muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/3755, Karar No: 2013/12834, Tarih: 16.05.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/3755 E.  ,  2013/12834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının 5233 sayılı yasa kapsamında oluşan zararının tazmini işlemlerini takip etmek üzere avukatı olarak gerekli işlemleri yaptığını, ancak haksız olarak azledildiğini ve vekalet ücretinin yapılan takibe rağmen ödenmediğini ileri sürerek, itirazın iptali ile % 20 inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, ikametgahı mahkemesi Cizre Mahkemelerinin yetkili olduğunu ileri sürerek yetkisizlik itirazında bulunmuştur.

Mahkemece, yetkili icra dairesinin davalının ikametgahı olan cizre olması nedeni ile takibin yetkisiz icra dairesinde yapıldığından davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

HMK.nun 6. maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalının yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesidir. Aynı kanunun 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir. Ayrıca BK.'nun 73. maddesi uyarınca para alacağına ilişkin davalarda aksi kararlaştırılmadıkça para borcu alacaklının yerleşim yerinde ödenmesi gerektiğinden alacaklının bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir. (Bkz. HGK. 5.11.2003, 2003/13-640-627 sayılı kararı)

Somut olayda, davalının ikametgahı Cizre olduğundan, genel yetki kuralı uyarınca Cizre mahkemeleri yetkilidir. Ne var ki, az yukarda açıklandığı üzere HMK.nun 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalarda, sözleşmenin icra edileceği yer mahkemesinin de yetkili olacağına ilişkin özel bir yetki kuralı getirilmiştir. Davacının, vekalet sözleşmesine dayalı olarak Siirt Terör Zararları Komisyonuna müracaat ettiği anlaşıldığı gibi yine, davacı avukatın talebi vekalet sözleşmesinden kaynaklanan para alacağına ilişkin olup, BK. 73.maddesi gereğince de aksi kararlaştırılmadıkça borcun alacaklının ödeme zamanında ikamet ettiği yerde ödenmesi gerekir. Öyle olunca, alacaklının ikametgahı olan ve sözleşmenin ifa edileceği Siirt'te de icra takibi yapılıp, dava açılabilir. Bu nedenlerle takibin yetkili icra dairesinde yapıldığı ve davanın yetkili mahkemede açıldığının kabulü ile işin esasına girilerek uyuşmazlığın çözülmesi gerekirken, yetkili icra dairesinde yapılan takip bulunmadığı gerekçesi ile yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 21.15 TL temyiz harcın istek halinde iadesine, 16,5.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1711, Karar No: 2021/3894, Tarih: 21.04.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/1711 E.  ,  2021/3894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 10.04.2018 tarih ve 2015/387 E. - 2018/87 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 05.03.2020 tarih ve 2018/1844 E. - 2020/316 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, 6100 sayılı Kanun'un 369. maddesi gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 2010/04773 sayılı yol süpürme aracı tasarımı bulunduğunu, davalının adına tescilli tasarımın müvekkili tasarımı karşısında yenilik vasfı taşımadığını ileri sürerek davalı adına tescilli 2011/06261 sayılı tasarımın hükümsüzlüğüne karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, dava konusu yol süpürme araçlarında teknik zorunluluktan kaynaklanan pek çok ortak özelliklerin olduğunu, ayırt ediciliğin ufak ayrıntılarda sağlanabildiğini, davacının Ankara 3. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2013/455 Esas sayılı dosyası ile de benzer iddialarla dava açtığını, bu dosyaya sunulan bilirkişi raporunda tasarımların farklı olduğunun belirtildiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davalı tasarımının davacı tasarımı karşısında yenilik ve ayırt edici nitelik şartlarını haiz olmadığı, seçenek özgürlüğü kapsamının genişliği de dikkate alınınca davalı adına tescilli 2011 06261 sayılı tasarımın hükümsüzlüğü koşullarının oluştuğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekilince istinaf isteminde bulunulmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, davalı tasarımının davacı tasarımı karşısında yenilik ve ayırt edici nitelik şartlarını haiz olmadığı, seçenek özgürlüğü kapsamının genişliği de dikkate alınınca davalı adına tescilli 2011 06261 sayılı tasarımın hükümsüzlüğü koşullarının oluştuğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekilince istinaf isteminde bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesince alınan raporlara göre davalı adına tescilli 2011/06261 sayılı tasarımın hükümsüzlüğü koşullarının oluştuğu, taraflar arasında aynı ürünlerin haksız rekabet teşkil ettiği iddiasıyla görülen davada alınan ve işbu dosyaya da sunulan 10.11.2014 tarihli kök ve 27.07.2015 tarihli ek bilirkişi raporunda, tarafların makinelerinin gerek görsel gerekse teknik ve fonksiyonel özellikler bakımından benzerlikler göstermekte ise de, ürünlerin maliyetinin yüksekliği de dikkate alındığında, bire bir ayniyetin bulunmadığı, dolayısıyla karıştırılma olasılığının ve haksız rekabet için aranan benzerlik şartının gerçekleşmediği sonucuna varılmış ve bu hususta verilen 17.12.2015 tarihli kararın, Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 19.03.2018 gün ve 2016/7847 E.- 2018/2059 K. sayılı bozma ilamının kapsamı dışında kalarak, 20.01.2020 gün ve 2018/3391 E.- 2020/514 K. sayılı ilamı sonucunda kesinleştiği görülmüş ise de tasarım ve haksız rekabet hukukunun koruma alanlarının farklı bulunması, bu farkın pratik sonucu olarak haksız rekabet hukukunda dürüstlük kurallarına aykırı olmadıkça serbest rekabet ilkesinden yararlanılarak, önceki ürüne benzetme özgürlüğü mevcutken, sınai mülkiyet hukukunda mutlak haklara tecavüz eyleminin gerçekleştiğinin kabulü için bu eylemin hangi metotlar kullanılarak gerçekleştirildiğinin önem taşımadığı nazara alındığında, davalı vekilinin her iki dosyada alınan bilirkişi raporlarının çelişkili olduğuna dair istinaf itirazlarının yerinde olmadığı gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, endüstriyel tasarım belgesi hükümsüzlüğüne ilişkindir. İlk Derece Mahkemesince 03.07.2017 tarihli ve 12.03.2018 tarihli bilirkişi raporları hükme esas alınarak davacı adına tescilli endüstriyel tasarım belgesine istinaden üretilen süpürme aracı ile davalı adına tescilli endüstriyel tasarım belgesine istinaden üretilen süpürme aracı üzerinde yapılan karşılaştırmaya göre davalının endüstriyel tasarım belgesinin davacının endüstriyel tasarım belgesi karşısında bilgilenmiş kullanıcı nezdinde ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir. Ancak, davalı vekilince hükme esas alınan bilirkişi raporlarına davacı tarafından müvekkili aleyhine açılan haksız rekabet davasında alınan bilirkişi raporlarında aynı araçların karşılaştırıldığı ve benzer olmadıklarının ifade edildiğine dair ciddi itirazlar ileri sürülmüş, İlk Derece Mahkemesince, bu itirazları karşılar bir bilirkişi raporu alınmadığı gibi karar yerinde de bu itirazlar değerlendirilmemiştir. Bu durumda davalı tarafın itirazlarına dayanak haksız rekabet davası dosyası getirtilip anılan dosyadaki raporlar da değerlendirilerek hasıl olacak sonuca göre bir karar vermesi gerekirken, yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün açıklanan nedenlerle davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıdaki bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 21.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/378, Karar No: 2014/9738, Tarih: 30.04.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/378 E.  ,  2014/9738 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mersin 4. İş Mahkemesi

Tarihi : 01/10/2013

Numarası : 2012/746-2013/474

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı Mersin Liman Hizm. Den. Nak. Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı Mersin Liman Hizm. Den. Nak. Tic. Ltd. Şti.'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı, 12.05.2007 - 10.02.2009 tarihleri arasında davalı iş yerinde çalıştığını, davalı işverenin haksız ve bildirimsiz olarak iş akdine son verdiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil alacakların ödetilmesini istemiştir.

Davalı Mersin Liman Hizm. Den. Nak. Tic. Ltd. Şti. vekili davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporuna dayanarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir . Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

4857 sayılı Yasanın 41 inci maddesinin dördüncü fıkrası, işçiye isterse ücreti yerine serbest zaman kullanma hakkı tanımıştır. Bu süre, fazla çalışma için her saat karşılığı bir saat otuz dakika, fazla süreli çalışmada ise bir saat onbeş dakika olarak belirlenmiştir. Bu sürelerin de sözleşmelerle attırılması mümkündür.

Fazla çalışmaların aylık ücret içinde ödendiğinin öngörülmesi ve buna uygun ödeme yapılması halinde, yıllık 270 saatlik fazla çalışma süresinin ispatlanan fazla çalışmalardan indirilmesi gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde Yargıtay’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır. Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir .

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin ikinci fıkrasında, ara dinlenmelerinin iklim, mevsim, yöredeki gelenekler ve işin niteliğine göre yirmidört saat içinde kesintisiz oniki saat dinlenme süresi dikkate alınarak verileceği hükme bağlanmıştır. Değinilen maddenin birinci fıkrasında ise, ara dinlenme süresinin çalışma süresinden sayılmayacağı açıklanmıştır.

Somut olayda, dosyada bulunan ücret bordolarında davacının adına tahakkuk ettirilen ödemelerin bulunduğu bordroların imzalı olduğu, ayrıca dosyaya sunulan mesai cetveline ilişkin belgede davacının 19 mayıs ve 30 ağustos çalışıp ücretini aldığını belirtir ihtirazı kayıt bulunmaktadır. Mahkemece tahakkuk bulunan aylarda ve ihtirazı kayıt altına alınan aylara ilişkin fazla mesai ücretlerinin ödendiği gözetilerek belirlenen aylar dışlanmak suretiyle hesaplama yapılması gerekirken tüm süreyi kapsayacak şekilde fazla mesai alacağının hesaplanması hatalıdır.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı Mersin Liman Hizm. Den. Nak. Tic. Ltd. Şti.'ne iadesine 30.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7875, Karar No: 2019/22131, Tarih: 03.12.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/7875 E.  ,  2019/22131 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa, dosya kapsamına, sanığın olay esnasında olay yerinde olduğuna ilişkin tevilli ikrarına ve aşamalarda değişen ifadelerine, tanık ...'nun dernek içerisinde oldukları esnada içeriye giren şahısların müştekiyi dışarıya çıkardıkları sırada darp ettiklerine ilişkin beyanına, müştekinin aşamalardaki istikrarlı beyanlarına, bu beyanları doğrular nitelikteki doktor raporunda müştekinin "yüzde yaygın abrazyonlar ve yumuşak doku şişlikleri, her iki alt göz kapağında ekimoz sırtta sol skapula altında 2x2 cm'lik ekimoz, sol dirsekte 2x2 cm'lik abrazyon, her iki dizde ve sol femurda abrazyonlar" oluşacak şekilde yaralandığının belirtilmesine göre, mahkemenin kabul ve gerekçesinde bir isabetsizlik görülmemiş olup olay tanığı olmayan ve olaya ilişkin görgüye dayalı bilgisi olmayan Hasan Balkaya'nın tanık sıfatıyla dinlenmesi gerektiğine ilişkin tebliğnamenin bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 03/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14288, Karar No: 2013/920, Tarih: 24.01.2013

**14. Hukuk Dairesi         2012/14288 E.  ,  2013/920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 20.04.2010 gününde verilen dilekçe ile tapu kaydındaki kimlik bilgilerinin düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11.07.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu kaydında yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkindir.

Davalı idare davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, dava kabul edilmiş "... ili, ... ilçesi, ... (...) mahallesi tapusunda kayıtlı 2026, 2097, 2098, 2104, 2105 ve 2106 parsel sayılı taşınmaz maliklerinden ... kızı ...'nın soyadının ... olarak tespitine ve tesciline" şeklinde hüküm kurulmuştur.

Hükmü, davalı idare vekili temyiz etmiştir.

Nüfusa kaydedilmeden ölmüş veya herhangi bir nedenle nüfusta kaydı bulunmayan kişilerin tapu kaydındaki kimlik bilgilerinin düzeltilmesi mümkün değil ise de İdari yoldan tapu kayıtlarında intikal yaptırılamadığından zorunlu olarak dava açılan bu gibi durumlarda tapu malikinin davacıların murisi ile aynı kişi olduğunun ispatlanması halinde “çoğun içerisinde az da vardır” kuralı gereğince bu yönde bir “tespit kararı” verilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta; tüm dosya kapsamı, mevcut deliller ve bilhassa nüfus müdürlüğü kanalıyla yaptırılan araştırmalar ışığında; kayıt maliki "... kızı ... nüfusta kaydı olmadığı bu nedenle de nüfus kayıtlarının çıkartılamadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece 2026, 2097, 2098, 2104, 2105 ve 2106 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarında

malik olarak görünen "... kızı ...'nın davacı murisi olduğunun tespitine" şeklinde bir tespit hükmü kurulması gerekirken nüfusta kaydı bulunmayan ve evliliğinin dahi kayıtlara geçmediği bildirilen "... kızı ...."nın soyadının "Obalı" olarak tesciline karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 24.01.2013 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.