muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/21472, Karar No: 2012/18225, Tarih: 11.09.2012

B) Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

5237 sayılı TCK'nın 136/1. maddesinde düzenlenen “Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme” suçunun oluşabilmesi için, belirli veya belirlenebilir bir kişiye ait her türlü bilginin, başkasına verilmesi, yayılması ya da ele geçirilmesi gerekmekte olup; suçun maddi konusunu oluşturan “kişisel veri” kavramından, kişinin, yetkisiz üçüncü kişilerin bilgisine sunmadığı, istediğinde başka kişilere açıklayarak ancak sınırlı bir çevre ile paylaştığı, herkes tarafından bilinmeyen ve/veya kolaylıkla ulaşılması ve bilinmesi mümkün olmayan, kişinin kimliğini belirleyen veya belirlenebilir kılan, kişiyi toplumda yer alan diğer bireylerden ayıran ve onun niteliklerini ortaya koymaya elverişli, gerçek kişiye ait her türlü bilginin anlaşılması gerektiği; bir özel hayat görüntüsü ya da sesinin, “kişisel veri” olduğunda kuşku bulunmamakta ise de, kişinin özel hayatına ilişkin görüntüsü ya da sesinin, bilgisi dışında, resim çekme veya kaydetme özelliğine sahip aletle belli bir elektronik, dijital, manyetik yere sabitlenmesi 5237 sayılı TCK'nın 134/1. maddesinin 2. cümlesinde; rızası dışında ifşa edilmesi, başka bir anlatımla içeriğini öğrenme yetkisi bulunmayan kişi veya kişilerin bilgisine sunulması 5237 sayılı TCK'nın 134/2. maddesinde özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında düzenlendiğinden, kişinin özel hayatına ilişkin görüntüsü, fotoğrafı ya da sesinin, yasal anlamda, 5237 sayılı TCK'nın 136/1. maddesi kapsamında kişisel veri olarak değerlendirilemeyeceği, bu açıklamalar ışığında somut olay ele alındığında, oluşa ve dosya içeriğine göre; şikayetçinin, sanal ortamda tanışarak samimi arkadaşlık ilişkisi içerisine girdiği sanığa internet aracılığıyla çıplak resimlerini gönderdiği, sanıkla şikayetçinin arkadaşlıklarının sona ermesi üzerine, sanığın, şikayetçiye ait çıplak resimlerle oluşturduğu CD örneğini, şikayetçinin çalışmakta olduğu televizyon kanalı müdürüne ulaştırılmak üzere, İzmir KKTC Konsolosluğuna gönderdiği olayda; şikayetçiye ait resimler yasal anlamda kişisel veri kapsamında değerlendirilemeyeceğinden, “Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme” suçunun unsurlarının somut olayda gerçekleşmediği; ancak sanığın, şikayetçinin, fiziksel mahremiyetini içerir resimlerini, rızası dışında, çalıştığı kuruma gönderip, yayması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 134/2 maddesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturacağı gözetilmeden, yasal ve yeterli olmayan gerekçelerle, sanığın beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 11.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23339, Karar No: 2015/21090, Tarih: 19.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/23339 E.  ,  2015/21090 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hileli iflas suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 161/1-b, 62, 53 maddeleri gereğince; 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair ...Ağır Ceza Mahkemesi'nin 02.11.2010 tarihli ve 2009/163 esas, 2010/371 karar sayılı kararı lehine vaki temyiz istemi üzerine onama talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.07.2012 tarih ve 2011/93095 sayılı tebliğnamesi ile dairemize gönderilmiş, Dairemizin 04.03.2014 tarih ve 2012/10417 Esas 2014/3895 sayılı kararıyla sanık hakkında hileli iiflas suçundan kurulan hükmün onanmasına karar verilmiştir.

6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun yürürlüğe girmesi üzerine anılan kanunun 99. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK.nın 308. maddesi uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından yapılan itiraz üzerine Dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz dilekçesinde ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden KABULÜNE,

Dairemizin 04.03.2014 tarih ve 2012/10417 Esas 2014/3895 sayılı kararının KALDIRILMASINA,

Sanığın, yetkili müdürü olduğu ... Ltd. Şti. hakkında iflas kararı verildiği ve... İflas Dairesi'nin görevlendirildiği, ilgili daire tarafından sanıktan şirkete ait ticari defterler istendiği halde defterlerin bir kısmının kayıp, bir kısmının ise mahkemede bulunduğu gerekçesi ile ibraz edilmediğinin iddia edildiği somut olayda; sanığın savunması ve sanık müdafiinin temiz dilekçesi kapsamına iflas eden şirketin 2002 yılından beri ticari faaliyetinin bulunmadığının ve vergi kaydının terkin edildiğinin bildirilmesi karşısında ilgili vergi dairesinden suça konu şirkete ait kurumlar vergisi kayıtlarının getirtilerek şirketin vergi kaydının terkin edilip edilmediği, şirketin bilançosunda gösterilen malvarlıklarının neler olduğunun araştırılması, yine sanık müdafiinin işletilen otelden tahliye edilip şirketin malvarlıklarının haczedildiğine ilişkin iddiaları bakımından ilgili takip dosyalarının getirtilmesi, yapılacak karşılaştırmalarda şirketin uhdesinde tuttuğu malvarlığı değerlerinin bulunup bulunmadığının karşılaştırılması, sanığın şirket adına ticari defter onayı yaptırıp yaptırmadığı husus araştırılıp, zorunlu olarak tutması gereken ticari defterlerin var olup olmadığı da araştırıldıktan sonra gerekirse yeniden bilirkişi raporu alınıp sanığın malvarlığını kaçırmaya yönelik tasarruflarının ortaya çıkmasını önlemek kastıyla hareket edip etmediğine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.02.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15434, Karar No: 2020/2029, Tarih: 20.02.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/15434 E.  ,  2020/2029 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki geçit hakkı kurulması davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

1)Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalılardan ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...’e yapılan gerekçeli karar tebliğinin yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak Tebligat Kanununun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Gerekçeli kararın davalılardan ...’ya da aynı şekilde yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, tebligatın usulsüz olduğu, ne var ki bu davalının 18.04.2018 tarihinde öldüğü görülmüştür. Bu nedenle adı geçen davalılar ile birlikte davalı ...’nun temin edilecek mirasçılık belgesine göre tespit edilecek mirasçılarına 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesi,

2)-Davaya konu ve davacının lehine geçit hakkı tesisi talep ettiği 101 ada 587 sayılı parselin etrafındaki kadastral yolları gösterir şekilde geniş pafta örneğinin ilgili kadastro müdürlüğünden temin edilerek dosyaya eklenmesi,

Belirtilen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 20.02.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12263, Karar No: 2018/3757, Tarih: 21.05.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/12263 E.  ,  2018/3757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 02/06/2016 tarih ve 2014/1052-2016/355 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinin ... Bankası’nda ayrı ayrı iki adet hesabının bulunduğunu, hesaplarında bulunan paraların sahipsiz olduğu gerekçesiyle TMSF’ye aktarıldığını, yasa ve yönetmelikte öngörülen şartların gerçekleşmediğini, davalı bankanın sebepsiz zenginleştiğini ileri sürerek davalı ...’a 12.257,89 USD (27.212,00 TL) ...’a 16.516,40 USD (36.666,00 TL) olmak üzere toplam 63.878,00 TL bedelin iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıların hesaplarında 15.05.2012 tarihine kadar her hangi bir işlem yapılmamış olduğunu, hesaplardaki bakiyenin mesai saati bitiminde ...’e mal edildiğini, 30.05.2012 tarihinde TMSF’ye aktarıldığını, somut olayda davanın hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığını, davada kendilerinin husumetinin bulunmadığı, mevzuata uygun işlem yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; davalı bankanın, davacıların bildirdikleri adrese çıkardıkları tebligatların bila tebliğ iade edildiği, davalı bankanın yerel basında ve ulusal basında ilan yaptığı, ancak Almanya’da bulunan davacıların Türkiye Sınırları içinde yayın yapan gazetede ilanı halinde bu ilandan haberdar olmasının mümkün olmadığı, bankaların güven kurumu oldukları, kendilerine bu sıfatları nedeniyle teslim edilen paraları sahiplerine en güvenli şekilde iade etmek zorunlulukları olduğu, hesap sahiplerinin adreslerinin tespiti yoluna gidilmesi tespit edilemez ise mernis adreslerine tebligat yapılması, bu da mümkün olmaz ise ilanen tebligat yolunu kullanmaları gerekirken tebligatın bila tebliğ dönmesini mazeret göstererek parayı terk edilen hesap olarak TMSF’ye aktarılması yasanın amacına uygun olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3.272,51 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 21/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/639, Karar No: 2012/902, Tarih: 01.02.2012

**7. Ceza Dairesi         2010/639 E.  ,  2012/902 K.**

**"İçtihat Metni"**

5683 sayılı Yabancıların Türkiye'de İkamet ve Seyahatleri Hakkında Kanun'a aykırılık suçundan şüpheliler ... ve diğerleri haklarında yapılan soruşturma evresi sonucunda İzmir Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 26/08/2009 tarihli ve 2008/122805 soruşturma, 2009/38785 esas, 2009/12632 sayılı İddianamenin 5271sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 170.maddesine uygun bulunmadığından bahisle aynı Kanun'un 174/1.maddesi gereğince iadesine dair, İzmir 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 07/09/2009 tarihli ve 2009/901 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin İzmir 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 11/09/2009 tarihli ve 2009/134 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 15/12/2009 gün ve 70914 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 11.01.2010 gün ve KYB. 2009/296871 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 170/3.maddesinde iddianamede nelerin gösterileceği, aynı Kanun'un 174/1.maddesinde ise iddianamenin hangi hallerde iadesine karar verileceğinin belirtildiği, şüphelilerin nüfus kaydının ve açık adreslerinin tespit edilmemesinin iddianamenin iadesi sebebi yapılamayacağı gibi, anılan Kanun'un 170/2.maddesi gereğince; "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet savcısı, bir iddianame düzenler." hükmü gereğince soruşturma evresi sonunda toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturması durumunda Cumhuriyet savcısının kamu davası açması gerekeceği, somut olayda da şüpheliler hakkında ikamet tezkeresi yerine geçen belgelerin dosyada mevcut olduğu Cumhuriyet savcısı tarafından toplanan delillerin kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturması sebebiyle iddianame düzenlenmiş olması karşısında itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden İzmir 22. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.09.2009 gün ve 2009/34 D.iş sayılı kararının CMK.nun 309/4-a maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yapılmasına, 01.02.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11296, Karar No: 2010/1837, Tarih: 24.02.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/11296 E.  ,  2010/1837 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih :24/06/2009

Nosu : 1116/354

Davacı tarafından hasımsız olarak açılan iflasın ertelenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde müdahillerden Citilease Finansbank Kiralama AŞ. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

İstem iflasın ertelenmesine ilişkindir.

Mahkemece alınan bilirkişi raporundan sonra istem sahibi şirketin sermayesinin 1.000.000,-TL arttırılması için ortaklar kurulu kararı alındığı ve bunun ticaret siciline tescil edildiği; bazı alacaklılarla protokol yapıldığı, erteleme süresi içinde sermaye artış işlemlerinin yapılması gerektiği, yabancı ortak bulunması, tür değişikliğine gidilmesi ve ortağa ait taşınmazın satılarak kaynak aktarımı sağlanmasının uygun görüldüğü gerekçesiyle iflasın 6 ay süreyle ertelenmesine karar verilmiş; hüküm müdahil .... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Cari oran bir ticari işletmenin dönen varlıklarının kısa vadeli borçları karşılama gücünü göstermekte olup 2 ve üzeri değerler tercih edilmektedir. Nitekim 17.03.2009 tarihli bilirkişi kurulu raporunda cari oranın 2’ye çıkabilmesi için acilen 3.280.525,84 TL ödeme yapılması gerektiği vurgulanmıştır. Bu durum şirketin borç ödemek konusunda zor durumda bulunduğunun göstergesidir. Mahkemece ne şekilde hesaplandığı anlaşılamayan bir miktarda (1.000.000,-TL) sermaye arttırımı yapılmasına karar verilmiş; şirketçe bu konuda karar alınmıştır. Ancak sermaye artışlarında artışın 1/4’lük kısmının üç ay, bakiyesinin ise üç yıl içinde ödeneceğine ilişkin Türk Ticaret Kanunu hükmü karşısında bu sermaye artırımının cari oranın uygun seviyeye getirmesine katkıda bulunmayacağı açıktır. Öte yandan şirkete ayni sermaye olarak getirilecek taşınmazların değer tesbiti ve takyidat durumları da, bilirkişi raporunda belirtilmesine rağmen dikkate alınmamıştır. Şirketin varlıklarının tamamını borçla edindiği yönündeki bilirkişi saptaması da göz ardı edilmiştir. Ortak alımı, tür değişimi ve sermaye arttırımı işlemlerinin erteleme süresince yapılması konusu somut verilere dayandırılmamış, mahkemece bir temenni olarak gerekçeye geçirilmiştir.

Açıklanan durum karşısında şirketin iyileştirme projesinin somut bilgi ve verilere dayanmadığı, beklentiler üzerine kurulduğu, finansal değerleri karşılamadığı ve bu haliyle ciddi ve inandırıcı olmadığı gözden kaçırılarak, iflas kararı verilmek yerine yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 24.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8240, Karar No: 2011/13097, Tarih: 28.11.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/8240 E.  ,  2011/13097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, çeyiz ve ziynet eşyalarının bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, çeyiz eşyalarının karşılığı olarak 3.165-TL’nin davalıdan tahsiline, ziynet eşyaları yönünden davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından ziynet eşyalarına yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; çeyiz senedinde yazılı çeyiz eşyaları ile ziynetlerin davalıya teslim edildiğini, davalıda kalan çeyiz ve ziynetlerin davalı tarafından satılıp babasına küçükbaş hayvan alındığını bildirerek 14.277-TL çeyiz ve ziynet bedelinin tahsilini istemiştir. Davalı vekili, çeyiz ve ziynet eşyalarının kendilerine teslim edildiğine ilişkin açıklama olmadığını, çeyiz ve ziynetlerin satılarak küçükbaş hayvan alınıdğı iddiasının doğru olmadığını, davacının evden ayrılırken ziynet eşyalarını yanında götürdüğünü bildirerek reddini savunmuştur. Mahkemece, çeyiz listesinde yazılı ev eşyalarının davalının uhdesinde kaldığı benimsenerek çeyiz eşyası yönünden davanın kabulüne, ziynetler yönünden ise davacının elinden zorla alınıp bir daha geri verilmediğine ve ziynetlerin davalı tarafından bozdurulduğuna ilişkin yeterli delil bulunmadığından ziynetle ilgili talebin reddine karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Davacı kadın dava konusu edilen ziynet eşyasının davalıda kaldığını bozdurularak harcandığını ileri sürmüş, davalı koca ise davacı tarafından götürüldüğünü savunmuştur. Hayat deneylerine göre olağan olanın bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Başka bir anlatımla bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz.

Diğer taraftan ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir. Davacı, dava konusu ziynet eşyasının varlığını, evi terk ederken bunların zorla elinden alındığını ve götürülmesine engel olunduğunu veya evde kaldığını, ispat yükü altındadır.

Olayımızda, davacı, müşterek konuttan kendi isteği ile ayrılmıştır. Davacının evden ayrıldığı sırada taşınabilir miktardaki dava konusu ziynet eşyasının daha önce bozdurulup bir daha kendisine geri verilmediğini dinlettiği tanıkların beyanı ile ispat edememiştir. Bununla birlikte davacı, dava dilekçesinde yemin deliline de dayanmış olduğundan davacıya ziynetlerin elinden alındığı, götürülmesine engel olunduğu, davalı tarafta kaldığı konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 28.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5838, Karar No: 2022/1522, Tarih: 27.01.2022

**8. Ceza Dairesi         2019/5838 E.  ,  2022/1522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hüküm kurulurken TCK'nın 109/3-f maddesinin uygulanması esnasında belirlenen hapis cezasının 4 yıl yerine 3 yıl olarak, devamında 109/5 maddesinin uygulanması esnasında 6 yıl yerine 4 yıl 6 ay olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, eksik inceleme ile usul ve yasaya aykırı karar verildiğine dair temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 27.01.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.