muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/951, Karar No: 2014/4029, Tarih: 23.05.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/951 E.  ,  2014/4029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2013

NUMARASI : 2013/15-2013/161

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı vekili Av. ... ile davacı vekili Av. N.. B..'ın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında 05.04.2011 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunduğunu, sözleşme tarihinden itibaren bina anahtarının teslimine kadar geçecek sürede doğacak tüm vergi ve benzeri harcamalardan davalının sorumlu olduğunun kararlaştırıldığını, müvekkilinin arsaya ilişkin fatura düzenleyerek davalıya gönderdiğini, bu faturaya göre KDV bedelinin 193.680,00 TL olduğunu, anılan KDV bedeli ve işlemiş faizinin ödenmemesi nedeniyle başlatılan icra takibine haksız itiraz edildiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki sözleşme uyarınca, anahtar teslimine kadar yapılacak tüm işler nedeniyle ödenecek vergi ve benzeri harcamaların davalı yükleniciye ait olduğu, davacının ödediği KDV’yi rücuen davalı yükleniciden talep edebileceği, davalının icra takibi öncesinde temerrüde düşürülmediği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile takibin asıl alacak üzerinden devamına, asıl alacağın % 20’si olan 38.736,00 TL icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı onama harcnın temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.05.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

-MUHALEFET ŞERHİ-

TBK m. 471 vd. (BK m. 355 vd.) hükümlerinde düzenlenen eser sözleşmesinin kendine özgü bir türü olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri, tam iki tarafa borç yükleyen sözleşmelerden olup; buna göre yüklenici, yapmayı taahhüt ettiği inşaatı tamamlayıp arsa sahibine teslim etmek, arsa sahibi ise, karşı edim olarak arsa veya arsa payını yükleniciye tapuda devretme borcu altına girerler.

-MUHALEFET ŞERHİ-

TBK m. 471 vd. (BK m. 355 vd.) hükümlerinde düzenlenen eser sözleşmesinin kendine özgü bir türü olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri, tam iki tarafa borç yükleyen sözleşmelerden olup; buna göre yüklenici, yapmayı taahhüt ettiği inşaatı tamamlayıp arsa sahibine teslim etmek, arsa sahibi ise, karşı edim olarak arsa veya arsa payını yükleniciye tapuda devretme borcu altına girerler.

Bunun yanında, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri, yukarıdaki tanımdan da hareketle, götürü bedellidir (TBK m. 480; BK m. 365). Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yönünden götürü bedel; arsa sahibi açısından yükleniciye devredeceği arsa veya arsa payı, yüklenici açısından da inşaatı tamamlayıp teslim etme yükümleridir. Sözleşmenin götürü bedelli olması hususu her iki taraf içinde geçerlidir. İşin götürü bedelli olarak kararlaştırıldığı eser sözleşmelerinde, taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça, KDV de götürü bedelin içinde kabul edilir.

Yapılan bu kısa açıklamadan sonra somut uyuşmazlığa dönülecek olursa; gerek sözleşmenin hukuki niteliği, gerekse de tarafların bu konuyu sözleşmede açıkça kararlaştırmaları karşısında (sözleşme, m.6/f), inşa edilecek bağımsız bölümlerin tesliminden dolayı, yüklenicinin KDV ödemekle mükellef bulunduğu hususunda herhangi bir tereddüt bulunmamaktadır. Ne var ki, davacı arsa sahibi de tacir olup ticari işletmesi kapsamında yer alan sözleşme konusu arsasını davalı yüklenici şirkete devretmesi nedeniyle, vergi mevzuatı gereği KDV ödemek durumundadır. Yanlar arasındaki çekişme de, bu KDV'nin kimin tarafından ödenmesi gerektiğine ilişkindir.

Az yukarıdaki tanımlamalardan anlaşılacağı üzere, kural olarak, götürü bedelli sözleşmede, arsa sahibi de kendisine düşen arsa veya arsa payı devri borcunu ifa dolayısıyla oluşacak KDV'ni akidinden talep edemez.

Az yukarıdaki tanımlamalardan anlaşılacağı üzere, kural olarak, götürü bedelli sözleşmede, arsa sahibi de kendisine düşen arsa veya arsa payı devri borcunu ifa dolayısıyla oluşacak KDV'ni akidinden talep edemez.

Her ne kadar mahkemece ve sayın çoğunluk tarafından izah edilen hukuki durumun aksinin sözleşmenin 6/e maddesi ile kararlaştırıldığı benimsenmişse de, anılan hükümden böyle bir sonucun çıkartılması mümkün değildir. Zira sözleşmenin 6/e maddesinde yer alan, bu sözleşmeden dolayı anahtar teslimine kadar yapılacak her türlü masraf yanında KDV'nin de yükleniciye ait olacağı ifadesi, sözleşmenin başlangıcından ifa ile sona ermesine kadar tahakkuk edecek KDV'nin yükleniciye ait olacağını kabul iradesini taşıdığını kabul için yeterli ise de, arsa sahibinin asli edim yükümü kapsamında yer alan arsasını devri yüzünden ortaya çıkacak KDV'ni de yüklenicinin ödemeyi taahhüt ettiğini kabule yeterli değildir. Tarafların asli edim yükümlerini ifa ederken katlanacakları fer'iler, aksi açıkça kararlaştırılmadıkça, karşı taraftan talep olunamaz. Aksi durumun benimsenmesi ilke olarak arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinin hukuki niteliği ile bağdaşmaz. Nitekim, taraflar da bu ilkenin aksine bir anlaşmaya varmış değildir. O nedenle m. 6/e'deki hükmün, sözleşmenin ifası dolayısıyla ve sona erene kadar tahakuk edecek vergilerin yükleniciye ait olduğu şeklinde yorumlanması, buna karşılık, bir tarafa ait edimin ifasına dair masrafların da diğer tarafça yüklenildiğine dair yorumun bu kapsamda değerlendirilmemesi gerekir.

Açıklanan nedenlerle, davanın reddi gerekirken kabulü yönünde karar veren mahkeme kararını onayan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/16262, Karar No: 2016/2385, Tarih: 01.03.2016

**1. Hukuk Dairesi         2015/16262 E.  ,  2016/2385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KAYYIMLIK KARARININ KALDIRILMASI, TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen kayyımlık kararının kaldırılması, tapu iptali tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 07.04.2015 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat ... ile temyiz edilen davalı ... ... vekili Avukat ..., davalı ... vekili Avukat ... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, ... tarafından açılan kayyımlığın kaldırılması, tapu iptali ve tescili isteğine ilişkindir.

Davacı, dava konusu 330 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespiti sırasında ... adına tespit ve tescil edildiğini, oysa taşınmazın aslının davacı vakfa ait olduğunu ancak muvazaa ve nam-ı müstear tarıkıyla bu şekilde yazıldığını, tapu kayıt malikinin gaip olması nedeniyle ...nın kayyım tayin edildiğini, taşınmazın 1936 Beyannamesinde mevcut olduğunu bugüne kadar adlarına tescil edilmediğini ileri sürerek kayyımlık kararının kaldırılması ile taşınmazın davacı vakıf adına tescilini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, 3402 Sayılı Yasanın 12/3. maddesinde öngörülen hak düşürücü süreden sözedilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, 3402 Sayılı Yasanın 12/3. maddesinde öngörülen hak düşürücü süreden sözedilerek davanın reddine karar verilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya içeriğinden, çekişme konusu 330 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanağında “…üstünde odaları olan kargir dükkanların tamamı ... uhdesinde olduğu tapu senedinden anlaşılmış ve bu dükkanlar (...’nda balık pazarında) .. Kilisesi tarafından akar olarak tasarruf edilmekte ve muvazaa sureti ile uhdesinde olduğu verilen beyanname ve senet suretinden anlaşılmış ise de ...’tan sorulduktan sonra tesbiti yapılması muvafık görülmüştür ” denilmek suretiyle malik kısmına “... ne ait olan bu dükkanlar muvazaa olarak kilise mütevellilerinden ... namına kayıtlıdır” yazıldığı, açıklama kısmında “Evsafı yapılan gayrımenkuller 23 Şevval 305 ve 21 Haziran .. sıra 7178 defter-i şehir 6 nolu tapu senedi mucibince kilisesi tarafından satın alınarak ...’a kaydettirilmiş ve mumaileyden bu beyannameye bağlı resmi muvazaa senedi alındığı gibi, eşhası hükmiyenin gayrımenkula ..larına dair olan 16 Şubat 328 tarihli kanunun neşrinden Patrikhane tarafından 11 Ağustos 329 tarih 1085 yev.no verilerek tapunun …nosunda kayıtlı defterde mukayyet bulunduğu ve 45 seneden fazla bir zamandan beri nizasız bilcümle vücuhu tasarrufla tasarruf edildiği bildirilir” ibarelerinin yer aldığı, 15/10/1935 tarihinde yapılan tesbitte beyannamayi ...’nin verdiği; 28 Teşrinievvel 1940 tarihli Komisyon Tetkikleri’nde ise komisyonca vakfın itirazı değerlendirilip, yapılan muvazaalı işlemin geçerli olmadığından bahisle müseccel malik adına tesbitin onaylandığı, komisyon kararının itiraz edilmediğinden 10 Şubat 1941’de kesinleştiği görülmüştür.

Öte yandan, eksiğin ikmali ile gelen belgelerden, davacı vakıf tarafından ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 1989/111 Esas sayılı dava dosyası ile 331 ada 22 ve 26 parsel sayılı taşınmazlar, ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 1998/34 Esas sayılı dava dosyası ile 331 ada 25 parsel sayılı taşınmaz, ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 1995/238 Esas sayılı dava dosyası ile 331 ada 23 parsel sayılı taşınmaz, ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 1997/711 Esas sayılı dava dosyası ile 331 ada 24 parsel sayılı taşınmazla ilgili aynı taleple davalar açıldığı, davaların kabulüne karar verildiği, Yargıtay 1. Hukuk Dairesince onanarak kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği gibi; 3402 Sayılı Yasanın 12/3. maddesi uyarınca, tutanaklarda belirtilen haklara, sınırlandırma ve tespitlere, tutanakların kesinleştiği tarihten itibaren on yıl geçtikten sonra kadastrodan önceki hukuki sebeplere dayanarak itiraz olunamaz ve dava açılamaz.

Bilindiği gibi; 3402 Sayılı Yasanın 12/3. maddesi uyarınca, tutanaklarda belirtilen haklara, sınırlandırma ve tespitlere, tutanakların kesinleştiği tarihten itibaren on yıl geçtikten sonra kadastrodan önceki hukuki sebeplere dayanarak itiraz olunamaz ve dava açılamaz.

Hemen belirtmek gerekir ki, 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 1.maddesi gereğince kadastronun amacı, taşınmazların geometrik ve hukuki durumunu belirlemekten ibarettir. Her ne kadar, kadastro sırasında taşınmazın tespiti kişi adına yapılmış ise de, kadastro tutanağındaki tespit bilgileri ve yapılan araştırmaya tespit malikinin muvazaa ve nam-ı müstear yolu ile malik gibi göründüğü sonucuna varılmaktadır. Bu nedenle, yasanın amacına uygun bir tespit yapıldığını, malik hanesinin usulen doldurulduğunu söyleyebilme olanağı yoktur. Bu durumda, yöntemine uygun bir tespit tutanağı düzenlendiğinden söz edilemeyeceği için olayda 3402 Sayılı Yasanın 12/3. maddesinin uygulama yeri bulamayacağı kuşkusuzdur.

Davada ileri sürülen iddianın içeriğine göre, yanlar arasındaki uyuşmazlık, Osmanlı İmparatorluğu zamanında kurulmuş bulunan ... Vakfının dava konusu taşınmazı edinip edinemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Bilindiği üzere; ... Vakıflarının tümü padişah fermanı (buyruğu) ile diğer bir deyişle emri mahsusa ile kurulmuş olup, vakfiyeleri bulunmamaktadır. Bu fermanlar genel bir içerik taşımamış belli ve muayyen yer ya da yerlere hasredilmiştir. Söz konusu irade cemaatlerin kuruluş zamanı itibariyle dini ve hayri işlevlerini özgürce yerine getirmelerine olanak tanıma şeklinde anlaşılmıştır. Esasen, Osmanlı Hukukunda şirket ve derneklere önceleri tüzel kişilik tanınmamış, 18 Ramazan 1286 (1870) tarihinde şirketlere tüzel kişilik tanınmış; 22 R.Evvel 1331'e 16 Şubat 1328 (1912) Tarihli Eşhası Hükmiyenin Gayrimenkullere Tasarrufuna Mahsus Kanunun geçici fıkrasında; " ... tarafından şimdiye kadar nam-ı müstear ile ... tasarruf olunagelen gayrimenkullerin bu kanunun neşir ve ilamından itibaren 6 ay zarfında müracaatları halinde müesseseler namına kaydının tashih olunacağı ..." hükmü kabul edilmiştir.

5404 Sayılı Kanunla değiştirilen 2762 Sayılı Vakıflar Kanunu 1.maddesinin son fıkrasında ise cemaatlerin ve esnafa mahsus vakıfların ... kişi ve heyetlerce idare edilebileceği hükmü getirilerek, zımnen tüzel kişilik tanınmış, 44.maddesi ile 1936 yılında verdikleri beyannamelerin vakıfname olarak kabul edileceği ilkesi getirilmiştir.

Uzun bir süre, yargısal uygulamada söz konusu beyannamelerin bulunup bulunmadığı ve varsa içeriği gözetilmek suretiyle cemaat vakfının mal edinip edinemeyeceği sonuca bağlanmakta iken Avrupa Birliğine uyum çalışmaları nedeniyle 4771, 4778, 4928 Sayılı Yasalarla bir takım düzenlemeler getirilerek anılan beyannamelerde yer almayan mallarında edinilebilmesi yolu açılarak, bu olanak bazı kurallara ve koşullara bağlanmıştır.

Uzun bir süre, yargısal uygulamada söz konusu beyannamelerin bulunup bulunmadığı ve varsa içeriği gözetilmek suretiyle cemaat vakfının mal edinip edinemeyeceği sonuca bağlanmakta iken Avrupa Birliğine uyum çalışmaları nedeniyle 4771, 4778, 4928 Sayılı Yasalarla bir takım düzenlemeler getirilerek anılan beyannamelerde yer almayan mallarında edinilebilmesi yolu açılarak, bu olanak bazı kurallara ve koşullara bağlanmıştır.

Ancak, 20.2.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5737 Sayılı Yeni Vakıflar Kanununda 2.maddesi ile cemaat vakıfları ayrı bir vakıf türü olarak benimsenmiş ve gösterilmiş, böylece cemaat vakıfları mülhak vakıf statüsünden çıkarılmıştır. Keza, aynı yasanın 12. maddesinin 1. fıkrasında; " vakıflar, mal edinebilirler, malları üzerinde her türlü tasarrufta bulunabilirler..." Geçici 7.maddesinde ise; "Cemaat Vakıfların;a) 1936 beyannamelerde kayıtlı olup halen tasurruflarında bulunan nam-ı müstear veya nam-ı mevhumlar adına kayıtlı olan taşınmazlar,

b) 1936 beyannamesinden sonra cemaat vakıfları tarafından satın alınmış veya cemaat vakıflarına vasiyet edilmiş veya bağışlandığı halde, mal edinememe gerekçesiyle halen ... veya Genel Müdürlük veya vasiyet edenler veya bağışlayanlar adına tapuda kayıtlı olan taşınmazlar tapu kayıtlarındaki hak ve mükellefiyetleri ile birlikte bu kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren onsekiz ay içinde müracaat edilmesi halinde, meclisin olumlu kararından sonra ilgili ... Müdürlüklerince cemaat vakıfları adına tescilleri yapılır." hükmü ile aynı yönde 22.08.2011 gün 651 sayılı K.H.K.'nin 17.maddesi ile eklenen geçici 11.maddede düzenlemelere yer verilmiş bulunmaktadır.

Hâl böyle olunca, yeni yasal düzenlenmeler çerçevesinde toplanan ve toplanacak taraf delillerinin değerlendirilmesi hâsıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken aksine düşüncelerle davanın reddedilmesi doğru değildir.

Davacının temyiz itirazı açıklanan nedenlerden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 31.12.2014 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 1.100.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenlerden alınmasına, 01.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10631, Karar No: 2015/10293, Tarih: 05.11.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/10631 E.  ,  2015/10293 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/64603

MAHKEMESİ : Balıkesir 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13.12.2011

NUMARASI : 2009/619 Esas, 2011/598 Karar

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanıklar ve suça sürüklenen çocuk müdafiin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Suç tarihinden önce Bursa'da tekstil ürünleri satışı yapan sanık M...'le tanışan mağdurun Balıkesir'deki işyerinde satmak için ödemesi vadeli olacak şekilde kısım kısım ürünler aldığı, belli bir süre sanık ile mağdurun bu şekilde ticari ilişkilerini devam ettirdikten sonra mağdurun son zamanlarda ödemede bulunmaması nedeniyle ticari faaliyetlerinde sıkıntılar yaşamaya başlayan M...'in bu arada işyerini boşaltırak kayıplara karışan mağdura ulaşamaması üzerine yakınları olan diğer sanıklarla beraber uzun süre mağduru aradıktan sonra B... isimli kişinin aracılığıyla ulaştığı ve olay günü sanıkların buluştukları restaurantta çıkan kavga sonrası mağduru zorla araca bindirip götürdükleri tüm dosya içeriğinden anlaşıldığından, sanıklar haklarında TCK'nın 29. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadan hüküm kurulması,

Haklarında kasıtlı suçtan hapis cezaları tayin edilen sanıkların 5237 sayılı TCK'nın 53/1-c maddesindeki haklardan, kendi alt soyları yönünden koşullu salıverilme tarihine, kendi alt soyu dışındakiler bakımından ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde (c) bendinde düzenlenen tüm haklardan koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun kalmalarına hükmedilmesi,

Dosya içerisinde yer alan adli sicil kaydına göre, daha önceden kasıtlı bir suçtan üç aydan fazla hapis cezası mahkûmiyeti bulunmayan suça sürüklenen çocuğun, suç tarihinde onsekiz yaşını doldurması karşısında, 5237 sayılı TCK.'nın 51/1. maddesinde yer alan erteleme sınırının üç yıl olduğu göz önüne alınıp hakkında verilen cezanın ertelenip ertlenmeyeceği hususunda değerlendirme yapılarak karar verilmesi gerekirken, bu hususun hükümde tartışılmaması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk ve sanıklar müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3366, Karar No: 2018/9811, Tarih: 19.09.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/3366 E.  ,  2018/9811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Duruşmaya katılmadığı halde gerekçeli kararda Cumhuriyet savcısının adının yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

I) Suça sürüklenen çocuk hakkındaki hükümlere yönelik suça sürüklenen çocuk müdafii Av. ...’in temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk ...’in 23.10.2012 ve birleşen Mustafakemalpaşa Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2012/363 Esas sayılı yargılaması sırasında yapılan 08.11.2012 tarihli duruşmalarda alınan ifadelerinde müdafi talebinin bulunmadığı gibi, 18 yaşını doldurmuş olması nedeniyle zorunlu müdafii atanmasının da gerekli olmadığı halde, mahkeme tarafından atanan müdafi Av. ...’in yüzüne karşı tefhim edilen 03.04.2014 tarihli kararı, müdafii temyiz etmiş ise de, anılan müdafinin suça sürüklenen çocuk ... hakkında verilen mahkumiyet hükmünü temyize yetkisi bulunmadığı anlaşıldığından hükmü temyize yetkisi bulunmayan suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin, 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II) Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

III) Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan hüküm kurulurken, suçun işleniş şekline göre seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edildikten sonra; TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca tayin olunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan eylemine uyan TCK'nın 151/1 ve 31/3 maddeleri uyarınca hükmolunan 2 ay 20 gün hapis cezasından aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken, 2 ay 6 gün hapis cezası yerine hesap hatası sonucu 2 ay 7 gün hapis cezasına, devamında da aynı Kanun'un 50.maddesi uygulanarak 1320 TL yerine 1340 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle suça sürüklenen çocuk hakkında fazla ceza tayini,

Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan eylemine uyan TCK'nın 151/1 ve 31/3 maddeleri uyarınca hükmolunan 2 ay 20 gün hapis cezasından aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken, 2 ay 6 gün hapis cezası yerine hesap hatası sonucu 2 ay 7 gün hapis cezasına, devamında da aynı Kanun'un 50.maddesi uygulanarak 1320 TL yerine 1340 TL adli para cezasına hükmedilmesi suretiyle suça sürüklenen çocuk hakkında fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan suça sürüklenen çocuk hakkında; mala zarar verme suçundan dolayı TCK'nın 151/1 ve 31/3 maddeleri uyarınca hükmolunan 2 ay 20 gün hapis cezasından aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılarak, 2 ay 6 gün hapis cezasına, devamında da aynı Kanun'un 50.maddesi uygulanarak 1320 TL adli para cezasına, suça sürüklenen çocuğa verilen adli para cezasının TCK’nın 52/4 maddesi uyarınca takdiren 1 aylık eşit taksitler halinde 20 taksit halinde ödenmesine, karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

IV) Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

22.08.2011 tarihli tutanak içeriğine göre; devriye görevi sırasında şüpheli bir şahsın dolaştığı ihbarını alan kolluk görevlileri tarafından şüphe üzerine durdurulan suça sürüklenen çocuğun, üzerinde ele geçen para ve sigaraları çaldığı yeri söylemek suretiyle henüz müracaatı bulunmayan müştekiye kısmen iadesini sağladığının anlaşılması karşısında: kısmi iade nedeniyle suça sürüklenen çocuk hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rıza gösterip göstermediği müştekiden sorularak, sonucuna göre suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan TCK'nın 168/1-4. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.