muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2686, Karar No: 2024/2180, Tarih: 26.02.2024

(4) (Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

...“

Hükümleri yer almaktadır.

4. 3194 sayılı İmar Kanunu'nun geçici 16 ncı maddesinin birinci fıkrasında; "Afet risklerine hazırlık kapsamında ruhsatsız veya ruhsat ve eklerine aykırı yapıların kayıt altına alınması ve imar barışının sağlanması amacıyla, 31/12/2017 tarihinden önce yapılmış yapılar için Çevre ve Şehircilik Bakanlığı ve yetkilendireceği kurum ve kuruluşlara 31/10/2018 tarihine kadar başvurulması, bu maddedeki şartların yerine getirilmesi ve 31/12/2018 tarihine kadar kayıt bedelinin ödenmesi halinde Yapı Kayıt Belgesi verilebilir. Başvuruya konu yapının ve arsasının mülkiyet durumu, yapı sınıf ve grubu ve diğer hususlar Bakanlık tarafından hazırlanan Yapı Kayıt Sistemine yapı sahibinin beyanına göre kaydedilir." denilmektedir.

5. Çevre ve Şehircilik Bakanlığının Yapı Kayıt Belgesi Verilmesine İlişkin Usul ve Esaslara İlişkin Tebliği'nin 4 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkralarının; "(1) Yapı Kayıt Belgesi 31/12/2017 tarihinden önce yapılmış yapılar için verilir. Yapı Kayıt Belgesi için müracaatın 31/10/2018 tarihine kadar yapılması ve Yapı Kayıt Belgesi bedelinin 31/12/2018 tarihine kadar ödenmesi gerekir. Başvuru ve ödeme süresini bir yıla kadar uzatmaya Bakanlar Kurulu yetkilidir. (2) Yapı Kayıt Belgesi için yapı maliklerinden herhangi birisi veya vekili tarafından, e-Devlet üzerinden Yapı Kayıt Sistemindeki Yapı Kayıt Belgesi formunun doldurulması suretiyle müracaatta bulunulabileceği gibi kurum ve kuruluşlara başvurulmak suretiyle de müracaatta bulunulabilir.

(3) Müracaatın e-Devlet üzerinden yapılması durumunda, Yapı Kayıt Belgesi formunun eksiksiz olarak doldurulmasından ve Yapı Kayıt Belgesi bedelinin yatırılmasından sonra, Yapı Kayıt Sistemi tarafından oluşturulan Yapı Kayıt Belgesi talepte bulunan yapı sahibince e-Devlet üzerinden alınır." şeklinde ve aynı Tebliğ'in 10 uncu maddesinin birinci ve ikinci fıkralarının; "(1) Yapı Kayıt Belgesi verilmesine ilişkin iş ve işlemler Bakanlık tarafından denetlenebilir. (2) (Değişik:RG-20/9/2018-30541) Yapı Kayıt Belgesi düzenlenmesi safhasında e-Devlet sistemi üzerinden veya kurum ve kuruluşlara yapılan müracaatta yalan beyanda bulunulması durumunda; a) Yapı Kayıt Belgesi bedeli eksik olarak ödenmiş ise müracaat sahibince e-Devlet üzerinden gerekli düzeltme işlemi yapılması ve eksik olan meblağın ödenmesi sağlanarak, duruma uygun yeni Yapı Kayıt Belgesi düzenlenir. Eksik olan meblağın ilgilisince ödenmemesi halinde verilmiş olan Yapı Kayıt Belgesi iptal edilir, daha önce yatırılmış olan bedel iade edilmez ve yalan beyanda bulunan hakkında 5237 sayılı Kanunun 206 ncı maddesi uyarınca suç duyurusunda bulunulur."

Şeklinde düzenlemeler içerdiği belirlenmiştir.

6. Bu kapsamda inceleme konusu soruşturma dosyası değerlendirildiğinde; şüpheli hakkında ticari kullanımlı yapının tamamı için 20.09.2018 tarihli 1775936 başvuru... belge numaralı Yapı Kayıt Belgesinin alındığı, belgenin Kanun'un öngördüğü şekilde tamamen beyana dayalı olarak vücuda getirildiği, yapılan denetimlerde beyan edilen yapının 31.12.2017 tarihi ve öncesinde yerinde bulunmadığının anlaşıldığından bahisle suç duyurusunda bulunulması üzerine, ...Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından herhangi bir soruşturma işlemi yapılmaksızın, "...Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; yapı kayıt belgesi düzenlenemeyecek yapılar için bu belgenin düzenlendiğinin tespit edilmesi durumunda TCK'nın 206.maddesi yönünden suç duyurusunda bulunulacağı belirtilmiş ise de; şüphelinin yapmış olduğu başvurunun bir denetime muhtaç olduğu, şüphelinin beyanlarının mutlak doğru olarak kabul edilemeyeceği, şüphelinin beyanlarına itibar edilemeyeceğinin tespiti halinde ilgili suçun oluşmayacağı, şüpheli yönünden yalnızca ilgili belgenin iptali sonucunu doğuracağı, suçtan zarar görenin suç duyuru ve ekleri de incelendiğinde ilgili internet adreslerinden ve uydu görüntülerinden yapılan kontrollerde yapı bulunup bulunmadığının basit bir araştırma ile tespit edilebildiğinin de anlaşıldığı, ayrıca şüphelinin başvuruyu e-devlet üzerinden yaparak yapı kayıt belgesi aldığı göz önünde bulundurulduğunda kendisi ile belgenin düzenlenmesi esnasında muhatap olan bir kamu görevlisinin de bulunmadığı, bu suretle atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığından" bahisle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş; bu karara itiraz edilmesi üzerine merci ... 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 30.09.2021 tarihli ve 2021/2990 Değişik İş sayılı kararındaki "...yasa koyucunun iradesi, belgenin beyana dayalı olarak düzenlenmesinin yeterli görülmüş olması ayrıca doğruluğunun denetiminin öngörülmemiş olması; aykırılıkların tespiti halinde belgenin iptaline karar verilmesinin ise yaptırım olarak öngörülmüş olması, belgenin oluşturulma anı ve iptale kadar geçen süre zarfında hukuken varlığının devam ediyor olması da dikkate alındığında, şüphelinin beyanı ile anılan belgenin oluşturulduğu..." gerekçesiyle itirazın kabulüne karar verilmiş ise de; şüphelinin üzerine atılı suçun mağdurunun kamu olduğu, beyanda bulunulan kurumun atılı suç nedeni ile doğrudan zarar görmediği, Çevre ve Şehircilik Bakanlığı'nın, "Yapı Kayıt Belgesi Verilmesine İlişkin Usul ve Esaslar" konulu tebliğinin 10 uncu maddesinde, ilgili kuruma yalan beyanda bulunan kişiler hakkında suç duyurusunda bulunulması görevi verilmesinin ilgili kurumun suçtan zarar gördüğü anlamına gelmeyeceğinin anlaşılması karşısında, 5271 sayılı Kanun'un 173 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca suçtan zarar gören sıfatı bulunmayan ..

... Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğünün şüpheli hakkındaki kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazının sıfat yokluğu nedeniyle usulden reddine karar verilmesi yerine, kabulüne karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi belirtilen gerekçeyle yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. ... 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 30.09.2021 tarihli ve 2021/2990 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemlerin yapılması için soruşturma dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/23134, Karar No: 2011/560, Tarih: 24.01.2011

**3. Ceza Dairesi         2008/23134 E.  ,  2011/560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Gerekçeli Karar başlığında suçun işlendiği yer ve zaman dilimi yazılmayarak CMK'nun 232/2-c. maddesine aykırı davranılması,yazım hatası kabul edilerek bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık savunmanının temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 24.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5959, Karar No: 2019/18596, Tarih: 10.10.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/5959 E.  ,  2019/18596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

Dairemizin 10/09/2019 tarihli eksikliğin ikmali talebi yazısında temyiz talebinin reddine dair kararın davalı tarafça temyiz edildiği, ancak Bölge Adliye Mahkemesince 14/06/2019 tarihli muhtıra ile başvuru harcı ile birlikte maktu temyiz harcı yerine nisbi temyiz harcının yatırılmasının istendiği, bu sebeple muhtıranın geçersiz olduğu,davalı tarafa yeniden usulüne uygun şekilde muhtıra yazılarak temyiz talebinin reddine dair ek kararın temyizi için gerekli başvuru harcı ile maktu temyiz harcının yatırılması için süre verilmesinin istendiği,ilgili Bölge Adliye Mahkemesince davalı tarafa usulüne uygun olarak harç ikmali için muhtıra çıkartıldığı ve süresinde davalı tarafça ek kararın temyizine ilişkin harcın ikmal edildiği anlaşılmaktadır.

Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacağının tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karara karşı davalı tarafından istinaf yoluna başvurulmuş ve Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı tarafından süresinde temyizi sonrasında, 20/05/2019 tarihli ek karar ile davalının temyiz isteminin muhtıraya rağmen nispi temyiz karar harcının yatırılmaması sebebi ile reddine karar verilmiştir.

Muhtıranın usulüne uygun olması için aşağıdaki hususlara dikkat edilmelidir:

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2010/19-286 esas - 2010/330 karar sayılı kararında bir muhtıranın geçerli olması için gereken özellikler belirtilmiştir. Buna göre;

Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödendiğinin anlaşılması halinde muhtıra gönderilerek kararı veren Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından yedi günlük kesin süre içinde harç ve giderin tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir. Bu kararın da temyiz edilmesi halinde 432’nci maddenin son fıkrası hükmü kıyasen uygulanır.

Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından “temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için yedi günlük kesin süre” verilmesi ve ayrıca yazılı olarak “aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu”nun bildirilmesi gerekmektedir.

Bu nedenle muhtırada Hâkim veya Mahkeme Başkanı’nın sicili ve imzası bulunmalıdır. Muhtıra Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından imzalanmadan verilmişse, dolayısıyla da Hâkim tarafından usulünce düzenlenmiş muhtıra yoksa geçerli bir bildirimin yapıldığından söz etmeye de olanak yoktur.

Bu nedenle muhtırada Hâkim veya Mahkeme Başkanı’nın sicili ve imzası bulunmalıdır. Muhtıra Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından imzalanmadan verilmişse, dolayısıyla da Hâkim tarafından usulünce düzenlenmiş muhtıra yoksa geçerli bir bildirimin yapıldığından söz etmeye de olanak yoktur.

Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin temyiz harcı veya giderinin tamamlanması için temyiz edene süre vermesi veya tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra usule aykırıdır, Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin vermiş olduğu süre ya da tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra üzerine temyiz harcını veya giderini ödememiş olan taraf, temyiz talebinden vazgeçmiş sayılamaz.

Yargıtay’ın kararlılık kazanmış uygulamasına göre, muhtırada yapılması gereken işlemin ne olduğu açıkça ve ilgili tarafın yanılmasına neden olmayacak biçimde gösterilmeli; bu açıdan ikmal edilecek harç ya da giderin miktarı ve yatırılma merci ve süresi, bunun yapılmamasının sonuçları net biçimde açıklanmalıdır. Örneğin, “dosyaya yatırılması” şeklindeki ifade tarafın yanılmasına neden olabileceğinden, bu ifadeyi taşıyan muhtıra geçersiz olacaktır.

Somut olayda, Bölge Adliye Mahkemesince davalı tarafa gönderilen muhtırada harcın “dosyaya yatırılmasının” istendiği, böylelikle muhtıranın usulüne uygun olmadığı anlaşılmaktadır.

Anılan sebeplerle,davalıya gönderilen muhtıra usulsüz olduğundan, muhtıra tebliğine rağmen harcın süresinde tamamlanmaması sebebi ile davalının temyiz isteminin reddine dair karar tesisi hatalı olup,Bölge Adliye Mahkemesince verilen 20/05/2019 tarihli EK KARARIN BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA karar verilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı vekiline yukarıda açıklanan şekilde temyiz harcı ve gerekiyor ise temyiz masraflarının yatırılması için geçerli muhtıra tebliğ edilerek kanuni süre beklendikten sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 10.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3445, Karar No: 2009/11103, Tarih: 26.05.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/3445 E.  ,  2009/11103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zile İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı vekili tarafından borçlu hakkında bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine başlandığı, örnek 10 nolu ödeme emrinin  tebliğ üzerine borçlunun yasal sürede icra mahkemesine verdiği dilekçe ile yetkili yerin Görele veya Trabzon İcra Dairesi olduğunu belirterek, Zile İcra Dairesinin yetkisine itiraz ettiği  görülmektedir.

Takip dayanağı bononun tanzim yeri ... olup, borçluya ödeme emri de ... tebliğ edilmiştir. ... ilçesi ise ... yargı alanı içinde yer almaktadır.

Bonoya dayalı olarak, borçlunun ikametgahının bulunduğu yerdeki genel yetkili icra dairesinde (HUMK. 9.md.),  bonoda öngörülen ödeme yerinde (ancak, TTK'nun 689/3. maddesine göre ödeme yeri gösterilmeyen bonoda, ödeme yerinin keşide yeri olduğunun kabulü gerekeceğinden, bononun tanzim yerinde) icra takibi yapılabilir.

TTK'nun 620 ve 667. maddeleri gereğince bononun ödenmek üzere borçlunun işyerinde veya ikametgahında ibraz edilmesi zorunludur. Bu itibarla, kambiyo senetlerinden doğan alacaklar, aranacak alacaklar niteliğinde olduğundan bu nevi para alacağında BK. 73. maddesi hükümleri uygulanmaz. Yani kambiyo senedi alacaklısı, kendi yerleşim yerinde takip yapamaz.

Bu durumda takipte Zile İcra Müdürlüğü yetkisiz olduğu gibi, borçlunun bildirdiği Görele ve Trabzon İcra Müdürlükleri de yetkili değildir. Yukarıda belirtilen ilkelere göre yetkili yer Giresun İcra Müdürlüğü olmaktadır.

HUMK.nun 23.maddesi son cümlesi hükmüne göre mahkemenin yetkili olmadığını iddia eden taraf yetkili mahkemeyi beyan etmeye mecburdur. HGK.nun 22.09.1976 gün ve 10/1957-2554 sayılı ve 25.12.1987 tarih ve 1987/506-1103 sayılı kararında benimsendiği gibi, anılan hükümde yetki itirazında bulunana birden fazla yetkili mahkemeyi (icra dairesini) gösterme olanağı yasaklanmamıştır. Yetkili olmaları koşulu ile birden çok yetkili mahkeme (icra dairesi) belirtilmiş olsa dahi, yetkili yeri bildirme yükümlülüğü yerine getirilmiş olur.

Somut olayda birden fazla yetkili yer bildiren borçlunun bildirdiği her iki yer de yetkili olmadığından geçerli bir yetki itirazından söz edilemez. O halde mahkemece itirazın reddi yerine yazılı şekilde Görele İcra Müdürlüğünün yetkili olduğu yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

Kabule göre de borçlu terditli olarak yetkili yeri belirttiğinden, bu durumda yetkili yerin belirlenmesi için alacaklıya tercih hakkının sorularak sonuca gidilmesi gerekirken, bu husus göz ardı edilerek hüküm tesisi doğru değildir.

Kabule göre de borçlu terditli olarak yetkili yeri belirttiğinden, bu durumda yetkili yerin belirlenmesi için alacaklıya tercih hakkının sorularak sonuca gidilmesi gerekirken, bu husus göz ardı edilerek hüküm tesisi doğru değildir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 26.05.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1246, Karar No: 2009/4999, Tarih: 06.07.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/1246 E.  ,  2009/4999 K.**

**"İçtihat Metni"**

-Y A R G I T A Y İ L A M I –

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün, süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkili şirkete kasko sigortalı araca, davalının trafik sigortacısı olduğu aracın, tam kusurlu çarpması sonucu hasar meydana geldiğini belirterek, sigortalısına ödediği 1.620.00 YTL tazminatın, ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, davacı şirkete kasko sigortalı araç ile müvekkili şirket nezdinde trafik sigortalı aracın malik-işleteni aynı olup, birbirlerine karşı üçüncü kişi sayılamayacaklarını, alacaklı ve borçlu sıfatlarının birleştiğini, bu nedenle davacının halefiyet ve rücu hakkının bulunmadığını bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, dava konusu kazanın karayolunda meydana gelmediği, kazaya karışan araçların işletenleri aynı olduğundan birbirleri için üçüncü kişi sayılamayacakları, TTK.’nun 1301. maddesi uyarınca halefiyet şartları oluşmadığından, davacının sigortalısına ödediği zararı davalıdan talep edemeyeceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, TTK’nun 1301. maddesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

2918 sayılı yasanın 3. maddesinde, Karayolu; “Trafik için, kamunun yararlanmasına açık olan arazi şeridi, köprüler ve alanlar” olarak tanımlanmıştır. Aynı Yasa’nın kapsamını belirleyen 2.maddesinin (a) bendinde, "Karayolu dışındaki

alanlardan kamuya açık alanlar ile park, bahçe, park yeri, garaj, yolcu ve eşya terminali, servis ve akaryakıt istasyonlarında karayolu taşıt trafiği için faydalanılan yerlerde" bu kanun hükümlerinin uygulanacağı hükmü getirilmiştir. Dosyadaki tutanak ve krokiden, dava konusu kazanın, her iki aracın malikine ait arsa (arazi) içerisinde meydana geldiği ve karayolu sayılan yerlerden olduğu anlaşılmaktadır. Kazanın karayolunda meydana gelmediği gerekçesiyle, davanın reddi doğru görülmemiştir.

Öte yandan, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları’nın A.1 maddesi, “Sigortacı, poliçede tanımlanan motorlu aracın işletilmesi sırasında, bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına veya bir şeyin zarara uğramasına sebebiyet vermiş olmasından dolayı, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’na göre işletene düşen hukuki sorumluluğu, zorunlu sigorta limitlerine kadar temin eder.” hükmünü içermektedir.

Öte yandan, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları’nın A.1 maddesi, “Sigortacı, poliçede tanımlanan motorlu aracın işletilmesi sırasında, bir kimsenin ölümüne veya yaralanmasına veya bir şeyin zarara uğramasına sebebiyet vermiş olmasından dolayı, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’na göre işletene düşen hukuki sorumluluğu, zorunlu sigorta limitlerine kadar temin eder.” hükmünü içermektedir.

Dava dışı ... Ltd. Şti.’ne ait, davacıya kasko sigortalı.... plakalı araç ile yine ... Ltd. Şti.’ne ait, davalının trafik sigortacısı olduğu ... plakalı aracın çarpışması sonucu oluşan kazada, hasarlanan ... plakalı aracın zararını sigortalısı ... Ltd. Şti.’ne ödeyen davacı kasko şirketi, halefiyet hakkına dayalı olarak bu davayı açmıştır. Dava dışı ... Ltd. Şti.’nin ... plakalı aracının hukuki sorumluluğunu ZMSS. poliçesi ile 3. kişilere karşı üstlenen davalı ... Sigorta A.Ş. ile davacı kasko şirketi aynı işletenin farklı araçlarını; sonuçları, kapsamları, amaçları farklı olan iki ayrı sigorta poliçesi ile sigorta etmişlerdir. Aynı işletenin araçlarından sadece biri davacıya kaskolu, bir diğeri de sadece davalı ... şirketine trafik sigortalıdır. Davacının asıl zarar gören durumundaki sigortalısının, 3. kişi olarak başka bir aracı zarar görmüş olup, bu zararı, davalı ..., aynı işletenin diğer bir aracının ZMSS. poliçesi nedeniyle üstlenmiştir. BK.’nun 116 ncı maddesindeki alacaklılık ve borçluluk sıfatı şeklen ... Ltd. Şti. üzerinde toplanmış ise de; özünde bu şirket bir araç yönünden zarar gören, diğer bir araç yönünden zarar veren durumunda olup, aynı araç ve menfaat üzerinde bu sıfatlar birleşmemiştir. ZMSS Genel Şartları’nın A.3.b maddesinde, istemi teminat dışı olarak kabul edilen işleten, trafik sigortacısının işleteni olan sigorta ettiren olup, somut olayda olduğu gibi davacı kasko şirketinin selefi olan işleten değildir.

Davacının selefi olan işleten, başka bir aracın ve menfaatin sahibi olup, davalı ..., başka bir aracın hukuki sorumluluğunu üstlendiğinden, davacının isteminin bu nedenle reddi de doğru değildir. Aksi halde, bir şirketin bir aracını kasko poliçesi ile sigorta eden kasko şirketinin, bu araca yine aynı şirketin bir başka aracının hasar vermesi durumunda, halefiyet hakkının doğmadığının kabulü gerekir ki, doğru değildir. Bu tarz meydana gelen kazaların rücu hakkının engellenmesi için kasten yaratıldığı iddialarının önüne geçilebilmesi için de, halefiyet hakkının doğduğunun kabulü uygun olacaktır.

Bu itibarla, davacının, davalı ... şirketinden halefiyet hakkı doğduğunun ilke olarak kabulü ile, davanın bu çerçevede ele alınıp, kusur ve hasar miktarı bakımından esasa girilerek, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle reddine karar verilmesi isabetli görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 6.7.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.