muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5997, Karar No: 2013/2601, Tarih: 18.02.2013

Ne var ki, sosyal güvenlik hukukunun ilgi alanı kamusal olup, otoritesi kamu düzenini ilgilendirmektedir. Bu nedenle sosyal güvenlik hukuku ile ilgili yasalar yürürlüğe girdiği tarihten itibaren derhal hukuksal sonuçlarının doğurur.Öte yandan, 5510 sayılı Kanun öncesi mevzuata bakıldığında, 506 sayılı Kanunun 121. maddesinde yersiz ödemelerin kayıtsız şartsız iadesinin öngörüldüğü, yersiz ödeme halinde iade yükümünün kapsamının farklı hukuki durumlara özgü olarak değişiklik göstermediği görülmektedir.

5510 sayılı Kanun ise 96. maddesiyle 506 sayılı Kanunda yer almayan yeni bir düzenleme getirmiş; sebepsiz zenginleşmenin sigortalı veya hak sahibinin kasıtlı veya kusurlu davranışı ile Kurumun hatalı işleminden kaynaklanması hallerine bağlı olarak istirdadı mümkün ödeme miktarlarının belirlenmesini ayrı ayrı esaslara bağlamıştır.

Dolayısıyla, 5510 sayılı Kanun ile ödeme yükümünün kapsamı, sigortalının kasıt veya kusuruna veya Kurumun hatalı işlemine göre farklılaştırılarak kayıtsız şartsız iade öngören 121. madde hükmüne göre lehe bir düzenleme getirilmiştir.

Hal böyle olunca, sosyal güvenlik hukukunun yukarıda açıklanan niteliği karşısında sigortalı lehine düzenleme getiren 5510 sayılı Kanunun anılan hükmünün devam etmekte olan uyuşmazlıklarda uygulanması gerekmektedir.

Ayrıca, 5510 sayılı Kanunun geçici maddelerinde yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğini öngören herhangi bir kuralda yer almamaktadır

5510 sayılı Kanunun geçici maddelerinde önceki hükümlerden hangilerinin uygulanamayacağı belirtilmek suretiyle uygulama düzenlenmiş olup, yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğine işaret eden herhangi bir kuralda bulunmadığından, Kanunun 96. maddesinin sigortalı yararına getirdiği bu yeni düzenlemenin Kurumun yersiz ödemeden kaynaklanan alacaklarına ilişkin süregelen uyuşmazlıklara uygulanması gerektiğinde duraksama bulunmamaktadır.

Yapılan açıklamalar ışığında sonuç itibariyle; kamusal niteliği gereği sosyal güvenlik hukuku ile ilgili yasaların yürürlüğe girdiği andan itibaren derhal hukuksal sonuçlarını doğurması; 5510 sayılı Kanun ile ödeme yükümünün kapsamının sigortalının kasıt veya kusuruna veya Kurumun hatalı işlemine göre farklılaştırılarak, kayıtsız şartsız iade öngören 121.madde hükmüne göre daha lehe bir düzenleme getirilmesi ve 5510 sayılı Kanunun geçici maddelerinde yersiz ödemelerin tahsili konusunda önceki hükümlerin uygulanması gereğini öngören herhangi bir kuralında yer almaması karşısında yersiz ödemelerin iadesi talebine ilişkin devam etmekte olan uyuşmazlıkların çözümünde, 5510 sayılı Kanunun 96.maddesinin değerlendirilmesi ve uygulanması gerekmektedir.

Diğer taraftan uyuşmazlığın çözümünde 818 sayılı Borçlar Kanununun 63.madde hükmünün uygulama yeri olup olmadığı hususunun da açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

Diğer taraftan uyuşmazlığın çözümünde 818 sayılı Borçlar Kanununun 63.madde hükmünün uygulama yeri olup olmadığı hususunun da açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.

818 sayılı Borçlar Kanunun, geri verilmesi gereken tutarın belirlenmesinde genel hüküm niteliğinde bulunan 63.madde uyarınca; iyiniyetli zenginleşen, sebepsiz zenginleşme konusunun kendisinden istendiği tarihten önce elinden çıktığını iddia ve ispat ettiği miktar oranında ret ve geri vermekle yükümlü olmayacaktır. Buna karşın; zenginleşenin zenginleşme anında veya sonrasında mal varlığındaki artışın geçerli bir hukuki sebebe dayanmadığını biliyor veya bilmesi gerekiyor olması halinde kötü niyetli sayılacağında da kuşku bulunmamaktadır.

5510 sayılı Kanunun 96.maddesiyle, sebepsiz zenginleşmede geri verme konusunda genel hüküm niteliğindeki Borçlar Kanununun 63.maddesine nazaran özel bir düzenleme getirilmiştir. Şu duruma göre, aynı konu hakkında bir tarafta genel kanunda kabul edilen yasa kuralı, bir tarafta da özel bir yasal düzenleme ortaya çıkmaktadır.

Bu nedenle sorunun normlar hiyerarşisi kurallarına göre çözümlenmesi gerektiğinde kuşku bulunmamaktadır.

“Yasaların çatışması” olarak da adlandırılan bu gibi durumlarda; sonraki norm, öncekinin yerini alır (Lex Pesterior deraget priori); özel kanun, genel kanundan önce gelir, (Le Specialis Per generalem non deregatur); açık anlamlı norm, kapalı anlamlı normdan önce gelir, biçiminde kabul edilen temel ilkelerden yararlanılarak sonuca ulaşılmaktadır.

Belirtilen ilkeler doğrultusunda yapılan değerlendirmede ise; 5510 sayılı Kanunun 818 sayılı Borçlar Kanununa göre özel nitelikte olduğu; bu kapsamda 5510 sayılı Kanunun 96.maddesi hükmünün sebepsiz zenginleşme nedeniyle yersiz ödemelerin Kuruma iadesi konusunda özel nitelikte düzenleme içerdiği açıktır.

Bu durumda özel kanun niteliğindeki 5510 sayılı Kanunun, yine özel düzenleme içeren 96.maddesi hükmü, genel nitelikteki 818 sayılı Borçlar Kanunun 63.maddesi hükmüne nazaran uygulama önceliğine sahiptir.

Somut olayda, davacının 16/01/2009 tarihinde boşandığı, vefat eden babasından dolayı davacıya 01/02/2009 tarihinde ölüm aylığı bağlandığı, 08/01/2010 tarihli kontrol memuru raporunda yer alan, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşayarak Kurumdan haksız menfaat temin ettiği yönündeki tespit üzerine yetim aylığı kesilerek Kurumca yapılan ödemeler borç kaydedilmiştir. Sonradan çıkan yasa kural olarak yürürlüğünden önceki olaylara ve ilişkilere uygulanmaz ise de yukarıda yapılan tüm açıklamaların ışığı altında, yasanın yürürlüğünden sonra da devam eden fiili durumlarda ve uyuşmazlıklarda da yeni yasanın uygulanması gerektiği açıktır. Kişi yasadan önce boşanmış olup, birlikteliği yasadan önce var olup ta, bu birliktelik yasadan sonra da devam ediyorsa, bu durumda yeni yasanın ugulanamayacağından bahsetmek mümkün değildir.

O halde, yerel mahkemece yukarıda yapılan açıklamaların ışığında, özel kanun niteliğindeki 5510 sayılı Kanunun 96.maddesinin değerlendirilmesi suretiyle karar vermesi gerekmektedir.

Ne var ki, 5510 sayılı Kanunun 96/1-b bendinin son cümlesi uyarınca ilgililerin Kurumdan alacakları yoksa yersiz ödemelerin genel hükümlere göre geri alınması gerektiğine ilişkin yasal düzenlemede göz ardı edilmemelidir. (Yargıtay HGK. 2011/10-476 E., 2011/584 K)

Sonuç olarak; 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel ... Sigortası Kanunun 56.maddesinin ikinci fıkrasına dayalı açılan bu tür davalarda, eylemi olarak birlikte yaşama olgusunun tüm açıklığıyla ve özellikle taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu dönem yönünden ortaya konulması önem arz etmektedir. Bu aşamada, ayrıntıları yukarıda açıklandığı üzere Anayasanın 20. maddesi ile 5510 sayılı Kanun, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu, 298 sayılı Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun, 4857 sayılı ... Kanunu, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu ve diğer ilgili mevzuat hükümleri göz önünde bulundurulmak suretiyle yöntemince araştırma yapılmalı, tarafların göstereceği tüm deliller toplanmalı, bildirilen ve dinlenilmesi istenilen tanıkların ifadeleri alınmalı, davacı ile boşandığı eşinin yerleşim yerlerinin saptanmasına ilişkin olarak, muhtarlıktan ikametgah senetleri elde edilmeli, ilgili Nüfus Müdürlüklerinden sağlanan nüfus kayıt örnekleri ile yerleşim yeri ve diğer adres belgelerinden yararlanılmalı, adres değişiklik ve nakillerine ilişkin bilgilere ulaşılmalı, özellikle ilgili Nüfus Müdürlüğünden adres hareketleri, tarihleriyle birlikte istenilmeli, ilgililerin su, elektrik, telefon aboneliklerinin hangi adreste kimin adına tesis edildiği saptanmalı, seçmen bilgi kayıtları getirtilmeli, varsa çalışmaları nedeniyle resmi/özel kurum ve kuruşlara verilen belgelerde yer alan adresler dikkate alınmalı, boşanan eşler 4857 sayılı Kanun hükümleri kapsamında yer almakta iseler adlarına ödeme yapılabilecek özel olarak açılan banka hesabı bulunup bulunmadığı belirlenmeli, boşanan eşlerin kayıtlı oldukları bölge/bölgeler yönünden kapsamlı Emniyet Müdürlüğü/ Jandarma Komutanlığı araştırması yapılmalı, anılan mahalle/köy muhtar ve azaların tanık sıfatıyla bilgi ve görgülerine başvurulmalı, böylelikle “boşanılan eşle eylemli olarak birlikte yaşama” olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği toplanan kanıtlar ışığı altında değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucun davanın kabulüne karar verilmesi; usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 18/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27067, Karar No: 2014/29005, Tarih: 02.10.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/27067 E.  ,  2014/29005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARŞIYAKA 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/06/2014

NUMARASI : 2013/144-2014/174

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı ile ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacıya Menderes fabrikasında aynı görev tanımı ile iş başı yapması gerektiğinin, bildirilmek istendiğini fakat davacının bu görevlendirmeyi kabul etmeyerek tutanağı imzalamaktan imtina ettiğini, bunun üzerine yasal bir mazeret ileri sürmeksizin işyerine gelmediğini, davacının iş aktinin İş Kanunun 25/ll-g maddesi uyarınca haklı nedenle feshedildiğini, bu nedenle ihbar ve kıdem tazminatı talepli davanın haksız ve yasal dayanaktan yoksun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar, bozma ilamı ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Somut olayda, davacı iş akdini haksız feshedildiğini, davalı ise davacının Menderes fabrikasındaki görevlendirmeyi kabul etmeyerek, görevlendirme tutanağını imzalamadığını ve işyerine gitmediğini savunmuştur. Dairemizce incelenen ve aynı tarihlerde işten çıkarılan işçilerin açtığı emsal nitelikteki dairemizin 2014/15465,15952,15953 Esas nolu dosyalarında; davacıların çalıştığı işyeri fesih anında davalı tanık anlatımlarından da anlaşıldığı üzere tadilata girmiş olup, kapatılmamıştır. Davalının nakil yetkisini objektif iyiniyet kurallarına göre kullanmadığı anlaşıldığından, davacının yeni görevlendirildiği Mendereste bulunan işyerine gitmeyerek iş akdini eylemli olarak haklı nedenle feshettiğinin kabulü ile kıdem tazminatının hüküm altına alınması gerekirken reddine karar verilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02.10. 2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4493, Karar No: 2014/3159, Tarih: 07.05.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/4493 E.  ,  2014/3159 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul 12. Asliye Hukuk Hakimliği

Tarihi :30.11.2012

Numarası :2008/428-2012/567

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan manevi giderim istemine ilişkindir.

Yerel mahkemede görülen davanın yapılan açık yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulü ile 40.274,00 TL manevi giderimin 31.12.2008 ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı yüklenici şirket davacı iş sahibi K.. B..na ait ...Mah.... Sok.- Fethi Sok. - Sabır Sok. Bordür-Tretuar yol inşaatının yapım işini üstlenmiş, yanlar arasında 17.03.2004 tarihli yapım işlerine ait tip sözleşme düzenlenmiştir. Sözleşmenin 6.1 maddesi uyarınca iş bedelinin 61.712.500.000 TL olduğu, sözleşmenin 9. maddesi gereğince Yapım İşleri Genel Şartnamesi, idari şartname, sözleşme tasarısı, birim fiyat tarifeleri, özel teknik şartname ve genel teknik şartname sözleşmenin ekleri olarak kabul edildiği, sözleşmenin 10.1.1 maddesi gereğince yer tesliminden itibaren 90 gün içinde işin tamamlanarak geçici kabule hazır hale getirileceği kararlaştırılmıştır. Yapım İşleri Genel Şartnamesi'nin 9. maddesinde işin devamı sürecinde meydana gelecek kazalardan, bu kazaların sebep olacağı can ve mal kaybından ve üçüncü kişilere verilecek her türlü zararlardan yüklenicinin doğrudan sorumlu olacağı hükme bağlanmıştır.

Davalı yüklenici inşaat işinin yapımına başlamış, çalışmalar devam ederken 25.07.2004 tarihinde meydana gelen kazada dava dışı G. Y. adlı kişi merdivenin çevresinde olması gereken korkulukların olmaması, dikkatsizlik, tedbirsizlik, baş dönmesi gibi rahatsızlık ve denge kaybı sonucu merdivenlerden gecip binaya girmek isterken düşüp hayatını kaybetmiştir. Olaya ilişkin olarak Şişli 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2005/309 Esas 2008/716 Karar sayılı dava dosyasında dikkatsizlik ve tedbirsizlik sonucu ölüme sebebiyet vermek suçundan dolayı görülen davada davalı yüklenici şirket yetkilisi M. T. 3/8 oranında davacı iş sahibi belediyenin elamanı kontrol mühendisi M. Ç. 3/8 oranında, Müteveffa G. Y. 2/8 oranında kusurlu hareket ettikleri belirlenerek sanık M.T. 9 ay hapis ve 165 YTL adli para cezası ile cezalandırmasına, kontrol mühendisi M. Ç. hakkında gereğinin takdir ve ifası için Şişli Cumhuriyet Başsavcılığı'na suç duyurusunda bulunmasına karar verilmiştir. M. G. Y. hak sahipleri Ş., Y., D. ve G. Y. tarafından davalı iş sahibi idare aleyhine açılan ve İstanbul 5. İdare Mahkemesi'nin 2005/2855 Esas 2007/1620 Karar sayılı dava dosyasında görülen davada yapılan yargılama sonucunda 50.000,00 TL manevi giderimin 29.08.2005 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte iş sahibi K.. B..'ndan alınarak davacılar Ş., Y., D. ve G. Y.ödenmesine karar verilmiştir. Bu ilâma dayanılarak Şişli 4. İcra Müdürlüğü'nün 2007/19341 Esas sayılı dosyasında Belediye aleyhine yapılan icra takibi sonucunda 80.548,26 TL tahsil edilmiştir.

Eldeki bu davada yapılan yargılama sürecinde ceza dosyası, idare mahkemesinin dosyası, icra takip dosyası getirilmiş tarafların gösterdikleri kanıtlar da toplandıktan sonra mali müşavir bilirkişiden rapor ve ek rapor alınmıştır. Bilirkişi raporunda davacının toplam ödeme tutarının 80.548,26 TL olduğu bu miktarda zararının doğduğu davalıdan bu bedeli rücuan isteyebileceği rapor edilmiştir.

Yerel Mahkemece Ceza dava dosyasında belirlenen kusur durumu dikkate alınarak hesaplanan miktarın yarısı olan 40.274,00 TL'ye hükmedilmiştir.

Yerel mahkemece yapılan bu nitelendirme usul, yasaya ve yönteme uygun görülmemiştir. Şöyle ki; hukuk yargıcı, kusur olup olmadığına karar vermek için ceza hukukunun mesuliyete dair hükümleri ile bağlı olmadığı gibi kusurun takdiri ve zararın miktarını tayin hususunda da ceza mahkemesi kararı ile bağlı değildir (HGK. 10.01.1975 T. 11-406 E. K. 1).

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Yasası'nın 53. maddesi uyarınca ceza mahkemesinde yapılan yargılama sonucunda verilen mahkumiyet kararı maddi olgu yönünden hukuk yargıcını bağlar ancak kusur oranı yönünden bağlayıcı değildir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Yasası'nın 53. maddesi uyarınca ceza mahkemesinde yapılan yargılama sonucunda verilen mahkumiyet kararı maddi olgu yönünden hukuk yargıcını bağlar ancak kusur oranı yönünden bağlayıcı değildir.

Dava konusu somut olayda davacı iş sahibi idare ile davalı yüklenici arasında 818 sayılı Borçlar Yasası'nın 355'nci maddesinde tanımlanan eser sözleşmesi ilişkisi bulunmaktadır. Eser sözleşmesinde yüklenici, yaptığı işin uzmanı olup, eser denilen sonucun gerçekleşmesini taahhüt eder. İş sahibinden talimat almaz, ona karşı bağımsızdır. İş sahibi ancak hile veya ağır kusur durumunda sorumludur.

Bu bakımdan yerel mahkemece açıklanan olgular ışığında konunun uzmanı bilirkişi kurulundan rapor alınmaksızın sonuca gidilmesi isabetli olmamıştır.

O halde mahkemece yapılması gereken iş, eser sözleşmesinden kaynaklanan uyuşmazlıklar konusunda uzman üç kişilik bilirkişi kurulu oluşturularak sözleşme, sözleşme eki ihale dökümanları, şartnameler, Ceza ve İdare mahkemesinin dosyaları, icra takip dosyası ve tüm dosya içeriği belgeler bir bütün halinde incelenerek taraflar ile kazada ölen G. Y. kusur durumları saptanmalı ve bu kapsamda G. hak sahiplerinin hak kazandığı manevi giderim tutarı belirlenmeli, davacının rucüan giderim isteminin de elde edilerek sonuç dairesinde karara bağlanmasından ibaret olmalıdır.

Açıklanan olgular gözden uzak tutularak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 07.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12128, Karar No: 2017/5756, Tarih: 20.11.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/12128 E.  ,  2017/5756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunla getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 20.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22799, Karar No: 2014/10444, Tarih: 20.05.2014

**7. Ceza Dairesi         2012/22799 E.  ,  2014/10444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraatlerine ve iadeye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Suçtan doğrudan doğruya zarar görmemiş olan ..... Mamülleri ...'nin davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, davaya katılmasına karar verilmesi hukuken geçersiz olup hükmü temyize hak vermeyeceğinden, şirket vekilinin vaki temyiz isteğinin 5320 sayılı kanunun 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK.nun 317.maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2-5271 sayılı CMK'nun 260/1.maddesi gereğince, atılı suçtan doğrudan zarar gören kurum olan ... ... Düzenleme Kurumunun davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Açılan kamu davasına katılma ve hükmü temyize hakkı bulunan ... duruşmalara çağrılmaksızın yokluğunda karar verilerek 5271 sayılı CMK'nun 234 vd. maddelerine aykırı davranılması,

Sanık...'ün aynı eylemi nedeniyle 13.04.2010 gün ve 2010/508 karar sayılı ayırma kararı ile soruşturma evrakı ayrılarak ... Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmiş olup, anılan soruşturmanın akıbeti araştırılarak, dava açılmış ise her iki davanın birleştirilmesi hususu da değerlendirildikten sonra sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı olup, şikayetçi ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 20.05.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15270, Karar No: 2017/1025, Tarih: 01.02.2017

**18. Ceza Dairesi         2016/15270 E.  ,  2017/1025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Müstehcenlik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Anal ya da oral yoldan yapılan, eşcinsel veya grup halinde bulunulan cinsel birleşmelere ait görüntülerin veya cisimle yapılan mastürbasyon görüntülerinin tek başına “doğal olmayan” kavramı içerisinde değerlendirilemeyeceği, bu kavramın cinsel yaşamın içerisinde yeri olmayan, aşağılayıcı veya bütün toplum tarafından da doğal olarak kabul edilmeyen ilişkileri tanımladığı, bilirkişi raporunun içeriğine göre sanığın eyleminin TCK'nın 226/1. maddesinin ihlali niteliğinde olduğu ve bu maddeye göre cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, aynı Kanunun 226/4. maddesinden hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık ...’nun temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki isteme uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 01.02.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12141, Karar No: 2019/15234, Tarih: 03.12.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/12141 E.  ,  2019/15234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosyası tefrik edilen sanık ...’ın alınan savunmasında, suçu saat 04.00 sıralarında işlediklerini ikrar ettiği, mahkemesince sanık hakkında hüküm kurulurken TCK’nun 143 ve 116/4. maddesinin uygulandığı, temyiz incelemesi sonucu Dairemizce ilamın onanmasına karar verildiği, suçun gece işlendiği sabit olmakla, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nun 143 ve 116/4. maddelerinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 03.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.