muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9292, Karar No: 2017/6622, Tarih: 21.09.2017

Düzenleme ile ölen sigortalının kız çocuğu veya dul eşi yönünden, boşanılan eşle boşanma sonrasında fiilen birlikte olma durumunda, ölüm aylığının kesilmesi ve ödenmiş aylıkların geri alınması öngörülmektedir. Buna göre, daha önce sosyal güvenlik kanunlarında yer almayan, boşanılan eşle fiilen birlikte yaşama olgusu, gelir veya aylık kesme nedeni ve bağlama engeli olarak benimsenmiştir.

Anılan maddenin gerekçesinde de açıklandığı üzere, düzenleme ile hakkın kötüye kullanımının olası uygulamaları engellenmek istenmiş ve bu amacın gerçekleştirilebilmesi için kötüye kullanımın varlığı belirlendiği takdirde ilgiliyi haktan yararlandırmama; hakkın kötüye kullanılması durumunda hak sahipliğinin ortadan kalkması ve dolayısıyla gelir veya aylıktan yararlandırılmama yöntemi benimsenmiştir.

5510 sayılı Yasa'nın 56. maddesinde oldukça yalın olarak; "eşinden boşandığı halde, boşandığı eşiyle fiilen birlikte yaşadığı belirlenen" ibareleri yer almakta olup kanun koyucu tarafından örneğin; "sosyal güvenlik kanunları kapsamında ölüm aylığına hak kazanmak amacıyla eşinden boşanan", " hak sahibi sıfatını haksız yere elde etme amacıyla eşinden boşanan", "gerçek boşanma iradesi söz konusu olmaksızın (muvazaalı olarak) eşinden boşanan" veya bunlara benzer ifadelere yer verilmemiş, sade olarak kaleme alınan metinle uygulama alanı genişletilmiştir. Maddede, boşanma amacına/saikine yönelik herhangi bir düzenlemeye yer verilmediğinden, gerek Kurum'ca, gerekse yargı organlarınca uygulama yapılırken, eşlerin boşanma iradelerinin gerçekliğinin/samimiliğinin araştırılıp ortaya konulması söz konusu olmamalı, boşanmanın muvazaalı olup olmadığına ilişkin herhangi bir araştırma/irdeleme ve boşanma yönündeki kesinleşmiş yargı kararının geçerliliğinin sorgulaması yapılmamalı, özellikle kesinleşmiş yargı organının verdiği karara dayanan "boşanma" hukuki durum ve sonucunun, eşlerin gerçek iradelerine dayanıp dayanmadığının araştırılmasının bir başka organın yetki ve görevi içerisinde yer almadığı, kaldı ki, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununda "anlaşmalı boşanma" adı altında hukuki bir düzenlemenin de bulunduğu dikkate alınmalıdır. Şu durumda sonuç olarak vurgulanmalıdır ki, boşanma tarihi itibariyle gerçek/samimi boşanma iradelerine sahip olan (evlilik birliği temelinden sarsılan) veya olmayan tüm eşlerin, maddenin yürürlük tarihi olan 01.10.2008 tarihinden itibaren her ne sebeple olursa olsun eylemli olarak birlikte yaşadıklarının saptanması durumunda gelirin/aylığın kesilmesi zorunluluğu bulunmaktadır.

Somut olayda; davacının ... Asliye Hukuk (İş) Mahkemesinin 2011/363 esas sayılı dosyasıyla 01.11.2008-31/08/2011 tarihleri arasında ödenen aylık tutarı ve işlemiş faizinin borç çıkarılması işleminin iptali için dava açtığı, Mahkemece davanın reddine dair verilen 2012/717 K. sayılı kararın Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleştiği, sabittir. Bu defa davacı 25/09/2014 tarihli dilekçesi ile davalı kuruma başvurarak bu dönemin dışında kalan yeni bir talepte bulunmakta ve ...'ya taşındığı tarih olan 19/09/2011 tarihi itibariyle yeniden aylık bağlanmasını talep etmektedir. Bu durumda artık ispat külfeti davacıya geçmiştir. Davacı önceki mahkeme kararının kesinleşme tarihinden sonra ayrı yaşadığını ispatlamak zorundadır. Ancak davacı sunduğu delillerle ayrı yaşama olgusunu ispatlayamamıştır. Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21/09/2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13619, Karar No: 2010/2554, Tarih: 02.03.2010

**9. Ceza Dairesi         2008/13619 E.  ,  2010/2554 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : 466 Sayılı yasaya göre tazminat

Hüküm : Tazminat talebini kısmen kabulü ile, 8,04 YTL maddi, 20 YTL manevi tazminatın ve 1.100 YTL vekalet ücretinin davacıya ödenmesine,

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Davacı vekilini tüm, davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine, ancak

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.03.2000 gün ve 2000/8-44-48 E.K. sayılı kararı da gözetilerek; tazminat istemine ilişkin davanın, beraat kararının verildiği tarihten uzunca bir süre geçtikten sonra açıldığı, davacının bu süre içinde hakkındaki hükmün kesinleştiğini bilmediğinden söz edilmesinin yaşamın olağan akışına uygun bulunmadığı, bu durumda davanın 466 sayılı Kanunun 2. maddesinde öngörülen süre içinde açıldığının kabulünün mümkün olamayacağı ve davanın bu nedenle reddi yerine, yazılı şekilde tazminata karar verilmesi,

Kanuna aykırı, davalı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 02.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2935, Karar No: 2020/7387, Tarih: 21.12.2020

**10. Hukuk Dairesi         2020/2935 E.  ,  2020/7387 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Tebligat Kanunu'nun 10. maddesine eklenen ikinci fıkrasında gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir. Muhatabın adresi davacı tarafından bildirilecek ve normal tebligat çıkarılacaktır. Bildirilen adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi veya başka bir adresi olması arasında fark bulunmamaktadır. Bildirilen adrese çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, tebligat, muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre çıkarılacaktır. Tebligat Kanunu'nun 10/2 ve 21/2. maddelerini farklı şekilde yorumlayarak başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddeye göre tebligat çıkartılması doğru olmaz. Bu davranış Anayasa'nın 36. maddesine aykırı olur ve muhatabın savunma hakkının kısıtlanması anlamına gelir. Hem yasa metninde, hem yasanın uygulanmasını gösteren yönetmelikte ve hem de madde gerekçesinde muhatabın sadece adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin bilinen adres olarak bildirilmesi halinde doğrudan doğruya Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebligat yapılacağı açıklamasına yer verilmemiş, bilakis bildirilen adrese tebligat yapılamaması halinde 21/2. maddeye göre tebligat yapılacağı önemle vurgulanmıştır. Adres kayıt sistemindeki adres, tebligat yapılamayacağı açıkça anlaşılan bir adres olmadığı için öncelikle normal bir tebligat çıkartılarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesinde ve Tebligat Yönetmeliği'nin 30. maddesinde muhatap lehine olan araştırmaların yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işleminin yerine getirilmesi gerekir.

Somut davada davalı ... adına çıkan gerekçeli karar ve temyiz başvuru dilekçesi tebliğatının yukarıda belirtilen usullere aykırı olarak, bilinen adrese çıkartıldığı ancak yasada öngörülen şerhi içermediği ve okunaklı olmadığı anlaşılmaktadır.Yukarıda anlatılanlar çerçevesinde, gıyabi hükmün ilgili mevzuat hükümleri uyarınca usule uygun bir şekilde tebliği sağlanıp temyiz süresi geçtikten ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununu Geçici 3. maddesi gereğince, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra, gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13198, Karar No: 2023/12938, Tarih: 18.12.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/13198 E.  ,  2023/12938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/155 E., 2023/359 K.

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasındaki rucüan tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararının davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizce kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

6100 sayılı HMK'nun 373/4 üncü maddesi; ''Yargıtay'ın bozma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince bozmaya uygun olarak karar verildiği takdirde, bu karar karşı temyiz yoluna başvurulabilir.'' hükmünü, Geçici 3/2 nci maddesi; "Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun'un 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ila 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur. Bu kararlara ilişkin dosyalar Bölge Adliye Mahkemelerine gönderilemez.'' hükmünü içermektedir.

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427 ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davacı kurum yönünden temyize konu edilen miktar ilk derece Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 12.950,00 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 18.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10862, Karar No: 2013/12472, Tarih: 02.07.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/10862 E.  ,  2013/12472 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, süresi içinde davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi ve davacı vekili tarafından Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 02.07.2013 günü belirlenen saatte temyiz edenler davalı ...Ş. vekili Av. ... geldi, diğer temyiz eden davacı taraftan gelen olmadı. Gelenin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının sebebi bildirilmiş olmayan temyiz itirazlarının tümünün, davalının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının davalı şirkete ait şantiyede inşaat mühendisi olarak çalıştığını, çalıştığı süre içinde fazla mesai yaptığını, hafta tatili olan pazar günlerinde çalıştığını ancak ücretinin ödenmediğini iddia ederek fazla mesai ve hafta tatili çalışma ücretlerinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili davacının inşaat mühendisi olduğunu, fazla mesai yapmadığını, nadiren hafta tatilinde çalıştığında hafta içi telafi izni verildiğini, iş sözleşmesinin feshi ile birlikte tüm haklarının ödendiğini, davacının ibraname imzalayarak işvereni ibra ettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece toplanan delillere ve bilirkişi raporuna itibarla davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacının fazla mesai yapıp yapmadığı, hafta tatillerinde çalışıp çalışmadığı ihtilaflıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Davacı vekili davacının fazla mesai yaptığını, hafta tatillerinde çalıştığını ispatlamak için delillerini bildirmiş, delil olarak beton sevk irsaliyeleri, pazar nöbet çizelgeleri, puantaj kayıtları ve giriş çıkış kart dökümlerine ayrıca tanık anlatımlarına dayanmıştır.

Davalı vekili davacının inşaat mühendisi olduğunu, beyaz yakalı tabir edilen davacı konumundaki işçilere fazla mesai yaptırılmadığından puantaj kaydı tutulmadığını, kapı giriş çıkış kayıtlarının ise 2 aylık bir süre için saklandığını, kayıtların puantajlara yantısıltmasından sonra 2 ay saklanan giriş çıkış bilgilerinin sistem tarafından otomatikman silindiğini belirtmiş, ancak beton sevk irsaliyelerinin işyerinde kutular içinde bulunduğunu, dosyaya sunulmasının külfetli olduğunu istenirse mahallinde incelenebileceğini bildirmiştir.

Davacı vekili iddiasını ispat için işyeri kayıtlarına dayandığına, bunlardan beton sevk irsaliyeleri mevcut olup incelenmesi mümkün olduğuna göre öncelikle işyeri yazılı kayıtlarının incelenmesi ile sonuca gidilmesi gerekirken salt tanık anlatımlarına göre hazırlanan rapora itibarla alacakların hüküm altına alınması hatalıdır.

Yapılacak iş; konusunda uzman bilirkişi heyetinden mahallinde beton sevk irsaliyelerini de incelenmek sureti ile dosya arasında toplanmış delilleri değerlendirecek şekilde ayrıntılı ve denetime elverişli rapor almak ve sonucuna göre karar vermektir.

O halde davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazı kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya aidesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıya yükletilmesine, 02.07.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15508, Karar No: 2020/2815, Tarih: 09.07.2020

**16. Hukuk Dairesi         2016/15508 E.  ,  2020/2815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu, ... İlçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan 163 ada 7 parsel sayılı 1.761,15 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu belirtilerek, çalılık vasfıyla Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ... oğlu ... ile ... oğlu ..., çekişmeli taşınmazın adlarına tespit ve tescil edilen 163 ada 2 ve 3 parsel sayılı taşınmazların devamı niteliğinde olduğunu öne sürerek ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tapu iptali ve adlarına tescili istemiyle dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, çekişmeli 163 ada 7 parsel sayılı taşınmazın 31.05.2013 tarihli fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 735,26 metrekare ve (B) harfi ile gösterilen 667,58 metrekare yüzölçümündeki kısımlarının tapusunun iptali ile (A) ile gösterilen bölümün davacı ... oğlu ... adına kayıtlı 163 ada 3 parsel sayılı taşınmaza, (B) ile gösterilen bölümün ise davacı ... oğlu ... adına kayıtlı 163 ada 2 parsel sayılı taşınmaza eklenmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmaz üzerinde zilyetlikle iktisap koşullarının davacılar lehine gerçekleştiği gerekçesi ile yazılı şekilde karar verilmiş ise de, yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Mahalli bilirkişi ve tanık beyanlarında, dava konusu taşınmaz bölümlerinin davacılara ait olduğu belirtilmekle beraber, dava konusu taşınmaz bölümlerinin öncesinin ne olduğu, ne zamandan beri ve ne şekilde tasarruf edildiği, bir diğer ifade ile iktisaba elverişli süreye ulaşır şekilde davacı yanın ekonomik amaca uygun bir zilyetliğinin bulunup bulunmadığı somut olaylara dayalı şekilde açıklattırılmamış; zirai bilirkişi raporu içeriğinde, hali hazırda taşınmaz üzerinde tarımsal faaliyet yapılmadığı, taşınmazın üzerinde kendiliğinden yetişen yabancı ot ve ot çeşitliliğine rastlanıldığı belirtilmesine karşın, sonuç kısmında bu kez taşınmazın özel mülkiyete konu olabilecek kuru tarım arazisi vasfında olduğu belirtilmek suretiyle rapor içeriğinde çelişki yaratıldığı halde, bu çelişki giderilmediği gibi, taşınmazın niteliği ve üzerinde bir zilyetlik bulunup bulunmadığı da kesin olarak belirlenmeksizin karar verilmiştir. Bu şekilde eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak karar verilemez.

Hal böyle olunca; doğru sonuca ulaşılabilmesi için mahkemece öncelikle, çekişmeli taşınmazın bulunduğu yere ait tespit tarihine yakın tarihli ve temin edilebilen en eski tarihli uydu fotoğrafları getirtilerek dosya ikmal edilmeli, bundan sonra mahallinde, yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek yerel bilirkişiler ve taraf tanıkları ile 3 kişilik ziraat mühendisi bilirkişi kurulu ile fen bilirkişisinin katılımıyla yeniden keşif yapılmalı, bu keşif sırasında dinlenilecek yerel bilirkişiler ve taraf tanıklarından, çekişmeli taşınmaz bölümlerinin öncesinin ne olduğu, taşınmaz bölümleri üzerinde davacı tarafın bir zilyetliğinin bulunup bulunmadığı, varsa hangi tarihte başladığı, kimden kime, nasıl intikal ettiği ve zilyetliğin ne şekilde sürdürüldüğü hususları etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, mahalli bilirkişi ve tanık beyanlarında çelişki oluştuğu takdirde gerektiğinde yüzleştirme yapılmak suretiyle çelişkilerin giderilmesine çalışılmalı; ziraat mühendisi bilirkişi kurulundan, önceki tarihli zirai bilirkişi raporunu da irdeler şekilde çekişmeli taşınmaz bölümlerinin önceki ve şimdiki niteliğini, üzerindeki bitki örtüsünü, taşınmazın imar-ihyaya muhtaç yerlerden olduğunun anlaşılması halinde imar-ihyanın ne zaman tamamlandığını, taşınmaz bölümlerinin ne kadar süredir tarım arazisi olarak kullanıldığını bildirir, komşu taşınmazlarla karşılaştırmalı değerlendirmeyi içerir, çekişmeli taşınmaz bölümlerinin değişik yönlerden çekilecek fotoğrafları ile desteklenmiş, bilimsel esaslara ve somut verilere dayalı, ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı; fen bilirkişisine, keşfi takibe, bilirkişi ve tanık beyanlarını denetlemeye imkan verir kroki ve rapor düzenlettirilmeli, temin edilebilen en eski tarihli ve güncel uydu fotoğrafları üzerinde çekişmeli taşınmazın yerinin ve sınırlarının gösterilmesi istenilmeli ve bundan sonra iddia ve savunma çerçevesinde toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Mahkemece bu yönler göz ardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.07.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7438, Karar No: 2019/13519, Tarih: 23.12.2019

**14. Ceza Dairesi         2016/7438 E.  ,  2019/13519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Suç tarihinde on altı yaşında olan ve dosya içerisinde yer alıp Uludağ Üniversitesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlığınca düzenlenen 31.05.2013 tarihli rapora göre donuk zeka düzeyi bulunan mağdurenin bu nedenle fiile karşı ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunduğunun belirtilmesi karşısında, mağdurenin kanuni temsilcisi olup olmadığı araştırılıp, bulunduğu takdirde gerekçeli kararın tebliği, aksi takdirde mağdureye 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu uyarınca kanuni temsilci tayin edildikten sonra, gerekçeli kararın temsilciye tebliğiyle tebellüğ belgesi ile verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenip, hükmün temyizi halinde bununla ilgili ek tebliğname düzenlenmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/24, Karar No: 2011/124, Tarih: 14.06.2011

**Ceza Genel Kurulu         2011/1-24 E.  ,  2011/124 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname: 2010/345312

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

İki kişiyi kasten öldürme suçundan sanık O..P..’ın, 765 sayılı TCY’nın 450/4. maddesi uyarınca iki kez ağırlaştırılmış müebbet ağır hapis, ruhsatsız silah taşıma suçundan ise, 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi uyarınca 1 yıl hapis ve 445,62 YTL ağır para cezası ile cezalandırılmasına, 765 sayılı Yasanın 70 ve 73. maddeleri uyarınca müebbet ağır hapis cezalarının toplanması sonucu 1 yıl, süreli hapis cezasının içtimaı sonucu da 1 ay olmak üzere toplam 1 yıl 1 ay geceli gündüzlü bir hücrede tecrit edilmek suretiyle cezalarının infazına, mahsuba, zoralıma, hak yoksunluğuna ve tutukluluk halinin devamına ilişkin, Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 27.01.2005 gün ve 100-17 sayılı re’sen temyize tabi olan hüküm, sanık müdafii tarafından da temyiz edilmekle, dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 08.03.2006 gün ve 1644-535 sayı ile;

“Hükme esas teşkil eden ayrı ayrı her iki maktule ait 15.03.20004 tarihli ölü muayene ve otopsi tutanaklarının birinci sayfalarının zabit kâtibi tarafından imzalanmamış olması” isabetsizliğinden bozulmuştur.

Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesince 09.05.2006 gün ve 175-288 sayı ile, Özel Daire bozma ilamına uyularak, sanığın, iki kişiyi kasten öldürme suçundan, 765 sayılı TCY’nın 450/4. maddesi uyarınca iki kez ağırlaştırılmış müebbet ağır hapis, ruhsatsız silah taşıma suçundan ise, 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi uyarınca 1 yıl hapis ve 445,62 YTL ağır para cezası ile cezalandırılmasına, 765 sayılı Yasanın 70 ve 73. maddeleri uyarınca müebbet ağır hapis cezalarının toplanması sonucu 1 yıl, süreli hapis cezasının toplanması sonucu da 1 ay olmak üzere toplam 1 yıl 1 ay geceli gündüzlü bir hücrede tecrit edilmek suretiyle cezalarının infazına, mahsuba, zoralıma, hak yoksunluğuna ve tutukluluk halinin devamına karar verilmiştir.

Öldürme suçu yönünden re’sen temyize tabi olan hükmün, sanık müdafii ile katılanlar vekili tarafından da temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince, 20.02.2008 gün ve 5525-1187 sayı ile;

“1) Kararın, müdahiller vekilinin yüzüne karşı 09.05.2006 tarihinde tefhim edildiği ve süresinden sonra 17.05.2006 tarihinde temyiz edildiği anlaşılmakla süresinden sonra yapılan temyiz talebinin CMUK’nın 317. maddesi uyarınca reddine,

2) 765 sayılı TCK’nın 31 ve 33. maddeleri ile ilgili hüküm kurulmaması infazda nazara alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

3) Sanıktan tahsiline karar verilen vekâlet ücretinin eksik tayini, bu yöne ilişkin temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.