muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5950, Karar No: 2020/1542, Tarih: 26.02.2020

**14. Ceza Dairesi         2019/5950 E.  ,  2020/1542 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık ...’nin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından yapılan yargılaması sonucunda atılı suçlardan mahkumiyetine ilişkin Nevşehir 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 02.12.2014 gün ve 2014/41 Esas, 2014/280 Karar sayılı hükümlerin sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 26.06.2018 gün ve 2017/9368 Esas, 2018/4634 Karar sayılı ilamı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün onanması, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün ise bozulması yönündeki kararına Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.08.2018 gün ve 14-2015/21244 sayılı itiraznamesi ile beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak itiraz edilmesi üzerine Dairemizin 30.10.2018 gün ve 2018/7009 Esas, 2018/6301 Karar sayılı ilamıyla yerinde görülmeyen itiraz sebeplerinin reddiyle, dosyanın gönderildiği Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 09.05.2019 gün ve 2018/14-514 Esas, 2019/394 Karar sayılı ilamıyla "...Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle kabulüne, Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 26.06.2018 tarihli ve 9368-4634 sayılı bozma kararının kaldırılmasına, dosyanın, 02.12.2014 tarihli gerekçeli kararın Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığına tebliğinin sağlanması için tevdi kararı verilmesi amacıyla Yargıtay 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmesine,... ” dair verilen kararla birlikte dosya Dairemize gönderilmekle yapılan incelemede gereği görüşüldü:

Suç tarihinde on sekiz yaşından küçük olan mağdure Kübra’ya yönelik sanık tarafından işlenen suçtan dolayı yapılan soruşturma ve görülen kamu davası ile ilgili olarak aşamalarda dosyadan haberdar edilmeyen Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı yönünden söz konusu tebligat eksikliğinin usulünce ikmali ile verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenip, hükümlerin temyizi halinde bu hususta ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12110, Karar No: 2012/18469, Tarih: 12.06.2012

**7. Ceza Dairesi         2012/12110 E.  ,  2012/18469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1632 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Tebligat kanunun 14.maddesi gereğince asker kişiye yapılacak tebligatın kıta komutanı ve müessese amiri gibi en yakın üste yapılması gerektiğinden, nizamiye görevlisine yapılan tebligatın usulüne uygun bulunmaması nedeniyle sanığın temyizinin süresinde yapıldığı kabul edilerek yapılan incelemede;

Hükümden sonra, 14.04.2011 gün ve 27905 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6217 sayılı kanunun 3.maddesiyle değişik 1111 sayılı Askerlik Kanunun 89. maddesi uyarınca, sanığın eylemine uygulanabilecek 1632 sayılı Askeri Ceza Kanununun 63. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen suçları barışta ilk kez işleyenlerin eylemleri idari para cezasına dönüştürüldüğü cihetle, 5326 sayılı Kabahatler Kanunun 24. maddesi uyarınca mahkemece idari yaptırımın mahkeme tarafından uygulanacağı gözetilerek bu hususun mahallinde değerlendirilmesinin gerekmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları yerinde görüldüğünden hükmün sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 12.06.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11665, Karar No: 2017/7445, Tarih: 26.12.2017

**10. Ceza Dairesi         2013/11665 E.  ,  2017/7445 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : a- Kenevir ekme

b- Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hükümler : a- Kenevir ekme suçundan mahkûmiyet

b- Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A- Sanık hakkında kenevir ekme suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesi:

Sanığın, olayda ele geçirilen esrarı, yetiştirdiği kenevirlerden elde ettiğine ilişkin beyanının, “suçla ilgili kişi veya kişileri gizleme” ya da “daha az ceza alacağını sanma” gibi bir amaca dayanmış olabileceği; keneviri ektiğini belirttiği yerde herhangi bir araştırma ve inceleme yapılmadığı, kenevir kökü veya hasat artığı gibi maddi bulgu elde edilmediği ve aradan geçen zaman nedeniyle elde edilmesinin de mümkün olmayacağı; bu durumlar karşısında atılı suçu işlediğine ilişkin soyut beyanı dışında kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan hükmün BOZULMASINA,

B- Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün incelenmesi:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine,ancak;

Mevcut belge ve deliller, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından yeterli görülmediğinden, öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b)Sanık hakkında bu suç tarihinden önce, aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA,

26/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

E.A
Yargıtay — Esas No: 2024/278, Karar No: 2025/1169, Tarih: 13.02.2025

**8. Ceza Dairesi         2024/278 E.  ,  2025/1169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2022/4229 Değişik İş

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

KARAR : İtirazın reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Şikâyetçinin müracaatı ile ilgili olarak Manisa Cumhuriyet Başsavcılığının 05.12.2022 tarihli kararı ile şüpheli hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, şikâyetçi vekilinin itirazı üzerine Manisa 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 03.02.2023 tarihli kararı ile kovuşturmaya yer olmadığı kararında herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığından itirazın reddine kesin olarak karar verildiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 26.12.2023 tarihli ve 2023/5981 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.01.2024 tarihli ve KYB-2023/139920 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin;

“5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar nazara alındığında,

Dosya kapsamına göre, şüphelinin ortağı olduğu şirketin ortaklara tahsis edilen kredi kartını işten ayrıldıktan sonra da kullanmaya devam ettiğinin iddia edildiği somut olayda, Manisa Cumhuriyet Başsavcılığınca, taraflar arasındaki uyuşmazlığın hukuki ihtilaf niteliğinde olduğundan bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de;

Dosya kapsamına göre, şüphelinin ortağı olduğu şirketin ortaklara tahsis edilen kredi kartını işten ayrıldıktan sonra da kullanmaya devam ettiğinin iddia edildiği somut olayda, Manisa Cumhuriyet Başsavcılığınca, taraflar arasındaki uyuşmazlığın hukuki ihtilaf niteliğinde olduğundan bahisle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de;

Olaya ilişkin, şüphelinin iş ilişkisi sona erdikten sonra harcama yapmaya devam edip etmediğinin tespit edilebilmesi için, iş ilişkisinin ne zaman sona erdiğinin, iddiaya konu kredi kartından yapılan harcamaların neye istinaden yapıldığının tespiti ile müştekinin uğradığı zararın bilirkişi marifetiyle tespit edilmesi sonrasında şüphelinin kastı değerlendirilerek sonucuna göre şüphelinin hukukî durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturma sonucu verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itiraz üzerine, soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. DEĞERLENDİRME VE GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun‘un 160. maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında; Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlayacağı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlü olduğu belirlenmiştir.

2. 5271 sayılı Kanun’un, “Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar” başlıklı 172/1. maddesi;

“(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir...."

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. 5271 sayılı Kanun’un, “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173. maddesinin inceleme konusu ile ilgili olan birinci, ikinci, üçüncü ve dördüncü fıkralarında;

“(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

“(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3)(Değişik: 18/6/2014-6545/71 md.) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir..."

Hükümleri yer almaktadır.

4. Kanun'da yer alan düzenlemelerden de görüleceği üzere; Cumhuriyet savcısı, suçun işlenip işlenmediğinin tespiti bakımından hemen işin gerçeğini araştırmaya başlamalı, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açmalı, aksi halde 5271 sayılı Kanun’un 172. maddesi gereğince kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vermelidir.

5. Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen Sulh Ceza Hakimliği, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

5. Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen Sulh Ceza Hakimliği, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

6. Kanun yararına bozma istemine konu somut olayda, şikâyetçi Tasfiye Hâlinde Öz Aktif Kalıp Ltd. Şti.'nin vekili aracılığıyla şüphelinin, şikâyetçi şirkete 12.12.2014 tarihine kadar %50 ortak ve şirket müdürü olarak yer aldığını, ortaklıktan ayrıldıktan sonra şirket ortaklarına tahsis edilen şirkete ait Vakıfbank kredi kartını iade etmeyip 2022 yılı Ocak ayına kadar kullanmaya devam ettiğini, durumun fark edilmesi üzerine kredi kartının derhal iptal edildiğini, şüphelinin tüm harcamalarını bu karttan gerçekleştirdiğine dair müracaatı üzerine Manisa Cumhuriyet Başsavcılığınca başlatılan soruşturma neticesinde, 05.12.2022 tarihli karar ile şüpheli hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan, "Her ne kadar şikayete konu olay nedeniyle soruşturma işlemlerine başlanılmış ise de, şikayet dilekçesi ve şüpheli savunmasından da anlaşılacağı üzere ilgili kredi kartının şüpheli tarafından bir dönem şirketin ortağı ve müdürü olması nedeniyle kullandığı, daha sonraki dönemler ... dışında kullandığına dair soyut beyan dışında delil bulunmadığı gibi iddiaya konu olayda şirketle ilişkisi bulunmayan şahısların muhasebe tarafından kayıtlarının düşümü yapılırken kredi kartına ilişkin de işlem yapılmasının gerektiği, bu ihmalin şüpheli tarafa yüklenemeyeceği, bu durumda şüphelinin kasten hareket ettiğine dair soyut beyan dışında delil bulunmadığı gibi eylemin hukuki ihtilaf mahiyetinde olan sebepsiz zenginleşme veya alacak davasının konusu olabileceği kaldı ki bu hususa ilişkin zaten Asliye Ticaret Mahkemesinde bir davanın bulunduğu" belirtilerek kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş, şikâyetçi vekilinin itirazı üzerine Manisa 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 03.02.2023 tarihli kararı ile kovuşturmaya yer olmadığı kararında herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığından itirazın reddine kesin olarak karar verildiği belirlenmiştir.

7. Bu kapsamda inceleme konusu soruşturma dosyası değerlendirildiğinde; şüphelinin ortağı olduğu şirketten ayrılmasından sonra da, şirket ortaklarına tahsis edilen kredi kartını kullanmaya devam ettiği iddiasına ilişkin olarak, şüphelinin şikâyetçi şirket ile iş ilişkisi sona erdikten sonra harcama yapmaya devam edip etmediğinin tespit edilebilmesi için, iş ilişkisinin ne zaman sona erdiği, söz konusu şirket tarafından tahsis edilen kredi kartından yapılan harcamaların neye istinaden yapıldığı ve şikâyetçi şirketin uğradığı zararın bilirkişi marifetiyle tespit edilmesi ve ayrıca taraflar arasında Manisa Asliye Ticaret Mahkemesine açılan haksız eylemden kaynaklanan zarar nedeniyle itirazın iptali davasının akıbetinin araştırılarak sonucuna göre bir değerlendirme yapılması gerekirken, "ilgili kredi kartının şüpheli tarafından bir dönem şirketin ortağı ve müdürü olması nedeniyle kullandığı, daha sonraki dönemler ... dışında kullandığına dair soyut beyan dışında delil bulunmadığı gibi iddiaya konu olayda şirketle ilişkisi bulunmayan şahısların muhasebe tarafından kayıtlarının düşümü yapılırken kredi kartına ilişkin de işlem yapılmasının gerektiği, bu ihmalin şüpheli tarafa yüklenemeyeceği, bu durumda şüphelinin kasten hareket ettiğine dair soyut beyan dışında delil bulunmadığı gibi eylemin hukuki ihtilaf mahiyetinde olan sebepsiz zenginleşme veya alacak davasının konusu olabileceği" şeklindeki hatalı gerekçe ve eksik soruşturma neticesinde verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itiraz üzerine soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi yerine itirazın reddine karar verilmesi Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Manisa 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 03.02.2023 tarihli ve 2022/4229 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309/4-a maddesi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/54480, Karar No: 2014/4052, Tarih: 11.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2011/54480 E.  ,  2014/4052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 15. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/11/2011

NUMARASI : 2010/176-2011/743

DAVA :Davacı, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 2002 yılında davalı Bakanlık Döner Sermaye İşletmesi Merkez Müdürlüğüne bağlı 75. Yıl Sanat Merkezinde çalışmaya başladığını, 2009 Yılı Ağustos ayına kadar burada çalıştığını, bu tarihten itibaren Kütüphaneler Yayınlar Genel Müdürlüğü Kitap İkmal Deposunda çalışmaya devam ettiğini, 75. yıl Sanat Merkezinde mesai saatleri dışında 19.00-23.00 saatleri arasında da tiyatro salonu kullanımda olduğundan bu saatlerde davacının bu merkezde çalışan diğer işçiler gibi fazla çalışma yapmak zorunda kaldığını, saat 23.00'dan sonra salonun boşalması, dekorların toplanması, salonun eski hale getirilmesi ve gerekli kontrollerin yapılması sonucunda davacının fazla çalışmasının 00.30'a kadar devam ettiğini, işin niteliği gereği hafta tatili ve genel tatil günlerine denk gelen günlerde de çalıştığını, bu şekilde çalışmalarının yıllık 270 saati aşmasına rağmen, sadece 270 saatlik ücretinin ödendiğini, yasa ve TİS hükümleri gereği 270 saatlik yıllık sınırı aşan fazla mesia ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek 2006, 2007, 2008 ve 2009 Yıllarına ait yıllık 270 saati aşan fazla çalışma alacağının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, 4857 sayılı yasanın 41. maddesi uyarınca ve hayatın olağan akışı itibari ile işçinin yılda en fazla 270 saat fazla mesaisi olabileceğinin kıstas olarak uygulandığını, davacının bordrolarda belirtilen ve uzun süre belli şekilde yapılan ödemeyi ihtirazi kayıt ileri sürmeden kabul ettiğini, 75. Yıl Kültür Merkezindeki etkinliklerin en geç saat 23.00'da sona erdiğini, davalı kurumun mallarının tamamı devlete ait olan bir devlet kurumu olduğunu ve fazla çalışma yapan bir işçiye fazla çalışmasının karşılığının ödenmemesi gibi bir durumun söz konusu olamayacağını, taleplerin zaman aşımına uğradığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının

01.01.2006 – 31.12.2009 tarihleri arasındaki çalışmaları sırasında yasal ve TİS hükümleri gereği olan çalışma süresinden fazla çalışma yaptığı, bu çalışmaların dosyada bulunan puantaj cetvelleri, bir kısım yazışmalar ve ücret bordrolarıyla tespit edildiği, dolayısıyla davalı işverenlik kayıtlarına dayalı olarak tespit edilen fazla çalışmadan hakkaniyet indiriminin yapılmasının gerekli olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

01.01.2006 – 31.12.2009 tarihleri arasındaki çalışmaları sırasında yasal ve TİS hükümleri gereği olan çalışma süresinden fazla çalışma yaptığı, bu çalışmaların dosyada bulunan puantaj cetvelleri, bir kısım yazışmalar ve ücret bordrolarıyla tespit edildiği, dolayısıyla davalı işverenlik kayıtlarına dayalı olarak tespit edilen fazla çalışmadan hakkaniyet indiriminin yapılmasının gerekli olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Mahkemece bilirkişi Av. O.. Y..'dan 22.11.2010 tarihinde ilk rapor alınmış ve bu raporda 01.01.2006-31.12.2009 tarihleri arasında davacının talep edebileceği fazla çalışma alacağı 977,55 TL olarak tespit edilmiştir. Davacı ve davalı vekillerinin itirazları üzerine aynı bilirkişiden 21.09.2011 tarihinde ek rapor alınmış ve bu sefer yine aynı tarihler arasında davacının talep edebileceği fazla çalışma alacağı 11.095,14 TL olarak belirlenmiştir. Mahkeme, 21.09.2011 tarihli ek rapor uyarınca hüküm kurmuştur. Aynı bilirkişiden alınan iki rapor arasında çelişki bulunmaktadır ve çelişkinin nereden kaynaklandığı anlaşılamamıştır.

Sağlıklı bir sonuca gidebilmek için mahkemece yeni seçilecek bir bilirkişiden; davacının normal çalışma saatleri ile 75. Yıl Kültür Merkezinde etkinliklerin olduğu günlerdeki çalışma saatlerini belirleyen, dosyada yer alan puantaj, bordro ve çalışma programlarını karşılıklı irdeleyip tahakkuk yapılan ayları da dikkate alan ve denetime elverişli rapor alınması gerekirken, çelişkili ve denetime elverişli olmayan bilirkişi raporu ile sonuca gidilmesi hatalı olup kararın bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 11.02.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.