muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6086, Karar No: 2023/1107, Tarih: 27.02.2023

2. Dairemizin 02.11.2020 tarihli ve 2020/831 E., 2020/4602 K. sayılı kararıyla 7194 sayılı Dijital Hizmet Vergisi ile Bazı Kanunlarda ve 375 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un (7194 sayılı Kanun) 41 inci maddesinin değerlendirilmesi gerektiğine işaret edilerek mahkeme kararı bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Birinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin 03.02.2021 tarihli ve 2020/660 E., 2021/91 K. sayılı kararıyla davalı şirket hakkındaki davanın 7194 sayılı Kanun'un 41 inci maddesi kapsamında olduğu gerekçesiyle davalı şirket hakkında karar verilmesine yer olmadığına, davalı ... yönünden 20.09.2017 tarihli karar kesinleştiğinden bu davalı hakkında yeniden bir karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

Dairemizin 06.12.2021 tarihli ve 2021/2944 E., 2021/6820 K. sayılı kararıyla davalı gerçek kişi hakkında da 7194 sayılı Kanun'un 41 inci maddesinin uygulanması gerektiğine işaret edilerek mahkeme kararı bozulmuştur.

D.İlk Derece Mahkemesince İkinci Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla davalı şirket hakkındaki 03.02.2021 tarihli kararın kesinleştiği gerekçesiyle yeniden karar verilmesine yer olmadığına, davalı gerçek kişi hakkında 7194 sayılı Kanun'un 41 inci maddesi kapsamında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava hakkında 7194 sayılı Kanun'un uygulanmasının hukuka aykırı olduğunu, anılan yasal düzenlemenin Anayasa'ya aykırı olduğunu belirterek kararın bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, geçerli ortaklık ilişkisi kurulmadığının tespiti ve bu amaçla verilen paranın iadesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

7194 sayılı Kanun'un 4 inci maddesi

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderlerinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderlerinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9085, Karar No: 2018/8233, Tarih: 26.11.2018

**14. Hukuk Dairesi         2016/9085 E.  ,  2018/8233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 05.07.2011 gününde verilen dilekçe ile yüklenicinin temlikine dayalı ... iptali ve tescil, mümkün değilse tazminat talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın ... iptal ve tescil yönünden reddine, tazminat talebi yönünden kabulüne dair verilen 16.04.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yükleniciden temlik alınan şahsi hakka dayalı ... iptali ve tescil mümkün olmazsa tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili, davalı şirket ile arsa sahipleri arasında kat karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığını, davacının bu sözleşme uyarınca yükleniciye düşen 1 No'lu bağımsız bölümü davalı ... İnş. Ltd. Şti. ile imzalanan sözleşme gereğince satın aldığını, ancak ... devrinin yapılmadığını beyan ederek, davaya konu taşınmazın ... kaydının iptali ile müvekkili adına tapuya tescilini, mümkün olmadığı takdirde şimdilik 75.000,00TL satış bedelinin yasal faizi ile tahsilini talep etmiştir.

Davalı ... vekili davanın reddini savunmuş, diğer davalılar davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece; davanın ... iptal ve tescil talebi yönünden reddine, tazminat talebi yönünden kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili ve davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Eser sözleşmelerinin bir türü olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi, taraflara karşılıklı hak ve borçlar yüklemekte; yüklenici, finansı sağlayan arsa malikinin taşınmazı üzerine bina yapma işini üstlenmekte, arsa maliki ise inşa edilecek binadaki bir kısım bağımsız bölümlerin mülkiyetini yükleniciye devretmeyi vaat etmektedir.

Arsa maliki ile yüklenici arasında düzenlenen inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciden bağımsız bölüm temlik alınmasına dayalı olarak açılan ... iptali ve tescil davaları ile ilgili olarak kanunlarımızda bir düzenleme mevcut olmadığından bu konulardaki uyuşmazlıkların çözümünde uygulanan 30.09.1988 tarihli ve 1987/2 1988/2 sayılı Yargıtay İBBGK Kararı ile “tapuda kayıtlı bir taşınmazın mülkiyetini devir borcu doğuran ve ancak yasanın öngördüğü biçim koşullarına uygun olarak yapılmadığından geçersiz bulunan sözleşmeye dayanılarak açılan bir cebri tescil davasının kural olarak kabul edilemeyeceği, bununla beraber Kat Mülkiyeti Kanununa tabi olmak üzere yapımına başlanılan taşınmazdan bağımsız bölüm satımına ilişkin geçerli bir sözleşme olmadan tarafların bağımsız bölüm satımında anlaşarak alıcının tüm borçlarını eda etmesi ve satıcının da bağımsız bölümü teslim ederek alıcının onu malik gibi kullanmasına rağmen satıcının tapuda mülkiyetin devrine yanaşmaması hallerinde; olayın özelliğine göre Medeni Kanunun 2. maddesi gözetilerek açılan tescil davasını kabul edilebileceği” benimsenmiştir.

Yüklenicinin arsa payı karşılığı inşaat yapmakta olduğu veya arsa sahibinin aynı zamanda yüklenici sıfatıyla hareket ederek (yapsatçı konumunda) inşa etmekte olduğu binalardan bağımsız bölüm satın alınması halinde Borçlar Kanununun 163. maddesi (TBK m. 184) gereğince üçüncü kişiye yapılacak temlikin yazılı olması yeterlidir.

Bu tür davalarda mahkemece, öncelikle yüklenicinin edimini (eseri meydana getirme ve teslim borcunu) yerine getirip getirmediğinin, ardından sözleşme hükümlerindeki iskan koşulu (oturma izni) v.s. diğer borçlarını ifa edip etmediğinin açıklığa kavuşturulması zorunludur. Bunun için de davaya konu temlik işleminin geçerli olup olmadığı, arsa maliki ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yüklenicinin borçlarının neler olduğunun sözleşme hükümleri çerçevesinde incelenip değerlendirilmesi gerekmektedir.

Davacının arsa sahibi ile yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yükleniciye bırakılması kararlaştırılan bağımsız bölümü yükleniciden temlik alması halinde arsa sahibini ifaya zorlayabilmesi için bazı koşulların varlığı gerekir. Borçlar Kanununun 167. maddesi gereğince; “Borçlu, temlike vakıf olduğu zaman; temlik edene karşı haiz olduğu defileri, temellük edene karşı dahi dermeyan edebilir.” Buna göre temliki öğrenen arsa sahibi, temlik olmasaydı önceki alacaklıya (yükleniciye) karşı ne tür defiler ileri sürebilecekse, aynı defileri yeni alacaklıya (temlik alan davacıya) karşı da ileri sürebilir. Temlikin konusu, yüklenicinin arsa sahibi ile yaptığı sözleşme uyarınca hak kazandığı gerçek alacak ne ise o olacağından, temlik eden yüklenicinin arsa sahibinden kazanmadığı hakkı üçüncü kişiye temlik etmesinin arsa sahibi bakımından bir önemi bulunmamaktadır. Diğer taraftan, yüklenici arsa sahibine karşı edimini tamamen veya kısmen yerine getirmeden kazanacağı şahsi hakkı üçüncü kişiye (davacıya) temlik etmişse, üçüncü kişi (davacı) Borçlar Kanununun 81. maddesi hükmünden yararlanma hakkı bulunan arsa sahibini ifaya zorlayamaz.

Yapılan bu genel açıklamalardan sonra somut olaya gelince; davacı tarafından depo edilmesi gereken eksik iş bedeli, yüklenicinin kat karşılığı inşaat sözleşmesine göre taşınmazın tamamındaki eksik işler tespit edilerek hesaplanmalıdır.

Yapılan bu genel açıklamalardan sonra somut olaya gelince; davacı tarafından depo edilmesi gereken eksik iş bedeli, yüklenicinin kat karşılığı inşaat sözleşmesine göre taşınmazın tamamındaki eksik işler tespit edilerek hesaplanmalıdır.

Bu durumda mahkemece; yeniden keşif yapılarak teknik bilirkişilerden dava konusu binanın eksik işlerinin tek tek hesaplanması suretiyle denetime elverişli rapor alınmalı, inşaatın hali hazırdaki fiziki seviyesi göz önüne alınarak eksik iş varsa bu işlerin bedeli ve ayrıca sözleşme uyarınca yüklenicinin yükümlülükleri saptanmalı, bu bedelin depo edilmesi için davacıya süre verilmeli, usulüne uygun hesaplanan eksik iş bedeli depo edildiğinde sözleşme ifa ile sonuçlanmış olacağından davanın kabulüne karar verilmelidir. Ayrıca, mahkemece yüklenicinin davalı arsa sahiplerine ödemesi gereken kira bedelinin depo edilecek eksik işler bedeline eklenmesi isabetsizdir. Mahkemece, depo edilmesi gereken eksik işler bedelinin hatalı olarak hesaplanması ve belirtilen hususlar gözetilmeden yazılı gerekçeyle karar verilmesi doğru görülmemiş, bu nedenle hükmün bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de, davalı ... kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle davacı vekili ve davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.11.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14733, Karar No: 2015/3960, Tarih: 16.06.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/14733 E.  ,  2015/3960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın, yakınanın Uğur Mumcu bulvarında bulunan apartmanının önüne park ettiği aracının camını kırarak teyip başlığını çaldığı, yakınanın komşusunun tesadüfen olayı ve sanığı görüp yakınan ile kolluğa bildirdiği, tanıktan eşgal bilgilerini alan kolluk görevlilerinin sanığa güzelyalı mahallesi 63.sokak üzerinde rastladıkları ve kovalamaca sonucu yakaladıkları, teyip başlığının sanığın kollukça farkedildiği 63. sokak üzerinde bir apartmanın bahçesine atıldığı olayda eylemin tamamlandığı gözetilmeden kalkışma hükümlerinin uygulanması sureti ile eksik ceza verilmesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 16.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7170, Karar No: 2023/675, Tarih: 06.03.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/7170 E.  ,  2023/675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 08.12.2017 tarihli dava dilekçesinde özetle; "Müvekkil, üzerine atılı suçlardan ayrı ayrı beraatine karar verilen ceza dava dosyası kapsamında 18.03.2010 tarihinde gözaltına alınması akabinde tutuklanmış ve 05.06.2013 tarihinde tahliye edilmiştir. Haksız gözaltı ve tutuklama sonucu müvekkilin emekli olmak zorunda kalması nedeniyle 528.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte, cezaevinde harcadığı 30.400,00 TL'nin tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, döner sermaye denge tazminatı olarak 30.000,00 TL'nin ödeme zamanlarından itibaren işleyecek yasak faizi ile birlikte ve tutukluluk süresince yapılan 1/3 maaş kesintinin geri ödenmesine kadar geçen süre için 5.000,00 TL faiz ile beraat ettiği ceza davasındaki vekalet ücreti olan 3.960,00 TL'nin maddi tazminat olarak, 250.000,00 TL'nin de dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte manevi tazminat olarak davalıdan alınarak davacıya verilmesini talep ederiz." şeklinde beyanda bulunmuştur.

2. Davalı vekili 31.01.2018 tarihli cevap dilekçesinde özetle; "Dava dilekçesinde belirtilen beraat kararının kesinleşip kesinleşmediği, davanın süresinde açılıp açılmadığı, davanın daha önce başka bir tazminat davası açıp açmadığı araştırılmalıdır. Davacı kendi kusurlu hareketleri neticesinde tutuklandığından davanın reddi gerekir. Talep edilen tazminat miktarları fahiş, beraat kararı verilen ceza dava dosyasındaki vekalet ücretinin tazminat davasında talep edilmesi hatalıdır. Davacının faiz taleplerinin de reddi gerekir." şeklinde beyanda bulunmuştur.

3. ... 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.04.2018 tarihli ve 2017/454 Esas, 2018/131 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 09.09.2019 tarihli ve 2018/3612 Esas, 2019/3284 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

3. ... 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.04.2018 tarihli ve 2017/454 Esas, 2018/131 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. ... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 09.09.2019 tarihli ve 2018/3612 Esas, 2019/3284 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 14.10.2021 tarihli ve 2019/105057 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davalı vekilinin temyiz istemi; davacının maddi zararı bulunmamasına rağmen bölge adliye mahkemesi tarafından maddi tazminata hükmedilmesine, manevi tazminat miktarının fazlalığına, dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesine, reddedilen kısım üzerinden davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesine, davanın haksız ve yersiz olması nedeniyle reddedilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Davacının silahlı örgüt üyesi olmak, rüşvet almak, görevi kötüye kullanma ve ihaleye fesat karıştırma suçlarını işlediği iddiasıyla 18.03.2010 tarihinde gözaltına alındığı, ... 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/14 sorgu sayılı kararı ile tutuklandığı, ... 10. Ağır Ceza Mahkemesinde kamu davası açıldığı, dosyanın daha sonra ... 2. Ağır Ceza Mahkemesine gönderildiği, 05.06.2013 tarihli duruşmada davacının tahliyesine karar verildiği, yapılan yargılama sonucunda ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/102 esas, 2017/103 karar sayılı kararı ile davacı hakkında atılı tüm suçlardan beraat kararı verildiği ve kararın istinaf yoluna başvurulmaksızın 25.04.2017 tarihinde kesinleştiği, davacı vekili tarafından yasal süresi içinde haksız gözaltı ve tutuklama tedbiri nedeniyle maddi ve manevi tazminat isteminde bulunulduğu, davacının açılan davaya muvafakat ettiği anlaşılmıştır.

Davacı vekili dilekçesinde maaş kesintisi olarak alınan paraların kendisine iade edilmekle beraber eksik ödemenin faizi olarak 5.000,00 TL'yi, cezaevinde harcanan 30.400,00 TL'yi, döner sermaye denge tazminatı ek ödemesi olarak 30.000,00 TL'yi ve tutukluyken emekli olması nedeniyle mahrum kaldığı 528.000,00 TL'yi maddi zarar kapsamında mahkememizden talep etmiş ise de; maaşından kesinti yapılan tutarın sonradan ödenmesi nedeniyle oluşan faiz zararının, cezaevi harcamalarının ve tutuklandığı dönemde emekli olması nedeniyle mahrum kaldığı maaş toplamı olarak beyan edilen 528.000,00 TL'nin haksız tutuklamadan kaynaklanan doğrudan zarar olarak kabulünün mümkün olmaması, döner sermaye ödemesi alamaması nedeniyle istenen denge tazminatının da aynı zamanda idari yargı yolunda dava konusu edildiğinin davacı ve vekili tarafından beyan edilmiş olması, ayrıca yine bu zararın da 5271 sayılı Kanun'un 141 inci maddesi uyarınca maddi zarar kalemine dahil edilmesinin mümkün olmaması ve davacının tutuklu kaldığı döneme ilişkin yapılan maaş kesintisinin sonradan kendisine ödenmiş olması nedeniyle herhangi bir maddi zararının bulunmadığı anlaşıldığından maddi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

Davacının üzerine atılı suçtan beraatına karar verilmesi, davacının haksız olarak gözaltında ve tutuklulukta geçirdiği süre, davacının gözaltına alınmadan önce ... Üniversitesi Hastanesinde müdür olarak görev yapmış olması, davacının dosyaya yansıyan mali, kültürel ve sosyal durumu değerlendirilmek suretiyle manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 150.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihi olan 08.12.2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı hazineden alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Davacının gözaltına alınıp tutuklu olarak yargılaması devam ederken 17.10.2011 tarihinde emekli olduğu, tutukluluk halinin 05.06.2013 tarihine kadar devam ettiği anlaşılmakla, davacının emeklilik tarihi ile tahliye olduğu tarih arasında 2011 yılında 76 gün, 2012 yılında 366 gün ve 2013 yılında 155 gün olmak üzere toplam 597 günlük döneme ilişkin olarak, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığınca belirlenen net asgari ücret üzerinden 14.454,11 TL maddi tazminata hükmedilmesi gerekirken, ilk derece mahkemesince davacının maddi tazminat talebinin tümden reddine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunarak; maddi tazminata ilişkin (1) ve (2) numaralı bentlerinin tamamının hükümden çıkartılarak yerine (1) numaralı bent olarak "Davacının maddi tazminat talebinin kısmen kabulü ile, 14.454,11 TL maddi tazminatın dava tarihi olan 08/12/2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı hazineden alınarak davacıya verilmesine, maddi tazminata ilişkin diğer taleplerin reddine" ibaresinin eklenmesi,

Davacının; ... Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi müdürü olarak görev yapmakta ve aylık 1.553,92 TL maaş almakta iken, suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma, görevi kötüye kullanma, ihaleye fesat karıştırma ile rüşvet almak ve vermek suçlarından dolayı 18.03.2010 tarihinde gözaltına alınıp 22.03.2010 tarihinde tutuklandığı, 05.06.2013 tarihinde de tahliye edildiği, yapılan yargılama sonucunda davacının beraatına karar verildiği maddi olay nedeniyle hükmedilecek manevi tazminatın, davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçların niteliği, gözaltına alınmasına ve tutuklanmasına neden olan olayların cereyan tarzı, gözaltında ve tutuklu kaldığı süre, talep gereği dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesinden dolayı tazminat davasının kesinleştiği tarihe kadar davacının elde edeceği parasal değer ile benzeri hususlar gözetilerek, zenginleşme sonucunu doğurmayacak biçimde hak ve nefaset kurallarına uygun makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerektiği halde 1175 gün süre ile gözaltında ve tutuklu kalan davacı yararına bu ölçütlere uymayacak şekilde fazla manevi tazminata hükmolunması, hukuka aykırı bulunarak; manevi tazminata ilişkin (3) numaralı bentte yazılı "150.000,00 TL" ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine "100.000,00 TL" ibaresinin eklenmesi, bu bendin madde numarasının 2 (iki) olarak değiştirilmesi ve (4) ve (5) nolu bentlerin madde numaralarının sırasıyla (3) ve (4) olarak düzeltilmesi suretiyle istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2014/102 E., 2017/103 K. sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının suç örgütüne yardım etmek, ihaleye fesat karıştırmak ve rüşvet almak suçlarından 18.03.2010 - 05.06.2013 tarihleri arasında 1175 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine karar verildiği, beraat hükmünün 25.04.2017 tarihinde kesinleştiği, gözaltına alınma tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 142 nci maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

Davalı vekilinin temyiz isteği yönünden;

1.Maddi tazminata ilişkin temyiz isteği yönünden;

Dosya kapsamında yer alan belgelere göre davacının emekli aylığı almaya başladığı tarih olan 15.11.2011 tarihi ile tahliye edildiği tarih olan 05.06.2013 tarihi arasındaki tutukluluk süresine ilişkin olarak maddi tazminata hükmedilmesinde hukuka aykırılık bulunmamakla birlikte; maddi tazminatın net asgari ücret miktarı üzerinden hesaplanan 13.624,03 TL yerine 14.454,11 TL olarak tayin edilmesi suretiyle, davacı lehine fazla maddi tazminata hükmolunması, hukuka aykırı bulunmuştur.

2.Manevi tazminata ilişkin temyiz isteği yönünden;