muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2652, Karar No: 2018/7875, Tarih: 30.10.2018

GEREKÇE

"Dava iş kazasına dayalı maddi ve manevi tazminat davasıdır. Davacıya ait SGK ve işyeri kayıtları celp edilmiş, kazayla ilgili tahkikat evrak ve ekleri ve maluliyet raporu getirtilmiş, taraflar arasında ücret seviyesi bakımından uyuşmazlık bulunmakla ilgili kurum ve kuruluşlardan ücret araştırması yapılmış, taraf delileri toplanmış ve tanıklar dinlenmiştir.

Kaza neticesinde davacının kurumca iş göremezlik oranın %13,2 olarak tespit edildiği görülmüştür. Maluliyet oranına itiraz edilmesi üzerine, dosya YSK 'ya gönderilmiş, YSK raporunda davacının %13,2 oranında malul kaldığı, kontrol muayenesine gerek olmadığı ve bakıma muhtaç olmadığının bildirildiği görülmüştür. Söz konusu YSK kararına karşı da itiraz edilmekle, dosya bu sefer Adli Tıp İhtisas Kurulu'na gönderilmiştir. Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu'nun kararında davacının iş göremezlik oranın %25, 2 olarak tespit edildiği anlaşılmıştır. Söz konusu raporlardan da anlaşılacağı üzere davacının maluliyet oranı yönünden YSK ile Adli Tıp raporu arasında uyuşmazlık mevcuttur. Tazminat dosyasında SGK taraf olmadığı için ve Adli Tıp Kurumunca belirlenen maluliyet oranı kurumun belirlediği orandan daha yüksek olmakla SGK'nın Adli Tıp maluliyet oranı üzerinden işlem yapmayacağı anlaşılmakla maluliyet tespit davası açılması yönünde süre verilmiş, davacı tarafça ... 4. İş Mahkemesi'nin 2014/79 Esas sayılı dosyasıyla SGK ve davalı şirket aleyhine maluliyet oranın tespit davası açtığı anlaşılmıştır. Söz konusu davanın neticesi ve kesinleşmesi beklenmiştir. ... 4. İş Mahkemesi'nin 2015/41 Karar sayılı ilamında davacının 08.03.2011 tarihinde geçirdiği iş kazasına dayalı olarak Adli Tıp Genel Kurulu'ndan aldıkları raporda gözetilmek suretiyle %25,2 oranında malul kaldığı yönünde karar verildiği verilen kararında Yargıtay'ca onanarak kesinleştiği görülmüştür.

Mahkeme ilamıyla belirlenen ve kesinleşen %25,2 maluliyet oranı gözetilerek kurumdan bu oran üzerinden gelir başlangıç tarihi de aynı kalmak suretiyle bağlanacak ilk peşin sermaya değerli gelir miktarı sorulmuştur.

Kazayla ilgili kusur raporu alınmış, birbirini doğrulayan her iki kusur raporuna göre kazanın meydana gelmesinde, davalı işvenin %70, kazalı davacının %30 kusurlu olduğunun belirlendiği görülmüştür.

Dosyada hesap yönünden inceleme yaptırılmıştır.

Mahkeme ilamıyla belirlenen ve kesinleşen %25,2 maluliyet oranı gözetilerek kurumdan bu oran üzerinden gelir başlangıç tarihi de aynı kalmak suretiyle bağlanacak ilk peşin sermaya değerli gelir miktarı sorulmuştur.

Kazayla ilgili kusur raporu alınmış, birbirini doğrulayan her iki kusur raporuna göre kazanın meydana gelmesinde, davalı işvenin %70, kazalı davacının %30 kusurlu olduğunun belirlendiği görülmüştür.

Dosyada hesap yönünden inceleme yaptırılmıştır.

Davacı tarafça davacının kaza tarihindeki ücretinin net 1.000,00 TL olduğu iddiasındadır. Dinlenen davacı tanığı ..., davacının 980,00-1.000,00 TL civarında ücret aldığını, diğer davacı tanığı ...'Da davacının ücretinin net 1.000,00 TL olduğunu ifade ettiği görülmüştür. Davalı tanığı ... ise davacının kaza geçirdiği tarihte net 800,00-850,00 TL, diğer davalı tanığı ... ise kaza tarihindeki ücretinin net 800,00-815,00 TL olduğunu beyan ettikleri görülmüştür. İşverence dosyaya sunulan ve kazadan önceki tarih olan 2011 şubat ayındaki ücret bordrosunda davacının brüt ücretinin 910,50 TL, (net 652,37 TL) olduğu görülmüştür. Söz konusu bordro imzasızdır. Davalı tanıklarının beyanlarıyla işyeri kayıtları dahi örtüşmemektedir. Davalı tanıklarının beyanlarından anlaşılacağı üzere, davacının ücreti bordroda gösterilen ücretten daha yüksektir. Dolayısıyla işyeri kaydındaki ücret gerçeği yansıtmamaktadır. Davacının kıyma makinasında çalıştığı dikkate alındığında ve yapılan işte tehlikeli olmakla, davalının iddia ettiği ücretle çalışmasının mümkün olmadığı, davacının iddiasını doğrulayan tanık anlatımları ve ücret araştırmasındaki hususlar dikkate alınarak davacının kaza tarihindeki aylık net ücretinin 1.000,00 TL olduğu sonucuna varılmıştır. Bu ücret seviyesine göre davacının maddi zaranının 123.086,79 TL olarak hesaplandığı görülmüştür.

Davacı tarafça maddi tazminatı talebi yönünden talebini ıslah ettiği anlaşılmış, ıslah dilekçesi gözetilerek maddi tazminat yönünden davanın kabulüne karar verilmiş, tarafların ekonomik ve sosyal durumu, kusur durumu ve maluliyet oranı da gözetilerek manevi tazminat talebinin kısmen kabulüyle 35.000,00 TL ye hükmedilmiş ve aşağıdaki hüküm fıkrası kurulmuştur."

D)Bölge Adliye Mahkemesi Kararı ve Gerekçesi;

... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi'nce davalının istinaf başvurusunun HMK. 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

GEREKÇE:

"Kararı davalı vekili istinaf yoluyla mahkememize göndermiştir. İncelenen tüm dosya kapsamından davalı vekilinin, savunma ve istinaf dilekçesindeki taleplerinin tamamının aşamalarda incelenip değerlendirildiği, mahkeme kararının dosya içeriğine, usul ve yasaya uygun olduğu anlaşılmakla; istinaf talebinin reddine karar vermek gerekmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur."

E)Temyiz;

GEREKÇE:

"Kararı davalı vekili istinaf yoluyla mahkememize göndermiştir. İncelenen tüm dosya kapsamından davalı vekilinin, savunma ve istinaf dilekçesindeki taleplerinin tamamının aşamalarda incelenip değerlendirildiği, mahkeme kararının dosya içeriğine, usul ve yasaya uygun olduğu anlaşılmakla; istinaf talebinin reddine karar vermek gerekmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur."

E)Temyiz;

Davalı taraf temyiz dilekçesinde, davalının önlemleri almasına rağmen davacının ihmali ile kazanın meydana geldiğini, davacının uğradığı zararların davalı tarafından karşılandığını, tazminat hesabında ücretin hatalı tespit edildiğini, işyerinden ayrılmış davacı tanıklarının beyanlarına itibar edilmesinin hatalı olduğunu, davacının düz işçi olarak çalıştığını, ücretin meslek örgütlerinden sorularak belirlenmesi gerektiğini, ... Lokantacılar ve Gazinocular Odası'ndan gelen cevapta işçi olarak çalışan bir kişiye asgari ücret ödeneceğinin, bununla birlikte ücretin işçi ile işveren arasındaki anlaşmaya bağlı olarak değişiklik göstereceğinin bildirildiğini, davacının ücretinin 1.000,00 TL olmadığının açık olduğunu, bordroların gerçek ücreti gösterdiğini, faiz başlangıç tarihinin hatalı olduğunu, hüküm altına alınan manevi tazminatın fazla olduğunu ileri sürmüştür.

F)Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe;

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, zararlandırıcı sigorta olayı sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesi tarafından maddi tazminat isteminin kabulüne, manevi tazminat isteminin ise kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davalı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerinde bölge adliye mahkemesince yukarıda açıklanan gerekçe ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

2-Dava, zararlandırıcı sigorta olayı sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesi tarafından maddi tazminat isteminin kabulüne, manevi tazminat isteminin ise kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davalı tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerinde bölge adliye mahkemesince yukarıda açıklanan gerekçe ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamındaki kayıt ve belgelerden, iş kazası sonucunda davacıda oluşan sürekli iş göremezlik oranının %25,20 olduğu, iş kazasının meydana gelişinde davacının %30, davalının ise %70 oranında kusuru bulunduğu, davacının davalıya ait döner imalatı ve satış işyerinde bir kez çekilmiş olarak işyerine gelen kıymaları ikinci kez çektiği ve dönerci ustasına şişe döner takarken yardımcı olduğu, sonrasında kalan mesaisini aşağıdaki satış katında paket servisine yardımcı olarak tamamladığı, davacı tarafın dava dilekçesinde ücretin aylık net 1.000,00 TL olduğunu iddia ettiği, aşamalarda dinlenen davacı tanıklarının davacı tarafın iddiasını doğruladıkları, yine davacı tanıklarından ...'nın mahkeme huzurundaki 15/09/2011 tarihli ifadesinde kendisinin garson olduğunu ve davalı işyerinden 2011 Temmuz ayında ayrıldığını, işi bıraktığında en son ücretinin 1.000,00 TL olduğunu beyan ettiği, davalı tarafından ibraz edilen bordroda davacı tanığı...'in 2011 yılı Temmuz ayı ücretinin 1.006,16 TL olduğu, hükme esas bilirkişi hesap raporunda davacı iddiası gibi aylık net 1.000,00 TL ücret üzerinden hesaplama yapıldığı anlaşılmaktadır.

İş kazası sonucu sürekli iş göremezlik nedeniyle sigortalının maddi zararının hesaplanmasında, gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Öte yandan, gerçek ücretin ise; işçinin kıdemi ve yaptığı işin özelliği ve niteliğine göre işçiye ödenmesi gereken ücret olduğu, işyeri veya sigorta kayıtlarına geçmiş ücret olmadığı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanmaktadır.

Somut olayda, davacının, davalıya ait döner imalatı ve satış işyerinde bir kez çekilmiş olarak gelen kıymaları ikinci kez çektiği ve dönerci ustasına şişe döner takarken yardımcı olduğu, sonrasında ise paket servisine yardım ettiği anlaşıldığına göre davacının yaptığı işin nitelikli bir iş olduğundan bahsetmek mümkün olmadığı gibi, işveren tarafından dosyaya ibraz edilen bordroda davacı tanığı ...'nın ücretinin doğru olarak gösterilmesine karşın aynı bordroda davacının ücretinin bordroda gösterilenden daha fazla olduğunu kabul etmek de hayatın olağan akışına uygun düşmemektedir.

Açıklanan nedenlerle, davacının bordroda gösterilen ücretle çalıştığı kabul edilerek, maddi zarar hesabında bu ücretin dikkate alınması gerekirken aylık net 1.000,00 TL ücret üzerinden hesaplama yapılması isabetsiz olmuştur.

Yapılacak iş, hükme esas alınan bilirkişi hesap raporundaki ücret dışındaki doneler ve hesaplama unsurları sabit kalmak kaydıyla yalnızca ücretin bordroda gösterilen ücret olduğu gözetilerek maddi zararın yeniden hesaplanması ve oluşacak sonuca göre bir karar verilmesinden ibarettir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davalıya iadesine, davalı yararına takdir edilen 1.630,00TL duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, 30/10/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3951, Karar No: 2017/6, Tarih: 09.01.2017

**20. Ceza Dairesi         2015/3951 E.  ,  2017/6 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde satın alma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen "Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu ve uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılamaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine"

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 09/01/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5437, Karar No: 2013/11843, Tarih: 24.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/5437 E.  ,  2013/11843 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının 1979-2007 tarihleri arasında davalıya ait yurt içi ve yurt dışındaki iş yerlerinde çelik montaj işçisi olarak çalıştığını, sözleşmesinin haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, 1997 yılı sonrası çalışmaların farklı bir tüzel kişilik olan ... Limited Şirketi'nde geçtiğini, sorumluluklarının bulunmadığını, kendi dönemine ilişkin tüm alacakların ödendiği, ibraname alındığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Anayasanın 141'inci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması zorunludur.

Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297'nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır.

Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur.

Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır.

Somut olayda; davacı ibranamelerin geçersiz olduğunu iddia etmiş, davalı ise gerek yargılama aşamasında ve gerekse temyiz aşamalarında yapılan ödemeler ve ibranamelerin dikkate alınmadığını, tasfiye edilen dönemlerin hesaba dahil edildiğini, alacakların zamanaşımına uğradığını savunmuştur.

Yukarıda açıklanan Anayasal ve yasal düzenlemeler karşısında verilen kararın tarafların iddia ve savunmalarını temyiz taleplerini karşılayacak şekilde verilmediği, yeterli gerekçe içermediği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, tarafların iddia ve savunmaları net bir şekilde ortaya konulup, her bir ödeme evrakı ve diğer belgeler tek tek değerlendirilerek, tasfiye edilen dönemler bulunup bulunmadığı, davacının istifa ettiği dönemler bulunup bulunmadığı, hangi belgenin hangi sebeple, hangi deliller nedeniyle üstün tutulduğu karar gerekçesinde açıklanarak sonuca gidilmesi gerekirken gerekçesiz bir şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 24.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/944, Karar No: 2023/1984, Tarih: 05.06.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/944 E.  ,  2023/1984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/162 E., 2016/361 K.

SUÇLAR : Özel hayatın gizliliğini ihlal, hakaret, tehdit

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Foça Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.05.2016 tarihli ve 2016/162 Esas, 2016/361 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında;

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı;

Hakaret ve tehdit suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı;

Verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 12.06.2020 tarihli ve 2016/304193 sayılı, hükümlerin onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanın temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, tanık...'in yeminsiz dinlendiğine, tanığın olay yerinde olmadığına, suça çekilen resimlerin sanık ile aralarında olan davanın konusu nedeniyle delil sayılamayacağına, sanığın cezalandırılması gerektiğine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Sanık ile katılan arasında sanığın evinin önünde bulunan sahilde köpek gezdirme konusu nedeni ile meydana gelen hakaret olayı yüzünden dava bulunması nedeniyle husumet bulunduğu, sanık olay günü katılan ve annesi tanık ... ile yanlarında birden fazla köpek bulunduğu halde sahilde bulundukları sırada sanığın katılanın resimlerini çektiği, daha sonra sanığın katılana sinkaflı sözler söyleyip "seni sahile sokturmayacağım" şeklinde söylediği iddiası ile sanık hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal, tehdit ve hakaret suçlarında kamu davası açılmıştır.

2. Mahkemece; sanık hakkında alenen hakaret, basit tehdit ve özel hayatın gizliliğini ihlal etmek suçlarından cezalandırılması istemiyle mahkememize kamu davası açılmış ise de, sanığın üzerine atılı basit tehdit ve hakaret suçları yönünden sanığın aşamalarda suçlamaları kabul etmemesi, dinlenen tanıklardan...'in sanığın eşi, ...'ın katılanın annesi olmaları nedeniyle herhangi birisinin beyanlarına üstünlük tanınmasını gerektirecek dosya kapsamından ek başka delilde bulunmadığından sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, somut, kesin, objektif nitelikte delil elde edilemediğinden, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği hakaret ve tehdit suçlarından sanığın beraatına karar verilmiş, sanık hakkında ayrıca özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan da cezalandırılması talep olunmuş ise de, müsnet suçun oluşması için gizliliği ihlal edilen alanın kişinin özel yaşam alanı olması gerekmekte olup, buradaki özel yaşam, kişinin cinsel hayatına, ailevi hayatına, ruhsal ve bedensel sağlık durumuna ilişkin sır ve mahrem şeklinde nitelendirilebilecek hususları içermelidir, suça konu olayda sanığın, katılanın köpeklerle evinin çevresinde gezdiğini fotoğraflaması şeklindeki eylemin katılanın kişilik hakkının ihlali ve özel hayatın ihlali suçunu oluşturmaya yetmeyeceği, fotoğrafların içeriğinin özel hayat kapsamında değerlendirilebilecek, katılanın başkalarının görmesini ve bilmesini istemeyeceği özel yaşam alanına dair görüntüler olmadığı kabul edilerek sanık hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan beraat kararı verilmiştir.

3. Sanık soruşturma ve kovuşturma sırasında özetle; katılan ile aralarında dava bulunduğu, katılanın yanında çok sayıda köpek ile evinin ön tarafında bulunan sahile geldiğini, aralarındaki davada katılanın yanında bir adet köpek olduğunu iddia etmesi nedeniyle çok sayıda köpek olduğunu ispatlamak için katılan ile arasındaki uzak mesafen katılanın arkası dönük olduğu halde resim çektiğini ancak katılana karşı hakaret veya tehdit içeren her hangi bir söz söylemediğini savunmuştur.

4. Katılan soruşturma ve kovuşturma sırasında özetle; sanık ile aralarında dava bulunması nedeniyle husumet olduğunu, sanığın izinsiz olarak resmini çektiğini hakaret ve tehditte bulunduğunu iddia etmiştir.

5. Tanık ... soruşturma ve kovuşturma sırasında özetle; kızı olan katılan ile sahilde dolaştıkları sırada kızın bir kişinin resimlerini çektiğini söylediğini, kafasını çevirdiğinin kızının o tarafa bak dediğini, daha sonra evin yanından geçerken sanığın sinkaflı sözler söylediğini ve sizi sahile sokturmayacağım şeklinde söylediğini, kızı ile sanık arasında dava bulunduğunu beyan etmiştir.

6.Tanık... duruşmada özetle; sanığın eşi olduğunu, katılanın sürekli evlerinin yakında köpek dolaştırarak kendilerini tahrik ettiğini, olay günü balkonda eşinin yanında bulunduğunu, eşinin hakaret ve tehdit içeren söz sarf etmediğini beyan etmiştir.

6.Tanık... duruşmada özetle; sanığın eşi olduğunu, katılanın sürekli evlerinin yakında köpek dolaştırarak kendilerini tahrik ettiğini, olay günü balkonda eşinin yanında bulunduğunu, eşinin hakaret ve tehdit içeren söz sarf etmediğini beyan etmiştir.

7. Soruşturma sırasında sanık tarafından üç adet olmak üzere, sahilde yüzleri gözükmeyen iki kadının yanlarında 3-4 adet köpek bulunduğu halde uzaktan çekildiği ve üzerlerinde günlük kıyafetler bulunduğu anlaşılan resim sunulduğu görülmüştür.

IV. GEREKÇE

Sanık ile katılan arasında sanığın evinin önünde bulunan sahilde köpek gezdirme konusu nedeni ile meydana gelen hakaret olayı yüzünden dava bulunması nedeniyle husumet bulunduğu, sanık olay günü katılan ve annesi tanık ... ile yanlarında birden fazla köpek bulunduğu halde sahilde bulundukları sırada sanığın katılanın resimlerini çektiği, daha sonra sanığın katılana sinkaflı sözler söyleyip "seni sahile sokturmayacağım" şeklinde söylediği iddiasına konu olayda; dosya arasında bulunan resimlerin uzak mesafeden çekilmiş olması, katılanın kimliğini tespite el verişli olmaması, katılanın özel yaşam alanına ilişkin olmadığı, sanığın eşi olan tanık... ve katılanın annesi olan tanık ...'ın karşı görüşlü beyanlarının bir birine üstün tutulamayacağı, sanığın iddiaya konu sözleri söylediğine ilişkin katılanın soyut beyanı dışında başkaca delil bulunmadığı anlaşılmakla yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılanın yerinde görülmeyen tüm temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Foça Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.05.2016 tarihli ve 2016/162 Esas, 2016/361 Karar sayılı kararında katılan tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılanın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.06.2023 tarihinde karar verildi.