muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/665, Karar No: 2014/66, Tarih: 11.02.2014

1- Kasten adam öldürmek suçunun işlenme nedeni, maktul Aydın’ın, sanık Adnan’ın eşi ile ilişkiye girmiş olmasındandır. 19.07.2003 tarihine kadar 765 sayılı Yasanın 462. Maddesinde evli olan kadın ile zina ve gayri meşru cinsi münasebette bulunmak gibi nedenlerle maktulün öldürülmesi veya yaralanması halinde, indirim uygulanırken 765 sayılı Yasanın 51. maddesi değil, daha özel daha ağır bir tahriki getiren ve daha az cezayı öneren 462. Maddesi uygulanmakta idi.

765 sayılı Yasanın 462. maddesi uygulandığında, 24 yıl hapis cezası 1/8 e kadar indirilerek 3 yıl hapis cezasına, müebbet hapis cezası ise 4 yıl hapis cezasına indirilmekte idi.

Zina için uygulanan bu tahrik şekli, ağır tahrikten daha ağır, daha şiddetli özel bir tahrik şekli olarak kabul edilmekte idi. 1999 yılında zina suçu yürürlükten kaldırılınca, tahrik ile ilgili 462. madde 2003 yılına kadar bu hali ile yürürlükte kaldı. Aynı şekilde indirime ilişkin uygulamalar devam etti.

2003 yılında 462. madde de yürürlükten kalkınca, Birinci Ceza Dairesi, evli barklı, çoluk çocuk sahibi evli kadınların başka kişilerle ilişki kurması halinde, sanık lehine 765 sayılı Yasanın 51/2. fıkrası gereğince ağır tahrik indirimini uygulanmaya başlanmıştır.

Aile sorumluluğu olmayan genç kız ve dul kadınların, başka kişilerle ilişkiye girmelerinden dolayı, suç işleyen yakın akrabalarına ise ağır tahrik değil hafif tahrik uygulanmıştır.

Bilahare 5237 sayılı Yasa yürürlüğe girdiğinde, Birinci Ceza Dairesi, evli olmayan genç kız ve dul kadınların başka kişilerle ilişkiye girmelerinden dolayı suç işleyen yakın akrabaları hakkında tahrik uygulanmadığı gibi, aile sorumluluğu bulunan, evli barklı kadınların başka kişilerle ilişkiye girmelerinden dolayı suç işleyen kocalar hakkında da en üst hadden tahrik uygulaması gerekirken, alt hadden tahrik uygulanmaktadır. Ben eski uygulamanın doğru olduğunu, Dairenin bu yeni uygulama şeklinin değiştirilmesi gerektiği görüşündeyim.

Ceza Kanunumuz tahrikin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisini dikkate alarak buna göre cezayı indirmektedir.Mağdurun, sanığa hakaret edip onu hafif şeklide yaralaması ve tehditte bulunması halinde, mağdurun tevali teşkil eden davranışlarından söz edip tahriki en üst dereceden uygulamaktayız.

Buna karşılık, evlenip barklanan, çoluk çocuk sahibi olan, aile kuran, sorumluluk üstlenen bir kadının eşini, çocuğunu ve aile sorumluluğunu hiçe sayarak başka biri ile ilişkiye girmesinin, kocası olan sanığın iradesi üzerinde yarattığı büyük sarsıntı ve ailesinin geleceğini düşünerek o anın yarattığı hiddet ve şiddetli elemin etkisinin ne derece etkili olduğu ortadadır.

Bu davranışı hafife alarak, tahriki üst düzeyden aşağıya çekmemiz. Ceza Kanununun amacına aykırıdır. Bu tip olayların, sanık üzerinde yarattığı etkiden, daha ağır daha şiddetli başka bir tahrik edici olayın mevcut bulunduğunu kabul etmemiz mümkün değildir.

Bu davranışı hafife alarak, tahriki üst düzeyden aşağıya çekmemiz. Ceza Kanununun amacına aykırıdır. Bu tip olayların, sanık üzerinde yarattığı etkiden, daha ağır daha şiddetli başka bir tahrik edici olayın mevcut bulunduğunu kabul etmemiz mümkün değildir.

Sanığın eşi Aynur ile maktul Aydın, evin içinde ilişkide bulundukları sırada veya ilişkide bulunmak üzere iken veya ilişkiye başladıkları sırada tanıklar tarafından görülmüşlerdir. İlişki anında aranan zaman koşulu oluşmuştur. Ayrıca, Aynur sanık Adnan’ın nikahlı karısıdır. Akrabalık yönünden kişi koşulu da oluşmuştur.

Böyle hallerde 462. maddenin yürürlükten kaldırıldığı 2003 tarihinden itibaren, suç işleyen sanıklar lehine en şiddetli en ağır tahrik olan 765 sayılı yasanın 51/2. fıkrası uygulanırdı. Sanığın cezası 24 yıl hapis cezası ise 2/3 oranında indirilerek sanığa 8 yıl hapis cezası verilirdi.

5237 sayılı Yasa yürürlüğe girdiğinde de aynı şekilde bu eski uygulama takip edilerek 29. madde uygulanarak sanığa müebbet hapis cezası verilmişse indirimin en üst hadden indirilerek müebbet cezasının 12 yıl hapis cezasına indirilmesi gerekmekte iken daire makul bir indirim yapılması gerektiği düşüncesiyle 18 yıl hapis cezasına yakın bir uygulama yapmaktadır.

Resmi nikahlı evli bir kadının, başka bir kişi ile ilişkiye girmesi halinde suçu işleyen eşi hakkında tahrikin en üst düzeyde uygulanması gerektiği kanaatindeyim.

2- Birinci Ceza Dairesi, sanığın eşinin, maktulle ilişkisinin rızaya dayalı olduğundan bahisle, bunu gerekçe yapıp, sanık hakkında tahrikin alt düzeyde uygulanması gerektiğini ileri sürmektedir. Ayrıca kadının rızası olmasaydı, tahrikin üst düzeyden uygulanabileceği düşüncesiyle hükmün bozulmasına karar vermiştir.

Bu görüşün aksine, kadının rızasının bulunması, sanığı daha çok üzüp, sarsıntıya uğratacağından, tahrikinde üst düzeyden uygulanması düşüncesindeyim. Kadının rızasının bulunmaması halinde ise, eylem zorla gerçekleştiğinden, kadından gelen bir haksız hareket bulunmadığından, sanığın ailesinin dağılmayacağı, dolaysıyla sanığın ruh yapısını daha fazla etkilemeyeceğinden, tahrikin alt düzeyden uygulanması düşüncesindeyim.

İki kişinin ilişkide bulunması, kadın ve erkeğin rızasına dayalıdır. Kadının rızasının bulunmaması halinde, ilişkinin oluşması da mümkün değildir. Bu takdirde cinsel saldırı suçu oluşur. Kadının rızasının bulunmadığı böyle hallerde, eylem zorla gerçekleştiğinden, kadından gelen bir haksız hareket bulunmamaktadır. Bu durumda, ailenin bölünmesine gerek yoktur. Kadın, maktulün yanında değil, sanığın yanında bulunduğundan, sanığın elem ve üzüntüsü daha az olacaktır.

İlişkide bulunan kadın, rızası ile ilişkiye girmekle, kocasını bırakıp maktul tarafına geçmektedir. Bizim olayda da sanık bir taraf maktul ve dostu öbür taraftır. Maktul ve dostunun her ikisinin haksız hareketleri, tamamen sanığa yöneliktir. Bu olayda, kadının rızasının bulunması, tahrikin etkisini azaltmaz, daha da şiddetlendirir.

İlişkide bulunan kadın, rızası ile ilişkiye girmekle, kocasını bırakıp maktul tarafına geçmektedir. Bizim olayda da sanık bir taraf maktul ve dostu öbür taraftır. Maktul ve dostunun her ikisinin haksız hareketleri, tamamen sanığa yöneliktir. Bu olayda, kadının rızasının bulunması, tahrikin etkisini azaltmaz, daha da şiddetlendirir.

Zorla ırzına geçilen kadın ise, kocası olan sanığı bırakıp maktulün tarafına geçmiş değildir. Kadın ailesine sahip, namuslu bir kadındır. Kadından gelen bir haksız hareket yoktur. Bir tek haksız hareket var oda maktulden gelmektedir.

Burada kadının rızasının bulunması, tahrik yönünden sanığın aleyhine değil lehinedir. Kadının rızasının bulunması sanığa yönelik tahriki iki kat arttırdığından, tahrikin en üst düzeyden uygulanması gerekmektedir

Ceza Genel Kurulunun 24.04.1989 tarih ve 2001/99-159 sayılı kararı bu doğrultudadır.

Sanığın resmi nikahlı olmayan, imam nikahlı eşi ile yanındaki erkeğin ahırda cinsel ilişkisini görerek bu nedenle her ikisini aynı kasıt altında öldürdüğünden sanık lehine TCK'nun 51/2. maddesi gereğince ağır tahrikin uygulanması gerekir.

Yukarıdaki açıklamalardan anlaşıldığı gibi CGK'nun bu ilke kararı dikkate alınarak yerel mahkemenin ısrar kararının doğru ve yerinde bir karar olup onanması gerektiği görüşünde bulunduğumdan, çoğunluk görüşüne katılmamaktayım" düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan on iki Genel Kurul Üyesi ise; benzer düşüncelerle, yerel mahkemenin sanıklar hakkındaki haksız tahrik uygulamasının isabetli olduğu yönünde karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1- Bafra Ağır Ceza Mahkemesinin 19.09.2012 gün ve 117-128 sayılı kararındaki direnme gerekçelerinin İSABETSİZ OLDUĞUNA, ancak aleyhe temyiz bulunmadığından bu hususun eleştiri konusu YAPILMASINA,

2- Dosyanın, bozmaya uyulan yönlerinin incelenmesi için Yargıtay 1. Ceza Dairesine gönderilmesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİNE, 04.02.2014 günü yapılan birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından, 11.02.2014 günü yapılan ikinci müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8188, Karar No: 2024/13215, Tarih: 09.10.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/8188 E.  ,  2024/13215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 48. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan ilk yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiş, kararın davalı vekilince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince İlk Derece Mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine yeniden yargılama yapan İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre somut uyuşmazlıkta; 01.01.2023-31.12.2024 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesindeki taban ücret uygulaması sebebiyle davacının bireysel iş sözleşmesinde belirlenen ücretinin, asgari ücretle olan bağının 01.01.2023 tarihi itibarıyla kesildiği görülmekle; somut davadaki hükmün, ücret tespiti bakımından temyiz kesinlik sınırını aşacak şekilde ileriye yönelik bir etkisinin bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Hüküm altına alınan ve temyize konu edilen toplam miktar, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.10.2024 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2988, Karar No: 2017/6941, Tarih: 11.12.2017

**20. Ceza Dairesi         2017/2988 E.  ,  2017/6941 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 11.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/145, Karar No: 2021/478, Tarih: 01.02.2021

**14. Hukuk Dairesi         2021/145 E.  ,  2021/478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

Gerekçeli kararın davalılardan ...’e doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği, tebligatın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu anlaşılmıştır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında, gerekçeli kararın usulsüz olarak tebliğ edilen adı geçen davalıya 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi gerekmektedir.

Belirtilen eksiklik giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 01.02.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.Başkan
Yargıtay — Esas No: 2023/14113, Karar No: 2024/1000, Tarih: 08.02.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/14113 E.  ,  2024/1000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/211 E., 2023/296 K.

DAVA TARİHİ : 26.06.2015

KARAR : Kısmen Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen hizmet tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, müvekkilinin .. Apartmanında 01.08.2006-01.05.2012 tarihleri arasında kapıcı olarak hizmet akdiyle çalıştığını ancak davalı Kuruma bildiriminin olmadığını davacının sigortalı çalışmalarının tespitini istemiştir.

II-CEVAP

Davalı Apartman yönetimi, davacının kapıcı olarak çalışmadığını, apartmanın 10 daireli olması nedeniyle kapıcılık hizmetine ihtiyaçlarının olmadığını, apartman getirisi olması için kapıcı dairesinin davacıya kiralandığını, apartmanda her dairenin kendi çöpünü attığını ve apartman temizliğinin gönüllülük esası ile beraber yapıldığını beyanla davanın reddini istemiştir.

Davalı Kurum vekili, davacının hiç bildiriminin bulunmadığını beyanla davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 03.03.2020 tarihli, 2015/457 E., 202/68 K. sayılı kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin 14.12.2021 tarih, 2020/917 E., 2021/2171 K. sayılı kararı ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Bozma ilamında, dinlenen apartman sakinleri ile yakın adreste kapıcılık yaptığını beyan eden tanık ifadesi arasında çelişki bulunduğundan, komşu işyeri sahipleri veya komşu işyerinin bildirimli çalışanları ile apartmana komşu oturanlardan seçilip tespit edilecek tanıkların dinlenerek, davacının kapıcı olarak mı yoksa kapıcı dairesinde kiracı olarak mı oturup oturmadığı, kapıcı olarak çalıştı ise hangi tarihlerde kapıcı olarak çalıştığı hususları sorularak belirlendikten sonra dosya içerisine alınan bilirkişi raporu da değerlendirilerek varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gereğine işaret edilerek karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozmaya uyularak, özetle, davacının herhangi bir sevis işi yapmadığı, apartmanda çöp alma ve temizlik olarak haftada 1 temizlik işi yaptığı dosyaya mübrez belge ve ifadelerden anlaşılmakla; davacının bu çalışmasının tam zamanlı olmayıp kısmi olduğu kabul edilmiş; 14 daireli bir apartman ile ilgili emsal uyuşmazlıkta Yargıtay 10.Hukuk Dairesi 19.09.2017 günlü 2017/2621 Esas 2017/5909 Karar sayılı kararı ile “01.09.2004- 25.03.2010 tarihleri arasında, günde 1 saat sabah servisi, 1 saat akşam çöp alınması ve haftada 2 saat üzerinden genel temizlik yaptığından bahisle yapılan hesaba göre ayda 9 gün üzerinden tespit kararı verilmiş ise de, binadaki kat ve daire sayısına göre çöp alım ve sabah servis işlerinin her birinin günde 2 saatten önce yapılmasının hayatın olağan akışına aykırı olacağı gözetilmek suretiyle, yeniden hesap yapılıp sonucuna göre hüküm kurulması gerekmektedir.” gerekçesini ortaya koyduğundan bilirkişi tarafından bu emsal karar doğrultusunda yapılan hesaplama uyarınca davacının (apartmanın 10 daireli olması gözetilerek) günde en az 1 saat çöp toplama işinde, haftada 2 saat temizlik işinde çalıştığı kabul edilerek (genel bakım işlerinin çöp toplama ve temizlik içinde yapılacağı) çalışma gün sayısı hesabı haftada 6 gün 1 er saatten 6 saat çöp toplama, haftada bir defa 2 saat genel temizlik toplam haftalık 8 saat ve aylık 8 x 4 = 32 saat ve gün hesabında ise 32 / 7,5 = 4,2 yuvarlama ile 5 gün olacak şekilde davacının ayda 5 gün esası ile çalışma süresi hesaplamasına Mahkemece itibar edildiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, davacının davalı iş yerinde, 01.08.2006-31.12.2006 tarihleri arasında 25 gün, 01.01.2007-31.12.2007 tarihleri arasında 60 gün, 01.01.2008-31.12.2008 tarihleri arasında 60 gün, 01.01.2009-31.12.2009 tarihleri arasında 60 gün, 01.01.2010-31.12.2010 tarihleri arasında 60 gün, 01.01.2011-31.12.2011 tarihleri arasında 60 gün, 01.01.2012-01.05.2012 tarihleri arasında 21 gün süreli(part time), prime esas günlük asgari kazanç karşılığı hizmet akdine tabi olarak çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, Mahkemenin talep gibi karar verdiğini, kısmen kabul kararının yerinde olmadığını belirterek temyiz isteminde bulunmuştur.

Davalı Yüksel Apartmanı Yönetimi vekili, davanın reddi gerektiğini, davacının kapıcı olarak çalışmadığını, apartman sakinlerinin kendi işini kendinin yaptığını, kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu verildiğini belirterek temyiz isteminde bulunmuştur.

Davalı Kurum vekili, kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu verildiğini belirterek temyiz isteminde bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Davalı Yüksel Apartmanı Yönetimi vekili, davanın reddi gerektiğini, davacının kapıcı olarak çalışmadığını, apartman sakinlerinin kendi işini kendinin yaptığını, kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu verildiğini belirterek temyiz isteminde bulunmuştur.

Davalı Kurum vekili, kararın eksik araştırma ve inceleme sonucu verildiğini belirterek temyiz isteminde bulunmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 506 sayılı Kanun'un 79, 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıdaki yazılı temyiz harcının ilgiliden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

08.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.