muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/14111, Karar No: 2023/2461, Tarih: 04.05.2023

**2. Ceza Dairesi         2022/14111 E.  ,  2023/2461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/3 E. 2021/145 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, ceza verilmesine yer olmadığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düşme

Suça sürüklenen çocuklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında, hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, suça sürüklenen çocuk ... hakkında ise şikâyetçi ... ...a karşı hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli (11.01.2013) suçlarından, şikâyetçiler ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'a yönelik mala zarar verme (07.02.2013)suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk ...'in 11.01.2013 tarihli eylemi, suça sürüklenen çocuk ...'un 07.02.2013 tarihli eylemleri yönünden suç tarihi itibarıyla 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocukların eylemlerine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 142/1-b, 143, 116/2-4, 119/1-a-c, 31/2. maddelerinde tanımlanan hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçları için öngörülen cezaların üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-d -2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık asli dava zamanaşımı süresinin zamanaşımını en son kesen işlem olan 26.05.2014 tarihli ilk mahkûmiyet kararı ile son mahkûmiyet karar tarihi olan 03.12.2021 arasında gerçekleştiği,

Suça sürüklenen çocuk ...'in 07.02.2013 tarihli eylemleri yönünden suç tarihi itibarıyla 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemlerine uyan 5237 sayılı Kanun'un 151/1, 31/3. maddelerinde tanımlanan mala zarar verme suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e ve 2. maddelerinde belirtilen 5 yıl 4 aylık asli dava zamanaşımı süresinin zamanaşımını son kesen işlem olan 26.05.2014 tarihli ilk mahkûmiyet kararı ile son karar tarihi olan 03.12.2021 arasında gerçekleştiği anlaşılmakla suça sürüklenen çocuklar hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi gerekirken yargılamaya devam olunarak yazılı şekilde karar verilmesi yasaya aykırı bulunduğundan hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321/1. maddesi gereği BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendi uyarınca suça sürüklenen çocuklar hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/8. fıkrası uyarınca gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, DÜŞMESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında şikâyetçiler ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'a yönelik hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde ise;

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında şikâyetçiler ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'a yönelik hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde ise;

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında şikâyetçi ...'a karşı 11.01.2013 tarihinde işlediği suç yönünden Dairemizin 14.11.2018 tarihli ilâmında "Müşteki ...'a karşı işlediği eylem sırasında suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuk ...'in, TCK'nın 31/2 maddesi uyarınca işlediği hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçları için, fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılamadığı veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği hususunda uzman raporu alınması gerektiği gözetilmeden, işyerinden hırsızlık suçunun hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olduğuna ilişkin rapor ile yetinildiğinden" bahisle bozulmasına karar verildiği, bozmaya uyularak alınan raporda 11.01.2013 tarihli eylem açısından, aradan geçen süre ile olay tarihinde yapılmış adli psikiyatrik muayenesi olmadığı dikkate alınarak tıbbî görüş açıklaması yapılamadığının bildirilmesi üzerine söz konusu rapor gerekçe gösterilerek suça sürüklenen çocuğun ...'a karşı gerçekleştirdiği ve suç tarihinde 12-15 yaş gurubunda bulunduğu eylemin dışında diğer şikâyetçiler ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ile ...'a karşı 07.02.2013 tarihinde ve 15-18 yaş gurubundayken gerçekleştirdiği eylemler yönünden de (yaşı itibarıyla işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği hususunda rapor alınması zorunluluğu bulunmadığı hâlde) suça sürüklenen çocuğun 07.02.2013 tarihinde işlediği suçlara ilişkin yargılamaya devam edilerek esas hakkında bir karar verilmesi gerekirken, "olay tarihi itibarıyla üzerine atılı suçun hukukî anlam ve sonuçlarını algılayamadığı" şeklinde yerinde olmayan gerekçe ile 5271 sayılı Kanun'un 223/4-b maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunduğundan,

Başkaca yönleri incelenmeyen Kulp Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.12.2021 tarihli ve 2019/3 Esas, 2021/145 Karar sayılı kararının yukarıda açıklanan nedenle 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümlerde aynı Kanun'un 326/son maddesinin gözetilmesine, dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.05.2023 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15791, Karar No: 2017/3203, Tarih: 30.05.2017

**11. Hukuk Dairesi         2015/15791 E.  ,  2017/3203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17/09/2015 tarih ve 2014/800-2015/635 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin hissedarı olduğu davalı şirketin 05/05/2014 tarihinde yapılan olağanüstü genel kurul toplantısında alınan kararların kanuna, esas sözleşme ve afaki iyi niyet kurallarına aykırı olduğunu, davalı şirketin geçmiş yıllarına ait karının sermaye artışında kullanılması kararı alındığını, davalı şirketin bu miktarda bir karının olmadığını, yönetim kurulunun genel kurulda sermaye artışında beyanla bu karın varlığını garanti etmesi gerektiğini, 6 ayı geçmemiş bilançolarda böyle bir karın varlığı gösterilmiş olmasının şart olduğunu ileri sürerek, kanunen aranan bu şartlar yerine getirilmeden alınan sermaye artırımı kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının kötü niyetli ve amacının sermaye koyma borcunu yerine getirmemek olduğunu, şirketin davacının yönetim kurulu başkanı olduğu 2010 yılında 64.791,72 TL kâr elde ettiğini ancak ilerleyen süreçte şirket zarar etmeye başlayınca istifa ettiğini, davacının şirkete 85.000,00 TL borçlu olduğunu, sermayenin 630.000,00 TL artırılmasının tamamen mevzuata uygun ve TTK 376,462 maddeleri uyarınca gerçekleştirildiğini, borca batık hale gelen şirket için sermaye artışının zorunlu olduğunu beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; iptali talep olunan kararın şirket esas sözleşmesinin 6. maddesinde düzenlenen sermaye maddesinde değişiklik yapılarak şirketin sermayesinin 500.000,00 TL'den 1.760.000,00 TL'ye yükseltilmesi, artırılan 1.260.000,00 TL'nin 630.000,00 TL'sinin geçmiş yıl kârlarından 630.000,00 TL'sinin ise nakit olarak artırılmasına ilişkin olduğu, davacının dava açma şartı olarak TTK'nın 446. maddesinde belirtilen usulde karara muhalif kalarak muhalefet şerhini tutanağa geçirdiği, yasal süresi içinde davanın açıldığı, esas sözleşmenin sermaye maddesi değişikliğinin TTK'nın 421. maddesindeki toplantı ve karar nisaplarına uygun olduğu, davalı şirketin borca batık olması nedeniyle TTK'nın 376 ve 462. maddesi uyarınca iyileştirici önlemlerin alınmasının zorunlu olduğu, bu bağlamda şirketin sermayesinin arttırılmasında gerek kanun gerek ana sözleşme gerekse afaki iyi niyet kurallarına hiçbir aykırılığın bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava sermaye artırımına ilişkin genel kurul kararının iptali davasıdır. Mahkemece red kararı verilmiş ise de 6102 sayılı TTK 462-2 hükmüne göre sermaye artırımını iç kaynaklardan karşılama olanağının gerçekten varolduğunun, onaylanmış yıllık bilanço ve yönetim kurulunun vereceği açık ve yazılı bir beyanla doğrulanması gerekmektedir. Beyanın şekli aynı kanunun 457. maddesinde belirtilmiş olup 457-2-b bendi gereği de yönetim kurulu tarafından iç kaynağın varlığı hakkında garanti verilmelidir. Beyanın amacı sermaye artırımı hakkında gerekli olan ve pay sahiplerine eksiksiz, doğru, açık şekilde bilgilerin verilmesidir. Bu nedenle beyan verilmeden ya da eksik ya da yanlış bilgiler içeren beyana istinaden iç kaynaklardan sermaye artırımına karar verilmesi hali genel kurul kararının iptal nedenidir. Somut uyuşmazlıkta yönetim kurulu tarafından verilmesi gerekli beyan verilmeden sermaye arttırımına ilişkin alınan genel kurul kararının iptaline karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir. Ayrıca davacının, şirket zarar ettiğinden iç kaynakların öncelikle aynı Kanun'un 519. maddesi gereğince bu zararlara mahsup edilmesi gerektiği yönündeki itirazları da mahkemece yeterince tartışılmaksızın yazılı gerekçeyle karar verilmesi doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Yukarıdaki bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 30/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6143, Karar No: 2014/11270, Tarih: 24.06.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/6143 E.  ,  2014/11270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulu tarafından münavebeye alınan buğday, buğday samanı, ayçiçeği, kuru fasülye ve şeker pancarının 2013 yılı itibariyle sulu ve kuru şartlarda dekar başına asgari ve azami verimine toptan satış fiyatına ve ürünlerin dekar başına ayrıntılı üretim giderine ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10856, Karar No: 2014/7709, Tarih: 15.09.2014

**10. Ceza Dairesi         2011/10856 E.  ,  2014/7709 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2009/265235

Mahkeme : VAN 2. Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 01/06/2009 - 2009/210 esas ve 2009/273 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında sanığın ikinci kez aynı suçu işlediğinin anlaşılması karşısında; hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 15/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7603, Karar No: 2018/24350, Tarih: 11.12.2018

**5. Hukuk Dairesi         2018/7603 E.  ,  2018/24350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca DÜZELTİLEREK ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 26/04/2018 gün ve 2018/1792 Esas - 2018/8382 Karar sayılı ilama karşı davalı vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R –

1-Değerlendirme tarihi olan 2014 yılında, dava konusu taşınmaz ile hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerlerinin, ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenildikten,

2-Dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi, hükme esas alınan bilirkişi raporunda emsal kabul edilen taşınmazın bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parseli mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parseli mi olduklarının ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulduktan,

3-Bilirkişi kurulunca incelenen ve değer biçmeye esas alınan emsal kabul edilen taşınmazın, bilirkişi raporunda belirtilen tarihteki satışına ilişkin akit tablosunun, Tapu Müdürlüğünden istenildikten,

4-Dava konusu taşınmaz ile bilirkişi raporunda somut emsal olarak esas alınan taşınmazın, belediye binası, hükümet konağı, adliye, belediye binası, vb. merkezi yerlere ve birbirlerine olan uzaklıklarının halihazır şehir haritası üzerinde fen bilirkişisine işaretlettirildikten,

5-Dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede imar uygulaması yapılması halinde kesilecek Düzenleme Ortaklık Payı oranı ilgili Belediye Başkanlığından sorulduktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/90, Karar No: 2013/2934, Tarih: 25.02.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/90 E.  ,  2013/2934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 15.508,70 TL ıslahen 20.280,00 TL tazminatın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili dava dilekçesinde; 16.07.2010 tarihinde .... mezrası arasında anız yangını meydana geldiğini, yangın sırasında müvekkiline ait 100 ton saman, 7 ton buğday, 8 ton arpa ve 10 ton gübrenin yandığını, delil tespiti dosyasında müvekkilinin zararının 14.701,20 TL olduğunun tespit edildiğini belirterek 14.701,20 TL tazminat ile tespit masraflarının davalıdan tahsiline karar verilmesini vekaleten talep etmiş; 16.12.2011 havale tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 20.280,00 TL'ye çıkarmıştır.

Davalı cevap dilekçesinde; elektrik direğinin üzerinde bulunan trafodan kaynaklanan arıza nedeniyle yangının çıktığı iddiasını kabul edilemez olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; davalıya ait elektrik tesisinden kaynaklanan yangın nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Somut olayda davacı taraf zarara neden olan yangının davalıya ait trafodan çıktığını iddia etmiştir.

Uyuşmazlık, yangının davalıya ait elektrik tesisinden çıkıp-çıkmadığı noktasında toplanmaktadır.

Kanunda aksi öngörülmedikçe kural olarak herkes iddiasını ispatla yükümlüdür. HMK'nın 190. maddesi gereği "ispat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden somut olayda; yangının nasıl çıktığını bilen ve görenin olmadığı anlaşılmaktadır.

Olay yeri inceleme raporunda; yangının "muhtemelen" havanın rüzgarlı olması nedeni ile elektrik tellerinin birbirine temas etmesi sonucu şase yaptığı ve yangının trafo bölgesinden çıkarak arazinin tamamının anız olması nedeni ile rüzgarında etkisi ile hızla ilerlediğinin tespit edildiği ifade edilmektedir.

Elektrik-Elektronik Mühendisi bilirkişi tarafından hazırlanan 27.09.2010 tarihli raporda; yangının meydana geldiği iddia olunan arazide alçak ve yüksek gerilim taşıyan enerji nakil hattı tesis edildiği, seksiyoner direğinde hatalı çıkış olduğu, alçak ve yüksek gerilim hatlarının aynı direklerde taşınıp çok sağlıksız bir tesisatın bulunduğu, yangının buradan çıkmış olmasının "muhtemel" olduğunun rapor edildiği anlaşılmaktadır.

Elektrik-Elektronik Mühendisi bilirkişi tarafından hazırlanan 27.09.2010 tarihli raporda; yangının meydana geldiği iddia olunan arazide alçak ve yüksek gerilim taşıyan enerji nakil hattı tesis edildiği, seksiyoner direğinde hatalı çıkış olduğu, alçak ve yüksek gerilim hatlarının aynı direklerde taşınıp çok sağlıksız bir tesisatın bulunduğu, yangının buradan çıkmış olmasının "muhtemel" olduğunun rapor edildiği anlaşılmaktadır.

Elektrik-Elektronik Mühendisi bilirkişi tarafından hazırlanan 03.06.2011 tarihli raporda ise; "Dosya içerisindeki görgü tanığı ifadeleri ve jandarma tutanağı ve 27.09.2010 tarihli bilirkişi raporu dikkate alındığında, keşif sırasında direkler üzerindeki iletkenlerin gevşek olduğu da düşünüldüğünde bu yangın, gevşek olan iletkenlerin birbirine çarpması sonucu ark meydana gelmiş ve kuru otlar üzerine kıvılcım düşmesi sonucu yangın meydana gelmiştir"denilmektedir.

Mevcut delil durumuna göre davacı taraf yangının davalıya ait elektrik direğinden çıktığını ispatlayamamıştır.Yukarıdaki usul hükümleri gözetildiğinde sadece ihtimal hesabına dayanarak hazırlanan bilirkişi raporuna dayanılarak davalının sorumluluğuna gidilmesi doğru görülmemiştir.

Mahkemece; davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi, doğru görülmemiş, bu husus kararın bozulmasını gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 25.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9007, Karar No: 2020/1863, Tarih: 26.02.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/9007 E.  ,  2020/1863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Sanık ... hakkında: Beraat

Sanık ... hakkında: Mahkumiyet

1- Sanık ... hakkında verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Katılan vekilinin yokluğunda 18.07.2013 tarihinde verilen hükmün katılan vekiline 03.10.2013 tarihinde tebliğ edildiği, katılan vekili sanık hakkında verilen beraat hükmünü hüküm tarihinden önce 28.06.2013 tarihinde verdiği dilekçe ile temyiz ettiği, ancak hüküm tarihinden sonra süresi içinde herhangi bir temyiz dilekçesi vermediği anlaşılmakla; temyiz istemi bulunmayan dosyanın İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

2- Sanık ... hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz nedenlerinin incelenmesine gelince;

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller gerekçeli kararda incelenip sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı sebeplerin nitelik ve derecesi azaltıcı nedenin bulunmadığı takdir kılınmış,savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

3- Sanık ... hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun yasada gerektirdiği cezasının üst sınırına göre 5237 sayılı Kanun‘un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle 31.12.2006 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu konuda aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE, 26.02.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.