muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1061, Karar No: 2021/4171, Tarih: 05.07.2021

../...

2020/1061 -3-

2021/4171

Davaya konu olayda; davacılardan ...’in aynı kazada hem kızını hem de küçük yaştaki torununu kaybetmesi, olayda davalıların kusurlu olup müteveffaların ve müteveffaların yolcu olduğu aracın sürücüsünün hiç kusurunun bulunmaması, olay tarihi ve yukarıdaki ilkeler göz önüne alındığında davacılardan ... lehine hükmedilen manevi tazminat miktarı azdır. Anılan davacı yararına daha üst düzeyde manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

3-Davalılar ... Petrol Ürün. Paz. San. ve Tic. Ltd. Şti ve ...’ın temyiz itirazlarına gelince;

Olay tarihinde yürürlükte olan 818 sayılı Mülga Borçlar Kanunu'nun 47. maddesinde manevi tazminat istemi düzenlenmiştir. Anılan maddede sadece maddi sağlık bütünlüğünün değil, ruhsal ve sinirsel bütünlüğün de korunduğu doktrinde ve Yargıtay kararlarında kabul edilmektedir. Bir kimsenin cismani zarara maruz kalması durumunda onun (ana, baba, eşler, kardeş, nişanlı gibi) yakınlarından birinin aynı eylem nedeniyle hukuken korunan ruhi ve asabi sağlık bütünlüğü ağır bir şekilde haleldar olmuşsa, onlar da manevi tazminat talep edebilirler. Çünkü bu durumda onların zararları ile haksız eylem arasında illiyet bağı vardır ve zararlarının niteliği itibariyle onların da ihlal edilen normun koruma alanı içinde bulunduklarının ve hukuka aykırılık bağının gerçekleştiğinin ve manevi tazminat talep edebileceklerinin kabulü gerekir.

Somut olaya gelince; müteveffa ...’nin, davacılardan ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...’in yeğeni olduğu anlaşılmaktadır. Anılan davacılar ile ... arasındaki yakınlık ilişkisi dikkate alındığında mahkemece davacılardan ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... için müteveffa ...’nin ölümü nedeniyle manevi tazminata hükmedilmemesi gerekirken yanılgılı gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş; kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacılardan ... yararına, (3) numaralı bentte belirtilen nedenlerle de temyiz eden davalılar yararına BOZULMASINA, davacılardan ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...’in tüm, davacılardan ... ve davalılar ... Petrol Ürün. Paz. San. ve Tic. Ltd. Şti ve ...’ın diğer temyiz itirazlarının (1) numaralı bentte gösterilen nedenlerle REDDİNE, aşağıda dökümü yazılı 31,60 TL kalan harcın temyiz eden ... dışındaki davacılardan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden ... Petrol Ürün. Paz. San. ve Tic. Ltd. Şti ve ...’a geri verilmesine 05/07/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3854, Karar No: 2009/3650, Tarih: 25.05.2009

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/3854 E.  ,  2009/3650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan, dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi süresinde duruşmalı olarak istenmiştir. Yargıtay duruşması için gerekli tebligat giderlerinin ödenmemesi nedeniyle duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildi. İnceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 108 ada 11 parsel sayılı 578,14 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olması nedeniyle, 109 ada 4 parsel sayılı 6.747,60 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz maliki belirlenemediğinden davalı Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ..., yasal süresi içerisinde tapu kaydına ve zilyetliğe dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın 3402 sayılı Yasa’nın 36.maddesi gereğince reddine ve çekişmeli parsellerin tespit gibi tesciline karar verilmiş hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 36. maddesinin verilen süreye riayet etmeyen taraf aleyhine uygulanabilmesi için ara kararında hakim, katip, mübaşir, yerel bilirkişi adayı, tanık, teknik bilirkişiye verilecek ücretlerle vasıta parasının, yapılacak tebligatlarla ilgili masrafların kalemler halinde gösterilip, bu ücretlerin temini ve yatırılması için ilgiliye makul bir süre tanınması, ilgiliye tanınacak sürenin keşif günü ile bilirkişi adayları ve tanıklara davetiye tebliğ edilip, arazi başında hazır olmalarının bildirilebilmesi için uygun bulunmasına özen gösterilmesi gerekmektedir. Mahkemece 26.10.2007 tarihli ara kararında kalemler halinde keşif giderleri belirtilerek “keşiften 3 gün önce“ masrafı yatırması için davacı tarafın yokluğunda süre verilmiş, yatırılmadığı takdirde keşif delilinden vazgeçmiş sayılacağının da ihtarına karar verilmiştir. Bu ara karar gereği keşif masrafını yatırması için çıkartılan davetiyenin davacıya tebliğ edilememesi üzerine; Mahkemece hükme dayanak yapılan 25.1.2008 tarihli ara kararda keşif günü belirtilmeksizin “keşif masraflarını tebliğden itibaren 15 gün içinde yatırması“ hususunda 15 günlük süre ihtarında bulunulmuş, bu ara kararı davacı tarafa 14.2.2008 tarihinde tebliğ edilmiştir. 26.10.2007 tarihli ara kararda keşif günü 26.11.2007 olarak belirlendiğine göre keşif günü geçtikten sonra keşfin yapılamayacağı çok açıktır. Yapılamayacağı önceden belli olan keşif için taraflara külfet yüklenmesinde isabet bulunmadığı gibi, 25.1.2008 tarihli ara kararı da yasal unsurları taşımamaktadır. Ara kararda kimin için ne miktarda ücret yatırılacağı belli olmadığı gibi, yapılan tebligat ile davacıdan ne istendiği de belli değildir. Zira tebliğin üzerinde ihtar içeriği olmadığı gibi ara kararın bir örneğinin de zarfın içine konulmadığı anlaşılmaktadır. 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 36/1. maddesinin ara kararı gereğini yerine getirmekle yükümlü taraf aleyhine uygulanabilmesi için dosya keşfe hazır hale getirildikten sonra yapılacak oturumda keşif gününün belirlenip keşif için gerekli hakim, katip, mübaşir, taraf tanıkları, yerel bilirkişi adayları, teknik ve uzman bilirkişi ücreti, tanık ve bilirkişilere çıkarılacak davetiye masrafları ve araç gideri kalemler halinde saptanıp bu giderin ne kadar süre içerisinde mahkeme veznesine depo edileceği açıkça belirtilip ara kararı gereğini yerine getirmemenin sonuçları hazır olan tarafa ihtar edilmeli, hazır olmayan ve ara kararı gereğini yerine getirmek zorunda bulunan tarafa ise, bu ara kararı bu karara uyulmamasının sonuçlarını açıklayıcı bir ihtarnameyle birlikte usulüne uygun olarak tebliğ edilmelidir. Mahkemece bu hususlar gözardı edilerek, yanlış değerlendirme sonucu yazılı olduğu şekilde karar verilmesi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 25.05.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/148, Karar No: 2025/792, Tarih: 11.02.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/148 E.  ,  2025/792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 43. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1456 E., 2023/957 K.

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2016/975 E., 2020/22 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, Yargıtayca duruşma istemli olarak davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Duruşma için belirlenen 11.02.2025 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

KARAR

I. DAVA

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; taraflar arasında 12.08.2015 tarihinde bayilik sözleşmesi akdedildiğini, söz konusu sözleşmesinin 12.08.2020 tarihine kadar bağlayıcı olduğunu,davalının 03.08.2016 tarihli ihtarname ile bayilik sözleşmesini süresinden evvel sona erdirdiğini, davalının söz konusu ihtarnamede akaryakıt istasyonu üzerinde bulunan taşınmazın maliki ile aralarında daha evvel akdedilmiş olan kira sözleşmesinin 31.07.2016 tarihinde sona ereceğini, malikin taşınmazı başka bir dağıtım şirketine kiralamış olduğunu, taşınmazın malikinin ve yeni kiracının tahliye talep ettiğini, bu nedenle 12.08.2016 tarihinde taşınmazı tahliye edeceğini, bayilik sözleşmesini de buna dayalı olarak feshettiğini bildirdiğini, davalının kiracılık hakkının sona ermesine dayalı olarak bayilik sözleşmesini feshetmesinin haksız ve hukuka aykırı olduğunu, davalının fesih ihtarnamesini takip eden süreçte söz konusu taşınmazı tahliye etmediğini, başka bir dağıtım firması ile yeni bir bayilik sözleşmesi akdederek başka bir dağıtım şirketinin lisansı altında faaliyetlerini sürdürdüğünü, bayilik sözleşmesi yürürlükte iken haklı bir neden olmaksızın feshedilmesinin hukuken mümkün olmadığını, bu nedenle davacının sözleşmenin uygulanmamasından ötürü doğmuş doğacak tüm hak, müspet, menfi zararları ve alacaklarını talep etme hakkına sahip olduğunu, buna ilişkin olarak günlük satış miktarlarının sözleşmenin kalan süresi olan dört yıla oranlanması ve bu satış miktarının müvekkil şirketin metreküp başına kâr marjı ile çarpılması neticesinde müvekkil şirketin mahrum kaldığı karın hesaplanabileceğini, bayilik sözleşmesinin 11.3 ve 4. maddeleri uyarınca 500.000,00 USD sözleşme cezasının doğmuş olduğunu, hem kâr kaybının hem de ceza koşulunun talep edilebileceğini ileri sürerek haksız fesih nedeniyle uğradığı zararın (mahrum kalınan kâr) karşılığı olarak şimdilik 20.000,00 TL'nin, fesih tarihi olan 12.08.2016 tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte, sözleşme cezası olarak kararlaştırılan 500.000,00 USD’nin, tahsil tarihindeki T.C. Merkez Bankası Döviz Satış Kuru üzerinden hesaplanacak Türk Lirası karşılığının dava tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte ödenmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde, fesih beyanının haksız olmadığını,meydana gelen halin bozucu şartın gerçekleşmesi sebebiyle veya Türk Borçlar Kanunu'nun (TBK) 136. maddesi hükmü gereğince borçlunun sorumlu olmadığı (kusursuz) ifa imkansızlığından kaynaklandığını, davalının istasyon maliki olmadığını, sadece kiracı olduğunu, davalının kiracılık sıfatının devam ettiği 15 yıl boyunca sadece davacının bayiliğini yaptığını, davalı ile İmes Kooperatif arasındaki kira ilişkisinin bitmesiyle birlikte bayilik anlaşmasının da kendiliğinden sona ermiş olduğunu, davacı ile 18.08.2015 yılında imzalanan çerçeve anlaşmada kira sözleşmesinin 2016 yılında sona ereceğinin öngörülmüş olduğunu, sözleşmenin ona göre düzenlenmiş olduğunu, çerçeve anlaşmanın 7. maddesi uyarınca, davalının kiracılık sıfatını kaybetmesi halinde davacı ...'in davalı ...’ten sözleşme cezası talep etmeyeceğinin kararlaştırılmış olduğunu, davacının kira ilişkisinin biteceğini bildiğini, bu sonucu göze aldığını, malik İmes Kooperatif tarafından 27.07.2016 tarihli ihtarname keşide edilerek tahliye talep edildiğini, davalının tahliye için ek süre talep ettiğini, davacının ariyet malzemelerini geri aldığını, kurumsal kimliklerini istasyondan söktüğünü, tüm sürecin davacının bilgisi dahilinde gerçekleştiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, taraflar arasındaki bayilik sözleşmesinde cezai şart talep edilebilecek haller düzenlenmiş iken "Çerçeve Anlaşma" başlıklı sözleşme ile cezai şart talep edilemeyecek hallerin düzenlendiği, her iki sözleşme birbiriyle bağlantı içinde olsa dahi çerçeve anlaşmasının, taraflar arasında yapılan bayilik sözleşmesine bağlı olarak yapıldığı, bu itibarla çerçeve anlaşmanın daha özel nitelikte bulunduğu anlaşılmakla sonradan yapılan "özel nitelikteki sözleşmenin" uygulanmasının yorum kuralları çerçevesinde öncelik arz edeceği, dayanak sözleşmenin düzenlendiği tarihten sonra istasyonun yer aldığı taşınmaz üzerindeki davalının kiracılık sıfatının sona erdiği, sözleşmede davalının taşınmaz üzerindeki sıfatını kaybetmiş olması, münhasıran gerekli ve yeterli görülmüş olup kiracılık sıfatının ne zaman, ne şekilde, hangi şartlarla kaybına ilişkin özel bir düzenleme yapılmadığı, davalı kiracı yönünden kira sözleşmesinin sona ermesinin zorunlu olarak gerçekleştiği, esasen hükmün bu yönüyle tam da davalı lehine olan sonucu doğurduğu, açıklanan bu durum karşısında davalıdan cezai şart talep edilebilmesinin sözleşmesel açıdan mümkün olmadığı, çerçeve anlaşmasına göre cezai şartın davacı tarafından talep olunabilmesi, bu anlaşmanın yedinci maddesinde belirtilen üç halden sadece birinin davalı lehine oluşması durumunda mümkün olamayacağı, davalı bayinin kiracılık sıfatını kaybetmesi noktasında davalının bir kusuru olmaksızın ve bir anlamda kusursuz ifa imkansızlığı sonucunda gerçekleştiği, somut uyuşmazlık açısından davacının bayilik sözleşmesinin feshinden dolayı kâr kaybını ancak davalının kusuru ile sözleşmeyi feshetmesi halinde talep edebileceği, sözleşmenin devam ettirilmemesinden dolayı davalıya atfı kabil bir kusur bulunmadığı, buna göre davalı sözleşmenin feshinde kusurlu olmadığından davalıdan mahrum kalınan kâr bedeli talep edilemeyeceği, davacı şirketin, feshe konu kira sözleşmesinin biteceği tarihi bilmesi, en azından öngörmesi ve bunu tespit etme imkanının mevcut olması ve yine buna göre sözleşmede gerekli düzenlemeleri yapması veya sözleşme yapmaktan kaçınması hak ve imkanı mevcut olduğu halde feshe konu sözleşmenin süresinin sona ermesinden sonra davalı kiracıdan ceza şartı ve kâr mahrumiyeti talep etmesi iyiniyet kurallarına dahi aykırı olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

A.Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, bayilik sözleşmesinden kaynaklanan cezai şart ve mahrum kalınan kar alacağı taleplerinin tahsili istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

A.Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, bayilik sözleşmesinden kaynaklanan cezai şart ve mahrum kalınan kar alacağı taleplerinin tahsili istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, takdir olunan 28.000,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 11.02.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4125, Karar No: 2024/10469, Tarih: 04.12.2024

**9. Ceza Dairesi         2024/4125 E.  ,  2024/10469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/291 E., 2015/348 K.

SUÇLAR : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi.

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin hükmedilen ceza miktarlarına göre 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Suça sürüklenen çocuk hakkında katılan mağdur ...'e karşı çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma; katılan mağdur ...'a karşı çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda Niğde 1. Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde; suça sürüklenen çocuğun katılan mağdur ...'i bahane ile kandırarak evin arka tarafındaki duvara çağırdığı, mağdurun anal bölgesine cinsel organını soktuğu kabul edilerek çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından, katılan mağdur ...'ın elinden tutarak tarla içindeki ağacın altına götürerek cinsel organını mağdurun poposuna sokmaya çalıştığı, çevresine sürttürdüğü kabul edilerek beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği

Özetle; sübuta, kararın yasaya ve yerleşik içtihatlara aykırı olduğuna, mağdurlar hakkında Niğde Devet Hastahanesinden 26.08.2013 tarihinde alınan raporlar görmezden gelinerek mahkumiyet kararları verildiğine, gerekçede delil olarak gösterilen raporlar doğrultusunda da kararın usul ve yasaya aykırı olup bozulması gerektiğine, tanık beyanlarında da suça sürüklenen çocuk aleyhine beyan bulunmadığına, mağdur ve katılan beyanlarının gerçeği yansıtmadığına, çelişkili olduğuna, taraflar arasında husumet bulunduğuna, beraat talebine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE

A. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Katılan Mağdur ...'e Karşı Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı ile Katılan Mağdurlara Karşı Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

III. GEREKÇE

A. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Katılan Mağdur ...'e Karşı Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı ile Katılan Mağdurlara Karşı Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

B. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Katılan Mağdur ...'a Karşı Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçuna Teşebbüsten Kurulan Hüküm Yönünden

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdurların beyanları, savunma, adli rapor ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; suça sürüklenen çocuğun, katılan mağdurun aşılabilir mukavemeti dışında organ sokma eylemini tamamlamasına engel harici neden olmaksızın kendiliğinden sonlandırdığının anlaşılması karşısında mevcut haliyle sübuta eren eyleminin çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilerek hüküm kurulması gerekirken suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüs suçundan mahkumiyet kararı verilmesi,

Erciyes Ünivrsitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığından alınan 18.09.2014 tarihli sağlık kurulu raporuna dayanılarak katılan mağdur ...'ın ruh sağlığının bozulduğu gerekçesiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103/6. maddesinin uygulandığı, söz konusu raporun içerik itibarıyla yetersiz olması ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında katılan mağdur hakkında Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan olay nedeniyle ruh sağlığının bozulup bozulmadığına dair yeni rapor aldırıldıktan sonra belirlenecek lehe kanuna göre hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde uygulama yapılması,

Kabule göre de; suça sürüklenen çocuk hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarına teşebbüsten hüküm kurulurken 5237 sayılı Kanun'un 35. maddesinin aynı Kanun'un 103/6. maddesinden önce uygulanması gerekirken sonra uygulanması,

hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Katılan Mağdur ...'e Karşı Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı ile Katılan Mağdurlara Karşı Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Katılan Mağdur ...'e Karşı Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı ile Katılan Mağdurlara Karşı Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenlerle Niğde 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararında suça sürüklenen çocuk müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Suça Sürüklenen Çocuk Hakkında Katılan Mağdur ...'a Karşı Beden veya Ruh Sağlığını Bozacak Şekilde Çocuğun Nitelikli Cinsel İstismarı Suçuna Teşebbüsten Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle Niğde 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hüküm suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kununu'nun 321. ve 326. maddeleri gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.12.2024 tarihinde karar verildi.