muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/932, Karar No: 2020/1110, Tarih: 21.05.2020

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak ilk derece mahkemesi hükmünün taraflar yararına BOZULMASINA, 2.037,00'şer TL duruşma vekillik ücretinin taraflardan karşılıklı olarak alınarak Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunan diğer tarafa verilmesine, ödenenden 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 218,50 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan temyiz harcının temyiz eden davacıya iadesine, 6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ise Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi’ne gönderilmesine, 21.05.2020 gününde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4877, Karar No: 2024/719, Tarih: 23.01.2024

**10. Ceza Dairesi         2021/4877 E.  ,  2024/719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/711 E., 2016/89 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun ile değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Kütahya Cumhuriyet Başsavcılığınca 14.10.2014 tarihli kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile birlikte tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararı verilmiştir.

B. Sanığın, kendisine yüklenen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gerektirdiği yükümlülüklere uygun davranmamakta ısrar ettiğinin bildirilmesi üzerine, Kütahya Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.12.2015 tarihli iddianamesi ile sanığın 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

C. Kütahya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2016 tarihli ve 2015/711 Esas, 2016/89 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurmak suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri özetle; sanığın 20.07.2014 tarihinde bonzai olarak tabir edilen uyuşturucu maddeyi kullandığı ve rahatsızlanarak hastaneye kaldırıldığı, DPÜ Kütahya Evliya Çelebi Eğitim ve Araştırma Hastanesince düzenlenen 21.07.2014 tarihli adli raporda, sanığın "muhtemel sentetik uyuşturucu bonzai kullanması nedeniyle" rahatsızlandığının belirtildiği, sanığın ikrarı ile uyuşturucu kullandığını kabul ettiği, yine sanığın ısrarla denetim serbestlik yükümlülüklerini ihlal etmesi nedeniyle uyuşturucu kullanma suçundan cezalandırılması gerekirken, beraat kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın hazırlıkta vermiş olduğu ifadesinde bir yerde otururken yanındaki şahıslardan tanımadığı birisinin cebinden bir miktar uyuşturucu ot şeklinde esrar veya bonzai olabilecek bir madde çıkarttığını, bu maddeyi sigara yapıp içtiğini, içtikten sonrasını hatırlamadığını beyan ettiği, Mahkemede vermiş olduğu ifadesinde ise olay günü uyuşturucu madde kullanmadığını, arkadaşlarından birinin ikram ettiği sigara paketinden aldığı bir dal sigarayı içmesinden sonra kötü olduğunu ifade ettiği, suç tarihinde sanıktan uyuşturucu madde ele geçirilmediği dolayısıyla sanığın kullandığını belirttiği maddenin uyuşturucu olup olmadığı yönünde rapor alınamadığı, ayrıca sanığın olay günü uyuşturucu madde

kullandığının tıbben kesin ve net olarak saptanamadığı, sadece 21.07.2014 tarihli Adli Muayene Raporunda "madde kullanımı muhtemel..." şeklinde rapor tanzimi ile kesin ve net olmayan ifadelerle sanık hakkında Adli Muayene Raporu tutulduğu, sanığın hazırlık ifadesinde uyuşturucu ot şeklinde bir miktar esrar veya bonzai olabilecek madde içtiğini söylemiş ise de; sanıkta uyuşturucu madde ele geçirilememesi, kullandığını belirttiği maddenin uyuşturucu olup olmadığının tespit edilememesi karşısında sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin kuşkuyu aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı, gerekçesiyle sanığın beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Mahkemenin, sanığın atılı suçu işlediğine dair yeterli delil bulunmadığına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kütahya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2016 tarihli ve 2015/711 Esas, 2016/89 Karar sayılı kararında Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle, hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2473, Karar No: 2008/2313, Tarih: 09.04.2008

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2007/2473 E.  ,  2008/2313 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacılar ve davalı ... vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, kat karşılığı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, davacılar arsa sahibi, arsa sahibinden bağımsız bölüm satın alan 3. kişiler ile, yükleniciden bağımsız bölüm satın alan 3. kişiler, davalılar ise yüklenici ve yüklenicinin alacaklılarıdır.

Davacılar sözleşme gereği kendilerine ait olan bağımsız bölümlere ait tapu kayıtlarının iptâliyle adlarına tescilini, davalı alacaklılar tarafından tapu kaydına konulan hacizlerin de kaldırılmasını talep etmişlerdir.

Mahkemece davacıların tapu iptâli ve tescil talepleri yönünden davanın kabulüne, alacaklı Meram Vergi Dairesi ve SSK Genel Müdürlüğü ile ... hakkında açılan davanın husumet nedeniyle reddine dendikten sonra, alacaklı ...’nın ... 4. İcra Müdürlüğü’nün 1999/2126 sayılı takip dosyası nedeniyle konulan haczin kaldırılmasına karar verilmiş, karar davacılar ve davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle davacılardan ... ve ...’ın 12 ve 15 nolu bağımsız bölümleri davalı yüklenici ... İnşaat ve Ticaret A.Ş.den satın almış olmaları nedeniyle tüm davalı ...’nın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle davacılardan ... ve ...’ın 12 ve 15 nolu bağımsız bölümleri davalı yüklenici ... İnşaat ve Ticaret A.Ş.den satın almış olmaları nedeniyle tüm davalı ...’nın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Arsa sahiplerine ait 1 parsel nolu taşınmaz üzerine kat karşılığı inşaat yapımının 19.02.1991 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesiyle dava dışı ... İnşaat Taahhüt ve Ticaret Ltd.Şti. üstlenmiş, ... İnşaat daha sonra arsa sahiplerinin de muvafakatıyla inşaatı ve arsa sahibinden aldığı tapuları davalı ... İnşaat ve Ticaret A.Ş.ye devretmiştir. Davacılardan ... ... arsa sahibi, ... ..., ... ..., ... ..., ... ..., ... ..., ... ... ve ... ... arsa sahiplerinden bağımsız bölüm satın alan 3. kişilerdir. Davacı ... ve ... ise 12 ve 15 nolu bağımsız bölümleri sırası ile 26.12.1994 ve 20.01.1993 tarihlerinde yüklenici şirketten satın almışlardır. Yükleniciden satış vaadi suretiyle bağımsız bölüm satın alan ... ve ... yüklenicinin borcu nedeniyle tapuda henüz adlarına tescil edilmemiş olan hisseler üzerine konulan hacizlerin kaldırılmasını talep edemezler. Arsa sahibi olan davacı ... ile arsa sahiplerinden bağımsız bölüm satın alan diğer davacılar satın aldıkları hissenin, üzerine konulan haczin kaldırılmasını talep etmekte bu bağımsız bölümler yönünden kat karşılığı inşaat sözleşmesi gereği ve halefiyet hükümlerine göre hak sahibi olmaları nedeniyle haklıdırlar. Bu nedenle davacılardan ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...’ın adlarına tesciline karar verilen bağımsız bölüm arsa payları üzerindeki ..., Meram Vergi Dairesi ve SSK Genel Müdürlüğü lehine konulmuş olan haciz şerhlerinin fekkine karar verilmesi gerekirken, adı geçen davalıların haklarında açılan davaların husumet sebebiyle reddine karar verilmesi ve ... yönünden de davanın husumet nedeniyle reddine denildiği halde çelişki oluşturur şekilde, hüküm fıkrasının 3. bendiyle alacaklı ...’ın ... 4. İcra Müdürlüğü’nün 1999/2126 sayılı takip dosyası nedeniyle konulan haczin kaldırılmasına karar verilmesi doğru olmamıştır.

O halde, mahkemece yapılacak iş, davacılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... yönünden davalılar ..., Meram Vergi Dairesi ve SSK Genel Müdürlüğü tarafından çeşitli icra dosyalarıyla konulan hacizlerin kaldırılması suretiyle bilirkişi tarafından düzenlenen kat irtifakı kurulmasına esas rapordaki hisseler üzerinden tapuların iptâliyle takyidatlardan arındırılmış olarak adlarına tesciline karar verilmesinden, davalılar ..., ... ve ... Kurnaz yönünden ise hacizlerin kaldırılması talebinin reddine karar verilmesinden ibaret olmalıdır.

Karar açıklanan nedenlerle bozulmalıdır.

Karar açıklanan nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacılardan ... ve ...’ın tüm, davalı ...’nın ise sair temyiz itirazlarının reddine; 2. bentte açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... ile davalı ... yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacılar ... ve ...'a, ödedikleri temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacılar ve davalı ...’ya geri verilmesine, 09.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16738, Karar No: 2012/33383, Tarih: 15.11.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/16738 E.  ,  2012/33383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/03/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan takipte, borçlunun, haczedilen taşınmazın haline münasip evi olduğunu belirterek haczin kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, meskeniyet şikayeti reddedilerek taşınmazın satışına, satış bedelinden 120.000 TL'nin davacıya ayrılarak kalan kısım için borcun ödenmesine karar verildiği görülmektedir.

İİK.nun 82/12.maddesi gereğince, borçlunun "haline münasip" evi haczedilemez. Bir meskenin borçlunun haline uygun olup olmadığı adı geçenin haciz anındaki sosyal durumuna ve borçlu ile ailesinin ihtiyaçlarına göre belirlenir. Buradaki "aile" terimi, geniş anlamda olup, borçlu ile birlikte aynı çatı altında yaşayan, bakmakla yükümlü olduğu kişileri kapsar. Mahkemece, borçlunun sözü edilenlerle birlikte barınması için zorunlu olan haline münasip meskeni temin etmesi için gerekli bedel bilirkişilere tespit ettirildikten sonra, haczedilen yerin kıymeti, bundan fazla ise, satılmasına karar verilmeli ve satış bedelinden yukarıda nitelikleri belirtilen mesken için gerekli olan miktar borçluya bırakılmalı, kalanı alacaklıya ödenmelidir.

Bu kıstasları aşan nitelik ve evsaftaki yerlerle, makul ölçüleri geçen oda ve salonu kapsayan ve ikamet için zorunlu ögeleri içeren bir meskenin dışındaki yerler, maddede öngörülen amaca aykırıdır. Borçlunun görev ve sıfatı kendisinin yukarıda belirlenenden daha görkemli bir meskende ikamet etmesini gerektirmez.

Somut olayda, mahallinde yapılan keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporunda, meskeniyet şikayetine konu taşınmazın borçlunun hissesine düşen değerinin 85.000 TL, borçlunun haline uygun evi alabileceği değerin 160.000-170.000 TL arasında belirlenmesine karşın, mahkemece, meskeniyet şikayetinin kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken, bilirkişi raporunda belirlenen değerlerden farklı ve mahkemece hangi kritere göre belirlendiği belli olmayan 120.000 TL üzerinden satışın yapılmasına karar verilmesi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1715, Karar No: 2010/666, Tarih: 15.02.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/1715 E.  ,  2010/666 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacılar ile katılan davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu. Tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 175 parsel sayılı 5.778,63 m² yüzölçümündeki taşınmaz miras yolu ile gelen hakka, paylaşmaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ... ve ... tapu kaydına dayanarak dava açmıştır. Yargılama sırasında ... ve arkadaşları tapu kaydına dayanarak davaya katılmışlardır. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davacı ... ..., katılan ... ve arkadaşlarının davalarının reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... ... ve arkadaşları ile katılan davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı taraf Mart 1290 tarih, 9/18, 9/19, 9/20 varak sayılı tapu kayıtlarının tedavülü yoluyla oluşan Ağustos 1326 tarih 2, 3, 4 ve Şubat 1962 tarih 1, 2, 3 sayılı tapu kayıtlarına dayanmıştır.

Davacı taraf Mart 1290 tarih, 9/18, 9/19, 9/20 varak sayılı tapu kayıtlarının tedavülü yoluyla oluşan Ağustos 1326 tarih 2, 3, 4 ve Şubat 1962 tarih 1, 2, 3 sayılı tapu kayıtlarına dayanmıştır.

İddia ve savunmaya, mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere bu yolla davanın saptanan niteliği dikkate alındığında, davacı tarafın tutunduğu dava dışı taşınmazlara yüzölçümü ile revizyon gören ve tarif edilen sınır yerlerinin nitelikleri itibari ile değişebilir ve genişletilmeye elverişli sınırlı, bu nedenle kapsamlarının 3402 sayılı Kadastro Kanununun 20. maddesi hükmü özellikle 20/B maddesi hükmü uyarınca yüzölçümü ile belirlenmesi zorunlu bulunan tapu kayıtlarının dava ve temyize konu taşınmazı kapsamadığı gibi sözü edilen tapu kayıtlarının dava ve temyize konu taşınmazı kapsasa bile taşınmaz üzerinde davalı tarafın sürdürdüğü zilyetliğin feri aralıksız olarak zilyet bulunan davalı taraf yararına 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği mahkemece yapılan keşif, uygulama, toplanıp değerlendirilen deliller ile Kadastro Mahkemesinin 1996/11 esas sayılı dava dosyası içeriği, sonradan yürürlüğe giren 4342 sayılı Mera Kanununun 36. maddesi hükmü ile Medeni Kanunun yürürlüğe girdiği 4 Ekim 1926 tarihinden önce yürürlükte bulunan ve Medeni Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra da Medeni Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin yürürlükte olduğu kabul edilen Şevval 1274 tarihli Arazi Kanunnamesinin 20 ve 78. madde hükümleri dikkate alındığında taşınmazlar üzerinde sürdürdüğü zilyetliğin Şevval 1274 tarihli Arazi Kanunnamesinin 20. maddesi hükmünde öngörülen süreye ulaştığı belirlendiğine göre somut olayda davalı yararına 3402 sayılı Kadastro Kanununun 13/B-c maddesi hükmünde öngörülen mülk edinme koşullarının gerçekleştiğinin saptanmış olmasına, ayrıca davacı tarafın öne sürdüğü iddiaları kanıtlayamadığı gibi davalı tarafın savunmasının aksini de kanıtlayamadığı tüm dosya kapsamı ile belirlenmiştir.

Mahkemece bu olgular dikkate alınarak yazılı şekilde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığından davacılar ile katılan davacının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, peşin alınan ilam harcının mahsubu ile geriye kalan 8,25 TL harcın temyiz eden davacı ... ..., katılan ... ve arkadaşlarından alınmasına, 15.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4815, Karar No: 2017/5911, Tarih: 08.11.2017

**20. Ceza Dairesi         2017/4815 E.  ,  2017/5911 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 08.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4386, Karar No: 2023/1442, Tarih: 16.03.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/4386 E.  ,  2023/1442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Uşak Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 2012/743 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci ve altıncı fıkraları uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.12.2014 tarihli ve 2012/103 Esas, 2014/382 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanunu’nun 103 üncü maddesinin birinci fıkrası ile 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi

Mağdurenin ruh sağlığının bozulduğuna, adli tıp üst kurulundan rapor aldırılması taleplerinin reddedildiğine, mağdurenin yaşının küçük olması ve ruh sağlığının bozulması hususları dikkate alınmadan alt sınırdan eksik ceza tayin edildiğine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Söz konusu kararın usul ve kanuna aykırı olması nedeniyle bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR