muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/25282, Karar No: 2016/4161, Tarih: 24.03.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/25282 E.  ,  2016/4161 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalı işverene ait işyerinde 01.03.2008-15.04.2014 tarihleri arasında hizmet akdine tabi olarak geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışma sürelerinin tespitine ilişkin davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. ve 5510 sayılı Kanunun 86/9. maddeleri olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır. Yargılama sırasında resmi belge veya yazılı delil esas ise de; somut bilgilere dayanması ve inandırıcı olmaları koşuluyla tanık beyanları ile de ispatı mümkündür.

İnceleme konusu davada, istem kısmen hüküm altına alınmış ise de, davacının 02.02.2010 tarihli SGK Kontrol Memurluğu denetimi esnasında, imzalı ifadesi ile davalıya ait işyerinde çalışmadığını, iş görüşmesine geldiğini beyan etmiş olması karşısında, denetim tarihinden öncesine rastlayan 01.03.2008- 02.02.2010 tarihleri arasındaki dönem yönünden dosyada yer alan bilgi ve belgeler davanın kabulü yönünde karar vermeye elverişli görünmemektedir. Davacının anılan döneme ilişkin çalışma iddiasını, Kurum kayıtlarına eşdeğer ve yazılı kanıtlarla ispat etmesi gerekmekte olup, bu bakımdan Mahkemece, davacının davalı işyerinde şoför olarak çalıştığını iddia etmesi de göz önünde bulundurularak, davacıdan çalıştığı sırada kullandığı araçların plakası sorularak, bu araçlara ve davacının şahsına uygulanan trafik ceza kayıtları Emniyetten celbedilmeli, davacının araçla ilgili arıza-bakım tutanağı, yakıt alım fişi ve benzeri delillerinin olup olmadığı ve konu ile ilgili başka delilleri sorularak varsa bu deliller toplanmalı ve tüm kanıtlar değerlendirildikten sonra, davacının 2008-2010 yılları arasındaki dönemde çalışmasının fiili ve gerçek olup olmadığı konusunda elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davalı ............'ye geri verilmesine, 24.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1657, Karar No: 2020/391, Tarih: 11.02.2020

**19. Hukuk Dairesi         2018/1657 E.  ,  2020/391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davası hakkında ilk derece mahkemesinde yapılan yargılama sonunda verilen kararın taraf vekillerince istinaf kanun yoluna başvurulması sonucunda Adana Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi tarafından verilen davacının istinaf talebinin reddine, davalının istinaf talebinin kabulüne ve yeniden hüküm kurulmasına yönelik kararın davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davacının grup şirketlerden ... Kaynak Suları unvanlı firmasına bardak su üretiminde kullanmak üzere davalıdan üst folyo cinsi ürün satın aldığını, 3 fatura karşılığı toplam 87.656,82.TL tutarında üst folyo alımı yapıldığını, davalı taraftan alınan üst folyolar ile satışı yapılan bardak sularında acılık ve kötü koku şikayetleri ile bir kısım malların iade alındığını, bir kısım mallarında müşteriler tarafından imha edildiğinin bildirildiğini, ürünleri hakkında böyle bir şikayet alan davacının ticari itibarının zedelendiğini, cari hesap gereği diğer siparişlerden kaynaklanan alacak bakiyesi düşüldükten sonra 976035 nolu fatura ile ilgili olarak 31.873,00 TL alacaklı olduklarını, diğer iki faturaya yönelik talebi olmadığını bardak suların üretimini yapmak için de masraf yaptığından maddi zararının olduğunu ileri sürerek 10.000,00 TL maddi tazminatın temerrüt tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, 31.873,00 TL fatura alacağının ve 30.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davalının alüminyum folyo cinsi bardak üst kapağının üreticisi olmadığını, sadece bardak üst kapaklarına etiket baskısı yaptığını bu nedenle bir sorumluluğu olmadığını, davacının ayıp ihbar sürelerine uymadığını, davacının seçimlik haklarından hangisini kullandığının belli olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk derece mahkemesince, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre, davacının davalıdan aldığı alümiyum kapakların standartlara uygun olmadığı, davacının bu ayıbı bir takım testler ve araştırma sonucu tespit edebildiği, ayıbın kullanmakla ortaya çıkan gizli ayıp olduğu, davacının süresi içinde ayıp ihbarında bulunarak seçimlik haklarını kullandığı, davacının maddi zararının 61.403,00 TL olduğu, ayıplı ürün nedeniyle davacı şirketin ticari itibarının zedelendiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüyle, 61.403,00 TL alacağın dava tarihinden işleyecek avans faizi ve 20.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline, davacıya ödenmesine, davacının fazlaya ilişkin manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince istinaf edelmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının TTK'nun 23/son maddesi uyarınca 8 günlük süre içinde muayene ve ihbar yükümlülüğünü yerine getirmediği gibi, bu mallara ilişkin şikayetlerin alınmasına müteakip BK'nun 223/2 maddesi uyarınca da "derhal ihbar" şartını yerine getirmediği, davalı vekilinin ayıp ihbar sürelerine uyulmadığına ilişkin istinaf sebebinin yerinde olduğu ve ilk derece mahkemesince ayıp ihbar sürelerine uyulmadığından bahisle davanın reddine karar verilmesi gerekirken davanın kabulüne karar verilmesi doğru bulunmadığı, ayıp ihbar sürelerine uyularak bu davanın açıldığı kabul edilse dahi, alüminyum folyonun standartlara uygun olmadığından bahisle rapor tanzim edildiği, müşteriler tarafından şikayet konusu edilen ve davacıya iade edilen su ve ambalajı üzerinde bir analiz yapılmadığı, davaya konu bardak suların plastik bardak kısmının, alüminyum üst ambalaj kısmının ve su kısmının ayrı ayrı analizlerinin yapılması gerektiğinin belirtildiği, ancak ambalaj malzemelerinin raf ömürlerinin geçmesi ve suyun üretimi üzerinde 2 yılı aşkın sürenin geçmesi nedeniyle analiz yapılmasının mümkün olmadığının belirtildiği, suda meydana geldiği iddia edilen kötü koku, ekşi tat gibi olumsuzlukların hangi sebepten kaynaklandığının tespit edilemediği gibi suyun ve ambalaj malzemelerinin raf ömürlerinin dolması nedeniyle bu aşamadan sonra böyle bir tespitin de mümkün olmadığı, davalı vekilinin sudaki bozulmanın tam olarak kimden ve hangi sebepten kaynaklandığının belirlenemediğine ilişkin istinaf sebebinin de yerinde olduğu gerekçesiyle davacının istinaf talebinin reddine, davalının istinaf talebinin kabulü ile Mersin 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 21.09.2017 tarih 2015/23-2017/426 sayılı kararının 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.2 maddesi gereğince kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle muhakeme hukukuna ve maddi hukuka uygun bulunan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 11.02.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6033, Karar No: 2025/782, Tarih: 03.02.2025

**2. Hukuk Dairesi         2023/6033 E.  ,  2025/782 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1100 E., 2023/565 K.

DAVA TÜRÜ : Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/2 E., 2022/45 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek vekili tarafından hükmün tamamı yönünden duruşma istemli olarak temyiz edilmiş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 03.02.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde tebligata rağmen taraflar adına gelen olmadı ve mazeret bildirmedikleri anlaşıldı. İşin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen 03.02.2025 Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı erkek vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Boşanma sebebiyle manevî tazminata hükmedilebilmesi için, tazminat talep eden tarafın kusursuz veya az kusurlu olması yanında, boşanmaya sebep olan olayların kişilik haklarına saldırı niteliğinde olması da gerekir (4721 sayılı Türk Medeni Kanunu md. 174/2). Mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen davalı erkeğin "Evi ve ailesiyle ilgilenmediği, ihtiyaçlarını karşılamadığı, düzenli bir işinin olmadığı" şeklindeki kusurlu davranışları davacı kadının kişilik haklarına saldırı niteliği taşımamaktadır. 4721 sayılı Kanunun 174 üncü maddesinin ikinci fıkrası koşulları kadın yararına oluşmamıştır. O halde, davacı kadının manevî tazminat talebinin reddi gerekirken, yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının kadın lehine hükmedilen manevî tazminat yönünden BOZULMASINA,

2.Davalı erkek vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenler iadesine,Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,03.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1057, Karar No: 2016/1458, Tarih: 18.02.2016

**14. Ceza Dairesi         2014/1057 E.  ,  2016/1458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın aşamalarda üzerine atılı suçu işlemediğini savunması, mağdure ve aile üyeleri olan müşteki ile tanık kardeşlerinin aşamalardaki çelişkili beyanları, .... Devlet Hastanesinden mağdurede cinsel ilişki bulgusuna rastlanılmadığına dair 03.09.2009 tarihinde verilen rapor, dosya kapsamındaki tanık beyanları, mağdurenin olay tarihinden önce kaldığı kurumda düzenlenen sosyal inceleme raporları içeriği ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın mağdureye yönelik beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçunu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği anlaşıldığından, beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyetine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2650, Karar No: 2017/7389, Tarih: 11.10.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/2650 E.  ,  2017/7389 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : Kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaları bir aletle dinleme veya bir ses alma cihazı ile kaydetme, kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaların kaydedilmesi suretiyle elde edilen verileri ifşa etme

Hükümler : 1- Kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaları bir aletle dinleme veya bir ses alma cihazı ile kaydetme suçundan dolayı TCK'nın 133/1, 62/1, 51, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

2- Kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaların kaydedilmesi suretiyle elde edilen verileri ifşa etme suçundan dolayı TCK'nın 133/3, 62/1, 52/2-4, 51, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

Kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaları bir aletle dinleme veya bir ses alma cihazı ile kaydetme ve kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaların kaydedilmesi suretiyle elde edilen verileri ifşa etme suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sanığın suç işleme kastıyla hareket etmediğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Dosya kapsamına göre; market işleten sanık ...'nın, aynı mahallede oturan ve müşterisi olan mağdur ...'nın üvey kızı ...le evlenip evlenmeyeceğine dair 2012 yılı Haziran ayında mağdurla market içerisinde yaptıkları aleni olmayan konuşmaları ve mağdurun akrabaları başta olmak üzere başka kişiler hakkındaki olumsuz açıklamalarını gizlice kaydedip, mağdurun üvey kızı ile ilişkisi olduğuna dair dedikoduları işitmesi ve mağdurun üvey kızının bir başkası ile evlenmesi üzerine, mağdurun üvey kızına ilgi duymadığına, onunla bir ilişkisinin bulunmadığına, aksine, mağdurun kendisine baskı yaparak üvey kızıyla evlendirmeye çabaladığına ilişkin iddialarını ispatlamak amacıyla, ses kaydını, arkadaşları ve mağdurun eşinin akrabaları olan tanıklar ..., ... ve ......, 2013 yılı içerisinde ayrı ayrı dinlettiği ve ses kaydının içeriğinin ifşa edilmesi nedeniyle mağdurun ailevi sorunlar yaşadığı olayda;

Sanık tarafından sadece mağdurla yüz yüze yapılan, bir üçüncü kişinin dahil olmadığı konuşmaların kaydedilmesi karşısında, TCK'nın 133. maddesinin 1. fıkrasında tanımlanan kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaları bir aletle dinleme veya bir ses alma cihazı ile kaydetme ve sanığın tarafı olduğu konuşmayı kaydetmek suretiyle elde ettiği verileri ifşa etmesi karşısında, aynı Kanun'un 133. maddesinin 3. fıkrasında tanımlanan kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaların kaydedilmesi suretiyle elde edilen verileri ifşa etme suçlarının yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilerek, ses kaydının içeriğine göre, mağdurun özel yaşam alanına girdiğinde kuşku bulunmayan konuşmalarını, mağdur tarafından kendisine karşı işlenmekte olan ve ani gelişen bir suç bulunmadığı halde, onun bilgisi ve rızası dışında kaydeden ve mağdurun içeriği özel konuşmalarının kaydedildiği ses kaydını tanıklara dinleterek ifşa eden sanık hakkında TCK'nın 134/1. madde ve fıkrasında tanımlanan görüntü veya seslerin kayda alınması suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal ve aynı Kanun'un 134/2. madde ve fıkrasında tanımlanan görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından dolayı ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulması, 2012 yılının Haziran ayında konuşmaların kaydedilmiş olması karşısında, görüntü veya seslerin kayda alınması suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan hüküm kurulurken, TCK'nın 134. maddesinin 1. fıkrasının 1. cümlesinde, kişilerin özel hayatının gizliliği ihlal edildiği takdirde, altı aydan iki yıla kadar hapis veya adli para cezası, aynı madde ve fıkranın ikinci cümlesinde, gizliliğin görüntü veya seslerin kaydedilmesi suretiyle gerçekleşmesi halinde, bir yıldan iki yıla kadar hapis veya adli para cezası öngörülmüş iken, suç tarihinden sonra, 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun'un 81. maddesi ile yapılan değişiklikle TCK'nın 134. maddesinin 1. fıkrasının 1. cümlesindeki ceza miktarı bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası olarak belirlenmiş, aynı madde ve fıkranın ikinci cümlesi gereğince, gizliliğin görüntü veya seslerin kaydedilmesi suretiyle gerçekleşmesi halinde verilecek cezanın bir kat artırılacağı düzenlenmiş olup, TCK'nın 7/2. madde ve fıkrası gereğince, suçun işlendiği zamandaki kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunun ilgili tüm hükümlerinin somut olaya ayrı ayrı uygulanması ve her iki kanuna göre hükmedilecek sonuç cezalar belirlendikten sonra sanığın lehine olan kanunun tespiti ile lehe kanunun bir bütün halinde uygulanması; ayrıca, ses kaydının bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda tanıklara dinletilerek ifşa edilmesi nedeniyle de görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan dolayı hükmedilen cezada TCK'nın 43/1

. madde ve fıkrası gereğince artırım yapılması gerekirken, hukuki nitelendirmede yanılgıya düşülüp, yasal ve yeterli olmayan gerekçelerle TCK'nın 133. maddesinin 1. fıkrasında tanımlanan kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaları bir aletle dinleme veya bir ses alma cihazı ile kaydetme ve aynı Kanun'un 133. maddesinin 3. fıkrasında tanımlanan kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaların kaydedilmesi suretiyle elde edilen verileri ifşa etme suçlarından dolayı ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulması ve kabule göre de kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaları bir aletle dinleme veya bir ses alma cihazı ile kaydetme suçundan dolayı TCK'nın 133/1. maddesi gereğince 2 yıl hapis cezası tayin edilip, 6352 sayılı Kanun'un 80. maddesi ile yapılan değişiklikten önce TCK'nın 133. maddesinin 1. fıkrasında iki aydan altı aya kadar hapis cezası öngörülmesi nedeniyle suç tarihinde yürürlükte bulunan bu düzenlemenin sanık lehine olduğunun ve TCK'nın 133. maddesinin 3. fıkrası gereğince hükmedilen cezada TCK'nın 43/1. madde ve fıkrası gereğince artırım yapılması gerektiğinin nazara alınmaması, kanuna aykırı,

2- Uzun süreli hapis cezaları ertelenen sanık hakkında, kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (c) bendinde yazılı hak yoksunluğuna, aynı Kanun'un 53/3. madde ve fıkrası da nazara alınarak hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ve Anayasa Mahkemesinin TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının dikkate alınmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, aynı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarları yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 11.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16290, Karar No: 2014/9883, Tarih: 21.05.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/16290 E.  ,  2014/9883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan ... vekili 06.09.2012 havale tarihli dilekçe ile temyizden vazgeçtiğinden sanığın temyizine göre yapılan incelemede;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4 fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

1- Açılan davanın niteliğine göre, suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücreti hükmedilmesi,

2- Sanık hakkında gün adli para cezasında 5237 sayılı TCK nun 62.maddesi gereğince indirim yapılması sırasında sonuç ceza doğru gösterildiği halde, gün adli para cezasının 3333 gün yerine 3330 gün olarak yazılması suretiyle TCK 52/3 maddesine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca; hükümden gümrük idaresi lehine vekalet ücreti verilmesine ilişkin kısmın çıkarılmasına, hükmün 2 numaralı bendinde yer alan “3330” ibaresi çıkartılarak yerine “3333” ibaresinin yazılması suretiyle, sair kısımları aynen bırakılan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.05.2014 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3870, Karar No: 2022/1513, Tarih: 01.03.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/3870 E.  ,  2022/1513 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : CMK 223/2-c maddesi gereğince beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık sürücü ..., yönetimindeki otobüs ile meskun mahal içerisinde, azami hız limitinin 50km/saat olduğu, bölünmüş, tek yönlü, asfalt kaplama cadde üzerinde gündüz vakti Sanayi Kavşağı istikametinden Özbek istikametine doğru seyri esnasında olay mahalline geldiğinde kendi istikametinin soluna doğru Küçük Sanayi Girişi yönüne döndüğü esnada ters istikametten gitmekte olan maktul sürücü ...'in kullandığı motosiklet ile çarpışması sonucu motosiklet sürücüsünün vefat ettiği olayda; 30/06/2014 tarihli görüntü inceleme tutanağında, motosiklet sürücüsünün Sanayi Kavşağı istikametinden Özbek İstikametine doğru ters yönde sol şeritten ilerlediğinin kayıt altına alınması ile kovuşturma aşamasında dosyanın tevdii ile alınan 13/10/2014 tarihli Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Trafik İhtisas Dairesi raporunda sanık sürücünün otobüs ile seyri esnasında sola dönüşü sırasında ters yön istikametinden gelerek aracına çarpan motosikletli nedeni ile kazayı önleme imkanının bulunmadığının bildirilmesi karşısında söz konusu kazada sanık sürücünün kusurunun bulunmadığı anlaşılmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 01/03/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.