muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/24890, Karar No: 2015/6511, Tarih: 05.05.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/24890 E.  ,  2015/6511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili tarafından işyeri sigorta poliçesi ile sigortalanan işyerinin 25.03.2010 tarihinde davalıya ait apartman binasının pis su rögarının kanalizasyona bağlantı hattındaki tıkanma sebebiyle dahili su hasarına maruz kaldığını, müvekkilinin sovtaj değerini mahsup ederek sigortalısına 8.839,00 TL ödediğini ileri sürerek, 8.839,00 TL tazminatın 16.04.2010 ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sigortalının kiracı olarak bulunduğu işyerinin içinde apartmana ait rögar çukuru bulunduğunu, sigortalının rögarın taşma olasılığını öngörerek önlem alması gerektiğini, sigortalının emtiayı hasardan dört gün sonra başka yere taşıyarak zararın artmasına sebebiyet verdiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak, davalı ...’in bina maliki olarak kusursuz sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1)Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2)Dava, işyeri sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminatın bina malikinden rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Yerleşik Yargıtay uygulamasına göre BK'nun 58. madde hükmü uyarınca, bir bina veya imal olunan herhangi bir şeyin maliki, o şeyin fena yapılmasından yahut muhafazasındaki kusurdan dolayı sorumludur. Bu maddedeki sorumluluk, objektif özen yükümlülüğüne aykırılıktan doğan “ağırlaştırılmış” bir

kusursuz sorumluluk halidir. Bu sorumluluk kusura dayanmadığı gibi, malikin kurtuluş beyyinesi getirmesi de mümkün değildir. Ancak illiyet bağını kesen, zarar görenin ağır kusuru, üçüncü kişinin ağır kusuru veya mücbir sebep var ise bunları kanıtlayarak sorumluluktan kurtulabilir.

Dosya kapsamından, sigortalının kiracı olarak bulunduğu işyerinin apartmanın zemininde yer alan ve beyaz eşya deposu olarak kullanılan bağımsız bölüm olduğu, depo içerisinde bulunan apartmana ait pis su rögarının şehir kanalizasyonuna bağlantı hattındaki tıkanma sonucu basan pis su nedeniyle hasarın meydana geldiği konusunda bir uyuşmazlık bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Ancak, davalı vekili davacının sigortalısının rizikonun gerçekleşmesinden sonra işyerinde bulunan emtiayı yaklaşık dört gün sonra başka yere taşıdığını ve zararın artmasına sebebiyet verdiğini ileri sürmektedir.

Ancak, davalı vekili davacının sigortalısının rizikonun gerçekleşmesinden sonra işyerinde bulunan emtiayı yaklaşık dört gün sonra başka yere taşıdığını ve zararın artmasına sebebiyet verdiğini ileri sürmektedir.

Borçlar Kanunu’nun 44/1 maddesinde “mutazarrır olan taraf zarara razı olduğu yahut kendisinin fiili zararın ihdasına veya zararın tezayüdüne yardım ettiği ve zararı yapan şahsın hal ve mevkiini ağırlaştırdığı takdirde hakim, zarar ve ziyan miktarını tenkis yahut zarar ve ziyan hükmünden sarfınazar edebilir.” hükmü düzenlenmiştir.

Mahkemece, 23.11.2011 tarihinde sigortalı işyerinde yapılan keşif sırasında dinlenen tanıklardan ... “Sigortalının yanında çalıştığını, su bastıktan 1-2 gün sonra eşyaları diğer dükkana taşıdıklarını”, tanık ... “Davalının kızı olduğunu, sigortalıya haber verdiklerini, sigortalının eksper çağıracağını söylediğini, eksper gelmeden cumartesi günü eşyaları taşıdıklarını”, tanık ... “Davalının dükkan komşusu olduğunu, eşyaların olaydan 3-4 gün sonra taşındığını” beyan etmiştir. Dosya içerisindeki eksper raporunda da; 01.04.2010 ekspertiz tarihinden önce başka bir yere taşınmış eşyaların fotoğrafları eklenerek, depoda suyun 10 cm. yükseldiği, ekspertiz tarihinde giderlerin temizlenmiş olduğu belirtilmiştir.

Mahkemece alınan 21.01.2013 havale tarihli bilirkişi heyeti raporunda, “tanık beyanlarından olaydan 3-4 gün sonra emtianın taşındığı anlaşıldığından, emtianın su içinde bırakılmasının hasar artışına neden olup olmadığı uzmanlık alanlarında olmadığından değerlendirilmediği, beyaz eşya değerinden anlayan bilirkişiden rapor alınmasının uygun olacağı” ifade edilmiştir.

Bunun üzerine beyaz eşya değerinden anlayan bilirkişi ...’tan alınan 16.04.2013 tarihli ek raporda ise

“Hasarlı eşya pis suyun taşmasından hemen sonra boşaltılmış olsaydı hasarın %25 oranında daha az olacağı belirtilip, sovtaj değeri de mahsup edilerek zararın 6.311,50 TL olduğu” bildirilmiştir.

Bu açıklamalar karşısında, hasarın sigortalının kullanımındaki depo içerisinde bulunan apartmana ait pis su rögarının şehir kanalizasyonuna bağlantı hattındaki tıkanma nedeniyle pis su basmasından kaynaklandığı, ancak sigortalının depodaki beyaz eşyayı başka yere taşımakta gecikerek zararın artmasına sebep olduğu, bu durumun BK'nun 44. maddesi çerçevesinde tazminattan indirim sebebi yapılması gerektiği, Dairemizce bilirkişi tarafından belirlenen %25 oranında müterafik kusur oranı da oluşa uygun bulunmakla, 16.04.2013 tarihli bilirkişi raporunda belirlenen tazminat miktarının kabulüne karar verilmesi gerekirken, mahkemece BK’nun 44. maddesi gözetilmeden, bina veya inşa eseri sahibinin kusursuz sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, hükmün davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 5.5.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4228, Karar No: 2015/17799, Tarih: 07.12.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/4228 E.  ,  2015/17799 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. Hukuk Dairesi

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Kemalpaşa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/09/2014

NUMARASI : 2014/211-2014/843

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu Ulucak Köyü 472 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 19.02.2014 olan değerlendirme tarihi itibarıyla belediyece düzenlenen imar planı içinde olup olmadığı (kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde veya nazım planı içinde), bu imar planının hangi tarihte onaylandığı, kısmen imar planı içinde ise ne kadarlık bölümünün bu plan dahilinde olduğu, belediye ve mücavir alan sınırları içinde olup olmadığı, belediye ve diğer alt yapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi hangilerinden yararlandığı, hangilerinden yararlanmadığı tek tek ayrıntılı olarak açıklanarak) yararlanma durumu, etrafının meskûn olup olmadığı, belediye nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı, beldenin gelişme yönünde olup olmadığı, kullanım biçimi itibarıyla iskan amacına yönelik yapılaşma olanakları vs. gibi hususların (krokiye bağlanarak açıkça gösterilmek suretiyle) ilgili belediye başkanlığından,

2-Bilirkişi kurulunca somut emsal olarak incelenen Ulucak Köyü 467 ada 16 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan (24.04.2006) satış tarihi itibariyle, dava konusu taşınmazın ise değerlendirme tarihi (19.02.2014) itibariyle imar düzenlemesi sonucu oluşmuş imar parseli olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye başkanlığı imar ve tapu müdürlüklerinden,

3-Bilirkişi kurulunca somut emsal olarak incelenen Ulucak Köyü 467 ada 16 parsel sayılı taşınmaz ile dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi olan 2014 yılındaki emlak vergisine esas asgari m² değerlerinin (belediyenin cadde, sokak itibariyle m² değeri) belediye başkanlığından,

./..

-2-

4-Dava konusu taşınmaz ile emsal olarak incelenen Ulucak Köyü 467 ada 16 parsel sayılı taşınmazın ilk tesisinden itibaren tedavüllü tapu kayıtlarının tapu müdürlüğünden,

Getirtilerek alınacak cevap yazılarının ve belgelerin dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Karşılaştırıldı SA.
Yargıtay — Esas No: 2015/2470, Karar No: 2015/4918, Tarih: 18.03.2015

**13. Ceza Dairesi         2015/2470 E.  ,  2015/4918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-... 3. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 07/01/2015 tarihli yazısına göre, ... E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda çeşitli suçlardan toplam 9 yıl 4 ay 15 gün hapis cezasına hükümlü olan ...'in gerçek adının bu olmadığı, .... olduğu ve yanında taşıdığı ... adına düzenlenmiş olan pasaportun sahte olduğunun kendisi tarafından belirtilmiş ve bu bilgilerin ....... Başkonsolosluğu tarafından da doğrulanmış olduğunun bildirildiğinin anlaşılması karşısında, sanığın gerçek kimlik bilgilerinin tereddüde mahal vermeyecek şekilde belirlenmesinden sonra, kanıtların bir bütün halinde değerlendirilerek sonucuna göre hüküm kurulmasının gerekmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de,

A-Temel ceza olarak tayin edilen 2 yıl hapis cezası üzerinden TCK'nın 143/1. maddesi uyarınca 1/4 oranında arttırım yapılırken, hapis cezasının "2 yıl 6 ay" yerine, "2 yıl 4 ay" olarak belirlenerek, takdiri indirimin de hatalı belirlenen bu miktar üzerinden yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

b-CMK.nın 324/5. maddesi ile Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3. maddesinin (a) ve (e) bendleri hükmüne göre, sanık olarak yargılanan kişinin “Kendisine yöneltilen suçlamanın niteliği ve nedeninden en kısa zamanda, anladığı bir dille ve ayrıntılı olarak haberdar edilmek" ve "Duruşmada kullanılan dili anlamadığı veya konuşmadığı takdirde bir tercümanın yardımından para ödemeksizin yararlanmak” hakkına sahip olduğu ve bunun “mahkeme önünde hak arama” ile “savunma” haklarına ilişkin bulunduğu gözetilmeden yabancı uyruklu sanığa tercüman ücretinin yargılama gideri olarak yükletilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, sanığın ceza süresi yönünden kazanılmış hakkının korunmasına, 18/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1458, Karar No: 2014/13768, Tarih: 29.04.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/1458 E.  ,  2014/13768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GEBZE 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 07/11/2013

NUMARASI : 2013/192-2013/749

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; müvekkilinin, davalıya ait iş yerinde iş yeri hekimi olarak çalışıyorken iş akdinin haksız ve geçersiz olarak feshedildiğini ileri sürerek, davacının işe iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı işveren vekili, davacının iş akdinin geçerli sebeple sona erdirildiğini ve feshin, davacının veriminden yetersizliğinden ya da davranışlarından kaynaklanmadığını, işverenin davacıdan aldığı hizmetleri profesyonel bir firmadan satın alması yönündeki işletmesel kararın sonucu olarak iş akdinin sona erdirildiğini savunmuş ve davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; sağlık hizmetlerinin, ortak sağlık ve güvenlik birimlerinden satın alınacağından bahisle davacının iş akdinin feshedilmesine karşın, 6331 sayılı yasanın 6/a maddesi gereğince iş yerinde ehil uzman aile hekimi olsa dahi sağlık hizmetlerinin zorunlu olarak ortak sağlık ve güvenlik birimlerinden alınması gerektiğinden bahsedilmediği ve sağlık hizmetlerinin daha karlı diye taşerondan alınmak istenmesinin, iş yerinde hekim olarak çalışan davacının iş akdinin feshini haklı yada geçerli kılmadığı gerekçeleri ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesinde işletmenin, iş yerinin veya işin gerekleri kavramına yer verildiği halde, işletmesel karar kavramından söz edilmemiştir. İşveren amaç ve içeriğini belirlemekte serbest olduğu kararlar, yönetim hakkı kapsamında alabilir. Geniş anlamda, işletme, iş yeri ile ilgili ve işin düzenlenmesi konusunda, bu kapsamda işçinin iş sözleşmesinin feshi dahil olmak üzere işverenin aldığı her türlü kararlar, işletmesel karardır. İşletmenin, iş yerinin ve işin gereklerinden kaynaklanan fesihte, yargısal denetim yapılabilmesi için mutlaka bir işletmesel karar gerekir. İş sözleşmesinin iş, iş yeri veya işletme gereklerine dayalı olarak feshi, işletmesel kararın sonucu olarak gerçekleşmekte, fesih işlemi de işletmesel karar çerçevesinde değişen durumlara karşı işverene tepkisini oluşturmaktadır. Bu kararlar işletme ve iş yeri içinden kaynaklanan nedenlerden dolayı alınabileceği gibi, iş yeri dışından kaynaklanan nedenlerden dolayı da alınabilir.

İşletmesel karar söz konusu olduğunda, kararın yararlı ya da amaca uygun olup olmadığı yönünde bir inceleme yapılamaz; kısaca işletmesel kararlar yerindelik deneti­mine tabi tutulamaz. İşverenin serbestçe işletmesel karar alabilmesi ve bunun kural olarak yargı denetimi dışında tutulması şüphesiz bu kararların hukuk düzeni tarafından öngörülen sınırlar içinde kalınarak alınmış olmalarına bağlıdır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 20/2 maddesinde açıkça, feshin geçerli nedenlere dayandığının ispat yükü davalı işverene verilmiştir. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli (veya haklı) olduğunu kanıtlayacaktır. Bu kapsamda, işveren fesihle ilgili karar aldığını, bu kararın istihdam fazlası meydana getirdiğini, tutarlı şekilde uyguladığını ve feshin kaçınılmaz olduğunu ispatlamalıdır.

İşverenin, dayandığı fesih sebebinin geçerli (veya haklı) olduğunu uygun kanıtlarla inandırıcı bir biçimde ortaya koyması, kanıt yükünü yerine getirmiş sayılması bakımından yeterlidir.

Feshin işletme, iş yeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında iş görme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı(tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı (keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı (ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

İşletmesel kararın amacı ve içeriğini belirlemekte özgür olan işveren, işletmesel kararı uygulamak için aldığı tedbirin feshi gerekli kıldığını, feshin geçerli nedeni olduğunu kanıtlamalıdır. İşletmesel kararın amacı ve içeriğini serbestçe belirleyen işveren, uygulamak için aldığı, geçerli neden teşkil eden ve ayrıca istihdam fazlası doğuran tedbire ilişkin kararı, sürekli ve kalıcı şekilde uygulamalıdır. İşveren işletme, iş yeri ve işin gerekleri nedeni ile aldığı fesih kararında, iş yerinde istihdam fazlalığı meydana geldiğini ve feshin kaçınılmazlığını kanıtlamak zorundadır. Feshin kaçınılmazlığı ekonomik açıdan değil, teknik denetim kapsamında, bu kararın hukuka uygun olup olmadığı ve işçinin çalışma olanağını ortadan kaldırıp kaldırmadığı yönünde, kısaca feshin son çare olması ilkesi çerçevesinde yapılmalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi uyarınca, “Bir işverenden, iş yerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu iş yerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi uyarınca, “Bir işverenden, iş yerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu iş yerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir.

Alt işveren uygulaması bir işletmesel karardır. (Dairemizin 24.11.2008 gün ve 2008/40264 Esas, 2008/31891 Karar sayılı ilamı). Alt işverene devrin işletme gereklerine dayanan geçerli fesih nedeni olması, İş Kanunu’nun 2’nci maddesinin 6 ve 7’nci fıkraları uyarınca geçerli ve muvazaaya dayanmayan asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kurulması şartına bağlıdır. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 2’nci maddesinde belirtilen unsurları taşımayan alt işveren uygulaması, fesih için geçerli neden kabul edilemez. İş Kanunu’da yardımcı işlerin alt işverene verilmesinin herhangi bir koşula bağlanmaması nedeniyle, bu nevi işlerin muvazaa olmaması kaydıyla alt işverene devri sebebiyle iş sözleşmesinin feshedilmesi hâlinde, feshin geçerli nedene dayandığı kabul edilebilir.

Dosya içeriğine göre davalı işverenin, yardımcı hizmet niteliğindeki iş yeri hekimliği hizmetini, işe aldığı davacı ile yürüttüğü, ancak 25.07.2012 tarihli işletmesel karar uyarınca dışarıdan satın alınan iş sağlığı ve güvenliği uzmanı hizmetine ek olarak iş yeri hekimliği hizmetininde bizzat işverence takibi yerine uzman bir kuruluştan satın alınmasına karar verildiği ve bu karar kapsamında davacının iş akdinin sonlandırıldığı anlaşılmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davalı işverenin yardımcı hizmet niteliğindeki iş yeri hekimliği hizmetini dışarıdan temin etmesine karar vermesi, alt işveren uygulaması ile ilgili bir işletmesel karardır. Bu hizmetin alt işverene verilmesi 4857 sayılı İş Kanunu’nun 2/6 maddesi uyarınca geçerlidir. Bu karar sonrası, iş yeri hekimi olarak çalışan davacının, yaptığı iş dikkate alındığında iş yerinde başka bölümde değerlendirilebilme olanağı da bulunmamaktadır. Davalı işveren, aldığı işletmesel karar doğrultusunda istihdam fazlalığı yaratan davacının iş akdini geçerli nedenle feshetmiş olup, davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulü hatalı bulunmuştur.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM : Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4. Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 74.00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,- TL ücreti vekaletin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine,

Kesin olarak 29.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/706, Karar No: 2014/20023, Tarih: 24.11.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/706 E.  ,  2014/20023 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/327953

MAHKEMESİ : İzmir 8. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/02/2010

NUMARASI : 2009/197 (E) ve 2010/127 (K)

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

Sanık hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarından kamu davası açıldığı, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında açıklandığı üzere her takvim yılında işlenen sahte fatura kullanmak eylemlerinin ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, 2006 yılı Aralık ayına ait faturaların KDV'de kullanılması nedeniyle 3065 sayılı Katma Değer Vergisi Kanunu uyarınca suç tarihinin 26.01.2007 olacağı, ancak suç tarihinin 2007 yılına sarkmasının 2006 yılında sahte fatura kullanma suçunu ortadan kaldırmayacağı gözetilmeden, belgelerin 2006 yılında kullanılmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1648, Karar No: 2022/2917, Tarih: 28.03.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/1648 E.  ,  2022/2917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen manevî tazminat, yoksulluk nafakası ile kendi manevî tazminat talebi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı dikkate alındığında davacı kadın yararına takdir edilen manevî tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda manevî (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin 22.12.2021 tarih ve 2021/2668 Esas, 2021/3618 Karar sayılı kararının KALDIRILMASINA, Samsun 2. Aile Mahkemesinin 08.07.2021 tarih ve 2019/81 Esas, 2021/503 Karar sayılı kararının BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 28.03.2022 (Pzt.)