muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4920, Karar No: 2018/6028, Tarih: 25.06.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/4920 E.  ,  2018/6028 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan ... Elektrik Dağıtım A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesi 1. fıkrası ile “iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” düzenlemesi getirilmiş olup, 21. maddenin 4. fıkrası ise 3. kişilerin sorumluluğu" İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilir." şeklinde düzenlenmiştir.

İnceleme konusu davada; 03.10.2009 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine ödenen gelirin tahsilinin talep edildiği, mahkemece davanın kabulüne karar verildiği, anlaşılmaktadır.

Davalı ... İnş. Mühendislik Elektrik Turizm San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne ait işyerinde işçi olarak çalışan sigortalı, elektrik çarpması sonucunda vefat etmiş olup, dosyada alınan kusur raporunda; ... İnş. Mühendislik Elektrik Turizm San. ve Tic. Ltd. Şti. % 70, bu kusurun içinde olmak üzere söz konusu şirketin müdürü ... % 10, şantiye şefi ... % 10, ... Elek. Dağ. A.Ş. % 30 oranında kusurlu bulunduğu, mahkemece kusur raporu esas alınarak % 100 kusur oranı üzerinden gerçek zarar hesabı yapılmadan hüküm kurulduğu görülmektedir.

1-5510 sayılı Dasanın 21. maddesini açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır.

Bu tür davalarda gerçek zarar hesabı, tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalı, sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar, ölüm halinde destekten yoksun kalma tazminatı hesabı dikkate alınmalıdır.

1-5510 sayılı Dasanın 21. maddesini açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır.

Bu tür davalarda gerçek zarar hesabı, tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalı, sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar, ölüm halinde destekten yoksun kalma tazminatı hesabı dikkate alınmalıdır.

Gerçek zararın belirlenmesinde, zarar ve tazminata doğrudan etkili olan sigortalının net geliri, kalan ömür süresi, iş görebilirlik çağı, iş göremezlik derecesi, kusur ve destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı gibi tüm veriler ortaya konulmalıdır. Gerçek zarar, sigortalının meslek hastalığı tarihi itibarıyla kalan ömür süresine göre aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin kalan ömür süreleri yönünden ise, Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen Ulusal Mortalite Tablosu hazırlanarak Sosyal Güvenlik Kurumunca 2012/32 sayılı Genelgeyle ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında uygulamaya konulmuş olup özü itibarıyla varsayımlara dayalı gerçek zarar hesabında gerçeğe en yakın verilerin kullanılması gerektiğinden ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosu kalan ömür sürelerinde esas alınmalıdır.

Sigortalının 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra kalan ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtayın yerleşmiş görüşlerindendir. Günlük net gelir saptanarak rapor tarihi itibarıyla bilinen dönemdeki kazanç, var olan verilere göre iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmaktadır. Bilinmeyen dönemdeki kazanç bakımından ise tazminatların peşin olarak hesaplanmasına karşın gelirlerin taksit taksit elde edilmesi sonucunda tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar, reel faiz kadar olduğundan şu durumda enflasyon dışlanmak suretiyle değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları da gözetilerek %10 yerine Kurum ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranı uygulanmalıdır.

5510 sayılı Yasanın 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından ise 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, anılan fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir; İşverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri x işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı x üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.5510 sayılı Yasanın 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından ise 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, anılan fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir; İşverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri x işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı x üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir

. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı x üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Bu itibarla, mahkemece önce hesap raporu alınarak gerçek zarar hesabı yaptırılmalı, elde edilecek sonuca göre yukarıda belirtilen açıklamalar doğrultusunda, ... Elekt. Dağ. A.Ş.'nin asıl işveren, ... İnş. Mühendislik Elektrik Turizm San. ve Tic. Ltd. Şti.'nin alt işveren, şirket müdürü ... ve şantiye şefi ...'in 3. kişi olduğu gözetilerek 5510 sayılı Yasanın 21/1-4 madde uygulaması kapsamında değerlendirme yapılmalı ( asıl ve alt işveren Kurum zararının % 90'dan, 3. kişiler gelirin yarısının % 100'den müştereken ve müteselsilen sorumlular), teselsül hükümleri çerçevesinde tüm davalıların sorumlu oldukları miktar belirlenerek ve usuli kazanılmış hak gözetilerek sonucuna göre karar verilmelidir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılardan ... Elektrik Dağıtım A.Ş. vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... Elektrik Dağıtım A.Ş.'ye iadesine, 25/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6790, Karar No: 2017/694, Tarih: 25.01.2017

**20. Ceza Dairesi         2015/6790 E.  ,  2017/694 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 25.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3768, Karar No: 2018/8280, Tarih: 17.12.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/3768 E.  ,  2018/8280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde; ...mah. Mustafa Kaya sok. Yapıkur apartmanında 112 pafta, 866 ada, 197 parselde tapuya kayıtlı taşınmaz bölümünde bulunan 1 nolu depolu dükkanın maliki olduğu, davaya konu ve kat mülkiyetine tabi anataşınmazda röleve projesiyle bir takım değişiklikler yapıldığı ancak arsa paylarının bu tadilat projesine göre düzeltilmediği, bu durumun haksızlık oluşturduğu nedeniyle arsa paylarının düzenlenmesi istenilmiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin 2016/3350 Esas, 2016/8898 Karar sayılı ilamıyla ”..Somut olayda dava konusu taşınmazda 16.12.1980 tarihinde kat irtifakı 02.11.1981 tarihinde kat mülkiyeti kurulduğu, bilirkişi raporunda kat mülkiyetine geçiş tarihi olan 1981 tarihinde arsa paylarının orantılı olarak dağıtılmadığı belirtilmişse de; bağımsız bölümlerin değerinde ve dolayısıyla arsa paylarının tespitinde dikkate alınmayan bu nedenle arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenler ortaya konulmamıştır.

Dava konusu taşınmazda 1981 yılında kat mülkiyeti kurulduğu dikkate alındığında aradan geçen süre zarfında taşınmazda arsa paylarına herhangi bir itiraz olmadığı, bağımsız bölümlerin, kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerlerinin yukarıda açıklanan unsurları ve bu belirlemeye göre tapu sicilinde kayıtlı arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğu konusunda mahkemece herhangi bir değerlendirme ve gerekçe içermeyen soyut ve genel ifadeli bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulması doğru görülmemiştir.“ gereğine değinilerek karar bozulmuştur.

Mahkemece Yargıtay bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yapılan yargılama neticesinde; davaya konu edilen binada 1980 tarihinde kat irtifakı, 1981 yılında kat mülkiyeti kurulduğu, 1981 yılından dava açılıncaya kadar arada geçen sürede tarafların mevcut arsa paylarına herhangi bir itirazda bulunmamalarına rağmen kentsel dönüşüm yasasından sonra böyle bir itirazda bulunmaları karşısında bilirkişi raporunun da arsa paylarının neden yeniden düzenlenmesi gerektiği yönünde somut ve tatmin edici bir gerekçeye dayanmadığından açılan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, arsa paylarının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece bozmaya uyulmuşsa da, gereği tam olarak yerine getirilmemiştir:

Dava, arsa paylarının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece bozmaya uyulmuşsa da, gereği tam olarak yerine getirilmemiştir:

Yargıtayın bozma kararlarına karşı direnme hakkı yasalarımıza göre mahkemeye verilmiş olup, mahkemece bozmaya uyulduktan sonra bozma gereklerinin yerine getirilmesi zorunludur. Bu bağlamda hakim, uyduğu bozma ilamının gereğinin eksiksiz yerine getirilip getirilmediğini denetlemekle görevlidir.

Şöyle ki;

Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin bozma ilamında “Dava konusu taşınmazda 1981 yılında kat mülkiyeti kurulduğu dikkate alındığında aradan geçen süre zarfında taşınmazda arsa paylarına herhangi bir itiraz olmadığı, bağımsız bölümlerin, kat mülkiyetinin kurulduğu tarihteki değerlerinin yukarıda açıklanan unsurları ve bu belirlemeye göre tapu sicilinde kayıtlı arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olduğu konusunda mahkemece herhangi bir değerlendirme ve gerekçe içermeyen soyut ve genel ifadeli bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulması doğru görülmemiştir.“ denilerek kararın bozulmasına hükmetmiş olup bu ilamla dosya içerisindeki bilirkişi raporu hükme ve denetime elverişsiz olduğundan yetersiz görülmüştür. Mahkemece bozma ilamı doğrultusunda davacının kat irtifakı tarihinden önce tadilat projesi olduğu iddiası karşısında yeni bilirkişi heyetinden bozma ilamındaki hususlar ve KMK'nın 3. maddesinde aranan şartlar yönünden denetime ve hüküm kurmaya elverişli rapor aldırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken herhangi bir araştırma ve inceleme yapılmadan karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 17/12/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8029, Karar No: 2010/1881, Tarih: 11.02.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/8029 E.  ,  2010/1881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

.... Belediye Başkanlığınca dosyaya gönderilen 05.05.2008 gün ve 2514 sayılı yazıda dava konusu taşınmazın nazım imar planı içinde yer aldığı ancak, uygulama imar planı yapılmadığı için belediye hizmetlerinden yararlanmadığı belirtilmiştir.

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskun yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı, plandaki konumu, sınırları ve mücavir alan içinde yer aldığı belediyenin nüfus ve yapılaşma yoğunluğu, genişleme hızı, taşınmazın altyapı hizmetlerine yakınlığı, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları, bu verilere göre taşınmazın nazım planının hazırlanma amacı olan uygulama imar planı kapsamına alınmasının yakın bir olasılık olması vs. hususlarının Belediye Başkanlığından sorulup, alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8288, Karar No: 2015/10430, Tarih: 07.09.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/8288 E.  ,  2015/10430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 14. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/02/2015

NUMARASI : 2011/378-2015/43

Taraflar arasında birleştirilerek görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece birleşen davaların tabulüne , asıl davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... 'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava tapu kaydında düzeltim isteğine ilişkindir.

Davacı asil,mirasbırakanı adına kayıtlı 2484 ada 41 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında murisinin “U...” yazılan soyadının nüfus kayıtlarına uygun olarak “U..”şeklinde, yine Fatih 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/570 esas sayılı dosyasında da davalı murisi E.. U..'in soyadının iptali ile U.. olarak düzeltilmesi istemi ile eldeki davayı açmıştır.Birleşen dava davacısı T.. S..; kamulaştırma sonucunda Toplu Konut İdaresi Başkanlığı adına tapuya kaydedilen 2484 ada 41 parsel sayılı taşınmazın önceki maliki olan E.. U..'in mirasçısı A.. U..'den alacaklı olduğunu,icra dairesince taraflarına yetki verildiğini,bu nedenle murisin tapu kaydı ile kamulaştırma dosyasında yanlış yazılan soyadının düzeltilmesini istemiş yine birleşen dava davacısı T.. S.. ise;2484 ada 41 parsel sayılı taşınmaz malikinin mirasçısı olan A.. U..'in alacaklısı olduğunu taraflarına verilen yetkiye istinaden taşınmaz malikinin muris E.. U.. olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, birleşen davaların kabulüne,asıl davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

./..

Dosya içeriği,toplanan deliller ve özellikle Fatih 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/570 E.-2011/12 K. sayılı dosyasının incelenmesinde; 2484 ada 41 parsel sayılı taşınmaz maliki E.. U.. hakkında T.C.Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı tarafından açılan kamulaştırma(bedel tespiti ve tescil) davası olduğu,yapılan yargılama sonucunda taşınmazın kamulaştırma nedeniyle Toplu Konut İdaresi Başkanlığı adına tesciline,taşınmaz bedelinin E.. U..'e ödenmesine karar verildiği,dosya kapsamında yapılan bütün araştırmalara rağmen tapu kayıt maliki E.. U..'in kimlik ve açık adres bilgilerine ulaşılamadığı,bu sebeple kayıt malikinin tapu kaydında yer alan kimlik ve adres bilgileri ile davanın sonuçlandırıldığı anlaşılmıştır.

Hâl böyleyken;çekişme konusu taşınmazın Toplu Konut İdaresi Başkanlığınca kamulaştırıldığı,dolayısıyla " Ali oğlu E.. U..”in taşınmazla ilgisinin kalmadığı bu sebeple dava konusu taşınmazda malik olarak gözükmediği anlaşılmaktadır.

O hâlde, taşınmazda malik olmayan mirasbırakanın tapu sicil kaydında kimlik bilgilerinin düzeltilmesine karar verilmesi mümkün değildir.

Hâl böyleyken;çekişme konusu taşınmazın Toplu Konut İdaresi Başkanlığınca kamulaştırıldığı,dolayısıyla " Ali oğlu E.. U..”in taşınmazla ilgisinin kalmadığı bu sebeple dava konusu taşınmazda malik olarak gözükmediği anlaşılmaktadır.

O hâlde, taşınmazda malik olmayan mirasbırakanın tapu sicil kaydında kimlik bilgilerinin düzeltilmesine karar verilmesi mümkün değildir.

Ne var ki; kimlik bilgilerindeki eksiklikten dolayı taşınmazın kamulaştırma bedelinin ödenmeyecek olması sebebi ile davacıların bu davayı açmakta hukuki yararının bulunduğu tartışmasız olup, bu gibi durumlarda çekişme konusu taşınmazın tapu maliki ile mirasbırakanın aynı kişi olduğunun ispatlanması halinde “çoğun içerisinde az da vardır” kuralı gereğince bu yönde bir “tespit kararı” verileceği kuşkusuzdur.

Hâl böyle olunca; çoğun içinde az da vardır ilkesi gereğince ve asıl davayla birleşen İstanbul 14. Asliye hukuk Mahkemesinin 2013/307 Esas sayılı dosyasının davacısı tarafından,taşınmaz malikinin muris E.. U.. olduğunun “tespitine” karar verilmesi istemi de göz önüne alınarak,davacı asil ve birleşen İstanbul 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/157 Esas sayılı dosyasının davacı talepleri hakkında bir tespit hükmü verilebileceği gözetilmek suretiyle bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere mirasbırakanın tapu kayıtlarında “U..” olan soyadının “U..” olarak düzeltilmesine karar verilmiş olması doğru değildir.

Kaldı ki,asıl dava davacısının,Fatih 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin kamulaştırma dosyasında mirasbırakanın “U..” soyadının “U..” olarak düzeltilmesi talebi hakkında;asıl mahkemesince karar verilebileceğinden karar verilmesine yer olmadığına karar verilirken,birleşen İstanbul 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/157 Esas sayılı dava dosyasının davacısının aynı yöndeki talebi hakkında hüküm kurulmamış olması da doğru değildir.

Kabule göre de,tapu kaydında yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesine ilişkin davalarda,tapu müdürlüğünün ilgili sıfatıyla yer alması ve davanın niteliği gereği,maktu karar ve ilam harcının asil ve birleşen dava davacılarından tahsili gerekirken,davalının harçtan muaf olduğu gerekçesiyle harç alınamayacağına karar verilmesi de isabetsizdir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları belirtilen nedenlerle yerindedir. Kabulüyle hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.09.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.