muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/13653, Karar No: 2020/1397, Tarih: 18.02.2020

**12. Hukuk Dairesi         2019/13653 E.  ,  2020/1397 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın üzerine atılı 2004 sayılı İİK’nın 337/a maddesine aykırılık suçunun kovuşturmasının şikayet şartına bağlı olduğu, İİK’nın Onaltıncı Bab’ında düzenlenen bir kısım suçlar bakımından şikayet hakkının doğması için bu suçların niteliği gereği icra takibinin kesinleşmesi gerektiği, icra takibi kesinleşmeden yapılacak şikayetin, henüz doğmamış bir hakkın kullanımı niteliğinde olacağı ve icra takibinin sonradan kesinleşmesinin de bu şikayeti süresinde ve usulüne uygun yapılmış bir şikayet konumuna getirmeyeceği cihetle;

CMK'nun 223/8. maddesinde soruşturma veya kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceğinin anlaşılması halinde “davanın düşmesine” karar verileceğinin öngörülmesi,

Somut uyuşmazlıkta, borçlu şirkete ödeme emrinin 23/02/2015 tarihinde tebliğ edildiği, şikayetin ise şirket hakkındaki icra takibi henüz kesinleşmeden 06/02/2015 tarihinde yapıldığının anlaşılması karşısında, kovuşturma şartının gerçekleşmemesi nedeniyle, sanık hakkında açılan davanın CMK’nın 223/8. maddesi gereğince “düşmesine” karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiyle, soruşturma ve kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceği anlaşıldığından 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan DAVANIN DÜŞMESİNE, 18/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7035, Karar No: 2019/3071, Tarih: 29.04.2019

**16. Ceza Dairesi         2018/7035 E.  ,  2019/3071 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.12.2017 tarih ve 2017/69 - 2017/67 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK’nın 314/2, 53, 58/9, 63, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin yasal şartları oluşmadığından CMK'nın 299. maddesi gereğince REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

20.11.2017 tarihli 2. celsede Cumhuriyet savcısı tarafından esas hakkında mütalaanın sunulması üzerine sanık ve müdafince mütalaya karşı süre istendiği, sanık müdafinin 12.12.2017 tarihli dilekçesi ile sağlık sorunlarını gerekçe göstererek 13.12.2017 tarihli oturuma katılamayacağını bildirmesi ve sanığın da 13.12.2017 tarihli duruşmada müdafisinin olmaması nedeniyle savunmasını hazırlayamadığını, ek süre talep ettiğini beyan ettiği nazara alındığında, mahkemece sanık müdafinin sağlık mazeretinin neden kabul edilmediği karar yerinde tartışılmadan gerekçesiz olarak reddedilmek suretiyle savunma hakkının kısıtlanmasına yol açacak ve bu hakkın kullanılmasını etkisiz kılacak şekilde CMK’nın 176/4, 190/2. ve 216. maddelerine aykırı olarak hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan bu sebeplerden dolayı hükmün CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, verilen ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süre, mevcut delil durumu dikkate alındığında tahliye talebinin reddine, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın ... 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ...Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11493, Karar No: 2014/14532, Tarih: 25.12.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/11493 E.  ,  2014/14532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 7. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 28/03/2013

NUMARASI : 2013/169-2013/83

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; Kiralayan kilise vakfına ait taşınmazla ilgili olarak vakıf ile müvekkili müteahhit arasında 07 Aralık 2007 tarihli sözleşme düzenlenerek taşınmazın kira gelirinin % 40'ı kilise vakfı'na , % 60'ının ise müvekkiline ait olacağının kararlaştırıldığını, müvekkili tarafından inşa edilen taşınmazın 2.340 m2 lik kısmının Vakıf tarafından davalı şirkete süpermarket olarak işletilmek üzere 4.11.2008 tarihli kira sözleşmesi ile kiraya verildiğini, kira sözleşmesinin 5. Maddesine göre kira bedelinin 32.000 EURO + Stopajdan aşağı olmamak üzere aylık cironun % 4,5 i olarak kararlaştırıldığını, kiraya veren vakıf ile müvekkili arasında düzenlenen10.02.2010 tarihli ek protokol ile müvekkili müteahhidin hissesine isabet eden % 60 brüt kira bedelinin KDV si ile tüm kiracılara fatura edilerek tahsil edileceğinin kararlaştırıldığını, müvekkilinin ve kilise vakfının bu hususu davalıya bildirdiğini, sözleşmede kararlaştırılan 32.000 EURO + stopajdan oluşan 40.000 EURO aylık kira bedelinin müvekkili payına düşen % 60 + KDV'sinden oluşan Mart 2010 kirasının 21.4.2010 tarihli fatura ile 24.000 EURO + KDV (56.597.52 TL) olarak davalıya fatura edildiğini, davalının 44.403.49 TL ödeme yaptığını, Nisan 2010 kirasından 12.05.2010 tarihinde fatura ile 24.000 EURO + KDV (54.971.95 TL ) olarak davalıya fatura edildiğini, davalının 42.996.55 TL ödeme yaptığını, davalının net kira bedelinin %60 ı oranında ödeme yaptığını alacağın tahsili için yapılan icra takibine davalının itiraz ettiğini belirterek itirazın iptali ile takibin devamına ve % 40 dan aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili tarafından sözleşmeye sadık kalınarak kira bedellerinin ödendiğini, kiraya veren vakıf tarafından kiranın % 60 miktarının davacı müteahhide ödenmesi bildirilmişse de davacı müteahhidin fazla talepte bulunduğunu, vakfa ödenen kiranın belli olduğunu, bunun bir kısmının davacı tarafa ödenmiş olmasının kira miktarını ve şartlarını değiştiremeyeceğini, davacı müteahhide ödenen miktarın bir alacak temliki hükmünde olduğunu, yani % 60 lık payın aslında vakfa ait olmakla birlikte vakfın ihbarı üzerine davacıya ödendiğini, sözleşmeye taraf olmayan davacı tarafın ayrıca vergi yüklemesinin hukuka aykırı olduğunu, çifte vergilendirmenin söz konusu olduğunu savunarak davanın reddi ile % 40 tan aşağı olmamak üzere kötüniyet tazminatına karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece dosya üzerinde 2 kez bilirkişi incelemesi yapılmış olup bilirkişi raporlarında özetle; davacının brüt kira tutarı üzerinden kendi payına düşen brüt kira tutarı kadar fatura kesmesi, bunun üzerine KDV ilave etmesinin yasal bir zorunluluk olduğu, kira sözleşmesine göre aylık kira bedelinin stopaj dahil 40.000 Euro olduğu davacıya düşen %60 payın 24.000 Euro olduğu bu tutarın uygulanması gereken KDV nin matrahını teşkil ettiği KDV dahil davacıya ödenmesi gereken aylık kira bedelinin 28320 Euro olduğu itirazın iptali istenen (12.194,03 TL +11975,40 TL) 24.169,43 TL asıl alacak bakımından talebin yerinde olduğu işlemiş 461,88 TL faiz bakımından da davacı talebinin yerinde olduğu belirtilmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda itirazının iptali ile takibin devamına karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı ile dava dışı kiralayan vakıf arasında düzenlenen 10/12/2007 tarihli sözleşmeye göre, vakfa ait 52 ada 101 parsel nolu taşınmaz üzerinde yapılacak inşaata ilişkin olarak harcamaların davacı müteahhit tarafından karşılanması ve karşılığında 49 yıl boyunca taşınmazın kira gelirleri dahil olmak üzere elde edilecek tüm gelirlerin %40 ı kilise vakfına %60 ı ise müteahhide verilmesi hususunda anlaşma yapılmış olup, 10/02/2010 tarihli olduğu belirtilen ek sözleşmenin 2. Maddesi ile vakıf için belirlenen kira geliri için stopaj ödeneceği, müteahhit için hissesine isabet eden %60 brüt kira bedeli + KDV ile birlikte kiracılara fatura ederek tahsil edeceği kararlaştırılmıştır.

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 04/11/2008 başlangıç tarihli 5 yıl süreli kira sözleşmesi ise dava dışı kiralayan vakıf ile davalı kiracı arasında düzenlenmiş olup, sözleşmenin 5.2 maddesinde aylık asgari kira bedeli 32.000 Euro + Stopaj olarak kararlaştırılmıştır. Özgür irade ile belirlenen bu şart geçerli olup tarafları bağlar.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının davalı kiracıdan 32.000 Euro net kira bedeli ile stopaj ve KDV yi birlikte talep edip edemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının davalı kiracıdan 32.000 Euro net kira bedeli ile stopaj ve KDV yi birlikte talep edip edemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Gelir Vergisi Kanununun 70/2.maddesi gereğince ticari veya zirai bir işletmeye dahil olan mal ve hakların kiraya verilmesinde Katma Değer Vergisi söz konusu olmaktadır. Gelir Vergisi Kanununun 70.maddesi, işyeri kiralama işlemi nedeniyle, gayrimenkul sermaye iradı elde edilen hallerde, kazançların vergilendirilmesinde stopaj usulunü getirmiştir. Stopaj, kira bedelinden yasada belirtilen orandaki miktarın, kiracı tarafından kiralayan adına Vergi Dairesine ödenmesi gereken meblağdır. Stopajda yükümlü kiralayan, sorumlu ise kiracıdır. Kira sözleşmesinde kiracı net kira bedeli olan 32.000 Euro+ Stopaj ödemeyi kabul etmiştir. Ancak dava dışı kiralayan ile davacı müteahhit arasında düzenlenen sözleşme ve ek protokol hükümlerine göre kira bedelinin %60 ı davacıya ödeneceği kararlaştırılmış olup daha önce davalı kiracı kiralayanın vakıf olması sebebiyle ve sözleşme gereğince stopaj ödemekle yükümlü iken kiralayanın kira alacağının bir kısmını davacıya devretmesi sebebi ile davalının ödemesi gereken kira miktarı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık meydana gelmiştir.

Başlangıçta kira sözleşmesi ile stopajı ödemeyi kabullenen kiracının, stopaj ödeme sorumluluğu ortadan kalkınca kiralayana ödemesi gereken kira miktarının ne olacağı öncelikle çözümlenmesi gerekli sorun olarak ortaya çıkmaktadır. Stopaj sorumluluğu ortadan kalkınca kiracının ödemesi gereken miktar sözleşmenin 5.2 maddesinde açıkça belirtildiği gibi net kira olan 32.000 Eurodur. yani davalı şirket daha önce net kira + stopaj ödemek durumunda iken, kira alacağının KDV yükümlüsü olan davacıya temliki nedeni ile davacıya ödemesi gereken pay bu kez 32.000 Euro net kira bedelinin %60 ı + KDV olması gerekir. Zira sözleşmedeki “+ stopaj” ifadesi ile kira bedelinden ziyade elde edilen gelire göre alınması gerekli olan verginin tahsil yöntemi vurgulanmaktadır. Aksi halde davalı kiracının taraf olmadığı bir sözleşme ile net kira + stopaj + KDV ödenmesi suretiyle stopaj kapsamında yapılan bir vergi ödemesi sonrasında bu rakam üzerinden ikinci kez vergi alınarak bu kez KDV ödenmesi ve kira miktarının artırılması anlamına gelecektir.

Bu durumda mahkemece davacıya düşen aylık net kira bedeli 32.000 Euro’nun %60'ı + KDV hesaplanmak suretiyle eksik ödeme olup olmadığı üzerinde durularak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 25.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7204, Karar No: 2019/2491, Tarih: 26.02.2019

**5. Ceza Dairesi         2015/7204 E.  ,  2019/2491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekili ile Üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanıklar ... ve ... hakkında verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Suç tarihinde sanıklardan ...'nın....Belediye Başkanı, ...'ın ise kaplıca işletmesi müdürü ve harcama yetkilisi olduğu,....Belediyesine ait kaplıca işletmesinin tadilatı amacıyla doğrudan temin usulü ile mal ve hizmet alımı yapılmasına karar verildiği, 22/01/2008 tarih ve 26764 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Kamu İhale Tebliğine göre 2008 yılı için doğrudan temin sınırının 10.195,00 TL olduğu halde, sanıkların yaklaşık maliyeti 14.512,00 TL olarak tespit edilen mal ve hizmet alımını sınırı aşmasına rağmen doğrudan temin usulü ile yaptıkları, ihaleye tabi olan bir alımı doğrudan temin suretiyle gerçekleştirerek başka firmaların ihaleye katılmasını engelleyen ve bu suretle alım yapılan firmaya da yarar sağlayarak görevlerinin gereklerine aykırı hareket eden sanıkların görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyetlerine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yanılgılı gerekçe ile yazılı şekilde beraatlerine hükmedilmesi,

.../...

-2-

Kanuna aykırı, katılan vekili ile Üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 26/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15255, Karar No: 2012/2877, Tarih: 28.02.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/15255 E.  ,  2012/2877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Batman İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/09/2011

Davacı vekili, müvekkilinin davalılardan Batman Belediye Başkanlığına ait işyerinde işçi olarak çalıştığını  davalı Belediye Başkanlığının her ay düzenli olarak 3417 sayılı Kanun kapsamında %5 oranında kesinti yaptığını, ancak işverenin yapılan kesintileri ve ilgili kanun uyarınca ilave edilmesi gereken işveren paylarını aynı Kanun'un 4. maddesinde belirtilen hesaba yatırmadığını, bu tür alacaklarının 4853 sayılı Kanun'a 26/12/2006 tarih ve 5568 sayılı Kanun ile eklenen ek madde ile 31.12.2007 tarihi itibari ile davalı hazineye devredilmiş olduğunu, bundan dolayı dava konusu nemaların dava tarihinden işleyecek kanuni faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar  cevap dilekçesinde davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı belediyece tasarrufu teşvik kesintilerinin davacı adına Ziraat Bankasına hesap açılarak buraya yatırılmadığı, davalı belediye ile SGK arasında 5393 sayılı Kanunu'nun 5. maddesi kapsamında tasarrufu teşvik ve nema alacaklarının tahsili konusunda bir uzlaşma olmadığı, davalı belediyece tasarrufu teşvik kesintilerine ilişkin SGK'na bir ödeme bulunmadığı gerekçesiyle öncelikle davalı olan Batman Belediye Başkanlığının söz konusu davaya konu alacaktan sorumlu olduğu, davalı belediye ile hazine arasında dava konusu nema alacaklarından doğan borçlar uzlaşma kapsamına alınmadığı, davacı taraf tarafından davalı Batman Belediyesi aleyhine açılan davanın bilirkişi raporu doğrultusunda kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, davalı belediye ve  hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava,  tasarrufu teşvik kesintisi ve katkı paylarının 3417 ve 4853 sayılı Kanunlar gereğince ilgili banka hesabına yatırılmaması nedeniyle tasarrufu teşvik ve nema alacağının davalı Hazine Müsteşarlığından  tahsiline karar verilmesi isteğine ilişkindir.

Resmi Gazete'nin 14.10.2011 gün ve 28084 mükerrer sayısında yayımlanan Uyuşmazlık Mahkemesinin 20.12.2010 tarih ve 156-328 sayılı kararında da belirtildiği üzere, tasarrufu teşvik kesintilerinin ilgililerin iradeleri dışında, idarenin kamu gücü kullanılarak yapılması, konunun kamu hukuku alanına ilişkin olması gözetildiğinde, tasarruf kesintisi, kurum katkısı ve nemaların tahsili istemiyle anılan idarelere karşı açılan davaların görüm ve çözümünde idari yargı yeri görevlidir. Görev hususu dava şartlarından olup, yargılamanın her aşamasında mahkemece resen dikkate alınmalıdır. Bu durumda, yargı yolu nedeni ile dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek hüküm kurulmuş olması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28.02.2012  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/195, Karar No: 2021/3043, Tarih: 03.03.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/195 E.  ,  2021/3043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme, nitelikli kasten öldürme ve bu suça yardım

HÜKÜMLER : 1-a) Suça sürüklenen çocuk ... 'ın, ... 'nin kasten öldürülmesine yardım etmek suçundan; CMK 223/2-e maddesi uyarınca beraatine dair Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.04.2018 gün ve 2017/183 Esas 2018/191 Karar sayılı kararı,

1-b) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında; İstinaf Başvurusunun Esastan Reddine dair; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 12.06.2019 gün ve 2018/1276 Esas 2019/1162 Karar sayılı kararı

2-a) Suça sürüklenen çocuk ...'nun, ... 'yi nitelikli kasten öldürmek suçundan; TCK’nın 82/1-e, 31/3, 62. maddeleri uyarınca; 18 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair; Bakırköy9. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.04.2018 gün ve 2017/183 Esas 2018/191 Karar sayılı kararı,

2-b) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında; İstinaf Başvurusunun Esastan Reddine dair; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 12.06.2019 gün ve 2018/1276 Esas 2019/1162 Karar sayılı kararı

3-a) Sanık ...'ın, ... 'yi nitelikli kasten öldürmek suçundan; TCK’nin 82/1-e, 62, 58. maddeleri uyarınca; Müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına dair; Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.04.2018 gün ve 2017/183 Esas 2018/191 Karar sayılı kararı,

3-b) Sanık ... hakkında; İstinaf Başvurusunun Esastan Reddine dair; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 12.06.2019 gün ve 2018/1276 Esas 2019/1162 Karar sayılı kararı

4-a) Sanık ...'in, ... 'yi kasten öldürmek suçundan; TCK’nın 82/1-e, 62. maddeleri uyarınca; Müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına dair; Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.04.2018 gün ve 2017/183 Esas 2018/191 Karar sayılı kararı,

4-b) Sanık ... hakkında; İstinaf Başvurusunun Düzeltilerek Esastan Reddine dair; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 12.06.2019 gün ve 2018/1276 Esas 2019/1162 Karar sayılı kararı

5-a) Suça Sürüklenen Çocuklar ... ve ...'ın, ... 'nin nitelikli kasten öldürülmesine yardım etmek suçundan; TCK’nın 82/1-e, 39, 31/3, 62. maddeleri uyarınca; 10’ar yıl hapis cezası ile cezalandırılmalarına dair; Bakırköy 9.Ağır Ceza Mahkemesinin 17.04.2018 gün ve 2017/183 Esas 2018/191 Karar sayılı kararı,

5-b) Suça Sürüklenen Çocuklar ... ve ... hakkında; Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.04.2018 gün ve 2017/183 Esas 2018/191 Karar sayılı kararı kaldırılarak; TCK’nun 37/1, 81/1, 62 maddeleri gereğince ayrı ayrı 16 yıl 6 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına dair; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 12.06.2019 gün ve 2018/1276 Esas 2019/1162 Karar sayılı kararı

TÜRK MİLLETİ ADINA

5-b) Suça Sürüklenen Çocuklar ... ve ... hakkında; Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.04.2018 gün ve 2017/183 Esas 2018/191 Karar sayılı kararı kaldırılarak; TCK’nun 37/1, 81/1, 62 maddeleri gereğince ayrı ayrı 16 yıl 6 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına dair; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 12.06.2019 gün ve 2018/1276 Esas 2019/1162 Karar sayılı kararı

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ...'ın temyiz talebi hakkında yapılan incelemede; 5271 sayılı CMK'nın 294/1. maddesinde yer alan "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." ve mezkur Kanunun 295/1. maddesindeki "Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir" şeklindeki düzenlemeler gözetilerek yapılan değerlendirmede, sanığa tefhim edilen hükümle dilekçesinde herhangi bir temyiz sebebi göstermeyip pişmanlığını bildirdiğinden vaki temyiz taleplerinin CMK'nın 298/1. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi'nin 12/06/2019 gün ve 2018/1276 Esas 2019/1162 Karar sayılı kararının sanık, suça sürüklenen çocuklar ve müdafileri ile katılan Bakanlık vekili tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. ve 296/2. maddelerinde belirtilen süre içinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıklar ..., ... ile Suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... hakkında hükmedilen hapis cezalarının 5 yılın üzerinde olması nedeniyle, sanık ... hakkında kasten öldürmeye yardım suçundan verilen beraat kararının ise; sanığın yargılama konusu eylemi için Kanun’da öngörülen ceza miktarı gözetilerek, beraat kararının temyize tabi olduğunun tespiti ile yapılan incelemede;