muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/26709, Karar No: 2014/1163, Tarih: 21.01.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/26709 E.  ,  2014/1163 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 2 - 2013/150856

MAHKEMESİ : Karayazı Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ: 19/02/2013

NUMARASI : 2012/277 (E) ve 2013/67 (K)

SUÇ: Karşılıksız yararlanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kabule göre; 5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramı, 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden; sayacın gerilim kancasının düşürülerek kaçak elektrik kullanıldığı iddia ve kabul olunan olayda sanık hakkında şartları oluşmadığı halde, kaçak kullanılan elektriğin değeri pek hafif kabul edilerek TCK.nun 145. maddesi uyarınca cezada indirime gidilmesi karşı temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Bozma sonrası yapılan yargılamaya ve dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sayacın gerilim kancası düşürülerek sayacın diskinin ve numaratörünün dönmesi engellenerek kaçak elektrik kullandığı tespit olunarak hakkında kaçak elektrik tespit tutanağı düzenlenen sanığın kaçak elektrik kullanmadığını, sayacın kancasını düşürmediğini, sayaca müdahalede bulunmadığını savunması karşısında, tutanak öncesi ve sonrası döneme ilişkin 1 yıllık tüketim belgeleri getirtilerek, suç tutanağında belirlenen meskendeki kurulu güç ile tutanak öncesi ve sonrası tüketimler karşılaştırılarak, suç tarihinden sonra tüketimlerde belirgin bir artış olup olmadığı ve tüketimlerin kurulu güç ile uyumlu olup olmadığı ve sanığın tüketim miktarının belirlenmesini engelleyecek şekilde müdahalesinin bulunup bulunmadığı hususlarında bilirkişiden ek rapor alınıp, suç tarihi sonrası tüketimlerde bariz artış varsa bunun nedeni sanığa sorulup açıklattırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 21.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3113, Karar No: 2013/20171, Tarih: 11.11.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/3113 E.  ,  2013/20171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 31. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19/09/2012 tarih ve 2011/28-2012/190 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili tarafından yurt dışından 34.000.- USD tutarında medikal cihaz emtiasının FOB satış olarak alındığını, taşıma işlemini davalı Lutfhansa havayolu tarafından yapıldığını ve gelen emtianın davalı Sistem A.Ş antreposuna konulduğunu, ancak 24.05.2006 tarihinde meydana gelen yangında emtianın tamamen zayi olduğunu ileri sürerek, 34.000.-USD fatura bedeli karşılığı 52.502,80 TL nin fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davacı vekilinin 10/09/2007 ve 07/05/2012 tarihli duruşmalarda yapılan yoklamada hazır olmadığı, dosyanın işlemden kaldırıldığı, davanın ilk yenilenmeden sonra bir defadan fazla takipsiz bırakılamayacağı gerekçesiyle, davanın HMK. 150/6 maddesine göre açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, yangın nedeniyle emtiada meydana gelen zararın tazmini istemine ilişkin olup, mahkemece 10.09.2007, 07.05.2012, 19.09.2012 tarihlerinde davanın taraflarca takip edilmediği gerekçesi ile açılmamış sayılmasına karar verilmiştir. Ancak, 10.09.2007 tarihinde dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilmiş ise de, davacı vekilinin ara kararından rücu istemi üzerine mahkemece bu istem kabul edilerek dosyanın işlemden kaldırılmasına ilişkin ara karardan rücu edilmiştir. Ayrıca, 19.09.2012 tarihli son celsede davacı vekilinin verdiği mazeret dilekçesi, mahkemece değerlendirilip reddedilmeden üçüncü kez dosyanın işlemden kaldırılması da doğru olmayıp, davada HMK'nın 150/6. maddesinde gösterilen üç kez dosyanın takipsiz bırakılması koşulu gerçekleşmemiş olmasına karşın mahkemece, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 11/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8748, Karar No: 2013/12748, Tarih: 03.10.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/8748 E.  ,  2013/12748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 25.06.2012 gününde verilen dilekçe ile suya elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; mahkemenin görevsizliğine dair verilen 23.01.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ..., dava konusu ... mevkiinde bulunan kaynağa yakın mesafede, davalı ... tarafından açılan foseptik çukurlarından meydana gelen sızıntıların içme suyuna karıştığını belirterek, suya elatmanın önlenmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, idari yargının görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İdari Dava Türleri ve İdari Yargı Yetkisinin Sınırı" başlıklı 2. maddesinde idari dava türleri sayılmıştır.

Bu hükme göre, idari davalar; idari işlemler hakkında açılan iptal davaları, idari eylem ve işlemlerden dolayı kişisel hakları doğrudan muhtel olanlar tarafından açılan tam yargı davaları ve kamu hizmetlerinden birinin yürütülmesi için yapılan her türlü idari sözleşmelerden dolayı taraflar arasında çıkan uyuşmazlıklara ilişkin davalardan ibarettir.

Gerçekten, idari eylem ve işlemlerden dolayı zarar gören kişiler tarafından açılacak "tam yargı" davaları idari yargı yerinde görülür ve çözümlenir.

İdari eylem, kamu idare ve kurumlarının kamu görevine ilişkin, idare hukuku kural ve gereklerine göre yaptığı olumlu veya olumsuz davranış ve fiillerden ibarettir.

İdari işlem ise, idari kanunlara dayanılarak yapılan muamelelerdir.

İdarenin eylem ve işlemleri, onun kamu hukuku alanındaki kamu gücüne (kamu otoritesini) kullanarak, idare hukuku kural ve gerekleri uyarınca yaptığı faaliyetlerin, hukuki ve maddi hayattaki görünümleridir.

Kamu tüzel kişilerinin, kamu hizmetlerine ilişkin olmakla beraber özel hukuk kuralları altında, özel hukuk tüzel kişisi gibi yaptığı eylem ve işlemler ise özel hukuk alanına ilişkin olduğundan, bunlar idari eylem ve işlem olarak nitelendirilemezler.

Kamu idare ve kurumlarının, kamu otoritesinin (egemenlik hakkının) bir temsilcisi olarak yaptığı faaliyetlerinde veya ondan doğan eylemlerinde hizmet unsuru söz konusu olduğu halde, özel hukuk tüzel kişisi olarak yürütülen faaliyetler sırasında meydana gelen zararlardan ötürü ilgili kamu tüzel kişisinin sorumluluğunun özel hukuk hükümleri ve ilkeleri uyarınca belirlenmesi gerekir.

Kamu idare ve kurumlarının, kamu otoritesinin (egemenlik hakkının) bir temsilcisi olarak yaptığı faaliyetlerinde veya ondan doğan eylemlerinde hizmet unsuru söz konusu olduğu halde, özel hukuk tüzel kişisi olarak yürütülen faaliyetler sırasında meydana gelen zararlardan ötürü ilgili kamu tüzel kişisinin sorumluluğunun özel hukuk hükümleri ve ilkeleri uyarınca belirlenmesi gerekir.

Bir kamu hizmetinin yasa ile idareye görev olarak verilmiş olması, bir hakka yapılan müdahalenin önlenmesi, tazmini isteğiyle açılan her davanın idari yargı yerinde görülmesi için yeterli sayılamaz. 11.02.1959 tarih ve E.17, K.15 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da açıklandığı gibi, yapılan işlerin plan veya projelere aykırı olması halinde ortada idari kararın tatbikine ilişkin bir fiil bulunmadığından, bu iddia ile açılmış bir dava ancak haksız fiilden doğan bir dava olarak ele alınacaktır.

Somut olayda; davacı, dava konusu içme suyu temin ettikleri kaynağa yakın mesafede, davalı ... tarafından diğer davalı köyler yararına açılan foseptik çukurunda, gerekli önlemlerin alınmaması nedeniyle meydana gelen sızıntıların kaynağa zarar verdiğini belirterek, elatmanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir. Dava dilekçesi dikkate alındığında, herhangi bir idari işlemin iptali istenilmemiştir.İdarece herhangi bir ayni hakka müdahalede bulunulduğu, özel mülkiyete konu taşınmaza kamulaştırmasız el atıldığı veya plan ve projeye aykırı iş görüldüğü iddiasıyla açılacak müdahalenin men'i ve meydana gelen zararın tazmini davalarının, mülkiyete tecavüzün önlenmesine ve haksız fiillere ilişkin özel hukuk hükümlerine göre adli yargı yerince çözümleneceği, yerleşik yargısal içtihatlarla da kabul edilmiş bulunmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın Medeni Kanun hükümleri uyarınca çözümünde adli yargı yeri görevlidir.

Mahkemece, tarafların delilleri değerlendirilerek davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken idari yargının görevli olduğundan bahisle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedeni göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olamadığına, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 03.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7739, Karar No: 2007/9141, Tarih: 10.07.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/7739 E.  ,  2007/9141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 28.2.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 29.1.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Tapulama sırasında 4220 metrekare yüzölçümündeki 53 parsel sayılı taşınmaz çayır niteliği ile eklemeli kazandırıcı zilyetliğe dayanılarak davalı köy yararına tespit ve tescil edilmiştir.

Davacı hazine 53 parselin çayır niteliğinde mera olduğunu, köy adına olan kaydın iptali ve hazine adına tescilini istemiştir.

Mahkemece istek hüküm altına alınmış, 53 parselin diğer özellikleri aynı kalmak koşuluyla hazine adına tesciline karar verilmiştir.

4342 sayılı Mera Kanununun 3.maddesi hükmünce çayır; taban suyunun yüksek bulunduğu veya sulanabilen yerlerde biçilmeye elverişli yem üretilen ve genellikle kuru ot üretimi için kullanılan yerlerdir. Çayır, özel mülkiyete konu teşkil edebileceği gibi kamu malı niteliği de (mera) gösterebilir. Çayır olan bir yerin mera olarak kabul edilebilmesi için o yerin ya kadimden beri o amaçla kullanılan bir yer olması veya tahsis edilerek bir veya birden fazla köy ve belediye tarafından kullanılması gerekir. Kısaca ifade etmek gerekir ise, çayır niteliğindeki bir yer mutlaka kamu malı olan mera demek değildir.

Bu açıklamalardan sonra somut olaya dönülürse, taşınmazın 1954 yılında yapılan tapulamasında davalı köye ait çayır niteliğinde olduğu saptanmış köyün özel mülkü olarak tespiti yapılmıştır. Ziraatçı bilirkişi taşınmazın halen tarım taşınmazı özelliği gösterdiğini, mahalli bilirkişiler de kamu malı olmadığını ifade etmiştir. Şu hali ile dava konusu taşınmaz kamu malı özelliği göstermeyen ve davalı köyün zilyetlikle tasarrufunda bulundurduğu yerlerden olduğundan açılan dava reddolunmalıdır.

Mahkemece değinilen bütün bu hususlar göz ardı edilerek salt taşınmazın niteliğinin tapu kaydında “çayır” yazılması nedeniyle davanın kabul edilmesi doğru olmamıştır.

Kabule göre de; davacı hazinenin 53 parselin mera olduğu yolundaki iddiası hüküm altına alındığından taşınmazın 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/B maddesince yüzölçümü hesaplanarak özel siciline mera vasfı ile kaydı gerekirken hazine adına tapuya tesciline karar verilmesi de yanlıştır.

Karar açıklanan nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine 10.7.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4518, Karar No: 2025/802, Tarih: 20.01.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/4518 E.  ,  2025/802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1891 Esas, 2024/302 Karar

DAVALILAR : ... vd.

DAVA TARİHİ : 20.09.2018

KARAR : Esastan ret/Düzeltilerek yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/32 Esas, 2023/196 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak, davanın yeniden görülmesi için dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine, kamu düzeni gereği yapılan inceleme sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Mardin ili, Dargeçit ilçesi, Çelikköy köyü, 174 ada 86 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar usulüne uygun tebligata rağmen cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; kapitalizasyon faiz oranının %6 alınması gerektiğini, objektif değer artış oranı uygulanmasının hatalı olduğunu, bedelin yüksek belirlendiğini ileri sürerek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; kapitalizasyon faiz oranının %6 alınması gerektiğini, objektif değer artış oranı uygulanmasının hatalı olduğunu, bedelin yüksek belirlendiğini ileri sürerek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; hükme esas alınan bilirkişi raporu ile arazi niteliğindeki dava konusu taşınmaza net geliri esas alınarak resmi verilere göre değer biçilmesinde ve taşınmazın konumu, bilirkişi raporunda belirtilen özellikleri dikkate alınarak belirlenen m² birim fiyatına uygun oranda objektif değer artışı uygulanarak kamulaştırma bedelinin tespitinde bir isabetsizlik bulunmadığı; ancak İlk Derece Mahkemesince karar verildikten sonra davacı tarafın tashih istemi üzerine, 19.07.2023 tarihli tashih kararı ile gerekçeli karara aykırı olarak 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 304 üncü maddesine uygun düşmeyecek şekilde hükmün değiştirildiği ve genişletildiği anlaşılmış olup, İlk Derece Mahkemesince verilen 19.07.2023 tarihli tashih şerhini içerir karar kanuna uygun olmadığından doğru kabul edilmesi mümkün görülmeyerek davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, kamu düzeni gereği yapılan inceleme sonucunda İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak faiz hususunda düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Kuru tarım arazisi niteliğindeki dava konusu taşınmazın 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir esas alınarak değerinin tespit edilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

3. Dava konusu taşınmazın hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özelliklerine ve dosya kapsamına göre uygulanan objektif değer artış oranı yerindedir.

2. Kuru tarım arazisi niteliğindeki dava konusu taşınmazın 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir esas alınarak değerinin tespit edilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

3. Dava konusu taşınmazın hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özelliklerine ve dosya kapsamına göre uygulanan objektif değer artış oranı yerindedir.

4. Buna karşın, İlk Derece Mahkemesinin ilk kararı yalnızca davalı ... tarafından istinaf edildiği hâlde, Bölge Adliye Mahkemesince aleyhe hüküm kurma yasağı gözetilmeksizin yeniden esas hakkında hüküm kurulması bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle

1.Davacı idare vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davacı idare vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazının kısmen kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının;

a) (2) numaralı bendinin (a) alt bendinde yer alan "165.540,93" sayısının hükümden çıkartılması, yerine "134.209,03" sayısının yazılmasına,

b) (2) numaralı bendinin (c) alt bendinde ve (3) numaralı bendinin (b) alt bendinde bulunan "62.663,78" sayısının çıkartılması, yerine "31.331,88" sayısının yazılması,

c) Ayrı bir bendi olarak "fazla depo edilen 31.331,90 TL'nin davalı tarafça bankadan çekilmiş olması halinde varsa çekilme tarihine kadar işlemiş nemaları ile birlikte davalılardan alınarak davacı idareye verilmesine, çekilmemişse birikmiş nemaları ile birlikte davacı idareye iadesine karar verilmesine" cümlesinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1378, Karar No: 2021/4495, Tarih: 27.05.2021

**8. Hukuk Dairesi         2021/1378 E.  ,  2021/4495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup, hükmün davacı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı alacaklı vekili, müvekkili şirketin borçlu şirkete endüstriyel mutfak ekipmanları sattığını, satılan malzemelerin borçlu şirketin talebi doğrultusunda ... Huzurevi Müdürlüğüne teslim edildiğini, 21.05.2015 tarihli haciz esnasında da mülkiyeti borçlu şirkete ait olan bu malların haczedildiğini öne sürerek, davanın kabulü ile istihkak iddiasının kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı üçüncü kişi Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı vekili, ... Huzurevi Müdürlüğü ile dava dışı ... Temizlik... Şirketi arasında temizlik hizmeti alımına ilişkin sözleşme imzalandığını, borçlu şirket ile hukuki ilişkilerinin olmadığını, ilgili sözleşmenin malzeme ile ilgili hususları düzenleyen beşinci maddesi uyarınca, ... Temizlik... Şirketinin temizlik ve aşçılıkta kullanılacak araç ve gereçleri müvekkili idarenin kullanımına sunduğunu, sözleşme konusu işin ayrılmaz parçası olan araç ve gereçlerin alınmasının sözleşmeye aykırılık oluşturacağını, mahcuzun kamu hizmetinde kullanıldığını, bu nedenle devlet malı niteliğinde olup, İİK'nin 82/1. maddesi uyarınca haczedilemeyeceğini öne sürerek, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı borçlu, usulüne uygun dava dilekçesi tebliğine karşın duruşmalara katılmamış, davaya cevap da vermemiştir.

Mahkemece; istihkak iddia eden ... Huzurevi Müdürlüğünün doğrudan bir mülkiyet iddiasının olmadığı, haczedilmezlik iddiasının takip borçlusuna ait bir hak olduğu ve ayrı bir şikayet başvurusunun konusu olabileceği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş, kararın davalı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin, 13.02.2019 tarihli ve 2016/6145 Esas, 2019/1424 Karar sayılı ilamı ile üçüncü kişinin hizmet alımı sözleşmesinden doğan şahsi hakka dayalı istihkak iddiası geçerli olmadığından 6100 sayılı HMK'nin 114/ h ve 115/2 maddeleri uyarınca, davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmesi gerekirken davanın kabulüne karar verilmesinin doğru olmadığı belirtilerek hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda davanın ön koşul yokluğundan reddine karar verilmiş, hüküm davacı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, alacaklının İİK’nin 99. maddesine dayalı istihkak iddiasının reddi talebine ilişkindir.

1. Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı alacaklı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.