muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2882, Karar No: 2024/657, Tarih: 07.02.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/2882 E.  ,  2024/657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1741 E., 2023/124 K.

DAVA TARİHİ : 15.05.2018

KARAR : Başvurunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bursa 8. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/440 E., 2019/803 K.

Taraflar arasındaki boşanma ve ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince boşanma davasının kabulüne, ziynet alacağı davasının reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kısmen kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekilince temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın dava dilekçesinde özetle; erkeğin sürekli borçlandığını, davalının davacıya şiddet uyguladığını evlilik birliğinin bitmesinde davalının tam kusurlu olduğunu davalının babası ve annesinin davacıya hakaret ve küfür ederek evden kovduğunu, davacı akşam işten gelip evine girmek istediğinde davalının annesinin davacıyı evine almadığını, davalının da bu duruma ses çıkarmayarak eşine duygusal şiddet uyguladığını, davacıya takılan ziynet eşyalarına davalı ve ailesi tarafından el konulduğunu belirterek 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ıncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle tarafların boşanmalarına, davacı lehine aylık 1.500,00 TL nafaka, yasal faiziyle birlikte 100.000,00 TL maddî 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının dava dilekçesindeki iddialarının gerçeği yansıtmadığını, davalının eşi ve evi ile ilgilendiğini elinden geldiğince çalışıp evin ihtiyaçlarını gidermeye çalıştığını, davacının geçimsiz biri olduğunu, sürekli küfür ve hakaretler ettiğini, davacının ortak konuttaki tüm eşyaları ziynetlerde dahil olmak üzere götürdüğünü, davalının bomboş evde yaşamak zorunda bırakıldığını, davacının evliliği bitirmek isteme sebebinin tamamen maddî kaygılardan kaynaklandığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, davalının eşinden habersiz kendisini ve birliği ekonomik yönden zorluğa düşürecek şekilde borçlanarak güven sarsıcı hareketlerde bulunduğu, birliğin sarsılmasında tam kusurlu olduğu gerekçesiyle kadın tarafından açılan boşanma davasının kabulü ile, evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ıncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, davacı tarafın tedbir ve yoksulluk nafakası taleplerinin reddine, davacı tarafın ziynet alacağı talebinin reddine, kadın lehine 10.000,00 TL maddî 10.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1-Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; reddedilen yoksulluk nafakası talebi ve ziynet alacağı davasının reddi, maddî ve manevî tazminat miktarlarının düşük olması yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

2-Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur değerlendirmesi, açılan davanın kabulü, kadın lehine tazminata hükmedilmesi yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

1-Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; reddedilen yoksulluk nafakası talebi ve ziynet alacağı davasının reddi, maddî ve manevî tazminat miktarlarının düşük olması yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

2-Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; kusur değerlendirmesi, açılan davanın kabulü, kadın lehine tazminata hükmedilmesi yönünden istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

1- Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı erkeğin İlk Derece Mahkemesi karar gerekçesinde belirtilen kusurlu davranışlarının dosyadaki deliller ile kanıtlandığı, taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkân vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabit olduğu, evlilik birliğinin çekilmez hale gelmesinde erkeğin tam kusurlu olduğu, davanın kabulüne karar verilmesinin usul ve yasaya uygun olduğu,kadın yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi doğru ise de, tazminat miktarları az olduğu gibi, talep edilmesine rağmen faiz talebi hakkında karar verilmemesinin de usul ve yasaya uygun olmadığı, ziynetlere yönelik davanın kabulü gerekirken, reddine karar verilmesinin doğru olmadığı, tarafların diğer istinaf nedenleri açısından ise; İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı belirtilerek; davacının maddî ve manevî tazminat taleplerinin kısmen kabulü ile, kadın yararına 20.000,00 TL maddî tazminat ile 20.000,00 TL manevî tazminatın kararın kesinleştiği tarihten itibaren geçerli olmak üzere uygulanacak yasal faizi ile birlikte davalı erkekten alınarak, davacı kadına verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine,davacı kadının ziynet eşyasına yönelik davasının kabulüne, 34 adet çeyrek altın (10.200,00 TL), 3 adet Cumhuriyet altını (3.720,00 TL), 8 adet yarım altın (4,800,00 TL), 8 adet 14 ayar her biri 10'ar gram bilezik (11.000,00 TL), 4 adet 22 ayar her biri 25'er gram bileziğin (17.700,00 TL) davalı tarafından davacı kadına aynen iadesine, aynen iadenin mümkün olmaması halinde ise ziynetlerin bedeli olan toplam 47.420,00 TL ziynet alacağının dava tarihinden itibaren işleyecek olan yasal faizi ile birlikte davalı taraftan alınarak, davacı tarafa verilmesine, davalının tüm, davacının sair istinaf istemlerinin esastan reddine, ziynet alacağı yönünden miktar itibariyle kesin olmak üzere karar verilmiştir.

2.Bölge Adliye Mahkemesince verilen 28.02.2023 tarihli ek karar ile; ziynet talebinin kabul ve ret değerinin temyiz sınırı altında kaldığı anlaşılmakla; davalının ziynet alacağına ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar vermiştir. Bu karar erkeğe usulünce tebliğ edilmiş fakat erkek tarafından temyiz edilmemiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen asıl kararına karşı davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

2.Bölge Adliye Mahkemesince verilen 28.02.2023 tarihli ek karar ile; ziynet talebinin kabul ve ret değerinin temyiz sınırı altında kaldığı anlaşılmakla; davalının ziynet alacağına ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar vermiştir. Bu karar erkeğe usulünce tebliğ edilmiş fakat erkek tarafından temyiz edilmemiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen asıl kararına karşı davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; kusur değerlendirmesi, açılan boşanma davasının kabulü, kadın lehine tazminata hükmedilmesi yönünden temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; kadının boşanma davasının kabulü şartlarının oluşup oluşmadığı, kusur tespiti,delillerin takdirinde hata edilip edilmediği,tazminatlar noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı, 194 üncü, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,4721 sayılı Kanun’un 4 üncü ve 6 ncı maddesi, 166 ıncı maddesi, 174 üncü maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2970, Karar No: 2019/5358, Tarih: 16.12.2019

**23. Hukuk Dairesi         2019/2970 E.  ,  2019/5358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, kooperatif üyesi olduğunu, kooperatif tarafından 40 konut inşaatının yapılacağını, genel kurul kararı ile iki tane evin yapımından vazgeçildiğini, bu evlerin etrafında bulunan konutların arsa miktarının arttığını, ek arsa bedeli ödeyen ortakların bu konutlara sahip olabileceğinin kararlaştırıldığını, ek arsa bedelini ödediğini, kooperatif tarafından belediyeye yapılan başvurunun arsa üzerindeki hisse dağılımının eşit olması gerektiği gerekçesiyle başvurunun reddedilmesi üzerine kooperatif tarafından arsa paylarının eşit olarak belirlendiğini ileri sürerek ödediği fazla arsa payının iadesini faiz ve munzam zararı ile talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, arsa paylarının eşit olarak verilmesinin genel kurulda belirlendiğini ve davacının genel kurula katıldığını, itiraz etmediğini, açılan davaların reddedildiğini, davacının yaptığı ödemeyi yazılı belge ile ispat etmesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma,bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; 1994 yılı kooperatif defter kayıtlarının sunulmadığından ödemenin tespit edilemediği, davacı tarafından ödemeye dair belgenin sunulmadığı, arsa payı ve şerefiye bedeli olarak belirlenen paranın davalı tarafından tahsil edilmiş olmasının muhtemel olduğu, bu nedenle ödenen paranın davacının kendisine tahsisli ortak alana ilişkin belirlenen şerefiye bedeli olarak değerlendirildiği, 22.08.2004 tarihli genel kurulun 4. gündem maddesinde şerefiye tespit raporundaki alanların ortaklara özgülendiği, ancak imar mevzuatındaki sınırlamalar nedeniyle davacının fiilen kullanımında olan bahçenin adına tescil edilemediği, kooperatifin tahsis yükümlülüğünü yerine getirdiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili istinaf kanun yoluna götürülmüştür.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23.Hukuk Dairesi incelemesi sonucu; imar mevzuatından kaynaklanan nedenlerle tüm ortakların eşit paylı arsa sahibi bulunmalarından davalı kooperatifin kusurunun bulunmadığı, yönetim kurulu kararı ile davacı tarafından bedeli ödenen arsa payının tahsis edilmiş ve davacı tarafından çitle çevrilerek kullandıldığı gerekçesiyle istinaf başvurunun reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, yatırılması gereken harçlar peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, 16.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17982, Karar No: 2013/1415, Tarih: 31.01.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/17982 E.  ,  2013/1415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vd. aleyhine 18/03/2010 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 06/10/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince;

a-Dava, taksirle yangına neden olmadan dolayı uğranılan maddi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istem kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı ...’in işyerinin çatısında kaynak yapan davalı ...’in kaynak makinesinden sıçrayan kıvılcımlar nedeni ile başlayan yangında, maliki bulunduğu dükkanların, araçların ve eşyaların zarara uğradığını iddia ederek maddi tazminat istemiştir.

Davalılar, yangın çıkmasında kusurları olmadığı gibi, yangından sonra uğranılan zararın önemli bir bölümünü giderdiklerini beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, benimsenen bilirkişi raporu uyarınca, davacının, araçlarında, eşyalarında ve maliki olduğu binalarda meydana gelen zarar tutarı 18.450,00 TL olarak belirlenerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya arasında bulunan bilgi ve belgelere göre, dava konusu zarara neden olan yangının davalıların kusurları ile doğduğu, her iki davalının taksirle yangına neden olmak suçundan ceza mahkemesinde yargılandıkları ve mahkumiyetlerine karar verildiği, hükmün açıklanmasının geri bırakıldığı anlaşılmıştır. Yangına müdahale eden ...Belediye Başkanlığı'nın 07/10/2008 günlü yangın raporunda, aynı gün meydana gelen yangın nedeni ile 4 adet çek yat, 1 adet fort minibüs, 1 adet demir kapı, 4 adet demir pencere, scotur motor, 4 adet pimapen pencere, 1 adet ikili koltuk, 1 adet bilgisayar, 1 adet gardrop, 1 adet halı ve içeride bulunan çok sayıda tespit edilemeyen malzemelerin zarar gördüğü bildirilmiş iken, yine aynı gün tarihli jandarma olay yeri tespit tutanağına göre ise yangın nedeni ile uğranılan zararın çok daha geniş kapsamlı ve tutar olarak fazla hesap edildiği görülmüştür. Benimsenen bilirkişi raporunda yangında zarar gördüğü belirtilerek, zarar miktarı hesaplanan ......., ...., .., .... plakalı araçların yangın nedeni ile zarar gördüklerine dair, itfaiye yangın raporunda bir tespit yoktur. Jandarma olay yeri tespit tutanağında bu araçlardan...11 plakalı araç dışındakilerin zarar gördüğü bildirilmiştir. Davalılar da zarar kapsamının bilirkişi raporunda gösterilen kadar olmadığını savunmuşlardır.

Şu durumda, davalıların kusuru ile neden oldukları yangında zarar gören bina, eşya ve araçlar yönünden mevcut belgelerdeki çelişkiyi de giderecek nitelikte gerçek zarar tutarı belirlenmeden hüküm kurulması doğru olmamıştır.

b-Davalılar, yangından sonra meydana gelen zararın önemli bir kısmını giderdiklerini savunmuşlardır. Özellikle binalarda meydana gelen zararlar yönünden binaları kullanılır hale getirdikleri ve halen kullanıldığı yönündeki savunmaları uyarınca, yangın nedeni ile uğranılan zarar kapsamı belirlendikten sonra varsa davalılar tarafından giderilen kısmının bu tutardan indirilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmiş olması da doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2/a-b) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 31/01/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/116, Karar No: 2012/191, Tarih: 15.05.2012

**Ceza Genel Kurulu         2012/15-116 E.  ,  2012/191 K.**

* TEMEL CEZA BELİRLENİRKEN ALT SINIRDAN UZAKLAŞMA

* ORANTILILIK İLKESİ

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 3

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 157

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 61

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanık Ali’nin 5237 sayılı TCY’nın 157/1, 168/2, 52, 53 ve 58. maddeleri uyarınca üç kez 1 yıl 6 hapis ve 1.200 Lira adli para cezasıyla cezalandırılmasına, cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin, Antalya 11. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 27.09.2010 gün ve 343-520 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 15. Ceza Dairesince 08.12.2011 gün ve 24586-16251 sayı ile;

“Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 06.10.2009 gün ve 8-124-224 sayılı kararında açıkça belirlendiği gibi temel cezanın belirlenmesinde hakim somut olayda TCK.nun 61/1. maddesini gözönünde bulundurarak işlenen suçun kanuni tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırları arasında temel cezayı belirlerken aynı Yasanın 3/1. maddesi uyarınca hüküm ile işlenen fiil arasında ‘orantı’ bulunmasını gözetmek durumundadır. Hakimin temel cezayı belirlerken dayandığı gerekçenin yasal ve yeterli olması denetime izin verecek şekilde açıkça gösterilmesi gereklidir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde kullanılan gerekçenin TCK.nun 61. maddesi anlamında yasal ve buna bağlı olarak alt sınırdan uzaklaşarak ceza tayin edilmesi doğru bir uygulama olarak kabul edilebilir ise de suça konu değer gözetildiğinde alt sınırı 1 yıl olan bir suçun temel cezanın 3 yıl olarak belirlenmiş olması orantılılık ilkesi ile bağdaşmadığından takdir hakkının hak ve nesafet kuralları sınırlarını aşar şekilde kullanılması suretiyle ceza tayini” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 19.01.2012 gün ve 158348 sayı ile;

“Yargıtay 15. Ceza Dairesi ile Cumhuriyet Başsavcılığımız arasındaki görüş farklılığı, TCY 61. maddesinin olayımızda uygulanmasına ilişkindir. Şöyle ki;

Ceza kanunları kural olarak, her bir suça uygulanacak cezayı sabit ceza şeklinde değil, alt ve üst sınırlar arasında bir miktarın belirlenmesine imkan verecek şekilde öngörmektedir. Bu durumlarda cezanın somut şekilde belirlenmesi yargıcın taktir yetkisine bırakılmıştır. Ceza kanunumuzda bu ilkeyi benimsemiştir. Ceza yasamıza göre yargıç, iki sınır arasında temel cezayı belirlerken takdiren ve teşdiden gibi kalıplaşmış ifadeler yerine, TCY 61 inci maddede düzenlenen nesnel ve öznel ölçütleri kullanmalıdır.

TCY 61 inci maddeye göre, yargıç iki sınır arasında cezayı,

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suçun konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını,

g) Failin güttüğü amaç ve saiki, göz önünde bulundurarak belirler.

TCY 61 inci maddeye göre, yargıç iki sınır arasında cezayı,

a) Suçun işleniş biçimini,

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçları,

c) Suçun işlendiği zaman ve yeri,

d) Suçun konusunun önem ve değerini,

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını,

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını,

g) Failin güttüğü amaç ve saiki, göz önünde bulundurarak belirler.

TCY 61 inci maddede sayılan hallere kısaca değinilirse;

a) Suçun işleniş biçimi; Failin suçu işlerken sergilemiş olduğu davranışlarının, mağdurun suçun işlenmesine neden olmasının, suçun mağdur ve üçüncü şahıslar üzerindeki etkilerinin cezanın belirlenmesinde göz önünde bulundurulmasını ifade eder.

b) Suçun işlenmesinde kullanılan araçlar; Suçun işlenmesinde kullanılan ve tipe uygun fiilin doğmasına katkıda bulunan her türlü araç bu nedeni oluşturur.

c) Suçun işlendiği zaman ve yer; Suçun daha fazla cezayı gerektiren hali ya da unsuru olarak düzenlenmeyen hallerde yargıç, temel cezayı belirlerken suçun işlendiği yer ve zamanı göz önünde bulundurmalıdır.

d) Suçun konusunun önem ve değeri; Suçun konusunu oluşturan şeyin önem ve değeri de temel cezanın belirlenmesinde dikkate alınmalıdır. Zira suçun konusu, fiilden doğrudan etkilenen şey olduğuna göre, bunun somut olayda normal hale göre önem ve değerinin azlığı yahut çokluğu cezanın belirlenmesinde etkili olmalıdır.

e) Meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı; Zarar ve tehlike suçlarında kanunun cezalandırmakta olduğu şey, suçun neticesi olarak dış dünyada meydana gelen zarar ve tehlike halidir, işte bu zarar ve tehlikenin ağırlığı temel cezanın belirlenmesinde failin cezasını alt veya üst sınıra yaklaştıracaktır. Burada belirtilen zarar mağdurun uğramış olduğu maddi ve manevi tüm zararlardır.

f) Failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığı; Kastın ağırlığı, failin gerçekleştirmek istediği netice bakımından kararlılığı; taksirin ağırlığı ise, failin göstermesi gereken objektif özen yükümlülüğünün ağırlığı anlamına gelir. Failin kastının ağırlığı bakımından ne kadar kararlı olduğu ise, failin suç yolunda harcadığı çabanın ve aştığı zorlukların çokluğu, amaca ulaşmak bakımından gösterdiği inatçılık dikkate alınarak belirlenir.

g) Failin güttüğü amaç ve saik; Amaç, failin suçla elde etmek istediği çıkar: saik ise, faili suça iten nedendir. Bazı hallerde saik veya amaç çok fazla kınanabilir, failin ahlaki kötülüğünü ortaya koyabilir. Buna karşılık bazı hallerde ise, failin saiki, amacı itibariyle cezasının ait sınırdan tespiti yoluna gidilebilir.

Yukarıda sayılan yedi kriter sınırlı sayıda olup, yargıç temel cezayı belirlerken bu kriterlerle bağlıdır. (Yrg. 4. CD. 25.09.2006 gün, 2164/14333 sayılı kararda belirtildiği üzere)