muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3451, Karar No: 2014/8105, Tarih: 13.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/3451 E.  ,  2014/8105 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 10. İŞ MAHKEMESİ (ÜSKÜDAR 3.İŞ)

TARİHİ : 19/10/2011

NUMARASI : 2010/945-2011/593

DAVA :Davacı, fazla measi ücreti, hafta tatil ücreti, genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde mali işler müdürlüğünde vezne sorumlusu olarak çalıştığını, tahsil tediye fişlerin kesilip bilgisayara kaydının yapılması ve kasanın akşam 18.00'de tutturulması, saat 17.30 da biten hasar ödemelerinin o gün içerisinde mahsuplaştırılması nedeniyle çalışmalarının mesai süreleri içerisinde sonlandırılmasının imkansız olduğunu, bu nedenle hafta içi hergün saat en erken 22.00 ' de işten ayrıldığını, ayda en az iki cumartesi ve bir de pazar günü çalıştığını, iddia ederek fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücretlerinin hüküm altına alınmasını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, şirkette mesai saatlerinin 09.00-18.00 saatleri arasında olduğunu, hafta sonu, resmi ve dini bayramlarda mesaisi olmadığını, savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda günlük çalışmasının 09.0- 18.00 saatleri arasında gerçekleştiği ve 1 saat ara dinlenmesi yaptığı kabul edilen davacının günlük 8 saatlik çalışmanın üzerine haftanın 4 günü için günde 4 saatten 16 saatlik çalışma süresi ve ayda 3 kere yapılan Cumartesi günleri çalışmaları da ilave edilerek haftada 17 saat üzerinden fazla çalışma alacağı hesaplanmıştır.Bu şekilde yapılan hesaplama da günlük 9 saat çalışma + 4 saatlik çalışma = 13 saatlik çalışmaya karşılık 1 saat ara dinlenmesi yaptığı kabul edilerek fazla çalışma alacağı hesaplanmış olmaktadır. Bu hesaplama yöntemi ilke kararlarıza aykırıdır.Günlük 11 saatin üzerindeki çalışma süresine göre yukarıda ilke kararımızda da belirtildiği gibi 1.5 saat ara dinlenmesi yaptığı kabul edilerek fazla çalışma ücreti hesabı yapılması gerekirken 11 saati aşan çalışma süresinde 1 saat ara dinlenme yaptığının kabulü hatalıdır.Fazla çalışma ücreti günlük çalışma süresinden 1.5 saat ara dinlenmesi süresinin mahsubu ile hesaplanmalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.03.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7964, Karar No: 2014/9514, Tarih: 13.05.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/7964 E.  ,  2014/9514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Mülkiyet

... ile ... aralarındaki mülkiyet davasının kabulüne dair ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 14.11.2012 gün ve 262/587 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, davacı ile davalının ... Köyü ... parsel numaralı arsanın 1/2 oranda maliki olduklarını, davacının 1978 yılında satın aldığı bu hisse sonrası diğer malik davalıyı arayıp bulamayınca kendisine oturacak bir gecekondu yaparak müşterek arsanın bir bölümünü iyiniyetle ve kendi hissesini aşmayacak şekilde kullanmaya başladığını, belediyece imara kapalı olan, inşaat yapılamayan parsel ile ilgili 1983 yılında çıkan imar affına müracaat ederek yaptığı tek katlı evi yasal hale getirip zaman içinde ihtiyacı oranında evin üzerine kat çıkarak beş katlı bina kümes ve depodan oluşan yığma binayı inşa ettiğini, davacının hissesine düşen alanın 262.5 m2 olmasına rağmen inşaat yapılan alanın sadece 212.06 m2 miktarlı alana isabet ettiğini, hissedarların hisselerini birbirlerine ve tüm parseli üçüncü bir alıcıya satmaktan başka bir çözüm görülmediğini, durum böyle iken davalının kötü niyetli olarak parsel üzerindeki yapılarda ortak gibi hem ecrimisil için hem de ortaklığın giderilmesi davası açtığını açıklayarak tarafların 1/2'şer payla müşterek malik oldukları ... Köyü ... parselde kayıtlı 525 m2 miktarındaki arsa üzerindeki 5 katlı bina, kümes ve deponun davacıya ait olduğunun, onun tarafından yapıldığının, davalının sadece arsanın 1/2'sinin sahibi olduğunun, üzerindeki yapılarda hiçbir hakkının olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının açmış olduğu davada davaya konu ... parsel nolu taşınmazın 1/2 hissesine sahip olduğunu belirtmiş ise de söz konusu taşınmazda paylı mülkiyet değil, elbirliği mülkiyetinin söz konusu olduğunu, TMK'nun 701 ve 702. maddeleri gereği bütün ortakların ortak karar alması gerektiğini ve taşınmazın yarısı olan 262.5 m2'lik belirli bir pay mevcut olmadığı gibi taşınmazın iddia edildiği gibi davacının hissesine düşen payda yapılı olduğu iddiasının gerçeklikten uzak bulunduğunu, başkasının arsası üzerine kendi malzemesini kullanarak kaçak bina yaptığını, açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile ... ilçesi ... mahallesi ... mevkii ... parsel sayılı 525 m2 miktarlı arsa vasfındaki taşınmaz üzerinde bulunan 5 katlı bina, kümes ve deponun mülkiyetinin davacıya ait olduğunun tesbitine karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile ... ilçesi ... mahallesi ... mevkii ... parsel sayılı 525 m2 miktarlı arsa vasfındaki taşınmaz üzerinde bulunan 5 katlı bina, kümes ve deponun mülkiyetinin davacıya ait olduğunun tesbitine karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Muhdesatı meydana getiren kişiler tarafından arsa malikleri aleyhine açılacak alacak ve temliken tescil ya da böyle bir taşınmazda kat mülkiyeti kurulması istemiyle açılacak davaların sonucunda verilebilecek kabul kararı, hukuken değer verilmesi mümkün bulunmayan kaçak yapı niteliğindeki muhdesatın yasallaştırılması sonucunu doğuracağından

böyle bir kararın İmar Kanunu'nun kamu düzenine ilişkin emredici hükümlerine aykırı olacağı kuşkusuzdur. Bu nedenlerle kaçak yapıyı meydana getiren kişi tarafından kaçak yapı nedeniyle arsa sahipleri aleyhine açılacak alacak ve temliken tescil davalarının ya da üzerinde kaçak yapı bulunan taşınmazda kat mülkiyeti kurulması istemine ilişkin davaların dinlenmesine olanak bulunmamaktadır. Ne var ki, tespit davalarının sonucunda verilecek hükmün infaz olanağının bulunmadığı, bu hükümlerle sadece bir olgunun tespit edilmiş olacağı, henüz yıkılmayan ve bu hali ile kullanılarak yararlanılmaya devam edilen kaçak yapı niteliğindeki muhdesatın da az veya çok bir değerinin, en azından enkaz değerinin bulunacağı, ortaklığın giderilmesi davası sonucunda taşımazın üzerinde bulunan muhtesatla birlikte satılması halinde bu nitelikteki muhdesat nedeniyle satış bedelinin az veya çok artacağı, kaçak yapı niteliğinde olduğu gerekçesiyle muhtesata değer verilmemesi halinde taşınmazın satışından pay alacak olan diğer taşınmaz maliklerinin kaçak yapı niteliğindeki muhdesat nedeniyle meydana gelecek değer artışından haksız şekilde yararlanacakları ve sebepsiz zenginleşecekleri gözetildiğinde muhdesat aidiyetinin tespitine ilişkin davalarda muhdesatın kaçak yapı olup olmamasının sonuca etkisi bulunmadığının kabulü gerekir.

Bu açıklamalar karşısında dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına, tarafların müşterek malik oldukları taşınmaz üzerinde inşa edilen dava konusu muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiği davacı tarafından sunulan delillerle aşağıda yazılı husus dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Bu açıklamalar karşısında dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine, takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına, tarafların müşterek malik oldukları taşınmaz üzerinde inşa edilen dava konusu muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiği davacı tarafından sunulan delillerle aşağıda yazılı husus dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak, gerek eski Medeni Kanun ve gerekse sonradan yürürlüğe giren Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre arz üzerindeki bütünleyici parça nitelikli muhdesatların mülkiyetinin arzın mülkiyetine tabi olduğu gözetildiğinde, sadece muhdesatın davacı tarafça meydana getirildiğinin tespitine karar verilmekle yetinilmesi gerekirken, yazılı şekilde 5 katlı bina, kümes ve deponun mülkiyetinin davacıya ait olduğunun tesbitine şeklinde hüküm kurulması isabetsiz, davalı vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olup hükmün bu nedenle bozulması gerekmekte ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi HMK'nun 403. maddesi (HUMK'nun 438/7. fıkrası) gereğince yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden hükmün 1.fıkrasında yazılı “...mülkiyetinin davacıya ait olduğunun tesbitine" ilişkin bölümlerinin hüküm fıkrasından çıkartılmasına, bunun yerine "...davacı tarafından meydana getirildiğinin tesbitine” sözcüklerinin yazılmasına, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile yerel mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollaması ile HMK'nun 304. maddesi (1086 sayılı HUMK.nun 438/7. fıkrası) gereğince DÜZELTİLMİŞ BU ŞEKLİ İLE ONANMASINA, taraflarca HUMK’nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/1 maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 5.188,70 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 13.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15160, Karar No: 2022/31, Tarih: 17.01.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/15160 E.  ,  2022/31 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mah. Sıfatıyla)

İşçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkin olarak açılan davada Kırıkhan 1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi sıfatıyla), Hassa Asliye Hukuk (İş Mahkemesi sıfatıyla) ile Muş 1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Dava, işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Kırıkhan 1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesince, davacı işçinin işini yaptığı yerin Hassa ilçesi olduğu, Hassa İş Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Hassa 1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi'nce, yanlış yer mahkemesinde açılan ve birden fazla yetkili mahkemenin bulunduğu durumlarda, davalının cevap dilekçesinde yetkili olan mahkemelerden birini seçmiş olması şartıyla, göstermiş olduğu yer mahkemesinin yetkili hale geleceği, davalı vekilinin cevap dilekçesi ile yetki itirazında bulunarak davalı şirketin yerleşim yerinin bulunduğu Muş Mahkemelerinin yetkili olduğunu belirttiği, dava konusu işin yapıldığı yer Hassa ilçesinde bulunsa da yetki itirazında seçilen yerin Muş ili olduğu, bu nedenle Muş İş Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Muş 1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesince ise, yetkinin kamu düzenine ilişkin olduğu hallerde davacı davasını yetkili olmayan yer mahkemesinde açmış olsa dahi, yetkili mahkemeler arasından birini belirlemeye ilişkin seçimlik hak sadece davacı tarafından kullanılabileceği, iş mahkemelerinin yetkisinin belirlenmesi yönünden getirilen yetki kuralı da kamu düzeninden olup somut olayda yetkili mahkemelerden birini tercih hakkının davacı işçiye ait olduğu, davacı işçinin kanuni yetkili mahkeme dışında başka bir yer mahkemesinde dava açmasının tercih hakkını ortadan kaldırmayacağı gibi bu seçim hakkının işverene geçmesi sonucunu doğurmayacağı, davacının beyanının alınmadan yetkisizlik kararı verildiğini, bu nedenle Hassa 1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiş, dosya Hassa 1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi ile Muş 1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemeleri arasında ortaya çıkan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi için Dairemize gönderilmiştir.

Davanın açıldığı ve ilk derece mahkemesi tarafından karar verilen tarihte yürürlükte bulunan 7036 sayılı Yasa’nın 6. maddesi, “ İş mahkemelerinde açılacak davalarda yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi ile işin veya işlemin yapıldığı yer mahkemesidir.” düzenlemesini içermektedir. Benzer düzenleme, mülga 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 5. maddesinde ve 5521 sayılı Yasa’da sarahat bulmayan hallerde Hukukuk Muhakemeleri Kanunu’na gönderme yapan 15. maddesinde de mevcuttur.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan davalı tarafça süresinde yapılmasa da hakim tarafından kendiliğinden bu husus göz önünde bulundurmalıdır. Bir başka anlatımla hakim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de resen yetkisizlik kararı verebilir.

Kesin yetki halinin kuralının bulunmadığı ve birden fazla yetkili mahkemenin bulunduğu hallerde yetkili mahkemeyi seçme hakkı davacıya aittir. Davacı, kesin yetki kuralının bulunmadığı bir davayı yetkisiz bir mahkemede açmışsa, seçme hakkı itiraz eden davalıya geçer, davalının bildirdiği yetkili mahkemede davanın görülmesi gerekir.

7036 sayılı Yasa’nın 6. maddesinde belirtilen yetki kuralı kamu düzenine ilişkin olup öngörülen yetkili mahkemelerden birini tercih hakkı işçiye aittir. Davacı işçinin kanuni yetkili mahkeme dışında başka bir yer mahkemesinde dava açması tercih hakkını ortadan kaldırmayacağı gibi bu seçim hakkının işverene geçmesi sonucunu da doğurmaz. Başka bir anlatımla seçimlik hak işçide olup, davacı işçinin beyanı doğrultusunda dosyanın yetkili İş Mahkemesine gönderilmesi gerekir.

Davacı tarafından davanın açıldığı yer mahkemesi yetkisiz ise de, dosya kapsamından 7036 sayılı Kanun'un 6. maddesi gereğince Hassa 1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi'nin işin yapıldığı yer mahkemesi olarak yetkili olduğu, Muş 1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi'nin ise davalının dava açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi olarak yetkili olduğunun anlaşıldığı, anılan yetkili mahkelerden birinin davacının tercihine göre belirlenmesi gerektiği, davacı dosyanın işin yapıldığı yer mahkemesi olan Hassa 1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi'ne gönderilmesini istediğinden, uyuşmazlığın Hassa 1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi'nde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Hassa 1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 17/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6305, Karar No: 2018/8502, Tarih: 24.10.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/6305 E.  ,  2018/8502 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan alacak istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara ve kararın dayandığı delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı Kurum ve davalıların sair temyiz itirazlarının reddi gerekmektedir.

5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesi 1. fıkrası ile “iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” düzenlemesi getirilmiş olup, 21. maddenin 4. fıkrası ise 3. kişilerin sorumluluğu" İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilir." şeklinde düzenlenmiştir.

İnceleme konusu davada; 05.05.2011 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine ödenen gelir ve cenaze giderinin tahsilinin talep edildiği, dosyada alınan 04.06.2015 tarihli kusur raporunda davalı işveren.... İşl.Gn.Müd %75, Bor Türevleri Müdürü ... %5, Başmühendis ... %5, işyeri sağlık ve güvenlik başmühendisi ... %5, sigortalı %10 oranında kusurlu bulunduğu, mahkemece kusur raporu esas alınarak davanın kabulü yönünde hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

İnceleme konusu davada; 05.05.2011 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine ödenen gelir ve cenaze giderinin tahsilinin talep edildiği, dosyada alınan 04.06.2015 tarihli kusur raporunda davalı işveren.... İşl.Gn.Müd %75, Bor Türevleri Müdürü ... %5, Başmühendis ... %5, işyeri sağlık ve güvenlik başmühendisi ... %5, sigortalı %10 oranında kusurlu bulunduğu, mahkemece kusur raporu esas alınarak davanın kabulü yönünde hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

5510 sayılı Yasanın 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından ise 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, anılan fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir; İşverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri x işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı x üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Bu itibarla, yukarıda belirtildiği üzere mahkemece 5510 sayılı Yasanın 21/1-4 madde uygulaması kapsamında değerlendirme yapılarak karar verilmesi gerekirken yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 24.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.