı ilamıyla; "6831 sayılı Orman Kanunu'nun (6831 sayılı Kanun) 17 nci maddesindeki düzenlemeyle kanun koyucunun, orman içi açıklıklarda tarım ve inşaat ile özel mülke dönüşme yolunu kapattığı, bu itibarla, dava konusu taşınmazların memleket haritasında açık alanda gözükmesinin bu olguyu değiştirmeyeceği, etrafı ormanla çevrili olan taşınmazların özel mülke dönüşüp, tarım ve inşaata açıldığında orman bütünlüğünün bozulacağının tartışmasız olduğu, bu sebeple orman sayılan orman içi açıklık ve boşlukların zilyetlik yolu ile kazanılmasının da hukuken mümkün olmadığı açıklanarak, davacı Orman İdaresinin davasının kabulü ile taşınmazın orman vasfıyla Hazine adına tesciline karar verilmesi" gereğine değinilerek ilk derece mahkemesi kararı bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozma ilamına Uyularak Verilen Karar

Bozma ilamı doğrultusunda yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; dava konusu 101 ada 11 parsel sayılı taşınmazın dört tarafının 101 ada 1 ve 102 ada 1 parsel sayılı orman parseli ile çevrili olduğundan, dava konusu 101 ada 11 parsel sayılı taşınmazın 6831 sayılı Kanunun 17/2. maddesinde açıklanan orman içi açıklık niteliğinde olduğu gerekçesi ile davacı Orman İdaresinin davasının kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararı, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davalı ... temyiz dilekçesinde; kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek, hükmün bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkin olup, taraflar arasındaki uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 Sayılı Kanun) Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 Sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedinci fıkrası ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 6831 sayılı Kanun'un 17/2 nci maddesi,

3. Değerlendirme

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 Sayılı Kanun) Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 Sayılı Kanun) 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedinci fıkrası ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 6831 sayılı Kanun'un 17/2 nci maddesi,

3. Değerlendirme

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, yapılan yargılama ve uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirmesine, uyulan bozma ilamı doğrultusunda hüküm verildiğine ve 6100 sayılı Kanun’un Geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de bulunmadığına göre, uyulan bozma ilamında ve İlk Derece Mahkemesi kararında yazılı gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı ... temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

59,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 120,60 TL'nin temyiz eden davalı ...'dan alınmasına,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,20.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1686, Karar No: 2019/2878, Tarih: 30.04.2019

**1. Hukuk Dairesi         2019/1686 E.  ,  2019/2878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ ... HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, maliki olduğu ... ada ... parseldeki otopark+garaj işyeri niteliğindeki 29 numaralı bağımsız bölümün cinsi yönetim planının 3.maddesinde "garaj ve dükkan" olarak belirtilmesine rağmen tapu kaydı oluşturulurken garaj+otopark niteliğinin yazılmasının unutulduğunu ileri sürüp “işyeri ve ofis” kelimelerinin tapu kaydına ilavesini istemiştir.

Davalı, idari yargının görevli olduğunu, talebin tapu müdürlüğünce yerine getirilebilecek nitelikde olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, tapu kaydına işyeri ve ofis kelimelerinin ilavesine ilişkin ihtilafın çözümünde Kat Mülkiyeti Kanunu hükümlerinin uygulanacağı ve görevli mahkemenin Sulh Hukuk Mahkemesi olduğu gerekçesiyle, göreve ilişkin dava şartı yokluğundan, davanın usulden reddine karar verilmiş, verilen karara karşı davacı vekilinin istinaf başvurusu ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince kabul edilerek, karar HMK’nın 353/1-b.2 maddesi uyarınca kaldırılmış ve davanın yargı yolu caiz olmadığından davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hâkimi ...’nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Tapu Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına

30.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13412, Karar No: 2010/21330, Tarih: 13.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/13412 E.  ,  2010/21330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Hükme esas alınan rapor hüküm kurmak için yeterli değildir. Şöyle ki;

Kapama fındık bahçesi niteliğindeki taşınmazın bedelinin net fındık gelirine göre belirlenmesi gerektiği halde, kuru ot ve odun gelirlerinin fındık gelirine ilave edilmesi suretiyle, taşınmaz değerinin fazla tesbiti,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 13.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.