muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/2751, Karar No: 2011/3996, Tarih: 12.04.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/2751 E.  ,  2011/3996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve Erzurum İl Özel İdare Müdürlüğü aleyhine 09/07/2008 gününde verilen dilekçe ile ölümlü ve yaralamalı trafik kazasına dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 01/10/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... İl Özel İdare Müdürlüğü vekili ve davacılar vekili taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacıların diğer temyiz itirazına gelince; dava, trafik kazası nedeniyle desteğin ölümünden dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacılar ile davalılardan Erzurum İl Özel Müdürlüğü tarafından temyiz olunmuştur.

Borçlar Yasası'nın 47. maddesi gereğince yargıcın, özel durumları göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Takdir edilecek bu tutar, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22/06/1966 gün ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel durum ve koşullar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden yargıç, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde nesnel (objektif) ölçülere göre uygun (isabetli) bir biçimde göstermelidir.

Dava konusu olayın oluş biçimi, kusur durumu, davacıların ölene olan yakınlıkları ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacılar yararına takdir edilen manevi tazminat tutarları azdır. Davacılar yararına daha üst düzeyde manevi tazminat takdir edilmek üzere kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/7. maddesi gereğince, davacılardan ... ile ... yararına 5.000,00’er TL, diğer davacı ... yararına 10.000,00 TL manevi tazminat takdir olunmak suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle hüküm fıkrasının manevi tazminat takdirine ilişkin 1 nolu bendinde yer alan "...8000,00..." biçimindeki sayı dizisi silinerek yerine "...10.000,00..." sayı dizisinin yazılmasına; 2 ve 3 nolu bentlerinde yer alan "...2500,00..." ve "...3000,00..." biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırasıyla "...5.000,00..." ve "...5.500,00..." sayı dizilerinin yazılmasına; harç alınmasına ilişkin 5 nolu bendinin silinerek yerine 5 nolu bent olarak "5-Kabul edilen tutar üzerinden 1.350,00 TL karar harcının davalıdan alınıp Hazine'ye gelir yazılmasına, davacılardan alınan 1.147,50 TL peşin harcın karar kesinleştiğinde ve istekleri durumunda davacılara geri verilmesine," biçimindeki tümcenin yazılmasına; yargılama giderine ilişkin 6 nolu bendinde yer alan "...986TL harç..." biçimindeki sayı ve sözcük dizisinin silinerek hüküm fıkrasından çıkartılmasına, "...1.517,75..." ve "...321,40..." biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile "...531,75..." ve "...156,40..." sayı dizilerinin yazılmasına; taraflar yararına avukatlık ücreti takdirine ilişkin 7 ve 8 nolu bentlerinde yer alan "...2160..." biçimindeki sayı dizileri ayrı ayrı silinerek yerlerine sırası ile "...2.900,00..." sayı dizilerinin yazılmasına; davalının tüm, davacıların öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçiminin ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalı ... İl Özel İdare Müdürlüğüne yükletilmesine, ve temyiz eden davacılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/04/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9787, Karar No: 2024/7619, Tarih: 04.06.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/9787 E.  ,  2024/7619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/762 E., 2016/450 K.

SUÇLAR : Resmi belgede sahtecilik, hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının 03.11.2015 tarihli ve 2015/4628 Esas sayılı iddianamesiyle, sanık ... hakkında;

a) Özel belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 207 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca,

b) Hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Kanun’un 154 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca, cezalandırılması talebiyle Manisa Asliye Ceza Mahkemesine kamu davası açılmıştır.

2. Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.06.2016 tarihli ve 2015/762 Esas, 2016/450 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

a) Özel belgede sahtecilik suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 207 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 51 inci maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasınave erteleme hükümlerinin uygulanmasına,

b) Hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Kanun’un 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 51 inci maddeleri uyarınca teşdiden 10 ay hapis ve 4.160,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve erteleme hükümlerinin uygulanmasına, karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 17.04.2021 tarihli ve 11-2016/339951 sayılı kısmen onama kısmen bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğine, katılan ile aralarındaki ilişkinin hukuki mahiyette olduğuna, sözleşmeye dayanarak taşınmazda bulunduğuna, evrakta sahtecilik yapmadığına ve suçsuz olduğuna, ilişkindir.

Sanık müdafiinin temyiz isteği; eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğine, katılan ile sanık arasındaki ilişkinin hukuki mahiyette olduğuna, suçun unsurlarının oluşmadığına, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğine, katılan ile aralarındaki ilişkinin hukuki mahiyette olduğuna, sözleşmeye dayanarak taşınmazda bulunduğuna, evrakta sahtecilik yapmadığına ve suçsuz olduğuna, ilişkindir.

Sanık müdafiinin temyiz isteği; eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğine, katılan ile sanık arasındaki ilişkinin hukuki mahiyette olduğuna, suçun unsurlarının oluşmadığına, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Manisa Tilkisüleymaniye Köy/Mah. Setboyu mevki 155 parsel nosunda kayıtlı bulunan besi damı ve çiftlik niteliğindeki taşınmazın tapuda 10.07.2014 tarihinde katılan ... tarafından önceki kayıt maliki ...'ten satın alındığı, ancak yapılan bu satış öncesinde dosyaya soruşturma aşamasında ibraz edilen alım satım sözleşmesi, kira sözleşmesi ve tanık beyanlarına göre bu taşınmazın önceki malik ... tarafından sanık ...'a satışı için 07.05.2014 tarihinde adi şekilde alım satım sözleşmesi yapıldığı, bu sözleşmede bir ay içinde tapuda satış işlemlerinin yapılacağının belirtildiği, yine dosyaya ibraz edilen kira sözleşmesi ve tanık beyanlarına göre satış sözleşmesinden sonra tapuda işlem yapılıncaya kadar bir aylık süre için aynı taşınmazın ... tarafından sanığa kiralanmış olduğu, kira sözleşmesinin en son süresinin tanık beyanlarına göre de 2014 yılı kurban bayramı olduğu, ancak sanığın daha sonra satış bedelini ödeyememesi üzerine taşınmazın 10.07.2014 tarihinde katılana satılmış olduğu, sanığın 2014 yılı kurban bayramından sonra kira süresinin bitmesine ve taşınmazın katılana satıldığını bilmesine rağmen taşınmazdan çıkmadığı ve iddianamenin tanzim edildiği 03.11.2015 tarihine kadar bu taşınmazı kullanmaya devam ettiği, bu şekilde hakkı olmayan yere tecavüz suçunu işlediği, soruşturma aşamasında sanık hakkındaki 07.01.2015 tarihli şikayet üzerine başlatılan soruşturmada sanığın soruşturma dosyasına 07.05.2014 tarihli kira sözleşmesi sunduğu, bu sözleşmenin süresinin bir aylık olmasına rağmen üzerindeki bir ay ibaresinin bir yıl olarak değiştirildiği, yine boş olan yıllık bedel kısmına da gerçeğe aykırı şekilde 4.200,00 TL ibaresinin yazıldığı, jandarma uzmanlık raporlarında da belirtildiği üzere bu ibarelerin sonradan eklendiğinin tespit edildiği, kira sözleşmesinin ilk haline göre kira süresinin bir ay, tanık beyanlarına göre de kira süresinin en geç 2014 yılı kurban bayramında sona erdiği, dolayısıyla sanığın üzerinde değişiklik ve sahtecilik yaptığı kira sözleşmesini savcılığa delil olarak sunmak/kullanmak suretiyle özel belgede sahtecilik suçunu işlemiş olduğu, iddia ve kabul olunmuştur.

2. Mahkemece adli emanetin 2015/1754 sırasında kayıtlı bulunan suça konu kira sözleşmesi duruşmaya getirtilip aldatma niteliği bulunup bulunmadığı yönünden incelenmiş, özellikleri duruşma tutanağına geçirilmiştir.

3. Katılanın aşamalardaki beyanları istikrarlıdır.

2. Mahkemece adli emanetin 2015/1754 sırasında kayıtlı bulunan suça konu kira sözleşmesi duruşmaya getirtilip aldatma niteliği bulunup bulunmadığı yönünden incelenmiş, özellikleri duruşma tutanağına geçirilmiştir.

3. Katılanın aşamalardaki beyanları istikrarlıdır.

4. Sanık savunmasında, katılan ile aralarındaki ilişkinin hukuki ihtilaf olduğunu, suçun unsurlarının oluşmadığını, beyan etmiştir.

5. Mahkemece, sanık savunmaları, katılanın beyanları, tanık ifadeleri kolluk tarafından tutulan tutanaklar, mahkeme gözlemi ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın özel belgede sahtecilik ve hakkı olmayan yere tecavüz suçlarını işlediği kabul edilerek, temyiz incelemesine konu mahkumiyet hükümleri kurulmuştur.

6. Sanığın güncel adlî sicil kaydı, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin olunarak denetlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Hakkı Olmayan Yere Tecavüz Suçu Yönünden

1. Dosya kapsamına göre elde edilen deliller doğrultusunda, Mahkemenin sanığın iddianame konusu eylemi gerçekleştirdiği hususundaki sübuta yönelik kabul gerekçesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanın tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanı kanının dosya içindeki belge ve bilgilerler uyumla olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Özel Belgede Sahtecilik Suçu Yönünden

1. Belgede sahtecilik suçlarında aldatma niteliği bulunup bulunmadığının takdir ve tayini hakime ait olup ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 14.10.2003 tarihli ve 232-250 sayılı, 09.10.2012 tarihli 2011/8-335 Esas ve 2012/1804 Karar sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, sahtecilik suçunun oluşabilmesi için belgenin nesnel olarak aldatıcılık niteliğinin bulunması muhatabın hatasından dikkatsizlik veya özensizliğinden kaynaklanan fiili iğfalin, aldatıcılık niteliğinin varlığını göstermeyeceği gözetilerek; dosyada aslı bulunan suça konu kira sözleşmesi üzerinde Heyetimizce yapılan gözlemde; bir senelik kira karşılığı bölümünde bulunan "4200" ve kira müddeti bölümünde bulunan "yıl" ibareleri üzerinde yapılan sahteciliğin ilk bakışta farkedilebildiği ve çıplak gözle dahi anlaşılabilmesi karşısında belgenin aldatıcı niteliğinin bulunmadığı, özel belgede sahtecilik suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı, sanığın atılı suçtan beraati yerine belgenin aldatma niteliğinin bulunduğuna dair hatalı değerlendirme ile mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

2. Suça konu kira sözleşmesinin dosyada delil olarak saklanması gerekirken belgenin akıbeti hakkında karar verilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Hakkı Olmayan Yere Tecavüz Suçu Yönünden

Kabule göre de;

2. Suça konu kira sözleşmesinin dosyada delil olarak saklanması gerekirken belgenin akıbeti hakkında karar verilmemesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Hakkı Olmayan Yere Tecavüz Suçu Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle,Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.06.2016 tarihli ve 2015/762 Esas, 2016/450 Karar sayılı kararında sanık ve sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden eleştirilen husus dışında herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ve sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Özel Belgede Sahtecilik Suçu Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle, Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.06.2016 tarihli ve 2015/762 Esas, 2016/450 Karar sayılı kararına yönelik sanığın ve sanık müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.06.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2867, Karar No: 2020/4951, Tarih: 11.11.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/2867 E.  ,  2020/4951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 18. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 02.10.2017 tarih ve 2015/1003 E- 2017/805 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce verilen 27.02.2019 tarih ve 2017/6526 E- 2019/420 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, genel kredi sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili için başlattığı icra takibinin davalının itirazı üzerine durduğunu belirterek itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosyanın 21/06/2017 tarihinde işlemden kaldırıldığı, 3 aylık süre içinde yenilenmediği gerekçesiyle HMK'nın 150/5 maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, hükme karşı davacı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre, davacı vekilinin de hazır bulunduğu, 15.02.2017 tarihinde icra edilen duruşmada, bir sonraki duruşmanın 21/06/2017 tarihine bırakıldığı, 21.06.2017 tarihli duruşmaya davacı vekilinin gelmediği gibi herhangi bir mazeret de bildirmediği, bu itibarla mahkemece HMK'nın 150. maddesi uyarınca işlemden kaldırma kararı verildiği, yapılan işlemin usul ve yasaya uygun bulunduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf isteğinin esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle muhakeme hukukuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, dosyanın İstanbul 18. Asliye Ticaret Mahkemesi'ne iadesine, karardan bir örneğin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, davacı harçtan muaf olduğu için harç alınmasına yer olmadığına, 11.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2346, Karar No: 2016/14303, Tarih: 10.05.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/2346 E.  ,  2016/14303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret alacağı, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil, ikramiye, ilave tediye, sair sosyal yardım, ek tazminat, vardiya zammı ile yol ve yemek ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, iki tarafın yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden davacıya yükletilmesine, 10.05.2016 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Davacı vekili, davalı ... uhdesinde olan Eynez yer altı sahasında kömür üretim işinin 2006 yılında davalı kurum tarafından hizmet alım sözleşmesi ile ....... Enerji A.Ş.'ye ihale edildiğini, ancak 30.10.2009 tarihinde davalı kurumun onayı ile kömür üretim işinin ....... A.Ş.'ye devredildiğini, davalının asıl işi olan kömür üretim işini hizmet alım sözleşmesi ile kanuna aykırı olarak alt işverene yaptırdığını, ancak alt işverenlik ilişkisinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6. maddesi gereğince iş yerinde yürütülen mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde söz konusu olabileceğini, bu hususa Alt İşverenlik Yönetmeliğinin "Asıl İşveren-Alt İşveren İlişkisinin Kurulma Şartları" başlıklı 4. maddesinde de değinildiğini, aynı şekilde Sayıştay Başkanlığınca hazırlanan ........ Kurumu 2012 raporunda da söz konusu hususa dikkat çekildiğini, bu sebeplerle ........ ile ....... A.Ş. arasında hizmet alım sözleşmesinin muvazaalı olduğunu, 4857 sayılı Kanun'un 2/7. maddesi gereğince alt işveren işçilerinin başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılması gerektiğini, bu sebeple müvekkilinin gerçek işvereninin ........ Genel Müdürlüğü Ege Linyit İşletmesi Müessese Müdürlüğü olduğunu, ....... Genel Müdürlüğü ile ....... A.Ş. arasındaki muvazaalı hizmet alım sözleşmesi sebebiyle ve eşit işe eşit ücret ilkesi gereğince müvekkilinin işçilik ücret ve ekleri fark alacağı doğduğunu belirterek davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davalı ....... ile davacının çalıştığı müteahhit arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi mevcut olmadığını, bu sebeple dava konusunun 4857 sayılı Kanun'un 2/6. maddesi kapsamına girmediğini, zira asıl işveren-alt işveren ilişkisinin oluşması için öncelikle bir taahhüt kapsamında iş almış bir işverenin varlığı gerektiğini, ihale ile yaptırılan iş nazara alındığında müvekkil kurumun iş sahibi konumunda olup, ihale konusu işi alan müteahhitin ise bu yükümü yerine getirirken iş yeri açıp, işçi çalıştırmak durumunda olduğundan işveren konumunda olduğunu, yani işverenlik sıfatının ilk defa müteahhidin şahsında doğduğunu, daha önce mevcut olmadığını, müvekkili kurumun ihale makamı olarak ihale konusu işi bir bütün olarak ihale ettiğini, ihale ile vermiş olduğu işin yürütümünün sözleşmeye uygun olarak yapılıp yapılmaıdğını kontrol etme yetkisinin ise, projenin uygulanmasına yönelik olup doğrudan işe ve işçilere müdahale anlamına gelmediğini, dava konusu işin bağımsız bir işi ifade ettiğini, ihale konusu bu işin müvekkil kurumun yürüttüğü kamu hizmeti dikkate alındığında işin tamamının müteahhide bir bütün olarak verildiğinin görüleceğini, ikinci olarak işi alan müteahhidin bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu iş yerinde aldığı işte çalıştırması gerektiğini, oysa dava konu olayda böyle bir durumun mevcut olmadığını, müteahhit ile yapılan sözleşmede böyle bir zorunluluk öngörülmediğini, kimlerin işçi olarak işe alınacağı hususunun müvekkili kurum için önemli olmadığını, müteahhidin dilediği işçiyi dilediği herhangi bir iş yerinde çalıştırabildiğini, Alt İşverenlik Yönetmeliğindeki ve 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesindeki asıl ve alt işverenlik şartlarının olayda gerçekleşmediğini, bu sebeple davanın husumet sebebiyle reddine karar verilmesi gerektiğini, kurumları ana statüsünün 4. maddesinde her türlü madeni işletmek ve işlettirmenin faaliyet konuları arasında yer aldığını, bu sebeple 2840 sayılı Kanun ile kurumları uhdesinde kalan ve ruhsatlarının devrinin kanuni olarak mümkün olmadığı, maden sahalarında koordinatları belirli alanlarda üçüncü kişilere, rödovans ve hizmet alımı yöntemlerini uygulanarak işlettirme yaptırabileceğini, bu uygulamalarda kurum yetkililerinin sözleşme konusu işin yürütümü ile ilgili olarak, firma çalışanlarını sevk ve idare etmesi, onlara emir ve talimat vermesi, kurum işçilerinin yüklenici işçileri ile birlikte çalışması gibi durumların söz konusu olmadığını, kurum kontrol teşkilatının tespitlerinin ödenecek hakedişe esas olmak üzere kömürün kalitesi ve miktarının belirlenmesi ile sınırlı olduğunu, müvekkili kurum tarafından yapılan hizmet alımlarının Kamu İhale Kanunu kapsamında kaldığını, müvekkilinin kamu kuruluşu olduğunu, bu sebeple muvazzaya başvurduğunun düşünülemeyeceğini, muvazaanın şartlarının oluşmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.