muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10657, Karar No: 2013/17230, Tarih: 05.12.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/10657 E.  ,  2013/17230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedeniyle tazminat istenilmiştir. Mahkemece davanın Tepebaşı Belediye Başkanlığı yönünden reddine, ... yönünden kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmaza hangi tarihte (gün, ay, yıl olarak) el atıldığının taraflardan,

2-El atma tarihi tespit edildikten sonra dava konusu taşınmazın el atma tarihi itibariyle imar planı içinde olup olmadığı, imar planı içinde ise ilk olarak imara alınış tarihi, ölçeği ve türü (nazım-uygulama), belediye ve diğer altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi) yararlanma durumu, etrafının meskûn bulunup bulunmadığı, nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı, belediye sınırları içinde bulunup bulunmadığı, beldenin gelişme yönünde olup olmadığı hususları Tepebaşı Belediye Başkanlığından ve ... Büyükşehir Belediye Başkanlığından,

3-Davacının dava açılmadan önce 30.06.2010 tarihinde yürürlüğe giren 5999 sayılı Yasa ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununa eklenen Geçici 6. madde ve 25.02.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6111 sayılı Kanun ile Kamulaştırma Kanununa eklenen Geçici 2. maddede öngörülen uzlaşma yoluna gitmek üzere ilgili idareye başvuruda bulunup bulunmadığının ilgili idareden,

4-Dava konusu taşınmaza emsal alınan Eskibağlar Mahallesi 2326 ada 301 parsel sayılı taşınmazın 11.05.2010 tarihli satışına ilişkin alıcı, satıcı ve satış bedelini gösteren tapu kaydı ile resmi satış akit tablolarının onaylı bir örneğinin tapu müdürlüğünden,

5-... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/478 E-2012/507 K. sayılı dosyanın mahkemesinden,

Sorularak alınacak cevap yazıları ile istenilen dosyanın dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5719, Karar No: 2022/5453, Tarih: 12.04.2022

**10. Hukuk Dairesi         2021/5719 E.  ,  2022/5453 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, (kapatılan) 21. Hukuk Dairesinin bozma kararına uyularak ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre; tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

Dosya kapsamından, 27/10/2011 tarihinde meydana gelen iş kazasında davacılar murisinin vefat ettiği, kazanın meydana gelişinde davalının %100 oranında kusurlu olduğu, davacıların eş için 125.341,52 TL maddi, 50.000,00 TL manevi, çocuk ... için 21.326,27 TL maddi, 35.000,00 TL manevi, çocuk ... için 5.000,00 TL maddi, 25.000,00 TL manevi, diğer davacı çocuklar ... ve ... için 20.000,00'er TL manevi tazminatın tahsilini talep ettikleri, ilk derece mahkemesinin ilk kararında eş ve çocuk ...’nin maddi tazminat istemlerinin kabulüne, çocuk ... destek kapsamında olmadığından maddi tazminat isteminin reddine, eş lehine 40.000,00 TL, çocuk ... lehine 30.000,00 TL, çocuk ... lehine 20.000,00 TL, diğer davacı çocuklar lehine 15.000,00’er TL manevi tazminat ödenmesine karar verildiği, anılan bu ilk kararın yalnızca davalı işveren şirket tarafından temyiz edildiği, Yargıtay(Kapatılan) 21. Hukuk Dairesi’nin 12/03/2018 tarihli kararı ile dava konusu tazminat istemleri açısından davalı tarafından yapılan ödemelerin ifaya yönelik ödemeler olup olmadıklarının incelenip, değerlendirilip tartışılması ve çıkacak sonuca göre karar verilmesi için dosyanın bozulmasına karar verildiği, davalı vekilinin 25/04/2019 ve 04/07/2019 tarihli dilekçelerinde ödemelerin tamamının maddi tazminata ilişkin olarak yapıldığını beyan ettiği, davacılar vekilinin bu konudaki 07/01/2020 tarihli beyan dilekçesinde “Ödemeyi yapan davalı taraf ödemenin neye ilişkin olduğunu belirtmelidir. Belirtmemişse Yargıtay’ ın görüşü ½ oranında maddi ve manevi tazminattan mahsup edilmesi yönündedir. Eğer ki mahkeme bu hususu bizim beyanımıza göre değerlendirecekse, biz tüm ödemenin manevi tazminata mahsup edilmesini talep ediyoruz.” şeklinde beyanda bulunduğu, mahkemece bozma ilamına uyulduğu, toplam 120.000,00 TL ödemenin tamamının maddi tazminata ilişkin yapıldığı kabulünden hareketle davacılar eş ve çocuklar ... ve ...’ın maddi tazminat taleplerinin reddine, eş lehine 40.000,00 TL, çocuk ... lehine 30.000,00 TL, çocuk ... lehine 20.000,00 TL, diğer davacı çocuklar lehine 15.000,00’er TL manevi tazminat ödenmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Usuli kazanılmış hak, davaların uzamasını önlemek, hukuki alanda istikrar sağlamak ve kararlara karşı genel güvenin sarsılmasını önlemek amacıyla Yargıtay uygulamaları ile geliştirilmiş, öğretide kabul görmüş ve usul hukukunun vazgeçilmez ana ilkelerinden biri haline gelmiştir. Anlam itibariyle, bir davada mahkemenin ya da tarafların yapmış olduğu bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan hakkı ifade etmektedir.

Usuli kazanılmış hakkın hukuki sonuç doğurabilmesi için; bir davada ya taraflar ya mahkeme ya da Yargıtay tarafından açık biçimde yapılmış olan ve istisnalar arasında sayılmayan bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan bir hakkın varlığından söz edilebilmesi gerekir.(HGK.nun 12.07.2006 T., 2006/4-519 E, 2006/527 K, 03.12.2008 T., 2008/10-730 E., 2008/732 K.) Usuli kazanılmış hak ilkesi kamu düzeniyle ilgilidir. (09.05.1960 T., 21/9; 04.02.1959 gün 13/5 sayılı İçtihadı Birleştirme kararı)

Bütün bunlar yanında 6100 sayılı HMK’nın 297/1-b maddesine göre hüküm tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini içermelidir.

Bütün bunlar yanında 6100 sayılı HMK’nın 297/1-b maddesine göre hüküm tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini içermelidir.

Somut olayda davadan sonra 2012 yılında yapılan toplam 120.000,00 TL ödemenin hangi davacıya ne miktarda, bunun da ne kadarının maddi, ne kadarının manevi tazminata ilişkin olduğunun davanın taraflarınca ispatlanamadığı dikkate alındığında her ne kadar 120.000,00 TL ödemenin tüm davacılar arasında maddi ve manevi tazminat olarak pay edilmesi gerekiyor ise de 31/05/2019 tarihli ek hesap raporunun davacılar vekiline elektronik yolla 15/06/2019 tarihinde tebliğ edildiği, ancak süresinde itiraz edilmediği, bu kapsamda 120.000,00 TL ödemenin davacı eş ve davacı çocuk ... arasında; 30.000,00 maddi, 30.000,00 manevi tazminat olarak davacı eşe, 30.000,00 TL maddi, 30.000,00 TL manevi tazminat olarak davacı çocuk ...’ye pay edilmesinin davalı lehine olduğu yine davacıların mahkemenin ilk kararını temyiz etmedikleri ve bu nedenle davalı taraf yararına usuli kazanılmış hak oluştuğu gözetilerek bozulan ilk karara esas bilirkişi hesap raporunda davacı eş için tespit edilen 125.341,52 TL maddi zarar tutarından anılan 31/05/2019 tarihli bilirkişi hesap raporunda tespit edilen %43,78 karşılama oranında indirim yapmak ve davacı eşin maddi zararını buna göre belirlemek, bu kapsamda davacı çocuk ...’nin maddi tazminat isteminin reddine karar vermek, yine usuli kazanılmış hak gereğince davacı çocuk ...’ın maddi tazminat isteminin reddine karar vermek, davadan sonra yapılan 30.000,00 TL manevi tazminat ödemesi dikkate alınarak davacı eş lehine 10.000,00 TL manevi tazminata hükmetmek, davacı çocuk ...’nin manevi tazminat istemini reddetmek, çocuk ... lehine 20.000,00 TL, çocuklar ... ve ... lehine 15.000,00’er TL manevi tazminat ödenmesine karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olduğu gibi, davacı eş ...’nin ismi karar başlığında doğru gösterilmesine karşın gerekçe ve hükümde ... olarak yazılması, bunun yanında karar başlığında davacı çocuk ...’nin gösterilmemiş olması da hatalıdır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harçlarının istek halinde yatıran ilgilisine iadesine, 12/04/2022 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4582, Karar No: 2013/5534, Tarih: 22.03.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/4582 E.  ,  2013/5534 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, davalılardan işverene ait işyerinde hizmet sözleşmesine dayalı gerçekleşen sigortalı çalışma sürelerinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtilen gerekçe ile, davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesinin b bendinde (Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 388. maddesinde) tanımlanan unsurları taşıması ve “tarafların ve davaya katılanların kimlikleri..” yönündeki hükümlerinin kararın yazımında dikkate alınması gerekir. Davalılardan ... ve Tekstil Makinaları San. Tic. A.Ş.’nin ünvanının, karar başlığına ... A.Ş. olarak yazılmış olması, usul ve yasaya aykırıdır.

2- Doğum tarihi 19.03.1988 olan davacı, davalılardan işverene ait işyerinde, 16.06.2004 – 20.08.2004 tarihleri arasında çalıştığının tespitini istemiş; Mahkemece, davacının, uyuşmazlık konusu dönemde 18 yaşından küçük olduğu, ... Mesleki Eğitim Merkezinden 01.11.2003 tarihli işe giriş bildirgesinin verildiği, 18 yaşının tamamlanmasından önce sigortalılık başlangıcının mümkün bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Öncelikle, uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükte bulunan 506 Sayılı Kanunun 60/G maddesindeki düzenleme gözetildiğinde; hizmet sözleşmesinin unsurlarının gerçekleşmesi durumunda, malüllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarının uygulanmasında, 18 yaşından önceki çalışma nedeniyle de sigortalı olunacağı; Ne ki, uzun vadeli sigorta kollarından bağlanacak aylık şartları değerlendirilirken, sigortalılık başlangıcı olarak, 18 yaşının doldurulduğu tarih esas alınıp, 18 yaşının doldurulmasından önce gerçekleşen sigortalılık sürelerinin, prim gün sayısına katılması gerekir. Mahkemenin, 18 yaşından önce sigortalılık başlangıcı mümkün olmadığından, sigortalılık süresinin de tespit edilemeyeceğine ilişkin gerekçesi hatalı bulunmuştur.

Diğer taraftan, 506 sayılı Kanunun 3. Maddesinin II/B bendine göre, “Özel Kanunda tarifi ve nitelikleri belirtilen çıraklar hakkında çıraklık devresi sayılan süre içinde analık, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları...” uygulanmamaktadır. Uyuşmazlık konusu dönemde yürürlükte bulunan 3308 sayılı ... ve Meslek Eğitimi Kanunu’na göre, çıraklar teorik ve pratik eğitime tabi tutulurlar. Taraflar arasındaki ilişkinin niteliği belirlenirken, başka bir ifade ile, davacının uyuşmazlık konusu dönemde çırak olup-olmadığına karar verilirken, çalışma ilişkisine bakılarak karar verilmelidir. Gerçektende çıraklık sözleşmesinde, akdi ilişkinin üstün niteliği çalışma olgusu değil, sigortalıya bir meslek ve sanatın öğretilmesidir. Çırak, işyerinde üretimle ilgili çalışmalara bilfiil katılıyor, meslek ve sanat eğitimi arka planda tutuluyorsa, bu durumda çıraklık ilişkisinden söz edilemeyecektir.

Davacı, çalışmalarının hizmet sözleşmesine dayalı olup, sigortalılık süresinin tespitini istemiş; davalı tanığı Şeref Atıcı ve diğer tanıklar, davacının işçi olarak çalıştığını beyan etmişlerdir. Davacı için, davadışı ... Mesleki Eğitim Merkezinden 01.11.2003 tarihli işe giriş bildirgesi verildiği belirtilmiş ise de; davalılardan işveren ile anılan mesleki eğitim merkezi arasında herhangi bir ilişkinin bulunup-bulunmadığı araştırılmamıştır.

Mahkemece; davacının, davalılardan işverene ait işyerinde çalışıp-çalışmadığı belirlendikten sonra, bu çalışmanın mesleki eğitim merkezinin denetiminde pratik eğitim olarak gerçekleşip-gerçekleşmediği; anılan eğitim merkezi ile davalı işveren arasında herhangi bir ilişkinin bulunmadığının anlaşılması durumunda, yine, davacı ile davalılardan işveren arasında çıraklık sözleşmesinin bulunup-bulunmadığı, çalışmanın bir mesleğin öğrenilmesine yönelik olarak çıraklık ilişkisine mi, yoksa diğer çalışanlar gibi üretime yönelik olarak mı gerçekleştiği üzerinde durularak, çalışma olgusu ve niteliği şüpheye yer vermeyecek şekilde belirlenip, sonucuna göre karar verilmelidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda yargılama yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 22.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11100, Karar No: 2011/11254, Tarih: 30.09.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/11100 E.  ,  2011/11254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 13.11.2009 gününde verilen dilekçe ile Mera Tespit Komisyonu Kararının iptali istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın ... yönünden husumetten red, diğer davalılar yönünden kabulüne dair verilen 03.02.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili, davalı Belediye vekili ve dahili davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, mera komisyonunun 09.10.2009 tarihli 39 sayılı yayla tahsis kararının iptali istemiyle ... ve ... Belediyesi hasım gösterilerek açılmıştır.

Davalılardan ..., davanın Hazine’ye yönetilmesi gerektiğini, davalı Belediye ise kendilerine husumet düşmeyeceğini, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, ... hakkında açılan davanın husumet noktasından reddine, davaya dahil edilen Hazine ve Belediye yönünden açılan davanın kabulüne, mera komisyonu kararının iptaline karar verilmiştir.

Hükmü, davacı, davalı Belediye ile davaya dahil edilen Hazine temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davacının bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davalı Belediye ile davaya dahil edilen Hazine’nin temyiz itirazlarına gelince;

Öncelikle belirtmek gerekir ki, hukuk usulü uygulamasında bir kimsenin davaya dahil edilmek suretiyle leh veya aleyhine hüküm kurulması mümkün değildir. Dolayısıyla, mahkemenin Hazine’yi davaya dahil etmek yoluyla hüküm tesisi doğru değildir. Dava Adana Valiliğine karşı açılmış olup valilik bu gibi davalarda taraf olamaz ise de Hazine yargılamaya katılarak husumeti benimsemiş ve işin esası hakkında savunma yapmış olduğundan bu husus bozma nedeni sayılmamış, hükmün onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davacının bütün temyiz itirazlarının reddine, hükmün 2.bentte yazılı nedenlerle usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlerden tahsiline, Harçlar Kanununun 13/j maddesi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 30.09.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/403, Karar No: 2017/1248, Tarih: 22.02.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/403 E.  ,  2017/1248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Cumhuriyet savcısının temyizinin sanık hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen hükme yönelik olduğu cihetle, buna hasren yapılan incelemede;

1-Sanık hakkında 2005-2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendinde yer alan haklar yönünden de hak kısıtlılığına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Bozma kararına uyularak yapılan yargılamada, toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonucuna uygun şekilde vasfı tayin, cezayı arttırıcı nedenin nitelik ve derecesi, azaltıcı sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2-Sanık hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükümleri uyarınca; sanığa yüklenen suçun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4. ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği tarihten hüküm tarihine kadar gerçekleştiği gözetilmeden, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2 ve 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 22.02.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5779, Karar No: 2010/7704, Tarih: 24.06.2010

**4. Hukuk Dairesi         2010/5779 E.  ,  2010/7704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ...tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 18/02/2002 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; verilen kararın dairece bozulması üzerine bozmaya uyularak davanın kısmen kabulüne dair verilen 15/09/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili ile davalılardan ... ve ... A.Ş vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalıların diğer temyiz itirazına gelince; dava, yayın yolu ile kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı ile davalılardan ... ve ... AŞ tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, 10.04.2001 gününde ...’ adındaki televizyon kanalında yayınlanan “...” programında, konuşma ve görüntülerinin izinsiz kaydedilerek yayınlanması nedeniyle kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu belirterek, davalıların maddi ve manevi tazminat ile sorumlu tutulmalarını istemiştir. Yerel mahkemenin istemin reddine ilişkin olarak verilen ilk karar, gizli görüntü ve konuşmaların kaydedilmesi ve yayınlanmasının özel yaşama ve kişilik haklarına saldırı oluşturacağı, Borçlar Yasası’nın 49. maddesi de gözetilerek davacı yararına manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği belirtilerek bozulmuş, yerel mahkemece bozmaya uyularak davacı yararına manevi tazminat takdir edilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminat ödetilmesini isteyebilir. Yargıç, manevi tazminatın tutarını belirlerken, saldırı oluşturan eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Tutarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel durum ve koşulların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde nesnel (objektif) olarak göstermelidir. Çünkü yasanın takdir hakkı verdiği durumlarda yargıcın, hukuk ve adalete uygun (hak ve nasfetle) karar vereceği Medeni Yasa'nın 4. maddesinde belirtilmiştir. Takdir edilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir işlevi (fonksiyonu) olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi malvarlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek tutar, var olan durumda elde edilmek istenilen doyum (tatmin) duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Dava konusu olayda; gelişim biçimi, davacının tahliye nedeniyle davalı muhtar ile görüşmüş olması, yayın günü ve yukarıdaki ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına takdir edilen 10.000,00 YTL manevi tazminat fazladır. Davacı yararına daha alt düzeyde manevi tazminat takdir edilmemiş olması;

3-Davacının diğer temyiz itirazına gelince; karar gününde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 3/2. maddesi gereğince dayanışmalı (müteselsilen) sorumlu olanlar aleyhine açılan davanın reddinde, ret sebebi aynı olan davalılar yararına tek avukatlık ücreti takdir edilir.

Yerel mahkemece yukarıda açıklanan düzenleme gözetilmeyerek, haklarındaki istemin bir bölümü aynı nedenle reddedilen dayanışmalı sorumlu davalılar yararına tek avukatlık ücreti takdir edilmesi gerekirken, ayrı ayrı vekalet ücreti takdir edilmiş olması;

Usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekirse de belirlenen bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasası'nın 438/son maddesi gereğince, davacı yararına 2.000,00 YTL manevi tazminat takdir olunmak ve avukatlık ücretindeki yanlışlık giderilmek suretiyle, kararın düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.