muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/10928, Karar No: 2012/14920, Tarih: 14.09.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/10928 E.  ,  2012/14920 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :1368-397

Dava, prime esas kazancın tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılardan SGK Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, davalılardan işveren şirkete ait işyerinde 13.12.2000-26.02.2008 tarihleri arasında aylık asgari ücret ve 1000 Euro karşılığı Türk parası ücretle çalıştığının tespitine karar verilmesini talep etmiş; Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın niteliği gereği, çalışma olgusu her türlü delille ispatlanabilmesine karşın, ücretin ispatında bu denli bir serbestlik söz konusu değildir. Hukuk Genel Kurulunun 2005/21-409 E., 2005/413 K. sayılı kararında da belirtildiği üzere, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 288. maddesindeki (Hukuk Muhakemeleri kanunu'nun 200. maddesi) yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır.

Ücret miktarı, yasada düzenlenen sınırları aşıyorsa, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe haiz olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, işçinin imzasının bulunduğu aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle ispatı mümkündür.

Yazılı delille ispat, sınırın altında kalan miktar için tanık dinletilebilir. Tespiti istenen miktar sınırı aşıyor olsa bile, varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinletilmesi mümkündür (HMK m. 202).

506 sayılı Kanunun 78. maddesinde prime esas günlük kazançların alt ve üst sınırlarının ne olacağı gösterilmiştir. Günlük kazancın alt sınırı, HUMK'nun 288. maddesinde belirtilen sınırı aşıyorsa ücretin yazılı delille saptanması gereğinin pratikte bir önemi kalmayacaktır. Zira, 506 sayılı Kanunun 78. maddesine göre, günlük kazançları alt sınırın altında olan sigortalılar ile, ücretsiz çalışan sigortalıların günlük kazançları alt sınır üzerinden hesaplanacaktır.

Somut uyuşmazlıkta; dosyada mevcut davacının imzasını içeren ücret bordrolarından maaş ödemelerinin asgari ücret miktarında olduğu anlaşılmakla, asgari ücretin üzerinde bulunduğu iddia edilen gerçek ücretin hiçbir şüpheye yer vermeyecek şekilde araştırılıp, belirlenmesi gerekir.

Öte yandan, dosya içeriğinden davacının davalı işverene karşı açtığı işçi alacağına ilişkin dava dosyasının mevcut olduğu anlaşıldığından, bu dosyanında getirtilip birlikte değerlendirilmesi gerekir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeden, yanılgılı değerlendirme ile yazılı biçimde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Öte yandan, dosya içeriğinden davacının davalı işverene karşı açtığı işçi alacağına ilişkin dava dosyasının mevcut olduğu anlaşıldığından, bu dosyanında getirtilip birlikte değerlendirilmesi gerekir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeden, yanılgılı değerlendirme ile yazılı biçimde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılardan SGK Başkanlığı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 14.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/22523, Karar No: 2012/202, Tarih: 16.01.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/22523 E.  ,  2012/202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bozüyük 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ                  :28.7.2010

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm kusur, tazminatlar ve davalı koca lehine hükmedilen vekalet ücreti yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine  paranın alım gücüne , ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun  4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Borçlar Kanununun 42. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK.md.174/1) takdiri gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Yargılama giderleri haksız çıkan taraftan alınır (HUMK.m.416). Vekalet ücreti de yargılama giderlerindendir (HUMK.m.423/6). Davacı kadının boşanma davası kabul edildiği ve boşanmanın fer'i niteliğinde olan tazminatlar yönünden vekalet ücretine hükmedilemeyeceği nazara alınmadan davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer yönlerin ise yukarıda 1. bentte açıklanan sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.16.01.2012
Yargıtay — Esas No: 2015/7777, Karar No: 2015/9263, Tarih: 22.06.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/7777 E.  ,  2015/9263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 5. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/10/2014

NUMARASI : 2012/82-2014/1250

Taraflar arasındaki davadan dolayı ........ 5. Sulh Hukuk Hakimliğinden verilen 16.10.2014 gün ve 82-1250 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Temyiz incelemesine esas olmak üzere;

1-Davacının murisi Esmehan ile dava konusu 5 parsel sayılı taşınmazın tapulama tutanağına göre kök muris Ahmet (kayıt maliki Esmehan'ın dedesi) arasındaki ırsı bağı ve Ahmet'in eşleri Rahime ve Ayşe ile bunlardan olma çocuklarını (Esmehan'ın babası Mümin ve onun kardeşlerini) gösterir şekilde nüfus aile kayıt tablosu,

2- Dava konusu 14 parsel sayılı taşınmazın tapulama tutanağına göre kök muris Fadime (nüfus kaydına göre Fatma) ile ikinci eşi olduğu anlaşılan .......... ve Mevlüt'ten olma çocuklarını gösterir nüfus aile kayıt tablosu ile

3- Kayıt maliki Esmehan'ın evlenmeden önceki ve sonraki nüfus aile kayıtlarının Nüfus Müdürlüğünden temini ile evrak arasına alınması istenilen kayıtların eksiksiz evrak arasına alınıp alınmadığı mahkeme hakimince denetlendikten sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15299, Karar No: 2012/22987, Tarih: 14.06.2012

**9. Hukuk Dairesi         2010/15299 E.  ,  2012/22987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde 03.08.1998 tarihinden 02.02.2009 tarihine kadar davalı ... Hastanesinde temizlik personeli olarak çalıştığını, 02.02.2009 tarihinde emekli olduğunu, ancak kıdem tazminatının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı alacağı talebinde bulunmuştur.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, ... davacının kendilerinin üst işveren,diğer davalının alt işveren olduğu yönündeki iddialarının yerinde olmadığını,döner sermaye tarafından idari şartname gereğince ihale açıldığını,ihaleyi kazanan diğer davalı ile sözleşme imzalandığını,sözleşmenin 23.maddesinde sorumluluklarının düzenlendiğini,bu nedenle husumet nedeniyle davanın reddini istemiştir.

Davalı ....Proj.ve Uyg.ve Tic.Ltd.Şti davacının çalışmasının 01.06.2008-13.01.2009 tarihleri arasında işverenlikleri bünyesinde çalıştığını,şirketin sorumluluğunun geriye doğru genişletilemeyeceğini,işyeri devrinin olup olmadığının anlaşılması için diğer alt işverenlerin ve bu işyerlerindeki çalışmalarının kesintisiz olup olmadığının tespitinin gerektiğini,önceki işverenlerden iş akdi sonlanırken kıdem tazminatı bile almış olabileceğini, davacının işyerinin bağlı bulunduğu iş koluna üye olabileceğini, geçersiz üyeliğinin sendikaya dava açma yetkisi vermeyeceğini öncelikle bu hususun araştırılması gerektiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı ... Rektörlüğünün alt işvereni olan şirketler bünyesinde kesintisiz olarak 03.08.1998-05.02.2009 tarihleri arasında çalışmış olup, son olarak diğer davalı yanında çalışırken 05.02.2009 tarihinde emekli olması nedeniyle kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde işyerinden ayrıldığı , kıdem tazminatından her iki davalının müşterek ve müteselsilen sorumlu olduğu gerekçesi ile, bilirkişi raporundaki miktarlara göre isteğin kabulüne karar verilmiştir

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı... Endrüstriyel Proje ve Uygulama Ve Tic.Ltd.Şti.’nin tüm, davalı ...’nün aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı... Endrüstriyel Proje ve Uygulama Ve Tic.Ltd.Şti.’nin tüm, davalı ...’nün aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı Üniversitenin 2547 sayılı yasanın 56/a-b maddesi yollaması ile Harçlar Yasasının 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu dikkate alınmaksızın Mahkemece davalı Üniversite aleyhine yargılama gideri içinde harç masrafına hükmedilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK.nun 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

F) Sonuç:

Hüküm fıkrasının yargılama giderine ilişkin 2. bendindeki “Davacının yapmış olduğu 15,60 ilk masraf, 9.00 TL. tebligat gideri, 8.00 TL. müzekkere gideri, 150,00 TL. bilirkişi ücreti ,15,60 TL peşin harç, 88,45 TL. ıslah harcı 30,00 TL. dosya gidiş dönüş masrafı olmak üzere toplam 316,65 TL. yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya VERİLMESİNE.” paragrafının çıkartılarak yerine ;

“Davacının yapmış olduğu 15,60 ilk masraf, 9.00 TL. Tebligat gideri, 8.00 TL. müzekkere gideri,150,00 TL. bilirkişi ücreti , 30,00 TL. dosya gidiş dönüş masrafı olmak üzere toplam 198,21 TL. yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, 118,44 YTL harç giderinin ise sadece davalı... Endrüstriyel Proje ve Uygulama ve Tic. Ltd. Şirketinden tahsili ile davacıya verilmesine” paragraflarının yazılması suretiyle hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden... Endüstriyel Proje ve Uygulama ve Tic. Ltd. Şti.'ne yükletilmesine, 14.06.2012 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6213, Karar No: 2010/9700, Tarih: 14.09.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/6213 E.  ,  2010/9700 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Tarih : 31.3.2010

Nosu : 118-620

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, taraflar arasındaki ticari ilişkiden kaynaklanan cari hesap alacağının tahsili amacıyla girişilen icra takibinin davalının itirazı üzerine durduğunu belirterek itirazın iptali ile takibin devamına ve icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yetkili icra dairesinin Kocaeli İcra Dairesi olduğunu, mahkemenin de yetkili olmadığını ileri sürmüş esasa yönelik olarak da taraflar arasındaki ticari ilişki neticesinde müvekkilinin elinde bir miktar tekstil malzemesi kaldığını, iade sistemi ile çalışıldığından daha önce de davacı firmanın iade edilen malları kabul ederek yerine mal alındığını, ancak haklı neden olmaksızın bir kısım malları ve takip konusu alacağa ilişkin müvekkili tarafından tanzim edilen iade faturalarını teslim almayarak ticari ahlaka aykırı davrandığını, davacının alacaklı olduğunu ispat etmesi gerektiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, taraflar arasında cari hesap sözleşmesi bulunmadığı gibi alacağın neden kaynaklandığı ve akdin ifa yeri ve malın nerede teslim edildiğinin belli olmadığı, bu nedenle çekişmenin konusunu para borcu olarak değerlendirerek borcun ifa yerinin davacının ikamet yeri sayılarak HUMK.nun 10.ve B.K.nun 73.maddelerinin uygulanamayacağı, HUMK.nun 9 ve İİK.nun 50.maddeleri hükümlerine göre davalının ikamet yeri icra daireleri ve mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisiz icra dairesinde takibe geçildiğinden davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı-borçlu vekili gerek icra dosyasına sunduğu itiraz dilekçesinde, gerekse de itirazın iptali davasına karşı verdiği cevap dilekçesinde taraflar arasında ticari ilişki bulunmadığı yönünde bir savunmada bulunmamıştır.

Dava, cari hesap alacağından kaynaklanmakta olup, bir miktar para alacağına ilişkindir. Bu durumda mahkemece İİK.nun 50.maddesi yollamasıyla, B.K.nun 73/1.ve HUMK.nun 10.maddesi uyarınca davacı alacaklının muamele merkezinin bulunduğu Ankara İcra Dairesi ve Mahkemelerinin yetkili olduğu gözetilmeden, yanılgılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 14.9.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.
Yargıtay — Esas No: 2013/2558, Karar No: 2013/4969, Tarih: 14.03.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/2558 E.  ,  2013/4969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24/03/2011 gün ve 2010/296-2011/92 sayılı kararı onayan Daire’nin 12/.../2012 gün ve 2011/9340-2012/16384 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 45 yıldır süt ürünleri üretimi yaptığını, bu amaçla bir peynir cinsi olan ... peynirini üretip pazarladığını ve ürünlerinde “...” ibaresini kullandığını, davalının ise “...” ibareli markasının bulunduğunu ileri sürerek, müvekkilinin eyleminin davalının marka hakkına tecavüz oluşturmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/.... maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 14/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7176, Karar No: 2019/5621, Tarih: 23.09.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/7176 E.  ,  2019/5621 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince; davalı ...'a yapılan gerekçeli karar tebligatının yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nin 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle, davalı adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nin 21/2. maddesine göre yapıldığı ve usulsüz olduğu görülmüştür. Adı geçen davalıya 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde gerekçeli kararın tebliği ile kanun yoluna başvuru süresinin beklenilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 23.09.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20079, Karar No: 2015/23511, Tarih: 21.12.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/20079 E.  ,  2015/23511 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/303679

MAHKEMESİ : Karşıyaka 2. Asliye Ceza Mahkemesi

NUMARASI : 2013/241 (E) ve 2013/346 (K)

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Açıklanması geri bırakılan hükmün, açıklanması için 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 1. fıkrası uyarınca duruşma açılarak ve oluşan yeni durum karşısında, duruşma açıldığından ve yargılamaya devam olunduğundan sanık ile varsa katılan haberdar edilip, hakkındaki hükmün açıklanması geri bırakılan sanığın, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlediğinin ya da denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülükleri yasal ve geçerli bir mazereti bulunmadığı halde yerine getirmediğinin yapılan duruşma sonunda tespiti halinde, 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin 11. fıkrası gereğince hüküm ilk şekliyle açıklanır. Bu iki halin gerçekleştiğinin saptanması durumunda, mahkemece yapılacak işlem, önceden verilen ancak hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına konu olması nedeniyle hukuki varlık kazanmayan hükmün açıklanmasından ibarettir. Bu iki koşuldan birine aykırılık nedeniyle hükmün açıklanması halinde mahkemece, uygulanmasında yasal zorunluluk bulunduğu halde, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi nedeniyle 5560 sayılı Kanun'un 23. maddesi ile CMK'nın 231. maddesine eklenen 7. fıkra gereğince uygulanamayan yasal hükümler hariç olmak üzere, önceki hükümde bir değişiklik yapılamayacaktır. Açıklanan bu hükümdeki hukuka aykırılıklar ise temyiz ya da kanun yararına bozma yoluyla Yargıtay’ca yapılacak inceleme sonucunda giderilebilecektir.

Yapılan açıklamalar gözetilerek somut olay değerlendirildiğinde; denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediği anlaşılan sanık hakkındaki, geri bırakılan hükmün açıklanması ile yetinilmesi yerine, CMK’nın 231. maddesinin 11. fıkrasının 2. cümlesindeki hükme aykırı olarak, 26.10.2011 tarihli hükümden farklı olarak hapis cezası ile birlikte verilen temel adli para cezasının 60 gün yerine 5 gün olarak belirlenmesi ve yasal bir zorunluluk da bulunmadığı halde, hükmolunan hapis cezasının para cezasına çevrilmesine karar verilmesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanığın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 21.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.