muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/6110, Karar No: 2013/5949, Tarih: 04.03.2013

**4. Ceza Dairesi         2011/6110 E.  ,  2013/5949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın katılana gönderdiği elektronik posta içeriğinde yer alan “ Türk Milleti önce bölücülerin, sonra da bölücülere yardım yataklık sağlayan ve bu devletin ekmeğini, suyunu içen kuduz köpeklerin hesabını soracak, sıranızı bekleyin sayın ...” biçimindeki sözlerin ne şekilde TCK'nın 106/1-1. cümlesinde düzenlenen katılanın hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit suçunun unsurlarını oluşturduğu açıklanıp tartışılmadan, yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

a-Denetim süresi belirlenirken uygulama maddesinin TCK'nın 51/3 madde ve fıkrası yerine aynı Kanunun 53/1 madde ve fıkrası olarak gösterilmesi,

b-Koşullarının bulunmasına rağmen, TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması,

Yasaya aykırı ve sanık ... müdafii ve katılan ... vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 04.03.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

K.

KARŞIOY:

İki nedenle karşı görüşteyim: birincisi, eylemle ilgili olarak sanık hakkında 6352 sayılı Yasanın geçici madde 1/1'deki düzenlemenin uygulanması gerektiği; ikincisi ise, TCY'nın 51 nci maddesinin 3 ncü fıkrasına aykırı hüküm kurulması.

I-Sanık eylemini elekronik posta ile gerçekleştirmiş ve içeriği itibariyle tehdit suçunun unsurları oluşmaktadır. Suçun işleniş biçimi ile sarf edilen sözlerin içeriği itibariyle ifade kullanımı olduğundan, konuyla ilgili olarak 6352 sayılı Yasanın uygulanıp uygulanmayacağı noktasından da bozma kararı verilmesi gerekir.

Şöyle ki; yargı hizmetlerinin etkinleştirilmesi amacıyla bazı yasalarda değişiklik yapılması konusunda düzenleme getiren 2.7.2012 gün ve 6352 sayılı Yasa’nın (R.G.5.7.2012, Sayı: 28344) Geçici Madde 1/1’deki düzenlemesine göre, “31.12.2011 tarihine kadar, basın ve yayın yoluyla ya da sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle işlenmiş olup; temel şekli itibariyle adli para cezasını ya da üst sınırı beş yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektiren bir suçtan dolayı;

a)Soruşturma evresinde, 4.12.2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakeme Kanununun 171’nci maddesindeki şartlar aranmaksızın kamu davasının açılmasının ertelenmesine,

b)Kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine,

c)Kesinleşmiş olan mahkumiyet hükmünün infazının ertelenmesine, karar verilir".

a)Soruşturma evresinde, 4.12.2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakeme Kanununun 171’nci maddesindeki şartlar aranmaksızın kamu davasının açılmasının ertelenmesine,

b)Kovuşturma evresinde, kovuşturmanın ertelenmesine,

c)Kesinleşmiş olan mahkumiyet hükmünün infazının ertelenmesine, karar verilir".

Maddede, yasa koyucu, “basın ve yayın yoluyla” yahut “sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle” işlenen suçlar bakımından, adli para cezası veya üst sınırı beş yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektiren suçlarla ilgili olarak, evrelere göre, “kamu davasının açılmasının ertelenmesi”, “kovuşturmanın ertelenmesi” veya “infazın ertelenmesine” karar verileceğini öngörmüştür.

Bu düzenlemede, “karar verilir” denmek suretiyle, yukarıdaki ceza miktar ve türü dışında bir koşul da aranmaksızın takdire de yer bırakılmaksızın uygulama kabul edilmiştir.

Burada, “basın ve yayın yoluyla” kavramı için Basın Yasasına göre değerlendirme yapılacaktır.

Ancak “sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle” kavramını açıklığa kovuşturmak gerekir.

“Basın ve yayın yoluyla” kavramı içerisinde yer almayan düşünce ve kanaat açıklama yöntemlerinin neler olabileceği açıklamaya muhtaçtır.

Ancak, “sair” denmek suretiyle, “herhangibir” biçimdeki açıklamaların buraya dahil edilmesi gerekir.

Düşünce ve kanaat açıklaması Anayasaya göre, “Herkes, düşünce ve kanaatlerini söz, yazı, resim veya başka yollarla tek başına veya toplu olarak açıklama veya yayma hakkına sahiptir” (m. 26/1, birinci cümle). Aynı maddede bu özgürlüğün hangi hallerde sınırlanabileceğine de yer verilmiş (m.26/2) ve konunun düzenleniş biçimi yasaya bırakılmıştır (m.26/son).

6352 Sayılı Yasayla getirilen düzenlemede, suç teşkil eden düşünce açıklamalarıyla ilgili soruşturma, kovuşturma ve verilmiş cezalar bakımından ertelemeye yer verilmiştir. Dolayısıyla, sadece basın ve yayın yolu ile sınırlı yorum yapmak, hem maddedeki “sair düşünce ve kanaat açıklama” kavramlarının içeriği ile, hem de düşüncenin bölünmezliği ilkesine aykırılık oluşturur. Çünkü düşüncenin sadece basın ve yayın yoluyla veya bir bilimsel çalışma sırasındaki açıklanış biçimini bu kapsamda görüp, diğer (sair) düşünce açıklamalarını kapsam dışı bırakmak, düşüncenin açıklanması bakımından, “düşünceyi ve açıklamasını bölmek” olur. Zaten yasa koyucu “sair” ve devamındaki kavramlarla, tüm düşünce açıklamaları bakımından ertelemeye yer vermiştir. Böyle bir düzenlemeyi sadece “basın ve yayın yoluyla” açıklamalarla sınırlı tutmak, düşünceyi açıklama özgürlüğünün özüne aykırı olur. Çünkü düşünce açıklaması, sadece basın ve yayın yoluyla olmayacağı gibi, işaretle, sözle, resimle v.s. de olur.

Yasa koyucunun 6352 sayılı yasayla getirmek istediği husus, suçun sadece “düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle” ilgili olmasıdır. Dolayısıyla, düşünce açıklama yöntemi olmayan, örneğin darp etme, ızrar gibi eylemler kapsam dışıdır.

Yasa koyucunun 6352 sayılı yasayla getirmek istediği husus, suçun sadece “düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle” ilgili olmasıdır. Dolayısıyla, düşünce açıklama yöntemi olmayan, örneğin darp etme, ızrar gibi eylemler kapsam dışıdır.

Diğer yandan, geçici maddedeki düzenleme, suç teşkil etmeyen düşünce açıklamasıyla ilgili değildir. Çünkü suç teşkil etmeyen düşünce açıklaması zaten dava konusu olmayacağından, geçici madde 1 ile getirilen husus, düşüncenin ortaya konuş biçiminin suç teşkil edecek boyutlara ulaşması halinde, yasa koyucunun bunlarla ilgili dava ve cezaların ertelenmesine karar verilmesini öngörmesidir.

Bir başka açıdan, geçici madde 1’in metnindeki açıklığa karşın, sadece basın ve yayın yoluyla işlenen suçlar için dava ve cezaların ertelenmesinin kabul edilmesi diğer düşünce açıklamaları bakımından eşitliğe aykırılık oluşturacaktır.

Yasayla getirilen bu düzenleme karşısında, bu yasadan önce karara bağlanan davalarla ilgili olarak esas mahkemesince, yasa değişikliği dikkate alınarak verilecek kararın temyizen değerlendirilmesi gerekir. Yasama organının ortaya koyduğu bu iradenin esas mahkemesince mutlaka değerlendirilmesi ve bu değerlendirmeden sonra temyiz davasına bakılması yerinde olur.

Somut olayda, fiil, 5237 sayılı TCY'nın 106/1’nci maddesi kapsamında olup, üst sınırı itibariyle ceza miktarı beş yıldan fazla değildir.

Kabule göre, yerel mahkemece, sanığın 6 ay hapis cezasına mahkum olduğu anlaşılmıştır.

Sonuç olarak, 6352 sayılı Yasanın geçici 1’nci maddesi gözetilerek, yerel mahkeme kararının, 5237 sayılı TCY’nın 7/2’nci maddesi gereğince değerlendirme yapılmak üzere bozulmasına karar verilmesi gerektedir.

II-5237 sayılı TCY'nın 51 nci maddesinin 3 ncü fıkrası yönünden değerlendirme:

Sanık hakkında tehdit suçundan hüküm kurulurken cezanın alt sınırdan takdir edilmesine karşın, erteli ceza bakımından gerekçe gösterilmeden, 6 ay hapis cezası için 3 yıllık denetim süresine karar verilmiştir.

TCY’nın 51 nci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, erteleme kararı verilince, sanık hakkında 1 yıl ile 3 yıl arasında bir sürenin denetim süresi olarak uygulanması gerekmektedir. Somut olayımızda sanığa 6 ay hapis cezası hükmolunmuş, ancak gerekçe gösterilmeksizin doğrudan 3 yıllık deneme süresi uygulanmıştır. Gerekçesiz ve takdire dayandırılmayan bu uygulama, kişiselleştirmede çelişki yarattığından, yasaya aykırıdır.

TCY’nın 51 nci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, erteleme kararı verilince, sanık hakkında 1 yıl ile 3 yıl arasında bir sürenin denetim süresi olarak uygulanması gerekmektedir. Somut olayımızda sanığa 6 ay hapis cezası hükmolunmuş, ancak gerekçe gösterilmeksizin doğrudan 3 yıllık deneme süresi uygulanmıştır. Gerekçesiz ve takdire dayandırılmayan bu uygulama, kişiselleştirmede çelişki yarattığından, yasaya aykırıdır.

Şöyle ki; bütün mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olacağına ilişkin emredici kurallar (Anayasa, m.141/3; Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine ilişkin Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi kararları; 5271 sayılı CYY, m. 34/1 ve 230) ile mahkeme kararlarının gerekçeli olup olmama yönlerinden temyiz incelemesi yapılması zorunluluğu ve mahkeme kararlarının gerekçesiz olmasının kesin bozma nedeni olduğuna ilişkin yasa düzenlemesi karşısında (5271 sayılı CYY, m. 289/1-g ve halen yürürlükte olan 1412 sayılı CYY’nın 308/7 nci maddesi), erteli cezayla ilgili olarak hükmolunan ceza süresi dikkate alınarak, 1 yıl yerine, gerekçe gösterilmeksizin doğrudan 3 yıl deneme süresi belirlenmesi, Anayasa, AİHS ve CYY'na aykırıdır.

Belirtilen amir hükümler karşısında, denetim süresinin belirlenmesinde, TCY'nın 51 nci maddesinin 3 ncü fıkrasında, bu konuda, gerekçe gösterilir denmesinin aranmasına gerek yoktur. Çünkü yasa koyucu, örneğin, ceza miktarı kadar veya tek bir rakkamla 3 yıl gibi bir rakkama yer vermeyip, 1 ila 3 yıl arasında bir deneme süresi kabul etmekle, yargıca takdir yetkisi bırakmıştır. Yargıç bu takdir yetkisini kullanırken, diğer tüm kararlarında olduğu gibi, burada da gerekçe göstererek bir deneme süresi belirlemek zorundadır. Yasa koyucu yargıca bu konuda, Anayasa ve AİHS hükümleri karşısında, gerekçe göstermene gerek yoktur diyemezdi. Eğer yasa koyucu böyle bir şeyi düşünseydi, tek bir rakama yer verirdi. Maddede 1 ila 3 yıl arası bir deneme süresinin öngörülmesi karşısında, Anayasa, AİHS ve yasanın yukarıda belirttiğimiz düzenlemeleri nedeniyle, yargıcın mutlaka gerekçe göstererek bir deneme süresi belirlemesi gerekir. Bu nedenle,

yasa koyucunun kabul ettiği 1 ila 3 yıl arasında bir deneme süresinin belirlenmesinde, "maddede gerekçe göstererek" şeklinde açık bir düzenleme olması veya olmaması yönünde ayrıca bir düzenlemeye gerek yoktur. Mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olacağına ilişkin düzenleme, denetim sürelerinin belirlenmesinde de dikkate alınmalıdır. Aksinin kabulü, gerekçesiz, somut dosya ve olaylarla ilgili olmayan ve sanığın şahsi durumunu dikkate almayan kararlar verilmesine sebebiyet verir. Bu ise, hukuk devletinin istikrar ve güven ilkesiyle çelişir.

Evrensel bir ilke olan, mahkeme kararlarının gerekçeli olacağına ilişkin düzenlemelerin esas mahkemesince TCY'nın 51 nci maddesinin 3 ncü fıkrası bakımından da dikkate alınması ve yasa yolu incelemesinde de bu hususun bozma nedeni yapılması gerekmektedir.

Evrensel bir ilke olan, mahkeme kararlarının gerekçeli olacağına ilişkin düzenlemelerin esas mahkemesince TCY'nın 51 nci maddesinin 3 ncü fıkrası bakımından da dikkate alınması ve yasa yolu incelemesinde de bu hususun bozma nedeni yapılması gerekmektedir.

Bu nedenlerle, yerel mahkeme kararının yukarıda belirttiğim iki noktadan da bozulması görüşüyle yüksek çoğunluğun kararına iştirak edilmemiştir.

K.

1-) Sanığın, katılanın yazdığı bir köşe yazısından dolayı, kendisine gönderdiği elektronik postada yer alan "...'i sırf MHP kökenli olması yüzünden, bir takım çevreler tarafından bu yazıları yazmaya zorlanıyorsunuz. Türk Milleti önce bölücülerin, sonra da, bölücülere yardım yataklık sağlayan ve bu devletin ekmeğini, suyunu içen kuduz köpeklerin hesabını soracak, sıranızı bekleyin ..." şeklindeki ifadelerinin, suç gününe yakın tarihlerde siyasi nedenlerle işlenen insan öldürme ve yaralama olayları da dikkate alındığında, muhatabın vücut dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştirme niteliğinde olduğu açıkça anlaşıldığından, TCK'nın 106/1. maddesinin ilk cümlesiyle verilen hükümlülük kararının usul ve Kanuna uygun bulunması nedeniyle, 1 numaralı bozma nedenine gerek bulunmadığı,

2-) TCK'nın 51/1 -b maddesi gereğince, sanığın "yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işleyip, işlemeyeceği" hususu değerlendirilmeden, "sanığın sabıka durumu dikkate alınarak" biçimindeki kanuni olmayan gerekçeyle erteleme kararı verilmesinden dolayı da, hükmün bozulması,

Gerektiği düşüncesinde olduğumdan, bu nedenlerle sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/36872, Karar No: 2016/8233, Tarih: 04.04.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/36872 E.  ,  2016/8233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işverene ait ... mağaza sorumlusu olarak çalıştığını, 01.08.2010 tarihinde işe başladığını, davacının son olarak net 1500 TL maaş aldığını 1200 TL'nin banka kanalıyla 300 TL'nin ise elden ödendiğini,sigorta primlerinin 1200 TL üzerinden gösterildiğini, 5 gün yıllık izin hakkının bulunduğunu, istifa etmesi yönünde mesajlar atıldığını ve psikolojik baskı uygulandığını bu nedenle iş akdini haklı nedenle 23.09.2013 tarihinde feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş akdinin 07.10.2013 tarihinde ahlak ve iyiniyet kurallarına aykırı davranışı nedeniyle haklı nedenle feshedildiğini, davacının devamsızlığına ilişkin tutanak tutulduğunu davacıya mazeretini bildirmesi hususunda da ihtar da keşide edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacının kıdem tazminatına hak kazanıp kazanmadığı ihtilaf konusudur.

Davacı 23.09.2013 tarihli ihtarname ile sigorta primlerinin gerçek ücret üzerinden yatırılmaması, işi bırakması konusunda mesajlar atılarak tarafına psikolojik baskı uygulanması ve yıllık izin haklarının eksik kullandırıldığı gerekçesiyle iş akdini haklı nedenle feshettiğini bildirmiştir. Davalı ise devamsızlığa dayanmış bu nedenle 07.10.2013 tarihi itibariyle iş akdinin feshedildiğini bildirmiştir.

Mahkemece işverence davacıya gönderilen mesaj içerikleri incelendiğinde davacıya yönelik hakaret ve baskı içeren bir içerik tespit edilemediğinden davacı tarafından yapılan feshin haksız olduğu gerekçesiyle kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

Mahkemece işverence davacıya gönderilen mesaj içerikleri incelendiğinde davacıya yönelik hakaret ve baskı içeren bir içerik tespit edilemediğinden davacı tarafından yapılan feshin haksız olduğu gerekçesiyle kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; davacının net maaşının 1500 TL olduğu ispat edilmiş ve mahkemece de bu miktarın kabul edildiği yıllık izin alacağının bu ücret üzerinden hüküm altına alındığı anlaşılmıştır.Hizmet döküm cetveli incelendiğinde ise sigorta primlerinin 1500 TL'nin brütü yerine 1200 TL'nin brütü olarak yatırılmış olabileceği gözlemlenmiştir. Davacı tarafından keşide edilen 23.09.2013 tarihli ihtarnamede baskı dışında sigorta primlerinin de gerçek ücret üzerinden yatırılmadığının belirtildiği görülmektedir. Bu durumda davacının aldığı 1500 TL net ücretin brütünün hesap edilerek sigorta primlerinin eksik yatırıldığının tespiti halinde kıdem tazminatı talebinin kabülüne karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı olduğu şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 04.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2016/272, Karar No: 2018/75, Tarih: 09.01.2018

**14. Hukuk Dairesi         2016/272 E.  ,  2018/75 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki geçit hakkı tesisi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir. Bu değişikliğe göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, bilinen veya gösterilen adresine yapılacaktır. Buna göre, ilk defa bildirilen adresin muhatabın (davalının) adres kayıt sistemindeki adresi veya başka bir adres olması arasında fark yoktur. Her iki adres de Tebligat Kanununun 10/1. maddesi kapsamında bilinen adrestir. Bildirilen adrese çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi de nazara alınarak muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebligat çıkarılacaktır.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesine ve Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Olayımıza gelince; davalı ...'a gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nın 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, davalı adına dava dilekçesinin usulüne uygun tebliğ edildiği bilinen son adrese tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu anlaşılmakla, mahkemece adı geçen davalıya gerekçeli kararın 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanunun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine göre tebliğ edildikten sonra temyiz süresi beklenerek Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 09.01.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11874, Karar No: 2014/20312, Tarih: 23.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/11874 E.  ,  2014/20312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/12/2012

NUMARASI : 2010/389-2012/600

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19/12/2012 tarih ve 2010/389-2012/600 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili tarafından sigortalanan ve sigorta ettirenin işyerinde bulunan makinenin, davalılara ait binanın çatısında yeterli bakımın yapılmaması nedeniyle sızan su nedeniyle hasara uğradığını, hasar bedelinin müvekkilince ödendiğini ve davalıların bu bedelden sorumlu olduklarını ileri sürerek, 41.000 TL'nin davalılardan tapudaki hisseleri oranında tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Bir kısım davalılar davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının sigorta ettirenin, hasarlandığı iddia olunan makineyi tamir ettirmeksizin aldığı faturaya dayalı olarak davacı sigorta şirketinden para tahsil ettiği, davanın da ödenen bu paranın tahsiline yönelik olduğu, bu durumda varsa bile davalıların zarardan sorumlu olmadıkları, kaldı ki söz konusu hasarın meydana gelmesinde davalılara atfedilecek bir kusurun bulunmadığının da bilirkişi raporunda açıklandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, 6762 sayılı TTK’nun 1301. maddesine dayalı rücuen tazminat istemine ilişkin olup mahkemece, dava dışı sigorta ettirenin, hasarlandığı iddia olunan makineyi tamir ettirmeksizin aldığı faturaya dayalı olarak davacının sigorta poliçesi kapsamında ödeme yaptığı, bu durumda varsa bile davalıların zarardan sorumlu olmadıkları, ayrıca zararın meydana gelmesinde davalıların bir kusurlarının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Her ne kadar hükme esas alınan bilirkişi raporunda, dava konusu hasarın meydana gelmesinde davalılara yüklenebilecek bir kusurun olmadığı açıklanmış ise de hasarın hemen akabinde mahkemece yapılan tespit sonrası düzenlenen raporda, sigortalının kiracı olarak bulunduğu işyerinin tavanından akan suların işyerindeki sigortalı makineyi hasara uğrattığı belirtilmiş olup yine dosyada mevcut iki ayrı teknik servis raporunda da, sigortalı makinenin sıvı temasına bağlı olarak hasara uğradığı açıklanmıştır. Mahkemece, anılan raporlar arasındaki çelişki giderilmeden ve hangi nedenle dosyaya sunulan rapora itibar edildiği açıklanmadan hüküm kurulması doğru olmadığı gibi yine söz konusu makinenin tamir ettirilmemesi nedeniyle varsa dahi davalıların zarardan sorumlu olmadıklarına ilişkin gerekçe de yerinde bulunmamaktadır. Zira, davada çözümlenmesi

gereken davalıların somut olaya uygulanması gerekli mülga 818 sayılı BK'nun 58. maddesinden kaynaklanan bir sorumluluklarının bulunup bulunmadığı olup şayet zarar meydana gelmiş ise zarara uğrayan makinenin tamir ettirilip ettirilmemesi sonuca etkili değildir. Bu itibarla mahkemece, dosyada mevcut teknik raporlar ile bilirkişi raporu arasındaki çelişki de giderilecek biçimde yeni bir bilirkişi incelemesi yaptırılarak davaya konu hasarın sebebinin kesin olarak tespiti ve buna göre mülga BK'nun 58. maddesi kapsamında davalıların bir sorumluluklarının bulunup bulunmadığının belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde eksik incelemeye ve yanılgılı değerlendirmeye dayalı olarak hüküm tesisi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 23/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.