muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1824, Karar No: 2019/9679, Tarih: 04.12.2019

Ortaklar, tasfiye işlerini yürütmek üzere tasfiye görevlisi atayabilirler. Bu konuda anlaşamamaları hâlinde, ortaklardan her biri, tasfiye görevlisinin hâkim tarafından atanması isteminde bulunabilir.

Tasfiye görevlisine ödenecek ücret, sözleşmede buna ilişkin bir hüküm veya ortaklarca oybirliğiyle verilmiş bir karar yoksa tasfiyenin gerektirdiği emek ile ortaklık malvarlığının geliri gözönünde tutularak hâkim tarafından belirlenir ve ortaklık malvarlığından, buna imkân bulunamazsa, ortaklardan müteselsilen karşılanır.

Tasfiye usulüne veya tasfiye sonucunda her bir ortağa dağıtılacak paya ilişkin olarak doğabilecek uyuşmazlıklar, ilgililerin istemi üzerine hâkim tarafından çözüme bağlanır.".

Aynı yasanın kazanç ve zararın paylaşımı başlıklı 643. maddesinde ise " Ortaklığın borçları ödendikten ve ortaklardan her birinin ortaklığa verdiği avanslar ile ortaklık için yaptığı giderler ve koymuş olduğu katılım payı geri verildikten sonra bir şey artarsa, bu kazanç, ortaklar arasında paylaşılır.

Ortaklığın, borçlar, giderler ve avanslar ödendikten sonra kalan varlığı, ortakların koydukları katılım paylarının geri verilmesine yetmezse, zarar ortaklar arasında paylaşılır." hükmü yer almaktadır. Katılım payı olarak bir şeyin mülkiyetini koyan ortak, ortaklığın sona ermesi üzerine yapılacak tasfiye sonucunda, o şeyi olduğu gibi geri alamaz; ancak koyduğu katılım payına ne değer biçilmişse, o değeri isteyebilir. Bu değer belirlenmemişse, geri alma, o şeyin katılım payı olarak konduğu zamandaki değeri üzerinden yapılır. (TBK' nun 642. md.)

Keza, aynı yasanın kazanç ve zarara katılma başlıklı 623. maddesine göre de; "Sözleşmede aksi kararlaştırılmamışsa, her ortağın kazanç ve zarardaki payı, katılım payının değerine ve niteliğine bakılmaksızın eşittir. Sözleşmede ortakların kazanç veya zarara katılım paylarından biri belirlenmişse bu belirleme, diğerindeki payı da ifade eder. Bir ortağın zarara katılmaksızın yalnız kazanca katılacağına ilişkin anlaşma, ancak katılma payı olarak yalnızca emeğini koymuş olan ortak için geçerlidir." hükmünü ihtiva etmektedir.

Mahkemece, yukarıdaki yasa hükümlerine göre, öncelikle, ortaklık sözleşmesinde bu hususta hüküm bulunup bulunmadığına bakmak, hüküm bulunduğu takdirde tasfiyenin sözleşmedeki hükümlere göre yapılmasını sağlamak; böyle bir hükmün bulunmaması halinde ise ortakların anlaşarak tasfiye memuru belirlemelerini istemek; bu konuda anlaşamamaları halinde ise hakim tarafından tasfiye işlemini gerçekleştirecek (ortaklığın faaliyet alanına göre konusunda uzman bir veya üç kişiyi) tasfiye memuru olarak re'sen atamak olmalıdır.

Bundan sonra ise, tasfiye işlemleri; hakim tarafından öngörülecek üçer aylık (uyuşmazlığın mahiyetine göre süreler uzatılıp kısaltılabilir) dönemlerde tasfiye memuru tarafından 3 aşamada gerçekleştirilmelidir.

Bundan sonra ise, tasfiye işlemleri; hakim tarafından öngörülecek üçer aylık (uyuşmazlığın mahiyetine göre süreler uzatılıp kısaltılabilir) dönemlerde tasfiye memuru tarafından 3 aşamada gerçekleştirilmelidir.

Birinci aşamada; ortaklığın sona erdiği tarih itibariyle ortaklığın tüm malvarlığı (aktif ve pasifi ile birlikte) belirlenmeli, yönetici ve idareci ortaktan ortaklık hesabını gösterir hesap istenmeli, verilen hesapta uyuşmazlık çıktığı takdirde, taraflardan delilleri sorularak toplanmalı, tasfiye memurunun belirlediği malvarlığı bilançosu taraflara tebliğ edilmeli, bu husustaki itirazları da karşılanıp, toplanacak delillere göre değerlendirilmelidir.

İkinci aşamada; ortaklığın malvarlığına ilişkin satış ve nakde çevirme işlemi (TMK'nın 634. vd. maddelerinde düzenlenen resmi tasfiye işlemi kıyasen uygulanmak suretiyle) gerçekleştirilmeli, şayet bu mallar mevcut değilse değerleri bilirkişi marifetiyle saptanmalıdır.

Üçüncü ve son aşamada ise; yukarıdaki işlemler sonucu oluşan değerden, öncelikle ortaklığın borçları ödenmeli ve ortaklardan her birinin, ortaklığa verdiği avanslar ile ortaklık için yaptığı giderler ve katılım payı geri verilmeli, bundan sonra bir şey artarsa, bu kazanç veya (ortaklığın, borçlar, giderler ve avanslar ödendikten sonra kalan varlığı, ortakların koydukları katılım paylarının geri verilmesine yetmezse) zarar da belirlenerek ortaklara paylaştırılmak üzere son bilanço düzenlenmelidir.

Bu aşamalardan sonra ise; tasfiye memurunun yaptığı tasfiye işleminin sonuç bilançosuna göre hakim, (HMK'nun 297.maddesi uyarınca) tarafların hak ve yükümlülüklerini saptayıp, tasfiye işlemini sonlandırmalı ve bu doğrultuda hüküm oluşturmalıdır.

Bu aşamalardan sonra ise; tasfiye memurunun yaptığı tasfiye işleminin sonuç bilançosuna göre hakim, (HMK'nun 297.maddesi uyarınca) tarafların hak ve yükümlülüklerini saptayıp, tasfiye işlemini sonlandırmalı ve bu doğrultuda hüküm oluşturmalıdır.

Bu itibarla mahkemece, ortaklığın tasfiyesi için ortaklığın sona erdiği tarih itibariyle, ortaklığın harcamalarıyla ilgili yönetici ortak olan davalıdan hesap istenmeli, hesap listesinin verilmemesi halinde yönetici ortağın hesap vermekten kaçındığı kabul edilmeli, hesap listesinin üzerinde uyuşmazlık çıkması halinde taraflardan delilleri sorularak toplanmalı, ortaklığa ait tüm gelir gider hesabı çıkarılmalı, ortaklığın tüm aktif ve pasifi kesin olarak belirlenmelidir. Ortaklığın malvarlığına ilişkin, dava konusu ortaklığın malvarlığını oluşturan demirbaşların karar tarihine en yakın tarih itibariyle değeri belirlenmeli, sonra satış ve nakde çevirme işlemleri yapılmalıdır. Konusunda uzman bilirkişi kurulu aracılığıyla verilen hesap listesinin, sunulan belgeler ile ortaklığın varsa üçüncü kişilere veya kurumlara olan borçları ortaklığın aktifinden mahsup edilmeli, ortaklardan her birinin ortaklığa verdiği avanslarla, ortaklık için yapmış oldukları masraflar ve vermiş oldukları sermaye iade edildikten sonra taraflar arasındaki sözleşme hükümlerine uygun ortaklara paylaştırılması gereken miktar belirlenmeli, bu aşamalardan sonra, tasfiye memurunun yaptığı tasfiye işleminin sonuç bilançosuna göre hakim (HMK.297 madde uyarınca) tarafların hak ve yükümlülüklerini saptayıp tasfiye işlemini sonlandırmalı ve bu doğrultuda hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece, taraflar arasındaki adi ortaklık ilişkisinin yukarıda açıklanan sıra ve yöntem izlenmek suretiyle karar tarihine en yakın tarih dikkate alınmak suretiyle tasfiye edilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup,bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci ve ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK' un 428. maddesi gereğince taraflar yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'un 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12622, Karar No: 2010/13678, Tarih: 01.12.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/12622 E.  ,  2010/13678 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih : 22.06.2010

No : 364/567

Davacı vekili tarafından hasımsız olarak açılan iflasın ertelenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, 1993 yılında kurulan müvekkili firmanın ağırlıklı olarak ağaç sektörü, gıda, kimya ve plastik sektöründe faaliyet gösterdiğini, 2008 yılında meydana gelen kriz nedeniyle siparişlerin azaldığını, ödemelerde aksamalar meydana gelmesi sonucu bankaların kredi işlemlerini askıya aldığını, ödeme güçlüğü çeken şirketin mali durumunun bozulduğunu, iyileştirme projesi uyarınca borca batık durumda olan şirketin aktif pasif dengesinin tekrar kurulacağını ileri sürerek iflasın 1 yıl süreyle ertelenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda, borca batık durumda olan şirketin en az 1.500.000 TL sermaye artışı ve bu sermaye artışının 2009 yılına kadar ödenmesinin sağlanması önerildiği halde, davacı şirket tarafından 750.000 TL sermaye artışına gidildiği ve bunun sadece ¼’ü olan 187.500 TL’sinin ödendiği, davacı şirketin 9.4.2010 tarihinde eksik kalan 750.000 TL için sermaye artırımına ilişkin karar aldığı, bu sermayenin de taksitler halinde ödeneceğinin belirtildiği, taksit süresi dolan miktarın dahi ödendiğine dair belge sunulmadığı, dolayısıyla sermaye artışının yetersiz olduğu, siparişler konusunda mübrez proje ve kayyum raporundaki belirlemelerin uyuşmazlığı, revize edilmiş inandırıcı ve samimi yeni bir iyileştirme projesi sunulmadığı gerekçesiyle koşulları oluşmayan iflas erteleme talebinin reddine, borca batık durumda olan davacı şirketin iflasına karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 01.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25647, Karar No: 2014/19786, Tarih: 14.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/25647 E.  ,  2014/19786 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/4, 22/3, 62/1, 50/1a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Oluşa ve dosya kapsamına göre, olay günü sanığın hız limitlerinin üzerinde ve zik-zaklar çizerek ilerlediğinin trafik ekipleri tarafından fark edilmesi üzerine ilgili ekipler tarafından uyarılıp durdurulmaya çalışıldığı, ancak, sanığın uyarıları dikkate almadan aynı hızla ilçe merkezine giriş yaptığı, mahalle arasındaki sokaklarda da aşırı hızlı şekilde araç kullanarak peşindeki polislerden kurtulmaya çalıştığı, sokak aralarından birindeki kavşağa geldiğinde hızını yeterli şekilde azaltmaksızın ve kontrolsüz şekilde kavşağa giriş yaptığı, bu esnada oradan geçmekte olan katılanların bulunduğu motorsiklete çarptığı ve biri nitelikli iki kişinin yaralanmasına neden olduğu olayda; sanığın tam ve asli kusurlu olarak kazaya sebebiyet verdiği mahkemece de kabul edildiği halde, alt sınırdan daha fazla uzaklaşmak suretiyle ceza tayin edilmemiş olması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın eksik incelemeye ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, eleştirilen husus dışında sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 14.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15004, Karar No: 2021/8805, Tarih: 21.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/15004 E.  ,  2021/8805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik temyiz incelemesinde;

5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin 5. fıkrasına göre verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar, aynı maddenin 12. fıkrası uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararların temyizi mümkün olmadığı ve 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesine göre de kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz dilekçeleri itiraz niteliğinde kabul edilerek itirazın merciince incelenmesi için dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2- Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet kararlarına yönelik temyiz istemlerinin incelenmesine gelince;

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında TCK'nın 142/2-h, 31/2 maddeleri uyarınca tayin olunan 2 yıl 6 ay hapis cezasının aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirilmesi sonucu 2 yıl 1 ay yerine 1 yıl 13 ay hapis cezasına hükmedilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 21.04. 2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2585, Karar No: 2015/7922, Tarih: 08.04.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/2585 E.  ,  2015/7922 K.**

**"İçtihat Metni"**

İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz eden tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Davacı üçüncü kişi vekili, İcra Müdürlüğü’nün 2011/4989 sayılı Takip dosyasında yapılan 02.04.2013 hacze konu hayvanların davacı 3. kişiye ait olduğunu, borçlu adına olan işletmenin davacının yetkilisi olduğu dava dışı şirket tarafından boş olarak devralındığını, İlçe Tarım Müdürlüğü kayıtlarına göre de hayvanların 3. kişiye ait olduğunu, haciz esnasında hazır bulunan borçlu....'in davacının çalışanı olduğunu belirterek istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı alacaklı vekili, dava konusu hayvanların borçlu Raif'in hakimiyetinde haczedildiğini, borçlunun alacaklılarından mal kaçırmak için hayvanlarını borcun doğumundan sonra davacının üzerine geçirdiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere göre; Borçlu ...'in tacir olmaması, çiftçilik ile uğraşması nedeniyle ahırını davacı 3. kişiye kiralamasının ticari işletmenin devri olarak kabul edilemeyeceği, taraflar arasında İİK'nun 44. ve Borçlar Kanunu'nun 202. maddelerinin uygulanamayacağı, haczedilen hayvanlar ile nakledilen hayvanların küpe numaralarının uyuştuğu, hayvanların davacıya ait olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile mahcuzlar üzerindeki haczin kaldırılmasına karar verilmiş; hüküm, davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nin 96. vd. maddeleri uyarınca açtığı “istihkak” davası niteliğindedir.

Dava konusu haciz, davacı 3. kişinin yokluğunda borçlulara ödeme emrinin tebliğ edildiği adreste yapılmıştır, ayrıca borçlulardan .... haciz esnasında hazır bulunmuştur. Somut olayda, İİK’nın 97/a maddesindeki mülkiyet karinesinin borçlu, dolayısıyla alacaklı yararına olduğunun kabulü gerekir. Bu yasal karine aksinin davacı 3. kişi tarafından kesin ve inandırıcı delillerle ispat edilmesi gerekir.

Takip konusu borç 10.03.2010 tarihinde tanzim edilen bonodan kaynaklanmakta olup, hacizli hayvanların tamamının küpe numaraları borcun doğumundan sonra davacı 3. kişi adına kaydedilmiştir. Davacı işletme hakkının haciz esnasında hazır olan borçlu ...'ten devralındığına ilişkin işletme hakkının devri sözleşmesine dayanmış ise de sözleşme borcun doğumundan sonra düzenlendiği gibi sözleşmede davacı taraf değildir. Yine davacının bizzat taraf olmadığı borcun doğumundan sonraki tarihi taşıyan ve herzaman sağlanması mümkün olan kira sözleşmesi de karine aksine ispata yeterli değildir.

Tüm bu olgular karşısında, mülkiyet karinesinin aksini ispatlayamayan 3. kişinin davasının reddine karar verilmesi gerekirken oluşa ve dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçe ile yazılı biçimde davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olmuştur.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nun 366. ve HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 480,00 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine

08.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12043, Karar No: 2007/11368, Tarih: 26.09.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/12043 E.  ,  2007/11368 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 2. Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki ayıplı hizmet hukukuna ilişkin davada İzmir 2. Tüketici ile Karşıyaka 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, sipariş edilen dolap ve şifonyerin istenilen vasıfta olmaması nedeniyle sözleşmenin feshi, bedelin iadesi istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, taraflar arasında dolap satışı konusunda anlaşma yapıldığı, dolabın sipariş üzerine yapıldığının anlaşıldığı bu hususun Borçlar Yasasının 355. maddesine göre Eser Sözleşmesi olduğu ve Tüketici Yasası kapsamında bulunmadığı, kaldı ki, Tüketici Hakem Heyeti tarafından konunun eser sözleşmesi olarak kabul edildiği anlaşılmakla, 4077 Sayılı Yasa kapsamında değerlendirilemeyecek uyuşmazlığın genel hükümlere göre görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Karşıyaka 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 26/09/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25422, Karar No: 2015/1172, Tarih: 23.01.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/25422 E.  ,  2015/1172 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Davalı işverene ait işyerinde 28.09.1995-30.12.2008 tarihleri arasında hizmet akdine tabi olarak geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışma sürelerinin tespitine ilişkin davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. 5510 sayılı Kanunun 86/9. maddesi olup anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.

İnceleme konusu davada istem aynen hüküm altına alınmış ise de, dosyada yer alan bilgi ve belgeler karar vermeye elverişli görünmemektedir. Bu bakımdan; davacının 2006 yılına kadar geçen çalışmalarının davalı işverene ait ve otogarda seyahat acentesi/otobüs yazıhanesi olarak kullanılan işyerinde, 2006 yılından sonra geçen çalışmalarının da davalı işverene ait sayısal loto, fatura ödeme işinin yapıldığı işyerinde temizlik ve yemek işlerinde geçtiği iddia edildiğine göre, bu işyerlerinin temizlik ve yemek ihtiyacı olan işyerleri olup olmadığı işyerlerinin kapasitesi, işin

durumu ve çalışan sayısı dikkate alınarak belirlenmeli, otogarda görevli ve davacının çalıştığını belirttiği dönemde görev yapan zabıta/kolluk personeli tanık sıfatıyla dinlenerek davacının çalışmasının tam gün üzerinden gerçekleşip gerçekleşmediği ortaya konulmalı, belirdiği takdirde tanık anlatımları arasındaki çelişkiler giderilmeli, çalışma kesintili gerçekleşmiş ise hak düşürücü süre yönünden irdeleme yapılmalı, toplanan tüm kanıtlar değerlendirildikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

2-Kabule göre de; hükümde davacının “28.09.1995-30.12.2008 tarihleri arasında” davalı işyerinde çalıştığı kabul edilmesine karşın, hükmün gerekçesinde “28.09.1995-28.12.2008 tarihleri arasında” denilmek suretiyle hüküm fıkrası ile gerekçe arasında çelişki yaratılması da isabetsizdir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 23.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20560, Karar No: 2015/21423, Tarih: 07.12.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/20560 E.  ,  2015/21423 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bafra 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 25.06.2015

No : 2013/22-2015/351

Dava, 29.09.2011-17.07.2012 tarihleri arasında bildirilmeyen hizmet sürelerinin ve aylık net 1.350 TL ücret ile çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının bildirilen süreler hariç eksik 23 gün hizmet akdine dayalı olarak çalıştığının ve aylık ücretinin 1.300 TL olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalılar vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-5510 sayılı Kanunun “Prime esas kazançlar” başlıklı 80. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinde, sigortalıların prime esas kazançlarının nasıl belirleneceği açıklanmıştır. Diğer taraftan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun; 288. maddesinde, bir hakkın doğumu, düşürülmesi, devri, değiştirilmesi, yenilenmesi, ertelenmesi, ikrarı ve itfası amacıyla yapılan hukuki işlemlerin, yapıldıkları zamanki miktar veya değerleri belirli bir tutarı geçtiği takdirde senetle kanıtlanması gerektiği, bu hukuki işlemlerin miktar veya değeri, ödeme veya borçtan kurtarma (ibra) gibi herhangi bir sebeple belirli bir tutardan aşağı düşse bile senetsiz kanıtlanamayacağı bildirilmiş, 289. maddesinde, 288. madde uyarınca senetle kanıtlanması gereken konularda yukarıdaki hükümler hatırlatılarak karşı tarafın açık muvafakati durumunda tanık dinlenebileceği, 292. maddesinde de, senetle kanıtlanması zorunlu konularda yazılı bir delil başlangıcı varsa tanık dinlenebileceği açıklanarak delil başlangıcının, dava konusunun tamamen kanıtlanmasına yeterli olmamakla birlikte, bunun var olduğunu gösteren ve aleyhine sunulmuş olan tarafça verilen kağıt ve belgeler olduğu belirtilmiştir.