muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7754, Karar No: 2023/530, Tarih: 20.02.2023

IV. GEREKÇE

A. Katılan ... Vekilinin Temyiz Nedenleri

1. Eksik İnceleme ile Karar Verildiği

Dava dosyasında bulunan ifadeler, otopsi tutanağı, HTS kayıtları, olay yeri inceleme raporu, uzmanlık raporları, kollukça tutulan tutanaklar karşısında dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği belirlendiğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Suçun Tasarlanarak İşlendiği

Olaylar ve Olgular başlığının birinci paragrafındaki Mahkemece yapılan değerlendirme ve bozma ilamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın maktulü öldürme kararını önceden verdiğine, bu kararı verdikten sonra aradan soğukkanlılığa kavuşacak kadar makul bir süre geçmesine rağmen öldürme kararında sebat ettiğine ilişkin dava dosyasına yansıyan bir durumun bulunmadığı, olayın ani bir kastla geliştiği sonucuna varılmakla, mahkemece sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 81 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamında kabul edilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. Takdiri İndirim Nedenleri

5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdiri indirim sebebi uygulanması Mahkemenin takdirinde olup Mahkemece, cezanın sanığın geleceği üzerindeki olası etkileri şeklindeki yerinde, yeterli ve kanunî gerekçeyle takdiri indirim sebebi uygulandığı belirlendiğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Katılan Vekilinin, Sanık ve Müdafiinin Haksız Tahrike Yönelen Temyiz Nedeni

... olan ve ailesinin yanında ikamet etmeyen sanığın annesinin maktul ile ilişkisi olduğuna dair doğrudan bir gözleminin olmaması, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 185 inci maddesinde belirtilen sadakat yükümlülüğünün ancak eşlere ait olması, olay tarihinden önce de sanığın annesi ve babasının anlaşmalı olarak boşanmış olmaları, öldürme olayının görgü tanığı...'ın kollukta alınan beyanlarında "hiçbir şey söylemeden ...'a bir el ateş etti", savcılıkta alınan beyanlarında "İsmet ve ben, Rasim'e hiçbir şey söyleyemedik.", İlk Derece Mahkemesinde alınan beyanlarında "maktul benim yanımda sanığa hitaben senin annen benim avradım oldu gibi sözler söylemedi, ben böyle bir şey duymadım", Bölge Adliye Mahkemesinde alınan beyanlarında "ateş ettikten sonra İsmet, Rasim'e yapma oğlum dedi, Daha sonra İsmet başka bir şey söylemedi." hususlarını belirtmesi karşısında sanık savunmalarının itibar edilebilir nitelikte bulunmadığı ve maktulden sanığa yönelen herhangi bir haksız söz ve davranış bulunmadığı anlaşıldığından, sanık ve müdafiinin, haksız tahrike yönelik temyiz istemlerinin reddine karar vermek gerekmiş, Mahkemece haksız tahrik hükümlerinin uygulanması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde yer alan (B) paragrafında açıklanan nedenlerle katılan vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.03.2022 tarihli ve 2021/312 Esas, 2022/69 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy çokluğuyla BOZULMASINA,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde yer alan (B) paragrafında açıklanan nedenlerle katılan vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.03.2022 tarihli ve 2021/312 Esas, 2022/69 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca ... 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.02.2023 tarihinde karar verildi.

(Karşı oy) (Karşı oy)

K A R Ş I O Y

Sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiği gerekçesiyle sayın çoğunluk tarafından verilen bozma kararına, sanık hakkında haksız tahrik indirimi yapılması gerektiği düşüncesiyle katılmamaktayız.

Bozma öncesi ilk derece mahkemesince yapılan yargılama sonucunda nitelikli kasten öldürme suçundan sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 82/1-a, 29, 62. maddeleri uyarınca 18 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir. Bölge adliye mahkemesince istinaf incelemesi sonucu istinaf başvurularınını esastan reddine karar verilmiştir.

Kararın taraflarca temyiz edilmesi üzerine dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonucu, sanığın kasten öldürme suçundan cezalandırılması yerine tasarlayarak öldürme suçundan hüküm kurulması ve maktulden sanığa yönelen ve haksız tahrik teşkil eden davranışların ulaştığı boyut dikkate alındığında asgari oranda indirim yapılması gerekirken asgariye yakın oranda indirim yapılmak suretiyle eksik ceza tayini sebepleriyle hüküm bozulmuştur.

Bozma sonrası ilk derece mahkemesince yapılan yargılama sonucu bozma kararına uyularak sanık hakkında TCK’nin 81/1, 29 ve 62. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

Sayın çoğunluk tarafından dairemiz önceki bozma kararı ile uygun düşmeyecek şekilde sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması ve dolayısıyla cezasından indirim yapılmaması yönündeki kararı, hukuk devletinin önemli bir unsuru olan hukuki istikrar ve hukuki güvenlik ilkelerini zedeleyecektir.

Sayın çoğunluk tarafından dairemiz önceki bozma kararı ile uygun düşmeyecek şekilde sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması ve dolayısıyla cezasından indirim yapılmaması yönündeki kararı, hukuk devletinin önemli bir unsuru olan hukuki istikrar ve hukuki güvenlik ilkelerini zedeleyecektir.

Sanığın, annesi ile maktulün gizli ilişki yaşadıklarını kardeşi ...’den öğrendiği, olay günü yanına av tüfeğini alan sanığın tanık... ile hayvan otlatan maktulün yanına gittiği, yakın mesafeden maktule ateş ederek öldürdüğü, sanık aşamalardaki savunmalarında maktulün kendisine hitaben “anan avradım oldu”, “yaptım, yaptım” dediğini savunması, tanık...’ın sanık ile maktulün ne konuştuklarını duymadığını beyan etmesi, sanığın savunmasını bertaraf edecek delil olmaması karşısında sanığın savunmasının kabulüyle maktulün sanığa hitaben “anan avradım oldu”, “yaptım, yaptım” şeklindeki sözlerinin, maktulden sanığa yönelen ve haksız tahrik teşkil eden davranış olduğu ve haksızlığın ulaştığı boyut dikkate alındığında asgari oranda indirim yapılmasının yerinde olduğu, ilk derece mahkemesince haksız tahrik hükümlerini uygulamasında bir isabetsizlik bulunmadığından kararın onanması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun sanık hakkında haksız tahrik uygulanmamasına ilişkin bozma kararına katılmamaktayız.
Yargıtay — Esas No: 2013/21255, Karar No: 2014/4905, Tarih: 03.03.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/21255 E.  ,  2014/4905 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Manavgat İş Mahkemesi

Tarihi : 26/12/2012

Numarası : 2012/335-2012/750

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalının vekilinin sunduğu temyiz dilekçesinde mahkeme kararının hangi nedenlerle bozulması gerektiğine dair temyiz nedeni bildirilmemiş olması, Dairemizce gerekçeli temyiz dilekçesi sunularak temyiz edilen dosyalarda da temyiz dilekçesinde belirtilen temyiz nedenleriyle bağlı kalınarak temyiz incelemesi yapılıyor olması ile yine mahkeme kararında Dairemizce kamu düzenini ilgilendiren ve re'sen bozma nedeni yapılmasını gerektirecek bir hata bulunmadığının anlaşılmasına göre davalının bozma isteğinin reddine,

2-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

3-Davacı, işverenin kendisine mobbing uygulaması ve bir takım işçilik alacaklarının ödenmemesi nedeniyle iş akdini haklı nedenle sona erdirdiğini ve fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarının bulunduğunu öne sürerek, kıdem tazminatı ile fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı 15.07.2012 günü ve devamında davacı ile birlikte 5 arkadaşının izinsiz ve mazeretsiz olarak işe gelmediğini, davacı hakkında 15-16-17 Temmuz 2012 tarihlerinde işe devamsızlık tutanakları tutulduğunu, Manavgat 3. Noterliğinin 18.07.2012 tarihli ihtarnamesi ile mazeretin bildirilmesinin ihtar edildiği, davacının mazeret ileri sürmemesi ve işe gelmemeye devam etmesi üzerine iş akdinin Manavgat 3. Noterliğinin 27.07.2012 tarihli ihtarı ile haklı olarak feshedildiğini, genel tatil ve fazla çalışma alacaklarının ödendiğinin bordrolar ile sabit olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davacının işyerinde mobbing uygulandığı ve çalışma saatlerinin sürekli değiştirildiği ve bunun iş akdinin feshini haklı gösterecek derecede olduğuna yönelik iddiasını ispatlayamadığı, işyerinin ve çalışma saatlerinin değiştirilmesinin taraflar arasında imzalanan sözleşme gereği personelin işveren tarafından tespit edilen günlük ve haftalık mesai saatleri ile ilgili düzenlemelere uymak zorunda olmaları ve bunun sözleşme ile hüküm altına almış olması nedeniyle davacının iş akdini feshinin haksız olduğu, bu nedenle iş akdinin devamsızlık gerekçesi ile davalı tarafından haklı olarak feshedildiği, fazla çalışma yapıldığının ve genel tatillerde çalışıldığının davacı tarafından tanık beyanları ve getirtilen kayıtlar ile ispatlandığı gerekçesiyle kıdem tazminatı talebi yönünden davanın reddine, fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacakları yönünden ise davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında feshin kim tarafından ve hangi gerekçe ile yapıldığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkemece, işyerinde mobbing uygulandığı iddiasının davacı tarafından ispatlanamadığı ve işe devamsızlığı nedeniyle işverenin iş akdini haklı olarak feshettiği kabul edilerek davacının kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmiş ise de; dava dilekçesinde de açıkça belirtildiği üzere feshe ilişkin taraflar arasındaki asıl uyuşmazlık davacının fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacağının kendisine eksiksiz olarak ödenip ödenmediği noktasında toplanmakta olup davacı ve diğer çalışanların fazla çalışma alacaklarının mevcudiyeti işyerinde iş müfettişleri tarafından yapılan denetim sonucunda doğrulandığı gibi davacının fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarının bulunduğu hükme esas alınan bilirkişi raporundan da anlaşılmaktadır. Mahkeme de davacının, fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacağı olduğunu ispatladığının kabulüyle bu alacakları hüküm altına almıştır.

İşçinin emeğinin karşılığı olan ücret işçi için en önemli hak, işveren için en temel borç olup hak ettiği ücreti süresinde ödenmeyen işçinin, haklı nedene dayanarak iş sözleşmesini feshetme hakkı da bulunmaktadır. Ücretin hiç ya da bir kısmının ödenmemiş olması bu konuda önemsizdir.

4857 sayılı İş Kanununun 24 üncü maddesinin (II) numaralı bendinin (e) alt bendinde sözü edilen ücret, geniş anlamda ücret olarak değerlendirilmelidir. Fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacakları da ücret niteliğindeki işçilik alacaklarından olup fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarının ödenmemesi işçiye haklı fesih imkanı verir.

Mahkemece, davacının işçinin işçilik alacaklarının ödenmemesi nedeniyle iş akdini eylemli olarak haklı nedenle feshettiği gözardı edilerek kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

4-Ayrıca taraflar arasında davacının davalı işyerinde 2012 yılından önceki çalışma döneminde hak kazandığı genel tatil ücreti alacaklarının ödenip ödenmediği de uyuşmazlık konusudur.

Mahkemece, davacının işçinin işçilik alacaklarının ödenmemesi nedeniyle iş akdini eylemli olarak haklı nedenle feshettiği gözardı edilerek kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmiş olması hatalı olup bozma nedenidir.

4-Ayrıca taraflar arasında davacının davalı işyerinde 2012 yılından önceki çalışma döneminde hak kazandığı genel tatil ücreti alacaklarının ödenip ödenmediği de uyuşmazlık konusudur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda; davacının davalı işyerinde 2012 yılından önceki çalışma dönemine ait ücret hesap pusulalarına göre genel tatil ücreti alacaklarının bir kısmının ödendiği kabul edilerek, ödendiği kabul edilen miktarlar dışlanmak suretiyle genel tatil ücreti alacağı hesaplanmış ise de; ücret hesap pusulaları imzasız olup davalı tarafından dosyaya delil olarak sunulan bu döneme ilişkin ödeme yapıldığını gösteren banka hesap kaydı ya da ödeme belgesi de bulunmamaktadır.

Yapılacak iş, davacının davalı işyerinde çalıştığı 2012 yılından önceki döneme ait bordrolarda tahakkuk ettirilen genel tatil ücreti alacaklarının ödendiğine ilişkin belgeleri ibraz etmesi için davalı tarafa usulüne uygun süre vererek sonucuna göre bir karar vermektir. Mahkemece bu hususun gözardı edilmesi de isabetli görülmemiştr.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, 03.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15329, Karar No: 2011/820, Tarih: 26.01.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/15329 E.  ,  2011/820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : HAZİNE-ORMAN YÖNETİMİ

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 101 ada 393 parsel sayılı taşınmaz, tespit tutanağı düzenlenmeksizin ada ve parsel numarası verilerek 3402 Sayılı Yasanın 22/son maddesi gereğince tapu kütüğüne aktarılmıştır. Davacı, yaklaşık olarak 35 dönümlük taşınmazının orman parseli içinde bırakıldığı iddiasıyla tapu iptali ve tescil davası açmıştır. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kesinleşmiş orman sınırları içinde kalan taşınmaz parçasına yönelik zilyetliğe dayalı olarak açılmış tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3373 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasa hükümlerine göre orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması yapılmış ve 11.04.1997 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın 1997 yılında ilan edilerek kesinleşen orman kadastro sınırları içinde bulunduğu ve 2005 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında orman kadastro sınırları içerisinde bulunduğu için orman olarak tapu kütüğüne aktarıldığına ve dava tarihine göre, 6831 Sayılı Yasanın 11. maddesinde yazılı hak düşürücü sürenin çoktan geçtiği anlaşıldığından yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 26/01/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3451, Karar No: 2012/2328, Tarih: 21.02.2012

**9. Ceza Dairesi         2010/3451 E.  ,  2012/2328 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme

Hüküm : TCK'nın 152/1-c, 31/1, 62, 51/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Suç tarihinde 12 yaşını bitirip 15 yaşını tamamlamadığı anlaşılan sanığın, TCK'nın 31/2 ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 35/1. maddeleri uyarınca, işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği konusunda sosyal inceleme raporu alınarak sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği, rapor alınmama halinde ise mahkemece çocuk sanık hakkında sosyal inceleme yaptırılmama gerekçesini belirtilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanığın katılana ait zeytin bahçesindeki kuru otları tutuşturması sonucu çıkan yangın sebebiyle 6 adet zeytin ağacının zarar görmesi şeklinde gerçekleşen olayda eylemin 5237 sayılı TCK'nın 171/1-a maddesinde tanımlanan taksirle yangına neden olması suçunu oluşturacağı hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- Kabul ve uygulamaya göre de;

İsnat edilen suçu yakarak işlemesi nedeniyle sanık hakkında tayin edilen temel cezadan arttırım yapılırken uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 21.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1870, Karar No: 2019/7335, Tarih: 19.11.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/1870 E.  ,  2019/7335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAMSUN BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Samsun Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 23/11/2017 tarih ve 2015/756 E.- 2017/1080 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nce verilen 07/03/2018 tarih ve 2018/190 E.- 2018/303 K. sayılı kararın Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olduğu anlaşılmakla, duruşma için belirlenen 19.11.2019 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı asil ... ve vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 26.03.2009 tarihli karar ile müvekkilinin 1.000.000.- TL olan sermayesinin 2.000.000.- TL'ye çıkarıldığını, davalı ortağın 195.000.- TL sermaye arttırmayı taahhüt ettiği halde bu tutarı ödemediğini, gönderilen ihtarnameye verdiği cevapta 200.000 TL ödediğini ifade etmişse de bu ödemenin davalı tarafından yapılmadığını, kabul etmemekle birlikte aksi düşünülse dahi 153.000.- TL'yi geri çektiğini, böylece şirketten 47.000.- TL alacağı kaldığını, bu tutarın sermaye taahhüdünden mahsubu halinde davalının 148.000.- TL borcunun bulunduğunu ileri sürerek 1.750.- TL'nin 27.06.2009, 146.250.- TL'nin 27.03.2012 tarihinden itibaren işleyecek temerrüt faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, 01.04.2009 tarihinde müvekkili tarafından 200.000 TL ödenerek sermaye koyma borcunun yerine getirildiğini, şirket hesabından müvekkile yapılan banka ödemelerinin davalının eşinin davacı şirketten olan bono alacağına istinaden yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, 01.04.2009 tarihinde müvekkili tarafından 200.000 TL ödenerek sermaye koyma borcunun yerine getirildiğini, şirket hesabından müvekkile yapılan banka ödemelerinin davalının eşinin davacı şirketten olan bono alacağına istinaden yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, 26.03.2009 tarihli sermaye arttırım kararından hemen sonra 01.04.2009 tarihinde davalı tarafından şirket hesabına 200.000.- TL yatırıldığı, bu paranın sermaye koyma borcuna mahsuben ödendiği kanaatine varıldığı, bu tarihten sonra 09.04.2009, 01.06.2009 ve 10.06.2009 tarihlerinde toplam 153.000.- TL'nin davalı tarafından davacı şirketten çekildiği, buna göre yatırılan 200.000.- TL'den 47.000.- TL'sinin şirkette kaldığı, bu tutarın sermaye koyma borcu olan 195.000.- TL'den düşülmesi ile davalının halen 148.000.- TL borcunun bulunduğu, sermaye arttırımı için kesin bir tarih belirtilmediğinden ihtarda verilen sürenin bitiminden itibaren zamanaşımı süresinin başlayacağı, buna göre dava tarihi itibariyle zamanaşımı süresinin dolmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, 148.000.- TL'nin 05.01.2015 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesince, istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesince, istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, arttırılan sermaye borcunun tahsili istemine ilişkindir. Davalı, 26.03.2009 tarihinde alınan sermaye artırım kararı uyarınca kendisine düşen borcu 01.04.2009 tarihinde davacı şirket hesabına 200.000.- TL yatırarak ödediğini savunmuş, davacı da yatırılan bu tutardan davalının iade aldığı 153.000.- TL'yi düşüp 47.000.- TL'yi sermaye borcundan mahsup ederek bakiye tutar için işbu davayı açmıştır. Mahkemece de davalının 01.04.2009 tarihinde yatırdığı 200.000.- TL'nin sermaye borcuna karşılık olduğu kabul edilmiş, davacı tarafından mahkemenin bu yöndeki gerekçesi temyiz edilmemiştir. Bu durumda davalının 200.000.- TL'yi ödemekle sermaye borcunu yerine getirdiğinin kabulü gerekmekte olup bundan sonra davalı tarafından geri alınan 153.000.- TL'nin yatırılan sermaye artırım payının iadesi mahiyetinde olduğunun ispat yükü davacı üzerine geçmiştir. Uyuşmazlık dönemi itibariyle kapanış tasdikleri yapılmadığından davacı lehine delil niteliği bulunmayan davacı şirket defterlerinde de iade edilen 153.000.- TL, sermaye hesabında değil ortaklardan alacaklar hesabında izlenmiş olup sermaye koyma borcu yerine getirildikten sonra yapılan iadenin ödenen sermayenin içinden yapıldığı davacı tarafından ispatlanamadığı nazara alınarak bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde istinaf başvurusunun reddine karar verilmesi yerinde olmamış, ilk derece mahkemesi kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz istemlerinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, takdir olunan 2.037,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 19/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.