muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/210, Karar No: 2007/234, Tarih: 13.11.2007

Aynı Yasa'nın 142. maddenin 2. fıkrasının (b) bendinde; suçun, elde veya üstte taşınan eşyayı çekip almak suretiyle ya da özel beceriyle işlenmesi hali nitelikli hırsızlık suçu olarak yaptırıma bağlanmış, aynı fıkranın son bendinde ise (b) bendinde belirtilen suçun, beden veya ruh sağlığı bakımından kendisini savunamayacak kişiye karşı işlenmesi cezanın ağırlatıcı nedeni olarak belirtilmiştir.

Bu nitelikli hali düzenleyen bendin uygulama alanı madde gerekçesinde; "Fıkranın (b) bendinde, hırsızlığın elde veya üstte taşınan eşyayı çekip almak suretiyle ya da özel bir beceriyle işlenmesi hali öngörülmüştür. Yankesicilik veya kişisel çeviklik ile işlenen hırsızlık halleri bendin kapsamına girdiği gibi, bir hayvanı alıştırmak suretiyle ve ondan yararlanılarak işlenen f/iller hakkında da bendin uygulanması sağlanmıştır. Bunun gibi, yoldan giden bir kimsenin çantasını kapıp kaçmak suretiyle işlenen hırsızlık da bu bent kapsamında mütalaa edilmiştir. Ancak, bu son halde, direncini kırma amacıyla kişiye karşı cebir kullanılmamalıdır. Aksi takdirde, yağma suçu oluşur."şeklinde, ağırlatıcı nedenin uygulanma koşullarına ilişkin gerekçede ise; "toplumda "kapkaççılık^

^ olarak bilinen surette hırsızlık suçunun, örneğin yaşı veya sakat olması nedeniyle beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişilere karşı işlenmesinin daha etkin bir yaptırımla karşılanmasına gerek duyulmuştur." biçiminde açıklanmıştır.

Öğretide de,

Centel/Zafer/Çakmut; Kişilere Karşı İşlenen Suçlar isimli eserlerinin, 312 vd. sayfalarında, fıkra ile, mağdurun dalgınlığından yararlanılarak elde veya üstte taşınan eşyanın çekip alınması şeklindeki eylemler ile yine aynı şekilde şahıs üzerinde özel beceriyle gerçekleştirilen, kapkaççılık ve yankesicilik fiillerinin yaptırım altına alındığını, ancak yasa metninde kapkaç ve yankesicilik ifadelerine yer verilmediğini belirtmişler, benzer görüşler diğer yazarlar tarafından da ifade edilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, mağdur ve sanık birbirini tanımakta ve aynı ortamda bulunmaktadırlar, mağdurdan telefonunu isteyen sanık, olumsuz cevap alması üzerine mağdurun telefonunu elinden çekip almıştır. Eldeki eşyanın çekilip alınması suretiyle eylem gerçekleştirilmiş ise de, fıkra ile yaptırım altına alınan eylemler kapkaç ve yankesicilik suretiyle gerçekleştirilen fiillerdir, olayda kapkaç olarak değerlendirilebilecek bir hareket tarzı bulunmadığı gibi mağdurun dalgınlığı veya dikkatinin dağıtılarak savunma olanağının ortadan kaldırılması suretiyle de gerçekleştirilmiş bir eylem bulunmamaktadır.

Katılandan cep telefonunun istenip, verilmemesi üzerine de elinden almak biçiminde gerçekleşen eylem, 5237 sayılı TCY'nin 141/1. maddesine uyan suçu oluşturduğundan Yargıtay C.Başsavcılığı'nın suç niteliğine yönelik itiraz nedeninin reddine karar verilmelidir.

Katılandan cep telefonunun istenip, verilmemesi üzerine de elinden almak biçiminde gerçekleşen eylem, 5237 sayılı TCY'nin 141/1. maddesine uyan suçu oluşturduğundan Yargıtay C.Başsavcılığı'nın suç niteliğine yönelik itiraz nedeninin reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan altı kurul üyesi; "mağdurun elindeki eşyanın onun rızasına aykırı olarak ancak cebir ve tehdit kullanmadan alınması eylemini 5237 sayılı TCY'nin 142/2-b maddesi kapsamında değerlendiren yerel mahkeme uygulaması suç niteliği yönünden doğru olduğundan, Yargıtay C.Başsavcılığı'nın suç niteliğine yönelik itiraz nedeninin kabulüne karar verilmesi gerektiği" yönünde oy kullanmışlardır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.02.1988 gün ve 18 sayılı ilke kararı ve 11.04.2006 gün ve 9/55-115 sayılı kararlarında açıklandığı üzere, Ceza Genel Kurulu, Yargıtay C.Başsavcılığı'nın itiraz nedenleri ile bağlı olmaksızın inceleme yapıp, tespit ettiği tüm yasaya aykırılıkları bozma nedeni yapabile

ceğinden, itiraz nedenleri arasında doğrudan yer almamakla birlikte, 5237 sayılı TCY'nin 145. maddesine ilişkin Özel Daire görüşünün de maddenin uygulanma koşullarının belirlenebilmesi açısından değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

5237 sayılı TCY'nin 145. maddesinde; "(1) Hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılabileceği gibi, ceza vermekten de vazgeçilebilir." hükmü yer almakta iken, anılan hüküm, 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Yasa'nın 16. maddesi ile; "(1) Hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılabileceği gibi, suçun işleniş şekli ve özellikleri de gözönünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir/' şeklinde değiştirilmiştir.

Madde ile, hırsızlık suçlarında, konu değer'in azlığı nedeniyle yargıca, cezada indirim yapma veya ceza vermeme yönünde, geniş bir takdir yetkisi tanınmıştır.

Madde ile, hırsızlık suçlarında, konu değer'in azlığı nedeniyle yargıca, cezada indirim yapma veya ceza vermeme yönünde, geniş bir takdir yetkisi tanınmıştır.

Yargıtay Altıncı Ceza Dairesi'nin, "değer azlığı" ile ilgili olan ve içtihada "daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" halleri ile sınırlı imişçesine yansıtılan görüşünün, 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün görülmemekte ve maddenin uygulanabileceği hallerden bir tür olarak kabul edilmekte ise de, maddenin, sadece ve yalnız bu tanımlamayla sınırlandırılması olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. Değer azlığı ile yasa koyucu tarafından neyin kastedildiği, duraksamaları önleyecek biçimde açıklığa kavuşturulmamış, rakamsal bir sınırlandırma getirilmemiş ve fakat yargıca, yargılama konusu maddi olayla ilgili olarak takdir ve değerlendirme yetkisi tanınmıştır. Ne var ki, yasa koyucu, yargıcın takdirini, soyut ve farklı bir disiplinle sınırlandırmıştır. O da; "az olarak kabul edilecek değerin" yargıcın takdirinde, ceza vermekten vazgeçmesini gerektirecek ehemmiyetsiz ölçüde olması, başka bir ifade ile değere dayalı ihlalin ceza verilmemeyi nasafeten haklı saydıracak alt düzeyde bulunmasıdır. Yargıç, çalınan veya çalınmaya kalkışılan bu değerin azlığını ya indirimli bir cezayla ya da suçun istenmesindeki özellikler itibarıyla ceza vermemekle değerlendirebilecektir.

Maddenin ilk metninden sonraki değişiklikte; "suçun işleniş şekil ve özellikleri gözönünde bulundurularak" ibaresinin, "cezada indirim" seçeneğinden sonra ve "ceza vermekten vazgeçilebilir" seçeneğinden önce yazılmasının, suça konu malın değerini farklılaştırmayacağı açıktır. Bu nedenle; "az ceza verme" seçeneğinde daha yüksek değerin aranacağı, "ceza vermekten vazgeçme" halinde ise daha az bir değerin aranmasının gerekli olduğu düşünülmemelidir.

Bu itibarla, 5237 sayılı Yasa'nın 145. maddesinin uygulanmasında, 765 sayılı TCY'nin 522. maddesinde öngörülen "hafif" ya da "pek hafif" kavramlarıyla irtibatlı bir yoruma girilmemeli, Yargıtay'dan, anılan maddenin uygulanması sürecindeki içtihatlarına paralel şekilde, yıllık değer ölçülerini belirlemesi beklenmemelidir. 5237 sayılı Yasa'nın 145. maddesinin vazediliş amacı gözetilmeli, normların gerektiğinden farklı olduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, 5237 sayılı Yasa'nın 145. maddesinin uygulanmasında, 765 sayılı TCY'nin 522. maddesinde öngörülen "hafif" ya da "pek hafif" kavramlarıyla irtibatlı bir yoruma girilmemeli, Yargıtay'dan, anılan maddenin uygulanması sürecindeki içtihatlarına paralel şekilde, yıllık değer ölçülerini belirlemesi beklenmemelidir. 5237 sayılı Yasa'nın 145. maddesinin vazediliş amacı gözetilmeli, normların gerektiğinden farklı olduğu kabul edilmelidir.

Yargıç, bu değerlendirmenin yanı sıra her somut olayda, suçun işleniş şekli, mağdur veya sanığın konumu, olayın gerçekleştiği yer ve zamanı dikkate alacak, 5237 sayılı TCY'nin 3. maddesinde öngörüldüğü üzere, "işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı" olacak şekilde ceza adaletini sağlayacaktır. Görüldüğü gibi madde ile getirilen sistem, sadece malın değerinin objektif ölçütlere göre belirlenerek cezadan indirim veya ceza verilmemesinden ibaret değildir. Olayın özelliği, mağdurun konumu, failin kişiliği ve suçun işleniş şekli, her olayda değerlendirmeye konu edilecek, meydana gelen haksızlığa faili iten etkenler ve bu haksızlığın mağdur üzerindeki etkileri de gözetilerek, maddenin uygulanıp uygulanmaması ve özellikle ceza verilmeme haliyle ilgili seçeneğin, eylemin failine uygun düşüp düşmeyeceği belirlenecek ve muhakkak ki şekillenen takdirin gerekçesi kararda gösterilecektir.

Ancak burada, 5237 sayılı TCY'nin 147. maddesinde düzenlenmiş bulunan "ağır ve acil bir ihtiyacı karşılamak için hırsızlık suçunun işlenmesi" hali ile 145. maddede öngörülen "değer azlığı" kavramı karıştırılmamalıdır. 145. maddede öngörülen değer azlığı ile zorunluluk halini düzenleyen 147. maddenin uygulanma koşulları birbirinden farklı olup, 147. maddenin ayırıcı ölçütü hırsızlığın ağır ve acil bir ihtiyacı karşılamak için yapılmasıdır. Burada hırsızlığın konusu olan malın değerinin az veya çok olmasının herhangi bir önemi yoktur. Örneğin ölümcül bir hasta için eczaneden çok pahalı bir ilacın

çalınması söz konusu olabilir. Buradaki ölçü değer değil, ağır ve acil bir ihtiyaç için bu malın çalınmasıdır.

Buna karşılık 145. maddenin uygulanmasındaki en önemli kriter kuşkusuz değer ölçüsüdür ve bu değerin "ceza vermeme" halini haklı saydıracak düzeyde az olmasıdır.

çalınması söz konusu olabilir. Buradaki ölçü değer değil, ağır ve acil bir ihtiyaç için bu malın çalınmasıdır.

Buna karşılık 145. maddenin uygulanmasındaki en önemli kriter kuşkusuz değer ölçüsüdür ve bu değerin "ceza vermeme" halini haklı saydıracak düzeyde az olmasıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, hırsızlık suçunun konusu olan cep telefonunun 70-80 bin lira olan bedeli 765 sayılı TCY'nin 522. maddesi kapsamında pek hafif olarak değerlendirilebilecek nitelikte ise de, 5237 sayılı TCY'nin 145. maddesindeki ölçütler nazara alındığında, bu değerin, "ceza verilmemesini" haklı kılacak ehemmiyetsiz düzeyde olmaması ve bu itibarla ceza indirimini de gerektirmemesi, sanık ve mağdurun konumu, sanığın benzer eylemleri icraya yatkınlığı, mağdurun, telefonun annesine ait olduğunu söylemesine rağmen, sanığın eylemini sürdürmesi gibi özellikler birlikte değerlendirildiğinde, 145. maddenin uygulanması koşullarının somut olayda gerçekleşmediği, bu itibarla yerel mahkemenin 145. madde uyarınca cezada indirim yapmasının isabetsiz olduğu sonucuna varılmalıdır.

Bu nedenlerle Yargıtay C.Başsavcılığı itirazı yerinde değildir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Kurul Üyeleri;

"Değer azlığının objektif olarak takdir edilmesi gerektiği, suçun işleniş şeklinin ancak ceza verilmemesi haliyle sınırlı olduğu görüşüyle, somut olayda değeri az olarak takdir eden yerel mahkeme uygulamasının bu yönüyle isabetli olduğu'' gerekçesiyle itirazın kabulü yönünde oy kullanmışlardır.

Sonuç: Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2-Dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsav-cılığı'na tevdiine, suç niteliği yönünde 09.10.2007 tarihinde yapılan ikinci, değer azlığı yönünde ise 13.11.2007 günü yapılan üçüncü müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2949, Karar No: 2017/13953, Tarih: 26.10.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/2949 E.  ,  2017/13953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Nüfus Kayıt Düzeltim İstemli

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı dava dilekçesinde; babası Hacı ...'nin amcasının oğlu ...'nin, nüfusta babasının kardeşi olarak kaydedildiğini ileri sürerek hatalı kayıtların düzeltilmesini istemiş; mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davacının babası Hacı ...'nin 07.08.1979, ...'nin ise 28.09.1978 tarihinde öldükleri ve nüfus kayıtlarının kapatıldığı anlaşılmaktadır. 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanununun 36. maddesine göre; ilgililer nüfus kayıtlarına ilişkin düzeltme ve tespit davası açmak hak ve yetkisine sahiptirler. Bir kimsenin ölmesi sonucu kaydı kapalı hale geleceğinden, bu kişilerle ilgili sadece tespit davası açılabileceği Yargıtay uygulamaları ile kabul edilmiştir. Davacı her ne kadar amcası ...'nin nüfus kayıtlarının düzeltilmesini istemiş ise de, nüfus kayıt düzeltme davalarının diğer kayıt düzeltme davaları gibi kamu düzeni ile yakından ilgili bulunduğu; çoğun içinde az da vardır ilkesinden hareketle, düzeltme davası içinde tespit isteminin de bulunduğu dikkate alınıp, hakimin doğru sicili oluşturmak zorunda bulunduğu gözetilerek taraf delilleri toplanarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi yerine davanın reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Davacının temyiz itirazları yukarıda açıklanan nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle, yerel mahkeme hükmünün, 6100 sayılı HMKnun Geçici 3. maddesi yollamasıyla uygulanacak olan 1086 sayılı HUMKnun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMKun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 26.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4369, Karar No: 2024/295, Tarih: 23.01.2024

**12. Ceza Dairesi         2022/4369 E.  ,  2024/295 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/384 E., 2022/34 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

DAVA TARİHİ : 14.07.2014

HÜKÜM : Kısmi kabul

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Dairemizce verilen bozma kararı üzerine mahkemece kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası gereği yürürlükte bulunan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun’la yapılan değişiklikten önceki 427 nci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 14.04.2014 havale tarihli dava dilekçesinde özetle; davacının haksız gözaltı- tutuklama nedeniyle uğradığı maddi ve manevi zararların tazmini için 10.000,00 TL maddi, 15.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesini talep etmiştir.

2. ... Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.01.2015 tarihli ve 2014/393 Esas, 2015/41 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulü ile 3779,29 TL maddi, 11.500,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

3. ... Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.01.5015 tarihli ve 2014/393 Esas, 2015/41 Karar sayılı kararına yönelik davalı vekilinin temyizi üzerine, Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 02.04.2018 tarihli, 2017/11638 Esas 2018/3812 Karar sayılı ilamıyla;

''Davacının tutuklandığı tarih itibariyle tazminat isteminin 5271 sayılı CMK'nın 141. - 144. maddeleri hükümlerine göre incelenip karara bağlanacağı gözetilerek, 5271 sayılı CMK'nın 142/5. maddesi gereğince dava dilekçesi davalı kuruma tebliğ edilip, aynı Kanunun 142/7. maddesi gereğince davacı vekili ile davalı vekili duruşmadan haberdar edilerek karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Kabule göre de;

1- Davacının talebi gereğince maddi tazminat miktarına da gözaltı tarihi olan 04.12.2008 tarihinden itibaren yasal faize hükmolunmasına karşın bu tarihin tutuklama tarihi olarak belirtilmesi,

Kabule göre de;

1- Davacının talebi gereğince maddi tazminat miktarına da gözaltı tarihi olan 04.12.2008 tarihinden itibaren yasal faize hükmolunmasına karşın bu tarihin tutuklama tarihi olarak belirtilmesi,

2- Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar davacının elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, davacı lehine belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda fazla manevi tazminata hükmolunması,

3- Hükmün verildiği duruşmaya iştirak eden Cumhuriyet savcısının isim ve sicil bilgilerinin duruşma tutanağında gösterilmemesi ile gerekçeli karar başlığında, ''Dava'' yerine ''Suç'', ''Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat'' olan dava türü yerine ''CMK'nın 141 maddesi gereğince tazminat talebi'', ''Dava tarihi: 14.07.2014'' yerine ''Suç tarihi/saati: 11.10.2013'' yazılması ile ''Suç yeri: Hakkari/...'' ibaresine yer verilmesi'' nin kanuna aykırı olduğu gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

4- ... Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.06.2018 tarihli ve 2018/183 Esas, 2018/199 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulü ile 3779,29 TL maddi, 5000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

5- ... Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.06.2018 tarihli ve 2018/183 Esas, 2018/199 Karar sayılı kararına yönelik davacı ve davalı vekillerinin temyizi üzerine Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 15.11.2021 tarihli, 2021/4635 Esas 2021/7885 Karar sayılı ilamıyla;

''.. 1-Tutuklama müzekkeresinin infaz edilip edilmediği, infaz edilmiş olması halinde, infaz tarihleri ceza infaz kurumundan sorularak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi, CMK'nın 144/1-a. maddesinin yürürlükten kaldırılması nedeniyle mahsup durumu tazminata engel oluşturmamakla birlikte, haklarında mahsup işlemi yapılmayan kişilerle tutukluluğu başka mahkumiyetinden mahsup edilenler arasındaki dengenin, hak ve nesafetin sağlanması gerektiği dikkate alınarak, davacının tutuklu kaldığı sürenin başka mahkumiyetinden mahsup edilip edilmediğinin araştırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar davacının elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, davacı lehine belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda eksik manevi tazminata hükmolunması'' nın kanuna aykırı olduğu gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

6- ... Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.02.2022 tarihli ve 2021/384 Esas, 2022/34 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulü ile 3779,29 TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

7- Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 16.02.2022 tarihli, hükmün onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davalı vekilinin temyiz isteği;

Tazminat miktarlarının fazla olduğuna, lehlerine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine, karşı vekalet ücretinin fazla olduğuna ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Mahkeme gerekçesinde;

'' ..Davacının gözaltında ve tutuklulukta kaldığı döneme ilişkin kazanç kaybı miktarı konusunda itibar edilebilecek herhangi bir belge ibraz edilmediği, bu haliyle davacının gözaltında ve tutuklulukta kaldığı döneme ilişkin olarak Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığınca 16 yaşından büyükler için belirlenen net asgari ücret miktarları üzerinden hesaplama yapılması gerektiği, 12/01/2015 tarihli bilirkişi raporunun usul ve yasaya uygun, denetime elverişli olduğu anlaşılmakla, bilirkişi raporu ve mahkememizce yapılan hesaplama neticesinde davacının 04/12/2008 – 07/07/2009 tarihleri arasında 216 gün gözaltında ve tutuklulukta kalmış olması nedeniyle kazanç kaybı olarak 3.779,29 TL maddi zararı olduğu sonuç ve kanaatine varılmış, mahkememizce bu miktar üzerinden davacı vekilinin talebinin kısmen kabulü ile 3.779,29 TL maddi tazminatın davalı ... Hazinesinden alınarak davacıya verilmesine dair karar verilmesi cihetine gidilmiştir. Davacı vekilinin talebi de dikkate alınarak söz konusu mahkememizce kabul edilen miktar üzerinden gözaltı tarihi olan 04/12/2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı ... Hazinesinden alınarak davacıya verilmesi cihetine gidilmiştir.

Davacı vekilinin manevi tazminat talebine gelince;

Manevi tazminat; tutuklanan şahsın sosyal çevresindeki itibarının sarsılması, hürriyetinden yoksun kalması nedeniyle duyulan elem ve ızdırap ve ruhi sıkıntıların bir nebze de olsa giderilmesi amacına yöneliktir, manevi zararın tümüyle giderilmesi imkansız ise de belirlenecek manevi tazminat kişinin acı ve ızdıraplarının dindirilmesinde, sıkıntıların azaltılmasında etken olacaktır. Bu nedenle manevi tazminata hükmedilirken kişinin sosyal ve ekonomik durumu, toplumsal konumu, atılı suçun niteliği, tutuklamanın şahıs üzerinde bıraktığı etkiler dikkate alınarak, adalet ve hakkaniyet ilkeleriyle bağdaşır bir miktar olmasına özen gösterilmelidir. (CGK 29.01.2013 tarih ve 2012/9-1259 E., 2013/34 K.)