muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4235, Karar No: 2014/8264, Tarih: 18.06.2014

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükme esas alınan Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalının 24.09.2013 tarihli raporunda, mağdurenin ruh sağlığında saptanan bozulmanın 12 yaşından itibaren süre gelen cinsel istismarlara maruz kalmış olmasının da etkisiyle kalıcı bir psikiyatrik bozukluk halini almış olabileceği, ancak bu durumun kalıcı olup olmadığının bilinemeyeceğinin belirtilmesi karşısında; mağdurenin Adli Tıp Kurumuna sevkinin sağlanarak, olay nedeniyle ruh sağlığının bozulup bozulmadığı, bozulmuş ise sanığın eyleminden kaynaklanıp kaynaklanmadığı hususunda rapor alınarak, sonucuna göre sanık hakkında TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerekirken, eksik araştırma ile anılan madde uyarınca artırım yapılması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.06.2014

tarihinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden oybirliği, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hüküm yönünden oyçokluğuyla karar verildi.

18.06.2014 tarihinde verilen işbu karar 25.06.2014 tarihinde Yargıtay Cumhuriyet Savcılarından ... ... hazır olduğu halde sanık müdafiin gıyabında tefhim olundu.

Karşı Oy

Mağdurenin 23.09.2012 tarihli kolluk beyanında önden ilişkiye girmediğini belirttiği halde Cumhuriyet Savcılığı ve mahkemede önden de ilişkiye girdiğine dair çelişkili anlatımları, sanığın 05.03.2013 tarihli celsede mağdure ile seviştiklerini ifade etmesi, İzmir Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 24.09.2012 tarihli raporu ve tüm dosya içeriğine göre, sanığın mağdure ile organ sokma suretiyle ilişkiye girdiğine dair şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı ve sanığın eyleminin basit cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilmeden TCK.nın 103/1. maddesi yerine 102/2. maddesi gereğince cezalandırılması yönündeki sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2024/8493, Karar No: 2024/9130, Tarih: 30.09.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/8493 E.  ,  2024/9130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/289 E., 2024/156 K.

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen ve istinaf yolundan geçen hizmet tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili, davacının 01.07.2007-01.09.2013 tarihleri arasında çalıştığının tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı ve fer'i müdahil Kurum davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 23.02.2021 tarihli, 2016/409 Esas, 2021/45 Karar sayılı kararı ile

Davanın kabulü ile davacının davalı işyerinde 01.07.2007-31.08.2013 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak sürekli ve kesintisiz olarak çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 08.12.2022 tarihli, 2021/1134 Esas, 2022/2112 Karar sayılı kararı ile toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun olduğu anlaşıldığından davalı ve fer'i müdahil Kurum vekillerinin istinaf başvurularının, HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1-Mahkeme kararına karşı davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2-Dairemizin 03.04.2023 tarihli ve 2023/3562 E. 2023/3535 K. sayılı kararında; davacının talep konusu dönemde 15.08.2013 - 21.08.2013 tarihleri arasında dava dışı başka bir işyerinden bildirimlerinin olduğu anlaşıldığından bu sürelerin dışlanması ve davacının çalışmasının tam zamanlı veya kısmi zamanlı olup olmadığının belirlenmesi, sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; davanın kısmen kabulü ile davacı ...'ın ... unvanlı ... sicil sayılı işyerinde 01.07.2007-14.08.2013 tarihleri arasında ve 22.08.2013-31.08.2013 tarihleri arasında hizmet akdine tabi olarak tam zamanlı günlük brüt asgari ücret karşılığı çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; davanın kısmen kabulü ile davacı ...'ın ... unvanlı ... sicil sayılı işyerinde 01.07.2007-14.08.2013 tarihleri arasında ve 22.08.2013-31.08.2013 tarihleri arasında hizmet akdine tabi olarak tam zamanlı günlük brüt asgari ücret karşılığı çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresinde davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili, yeterli inceleme yapılmadığını, fer'i müdahil Kurum vekili çalışmanın ispatlanamadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 01.07.2007-01.09.2013 tarihleri arasında çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 506 sayılı Kanun'un 79, 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddeleridir.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davalı ve fer'i müdahil Kurum vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı ve fer'i müdahil Kurum vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

30.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5926, Karar No: 2024/10897, Tarih: 24.10.2024

**5. Ceza Dairesi         2021/5926 E.  ,  2024/10897 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/363 E., 2016/249 K.

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düşme, onama

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 10/1. maddesinde yer alan "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır" şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun'un 21/2. maddesi birlikte değerlendirildiğinde, öncelikle muhatabın bilinen en son adresine tebligat çıkarılması, iade edilmesi durumunda tebligatın MERNİS adresine yapılması gerektiği, bu aşamada temyiz dışı olan sanık ...'ın dosyada bilinen son adresine çıkan tebligatın iade gelmesi üzerine hükmün, MERNİS şerhli olarak ... Mahallesi ... Sokak 24/5 .../İstanbul adresine tebliğ edilmesi gerekirken, daire numarası yanlış yazılmak suretiyle ... Mahallesi ... Sokak 24/1 .../İstanbul adresine 7201 sayılı Kanun'un 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmakla;

Gerekçeli kararın adı geçene usulüne uygun tebliğ edilerek tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 24.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/791, Karar No: 2023/11305, Tarih: 25.10.2023

**4. Hukuk Dairesi         2022/791 E.  ,  2023/11305 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2018/532 E., 2020/58 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın kabulüne

Taraflar arasında görülen itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda davanın reddine kabulüne dair verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkiline kasko sigortalı araçta meydana gelen 6.000,00 TL hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini, kazanın önceden hasarlı ve yola çıkıntısı olan refüj sebebiyle meydana geldiğini, bu durumun kazanın oluşumunda %50 oranında etkili bulunduğunu, yolun bakım ve onarımından sorumlu olan davalının kusur ve sorumluluğunun bulunduğunu belirterek, idarenin bu kusurundan dolayı hasarın idareye rücu edilmesi gerektiğinden İstanbul 12. İcra Müdürlüğü'nün 2011/22819 sayılı dosyasıyla davalı hakkında %50 kusura göre 3.000,00 TL asıl alacak ve ferilerinin tahsili için icra takibi yapıldığını, davalının itirazı üzerine takibin durduğunu, itirazın iptali ile takibin devamına, %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; yargı yolu itirazında bulunup, kusuru, hasar miktarını ve inkar tazminatı talebini kabul etmediğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 04.05.2015 tarihli, 2015/101 Esas 2015/359 Karar sayılı kararı ile niteliği gereği icra takibine konu edilebilecek bir alacak olmadığı gerekçesi ile dava ön şartı yokluğundan açılan davanın reddine karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairenin 08.03.2018 tarihli ve 2017/1470 Esas, 2018/1714 Karar sayılı kararı ile; "Dava, trafik kazasından kaynaklanan hasar bedelini ödeyen kasko şirketinin zararın rücuen tazmini amacıyla İstanbul 12. İcra Müdürlüğü'nün 2011/22819 takip sayılı dosyası üzerinden yaptığı takibe davalının itirazının iptali istemine ilişkindir.

A. Bozma Kararı

1.Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairenin 08.03.2018 tarihli ve 2017/1470 Esas, 2018/1714 Karar sayılı kararı ile; "Dava, trafik kazasından kaynaklanan hasar bedelini ödeyen kasko şirketinin zararın rücuen tazmini amacıyla İstanbul 12. İcra Müdürlüğü'nün 2011/22819 takip sayılı dosyası üzerinden yaptığı takibe davalının itirazının iptali istemine ilişkindir.

Dosya kapsamına göre, Uyuşmazlık Mahkemesi'nin 13.10.2014 tarih, 2014/ 793 Esas ve 2014/901 sayılı kararı ile adli yargı yerinin görevli olduğu belirlenmiş olduğuna göre artık usulüne uygun bir icra takibi yapılmadığından bahsedilemez. Bu durumda mahkemece, işin esasına girilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya uygun görülmemiş, hükmün bozulmasını gerektirmiştir." gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; Tarafların usulüne uygun bildirdiği tüm delillerin toplandığı, kazanın oluşumundaki kusur durumu ve talep edilebilecek tazminat miktarının tespiti bakımından bilirkişi incelemesi yaptırılmasına karar verildiği, bilirkişi raporunda özetle ve neticeten; kaza tespit tutanağı, aracın hasarlı haline ilişkin fotoğraflar ve ekspertiz raporu kapsamında kazanın oluş şekline göre davacı tarafa sigortalı araç sürücüsü dava dışı ...’ın %50 (Yüzde elli) oranında kusurlu olduğu, Tuna Caddesi üzerinde tehlike yaratacak şekilde bulunan refüj başı- çıkıntısınından sorumlu kurum- kuruluşun kusurlu davranışının sonuç üzerine %50 (Yüzde elli) oranında etken olduğu, 10.12.2010 tarihinde meydana gelen kaza sonucu oluşan hasara ilişkin tespitlerin, 06 BG 1918 plakalı araçta meydana gelen maddi hasar ile uyumlu olduğu, hasarın durumunun kazanın oluş sekline alınan darbelere uygun olduğu, dava konusu araçta meydana gelen toplam hasar tutarının (KDV hariç) 6.000,00 TL olduğu, öte yandan takip konusunun maddi tazminata ilişkin olması, tazminatın varlığı ve miktarının bilirkişi raporuyla tespit edilmiş olması sebebiyle alacağın likit olmadığına ve davacı yanın icra inkar tazminatı istem şartlarının oluşmadığı belirtilerek; davanın kabulüne, davalının İstanbul 12. İcra Müdürlüğü'nün 2011/22819 sayılı takip dosyasına vaki itirazının 3.000,00 TL asıl alacak ve 227,84 TL işlemiş faiz alacağı yönüyle iptali ile; takibin asıl alacağa takip tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesi suretiyle kaldığı yerden devamına, davacının icra inkar tazminatı isteminin, alacağın likit olmaması nedeniyle reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; kazanın meydana geldiği yerin ana arter olmadığını, belediyenin sorumluluğunda bulunmadığını, husumet itirazlarının değerlendirilmediğini, kusuru kabul etmediklerini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davacı ... tarafından teminat altına alınan aracın karıştığı trafik kazası sonucu sigortalıya ödenen maddi tazminatın haksız fiil sorumlusundan rücuen tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi, 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 1301 inci maddesi, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 67 nci maddesi.

3. Değerlendirme

Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olması, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmamaması, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz karar harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine,

25.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17258, Karar No: 2015/19738, Tarih: 19.10.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/17258 E.  ,  2015/19738 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı ... vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının davalı ... bünyesindeki Tıp Fakültesi Hastanesi'nde 16/03/2005 tarihinden itibaren 9 yıl kesintisiz çeşitli birimlerde çalıştığını, davalılardan ...'nün asıl işveren olup, alt işverenlerin ise her yıl değiştiğini, iş akdinin 03/03/2014 tarihinde hiçbir sebep ve yazılı bildirim yapılmaksızın sonlandırıldığını belirterek davacının işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Üniversite vekili, üniversitenin Sağlık Araştırma ve Uygulama Merkezinde yardımcı iş niteliğinde olan destek, yardımcı teknik destek ve şoförlük hizmetini, hizmet alım ihalesi ile sözleşme imzaladığı yükleniciler kanalıyla yaptırdığını, davacının son olarak 2014 yılında ihaleyi alan ... şirketinde çalıştığını, teknik şartnamenin 9.7 maddesinde yüklenicinin yükümlülükleri altında bulundurması gereken belgeler içerisinde sayılan çalıştırılacak personel ile yüklenici arasında yapılan iş sözleşmesinin fotokopisini bulundurabilmek için davacı ile iş sözleşmesi imzalanmak istendiğini ancak davacının imtina ettiğini, bu nedenle iş akdinin fesholduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalı işverenin davacı işçinin iş sözleşmesini fesih bildirimini yazılı olarak yapmadığı ve fesih sebebini açık ve kesin olarak belirtmeden iş akdini sona erdirdiği gerekçesiyle davanın davacının davalı şirkete işyerine işe iadesine, işe iadenin mali sonuçlarından davalıların müştereken ve mütüselsilen sorumluluğuna karar verilmiştir.

Davacının işe iadesine ilişkin hüküm yerinde olup davalı Üniversitenin temyiz itirazları yerinde değildir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davalı ... ile diğer davalı ... şirketi arasındaki ilişkinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Alt işveren; bir iş yerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün verilmesinde verilen bölümün teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2 nci maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde yasa koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Yasa'nın 2 nci maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11 inci maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla İş Kanunu'nun 2 nci maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir. Muvazaada, taraflar arasında üçüncü kişileri aldatma kastı bulunmakta ve sözleşmedeki gerçek amaç gizlenmektedir. Muvazaa genel ispat kuralları ile ispat edilebilir. Bundan başka İş Kanunu'nun 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında sözü edilen hususların, aksi kanıtlanabilen adi kanunî karineler olduğu kabul edilmelidir.

5538 sayılı Yasa ile İş Kanunu'nun 2 nci maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olan ortaklıklara dair ayrık durumlar düzenlenmiştir. Ancak, maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin unsurları ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Yasal olarak verilmesi mümkün olmayan bir işin alt işverene bırakılması veya muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde, işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanun'un 2 nci maddesinin yedinci fıkrasında açık biçimde ifade edilmiştir. Kamu işverenleri bakımından farklı bir uygulamaya gidilmesi hukuken korunamaz. Muvazaaya dayanan bir ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi olmakla kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, İş Kanunu'nun 5 nci maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine koşulların oluşmasına rağmen işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanamaması, Anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur. Dairemizin kararları da bu doğrultudadır.