muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/27210, Karar No: 2015/29204, Tarih: 20.10.2015

İşletmesel karar söz konusu olduğunda kararın yararlı veya amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz. Kısaca işletmesel kararlar yerindelik denetimine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 2. fıkrasında feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken feshin biçimsel koşullarına uyduğunu içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli veya haklı nedene dayandığını kanıtlamalıdır. Bu kapsamda işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

Feshin işletme işyeri ve işin gereklerinden kaynaklanan nedenlerle yapıldığı ileri sürüldüğünde bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı (tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını ve feshin geçerli nedenini oluşturduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren geçerli neden teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İş sözleşmesinin feshiyle takip edilen amaca uygun daha hafif somut belirli tedbirlerin mevcut olup olmadığı değerlendirilmelidir. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil teknik denetim kapsamında bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

İş ilişkisinde işletmesel kararla iş sözleşmesini fesheden işveren, Medeni Kanun’un 2. maddesi uyarınca, yönetim yetkisi kapsamındaki bu hakkını kullanırken keyfi davranmamalı, işletmesel karar dürüstlük kuralarına uygun olarak alınmalı ve bu hak kötüye kullanılmamalıdır. İşverenin keyfi davrandığını ispat yükü işçiye aittir.

Dosya içeriğine göre, davacının iş sözleşmesinin işletmesel karar uyarınca süreklilik arz eden işgücü fazlalığı ve buna bağlı olarak davacıya ihtiyaç kalmadığı gerekçesiyle feshedildiği anlaşılmaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Dosya içeriğine göre, davacının iş sözleşmesinin işletmesel karar uyarınca süreklilik arz eden işgücü fazlalığı ve buna bağlı olarak davacıya ihtiyaç kalmadığı gerekçesiyle feshedildiği anlaşılmaktadır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

İşverenin aldığı işletmesel kararın yerindelik denetimi yapılamamakla beraber söz konusu karar uyarınca istihdam fazlalığının ortaya çıkıp çıkmadığı, işverenin işletmesel kararı tutarlı uygulayıp uygulamadığı, feshin keyfi olup olmadığı ve feshin kaçınılmaz olup olmadığı ile feshe son çare olarak başvurulup başvurulmadığı hususlarında yargısal denetim mümkündür.

O halde öncelikle sadece davacının görev yaptığı iş yerine değil davalı işletmenin bütün şubelerine ait fesihten önceki ve sonraki altışar aylık dönem bordrolarının dosyaya getirtilmeli, sonra aralarında insan kaynakları ile işletme alanlarında uzman olan bilirkişilere gerekirse yerinde inceleme yapma yetkisi verilerek konuyla ilgili bütün kayıt ile belgeler incelenmeli ve işletmesel karar uyarınca istihdam fazlalığının ortaya çıkıp çıkmadığı, işverenin işletmesel kararı tutarlı uygulayıp uygulamadığı, feshin keyfi olup olmadığı ve feshin kaçınılmaz olup olmadığı ile feshe son çare olarak başvurulup başvurulmadığı hususlarında denetime elverişli açık ve ayrıntılı rapor alınmalıdır. Bu yapılırken de özellikle işletmesel kararın davacının iş gücüne ihtiyacı ortadan kaldırıp kaldırmadığı, davacının mevcut veya makul süreli bir eğitimle kazanabileceği özellikleri itibariyle istihdam edilebileceği açık başka pozisyon ya da pozisyonların bulunup bulunmadığı, işe alınan ve çıkan personelin görev tanımları ve davacının görevi tanımı nazara alınarak davacının değerlendirilebileceği bu pozisyonlarda alım yapılıp yapılmadığı, bu konuda işverence işçiye teklif yapılıp yapılmadığı hususları açıklığa kavuşturulmalıdır.

Belirtilen esaslara aykırı olarak eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 20.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1283, Karar No: 2008/2937, Tarih: 02.06.2008

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/1283 E.  ,  2008/2937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete kasko sigortalı araca, davalıların malik, sürücü ve zorunlu mali sorumluluk sigortacısı oldukları aracın arkadan çarpması sonucu hasar meydana geldiğini belirterek, sigortalısına ödediği 9.378.00 YTL tazminattan, arka kısımdaki hasara ait 4.431.00 YTL’nin ödeme gününden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

Birleştirilen, Trabzon 1.Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2007/495 Esas, 2007/593 Karar sayılı dosyasında davacı vekili, aynı olay nedeniyle, kazaya karışan aracın zorunlu mali sorumluluk sigortacısı T.Genel Sigorta A.Ş. aleyhine açtığı davada 4.431.00 YTL’lik rücuen tazminat talep etmiştir.

Davalı ... vekili, kazanın Vanda meydana geldiği ve davanın asıl sorumlularının Vanda ikamet ettiklerini bildirerek yetki itirazında bulunmuş, esas yönünden de davanın reddini istemiştir.

Davalı ..., trafik sigortasının hasar bedelini karşılayacağını bildirmiştir.

Davalı .... vekili, davanın reddini istemiştir.

Davalı T.Genel Sigorta A.Ş. vekili, müvekkili şirketin kusur durumuna göre gerçek hasar miktarından 5.750.00 YTL’lik poliçe limiti ile sınırlı sorumlu olduğunu, davadan önce temerrüde düşürülmediklerini savunmuştur.

Mahkemece, trafik sigortası poliçesinin davalı .... tarafından düzenlenmediğinden hakkındaki davanın husumet yönünden reddine; davalılar ..., ... ve Genel Sigorta A.Ş. aleyhindeki davanın kabulü ile 4.431.00 YTL’nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte bu davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline (davalı Genel Sigorta A.Ş. poliçe limitinden ve dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizden sorumlu olmak üzere) karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına özellikle davalı kazanın da Doğubeyazıt da meydana gelmesine göre; davalı ... vekilinin yetki itirazının usulüne uygun olmamasına göre, davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 492 sayılı harçlar yasasının 13/J maddesi uyarınca davalı ... Bakanlığından harç alınmamasına 2.6.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6687, Karar No: 2023/1192, Tarih: 28.02.2023

**7. Hukuk Dairesi         2021/6687 E.  ,  2023/1192 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki inançlı işleme dayalı tapu iptali ve tescil, ikinci kademede tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 28.02.2023 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde duruşmalı olarak temyiz eden davacı vekili Avukat Ahmet Cemal Ruhi, karşı taraftan davalı vekili Av. Erkan Usta geldiler. Başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Gelenlerin sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra açık duruşmanın bittiği bildirildi.

İş karara bırakıldı. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davacının amcası olduğunu, dava konusu 325 ada 10 parsel sayılı taşınmaza yönelik ortaklığın giderilmesi kararı verildiğini, müvekkilinin satış talebinde bulunduğunu, müvekkilinin ihale bedelinin tümünü kendisi ödeyerek, davalıya kendi adına ihaleye girmesini teklif ettiğini, davalının da bu teklifi kabul ederek davacı adına ihaleye girip ihaleyi aldığını ve taşınmazı adına tescil ettirdiğini, müvekkilinin taşınmazın kendisine iadesini talep ettiği hâlde davalının taşınmazı müvekkiline devretmediğini belirterek, dava konusu taşınmazın müvekkili adına tesciline mümkün olmaması hâlinde rayiç değerinin faiziyle birlikte müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının iddialarını yazılı delille ispatlaması gerektiğini, ihale bedelinin müvekkili tarafından ödendiğini, davacının ihale esnasında teminat bedelini müvekkilinin yatırdığına dair tanıklık yaptığını beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının davasını ispatlayamadığı ve davacı tarafın yemin teklifinin davalı tarafça eda edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının davasını ispatlayamadığı ve davacı tarafın yemin teklifinin davalı tarafça eda edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; dayandıkları belgelerin delil başlangıcı olduğunu, tapu senedi, dekont, makbuz vs. belgelerin müvekkilinin elinde olduğunu, davalının isticvap beyanının diğer beyanlarıyla çelişkili olduğunu, tanık beyanlarının yanılgılı değerlendirildiğini, tanık beyanları ile davalının beyanlarının çelişkili olduğunu, davalının yemin beyanını bölerek tevilli olarak davadaki iddialarını ikrar ettiğini beyan ederek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yazılı delil sunulmadığı, davacı tarafça dayanılan belgelerin delil başlangıcı olmadığı, inanç ilişkisinin yakın akrabalar arasında da tanıkla ispat olunamayacağı, davacı tarafça teklif edilen yeminin davalı tarafça eda edildiği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü nedenleri tekrarlayarak kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, inançlı işleme dayalı tapu iptali ve tescil, ikinci kademede tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. İnanç sözleşmesi, 05.02.1947 tarihli ve 20/6 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca ancak, yazılı delille kanıtlanabilir. Bu yazılı delil, tarafların getirecekleri ve onların imzalarını taşıyan bir belge olmalıdır.

2. Açıklanan nitelikte bir yazılı delil bulunmasa da, taraflar arasındaki uyuşmazlığın tümünü kanıtlamaya yeterli sayılmamakla beraber bunun vukuuna delalet edecek karşı tarafın elinden çıkmış (inanılan tarafından el ile yazılmış fakat imzalanmamış olan bir senet veya mektup, daktilo veya bilgisayarla yazılmış olmakla birlikte inanılanın parafını taşıyan belge, usulüne uygun onanmamış parmak izli veya mühürlü senetler gibi) “delil başlangıcı” niteliğinde bir belge varsa 6100 sayılı Kanun’un 202 nci maddesi uyarınca inanç sözleşmesi “tanık” dahil her türlü delille ispat edilebilir.

3. Yazılı delil veya “delil başlangıcı” yoksa inanç sözleşmesinin ikrar (6100 sayılı Kanun’un 188 inci maddesi ile 225 inci maddesi v.d) yemin gibi kesin delillerle de ispat edilmesi olanaklıdır. Davacının yemin deliline dayanması hâlinde hâkimin davacıya bu hakkını hatırlatması gerekir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 09.12.2015 tarih ve 2014/14-516 Esas, 2015/2838 Karar sayılı kararı da bu doğrultudadır.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Yargıtay duruşma vekalet ücreti 8.400,00 TL'nin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/28756, Karar No: 2017/18876, Tarih: 25.09.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/28756 E.  ,  2017/18876 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın beraatine ilişkin hükümler, Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın suça konu sahte çeki tanzim ederek satın aldığı şeftali karşılığında katılan ...'ye verdiği, katılan ...'nin de borcuna karşılık olarak ...'e verdiği, ...'in de suç tarihinde Türkiye ...Bankası ... Şubesine giderek çeki ibraz ettiği, daha sonra banka görevlilerinin yaptığı araştırmada çekin sahte olduğunun tespit edildiği, sanığın bu şekilde nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediği iddia olunan olayda;

Sanığın, tanık ...'nin beyanlarında belirttiği üzere kendi köyüne geldiğini ve burada kendisinden şeftali aldığını, bu alışveriş karşılığı bahse konu çeki verdiğini, sanığın aynı köyde başka kişilerinde mallarını aldığını ve paralarını vermediğini, sanığın kendisi ile şeftali satımı ile ilgili pazarlık yaptığında kahvehanede onlarca kişinin bunu görüp duyduğunu, hatta sanığın aynı şekilde çoğu kişiye karşılıksız çekler verdiğini beyan etmesi karşısında gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması amacıyla, tanığın duruşmaya çağrılarak bu beyanları doğrultusunda, sanığın alışveriş yaptığı ve mallarını aldığı, karşılığında sanıktan çek alan ve kendisi ile sanık arasında yapılan pazarlıkla ilgili alışverişi gören şahısların kimler olduğu sorulup beyanı alınarak, bu beyana göre çağrılan tanıkların dinlenilmesi sonucunda toplanan tüm delillerin sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden eksik incelemeyle yazılı şekilde beraat hükmü verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7970, Karar No: 2013/12990, Tarih: 19.09.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/7970 E.  ,  2013/12990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 20. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/05/2012

Yanlar arasında görülen elatmanın önlenmesi, tapu iptal ve tescil davalarının yapılan yargılaması sonunda yerel mahkemece asıl davanın kısmen kabulüne, karşı davanın ise reddine ilişkin olarak verilen karar davalı-karşı davacı tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi  raporu okundu,açıklamaarı dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Asıl  dava; çaplı taşınmaza elatmanın önlenmesi ve ecrimisil, karşı dava ise tapu iptal ve tescil isteklerine ilişkin olup mahkemece; elatmanın önlenmesine, ecrimisil isteğinin kısmen kabulüne ve karşı tapu iptal ve tescil davasının reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan tüm delillerden; kat mülkiyeti kurulu, 5584 ada, 11 parsel sayılı taşınmazda yer alan, zemin kat, 9 nolu bağımsız bölümün davacı adına kayıtlı olduğu, davalının mülkiyetten ve akitten kaynaklı bir üstün hakkı olmaksazın taşınmazda ikamet ettiği  anlaşılmaktadır.

Asıl davanın davacısı; dava konusu 9 nolu bağımsız bölümü 23/03/2009 tarihli, resmi akitle davalıdan satın alma yoluyla iktisap ettiğini, satın alma tarihinden itibaren davalının fuzuli şagil olduğunu, karşı davanın davacısının ise; borca karşı teminat amacıyla kayden maliki olduğu çekişmeli taşınmazı davacıya tapuda satış gibi göstermek suretiyle temlik ettiğini, gerçek satış yapılmadığını, borcun ödenmesi halinde taşınmazın iade edileceği konusunda aynı tarihli protokol düzenlendiğini, borcun bir kısmının ödendiğini, bakiye borç miktarı el yazısı ile hazırlanan belge ile sabit olduğu halde daha fazla para istenmesi üzerine aralarında anlaşmazlık çıktığını,taşınmazı iadeye yanaşmadığını fuzuli şagil olmadığını, asıl davanın reddi gerektiğini ileri sürerek  karşı dava ile  tapu iptal ve tescil isteğinde bulunmuş, mahkemece anılan  ve taraflar arasında düzenlenen belgeye itibar edilmeyerek karşı tapu iptal ve tescil davasının reddine, elatmanın önlenmesi ve ecrimisile ilişkin asıl davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı- karşı davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Öncelikle belirtmek gerekir ki; asıl dava bakımından dava dilekçesinde sadece ecrimisil isteği yönünden değer bildirildiği, elatmanın önlenmesi isteği yönünden bir değer bildirilmediği, yargılama sırasında da bu yönden harç ikmali yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Öncelikle belirtmek gerekir ki; asıl dava bakımından dava dilekçesinde sadece ecrimisil isteği yönünden değer bildirildiği, elatmanın önlenmesi isteği yönünden bir değer bildirilmediği, yargılama sırasında da bu yönden harç ikmali yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; iddianın içeriği ve ileri sürülüş biçiminden davanın taşınmaz malın aynına ilişkin olduğu ve konusunu oluşturan hakkın para ile değerlendirilmesinin mümkün bulunduğu açıktır. Bu tür bir davada,HUMK'nun 413. (6100 sayılı HMK'nun hükümleri) ve 492 Sayılı Harçlar Kanununun 16.maddesi uyarınca dava değerinin elatılan yerin değeri ile talep edilen ecrimisil veya tazminatın toplamından, elatmanın önlenmesi isteğinin yanında yıkım isteği de varsa dava değeri elatılan yerin değeri ile yıkımı istenilen yapı değerinin toplamından (4.3.1953 tarih 10/2 Sayılı İ.B.K.) ibaret olacağı ve belirlenen bu değer üzerinden Harçlar Kanununun 26, 27, 28, 30 ve 32 maddelerinin öngördüğü şekilde işlemlerin yerine getirileceği ve gerekli olan harcın alınacağı tartışmasızdır.

Öte yandan, Harçlar Kanunu harç alınmasını veya tamamlanmasını yanların isteklerine bırakmamış; değinilen yönün mahkemece kendiliğinden (re'sen) gözetilmesini hükme bağlamıştır. 492 Sayılı Kanunun 32.maddesinde ise yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemlerin yapılamayacağı vurgulanmış 30.madde hükmünde de " ... muhakeme sırasında tespit olunan değerin dava dilekçesinde bildirilen değerden fazla olduğu anlaşılırsa yalnız o celse için muhakemeye devam olunur; takip eden celseye kadar noksan değer üzerinden peşin karar ve ilam harcı tamamlanmadıkça davaya devam olunmaz. HUMK.' nun 409.maddesinde (6100 sayılı Yasanın 150. maddesi) gösterilen süre içinde dosyanın muameleye konulması noksan olan harcın ödenmesine bağlıdır." düzenlemesine yer verilmiştir.

Bu durumda; asıl davada elatmanın  önlenmesi  isteği  ile  ilgili  olarak  davacı  tarafından  bir değer  belirtilmediği  gözetilmek  suretiyle, mahkemece  keşfen dava tarihi itibariyle belirlenen  değer  üzerinden eksik  harcın  ikmal  ettirilmesi ve  ondan  sonra   tarafların  iddia ve  savunmaları  da gözetilerek delillerin toplanması, toplanan ve toplanacak  delillerin bir  arada  değerlendirilmesi  sonucuna  göre  bir  karar  verilmesi  gerekirken  yazılı  olduğu  üzere  hüküm  kurulması yerinde değildir.

Davalı- karşı davacının iptal tescil davası bakımından temyiz itirazlarına gelince;

İddianın açıklanan içerik ve niteliğine göre; davada inançlı işlem hukuksal nedenine dayanıldığı açıktır. Esasen mahkemece de iddia bu şekilde nitelendirilerek yazılı delille kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.